Dag 6: Iguana Joe's en Mangel Halto

Eigenlijk wil ik mijn ritme van kwart over zeven op volhouden en ik ben om die tijd ook wakker. Eigenlijk heb ik iedere ochtend al de zonsopgang vanuit mijn bed gezien, want het is gewoon te warm in de kamer. Ik denk nog, dat het misschien mijn hormonen zijn, maar Rick klaagt er ook over. Voorheen hebben we nooit klachten over de airco hier gehad, vreemd.

Toch ben ik te slaperig om op te staan, dus blijf nog een half uurtje liggen. Rick heeft gisteravond al aangekondigd uit te willen slapen en de kinderen nemen die gelegenheid ook met graagte waar. Na koffie en een beschuitje met smeerkaas ga ik er dus alleen op uit.

Een van mijn favoriete plekken om te fotograferen hier zijn de vissersbootjes bij Hadicurari. Hier liggen de authentieke felgekleurde houten bootjes en hun netten en dat maakt voor leuke plaatjes. Via het strandpad loop ik erheen, dat is net iets makkelijker, koeler en sneller, dan het strand zelf. Bij het Holiday Inn houdt het helaas opeens op.

Er liggen meer bootjes vanochtend, dan ik me van vorige keren herinner. Als ik nu echt een professionele fotografe was, zou ik hier wel uren door kunnen brengen. Die tijd heb ik echter niet en roei met de riemen, die ik heb (leuke toepasselijke uitdrukking).

Op de terugweg vallen me de schaduwen van de palmbomen aan het strand op en ik probeer die te "vangen" in beeld. Dit hele eiland is zo kleurrijk en fotogeniek!

Bij het Hyatt hotel is de Kadushi bar, die gezonde smoothies en sapjes verkoopt. Katja en ik kochten daar een paar dagen geleden al een drankje en ik heb het warm. Ik kies weer de "For Your Eyes Only" cocktail: half sinaasappelsap en half het sap van een vers geperste winterpeen (het is een enorme wortel, die in vieren gedeeld moet worden!).

Het smaakt heerlijk en heeft lekker veel vitamines, want bij het restaurant eten wordt niet veel groens geserveerd (ook bij de Nederlandse restaurants hier valt het me tegen, hoeveel groente er bij de maaltijd komt). Over deze "cocktail" voel ik me helemaal goed!

Terug in het hotel tref ik iedereen nog in diepe rust aan. Ik klop op de deur van de kinderen en roep zachtjes Kai's naam. Die staat meteen op, want we hebben afgesproken naar de Westin Workout te gaan.

Daar doet Kai zijn Men's Health oefeningen en ik tien minuten cardio, tien minuten gewichten. Na drie kwartier zijn we klaar. Het is iedere keer wel heel druk in deze ruimte! Maar goed, dat hij vrij groot is, want meestal zijn alleen de stairmaster en een fiets open!

Intussen is Rick ook op en hij gaat in de zee zwemmen. Dat wil ik ook nog een van deze ochtenden doen. Als Kai en ik klaar zijn, is Rick dus nergens te bekennen. De meisjes zijn ook eindelijk op (volgens Katja is dit het langst, dat zij heeft geslapen sinds ze thuis in Virginia was). Rick heeft zeker twee kilometer in zee gezwommen, erg goed!

Via Facebook krijg ik een berichtje van een van onze buren, dat onze tuin een rotzooi is. Er waren gisteravond zware onweersbuien met waarschijnlijk tornado's erin. Zij denken, dat een ervan tussen ons huis en dat van onze buren langs is gekomen.

Een boom van het huis aan de overkant van de straat is door midden gesplitst en over de weg achter ons gevallen. Gelukkig heeft hij ons hek gemist. Dat moet inderdaad zwaar weer geweest zijn, want zoiets is zelfs met Isabel in 2003 niet voorgekomen. Ze hadden vijf uur lang geen electriciteit en daardoor is onze email server down. Ik denk niet, dat iemand, die hier meeleest mij zal emailen, maar als dat wel het geval is, dan kan ik die pas over een week lezen. Hopelijk zijn er in onze achtertuin geen bomen omgevallen!

Na nog even kort verkoeling gezocht te hebben in het zwembad, maken we ons klaar om naar Oranjestad te gaan. Mijn fototoestel vertoont na een nachtje slapen nog steeds kuren (waarom denken we toch, dat dat electronica ook "beter" zal maken?). Ik baal er enorm van, want een van de dingen, die ik hier zo leuk vind, is onderwaterfotografie.

Rick stelt voor mij als vervroegd verjaarscadeau een waterdicht cameraatje te geven. Dat vind ik een heel goed idee, want ik wil er eigenlijk allang een, in plaats van zo'n grote waterdichte hoes om een gewoon toestelletje.

Bij Boolchand, de grootste electronicazaak op het eiland, hebben ze de Olympus Stylus Tough 8000. Vooral dat "tough" lijkt mij bij mij te horen, want mijn fototoestellen krijgen nogal wat te verduren. Dit toestelletje is waterdicht tot 10 meter diep en bestand tegen schokken en heel koude temperaturen. Ik krijg het mee met een al opgeladen batterij, dus kan het meteen gebruiken.

Inmiddels is het lunchtijd en bij Iguana Joe's krijgen we een gezellig tafeltje. Bij dit restaurant bestel ik altijd de Keshi Yena, een typisch Antilliaans gerecht met kip, rozijnen, olijven en gesmolten Goudse kaas. Heel machtig is het, maar oh zo lekker!

Intussen speel ik met mijn nieuwe fototoestelletje, dat allerlei mogelijkheden heeft! Gelukkig kan ik het ook meteen in het water uitproberen, want na de lunch gaan we snorkelen.

Eerst stoppen we bij Super Food om wasmiddel voor Katja te kopen. Daarna zetten we haar af bij de Quickie Lickie laundromat om haar was te doen. Dat is na meer dan een maand hard nodig. Ze heeft geen schone draad meer om aan te trekken. Na het wassen kan ze terug naar het hotel lopen.

De rest van ons gaat op zoek naar Mangel Halto, waar het prachtig snorkelen schijnt te zijn. Een aantal jaren geleden zijn we hier ook geweest, maar vonden het toen een beetje een enge buurt. Volgens de eigenaresse van Windie's zou het erg verbeterd moeten zijn. Inderdaad staan er een aantal palapa's en is er een vlonder gebouwd met een trapje het water in.

Het advies was om naar de gele boei te zwemmen, want daar begint het rif. Dat valt nog niet mee, want we moeten flink tegen de stroom opzwemmen. Maar die moeite wordt inderdaad ruimschoots beloond! Het is hier, na De Palm eiland, het mooiste snorkelen, vinden wij.

We zien schitterende papegaaien- en vlindervissen, trompetvissen en Kai vindt een aantal conch schelpen. Saskia vindt het na een half uurtje te moeilijk om tegen de stroom op te boxen en gaat terug. Rick, Kai en ik houden het nog een tijdje vol. Daarna gaan we nog even de mangroven in, die langs de kant groeien. Een schitterende plek is dit! Daar gaan we vaker heen, als het enigszins lukt.

Op de terugweg stoppen we eerst bij de DA drogist om voor Katja anti-klit spray te kopen. Gisteravond heb ik haar wel een half uur moeten pijnigen om haar haar enigszins te ontwarren. Wat een bonk klit was dat!

Daarna halen we nog wat spullen bij Super Food en tot mijn vreugde zie ik, dat ze Drop Shot hebben! Daar neem ik meteen twee flessen van mee, eentje voor hier en eentje om mee naar huis te nemen.

Na een snelle duik in het zwembad maken we ons snel klaar om uit eten te gaan. We willen graag de zonsondergang bij Pincho's zien. Helaas blijkt, dat we toch beter een reservering hadden kunnen maken, want ze hebben pas om half negen weer tafeltjes vrij. We besluiten aan de bar een drankje te bestellen en toch hier de zonsondergang te bekijken.

Dom genoeg heb ik alleen mijn oude fototoestelletje mee. Het leek in het hotel weer te werken, maar blijkt toch raar te doen met automatisch inzoemen en dan geen foto's kunnen nemen. Gelukkig hebben Katja en Rick wel werkende camera's mee. De zonsondergang is weer prachtig, we hebben dit jaar tot nu toe geluk daarmee (vorig jaar waren er nogal wat bewolkte avonden).

De magen beginnen nu toch wel te rommelen. Na wat overleg valt de keuze op Marina Pirata als alternatief. Gelukkig is er hier wel een tafeltje vrij en we genieten van de authentieke Arubaanse cuisine hier. Ik heb grouper Arubaanse stijl en die smaakt, alsof hij net uit zee komt. Dat is ook waarschijnlijk zo, want als Rick vraagt, welke vissen lokaal worden vervangen, antwoordt de ober verontwaardigd: "Allemaal, natuurlijk!"

Vrij laat zijn we pas weer op de hotelkamer en iedereen is moe. Lang blijven we nooit op, hier in Aruba. Rick en de meisjes gaan morgenochtend vroeg ook weer duiken, dus hebben hun slaap hard nodig.

Foto's van vandaag staan hier.

Dag 5: Pedernales en Rick hier!

Alweer gaat de wekker om kwart over zeven, maar ik ben allang wakker. Om de een of andere reden slaap ik hier niet zo goed, of misschien juist wel heel efficient, want moe ben ik verder niet.

Katja weet niet zeker, of ze weer om acht uur bij de duikschool moet zijn, dus ik bel ze om het te vragen. Zo grappig, Katja heeft een hele maand alles zelf moeten regelen, maar nu opeens laat ze mij hiervoor bellen. Ze heeft inderdaad vanochtend ook weer les, dus vertrekt om kwart voor acht.

De andere twee liggen nog op een oor en ik besluit een korte wandeling te gaan maken. Ik druk Kai en Saskia op het hart vooral binnen het halve uur op te staan, want Saskia moet duiken en wij gaan snorkelen.

Vandaag loop ik de tegengestelde richting van gisteren op. Hier hangen hangmatten en staan kleurige stoelen, leuk fotografiemateriaal, dus. Zo vroeg op de ochtend is het nog lekker rustig en komen de kleuren ook mooi uit.

Boven tref ik Kai wakker aan, maar van Saskia is geen spoor te bekennen. Katja blijkt haar te hebben opgehaald om als "dummy" te helpen bij haar rescue diving. Kai en ik pakken onze snorkelspellen en lopen dan naar Unique, waar we onze formulieren om te snorkelen tekenen.

We zijn nog veel te vroeg, dus gaan Katja en Saskia gadeslaan, die in het zwembad allerlei reddingsoefeningen moeten doen. Het moet gezegd, Saskia kan heel goed voor dood spelen! Het arme kind moet nogal wat ondergaan, waaronder door Katja uit het water worden gehesen. De rand van het zwembad is hard!

Net voor tienen zijn ze klaar en lopen we snel naar de duikboot. Daar gaan de meisjes door met hun cursus. Jerry spreekt afwisselend Nederlands en Engels met ze en ze lijken beiden even goed te verstaan. Het is goed, dat ze deze paar weken zoveel Nederlands van anderen horen.

Toch is het hier niet goed voor het zelfvertrouwen van de meisjes, want de Nederlanders doen nogal minachtend over het Nederlands, dat Katja en Saskia spreken. Jerry grapte tegen ze, dat het niet "echt" Nederlands is. Gelukkig was Katja zo adrem om te zeggen, dat ze het toch maar spreken, ondanks, dat ze nooit in het land hebben gewoond. Ik moet eerlijk zeggen, dat ik dan zin heb om zo'n vent door elkaar te rammelen. Heb ik daar hun hele leven hard gewerkt om ze mijn taal bij te brengen, zal hij ze te verlegen maken om die te spreken!!!

Enfin, terug naar het duiken en snorkelen. We gaan naar het Pedernales wrak en zodra de duikers het water in zijn, springen Kai en ik erin.

We zwemmen naar het wrak, waarop de kleurigste koralen groeien. Het merendeel van de boot ligt te diep om interessant te zijn voor snorkelers, maar het deel, dat wel mooi is, is dan ook erg mooi. Vooral de school queen angelfishes met hun fluorescerend blauwe en gele kleuren zijn schitterend.

Na een uurtje zijn we uitgekeken en zijn de duikers ook vrijwel allemaal weer terug, behalve Katja, Saskia en Jerry. Die komen beduidend later weer boven, maar het is allemaal goed gegaan. Tot mijn schrik ging mijn onderwaterbescherming van mijn fototoestel bij het op de boot gaan open. Het fototoestel viel er bijna uit in het water! Het is wel nat, maar lijkt niet verder beschadigd.

In tegenstelling tot wat ze gisteren hoorde, moest Katja vanochtend wel tijdens de duik rescue dive handelingen verrichten. Nu moet ze zaterdagmiddag nog een duik doen en dan is ze waarschijnlijk klaar. Van wat ik zo in het zwembad zag, is het bepaald niet eenvoudig!

Terug aan Palm Beach besluiten we bij Bugaloe, naast de duikboot, te lunchen. De meisjes hebben maar een uurtje, dus zo vlakbij is wel makkelijk. We bestellen ook eens een portie bitterballen. Erg lekker, weer eens!

Als Katja en Saskia de boot weer op zijn, lopen Kai en ik terug naar het hotel. We willen eigenlijk graag een kayak huren, maar de persoon, die daarover gaat, heeft net zijn lunchpauze. Hij zou om twee uur terug moeten zijn.

In de tussentijd dobberen we wat in de zee, wat ook heerlijk ontspannend is. Om kwart over twee gaan we eens kijken, of hij terug is. Kennelijk zijn lunchpauzes ook op "Aruba tijd" (zoals ik hier veel hoor), want hij is er nog niet. Aangezien we nu binnen het uur weg moeten om Rick op te halen, laten we de kayak voor vandaag maar zitten.

Niet getreurd, we vermaken ons zonder ook prima. We gaan in het zwembad liggen lezen. Een prachtige leguaan loopt er rond en Kai probeert hem te vangen. Dat is hem weleens gelukt, maar deze leguaan is Kai te snel af. Het zijn wonderlijke dieren, ze doen zo prehistorisch aan.

Al gauw wordt het mij te warm in de zon en ik zoek een plekje in het zwembad om verder te lezen. Ik vind het perfecte "bankje"! Hier zou ik wel uren kunnen zitten, maar al gauw is het tijd om naar boven te gaan.

Online zie ik, dat Ricks vlucht op tijd is, dus we haasten ons naar de auto. Onderweg zien we een vliegtuig landen en ik zeg tegen Kai, dat dat Rick weleens zou kunnen zijn. En jawel, een paar minuten later sms-t hij, dat ze zijn geland. Leuk!

Op het vliegveld moeten we toch even wachten, want zijn bagage neemt nogal wat tijd. Dan zien we die geliefde lach weer verschijnen. Rick is zo blij om weer bij ons te zijn en wij om hem te zien! Zijn conferentie was wel heel leuk, omdat hij ook flink in het zonnetje is gezet vanwege zijn twintig jaar bij Microsoft.

Het is raar voor Rick om mij in Aruba te zien chaufferen. Voor mij is het een nieuwgevonden vrijheid. Ik was er van tevoren vreemd zenuwachtig voor, maar het valt alles mee.

Voor we naar het vliegveld gingen, heb ik de schoonmaakster gevraagd onze suite eerst te doen. Op het bed heb ik een fooi achtergelaten en ik denk niet, dat ze dat hier gewoon zijn, want de suite is werkelijk superschoon! Daarmee maakt het nog meer indruk op Rick.

Gauw kleedt hij zich in zijn "Aruba" kleding (zwembroek en t-shirt) en we lopen naar Unique in de hoop de meisjes te onderscheppen. Helaas zijn die net weg en vinden we ze in de bar bij het hotel. Saskia heeft nu officieel haar open water duikbrevet en dat vieren we met een drankje.

Daarna heeft Rick zin om frietjes te gaan eten bij Piet's Bar, op de pier bij het Hyatt hotel. Hun frietjes met pinda, kerrie, mayonnaise en ketchup zijn niet te versmaden!

Vorig jaar was ze er niet, maar dit jaar wel, Luz, een Colombiaanse, die hier al jaren werkt. Ze herkent ons meteen en we krijgen een welgemeende "hug". Zoals Rick opmerkt is dit een van de dingen, die Aruba voor ons zo speciaal maken. Dezelfde mensen in het hotel, bij het duikcentrum en bij restaurants, die zich ons herinneren.

Boven in de kamer maken we ons klaar en zien de mooiste zonsondergang tot nu toe. Helaas geeft mijn fototoestelletje nu toch wel blijk van beschadiging. Gelukkig heb ik mijn grote camera nog, want het is echt schitterend. Hopelijk droogt het kleine toestelletje op en functioneert weer, want ik gebruik dat ontzettend vaak.

Het avondeten vanavond is bij Bingo!. Dit is een Nederlands restaurant en we worden heel Nederlands begroet. Even later komt de serveerster wel terug en zegt, dat we vast al heel lang buiten Nederland wonen, want we klinken niet Nederlands. Zij wel, zegt ze, op mij wijzend.

Na mijn uitleg, dat geen van de andere vier ooit in Nederland heeft gewoond, vindt zij het super knap van ze, dat ze het zo goed spreken. Hopelijk geeft dat wat tegenwicht op Jerry's uitspraken voor de meisjes.

Het eten is prima, al moet ik zeggen, dat Cafe Rembrandt naar mijn mening beter en minder duur was. Mijn varkensvlees was te doorbakken, zodat het droog werd. Voor mij was dit niet de beste maaltijd bij Bingo, maar de anderen smulden wel.

Rick is doodmoe van zijn drukke week en ik moet toegeven, dat de vroege ochtenden en buitenlucht mij ook slaperig maken. De kinderen zijn ook al gauw stil. Zon, wind, zee en warmte, het maakt gauw loom en moe en helaas zit er dus alweer en dag op.

Foto's van vandaag staan hier.

Dag 4: Snorkelen en een internet ontmoeting

Katja begint vandaag aan haar cursus rescue diving, dus de wekker gaat al om kwart over zeven. Ik sta met haar op en maak een paar lekker sterke koppen Starbucks koffie.

Voor mijn ontbijt heb ik gisteren tien zaden beschuit gekocht en een bakje filet Americain (waarom dat toch zo heet, het is in heel Amerika niet te krijgen). Ik weet het, een vreemde ontbijtkeuze, maar dat is het enige maal, dat we op de kamer eten en ik vind het vlees zo lekker. Dat tien zaden beschuit gaat trouwens mee naar huis, heerlijk is dat!!!

Omdat ik in mijn hoofd heb, dat Saskia vanochtend ook moet duiken, wek ik de andere twee ook al gauw. Kai wil wel mee even een stuk over het strand lopen. We lopen ongeveer anderhalve kilometer tot de vissersbootjes en dan weer terug.

Saskia is inmiddels ook klaar en we lopen naar Unique Sports. Daar geef ik Saskia's papieren uit Amerika af. Alleen, zegt het meisje achter de balie, is de duik pas om drie uur en hoeft Saskia er dus pas om half drie te zijn. Oeps!

Gelukkig nemen Kai en Saskia mij de vroege ochtend niet kwalijk. Kai en ik besluiten een workout te gaan doen beneden en Saskia gaat helpen met de vogels. Dat is een van de redenen, waarom de kinderen dit hotel boven de anderen verkiezen. Als het aan hen lag, voegden wij een kakatoe aan onze beestenbende toe. Ik vind het ook erg leuke dieren, maar ze maken zo'n rotzooi!

Kai doet een gewichtenroutine uit Men's Health en ik houd het voornamelijk bij cardio. Alle vier hebben we spierpijn van het paardrijden gisteren. Vooral onze rugspieren hebben het te verduren gehad. Gek, want ik herinner me niet zo'n spierpijn van de andere twee keren rijden. Na een uurtje hebben we er genoeg van en gaan naar buiten.

Gauw trek ik mijn bikini aan, want ik wil de aqua aerobics klas doen. Ik probeer nog tevergeefs Saskia er ook in geinteresseerd te krijgen. Die vindt helaas, dat het er belachelijk uitziet, dus is niet te vermurwen. Deze instructrice is gung ho! Het is geen aqua aerobics voor oude dames dit en er doen een aantal andere tieners mee.

De drie kwartier vliegen in ieder geval voorbij! Intussen heeft Katja lunchpauze en de drie kinderen gaan op het Terrace Deck van het hotel lunchen. Ik ga er even bij zitten, maar heb voor de lunch afgesproken met Ilona, die ik van het Alles Amerika forum ken.

Met haar heb ik afgesproken bij het Cafe Rembrandt, waar we gisteravond ook aten. Ik ben vroeg, dus neem alvast een tafeltje en een Amstel Bright
(gewoonlijk ben ik geen bier drinkster, maar die zijn zo lekker!).

Al gauw zie ik een vrouw alleen komen aanlopen, die zoekend rondkijkt. Ik zwaai en het blijkt Ilona te zijn. Het wordt een gezellige lunch. Ik vind het interessant om te horen, hoe het voor een Arubaanse is om op het eiland te wonen. Wij zien het een paar weken per jaar, maar er wonen is weer iets heel anders.

Het is bijvoorbeeld grappig te horen, hoe zij naar de VS "ontsnappen" om even van het eiland leven weg te zijn en inkopen te doen, want alles daar is zoveel goedkoper. De broodjes tonijnsalade met gesmolten kaas gaan er goed in en voor we het weten is het weer tijd om ons beider wegen te gaan. We spreken af via Facebook verder contact te houden.

Via het strand loop ik terug. Daar kom ik Kai en Saskia tegen, die op weg zijn naar de duikschool. Daar maak ik kennis met Jerry, die bezig is om Katja reddingsduiken te leren en straks met Saskia haar open water duiken zal doen.

Hij weet niet goed, of hij nu Engels of Nederlands met de meisjes moet spreken en ik vraag hem om zoveel mogelijk Nederlands, tenzij het echt met duiken leren te maken heeft. Deze twee weken op Aruba zijn heel goed voor het Nederlands van de kinderen, want anders horen ze alleen mij en mijn Nederlands is na meer dan 25 jaar weg ook gestagneerd.

Als de meisjes op de duikboot zijn, gaan Kai en ik onze snorkelspullen halen. We rijden naar Arashi en parkeren daar. Dit is voor mijn gevoel een "echt" strand. Waar wij logeren zijn luxe stoelen, iedere dag voor dag en dauw weggekaapt door mensen, die niets anders doen, dan de hele dag strand (begrijp me goed, als dat je idee van vakantie houden is, prima). Hier komen mensen met hun stoeltjes en parasollen voor een dagje strand.

Wij zijn hier niet om op het strand te liggen, al zouden we dat allebei weleens een keer willen doen. Wij zetten onze maskers op en doen onze vinnen aan en gaan snorkelen. Dit is een van mijn favoriete plekken op Aruba daarvoor.

Al vrijwel meteen zien ik een kleine mureen onder me wegzwemmen. Kai en ik vinden een octopus, mooie schol, een heel aantal van de nare schorpioenvissen en meer. Helaas ben ik mijn fototoestel vergeten. Het is heel helder vandaag en er is voor mij bijna niets ontspannender, dan in een natuurlijk aquarium rondzwemmen!

Na iets meer dan een uur heeft Kai er genoeg van. Ik had nog wel een uur door kunnen gaan, maar alleen is het lang niet zo leuk. Bij het hotel gaat Kai naar het zwembad en ik naar boven.

De suite wordt net schoongemaakt, dus ik besluit dan maar van de gelegenheid gebruik te maken en de sleutels te halen voor de tweede kamer, die we vanaf vandaag hebben gehuurd. Binnen vijf minuten heb ik drie sleutels voor kamer 1603, naast onze suite (1601).

Boven is de schoonmaakster nog steeds bezig, dus ik besluit, tot grote hilariteit van die dame, de kinderen alvast te "verhuizen". Het is onvoorstelbaar, de troep, die ze met zijn drieen maken! Ik ben erg netjes en het duurt dan ook nog geen tien minuten, voor ik weer ingepakt ben. Hun spul ligt over de hele suite verspreid. Nu ligt het allemaal in hun kamer.

Bij het zwembad tref ik het drietal weer aan. Katja voelt zich niet goed over de dag. Zij kon haar instructeur niet op het droge trekken, ze had er de kracht niet voor. Ze is nu bang, dat ze haar brevet niet gaat halen. Het hielp ook niet, dat diezelfde instructeur Saskia grote complimenten gaf over haar duiken.

Soms is het moeilijk moeder te zijn, want ik vind het natuurlijk super, dat Saskia het zo goed doet. Katja duikt echter al jaren en is zo toegewijd aan alles, wat ze onderneemt, ik wil ook niet, dat zij er de brui aan geeft.

Daarna hoor ik van Katja, dat Unique te weinig instructeurs heeft en zij morgen dus niet voor haar brevet zal duiken. Daar ben ik helemaal niet blij mee, want dat was precies de reden, dat het schema zo werd opgezet. Duiken is een dure sport en wij willen niet voor extra duiken moeten betalen, omdat Unique niet genoeg instructeurs heeft! Helaas is het kantoor al dicht, dus we zullen het morgen moeten bespreken.

Boven maken we ons netjes voor het avondeten. Dat is vanavond tepanyaki bij Blossoms in het hotel. Dit hebben we hier nog nooit gedaan en het blijkt een hele belevenis te zijn.

We krijgen stoelen aan een tafels met zes anderen. Een stel uit New Jersey en een gezin uit New Jersey. Katja vraagt af, waarom hier zoveel mensen uit New York en New Jersey komen. Geen idee!

Eerst worden onze drankbestellingen opgenomen en ik bestel een lychee martini, die bijzonder lekker blijkt te zijn. We krijgen een salade en kunnen kiezen tussen miso en kippensoep met gembersmaak. Ik kies het laatste en Sasia ook, Kai en Katja gaan voor de (bekende) miso. Ik moet zeggen, het is heerlijke soep!!!

Dan komt de tepanyaki chef, David, en die blijkt een ware acteur te zijn. Binnen de kortste keren kent hij de namen van de kinderen, hoewel hij die van Saskia meerdere malen moet vragen. Katja wordt gewoon "Barbie" (later horen we bij een andere tafel een ander meisje met die naam, maar het blijft grappig).

Als eerste krijgen we een bowl met fried rice, nasi goreng, dus. Ook daarmee heeft David allerlei trucs. De kinderen vinden het fantastisch (en de volwassenen ook).

De hoofdgerechten verschillen en hij begint met de meest populaire: biefstuk en kip. Kai en Saskia hebben dat ook en Katja heeft alleen de biefstuk. Als iedereen daarvan voorzien is, begint David aan de vis. Ik moet zeggen, mijn zalm is precies, zoals ik het wilde en de scallops zijn ook voortreffelijk! Behalve acteurs zijn het ook prima chefs!

Als dessert krijgen we een bolletje vanille ijs met een verschrikkelijk zoete wafel. Het valt me op, dat iedereen dat eet, behalve ik. De kinderen en ik raken in gesprek over van alles en nog wat en opeens merken we, dat er verder niemand meer aan tafel zit. Wij staan dus ook maar gauw op. Dat is wel een nadeel van zo'n gedeelde tafel. Natafelen kan niet.

En nu zit ik hier in een keurige suite, de laatste avond voor Rick zich bij ons zal voegen. Het was zeker anders zonder hem, maar ik heb geleerd mijn angst om auto te rijden opzij te zetten (nu zie ik niet in, waarom ik die had). Ook heb ik genoten van deze tijd samen met ons drietal, die stuk voor stuk leuke reisgenoten zijn.

Foto's van vandaag staan hier. Dank voor alle leuke reacties! Ik doe het even zo, want het internet ligt er hier om de haverklap uit, het duurt uren om foto's te laden (intussen doen we allerlei leuke dingen ;)).

Dag 3: Paardrijden en doktersbezoek

Een vroege ochtend vandaag, want om kwart over acht worden we al opgehaald door het busje van Rancho La Ponderosa. Daar hebben we vorig jaar ook paardgereden en dat is prima bevallen. Rick heeft er dit jaar niet zo'n interesse in, maar de kinderen willen dolgraag en ik ook. Een goede activiteit dus om te doen, terwijl hij hier nog niet is.

In alle jaren, dat we op het eiland komen, hebben we nog nooit de struisvogelboerderij bezocht. Ook daar is Rick nooit in geinteresseerd en ik wel, dus het is perfect, dat we daar te paard heenkunnen.

Na allemaal een formulier te hebben ingevuld met onze naam en andere informatie, lopen we naar de paarden. Het blijkt, dat wij vieren de enigen zijn, die de tour met struisvogelboerderij hebben gereserveerd. We krijgen dus feitelijk een prive tour en ik kreeg ook nog $10 per persoon van de prijs, omdat we hier vorig jaar ook al waren. Daarmee kost het maar $5 duurder om de boerderij erbij te hebben, dan de gewone rondleiding!

Pedro wordt onze gids en we krijgen ieder een paard toegewezen. Zoals altijd moeten we de namen van onze paarden onthouden, want zo adresseren de gidsen ons. Ik krijg dit keer Ministro, Katja Martini, Kai Libertado en Saskia Sammy. Als we in het zadel zitten, vertrekken we meteen.

Een jaar geleden had ik nog nooit op een paard gezeten en dit is al de derde keer! Ministro blijkt een nogal bangig paard te zijn. Hij is bang van een paar blaffende zwerfhonden en ik moet hem goed in bedwang houden. Even later wil hij per se niet verder, als we langs een vuilniswagen moeten. Dan merk je pas goed, dat je op een dier met eigen wil zit!

Een uur lang lopen we door het prachtige woestijnlandschap van Aruba. Alle vegetatie hier heeft doorns, de acacia's (waar Ministro zo af en toe graag van eet) en de cactussen. In de verte zien we de diepblauwe oceaan.

Toen we aankwamen bij de ranch regende het, maar dat was gelukkig niet van lange duur. Wel is het nog bewolkt, wat het weer zeer aangenaam maakt om te paardrijden. Tegen de tijd, dat we bij de struisvogelboerderij aankomen, schijnt de zon echter weer, wat de temperatuur aanzienlijk verhoogt.

In het restaurant van de boerderij drinken we, in afwachting van de gids, water en Katja, Kai en ik delen een zakje struisvogel biltong (gedroogd vlees). Het is pas tien uur, maar we moeten gewoon iets "struisvogel" eten. Het menu van het restaurant is interessant, misschien leuk om er eens te gaan lunchen.

Met nog een Nederlandse moeder en haar zoontje gaan we even later op de "tour". We zien emu's, maar daar hebben we in ons gebied ook boerderijen van. Ik maak de anderen attent op het typische "drum" geluid, dat die vogels maken.

Dan gaan we naar de struisvogels. In iedere omheining staan een mannetje en een vrouwtje. De mannetjes zijn prachtig, gitzwart met witte veren aan hun vleugels. De vrouwtjes (wat is dat toch?) zijn bruin. De gids vertelt in het Nederlands en mompelt nogal, dus zelfs de andere Nederlanders en ik verstaan niet alles. Saskia verstaat er niets van, dus ik "vertaal" het voor haar.

Bij een van de omheiningen staan een aantal jonge struisvogels en die mogen we ieder om de beurt voeren. Dat brengt meteen weer herinneringen aan ons bezoek aan het safaripark in Virginia terug, waar we dubbel lagen om deze dieren. Ik beloof Katja, dat we daar binnenkort ook eens met haar naartoe zullen gaan.

Na de broedmachines en de grootte van een struisvogelei te hebben gezien (daar zitten zoveel als 24 kippeneieren in), mogen we de baby struisvogeltjes zien. Zoals babies van vrijwel elke diersoort zijn deze ook weer schattig.

Dan is de rondleiding voorbij en wacht Pedro ons weer op bij de paarden. We rijden terug via de goudmijn, waar we, wat ons betreft, niet af hoeven te stappen. Die hebben we vorig jaar al uitgebreid bekeken. Later blijkt dit een heel goede beslissing te zijn!

Bij een van de natuurlijke bruggen aan zee maakt Pedro foto's van ons vieren en op het strand ernaast ook. Dan gallopperen we terug de heuvels in. Ik maak me een beetje zorgen om Saskia, want die lijkt dat allemaal een beetje eng te vinden. Toch doet ze het prima.

Achter ons is mij de loodgrijze lucht al opgevallen en Katja maakt me er ook op attent. Pedro krijgt een telefoontje van de ranch, dat er opgeschoten moet worden. Ik voel me een ware cowgirl, zo vliegen we door de woestijn en later over de weg! Saskia klamt zich vast aan het zadel en blijft gelukkig zitten.

We kunnen de regen niet helemaal voor zijn en worden flink nat. Maar het breekt pas echt los, als we weer terug zijn bij de ranch. Als we bij de goudmijn waren afgestapt, hadden we er middenin gezeten!

We wachten het ergste weer af en worden dan weer met hetzelfde busje terug naar de hotels gebracht. Onderweg klets ik met een gezin uit Ohio, die hier voor het eerst zijn. Ze vragen me de oren van het hoofd. Ik voel me gewoon een reisgids voor Aruba!

Het weer blijft bewolkt en Katja wil dolgraag bij de Paddock lunchen. Doordeweeks is parkeren daar nogal een probleem, dus ik stel als voorwaarde, dat ik een makkelijke parkeerplek kan vinden. Laat er nu in de parkeerplaats naast het restaurant precies een vrij komen! Het heeft zo moeten zijn.

Niet, dat eten bij de Paddock een straf is, want ze hebben er heerlijke broodjes! Ik kies een broodje carpaccio met rauwe ossehaas en saus, super lekker! Saskia houdt het bij een tosti en Kai vindt de tosti Paddock met van alles erop lekker. Katja neemt de burger met ananas en kaas.

Katja heeft haar St. Eustatius t-shirt aan en de serveerster merkt dat meteen op. Het blijkt, dat zij ook net uit St. Eustatius naar Aruba is gekomen. Duidelijk heeft ook zij een zwak voor het eiland (Katja ook, ondanks haar tropische storm avontuur). Ze blijken een heel aantal dezelfde mensen te kennen. Zo toevallig!

Inmiddels regent het weer, dus we nemen lekker de tijd. We zitten hier toch aan het water. Saskia ziet zelfs een paar tropische vissen. Tegelijkertijd maakt ze zich ook zorgen.

Haar oor doet af en toe pijn en ze is bang, dat het ontstoken is en dat ze morgen weer niet zal kunnen duiken. Twee jaar geleden was dat ook al het geval. Ik beloof haar in het hotel de dokter te laten bellen. Een half uurtje later zegt ze, dat het waarschijnlijk toch niets is, maar ik vind het beter om nu te gaan. Het is toch geen mooi weer en als er iets is, kan ze er meteen medicijnen voor krijgen.

Het hotel verwijst ons naar dezelfde dokter, waar Saskia twee jaar geleden heenging, en ze heeft nu spreekuur. Haar praktijk ligt in het Sun Plaza complex, dichtbij de Super Food.

Er zijn drie patienten voor ons, maar dat gaat vrij snel en binnen het halve uur zijn we aan de beurt. Ook dit consult gaat weer in het Nederlands, goed voor Saskia's taalontwikkeling. Nu we hier zonder Rick zijn, lijken we veel meer Nederlands te spreken, grappig.

De dokter vindt Saskia's oor "rommelig", maar het is niet ontstoken. Ze ziet dus geen reden, dat Saskia morgen niet zou kunnen duiken. De opluchting is van het gezicht van mijn meisje af te lezen! Ze wil dit duikbrevet zo graag! De dokter schrijft oordruppels voor, die een verdere ontsteking moeten voorkomen.

Als ik wil betalen blijkt men geen credit cards aan te nemen. Ik heb alleen nog wat klein geld contact, dus loop naar de Super Food om cash uit de atm te halen. Die werkt voor mij niet, voor een Nederlander achter mij wel, die ook nog eens vriendelijk helpt, maar ook voor hem komt er op mijn kaart geen geld uit.

Dan maar naar de volgende supermarkt, daar staat een atm van een andere bank. Opgelucht zie ik daar wel de dollar biljetten uitrollen, want wat ik anders had gedaan, weet ik niet. Saskia als onderpand geven? Ik denk niet, dat die daar erg blij mee zou zijn.

Met het recept rijden we naar Eagle botica. Daar krijgen we de druppels vrijwel meteen mee en vindt Saskia ook een zakje met kokosnoot M&M's. Ik proef er een van, maar ze zijn me veel te zoet.

Het is al na vijven, als we bij het hotel terug zijn. Het weer is inmiddels wat beter en we treffen Katja en Kai aan het zwembad. Aangezien we onze badpakken ook aanhebben, kunnen we er meteen inspringen. We nemen een drankje en lezen wat en dan is het tijd om naar boven te gaan.

Het blijft nogal bewolkt, maar toch is de zonsondergang mooi gekleurd. Het is zo'n luxe er nergens voor heen te hoeven, maar het gewoon vanaf ons balkon te kunnen zien. Ik kan niet wachten tot Rick ook van deze ongekende luxe kan gaan genieten.

Er zijn zoveel goede restaurants op dit eiland, dat het moeilijk kiezen is. Ik vind het vooral leuk om de Nederlandse plekjes te bezoeken. Een daarvan is Cafe Rembrandt, dat dit jaar hoog op mijn lijstje staat. Het ligt binnen loopafstand van ons hotel, dus zeer gunstig, aangezien ik niet in het donker kan rijden.

We vinden een tafeltje op het terras en het restaurant stelt allerminst teleur. De bediening is supervriendelijk en we krijgen flinke porties voor zeer redelijke prijzen.

Na loempia's als voorafje te hebben gedeeld, neem ik na veel wikken en wegen de varkenshaas. Die is zo zacht, dat je hem met een vork zou kunnen snijden! Katja neemt nasi goreng, die met kroepoek, loempia en sate wordt geserveerd. Een enorme portie, die ze lang niet opkan. Ook Kai is zeer te spreken over zijn kipschnitzel met jaegersaus. Saskia houdt het bij uiensoep. Dit restaurant gaat op onze "must eat" lijst!

Op hun menu zag ik ook een dropshot staan. Die heb ik nog nooit geprobeerd, dus ik bestel er een. Helaas hebben ze die niet meer, maar de buren, Cafe de Pijp, wel. Na het eten gaan Katja en ik daar dus even een dropshot halen. Volgens mij vindt men ons wat vreemd, maar ach, dat moet dan maar.

De dropshot smaakt in ieder geval heerlijk en de eigenaar vertelt me, dat ze die op het eiland ook verkopen, alleen koopt hij ze meestal allemaal op. Hij raadt me aan donderdag naar Super Food te gaan, dan schijnen ze ze te hebben. Ik ga het zeker proberen!

Terug in het hotel gaat Katja met Leah skypen op de gang, want de kamer heeft slecht internetbereik. Ze hebben elkaar nauwelijks gesproken de afgelopen maand, dus hebben heel wat bij te kletsen. Laat zullen we het niet maken, want Katja moet morgen om acht uur bij de duikschool aanwezig zijn.

Foto's van vandaag staan hier. Ik probeer altijd te reageren op jullie opmerkingen, maar het internet hier is heel erg traag

Dag 2: Chillaxing

Een mooie uitdrukking vind ik het altijd, "chillaxing", een die helemaal de staat van ontspanning beschrijft, waarin de kinderen en ik ons op het moment bevinden. Een samentrekking van "to chill" (slang voor helemaal niets doen) en "relaxing", net iets sterker, dan relaxing zelf.

Na een heerlijke nacht word ik met schrik om kwart over zes gewekt door een rinkelende telefoon. De telefoon staat aan Katja's kant van het bed en ik ben meteen bang, dat er iets met Rick is.

Als ik al aan het voetenend sta om hem op te nemen, steekt Katja een slaperige hand uit en zet de wekker van haar telefoon uit!! Die stond nog aan voor St. Eustatius en gisteren hadden we er geen last van, omdat ze op zondag niet zo vroeg op hoefde.

Zonder succes probeer ik verder te slapen en om acht uur sta ik, toch uitgerust, op. Katja is ook wakker en ik bied aan koffie te maken. Dat neemt ze graag aan. Zij is de enige van de drie, of eigenlijk vier, want Rick houdt er ook niet van, die net als ik koffie drinkt 's ochtends. Hier in het hotel hebben wel lekker sterke "pads" van Starbucks koffie in de kamer.

Voor mezelf maak ik ook een ontbijtje van een krentenbol met kaas en eet dat op het balkon op. Aan deze kant van het hotel kunnen we heel Palm Beach zien. Zo vroeg op de ochtend bevindt zich nog pas een enkeling op het strand.

Al wilde Katja koffie, zo te zien is ze nog niet klaar om op te staan. Ook de andere twee liggen nog voor pampus. Ik neem water en mijn boek mee en ga naar "Westin Workout". Deze sportruimte van dit hotel is vrij groot. Er zijn lopende banden, cross trainers, fietsen en een stairmaster om cardio op te doen.

Net als vorig jaar besluit ik tien minuten cardio op verschillende machines af te wisselen met tien minuten gewichten. Zo gaat het uur lekker snel voorbij en krijgen alle spiergroepen een beurt. Al sportend is het uitzicht op het zwembad en verderop het turquoise water van de zee. Helemaal niet verkeerd, dus!

Boven tref ik alle drie mijn reisgenoten nog in bed. Ze zijn wel wakker en staan meteen op. Terwijl zij ontbijt eten en Katja haar koude koffie drinkt, belt Rick mij via het internet op zijn computer op. Het is fijn zijn stem weer te horen, gewoonlijk gaan er geen 24 uur voorbij zonder dat we met elkaar praten. Ik vertel hem van onze avonturen tot nu toe en hij zou er natuurlijk erg graag bij willen zijn.

Tenminste zal hij bij deze conferentie helemaal in het zonnetje gezet worden, omdat hij al 20 jaar een zeer gewaardeerde medewerker van het bedrijf is. Dat is een van de redenen, waarom hij een beetje laat pas wist, dat hij echt aanwezig moest zijn daar in Dallas.

Beneden zijn de vogels uit hun kooi en Carlos, de verzorger, begroet Katja, Kai en Saskia met "Ik vroeg me al af, wanneer jullie er deze zomer zouden zijn". De kinderen zijn bekend met de vogels en daardoor laat Carlos meer toe, dan bij andere gasten. Dat maakt de dagelijkse "vogeltijd" ook zo bijzonder voor ze.

In het zwembad is intussen een aqua aerobics klas begonnen. Katja en ik doen eraan mee, maar Kai en Saskia weigeren, want "het ziet er zo raar uit". Het blijkt een heel goede instructrice te zijn, die er minstens zo'n uitdagend uur van maakt, als Sharon. Deze klas ga ik vaker doen deze vakantie. Andere jaren vond ik de aqua aerobics hier maar niets.

We lezen wat na afloop, maar Katja verkondigt al gauw, dat ze trek heeft. Ik eigenlijk ook wel en de andere twee hebben ook zin om te eten. We lopen dus naar Bugaloe om daar, net als gisteren, te lunchen. Onderweg wordt Katja omhelst door nog een paar Unique Sports duik instructeurs, waarmee zij en Rick al jaren duiken. Al die "bekenden" maakt het telkens weer op dit eiland komen extra leuk.

Vandaag nemen Katja en ik een broodje zalm, wat ook heerlijk smaakt. Het hele menu van dit restaurant vind ik lekker! Het ligt op een pier, dus het uitzicht kan ook niet veel beter.

Katja wil graag een bikini zonder bandjes vinden, dus ze probeert er een aantal aan bij Big Coconuts. Die zijn niet echt wat ze zoekt en heel erg duur. Een paar jaar geleden slaagden we goed bij The Juggling Fish bij het Playa Linda resort, dus lopen we daar ook even heen.

Kai en Saskia gaan terug naar het zwembad, maar ik help Katja uitzoeken. Dat werkt gunstig voor haar, want ik vind precies de bikini, waar ze naar zoekt. De kleuren zijn turquoise en groen, die haar super staan. De prijs is ook niet meer, dan we in de VS zouden betalen, dus helemaal goed.

Keurig op tijd voor haar afspraak om video's, die bij haar reddingsduiken horen, te gaan kijken, komt ze bij Unique aan. Ik loop door naar het hotel, waar ik Kai en Saskia in de zee tref.

Saskia gaat al gauw terug naar het zwembad, maar Kai en ik blijven in zee de football, die we gisteren hebben gekocht, naar elkaar gooien. Kai heeft een jaar football gespeeld en gooit de bal met een prachtige draai. Ik krijg dat maar niet onder de knie! De ovale bal maakt allerlei capriolen, als ik hem gooi, tot grote hilariteit van Kai!

Kai en ik hadden oorspronkelijk het plan om te gaan snorkelen, zodra Katja terug was. Zo zou Saskia, die geen interesse in snorkelen heeft en het ook maar beter niet kan doen met haar verbrande schouders, niet alleen zijn.

We hadden gehoord, dat Katja's video's maar drie kwartier zouden duren. Om vier uur is Katja echter nog niet terug en Kai en ik zijn nu te lui om nog te gaan. Morgen dan maar, want Katja komt pas tegen vijven aanlopen. Ze moest ook nog allerlei theorie leren, dus het duurde allemaal langer.

Het is inmiddels Happy Hour bij de Tambu Bar van het Westin hotel, dus halve prijs voor drankjes. Katja en Kai nemen de kokosnoot lemonade met rum, waar ik stiekem ook een slokje van neem. Die is inderdaad heerlijk, maar net iets te zoet voor mij. Ik neem een bloody Mary en Saskia een Diet Coke.

Al gauw koelt het me teveel af en heb ik genoeg van de wind (hoewel de pet goed helpt!). Grappig is, dat het hier andere jaren altijd heel heet voelde, maar door de hoge temperaturen thuis van de afgelopen weken zijn we helemaal aan de warmte gewend.

De kinderen blijven nog even in het zwembad, maar niet lang. Een voor een komen ze binnendruppelen. We hebben vrij vroeg geluncht, dus de kaas in de ijskast, de enige aanwezige snack, wordt met graagte aangevallen! Morgen moeten we maar weer boodschappen gaan doen.

Als iedereen gedoucht en opgemaakt is, lopen we naar Arawak Gardens, waar we bij Salt and Pepper gaan eten. Dit restaurant geeft een gratis glas wijn, als je peper en zout vaatjes voor ze meebrengt. Dat hebben wij niet, maar onze Aruba pas betaalt wel voor Katja's glas Sangria.

Het terrasje is gezellig en er is live muziek. We bestellen een heel aantal tapas, die allemaal even lekker smaken. Er is gazpacho met serrano ham, Griekse salade, chorizo, garnalen in kerrie anasassaus en meer. Katja en ik delen de meer avontuurlijke gerechten en Kai en Saskia de teriyaki kip, gehaktballen en mozzarella sticks.

Als dessert willen de kinderen een ijsje van Ben & Jerry's. Ik steel een paar hapjes daarvan. Langzaam lopen we terug naar het hotel. Onderweg moeten de meisjes ook per se een paar zwerfhonden aaien. Het is ook wel zielig, die dieren, wat heeft Cosmo dan een heerlijk leven!

Terug in het hotel stel ik aan Kai (die nog nooit heeft gespeeld) en Katja voor even het casino in te gaan. Ik geef hen beiden $20 en verwacht eigenlijk binnen het kwartier weer buiten te staan. Dat pakt anders uit!

We nemen plaats aan een van de $5 Black Jack tafels en ik moet Kai vooral het spel uitleggen. Gelukkig zijn de dealers hier ook heel vriendelijk en helpen mee met de "regels". Het is allemaal niet zo serieus, als in Las Vegas of Atlantic City.

Tot onze verbazing duren de $20 biljetten lang! Na anderhalf uur vertrekken we alle drie met winst. Kai's dag kan niet meer stuk, want hij heeft maar liefst $81 winst!!! Hij houdt op, zodra hij de $100 totaal heeft bereikt. Ik heb $42 en Katja $35 extra, wat onze totale winst vanavond op $158 brengt! Wauw!

Foto's van vandaag staan hier.

Dag 1: Zon, zee en zand

Tot mijn verbazing, want ik had verwacht doodmoe te zijn, ben ik om acht uur klaarwakker! Ik probeer het nog wat stil te doen, want de kinderen wilden tot tenminste half negen uitslapen, maar dat lukt kennelijk niet goed genoeg.

Katja, die de afgelopen maand voor zevenen haar bed uit moest, zit nog in dat ritme en staat ook maar op. Ook Kai is al gauw bij zijn positieven. Ik maak koffie voor Katja en mij en bel naar ons autoverhuurbedrijf. Zij zullen om tien uur de auto komen brengen en ik geef ons kamernummer door.

Voor ze komen wil ik ontbijten en K. en K. zijn daar ook meteen voor. Saskia kreunt echter, dat ze te moe is en wil blijven liggen. Wij maken ons klaar en tot mijn verbazing is Saskia toch ook opeens op en klaar om mee te gaan.

Bij het ontbijtbuffet staat een enorme rij. Dat is sowieso duur en niet erg bijzonder, dus we besluiten buiten op het Terrace Deck te gaan eten. Ook daar zijn de prijzen exorbitant voor wat je krijgt, maar je eet tenminste met zicht op de turquoise en diepblauwe zee. Het is wel zaak zo snel mogelijk ontbijtspullen in te gaan slaan, zodat we ons niet blut betalen aan twee eieren met spek voor $15!

Katja bestelt een omelet en Kai en ik allebei de twee eieren met bacon, toast en fruit. Hij neemt roerei, ik gepocheerde eieren. Saskia kiest de pannekoeken met sinaasappel en bosbessen smaak. Het is allemaal erg lekker en de service, zoals eigenlijk altijd op dit eiland, enorm vriendelijk. Op de tafel naast ons slaan we een mooi geel vogeltje gade, die (met uiteindelijk succes) probeert een suikerzakje uit het bakje te vissen. Hoe dat beestje weet, dat daar iets lekkers in zit?

Net voor tienen zijn we klaar om de American Car Rental vertegenwoordiger te ontmoeten. Bij de uitgang van de Lower Lobby was me verteld. De enige uitgang, die ik daarvan ken, is die naar de parkeerplaats.

Daar wachten we tot tien over tien en dan bel ik het kantoor eens. Er blijkt nog een uitgang te zijn, waar ze al bijna van vertrokken waren, omdat wij maar niet kwamen. Oei!

De zwarte Mercury Mountaineer ziet er van buiten redelijk gehavend uit, maar werkt verder prima. Van tevoren hebben we via de email al over de betaling gecorrespondeerd.

We huren al jaren van dit bedrijf en nu opeens moet er van tevoren betaald worden. Aangezien we voorheen toch een aantal problemen met de auto's hadden, weigeren we dat. Wel willen we best een credit card nummer voor de borg geven en dan aan het einde van onze vakantie contant betalen (scheelt 5% met een credit card). De dag voor vertrek kreeg ik een email, dat dat prima zou zijn.

Gelukkig heb ik die email op mijn telefoon, want deze medewerker verwacht de betaling vooraf. Een telefoontje naar het hoofdkantoor is tot mijn opluchting voldoende en er wordt slechts een afdruk van de credit card genomen. Na nog een inspectie van de buitenkant van de suto, die nogal wat krassen en deuken vertoont, mag ik voor het eerst hier in Aruba gaan rijden.

Waarom ik de voorgaande jaren nooit achter het stuur ben gekropen, weet ik niet. Dit is (als ik het goed heb geteld) onze achtste keer op het eiland en pas nu ga ik er rijden. Dat valt alles mee!

Mijn eerste rit is naar de supermarkt, Super Food. Hier halen we spullen voor het ontbijt en drankjes. Veel kopen we nog niet, omdat we vanmiddag van kamer zullen veranderen. De verleiding is wel groot, want er zijn zoveel Nederlandse lekkernijen!

In het hotel verkleden we ons snel in zwemkleding en al gauw dobberen we in de warme zee. Voor mijn gevoel is het water dit jaar warmer, dan andere jaren, maar de kinderen vinden dat onzin. Daarna zet ik mijn gewoonte van in het water aan de rand van het zwembad lezen voort.

Al gauw is het tijd om te gaan lunchen. Daarvoor is Bugaloe verreweg onze favoriet hier aan het strand. Het eten is erg lekker en de prijzen veel beter, dan in de hotel restaurants. Ik bestel een broodje gezond, dat er goed ingaat. Ook drinken Katja, Kai en ik onze eerste Amstel Brights van deze vakantie.

Unique Sports, waar Rick en de meisjes gaan duiken, ligt vlakbij het restaurant. Katja wil haar rescue diver (reddingsduiken?) brevet halen en Saskia moet nog vier open water duiken doen om haar beginners brevet te krijgen.

Met Nina, een van de duik instructrices, die zich ons nog feilloos herinnert van vorig jaar (zelfs, dat mijn haar lichter was, jee!), werken Katja en ik het schema uit. De meisjes zullen woensdag en donderdag druk zijn, maar dan zullen beiden hopelijk hun examens hebben gehaald. Zodra Rick er is kunnen ze dan "voor de leuk" gaan duiken.

In voorgaande jaren huurde ik hier altijd een "shortie" (wet suit met korte mouwen en broek), maar dat kost bijna $10 per dag! We blijven hier bijna twee weken en Nina raadt me aan naar Windy's te gaan en er zelf een te kopen.

Zo gezegd zo gedaan. De kinderen blijven bij zee en zwembad en ik neem de auto naar Windy's. Onderweg bedenk ik me, hoe stom het is, dat ik in voorgaande jaren nooit reed hier. Opeens kan ik me van alles bedenken om heen te rijden, waar de familie niet in is geinteresseerd. Natuurlijk moet daar ook de gelegenheid toe komen, maar de mogelijkheid is er nu in ieder geval.

Bij Windy's helpt dezefde dame, die er al jaren is, me. Het duurt letterlijk tien minuten, zo niet minder, en ik heb mijn "shortie"! Inderdaad een stuk goedkoper, dan als ik er een voor zo lang zou huren en mijn eigen vind ik toch ook wel fijn.

Als er een ding is, waar ik op dit eiland gek van word, is het de wind. Die waait de hele dag door. Dat maakt, dat het vrijwel nooit onhoudbaar warm is, maar ook, dat je nooit een leuk kapsel kunt hebben. Nu hoeft mijn kapsel niet "leuk" te zijn, maar al die haren in mijn gezicht, daar word ik gek van.

Nu zag ik vanmiddag met de lunch een leuke Nederlandse dame in bikini met een petje op. Perfect! Zo'n ding houdt de haren op zijn plaats, staat leuk en houdt de zon uit de ogen. Ik koop dus een leuk Windy's Aruba petje en hoop daarmee die haren eens een beetje op hun plaats te houden. Ik benijd de meisjes hun lange haar!

Terug bij het hotel tref ik het drietal bij het zwembad. Ik bonjour ze naar boven om alles weer in te pakken. Mijn spullen staan klaar, dus ik ga naar de lobby om de sleutels voor de suite te halen. Helaas blijkt die nog niet schoon te zijn, of ik over drie kwartier terug kan komen.

Die tijd brengen we door met lezen en luieren aan het zwembad, ook geen straf natuurlijk. Om half vijf probeer ik het weer en is Carlos, die ons de suite heeft gegeven, er zelf. Ik voel me gewoon een ware VIP, zo wordt er geknipmest!

Onze bagage wordt naar boven gebracht en er is zoveel, dat de arme belman buiten adem is (of is dat toneelspel?). In ieder geval geef ik hem een flinke fooi, want we hebben veel spul en hij zorgt er ook nog voor, dat onze ijskast meeverhuist. In dit klimaat geen overbodige luxe!

Beneden in het zwembad liggen de kinderen allemaal te lezen. Vermeldenswaardig, want Kai en Saskia lezen vrijwel nooit. Kai moet een boek lezen voor school en Saskia is helemaal "in" Breaking Dawn van de Twilight serie. Katja leest alles wat los en vast zit.

Nu we in de suite zijn, wil ik dat vieren met een drankje. Katja en ik nemen een bloody mary, want we hebben trek en dat helpt daar wat mee. De andere twee kiezen de kokosnoot limoen mix, die we eerder gratis mochten proeven.

Dan is het alweer tijd om ons klaar te gaan maken voor het avondeten. Als vier mensen moeten douchen neemt dat nogal wat tijd in beslag, vooral als drie ervan vrouwen zijn. Nog een voordeel van de suite is, dat de wastafels (er zijn er twee) in een aparte ruimte van de douche, wc en bad zijn. Zo gaat het wat sneller.

Ons uitzicht is veranderd, want we zitten aan de andere kant van het hotel. We kijken nu uit op Palm Beach in de richting van Arashi, voor degenen, die Aruba kennen. Erg leuk, want dit uitzicht hebben we nog niet vaak gehad. Helaas is de zonsondergang vanavond een stuk minder mooi, dan gisteravond. Er is bewolking aan de horizon.

Voor het avondeten hoeven we vanavond niet ver te gaan. De kinderen en ik zijn dol op Blossoms, het Chinees/Japanse restaurant in het hotel. Rick geeft daar niets om, dus is het een logische keuze om zonder hem heen te gaan.

Zoals altijd is het eten er voortreffelijk! Katja en ik delen wat sushi en ik zie, dat de zeeegel hier veel goedkoper is, dan bij ons. Misschien omdat die zo uit het water hier kan worden gevist? Ze zijn ook erg groot en smaken erg vers. Kai en Saskia houden zich bij een Chinees gerecht, die ook erg lekker zijn.

De serveerster in kimono is enorm attent en het wordt een heel gezellige maaltijd met zijn viertjes. We denken erover een andere avond tepanyaki te gaan eten.

Opeens zijn de kinderen doodmoe en gaan waarempel voor ik moe genoeg ben al slapen! Ik zit nog even in het donker te typen, maar besluit dan toch ook maar mijn bed op te zoeken. Al die buitenlucht maakt inderdaad moe!

Foto's van vandaag staan hier.

Naar Aruba

Een minuut voor de wekker gaat, word ik wakker. Ook Kai en Saskia zijn meteen op. Het vooruitzicht om naar Aruba te gaan maakt het vroege uur te doen. Rick doet de tassen in de van en binnen het halve uur rijden we weg.

In de straat achter ons loopt een vos doodgemoedereerd door de tuinen. Rick probeert hem een beetje te volgen, maar ik krijg er helaas geen goede foto van. Wel zien we ook een prachtige zonsopgang, die ik wel heb gefotografeerd.

Zonder oponthoud komen we bij Dulles aan. Omdat we een aantal tassen zonder wielen mee hebben, huren we een kruier. We nemen afscheid van Rick, die we op 5 augustus weer in Aruba zullen zien. Hij kon helaas niet met ons mee, want hij heeft een verplichte conferentie in Dallas.

De kruier blijkt uit Jamaica te komen en wil best graag mee naar Aruba. We grappen over het liedje "Aruba, Jamaica..." en hij helpt met de bagagelabels, want de medewerkster van US Airways heeft het buskruit duidelijk niet uitgevonden. Ze geeft ons bijna de labels voor het gezin naast ons, dat naar Nassau in de Bahamas gaat! Stel je voor!

De veiligheidscontrole verloopt voorspoedig en we lopen naar de "Z" gates. Daarvandaan ben ik nog nooit vertrokken. Dit zijn de oorspronkelijke gates, dus we hoeven geen trein te nemen.

Gelukkig zit er wel een Subway in die terminal, want we hebben zin in ontbijt. Ik neem een simpele muffin met ei, ham en kaas en een koffie. Wel fijn van Subway is, dat ze omeletten van alleen eiwit hebben. Het smaakt in ieder geval prima.

Als snel is het tijd om te boarden en voor we het weten landen we alweer in Charlotte, North Carolina! Daar worden we gemaand om vooral iets te eten te gaan halen, want er zal aan boord niet veel keuze zijn. Bij de Bagel Bakery halen we bagels, die lang niet zo lekker zijn, als de bagels van Manhattan Bagel bij ons in de buurt, maar het vult de maag.

De vrouw achter mij in de rij laat haar volle fles Coca Cola op mijn grote teen vallen. Jee, wat doet dat pijn, zeg! De tranen springen me in de ogen! Natuurlijk vindt ze het vreselijk en vraagt de hele tijd, of ik wel "ok" ga zijn. Ik stel haar gerust van wel, maar vraag me af, wat ze had gedaan, als ik "nee" had geantwoord.

Vanwege een klein onderhoudsprobleem (gelukkig maar klein, want ik vertrouw mijn "geluk" met vliegen niet meer na de laatste paar keer) beginnen we wat laat met boarden, maar we boarden in ieder geval.

Meestal proberen we door de weeks naar Aruba te vliegen, omdat weekends enorm druk zijn. Dit keer kon dat vanwege Katja's schema niet. Voordeel is wel, dat we in een Boeing 767 gaan met leren stoelen en lekker veel beenruimte. Het is een twee drie twee configuratie en Kai komt naast mij zitten, terwijl Saskia na enig protest de stoel aan het tegenovergelegen gangpad neemt.

Het wordt een heel aangename vlucht en halverwege zien we Hispaniola met Haiti en de Dominicaanse Republiek onder ons voorbij glijden. Wat een enorm eiland is dat! Kai wil graag het blikje met bosbessen in chocola van de Duty Free kopen en die smaken inderdaad heerlijk.

De drieeneenhalf uur durende vlucht gaat snel voorbij en voor we het weten beginnen we aan de landing naar Aruba. Ik heb expres stoelen aan de A kant van het vliegtuig bevestigd, want van die kant heb je prachtig uitzicht op Oranjestad en de hotels langs de stranden.

We landen ongeveer een kwartier later, dan gepland, en onze gate is bezet. De piloot ergert zich duidelijk aan de Arubaanse toren, want ze weigeren ons een andere gate te geven en de American Airlines boeing, die er staat, maakt zo te zien nog geen aanstalten om te vertrekken.

Na ongeveer drie kwartier wachten roept de piloot eindelijk opgelucht om, dat ze de hand over het hart hebben gehaald en we toch een andere gate mogen hebben. Het American Airlines vliegtuig is, zo te zien, nog niet eens aan het boarden. Gelukkig, dus!

Met onze Nederlandse paspoorten mogen we door dezelfde rij, als de Arubanen en het vliegtuigpersoneel. Heerlijk vind ik dat altijd, want de andere rijen zijn ellenlang. Binnen de kortste keren staan we bij de bagageband.

Ook de bagage laat gelukkig niet zo lang op zich wachten en alles is er. Wij hebben vijf tassen mee, want onze snorkelspullen en Rick en Katja's duikspullen nemen ieder ook een tas in. Tegenwoordig moet je ook naar het Caribisch gebied voor iedere ingecheckte tas betalen, wat ons gisteren toch even $133 kostte!

Buiten gaan we op zoek naar een taxi. Daarin zijn we niet alleen, er staat een flinke rij. Een Arubaan trekt ons naar voren en ik denk, dat het nu wel snel zal gaan. Maar mensen lopen zelf naar de taxi's achterin en de een na de ander rijdt al vol langs.

In het Nederlands (vind ik wel zo leuk om hier te spreken, als het even kan) zeg ik, dat we misschien naar achter moeten lopen, want zo kunnen we wachten tot we een ons wegen. Dat brengt de goede man opeens in actie en hj propt tot mijn grote verbazing en die van de taxi chauffeuse onze vijf enorme tassen in een gewone personenauto! Wij passen er waarempel ook nog bij.

Het is heerlijk alle bekende dingen weer te zien. Sommige dingen zijn nieuw of veranderd. Ons hotel, het Westin, is bijvoorbeeld opnieuw geschilderd en in andere kleuren.

Bij het hotel staat er tot mijn verbazing geen rij voor de check in balie. Tessa, een Nederlandse, checkt ons in en we krijgen een kamer op de veertiende verdieping. De bellman, die onze bagage boven brengt, herinnert zich ons nog van vorig jaar. Hij verontschuldigt zich voor zijn (prima) Nederlands, want in dit hotel spreekt hij dat niet zoveel.

Al is de kamer prima, ik ben toch wat teleurgesteld. Dit is, als ik het goed heb, de vijfde keer, dat we hier logeren. Via Facebook had ik contact met een van de managers hier, nadat ik haar vroeg, of ze niet bijhouden, wie hun klanten zijn, die ieder jaar weer komen.

Ieder jaar is het net of we gewoon weer nieuw zijn en we huren tenslotte wel twee kamers voor meer dan een week achtereen en dat al vier of vijf jaar. Leuk zou zijn, als we tenminste een "welkom terug" te horen zouden krijgen. Zij beloofde ons een bijzondere kamer te geven en daarbij een verrassing.

Deze kamer is niet op hun speciale "Starwood Preferred Guest" verdiepingen, terwijl Rick een "gold member" is. Van een verrassing is ook niets te zien. Misschien is het de lange reisdag of mijn hormonale staat, maar dat zit me toch niet lekker.

Bij de Starwood gold member desk vertel ik de manager daar, dat ik toch wel teleurgesteld ben. Ik had toch minstens op de Preferred Guest verdiepingen gerekend. De manager is Carlos, die ik me nog van vorig jaar herinner en dat vertel ik hem ook.

Hij vraagt, wat ik dan verwacht van die verdiepingen, want de kamers zijn hetzelfde en bovendien hebben we nu de kamer naast de onze voor 4 august gereserveerd. We hebben een leuk gesprek en ik vertel hem, dat het hier toch een beetje als "thuiskomen" voelt en als niemand dan doet, alsof ze blij zij, dat je er bent, is dat een teleurstelling. Hij moet wel om die vergelijking lachen.

Maar, zeg ik, als dit de enige manier is, dat we twee kamers naast elkaar kunnen krijgen, houden we het liever zo. Carlos blijft echter op zijn computer tikken en zegt, dat hij kijkt, wat hij kan doen. Hij herinnert zich ons ook, want hij was degene, die ons vorig jaar uitcheckte.

Op een gegeven mmoment kijkt hij mij blij aan en vraagt mij hem te volgen, zodat hij mij kan laten zien, welke kamer hij morgen voor ons heeft op de zestiende verdieping. We gaan naar de tiende verdieping en lopen helemaal naar het einde van de gang. Mijn hart gaat al wat sneller, want daar liggen de suites!

En jawel, hoor, onze kamer morgen wordt een suite met twee kamers!!! Ons uitzicht wordt geweldig! Als Rick komt krijgen we de kamer ernaast voor de kamer. Ik kan Carlos wel bijna omhelzen zo fantastisch vind ik het!

Hij ziet hoe blij ik ben en dat vindt hij duidelijk ook leuk. Ik weet nog uit mijn reisbureaudagen hoe fijn het was een klant heel blij te maken. Nou, dat ben ik zeker! Ik doe nog net geen vreugdedansje! Wat een paradijselijke twee weken gaan wij tegemoet!

Kai en Saskia zijn helemaal opgewonden, als ze het nieuws horen. Saskia is al naar de vogels gegaan en heeft uitgevonden, dat een van haar favorieten er niet meer is. Daarvoor in de plaats zijn de kakatoes Shrek en Fiona gekomen, die ook zeer tam zijn.

Het is inmiddels al bij zevenen en we hebben trek. Hier op Aruba is het altijd even kiezen, waar we gaan eten. Ik wil eigenlijk naar Pago Pago hier in het hotel, maar Kai en Saskia eten liever ergens buiten.

De keuze valt dan op Pelican's Nest, de pier bij het Holiday Inn hotel. Over het strand lopen we erheen. Wat voelt dat zand weer heerlijk en het water lekker warm (warmer, dan ik me van andere jaren herinner). De zonsondergang is werkelijk schitterend, dus we stoppen regelmatig voor foto's.


Bij het restaurant, dat een beetje "piraatachtig" is ingericht, krijgen we een tafeltje met uitzicht over zee. Ik smul van hun ceviche en ik krijg er een lekkere hete saus bij. Eigenlijk had ik dit als hoofdgerecht moeten nemen, want het is een hele bak. De gegrilde mahi mahi is ook erg goed en Kai en Saskia vinden hun biefstuk spiesjes ook erg lekker.

Intussen houdt Katja me met sms-jes op de hoogte van haar vluchten. We dachten, dat het wel makkelijk en goedkoper zou zijn, als ze "gewoon" direct van St. Eustatius naar Aruba zou komen, in plaats van eerst helemaal naar huis.'

Goedkoper is het wel, maar ze doet er meer dan zeven uur over en stopt of moet overstappen op vijf van de zes Nederlandse Antillen (St. Eustatius inbegrepen). Het zijn kleine vliegtuigjes en ze zijn warm, maar ook dit is weer een avontuur voor Katja.

Haar vliegtuig van Curacao naar Aruba is ongeveer een half uur vertraagd. Kai en ik nemen een taxi naar het vliegveld om Katja op te halen. We hoeven maar zo'n tien minuten te wachten en dan zien we een heel bruine Katja aan komen lopen. Haar bagage is er ook, dus helemaal goed.

In het hotel gaat ze meteen onder de douche en geniet zienderogen van de luxe van airconditioning en een echt bed. Ze heeft niets kunnen eten, dus we bestellen nog room service. Het loopt al tegen middernacht en we wachten er nog op. Een lange dag voor ons allemaal dus, maar heerlijk om weer op ons favoriete eiland te zijn!

Roosevelt Island en inpakken

Brrr, als ik voor het eerst naar buiten stap is het even fris! Het is maar 22 graden en dat zijn we niet meer gewend. Het is wel heerlijk zonnig niet vochtig weer!

Na Sharons core training kan ik me er dan ook niet toe zetten nog verder cardio bij de sportschool te doen. Zulk weer vereist buiten zijn en Cosmo krijgt de komende twee weken wel wandelingen, maar niet in natuurgebieden, natuurlijk.

Gauw laad ik hem in de van en rijd richting Washington, onderweg bedenkend, waar ik wil gaan wandelen. Mijn keuze valt op Theodore Roosevelt Island. Dit stukje ongerepte natuur vlakbij de stad hebben we al een tijdje niet bezocht.

We vinden nog een parkeerplek in de schaduw en lopen dan de voetgangersbrug, die de enige manier (behalve per boot) is om het eiland te bereiken, over. Het eiland is een passend monument voor de president, die zoveel voor de nationale parken heeft betekend.

We lopen het eiland rond en ik geniet van het uitzicht over het moerassige gebied. Het is zo groen, zo helemaal vol begroeid. De mooiste wilde bloemen bloeien, waaronder wilde hibiscus. Op paarse bloemen in het moeras zie ik heel veel vlinders en libelles.


Idyllisch is het hier en er zijn wel wat andere mensen, maar voor zo dichtbij de stad is het heel rustig. De meesten racen op de George Washington Parkway voorbij dit juweeltje van een park.

Natuurlijk moet Cosmo weer als model dienen in mijn streven om hem met allerlei toeristische dingen in Washington te fotograferen. Hij volbrengt die taak gelaten. Helaas staan de fonteinen, die het beeld van Roosevelt gewoonlijk omringen, uit. Toch blijft het een indrukwekkend monument, wat de meeste toeristen helaas overslaan.


Cosmo wil niet verder langs de rivier lopen, dus keren we terug naar de van. Voldaan rijd ik na zo'n drie kwartier weer terug. Ik vergeet dit eiland te vaak, want het is maar een kwartiertje rijden bij ons vandaan.

Thuis staat er een berichtje van Katja op de voicemail. Ik bel haar gauw terug, want ze wil over morgen praten. Ik zoek op, of haar vertrektijden nog hetzelfde zijn en dat blijkt (gelukkig) het geval. Ze zal op Saba stoppen en in St. Maarten en Curacao overstappen. Alles bij elkaar zal ze meer dan zes uur onderweg zijn, terwijl de eilanden vrij dicht bij elkaar liggen!

Ook vraagt Katja om wat lipbalm, die alleen bij Whole Foods te krijgen is. Daar haal ik dan ook maar gelijk sushi voor lunch en wat yoghurt voor morgenochtend als ontbijt.

Thuis vouw ik nog een paar wassen weg en pak dan mijn spullen in. Saskia heeft Delaney nog hier en die helpt haar haar kleren uitzoeken. Kai heeft Michael op bezoek, maar die helpt zeker niet. Hij speelt X-box, terwijl Kai inpakt. Verschil tussen meisjes en jongens? In ieder geval zijn we een uurtje later vrijwel ingepakt.

De rest van de middag ga ik buiten genieten van het verrukkelijke weer. Ik heb nog een paar Washingtonian tijdschriften te lezen. In een ervan lees ik over dingen, die op een a twee uur van de stad te doen zijn. Ik heb er weer een aantal nieuwe plekjes om te ontdekken bij daardoor!

Rick heeft vandaag iets te vieren. Hij werkt precies twintig jaar voor Microsoft! Dat is heel ongewoon hier, want de meeste mensen veranderen regelmatig van baan. Rick ook, maar altijd binnen hetzelfde bedrijf. Hij begon bij Microsoft, toen Katja vier maanden oud was!

Natuurlijk moeten we om het te vieren naar een restaurant met veel bier. Het wordt het Dogfish Head Alehouse in Chantilly.

We moeten even op een tafeltje wachten, maar dan wordt het een gezellige en lekkere maaltijd. We beginnen met de nachos en dan neem ik een crabcake met gegrilde asperges als hoofdgerecht. De anderen genieten allemaal van de (dubbele) cheeseburger.

Rick heeft lekker veel biertjes geprobeerd, dus Kai rijdt naar huis. Dat gaan we weer missen volgend jaar, zo'n rijdende tiener! Thuis pakken we de laatste dingen in en dan is het straks bedtijd, want om kwart voor zes zal de wekker weer gaan! Onze vlucht naar Charlotte vertrekt om 8:40 en van daaruit vliegen we door naar Aruba, waar we hopelijk rond half vier aan zullen komen.

Over touren door Virginia en een concert

Woensdag

"Het is geen goed begin van je dag", is het eerste, wat Rick zegt.  Gisteravond hield mijn (nog geen twee maanden oude)Lenovo laptop er opeens mee op.  Er was geen leven meer in te krijgen en we hoopten nog, dat een nacht rust wonderen zou doen.  Dat blijkt helaas niet het geval, dus ik breng hem naar Richards Computer, die hem hopelijk zonder de hard drive te hoeven wissen kunnen maken. 

Gelukkig heb ik mijn Acer minilaptopje, die ik toch al naar Aruba mee wilde nemen, om in de tussentijd op te werken. De kans, dat de laptop voor we op reis gaan gemaakt zal zijn, is vrijwel nihil.

Dit alles heeft meer tijd in beslag genomen, dan ik had verwacht, dus ik laat mijn plan om naar de sportschool te gaan varen. Tenslotte heb ik thuis ook een crosstrainer, die wel weer eens gebruikt mag worden. Na een snelle twintig minuten daarop heb ik tenminste het gevoel "iets" gedaan te hebben.

Ook vandaag ga ik weer met een internetkennis en haar gezin doorbrengen. Om half elf gaat de deurbel en maak ik kennis met Trudie en Adrie en hun twee zoontjes. Zij zijn uit Houston komen rijden en maken op doorreis naar New York een stop in Washington.

We bespreken snel even de plannen voor vandaag. De jongens waren geinteresseerd in Arlington National Cemetery en Trudie en Adrie willen graag een wijngaard te bezoeken. Arlington ligt qua verkeer de verkeerde kant uit en ik stel voor het Manassas Battlefield daarvoor in de plaats te doen. Tenslotte stammen een heel aantal graven bij Arlington uit die periode en is de begraafplaats gebouwd op het landgoed van Robert E. Lee, de bekende Confederate generaal.

Zo gezegd zo gedaan en ik rijd binnen het halve uur naar het slagveld. Daar betalen we de $3 per persoon entree (de kinderen zijn gratis) en horen, dat er net een rondleiding met een gids begint. Daar hebben we wel oren naar en sluiten ons bij het groepje aan.

De vrouwelijke gids vertelt geanimeerd en interessant. Het is warm buiten, maar minder erg, dan vorige week en het grootste gedeelte van haar praatje kunnen we in de schaduw staan. Ik ben hier al vele malen geweest, maar heb nog nooit een begeleide rondleiding gedaan.

Het is onvoorstelbaar, hoe naief men aan het begin van de Burgeroorlog was. De eerste veldslag hier nam plaats op 21 juli 1861 en politici en burgers kwamen zelfs met picknicks kijken naar het "spektakel"! Natuurlijk werd al gauw duidelijk, dat het geen vertier, maar menens was!

Ook werd er van beide kanten verwacht, dat de oorlog met die ene slag besloten zou worden. Niemand had kunnen vermoeden, dat het conflict vier jaar zou duren! De gids vertelt op een boeiende manier over het verloop van die hete dag in juli 49 jaar geleden en de verwarring van de overwegend ongetrainde legers.

Frappant feit vinden Trudie en ik, dat de meeste bomen, die rond het slagveld staan, er in 1861 niet waren. Meestal hoor je dat omgekeerd. Men kon in 1861 vijf mijl ver kijken hier! We zijn gefascineerd door het verhaal over deze eerste veldslag van de bloederigste Amerikaanse oorlog ooit (meer dan 600.000 gesneuvelden, velen niet eens door een kogel, maar door de barre omstandigheden, waarin gevochten moest worden).

Na de rondleiding is er nog een kwartier voor de schietdemonstratie begint, dus daar besluiten we op te wachten. Ook deze heb ik nog niet eerder meegemaakt. We kijken wat rond in het interessante museumpje en stappen dan naar buiten.

Een man in een oorspronkelijk blauw Union (Noordelijk) uniform komt met een musket naar buiten. Hij bejegent de toehoorders in zijn rol als infanteriesoldaat tijdens de Burgeroorlog.

In die capaciteit beoordeelt hij onze kleding op practicaliteit om deel te nemen aan het gevecht en natuurlijk falen we daarin miserabel. Zijn uniform, helemaal van blauwe wol gemaakt, is pas uitermate geschikt daarvoor. Hij vertelt er later ook bij, dat die wol in de hete zomerzon niet zelden tot overhitting en zelfs de dood leidde.

Na een uitleg over de verschillende uniformen van de Burgeroorlog (wat het allemaal zo verwarrend maakte is, dat iedere militie een ander uniform had en dat sommige Zuidelijken op Noordelijke leken en omgekeerd) laat de "soldaat" zien, hoe het schieten van de musketten in die tijd in zijn werk ging. Het is een wonder, dat de soldaten niet tijdens het laden werden afgeschoten. Er waren iets van negen handelingen bij gemoeid!

Ook de bajonet wordt op het geweer geschroefd en de werking daarvan uitgelegd. Daarna volgt nog een algemeen praatje over het oorlog voeren in het midden van de achttiende eeuw. Camouflage was toen bijvoorbeeld nog niet uitgevonden, vandaar de soms bonte kleuren aan uniformen.


De schietdemonstratie blijkt dus wel meer dan dat en duurt langer, dan wij hadden verwacht. Toch is het zeer de moeite waard en geen geld, we hebben de film zelfs nog gemist, anders zat die er ook gratis bij. Een volgende keer moet ik die film toch eens gaan bekijken.

De magen rommelen inmiddels en ik stel voor naar mijn favoriete restaurant in Middleburg te gaan. Onderweg komen we door mooie stukken Virginia, langs landgoederen en boerderijen en het oude plaatsje Aldie. Trudie en Adrie vinden het hier op Frankrijk lijken en die vergelijking heb ik al vaker gehoord.

In het gezellige restaurant van de Red Fox Inn krijgen we een tafel aan het raam. Het is moeilijk kiezen van het lekkers op het menu. De jongens kiezen de lamsburger, die er erg lekker uitziet. Adria de steaksandwich, Trudie de geitenkaas salade en ik neem de crab en garnalensalade. Het smaakt allemaal heerlijk!

Mijn keuze was op Middleburg gevallen, omdat Adrie en Trudie graag een wijngaard zouden bezoeken en Chrysalis hier is een van mijn favorieten. Deze wijngaard is prachtig gelegen en hun wijnen zijn goed.

Via een stoffig ongeasfalteerd weggetje, waar ik ook nog twee vrachtwagens als tegenliggers heb, rijden we er naartoe. Nu heb ik nooit kinderen bij me, als we langs wijngaarden gaan, dus let ik niet op of die wel of niet naar binnen mogen. Bij deze wijngaard blijkt dat niet te mogen en moet er een volwassene buiten bij de kinderen blijven.

Daar hebben we geen zin in, dus ik stel voor naar Leesburg te rijden om de Tarara wijngaard te bezoeken. Daar heb ik, als ik me goed herinner, in het verleden wel kinderen binnen gezien. We besluiten het erop te wagen en rijden de 45 kilometer erheen via de mooie US 15, die ook door het lieflijke historische plaatsje Leesburg zelf loopt.

Bij Tarara blikt of bloost de medewerkster niet, als we met de kinderen binnenlopen. We mogen zelfs een de wijnkelder in, waar met bordjes het proces wordt uitgelegd. We zien een van de wijnmakers een emmer droog ijs in de tanks gieten. Dat "rookt" leuk, wat de jongens prachtig vinden. Hij legt uit, dat die kooldioxide de zuurstof in de tanks moet verdringen.

Wij volwassen proeven zes van hun wijnen (ik heel weinig, omdat ik moet rijden). We zijn het erover eens, dat de witte wijnen veel beter smaken, dan de rode, waarvan we er geen van drieen een lekker vinden. De rose vond ik vorige keer lekker, dit keer zit er een bittere nasmaak aan. We vertrekken dit keer dus zonder flessen, want de lekkere witte wijn kost $30 per fles. Dat heb ik er niet voor over.


Bij ons thuis kopen Adrie en Trudie nog even kaartjes online voor het Baltimore Aquarium en printen de bevestiging daarvan uit. Dan is het tijd om afscheid te nemen. Het wordt bijna een gebroken plaat, maar het was alweer een heel leuke "internet" ontmoeting! Adrie en Trudie, nog bedankt voor de lunch en de wijnproeverij en een fijne rest van jullie vakantie gewenst!

Net als zij weg zijn gereden, komt Rick thuis. We eten gauw en dan gaan Rick, Kai en ik naar Wolf Trap. We hebben kaartjes voor het concert van Bachman&Turner daar vanavond (voorheen Bachman Turner Overdrive).

Omdat Kai zo'n enthousiaste basgitarist is, leek het ons leuk om naar zo'n oude rockband te gaan luisteren. Ik was nooit echt een fan van deze groep, maar heb bewondering voor het gitaarspel van vooral Bachman. Het is allerminst vol en we hebben prima zitplaatsen. Het concert duurt anderhalf uur, want de groep heeft geen "warm up act" en speelt zonder pauze. Prima, want ik ben best moe van vandaag en het is drukkend warm in de openluchtzaal.

Zoals altijd bij zulke concerten van oude groepen vermaak ik me met kijken naar het publiek. Dit keer valt het me op, dat er voornamelijk oudere mannen zijn. De meesten zijn keurig gekleed en hebben een flink bierbuikje. Toch zitten er ook veel jongeren tussen, Kai is beslist niet de enige.




You Ain't Seen Nothing Yet


Veel liedjes ken ik niet van deze band, maar een paar komen me bekend voor. Pas als toegift spelen ze de liedjes, die ik wel ken: "You ain't seen nothing yet" en "Taking care of business". Het was weer goed vermaak (wel blij, dat ik mijn oordopjes mee had!) voor weinig geld. Iedere keer weer verzuchten Rick en ik, dat we vaker naar Wolf Trap zouden moeten gaan. Het is maar tien minuten rijden van ons huis!

Donderdag

Na al het toeristje in eigen gebied spelen van de afgelopen paar dagen, besluit ik het vandaag eens heel rustig aan te gaan doen. Er ligt een berg was, waar je "U" tegen zegt en ik heb geen zin om alles op morgen aan te laten komen.

Terwijl Saskia met Sharon werkt, plant ik mezelf op de stairmaster en stel die in op de "fat burner" stand voor 45 minuten op niveau 8. Ik ben er net mee klaar, als Sharon en Saskia hun routine hebben voltooid. Sharon verklaart me voor gek, dat ik zolang op dat martelwerktuig ga lopen, maar ik heb het gevoel flink gesport te hebben.

Eigenlijk wil ik met Cosmo weer in een ander gedeelte van de buurt gaan wandelen, maar die heeft daar geen oren naar. Hij trekt mij in de richting van onze meest gewoonlijke wandeling door Southside Park. Ook prima, ik heb geen voorkeur, voor vandaag geef ik hem zijn zin. Meneer weet wel heel duidelijk te maken, wat hij wil, dat is zeker!

Mijn enige excursie van vandaag maak ik naar het Fair Lakes Shopping Center. Gisteren ben ik op onverklaarbare wijze alweer mijn lenskap van mijn fototoestel verloren. Bij Penn Camera koop ik er nu maar gelijk twee dan, gelukkig zijn ze niet duur. Het zou fijn zijn, als je ze ergens mee aan het toestel zou kunnen bevestigen, maar zoeen hebben ze er niet.

Katja heeft nog wat spulletjes nodig voor Aruba (gelukkig maar heel weinig), dus die haal ik bij Target. Ook koop ik er een nieuwe zonnebril, want, behalve lenskappen, ben ik ook heel goed in het verliezen daarvan, zucht!

Als laatste loop ik even de Wal-Mart in. Bij de Wal-Mart in Front Royal kocht ik ongeveer een jaar geleden heel leuke cameratasjes. Een daarvan is stukgegaan, dus ik hoop er nog een te vinden. Helaas is deze Wal-Mart (zoals altijd, overigens) slecht gesorteerd. Het lijkt wel of iedereen cameratasjes nodig had, zo uitverkocht zijn ze!

Net voor het beloofde zware onweer losbarst, ben ik weer thuis. De temperatuur valt binnen het halve uur van 35 naar 23 graden! Het gaat flink tekeer met donder en bliksem, wat Cosmo bang maakt. Gelukkig blijven de harde windvlagen dit keer uit, want net ten noorden van ons zitten nog zo'n 9000 mensen zonder stroom door de zware storm van zondag!

Katja komt online en wil, dat ik, via de webcam, Cosmo, Sushi, Meike en Snickers aan haar mede-vrijwilligers laat zien. Het was vandaag haar laatste "werk"dag. Morgen gaat ze 's ochtends nog duiken (ze vliegt zaterdag pas 's middags) en dan is het inpakken geblazen. Ze vindt, dat die drieeneenhalve week toch zijn omgevlogen. Ik ook, trouwens!

Opeens is het vijf uur en voelt het, of deze dag ook voorbij is gevlogen zonder, dat nou zoveel heb gedaan. Het gros van de kleding is gewassen, dus morgen kan ook voor ons het inpakken beginnen.

National Zoo

Na een snel ontbijt rijden Saskia en ik naar Anytime Fitness.  Daar wacht Sharon ons al op en vraagt, of ik ook Saskia's heuvelroutine op de lopende band wil doen.  Dat wil ik wel, ik ben klaar voor iets nieuws.  Het wordt een flinke interval en na 35 minuten voel ik mijn benen goed!  Terwijl Saskia en Sharon gewichten doen, doe ik nog twintig minuten op de stairmaster en dan is het voor vandaag weer genoeg!

Thuis maken we ons gauw klaar en halen dan Aoife op.  De meisjes kregen opeens het idee om naar de National Zoo te gaan en daar heb ik ook wel oren naar.  Het weer is voor de verandering niet heel erg heet en wat bewolkt, dus aangenaam genoeg om door het park te lopen.

Omdat ik weet, dat er wegwerkzaamheden en daardoor files staan op de interstate neem ik een weg binnendoor, die ik nog nooit eerder naar de zoo heb genomen.  Via de Chain Bridge rijden we Washington binnen.  Het valt me weer op, hoe mooi Noordwest Washington hier is.  Jaren geleden kwamen we hier regelmatig, omdat mijn broers en zus naar de hier gelegen Washington International School gingen.

Bij de dierentuin is het flink druk en we moeten even naar een parkeerplek zoeken.  Gelukkig gaat er van parkeerplaats B net iemand weg en kunnen wij erin.   Het parkeren kost hier $20 voor 3 uur of langer, dus het eerste, wat ik in het park doe, is mijn FONZ (Friends of the National Zoo) kaart verlengen, want dan is parkeren gratis.  Dat kost $45 per jaar, dus ik heb er dan vandaag al bijna de helft uit.


Het is lunchtijd, dus we zoeken een tafeltje bij het restaurant naast de pandaverblijven.  De volgende keer wil ik beter voorbereid zijn en een picknick meenemen, want het eten is hier superduur en van mindere kwaliteit.

Terwijl ik sta te wachten om te bestellen, zie ik een man voor me, die me bekend voorkomt.  Zeker weten doe ik het niet, maar als hij zich omdraait, is het inderdaad Ricks collega Rhys met een van zijn Nederlandse familieleden.  De vrouw van Rhys heeft Nederlandse ouders.  Toch altijd toevallig om in zo'n zee van mensen een bekende te zien.

De meisjes bestellen de kinderportie kip nuggets, die in een "panda" lunchtas worden geserveerd.  De dames willen die tas straks op high school voor hun lunch gaan gebruiken.  Ik vul mijn maag met een zeer smakeloze veggie burger. 

Dan zijn we klaar om eens dieren te gaan bekijken.  Voor ons mag het dan redelijk lekker weer zijn, voor de meeste dieren is ook dit weer te warm.  De panda's zitten bijvoorbeeld binnen te eten.  Tian Tian heeft ons zijn rug toegekeerd, maar Mei Xiang zit precies goed en heeft dus ook de meeste bekijk.  Het is helaas vrijwel onmogelijk goede foto's van haar te nemen, dus ik probeer het maar met een filmpje, wetend, dat sommigen van jullie net zo dol zijn op panda's, als wij.


We besluiten als eerste het Asia Trail te volgen.  Dat is nieuw voor Saskia en mij.  Hierlangs wordt binnenkort het prachtige nieuwe olifantenverblijf geopend.  De dierentuin is werkelijk prachtig gelegen op een beboste heuvel (je loopt dan ook flink wat af!).  De vogelverblijven met o.a. flamingo's hebben nog allemaal hekken ervoor en zijn naar mijn mening toe aan vernieuwing.  Deze dierentuin stamt uit 1889 en sommige gebieden zijn volgens mij sindsdien niet veel aangepast.

Favorieten van ons langs het Asia Trail zijn de schattige otters en de wollige sloth bear (ik weet de Nederlandse benaming daarvoor niet), die heen en weer loopt te ijsberen.  Intussen nemen we foto's van de meisjes op verschillende dierenbeelden.


We hebben het nu toch wel warm gekregen, dus nemen we het aanbod van de vriendelijke man bij het gelato karretje om zijn smaken ijs te proeven met graagte aan.  Aoife en Saskia nemen allebei het bananenijs en ik het lekker zure citroenijs.  Dat laatste doet me erg aan het citroenijs van de Italiaan in Amersfoort vroeger denken.  We gaan het even op een bankje opeten en zijn het erover eens, dat mensen kijken bijna net zo leuk is als dieren kijken!


Onze tocht zet zich voort langs de cheetahs, waar een tien jaar oud vrouwtje net langs komt lopen.  Wat een prachtige dieren zijn het toch!  De meeste dieren slapen helaas wel, dus we duiken maar eens een van de binnenverblijven in.  Het gedeelte met skeletloze dieren (jakkes, soms kan ik op geen enkele Nederlandse uitdrukking komen, hoe vertaal je "invertebrates" ook weer?) is interessant.  We zien er mooi gekleurde anemonen, kwallen en inktvissen.


Een grote groep met een aantal Menonnieten families loopt ongeveer dezelfde route, als wij.  Ze zijn allemaal keurig gekleed en zo te zien is alle kleding zelfgemaakt.  Sommigen spreken gewoon Engels met elkaar, maar ik hoor ook een moeder een vreemd ouderwets klinkend Duits met haar kinderen spreken. 


De tijgers liggen allemaal te slapen, maar de leeuwen geven wat teken van leven.  Een leeuwin ligt om zich heen te kijken en de andere wordt wakker en gaapt zo, dat we bijna kunnen zien, wat ze gegeten heeft!  Pa leeuw wil wel lui een oog openen, maar daar blijft het wel bij.


Zo langzamerhand beginnen we onze voeten te voelen.  We besluiten niet verder naar beneden te lopen, maar de drie huizen op weg naar de auto nog in te gaan.  Bij de reptielen zien we de mooiste (maar ook giftigste!) slangen en de fascinerende enorme reuzeschildpadden.  Ik moet toegeven, dat ik met deze koudbloedigen het minste heb.


Helaas zitten de gorilla's ook binnen, maar zij blijven mijn favoriet in deze hele dierentuin.  Misschien is het, omdat mijn zus hier vroeger hielp en ik daardoor de apen ook "leerde kennen".   Een ervan, Mandara, is er nog steeds.  Er is een schattige baby, waar ik nog langer naar had kunnen kijken.  Maar de meisjes beginnen er genoeg van te krijgen, dus we lopen door.


Mamma Gorilla

Als laatste gaan we het kleine zoogdierenverblijf in.   Hier roepen de dames "oh" en "ah" bij het zien van de kleine tamarinaapjes en moeten we lachen om het stokstaartje, dat maar tegen ons blijft "blaffen".   Het blijft leuk, zo'n dierentuin, ik neem me voor vaker te gaan, want het is tenslotte gratis.


Op de terugweg neem ik een verkeerde afslag en stuurt de GPS me via de Embassy Row op Massachusetts Avenue.  De meisjes vermaken zich met het raden welke landen we passeren en Aoife neemt gauw een foto van de Ierse ambassade.  De Japanse ambassade is verrassend groot vergeleken bij de anderen.  De Nederlandse ambassade ligt overigens niet aan deze rij.

Bij Safeway haal ik even wat rose om vanavond mee te nemen en bij Pie Gourmet ook voor vanavond een Mexicaanse "pie".  Ik ben benieuwd, want meestal halen we hier fruittaarten.  Saskia haalt me ook meteen over om een kersentaart mee te nemen.  Die taarten zien er trouwens precies zo uit als Limburgse vlaaien.

Vanavond ben ik bij buurvrouw Kelly uitgenodigd met nog een vijftal andere dames voor cocktails en appetizers.   Kelly stuurde de uitnodiging eergisteren spontaan via Facebook, omdat ze het begin van haar nieuwe baan wilde vieren, erg leuk.  We nemen dus allemaal wat te eten en drinken mee, "pot luck".   Dit is weer een heel ander groepje vrouwen, dus ik heb er zin in ze beter te leren kennen.

Het wordt dolgezellig!  Kelly heeft Planter's Punch gemaakt, die heerlijk smaakt.  De pie van Pie Gourmet is iets om te onthouden, zo lekker.  Verder is er brie met crackers, mozarella met tomaat en vers fruit.  Kelly moet morgen weer vroeg werken, dus het wordt (gelukkig, want ik ben flink moe) niet laat.  We spreken af zo'n spontane Facebook bijeenkomst vaker te doen.  Ik krijg een lift naar huis van Susan en haar man, want Rick en Kai zijn naar de film.


Onze cocktail vanavond

Gezellige "Nederlandse" lunch

Om de een of andere reden ben ik om zes uur al klaarwakker.  Dat komt mooi uit, want ik wil Sharons core training om half negen doen.  De afgelopen weken kon ik daar niet op tijd mijn bed voor uitkomen.  Het noodweer van gisteren heeft, zoals zo vaak, alle vochtigheid weggespoeld en schitterend warm zonnig weer achtergelaten. 

Het uur gewichtheffen gaat snel voorbij en ik haast me naar huis.  Het is eindelijk "koel" genoeg om Cosmo echt uit te laten.  Hij vindt het heerlijk, snuffelt erop los en ik neem eens wat "verse" cul de sacs, zodat hij ook wat nieuws te ruiken heeft.  Ik wil nooit, dat de zomer voorbij gaat, maar wat lekker lang met Cosmo wandelen betreft vind ik de herfst straks wel weer erg lekker.

Na Saskia geinstrueerd te hebben, dat ik alles keurig netjes wil, als ik weer thuiskom, want zij heeft zowel Laura als Alexandra te logeren, loop ik naar de metro.  Ik heb met Sasqia, die ik al een aantal jaren via een emaillijst "ken", en haar gezin voor de lunch afgesproken.  In het station valt me de drukte weer op.  Er lijken dit jaar veel meer toeristen te zijn, dan andere jaren.  Ik help een gezin met kaartjes kopen, want de machines zijn niet bepaald makkelijk te begrijpen. 

De trein staat al klaar en het is zo vol, dat er al gauw geen zitplaatsen meer zijn.  Een Amerikaanse zakenman komt naast mij zitten werken.  Ik lees mijn boek, al luisterend naar de machinist.  Die wordt bij West Falls Church boos op de "klant op de fiets", want vorig jaar heeft hij zo iemand onder zijn trein gehad, zegt hij.  Het perron is geen fietspad, roept hij. Was ik die "klant", dan zou ik er nu met rode koontjes van schaamte staan!  Als de machinist daadwerkelijk iemand voor zijn trein heeft gehad vind ik het heel sterk van hem, dat hij nog rijdt.  Zoiets blijft toch voor altijd in je geheugen gegrift staan, bah!

Bij iedere stop wordt er ook omgeroepen, dat de derde wagon "isolated" is en daarom de deuren niet zullen openen.  Na de derde aankondiging kijken de Amerikaanse zakenman en ik elkaar aan en vragen ons hardop af, wat dat "isolated" betekent.  Is daar iemand ziek?  We hebben beiden 25 jaar ervaring met de Washington metro en zoiets hebben we nog nooit gehoord.  Het zal voor altijd een raadsel blijven.

Om half twaalf stap ik bij het McPherson Square station uit.  Volgens mij de eerste keer ooit, dat ik hier uitstap.  Deze stop is het dichtst bij het Witte Huis.  Op mijn mobieltje heb ik een sms van Sasqia, dat ze verwachten rond twaalf uur bij het restaurant te zijn. 

Dat geeft mij de tijd om op zoek te gaan naar de "road tattoo", die dit weekend op Vermont Avenue werd geschilderd.  Helaas ligt de helft van de weg in de schaduw en kan ik de hele tattoo niet fotograferen.  Ik vind de gedachte erachter erg mooi.  De Keltische knoop is symbolisch voor de soldaten uit dit gebied, die in Irak en Afghanistan sneuvelden.




Bij de Old Ebbitt Grill, "het" restaurant, waar historisch de belangrijke politici samenkomen (al zie ik ze nooit), wacht ik op Sasqia en gezin.  Zij komen al snel aanlopen en het is meteen gezellig.  Gisteren aan de telefoon werd me al duidelijk, dat ik het goed met Sasqia kan vinden, haar man en kinderen blijken net zo makkelijk in de omgang.


Het is een heel populair restaurant, maar we krijgen meteen een tafeltje in een gedeelte, waar ik nog nooit heb gezeten.  Niet dat ik zo vaak bij dit restaurant heb gegeten, dat ook weer niet.  Het menu ziet er lekker uit en gelukkig vindt Sasqia's jongste ook iets naar haar gading.  Om haar heb ik dit restaurant aangeraden, want de meesten van mijn andere lunchfavorieten zijn wat avontuurlijker. 

Het is moeilijk kiezen van dit uitgebreide menu, maar ik ga voor de kip kabob, voornamelijk om de couscous salade.  Rick vindt couscous niet lekker en ik ben er dol op, dus dat bestel ik met graagte!  Sasqia heeft een pasta maal, Berend de jambalaya en de meisjes spare ribs en kip nuggets.  Het gaat er allemaal goed in. 


Het was gezellig!

De meisjes en Sasqia hebben nog plaats voor een dessert, mixed berry shortcake en Haagen Dasz vanille ijs.  Berend en ik houden het bij een espresso (voor mij twee, want er kwamen er per ongeluk vier, als je het nog kunt volgen).  Voor we het weten moet ik weer terug naar de metro.  Wat een gezellige lunch!  Sasqia en Berend, nogmaals hartelijk bedankt.  Ik vond het superleuk jullie te ontmoeten!

Al lezend gaat de terugweg in de metro heel snel.  Precies op tijd om Saskia naar de orthodontist te nemen ben ik thuis.  Daar wacht Sas een teleurstelling, want er was haar beloofd, dat de beugel voor ze aan high school zou beginnen eraf zou mogen.  Maar de tandarts is niet tevreden over hoe haar voortanden erbij staan, dus gaat die deadline niet lukken.  Ze accepteert het nieuws gelaten, want ze wil natuurlijk ook een keurig gebit, maar heeft meer dan genoeg van de beugel!

Op de terugweg stoppen we nog even bij Petco.  Hier haal ik een 35lbs. zak eten voor Cosmo en de nodige kluifjes, terwijl Saskia de katten, die er voor adopties zijn, knuffelt.  Een gezin met een heel kleine chihuahua pup komt binnen.  Het is een schattig hondje, maar ik zie mezelf nooit met zoiets kleins. 

Een andere klant komt op ze af, die ook een chihuahua heeft.  Ik luister even mee met het gesprek, want ze hebben beiden hun hondjes bij Petland gekocht.  Dit is een van de weinige dierenwinkels, die nog honden en katten verkoopt.  Iedere dag lopen daar mensen te protesteren, want die dieren komen van twijfelachtige fokkers.  De dames vinden, dat zij deze hondjes nu een kans hebben gegeven.  Ik moet me inhouden niet te zeggen, dat zij juist deze handel weer gesteund hebben door zo'n winkel hun geld te hebben gegeven.  Zucht! 

Op het deck is het heerlijk!  Ik computer buiten en we eten voor het eerst weer aan de decktafel.  Tegen de veertig graden was daar veel te warm voor.  Mijn zus belt op en we kletsen bij en daarna belt Trudie, de volgende internetvriendin, die ik de komende dagen ga ontmoeten.  Die ontmoetingen zijn zo grappig, want het lijkt net, of we elkaar al vrij goed kennen, zonder elkaar in persoon te hebben gezien.  Ik denk in sommige gevallen beter, dan als dat wel het geval zou zijn geweest.

PS: Helaas heeft het onweer van gisteren drie personen het leven gekost, waarond een zesjarig jongetje in Sterling.  Wij hebben dit keer geluk, want een groot gedeelte van ons gebied zit vanavond nog zonder stroom.  Na de zware sneeuwstormen van de winter nu deze zware storm, sommige mensen hebben nogal wat moeite met moeder natuur in 2010!