Seattle

Vrijdag

Rick en ik hebben beiden heerlijk geslapen, dit W Hotel heeft een superlekker bed! Door het tijdsverschil zijn we lekker vroeg wakker en Rick staat om zeven uur op om zich klaar te maken. Hij heeft vanochtend een aantal afspraken met collega’s bij het hoofdkwartier, dus ik ga me alleen vermaken.

Eerst willen we samen ontbijten. Na een blik op de ontbijtprijzen van room service, die werkelijk exorbitant zijn ($20 voor een omelet, plus 22% service en 17% belasting!), rent Rick naar de overkant om Starbucks ontbijt te halen. We eten het in de kamer op en de spinaziewrap van $5 smaakt volgens mij net zo goed als zo’n dure omelet!

Als Rick vertrokken is, sta ik even in dubio. Ik was van plan om naar de fitnessruimte van het hotel te gaan, maar in tegenstelling tot de weersvoorspellingen is het buiten droog en probeert de zon in de verte door de mist te komen. De straten van Seattle zijn veelal heel steile heuvels en ik bedenk me, dat die op en neer lopen net zo goed “fitness” is.

Zo gedacht, zo gedaan, aan gaan de gympen en de regenjas (voor het geval die wolken toch wat “vloeibare zonneschijn”, zoals een kennis in Oregon het noemt, zullen produceren) en ik stap naar buiten. Het leukst lopen is het natuurlijk langs het water, dus ik daal de heel steile heuvel naar de Puget Sound af.

Uiteraard is mijn trouwe fototoestel ook mee en al plaatjes schietend loop ik eerst naar de terminal van de Washington State Ferries en daarna de andere kant op naar de cruise terminal, waar net een cruiseship vol Japanners is aangekomen. De kade staat vol met koffers en mensen, die in diverse bussen worden geladen. Zou het een cruise naar Alaska zijn geweest? Die staat ook nog heel hoog op mijn verlanglijstje.

Als ik langs het aquarium loop, bedenk ik me, dat ik zin heb dat te bezoeken. Ik bel Rick om te kijken, wanneer hij klaar denkt te zijn en er blijkt nog meer dan genoeg tijd te zijn. Ik ben zonder geld vertrokken en heb ook erge dorst, dus loop eerst terug naar het hotel. Via de “Pike Streeet Hill Climb”, die ongeveer tien trappen bevat, kom ik boven bij Pike Place Market uit en ga zo terug naar het hotel.

Gelaafd en met tas neem ik diezelfde Pike Street Hill Climb weer naar beneden en koop een toegangskaartje voor het aquarium. Ik ben hier al een paar keer vaker geweest en weet, wat mijn favorieten zijn. Het is geen groot aquarium, maar ze hebben dieren, die in de Grote Oceaan rond Seattle voorkomen en die zijn weer heel anders, dan de dieren, die je in aquaria aan de oostkust tegenkomt.

Als eerste ga ik zeesterren, zeeegels en vooral anemonen aanraken in de speciaal daarvoor bestemde basins. De anemonen voelen kleverig aan, net alsof ze zich aan mijn vingers vastzuigen. Ik vind het net zo leuk, als de kleintjes en hun ouders om me heen!

Even verderop zwemt een gigantische rode inktvis. Zijn tentakels zijn bijna net zo lang als ik! Hij heeft een speciaal aquarium met een “brug” van het ene naar het andere gedeelte. Wat een prachtbeest, ik blijf er een tijdje gefascineerd naar kijken. Dit is eens wat anders, dan de kleine inktvissen, die we in het Caribisch gebied tijdens het snorkelen zien.

Het tropische gedeelte is leuk, maar ik loop er vrij snel doorheen. Mijn interesse gaat vooral uit naar de zoogdieren, die dit aquarium rijk is. Er zwemmen twee havenzeehonden, die af en toe nieuwsgierig komen kijken, wie er naar hen staat te kijken. Een andere soort zeehond, de “fur seal”, is al even druk aan het zwemmen.

Zo niet mijn absolute favorieten hier, de zeeotters. Er zijn er drie, die heerlijk lui op hun rug liggen te drijven. Zo af en toe spelen ze eens met elkaar, om vervolgens weer lekker te gaan liggen. Ze zien er ook zo schattig uit met hun harige kopjes. Jammer, dat ze wel heel moeilijk als huisdier te houden zouden zijn! Ik blijf zeker een half uur van ze genieten.

Intussen komt er ook een familie van grootmoeder, moeder en twee jongetjes bijstaan. Tegen de jongetjes spreken ze Engels, maar ik hoor opeens, dat hun moeder tegen haar moeder Nederlands spreekt. Als ik dat opmerk, vinden ze het heel grappig hier Nederlands te horen spreken, maar ik durf niet nieuwsgierig te zijn, omdat ze zelf verder ook niets vragen. Zou alleen de grootmoeder hier wonen, of zij allemaal? Aangezien de jongetjes Engels spreken, denk ik het laatste.

Met moeite trek ik me van de zeeotters los. Even verderop spelen hun riviersoortgenoten, die er toch weer heel anders uitzien. Dan heb ik alles gezien en ben blij, dat ik gegaan ben. Deze dieren in het wild zien is natuurlijk het leukst, maar dit is een goede tweede.

Voor de tweede keer loop ik de “Pike Street Hill Climb” op. Alleen dit twee keer doen is al heel goede cardiotraining! Op de markt blijf ik nog even bij de visstand staan kijken en zie ze een paar flinke vissen naar elkaar gooien! Opvallend zijn ook de vele rode “Nebraska” t-shirts en truien, die overal rondlopen. Er blijkt morgen een footballwedstrijd tussen University of Washington (Huskies) en University of Nebraska (Cornhuskers)_ te zijn, waarvoor letterlijk duizenden fans uit Nebraska hierheen zijn gekomen! Een fan vertelt me, dat ze zijn uitgeroepen tot beste fans van een collegeteam in het land.

Langs de rest van de marktkraampjes loop ik weer richting hotel. Als ik langs een standje met versgebrande noten komt, ruikt het zo lekker, dat ik er een zakje van koop. Er zijn allerlei soorten en smaken en ik kies de versgebrande pinda’s (daar gaat niets boven!) en de pistachenoten met een zoet “jasje”. Al snackend klim ik de steile heuvel naar het hotel weer op. Heel even laat de zon zich nu ook zien.

Als ik me heb opgefrist, is Rick inmiddels ook terug. Het is lunchtijd en we willen ergens aan het water eten. Tijdens mijn wandeling heb ik Ivar’s gezien, wat er gezellig uitzag. Ook leuk daaraan vind ik het standbeeld van Ivar zelf, die de meeuwen voert, en het bordje, dat het is toegestaan de meeuwen te voeren, maar de duiven niet.

We moeten even op een tafeltje wachten, want ook hier zijn de Nebraska fans ruimschoots aanwezig, maar dan krijgen we er een bij het raam met uitzicht op het water. Ik ben dol op het eten hier in het Noordwesten. Lekker veel vis en schaaldieren staan er overal op het menu. Dit keer bestel ik zes oesters en een cocktail van garnalen, crabklauwen en Dungeness crab met mango en avocado. Rick neemt de zalm chowder en de vistaco’s. Het gaat er allemaal prima in.

Ons plan voor vanmiddag is om een veerboot over de Puget Sound te nemen. De Washington State Ferries zie je de hele dag af en aan varen hier en wij hebben er nog nooit een genomen. De keuze van bestemmingen is Bremerton of Bainbridge Island. Wij kiezen de laatste, want dat is dichterbij en er is meer te doen is mij verteld.

We kopen een retourtje voor iets meer dan $6 per persoon, daarbij krijgen we ook een foldertje met een kaart en bezienswaardigheden op het eiland. Om kwart voor drie mogen we aan boord. Helaas is het gedaan met het droge weer. Het miezert en ik heb het, misschien ook omdat ik me nog steeds niet lekker voel, koud.

De veerboot is veel en veel groter, dan we hadden verwacht. Er is een restaurant en wi-fi aan boord, dus een gerieflijk transport, als je zo dagelijks naar je werk moet. We lopen via het buitendek rond de boot en trotseren de regen en koude wind om van het uitzicht op de skyline van Seattle te genieten. Daarna ga ik naar binnen om op te warmen, maar Rick, die nergens last van lijkt te hebben, blijft buiten.

De overtocht duurt maar een half uurtje en al gauw komt Bainbridge Island in zicht. We gaan van boord en lopen naar de winkelstraat van het plaatsje. Die valt een beetje tegen. We hadden iets gezelligers verwacht. Er is zelfs geen koffiehuis, waar we even gezellig op kunnen warmen.

Op de kaart, die ik in Seattle kreeg, staat, dat er bij het water wel een koffiehuis is. Het Pegasus Coffee House is inderdaad gezellig. Een aantal lokale mensen zitten er te kaarten en er staan lekker warme drankjes op het menu. Rick neemt een latte en ik een chai thee. Met de drankjes lopen we terug naar de boot, blij, dat we niet langer ingepland hebben hier. Met mooi weer zou het leuk zijn op het terras aan het water te gaan zitten, maar verder is er niet veel te doen.

Zo langzamerhand voel ik mijn voeten goed en ga tijdens de vaart terug naar Seattle op een van de gerieflijke stoelen binnen zitten. Op de voorste rij heb ik prima uitzicht op de skyline. Rick, de bikkel, blijft weer de hele tijd buiten. De tocht met de veerboot was zeker een leuke ervaring, die je eigenlijk, als je in Seattle bent, gedaan moet hebben.

In de stad is het inmiddels weer droog en we beklimmen de heuvel terug naar het hotel weer. Pff, ik klaag nooit meer over de heuvels bij ons in de buurt! Ik vind het superknap van de fietsers hier, dat het ze lukt naar boven te komen.

In de kamer verkleden we ons voor het avondeten en nemen dan een taxi naar Six Seven. Dit restaurant ligt in het Edgewater Hotel, het enige in Seattle, dat aan de Puget Sound ligt. Het restaurant heeft ramen, die van de vloer tot het plafond reiken, en dus overal een prima uitzicht. Het is erg gezellig ingericht en alle gerechten zijn samengesteld uit plaatselijke ingredienten. Ook de wijnkaart en de bierkeuzes zijn allemaal uit de omgeving.

Mijn crabcake van Dungeness crab en de scallops met zeeasperges, nota bene uit Bainbridge Island afkomstig, zijn bijzonder van smaak. Ook Rick is helemaal weg van zijn zalm met hazelnoten, waarvan ik ook een hapje mag proeven. We delen een erg smakelijke crème brulee en zijn het erover eens, dat dit restaurant een prima keuze is in Seattle.

In het hotel nemen we nog even een night cap in de modern gedecoreerde bar en dan zoeken we, moe van al het gewandel en indrukken, gauw ons bed op. Seattle blijft een van mijn favoriete steden en de omgeving is zo prachtig! Als het klimaat anders was geweest, hadden we hier waarschijnlijk allang gewoond, aangezien Ricks bedrijf hier gevestigd is.

Zaterdag

We staan bijtijds op, want we willen nog beneden ontbijten voor we naar het vliegveld vertrekken. Alweer hebben we erg goed geslapen. Ik zou thuis ook zo graag een king bed hebben, wie weet ooit. We pakken alles alvast in, want we willen meteen na het ontbijt weg.

De bediening in het restaurant, Earth & Ocean, is erg langzaam, ondanks, dat we hebben vermeld, dat we naar het vliegveld moeten. Ik bestel een Northwest benedict, die wordt geserveerd met een gepocheerd ei, Dungeness crab, zeeasperge (alweer!), wilde paddestoelen (er zijn hier enorm veel soorten paddestoelen zag ik op de markt, een resultaat van het natte klimaat denkelijk) en aardappeltjes. Het moet gezegd, het is een bijzonder smaakvolle combinatie.

Iets achter op ons schema stappen we rond kwart voor negen in de auto. Zonder verkeer op de vroege zaterdagmorgen blijkt het vliegveld zo bereikt en hebben we het verloren kwartier alweer ingehaald. We leveren de auto in bij Avis en lopen dan naar de balie.

Gisteren probeerde Rick Economy Plus stoelen voor ons te regelen, maar de United agent maakte een fout en zette hem in Economy Plus en liet mij helemaal zielig alleen achterin zitten. Nu zou ik dat best overleven, maar we wisten, dat er Economy Plus stoelen open waren. Tegen de tijd, dat we bemerkten, dat er een fout was begaan, konden de stoelen alleen op het vliegveld nog veranderd worden.

Nadat we de tassen hebben ingecheckt, vragen we dus naar een United medewerker. Rick legt de situatie uit, want hij als Premier lid mag een mede-reiziger gratis mee in Economy Plus. Zonder problemen krijg ik de stoel naast Rick. Het is een middenplaats, maar dat mag de pret niet drukken. We zitten bij de nooduitgang en dat is nog meer plaats, dan gewoon Economy Plus. Ook van Chicago naar Washington hebben we Economy Plus, heerlijk!

De veiligheidscontrole gaat snel en met de trein zijn we binnen de kortste keren bij de gate. Bij binnenkomst wordt er omgeroepen, dat er nu gratis wi-fi is op dit vliegveld. Daar gaan we dus gebruik van maken, want we hebben nog anderhalf uur voor we aan boord moeten.

Omdat we nooit van tevoren weten, wat er aan boord geserveerd zal worden, kopen we sandwiches van Starbucks. Rick met ciabatta met kip en cheddar en ik meergranenbrood met kalkoen, kaas en komkommer. Eenmaal aan boord blijkt de keuze aan sandwiches van United flink uitgebreid te zijn, goed om te weten voor een volgende vlucht.

Eenmaal aan boord blijkt de vlucht allerminst vol te zitten. Er komt wel iemand in de raamplaats naast mij zitten, maar de exit rij schuin tegenover ons is helemaal leeg. We vragen een flight attendant of we mogen verkassen en dat mag. Zo heb ik toch mijn begeerde raamplaats en zit er niemand tussen ons in. Super!

Dat niet alleen, want als we opstijgen blijk ik ook nog eens aan de goede kant voor uitzicht op Mount Rainier te zitten. Natuurlijk is het uitgerekend vandaag weer lekker zonnig weer. Helaas missen we dat in de stad, maar Mount Rainier is erdoor uit de wolken en ik heb een schitterend uitzicht op mijn favoriete berg van Amerika.

De vlucht verloopt lekker rustig. Ik werk aan mijn foto’s en dit blog en koop de “Luxe” snack box, maar daarvan neem ik het gros mee in mijn rugzak, want ik heb niet veel trek na die sandwich. Voor we het weten is het tijd om te landen in Chicago. Kennelijk hebben we wind mee, want de vlucht duurde maar net iets meer dan drie uur.

Bijna een half uur te vroeg komen we bij Chicago’s O’Hare vliegveld aan. We lopen van de B gates naar de C gates en gaan dan op zoek naar iets te eten. Veel soeps blijkt hier niet te zijn, dus we kiezen het Food Court maar. Daar neem ik een zeer matig smakende loempia en wat hot and sour soep. Het vult de maag zullen we maar zeggen.

Iets te laat vertrekken we uit Chicago, maar de piloot belooft de verloren tijd in te halen. We zitten weer Economy Plus, maar dit keer een raam- en middenplaats en zoals altijd zit het vliegtuig naar Washington vol. Ik vermaak me met luisteren naar de communicatie tussen de verschillende piloten en de verkeersleiding. Dit is een service, die alleen United biedt, en ik vind het altijd interessant te luisteren.
De piloot is helemaal blij, als hij een bepaalde route krijgt, hoor ik (“School”, als ik het goed versta). Waarom wordt niet veel later duidelijk, want voor we het weten landen we! Nota bene vroeger, dan op het schema stond.

Met de ouderwetse “people mover” worden we naar de hoofdterminal gebracht en de bagage is er al snel. Thuis treffen we een keurig netjes huis aan met twee huiswerkmakende meisjes. Wauw! Ik moet zeggen, dat ik supertrots ben op Saskia en Shannon, want ze zijn toch nog geen vijftien. De keuken is keurig, de dieren goed verzorgd en ze zijn op tijd naar school gegaan.

Het enige mindere was, dat Cosmo weer eens flink stout was. Donderdagnacht kauwde hij Shannons lunchtas kapot en het pakje met druivensap daarin ook, een donkerrode vlek op ons tapijt achterlatend. Saskia belde me daar helemaal ontdaan over op, bang, dat ik boos zou zijn. Dat zijn echter dingen, die ons ook kunnen overkomen. Cosmo verveelde zich waarschijnlijk, want hij heeft de afgelopen dagen geen lange wandelingen gehad.

We hebben een heerlijke paar dagen gehad, maar ik ben ook weer erg blij terug te zijn in het warme Virginia. Zelfs nu om half elf is het nog 25 graden en de krekels zingen weer vrolijk. Toch heeft de Pacific Northwest ook een deel van mijn hart. Het is er zo mooi, de mensen zijn vriendelijk en overal krijg je de lekkerste koffie!

Alle foto's staan hier.

Van Washington naar Washington

Na een verschrikkelijke nacht ben ik ver voor half zes klaar wakker. Ik kon gewoon geen adem krijgen, dat wordt leuk vliegen straks! Rick heeft wat meer moeite met opstaan, maar komt er om tien over half zes ook uit. Saskia staat inmiddels al onder de douche, want voor haar is dit dagelijkse kost.

We maken ons klaar en doen de tassen in de auto en na afscheid van onze grote meid te hebben genomen rijden we naar Dulles Airport. Rick grapt, dat we van Washington (stad) naar Washington (staat) gaan reizen.

Om deze tijd van de dag is er nauwelijks verkeer en binnen het halve uur leveren we de auto af bij de valetparking. Omdat dit voor Rick een zakenreis is, mag hij daar parkeren. Lekker handig, want de andere garages zijn nog een stuk lopen van de terminal verwijderd.

Rick is Premier bij United, dus ook het inchecken van de tassen gaat snel en is gratis. Ook door de veiligheidscontrole mogen we versneld, omdat Rick Premier status heeft. Heel fijn allemaal, want zo hebben we nog tijd om te ontbijten.

Met de trein gaan we naar de C gates, waar Rick eerst een Starbucks koffie voor ons haalt en dan een ontbijtsandwich van Wendy's.

Vergeleken bij Reagan National heeft Dulles nog steeds maar bar weinig restaurants en dat voor een internationaal vliegveld! Het zoete broodje met kaas en ei smaakt in ieder geval best goed (het is een "frescuit" met maple siroop erin, die had ik nog niet eerder op).

Al heel gauw is het tijd om aan boord te gaan. Alles loopt vanochtend lekker soepel. Ricks wens, om voor mij een upgrade naar eerste klas te regelen, gaat niet door. Ik vind dat wel prima, ik reis liever gewoon samen.

Onze stoelen bevinden zich in de een na laatste rij, aan het gangpad en aan het raam. Wonder boven wonder komt er niemand tussen ons inzitten, wat de 5,5 uur vliegen een stuk aangenamer maakt. Ik lees op mijn Kindle en bestel halverwege, als mijn maag begint te rommelen, een snackbox. Daar zitten crackers, tonijn en appelmoes in en $1 van de $7 zal naar Feeding America gaan. Zo doe ik vandaag onverwachts ook nog een goede daad.

Het wordt een nogal ruwe vlucht met veel turbulentie en herhaalde malen moet de bemanning ook gaan zitten. Ik ben dan ook blij, als de piloot aankondigt, dat de landing gaat beginnen. Helaas is het enorm bewolkt en zien we niets van de prachtige bergen (mijn favoriet is Mount Rainier), die om Seattle heenliggen.

We maken een werkelijk prachtige, zachte landing, wat de flight attendant ook opmerkt. Helaas miezert het een beetje en is het maar zo'n 15 graden. Heel anders, dan thuis, waar het nog zo warm zal worden. Ik ben blij een jack mee te hebben genomen.

Bij de bagageband vinden we onze tassen al. Ongelooflijk, hoe snel die kwamen! We lopen naar Avis, waar Rick een rode Ford Escape meekrijgt. Ze hebben hier zelfs een speciale Microsoft balie!

We stellen de GPS in op het W Hotel en rijden al gauw op de I-5. Meteen vallen me weer de hoofden van George Washington op, waarmee hier de secundaire wegen worden aangeduid. Ook treft het me weer, zoals altijd, want dit is zeker de tiende keer, dat ik in Seattle ben, hoe groen het hier is. Niet voor niets is Washington de "Evergreen State" en wordt Seattle ook wel de "Emerald City" genoemd.

Al gauw zien we de mooie skyline van Seattle voor ons opdoemen. Via de steile heuvels rijden we naar het centrum en geven de auto aan de valet van het hotel. Helaas is onze kamer nog niet klaar, de receptioniste zal ons opbellen, als dat het geval is.

We geven onze bagage aan de bellman en gaan dan op zoek naar een restaurant voor de lunch, want het is voor ons gevoel al bijna half drie. We lopen langs het Seattle Art Museum en zien, dat dat een heel modern restaurant heeft met alleen lokale produkten, Sam Taste.

We eten er heerlijk. Ik bestel een flatbread met gerookte zalm, die lokaal gevangen is. Rick neemt een hamburger met een lokaal gemaakte Goudse kaas, die hij erg lekker vindt. Ik kijk mijn ogen uit naar de mix van mensen, die langskomt. Seattle is ook een erg moderne stad en de meeste mensen zijn modieus gekleed. Hier is het al koel genoeg om laarzen te dragen en die zien we dan ook in alle soorten en maten.

Helaas is de miezer inmiddels overgegaan in ware regen en we besluiten naar Pike Place Market te lopen. Daar is het een drukte van jewelste en terecht. Wat een kleurrijk geheel is dit toch!

We kijken even bij de visstand, waar ze al roepend enorme vissen naar elkaar gooien, en vergapen ons aan de grootte van vooral de krabben (Dungeness) en inktvissen. Daarna lopen we verder langs fleurige bloemenstandjes, waar de boeketten veel goedkoper zijn, dan bij ons, en geurende groente- en fruitstandjes, waar we stukjes lokale perzik en nectarine mogen proeven. Ook probeer ik een chocolade linguini bij een pastastandje.

Bij het einde aangekomen lopen we naar de overkant langs de originele Starbuckswinkel. Daar staat zo'n lange rij, dat we maar niet naar binnen gaan dit keer.

Intussen begin ik me steeds beroerder te voelen en we gaan op zoek naar een drugstore, want mijn neusspray is op. We lopen door het gezellige winkelcentrum van de stad, waar ook overal langs de straten kleurige bakken met bloemen hangen. Een drugstore lijkt echter nergens te bekennen.

Pas vlakbij het hotel zien we een Bartell Drugs. Daar hebben ze wel zes verschillende soorten Afrin neusspray. Ik ben (gelukkig) vrijwel nooit verkouden, dus ik kies er maar een op goed geluk.

Terwijl Rick afrekent moet ik even gaan zitten en ik ben blij, dat we vlakbij het hotel zijn. Gelukkig is onze kamer, op de negentiende verdieping, nu wel klaar. Zodra de bellman met de bagage is geweest, kleed ik me in hun heel comfortabele badjas en ga slapen.

Pas meer dan een uur later word ik wakker, me gelukkig een stuk beter voelend, want vanavond moet ik nog lang mee. Ik baal enorm, dat ik net nu verkouden moest worden, maar probeer het ons reisje hierheen niet te laten vergallen.

Rick haalt warme thee bij Starbucks en we computeren rustig wat op de kamer. Dan wordt het tijd om ons in het netjes te steken. We nemen een taxi naar McCaw Hall, waar we met champagne worden onthaald. Dit is de hoofdreden voor deze reis: de cocktailreceptie en het diner, dat Ricks bedrijf aan de medewerkers, die er twintig en vijfentwintig jaar werken, aanbiedt.

De hal is prachtig en er staan als "versiering" levende ballerina's in iedere deuropening. Het blijkt, dat het ballet van Seattle hier zijn voorstellingen geeft. We kletsen, al hors d'oeuvres etend, met deze en gene, waaronder Microsoft's baas, Steve Balmer. Toch bijzonder om zo "gewoon" te staan praten met de man, die deels verantwoordelijk is voor het succes van dat bedrijf. Het wordt me duidelijk, waarom, want hij straalt een enorm enthousiasme uit.

Tegen achten worden we de zaal ingeloodst, waar prachtig gedekte tafels staan. Steve Balmer houdt een toespraak en dan krijgen we een maaltijd van drie gangen. Een tomatensalade met een heerlijke Oosterse dressing vooraf, voor mij de "surf en turf" (filet mignon en vol au vent met scallops en kreeft) als hoofdgerecht en we sluiten de maaltijd af met mini desserts, chocola en tiramisu.

Aan onze tafels zitten mensen uit Canada, Charlotte, North Carolina en hier uit Seattle. Het wordt een geanimeerd gesprek, dat niet eens alleen over werk gaat. Tegen tienen nemen we afscheid en terug in het hotel duiken we meteen ons bed in.

Foto's van vandaag staan hier.

Hump Day (= woensdag)

Opgelucht stel ik bij het wakker worden vast, dat ik me niet erger voel, dan gisteren. Daar was ik wel een beetje bang voor, want soms reageert mijn lichaam heel heftig op infecties en de fibromyalgiepijnen van gisteren beloofden niet veel goeds. Zoals zo vaak lijkt de mineral ice, die Rick op mijn rug, schouders en nek heeft gesmeerd voor het slapengaan, geholpen te hebben. Wat een superspul is dat toch!

Mijn keel doet nog flinke pijn en ik ben helemaal blij met het advies van bloglezeres Jolanda om kauwgom te kauwen. Dat blijkt erg goed te helpen. Ook tijdens het sporten kauw ik op een stuk.

Sharon, die weet, dat ik me niet lekker voel, loopt langs, terwijl ik op de Stairmaster sta, en wijst mij aan een van haar klanten aan als de "die hard". Het is ook wel even afzien, moet ik toegeven. Ik ben zo weinig verkouden, dat ik van tevoren online heb opgezocht of het wel goed is om daarmee te sporten. Alles wijst erop, dat het dat wel is, zolang je niet teveel wilt doen.

Na een uur cardio is mijn energie op en laat ik mijn plan om ook nog wat gewichten te doen varen. Misschien lukt dat vanmiddag tijdens Saskia's personal training sessie nog, anders moet het maar een paar dagen wachten.

Het is weer zulk schitterend weer en Cosmo verdient een lekker lange wandeling. We genieten beiden van de wandeling door de verschillende cul de sacs, die ik anders voorbij loop. De lucht is zo diepblauw, er is geen greintje luchtvochtigheid en letterlijk geen wolkje aan de lucht. Voor mij voelt dit al als de herfst. Ik bedenk me echter, dat dit in Nederland met 27 graden een warme zomerdag zou zijn.

Sharon heeft mij Plaka Grill's Avgolemeno soep aangeraden, die helpt haar enorm bij verkoudheden. Toevallig heb ik een coupon voor een gratis "appetizer" bij dat restaurant, waar ook soep bijhoort.

Het blijkt een kippesoep met orzo en citroen te zijn en ik eet het thuis op het deck op. Het smaakt werkelijk hemels! Sharon heeft niets te veel gezegd. Ergens is er, geloof ik, onderzoek, dat kippesoep helpt bij verkoudheden en dat is in dit geval zeker waar.

Na de lunch maak ik alvast wat dingen klaar voor Saskia de komende paar dagen. Zo moet je hier als ouders altijd een machtiging geven aan andere volwassenen om medische hulp voor je minderjarige kind te vragen, indien jij niet bereikbaar bent. Online zijn daar allerlei formulieren voor te vinden en ik schrijf er een uit voor Shannons moeder. Is dat in Nederland ook zo?

Shannon en Saskia komen uit school en verkleden zich om naar de sportschool te gaan. Daar wacht Sharon hen al op. Shannon denkt erover ook lid te worden, wat wel erg leuk zou zijn voor Saskia.

Halfhartig probeer ik wat gewichten, maar de energie is op. Sharon stelt voor, dat ik naar een nieuw cafe tegenover de sportschool ga om wat warme thee te drinken. Het gezellige Caffe Amouri serveert allerlei koffies en verschillende soorten thee, allemaal op een schoolbord geschreven. Het is moeilijk kiezen, want veel klinkt lekker.

Het wordt uiteindelijk een kop (nou ja, de beker is zeker drie koppen groot) groene thee met gembersmaak. Daar doe ik een ruime hoeveelheid honing in voor mijn keel.

Buiten staan een aantal stoelen en tafeltjes en ik ga in de schaduw zitten met mijn Kindle. Ik geniet van de thee en de warmte buiten en ben blij, dat ik niet in de koude sportschool zit te zwoegen. Soms is het nodig om gas terug te nemen, al vind ik dat weleens heel moeilijk.

Nadat ik de meisjes heb opgehaald, rijden we naar de Giant. Daar kiezen de dames allerlei lekkers uit voor hun dagen samen. De opwinding over dit avontuur is van hen beiden af te lezen. Ik voel me een stuk geruster, dan als Saskia helemaal alleen was gebleven. De hele buurt zal een oogje op hen houden en ze hebben elkaar. Beiden hebben een goed hoofd op hun schouders.

Na mij geholpen te hebben met de boodschappen uitladen, vertrekken de meisjes naar Shannons huis. Saskia blijft daar eten en huiswerk maken. Het doet me goed, dat de meisjes zo goed met elkaar kunnen opschieten. Shannon voelt, net als Leah, bijna als een derde dochter voor ons.

Voor morgenavond moet ik een cocktailjurk meenemen en het duurt even, voor ik mijn keuze heb gemaakt. Of eigenlijk, ik kan geen keuze maken, dus neem twee jurken mee (wel allebei een rood-zwarte combinatie) en zal morgen wel beslissen. Het weer in Seattle zal wisselvallig zijn (een van de redenen, dat wij er niet wonen), dus er moeten ook regenspullen mee.

Na ingepakt te hebben, gaan Rick en ik op het deck ontspannen. Hij grilt de kipspiesjes, die ik bij Giant heb gehaald en daarbij eten we bruine rijst en gestoomde tomaten. Op de kip doe ik de gember teriyaki marinade, die ik gisteren bij Whole Foods heb gehaald en die smaakt voortreffelijk.

Van het feit, dat we op 15 september nog buiten kunnen eten, genieten we volop. Alleen merkt Rick wel op, dat het om half acht al bijna donker is. De herfst is een van mijn favoriete seizoenen hier, maar de gedachte, dat de winter erop zal volgen, maakt het minder "favoriet". Nog maar niet teveel aan denken, hopelijk wordt het dit jaar een milde winter, al wijzen de eikels anders aan.

De Kindle is er!

Alsof er tien messen in steken, zo voelt mijn keel de hele nacht. Ik besluit meteen naar de Urgent Care Clinic te gaan, want ik heb nogal eens bacteriele keelontsteking en daar wordt ik heel snel doodziek van. Ondanks, dat ik er net voor de opening ben, zijn er nog twee mensen voor me.

We krijgen allemaal een soort ziekenhuisachtig bandje om met onze naam en geboortedatum en nemen dan plaats in de wachtkamer. Ik heb gelukkig mijn boek mee, want het duurt een half uur voor mijn naam wordt geroepen.

De verpleegster neemt gelijk een cultuur van mijn keel en dan is het een kwartier wachten op de uitslag. Die blijkt negatief te zijn, maar ze sturen ook een kweek weg en ik krijg, omdat ik op reis ga, een recept voor antibiotica mee, voor het geval het dan toch positief voor de strepbacterie terugkomt. Die kan ik dan in Seattle bij een apotheek vullen, indien nodig.

Na een uur sta ik weer buiten en zin in sporten heb ik niet meer. In plaats daarvan ga ik thuis op het deck een bakje yoghurt eten en koffie drinken, want het is alweer een heerlijke temperatuur buiten.

Samen met Karin heb ik me een paar weken geleden opgegeven voor golflessen bij Oak Marr. Die hebben we een paar jaar geleden ook gevolgd, maar die kennis zijn we alweer kwijt. Vorige week kon ik niet, dus ik heb de eerste les gemist, vanochtend is dus les twee.

John is vandaag de instructeur en een goede ook nog. We leren "chipping", dus vanuit het ruigere gras op de "green". Karin en ik zijn het erover eens, dat deze les veel beter was, dan twee jaar geleden. We kregen nu ook een boekje en allerlei andere uitleg. Het uur vliegt voorbij en ik heb het gevoel er iets van opgestoken te hebben (al heb ik nog steeds mijn "hockey"slag, die het bij golfen niet goed doet).

Om mijn keel te helpen, besluit ik op de terugweg een lekkere pittige Vietnamese soep voor de lunch te halen. Bij Pho n More bestel ik de "Typhoon". Het is een roze soep met shirataki noedels, waterkers, witte fungus en vis. Hij doet wonderen voor mijn keelpijn en ik heb het gevoel gezond te eten.

Rick belt, dat mijn Kindle op zijn werk in Reston is aangekomen. Klein probleem is alleen, dat hij op hun kantoor in Washington is vandaag. Natuurlijk ben ik te ongeduldig om tot morgen te wachten en gelukkig kan Rick met zijn collega Nancy regelen, dat ik de Kindle op kan gaan halen.

Nancy overhandigt mij de doos en wenst me er veel plezier mee. Gauw haal ik bij Whole Foods benodigdheden voor het avondeten en race dan naar huis.

De Kindle is een heel dun pocketboekformaat apparaatje. Deze nieuwste uitvoering had ik nog nooit gezien. Ik doe hem in de blauwe houder, die ik van Saskia voor mijn verjaardag heb gekregen en ga hem opladen. Intussen kan ik er al boeken opzetten. Het is allemaal supermakkelijk om te doen!

Eigenlijk ben ik nog halverwege een "gewoon" boek, maar ik besluit dat boek ook voor de Kindle te kopen, zodat ik daarop verder kan lezen. Behalve boeken kopen, kun je ook stukjes van boeken downloaden, zodat je kunt besluiten, of het was is of niet. Door de "kaft" voelt het bijna als een gewoon boek en ik lees meteen een paar hoofdstukken. Het leest heel makkelijk "weg".

Als Rick uit zijn werk komt, gooien we gauw de burgers op de grill. Voor Rick en mij heb ik eens teriyaki zalmburgers en voor Saskia gewone hamburgers. De zalmburgers zijn zeker voor herhaling vatbaar, erg lekker!

Vanavond is de "Back to School Night" van Saskia's high school. Eigenlijk wil ik graag mee, maar fysiek voel ik me er niet toe in staat. Mijn keel doet nog erge pijn en van de weeromstuit zitten mijn nek en schouders ook weer muurvast. Een paar uur lang op de ongemakkelijke schoolstoeltjes zitten zou me ronduit miserabel maken.

Rick vindt het gelukkig helemaal niet erg om alleen te gaan en belooft goed notities te maken. Saskia heeft op school een rooster gekregen en Rick zal al haar leerkrachten zien en een praatje van elk tien minuten aanhoren.

Intussen gooi ik mezelf vol met vitamine C, gorgel met zout water en gebruik de neti pot. Ik wil hier absoluut heel snel vanaf zijn!

Kai even thuis

Kwart voor zes komt weer erg vroeg! Saskia gaat vanochtend weer met de bus mee, maar ik hoor later, dat die nog net zo vol zit, als de eerste dag. De telefoontjes naar de transportafdeling van FCPS hebben dus (nog) niets uitgehaald. Van iemand anders hoorde ik, dat het soms een maand neemt om alles recht te zetten. Hopelijk gebeurt dat, want met zijn vieren op een bankje is gewoon niet veilig!

De zon schijnt weer uitbundig en op het deck klets ik bij met Christine, terwijl ik een lekkere bak Douwe Egberts koffie drink. Als Christine en ik dichterbij elkaar hadden gewoond, zoals vroeger, waren we er vandaag samen op uit gegaan met dit prachtige weer.

In plaats daarvan ga ik naar de sportschool. Daar doe ik een half uur gewichten, twintig minuten op de stairmaster (iemand vroeg, wat voor soort machine dat is en hij ziet er zo uit, maar dan helaas zonder tv) en twintig minuten op de fiets.

Daarna houd ik het niet langer binnen uit. Ik rijd naar huis en beloof Cosmo een wandeling. Ik moet om hem lachen, want hij zeurt om uit te gaan en, als ik dan met de lijn kom, rent hij cirkels door het huis! Het duurt even voor hij netjes gaat zitten, de ondeugd! We lopen ongeveer een half uur door de buurt.

Nu we met zijn drieen zijn, merk ik, dat we bijvoorbeeld veel minder melk drinken. Voorheen gingen we met gemak door 3 gallons (ongeveer 12 liter!) per week, want Kai en Rick drinken veel melk. Nu halen we ternauwernood twee gallons.

Ook de wekelijkse Peapod bestelling heeft geen zin, want we hebben niet genoeg nodig om het rendabel te maken. Na meer dan een week hebben we wel melk en andere dingen nodig, ik moet duidelijk nog aan de "nieuwe" situatie wennen. Bij Whole Foods ga ik dus gauw even meer melk, brood en andere basisdingen halen.

Precies op tijd voor het telefoontje van General Electric, dat hun technicien onderweg is naar ons huis, ben ik terug. Er wordt met grote nadruk aangeraden eventuele huisdieren elders onder te brengen, dus ik laat Cosmo in de tuin als de deurbel gaat. Hij doet zo'n technicien natuurlijk niets, maar ik wil niet het risico lopen, dat die dan niet binnen wil komen of zo.

Onze bovenste oven warmt niet meer op en dat element is doorgebrand en moet opnieuw worden besteld. Gelukkig duurt dat niet lang en de technicien kan dinsdagmiddag al terugkomen om het te installeren. Dat kost weer een flinke duit, maar wel beduidend minder, dan een nieuwe ovencombinatie, dus we gaan er maar voor.

Saskia belt van school of ik haar en Laura en Abby op kan komen halen. Ze konden hun bus niet vinden. Dat zijn de kleine dingen, die laten zien, dat ze toch wel opeens naar een veel grotere school gaan, dan de veilige middle school. Ik stap meteen in de auto en haal ze bij de 7-Eleven op.

Thuis verkleedt Saskia zich, want ze heeft personal training. Sharon wacht ons al op. Ik besluit dan ook nog maar een uurtje te gaan sporten, want ik heb mijn boek mee. Op de cross trainer en fiets gaat de tijd lekker snel voorbij. Ik ga zo in mijn boek op (nieuwe serie van dezelfde auteur, als Amelia Peabody), dat ik schrik, als Saskia me op de schouder tikt, dat ze klaar is.

Rick is inmiddels ook thuis en hij en ik gaan samen naar Tysons Corner. Katja heeft bij de Gap een paar jeans weg laten leggen. Die zijn afgeprijsd van $69,50 naar $35 en in Blacksburg/Christiansburg is geen Gap te bekennen. Ik haal ze dus voor haar op.

Daarna lopen we naar Gordon Biersch voor hun "Oktoberfest" viering. Rick is lid van hun Steinclub en wordt ieder kwartaal voor zo'n avondje uitgenodigd. Ik probeer een van de bieren, die best lekker is, maar ik ben meer een wijnmens.

Het eten, dat we voorgeschoteld krijgen, is overwegend "Duitsig". Er zijn worsten met zuurkool en aardappelpuree, pretzels met mosterdsaus, schnitzels of gebakken zalm met spaetzle en rode kool en... steak taco's! Die laatsten werken op mijn lachspieren, want daar is toch niets Duits aan! Maar ze smaken voortreffelijk en de rest ook. Er gaat toch niets boven een gratis maaltijd. Voor Saskia nemen we de Southwest Rolls mee, die vindt zij heerlijk.

Thuis wacht ons een grote verrassing: Kai! Charlie en hij zijn hier vannacht voor een concert in Washington en het nam ze veel minder tijd om hier te komen, dan ze dachten.

Wat is het heerlijk om mijn grote zoon weer een flinke omhelzing te geven! Het is toch alweer 3,5 weken geleden, dat we hem voor het laatst zagen. Kai vindt het duidelijk heerlijk om zo als verloren held te worden binnengehaald, ha ha!

Ze blijven maar een kwartiertje, want dan is het tijd om naar het concert te gaan. Op weg daarheen belt Kai nog, want om de een of andere reden heeft de GPS hen naar Arlington geleid. Gelukkig ken ik de omgeving zo goed, anders zou ik geen idee hebben, waar ze zijn. Nu kan ik ze de goede kant opsturen en gelukkig werkt de GPS dan opeens ook weer mee. Ik ben maar blij, dat Kai niet alleen is gegaan, nu kan Charlie hem navigeren via mij.

In ieder geval ziet Kai er goed en verzorgd uit, hij kan dus duidelijk voor zichzelf zorgen. Ook Charlie ziet er netjes en happy uit. De mannen redden het wel daar in het verre, maar toch ook relatief dichtbije Richmond.

Er liggen trouwens overal nu al heel veel eikels op de grond en de eekhoorns zijn al vroeg bezig. Dat betekent in de folklore, dat we weer een lange strenge winter zullen krijgen. Dat mag ik toch even heel hard niet hopen!

11 september en Annapolis

Zaterdag

The Things They Did To Me

1 Thing they did to me,
Was make me see,
That the USA is stronger
Than they'll ever be
Another thing they did to me
Was make me see
How horrible and sad
And dangerous and mad
This world can be
I wish I didn't have to know
That people can go
As far as the events of September 11
To send innocent people to heaven

Katja, september 2001

Bovenstaand gedichtje schreef Katja eind september 2001 op elfjarige leeftijd. Ik was het bijna kwijt, dus plaats het hier, want ik vind het nog steeds bijzonder, dat een elfjarige haar gedachtes zo op papier kon zetten.

Elf jaar geleden vierden we de bruiloft van mijn zus en zwager en twee jaar later kreeg deze datum een wel heel sombere betekenis. Zeven jaar geleden heb ik beschreven, hoe wij 11 september 2001 beleefden. Inmiddels is er zoveel gebeurd en toch hangt er altijd een beetje een sombere sfeer overal rond deze datum.

Mary Ellen komt om een stuk te gaan lopen en natuurlijk gaat het gesprek ongewild toch weer naar de herinneringen aan die vreselijke beelden uit New York en de onzekerheid hier in Washington na de aanslag op het Pentagon. Ik heb toen een paar weken als een zombie rondgelopen en Mary Ellen vertelt zich net zo gevoeld te hebben.

Expres blijf ik ver van alle documentaires en nieuwsherhalingen. Ik hoef die narigheid niet opnieuw te beleven. Het is voor ons juist zaak om te genieten van het leven, zolang het nog kan. Daarvoor hebben we vandaag grote plannen.

Jarenlang was het "traditie" om met mijn verjaardag crabben te gaan eten. Om de een of andere reden zijn we daar vanaf gestapt, maar dit jaar heb ik er toch wel weer erge zin in. Dit gebied is bekend om zijn "blauwe" crabben, die je bij speciale crabrestaurants per dozijn op een met bruin papier bedekte tafel geserveerd krijgt.

Rick stelt voor om naar Annapolis te gaan en dan vanavond bij een crabrestaurant daar, aangeraden door een van zijn collega's, te gaan eten. Daar heb ik meteen oren naar, want het is al zeker twintig jaar geleden, dat ik voor het laatst in de hoofdstad van Maryland was, en het staat al een hele tijd bovenaan mijn lijstje van te bezoeken dingen in dit gebied.

Saskia krijgen we helaas niet mee, dus rond half twaalf rijden Rick en ik samen weg. Annapolis ligt zo'n 78 kilometer bij ons vandaan, een klein uurtje rijden dus. De weg erheen gaat voorspoedig, tot we bij de afslag naar het stadje aankomen.

Er blijkt net vanmiddag een college football wedstrijd tussen Navy en Georgia Southern te zijn, zodat we even in een flinke file van supporters komen te staan. Op een gegeven moment komen ook de bussen met de teams onder politiebegeleiding langsracen. Gelukkig vindt Rick een manier om om de drukte heen te navigeren.

Bij het haventje vinden we meteen een heel gunstige parkeerplaats. We doen twee dollar in de meter, wat ons twee uur hier geeft. Een plaatselijke dame waarschuwt ons om, als we de meter telkens opnieuw willen vullen (wat ons plan is), te letten op krijtstrepen. Als die er zijn, heeft men door, dat we er langer dan twee uur staan en kunnen we worden weggesleept, zegt zij.

Dan gaan we op zoek naar een restaurant om te lunchen. Het is schitterend weer, dus willen we graag buiten eten. Dat is absoluut niet moeilijk te vinden, want er is een ruime selectie aan gezellige terrasjes.

Onze keuze valt op de Middleton Tavern, die uit 1750 stamt. We hebben geluk, want er komt net een tafeltje vrij, precies aan de straatkant, zodat we leuk mensen kunnen kijken. Omdat de Naval Academy dus in dit plaatsje ligt, zien we allerlei matrozen in hun witte zomerpakken. Ook toeristen, zoals wij, zijn ruim vertegenwoordigd.

De R is in de maand, dus ik kan het niet laten een half dozijn oesters te bestellen. Die zijn heel lekker. Rick neemt de crabcake sliders en ik de gegrilde scallops sliders, precies genoeg voor een lichte lunch. "Sliders" zijn het op het moment helemaal. Het zijn minibroodjes met miniburgertjes of crabcakes of, origineel wel, scallops, zoals hier.

Na het eten lopen we door het mooie oude plaatsje, dat uit 1649 stamt. De geschiedenis is erg interessant, het was zelfs een tijdje de hoofdstad van de VS. Het Verdrag van Parijs, dat Revolutionaire Oorlog beeindigde, werd hier getekend.

Hierdoor heeft het plaatsje ook het oudste nog in gebruik zijnde capitool (staatsgebouw) van Amerika. Het Maryland State House stamt uit 1772 en we mogen er na een snelle veiligheidscontrole rondkijken.

De Senaats- en Huis van Afgevaardigdenkamers zijn mooi en formeel. De koepel kan helaas al heel lang niet meer bezocht worden en is een stuk kleiner, dan in andere staten. Het is wel een bijzonder gevoel om te lopen, waar George Washington en Thomas Jefferson ook liepen.

Dit is het vijfde "capitool", dat ik in de VS bezichtig. De anderen zijn natuurlijk het United States Capitol, maar ik ben ook in de capitolen van Virginia, North Carolina en Minnesota geweest. Allemaal zijn ze uniek, maar hebben toch ook overeenkomsten, vooral qua inrichting van de Senaats- en Huis van Afgevaardigdenkamers. Lijkt me een leuk doel: alle 50 staatscapitolen bezoeken!

Na de nodige foto's te hebben genomen en informatie te hebben gelezen, lopen we verder. Vlakbij het State House liggen nog andere historische regeringsgebouwen. Veel mensen denken, dat Baltimore de hoofdstad van Maryland is, maar dat is het nooit geweest.

Rick en ik lopen terug naar de kade en vergapen ons aan de enorme jachten, die daar liggen! Mijn hemel, wat een luxe, sommigen zijn zo groot als een huis. Wat zijn er een mooie boten op de wereld!

We hebben tot nu toe telkens de parkeermeter weer bijgevuld en nog geen krijtstrepen te zien. Het lijkt ons ook vreemd, dat je weggesleept kunt worden, als je telkens netjes betaalt. De laatste ronde kwartjes geeft ons tot half zes de tijd.

Dat is mooi, want wij willen graag een cruise door de haven gaan doen. We kopen voor $12 per persoon kaartjes en kunnen meteen mee op de Harbor Queen. Dat is een stoomboot, dus voor we vertrekken moet er flink getoeterd worden.

Het wordt een heerlijk ritje met interessante informatie. We zitten op het bovendek in het zonnetje en varen langs de United States Naval Academy, die sinds 1845 veel van de sfeer van dit stadje bepaalt. We zien prachtige huizen langs de Severn rivier en in de verte de enorme Chesapeake Bay Bridge. De veertig minuten vliegen voorbij en voor we het weten zijn we terug aan land.

We hebben nog wat tijd en besluiten naar de Naval Academy te lopen, want de kerk daar moet erg mooi zijn. Katja belt onderweg om te kletsen en aan de telefoon loop ik door het hek. Dat mag niet, vindt de politieagent, die onze rijbewijzen checkt. Dit is een militair instituut, zegt hij streng, en dan mag je niet telefonerend door het hek lopen. Nu ik er eenmaal doorheen ben, mag het weer wel. Ok...

Helaas is de kapel al dicht, dus we nemen wat foto's van de buitenkant en lopen dan terug naar de auto. We rijden naar Jimmy Cantler's Riverside Inn, die Ricks collega aanraadde. Het is nog vroeg, maar dat blijkt maar goed ook, want we moeten een uur op een tafeltje wachten.

De tijd gaat snel, want het restaurant ligt aan het water en er meren allerlei dure boten met sjiek geklede mensen aan. Ook kijken we een tijdje naar hoe de crabben een voor een worden gemeten en onderverdeeld worden in medium, large en extra large. Ze leven dan allemaal nog, de dode crabben worden weggegooid. Ze heten "blue crabs" en ik sta er versteld van hoe blauw ze inderdaad zijn!

Tegen zonsondergang mogen we plaatsnemen aan een picknicktafel, waar al drie andere mensen zitten. Een van de vrouwen heeft ook een Pandora armband aan, dus dat is altijd meteen reden voor een snel gesprekje.

Rockfish is de staatsvis van Maryland, dus Rick en ik delen een voorafje van blackened rockfish. Geen idee, of daar een equivalent voor bestaat in het Nederlands, maar het smaakt goed.

Natuurlijk bestellen we als hoofdgerecht een dozijn crabben. Volgens de serveerster zullen we met zijn tweeen genoeg hebben aan een dozijn extra large en daar krijgt ze gelijk in. We krijgen houten hamertjes, aardappelmesjes en heel veel papieren doekjes en dan beginnen we. We moeten hard hameren om de klauwen open te breken, maar het is allemaal heerlijk!

Veel mensen (inclusief Rick) vinden het niet leuk om zo hard te moeten werken voor hun eten, maar ik vind het juist een heel unieke ervaring. In Maryland moet je gewoon crab eten! De Old Bay Spice (die in Maryland wordt gemaakt) erop maakt, dat alles lekker pittig smaakt. We krijgen er een maiskolf bij, die lekker zoet is bij al het pittige.

Al te gauw ben ik al aan mijn laatste crab toe, maar het was inderdaad genoeg voor ons tweeen. We rekenen af en gaan dan huiswaarts. Saskia belt om te vragen, of zij bij Shannon mag logeren, dus zullen Rick en ik vannacht ook samen zijn. Vandaag voelde als een mini vakantie en ik heb genoten met een hoofdletter G! "Pluk de dag" werd ons motto na 11-9-2001 en dat hebben we vandaag zeker gedaan.

Foto's van onze excursie staan hier.

Zondag

Als ik rond zeven uur voorzichtig een oog open, zie ik, dat het bewolkt is. Ik draai me nog eens lekker om en we slapen uit tot tien uur! Als er geen zon is, blijft het donker in onze kamer, dus het is zo makkelijk om nog even om te draaien en te doezelen.

Voor het eerst in zeker een maand heeft het vannacht ook geregend, zien we bij het opstaan. Die regen is hard nodig, maar ik ben blij, dat hij 's nachts viel.

We halen ons gewoonlijke zondagse ontbijt bij Starbucks en eten dat voor het eerst in lange tijd binnen op. Veel mensen vinden de herfst hier heerlijk en dat is het over het algemeen ook, maar ik mis, dat we gewoon zonder nadenken in pijama naar buiten kunnen lopen.

Ricks kennis van computers is welbekend in de buurt en onze buurvrouw Freya zond mij een SOS, want de nieuwe laptop van haar dochter kan hun printer niet vinden. Rick to the rescue! Terwijl Freya en ik kletsen, krijgt Rick voor elkaar, wat vier andere computertechnische mannen niet lukte, de printer werkt! Dan ben ik toch wel even heel trots op mijn mannetje, hoor!

Een heel dankbare Freya en dochter achterlatend, gaan we terug naar huis. Rick wordt gecharterd om Saskia en Shannon naar de mall te brengen en ik neem Cosmo mee voor een lange wandeling. Eigenlijk had ik naar de sportschool gewild, maar het loopt al tegen twaalven en ik heb gewoon geen zin. Het zonnetje komt alweer voorzichtig door en het is lekker buiten vertoeven.

Saskia voelt zich wat schuldig, dat ze gisteren niet mee is gegaan, en stelt, als ze terugkomt van de mall, voor om naar een film en dan uit eten te gaan. Rick en ik kijken naar de films en eigenlijk vinden wij Going the Distance de enige leuke, maar de recensies daarvoor zijn heel slecht. Saskia en Rick hebben Nanny McPhee nog niet gezien en die wil ik best nog eens zien. Dat wordt het dus. Shannon gaat ook mee, die wordt zo langzamerhand ook een derde dochter voor ons.

De film is de tweede keer net zo leuk. Het is gewoon een grappig en ontroerend verhaal met leuke spelers. Emma Thompson heeft dit verhaal zelf geschreven, erg knap. Zij is een van mijn favoriete actrices, ze komt zo sympathiek over altijd.

Rick en de meisjes vonden de film net zo leuk en dan is het tijd voor het avondeten. Na wat overleg met de meisjes wordt dat Cafe Deluxe. Saskia vindt hun macaroni met kaas zo lekker en dat is het ook! Ik "moet" hun tonijn mignon bestellen, die altijd goed is en vandaag ook weer. Gerenomeerde restaurant kunnen een voorbeeld nemen aan dit restaurant, ik heb er nog nooit een slecht stuk tonijn gekregen!

Tijdens het eten bespreken de meisjes, dat Shannon misschien Saskia wel gezelschap zou kunnen houden, als wij eind van deze week in Seattle zitten. Dat wil ik nog wel even aan Shannons moeder, Liz, vragen en dan ook duidelijk maken, dat wij het begrijpen, als zij daar bezwaar tegen hebben.

Liz gaat er echter meteen accoord mee. Ze vond het al niet leuk voor Saskia om helemaal alleen thuis te zijn en ze vertrouwt, net als wij, deze twee meisjes, die dit natuurlijk een enorm avontuur vinden. Ik vind het ook een fijn gevoel, dat Saskia niet alleen zal zijn en Shannons ouders zo vlakbij zal hebben.

Vandaag begint het American football seizoen en "onze" Redskins spelen tegen het populairste team van de NFL, de Dallas Cowboys. Ik ben een mooi weer fan, als de Redskins winnen (ze hebben nu, tijdens de pauze 10 punten voorsprong), vind ik ze fantastisch, anders verveelt het me gauw. Maar de uniformen vind ik altijd prachtig! Ik liep al voor we naar de VS verhuisden in Redskins t-shirts. Go Skins!

Een heel fijne verjaardag!

"Mammie, mijn buik doet pijn", met deze mededeling komt Saskia om kwart voor zes onze kamer in. Ze voelt zich ook wat misselijk en duizelig, dus Rick belt de school, dat ze tenminste later zal komen. Gelukkig gaat het na een paar uur inderdaad weer beter.

Terwijl Saskia en ik nog blijven liggen, staat Rick op. Niet veel later komt hij met mijn favoriete koffie (misto met caramelsiroop) en sandwich (de spinazie wrap) van Starbucks boven. Ook voor zichzelf en Saskia heeft hij ontbijt mee en we eten het gezellig op bed op.

Rick brengt Saskia naar school en ik ga naar de sportschool. Daar kom ik iets te laat aan en daardoor krijg ik een koor aan "Happy birthdays" te horen, als ik binnenstap. Marcella had het op Facebook gezien, zo leuk! Over Facebook gesproken, uit alle hoeken van de wereld kreeg ik daar gelukwensen, meer dan honderd berichtjes!

Sharon laat ons niet echt hard werken en dat vind ik wel prima voor vandaag. Het is alweer een prachtig zonnige dag, dus ik neem Cosmo mee voor een wandeling door de buurt. Intussen klets ik bij met mijn zus, want daar hebben we de hele week de kans nog niet voor gehad.

Tegen twaalven rijd ik naar Reston, want Rick wil me meenemen voor een verjaarslunch. M&S Grill heeft een gezellig terras en we nemen plaats in de zon, want in de schaduw is het zowaar koel.

We hebben hier nog nooit gegeten en ik zie een aantal heerlijke dingen op het menu. Met moeite kies ik uiteindelijk voor de gegrilde tonijnsalade met mango salsa, wat een goede keuze blijkt. Ook Rick smult van zijn sandwich. Hier wil ik ook 's avonds weleens gaan eten.

Rick vraagt, wat ik vanmiddag van plan ben te gaan doen, en daar heb ik eigenlijk nog niet over nagedacht. Hij oppert een film en ik bedenk me, dat ik Nanny McPhee Returns heel graag wil zien en dat is alweer bijna uit de bioscopen. In Tysons Corner begint de film om tien voor twee, dus na weer afscheid van Rick te hebben genomen rijd ik daarheen.

De film is precies, wat ik ervan had gehoopt. Een leuk, soms heel grappig en soms ontroerend verhaal en Emma Thompson is weer super als Nanny McPhee. Dit is vast de laatste week, dat de film speelt, want ik zit alleen in de zaal!

Thuis heeft Saskia twee vriendinnetjes mee, die me ook meteen een "happy birthday" wensen. Als het aan alle wensen gaat liggen, zal het komende levensjaar fantastisch worden!

Rick komt vroeg thuis en we gaan cadeautjes uitpakken. Helaas is mijn "hoofd"cadeau, de Kindle van Amazon.com, nog niet aangekomen, maar die zal er binnen de week zijn. Van Saskia krijg ik er alvast een leren hoesje voor en van Rick, omdat hij toch graag iets wilde geven, een heel mooi kettinkje van Swarovski.

Voor het avondeten gaan we lekker eten bij Passion Fish in Reston. Natuurlijk kan ik het niet laten rauwe oesters te bestellen en Rick en ik delen een sushi roll als voorafje.  Als hoofdgerecht neem ik de cioppino, die verrukkelijk is! 

Omdat ik jarig ben en Rick dat van tevoren heeft verteld, krijg ik een persoonlijk menu aangereikt.  Alleen staat er "Tetra", in plaats van Petra op.  Als Rick dat opmerkt, wordt er meteen een nieuwe afgedrukt!  Ook voor mijn verjaardag mag ik een gratis dessert uitzoeken.  Dat wordt de chocolade mousse, die met een kaarsje wordt bezorgd.  De serveerder zegt, dat zijn cadeau is, dat hij niet gaat zingen, ha ha!

Thuis krijg ik nog telefoontjes van mijn broer in Canada en Kai en Katja.  Ik kan weer terugkijken op een heel fijne verjaardag!

"Getikt" door Gerda

Gerda tikte mij en omdat ik toch even wakker ben, hieronder mijn antwoorden. Ik wil altijd best meedoen aan dit soort dingen, maar tik zelf niemand. Als je zin hebt hieraan mee te doen, ben je hierbij getikt :).

4 dingen die in mijn handtas zitten

Ik heb een superklein tasje, waar mijn sleutels niet eens in passen, dus veel zit er niet in:
1. Mijn telefoon

2. Tig kaarten, rijbewijs, credit, supermarkt, AAA, America the Beautiful, ik heb er nog veel meer, maar die zitten in een andere tas. Het is idioot hoeveel credit card grootte kaartjes je hier verzamelt!

3. Een notitieboekje, voor als ik dingen wil onthouden om in dit blog te schrijven.

4. Cash, al is dat nooit veel, want het gaat binnen de kortste keren aan kinderen op, die naar de bioscoop willen of "even" dit of "even" dat

4 dingen die in mijn bureaula liggen

Eigenlijk heb ik geen bureau, dus ook geen la. Mijn "officiele bureau" gebruik ik niet, want het ligt in ons kantoortje, dat ongeveer tot rampgebied verklaard kan worden, qua troep van Rick.

Maar ok:
1. Verschillende kaarten, Kerst, verjaars, condoleance etc.

2. Allerlei stempels, die ik nooit gebruik

3. Grote envelopes om boeken e.d. in te verzenden

4. Oude (zeker vijf tot tien jaar) electronica, die we nodig moeten weggeven/-gooien

4 dingen op mijn slaapkamer

1. Mijn eendjes verzameling, die ik al vanaf ongeveer mijn achtste heb

2. Een ingelijste tekening, reproductie van Cicely Mary Barkers Flower Fairies, die ik rond mijn zestiende voor mijn oma maakte

3. Een tegeltje met "Qui nasce in questo segno avra la sorte d'essere bello e aperto trovera tutte le porte" (raad welk sterrenbeeld, ook ongeveer het enige Italiaans, dat ik na vier jaren studie nog beheers)

4. Hoge boekenkasten aan weerszijden van ons bed, die op het moment aan mijn kant overvol is.

4 dingen die ik nog graag zou doen maar nooit gedaan heb

1. Een luchtballonvaart

2. De staten Kansas, Oklahoma, Arkansas en Alaska bezoeken, zodat ik alle vijftig VS staten heb aangedaan.

3. Een heel aantal landen bezoeken, waaronder Australie en Thailand

4. Een dag Andrew Zimmern zijn en allerlei bizar buitenlands eten proberen.

4 dingen die ik op dit moment erg leuk vind

1. De natuur in gaan

2. De stad in gaan

3. Op fotosafari's gaan

4. Reizen!

4 dingen die je (misschien, mijn toevoeging ;)) nog niet van mij weet

1. Ik drink iedere nacht een blikje diet 7-UP

2. Ik zie het glas sneller half leeg, dan half vol. Mensen denken al gauw, dat ik positief ben ingesteld, was het maar zo. Het is een dagelijkse strijd.

3. Frans was mijn eerste "tweede" taal en ik ben nog steeds dol op die taal en alles, wat ermee te maken heeft

4. Rick vertelt me net, dat ik de toiletpapierrol met het papier naar achter hang, terwijl hij het aan de voorkant hangt. Heel belangrijk weetje! Oh, en hij wil ook nog vertellen, dat ik nooit een kater heb ;).

Great Falls en schoolvakken

Het wordt al saai, maar alweer daagt een heel zonnige dag. Alleen deins ik, als ik de deur opendoe voor Cosmo, even terug. Het is opeens flink koeler, dan de afgelopen paar dagen! Gisteren werd dan ook wel het warmterecord van 93 Fahrenheit (bijna 34 graden Celsius) bij Dulles Airport verbroken. Nu is het opeens 17 graden!

Karin komt even het golf boekje en "huiswerk" van de golflessen, waar we ons samen voor op hebben gegeven, brengen. Ofwel, Karin had zich opgegeven en vroeg vorige week, of ik ook interesse had. Er waren nog twee plekken open, dus dat leek me erg leuk. Alleen kon ik er de eerste les op dinsdag niet zijn, want toen ging ik gezellig uit lunchen met Corry en Wijbe.

De zon schijnt en straalt en de lucht is zo donkerblauw, ik kan me er gewoon niet toe krijgen om binnen te gaan sporten! Tijd om Cosmo aan te lijnen en naar Great Falls te rijden. Zoals altijd geniet ik al van de weg daarnaartoe. Die enorme landgoederen vervelen nooit!

In het park is het heel stil. Ik loop van Great Falls naar Riverbend Park, wat ruwweg 2,5 kilometer is en kom geen mens (of dier) tegen. Ook hier is de droogte goed zichtbaar. De anders zo brede rivier laat allerlei "eilandjes" zien, waardoor het lijkt of je zo naar de overkant kunt lopen. Ook de anders zo volle dam is nu maar aan het druppelen.

Langs de paden bloeien allerlei gele en witte struiken met af en toe paarse bloemen tussendoor. Ik geniet weer met volle teugen, tot me de waarschuwing bij de watervallen te binnen schiet. Tijdens droogtes zijn copperhead slangen extra actief, zegt die waarschuwing.

Opeens gaan mijn gedachten alle kanten op. Wat als Cosmo zo'n slang vindt en gebeten wordt? Ik heb geen bereik op mijn telefoon hier en hulp is dan nog ver weg. Of, misschien nog erger, wat als ik zelf het slachtoffer word? Bang voor slangen ben ik niet, maar een giftige kom ik liever niet tegen. Ik houd Cosmo zo kort mogelijk en trek hem terug, als we in het struikgewas iets horen ritselen, waar hij op af wil gaan. Gelukkig volbrengen we de wandeling zonder ongewenste ontmoetingen.


Terwijl ik lunch eet, klets ik bij met Katja. Zij heeft een drukke dag vandaag. Ze is vanochtend begonnen in de "Free Clinic" en is daar heel enthousiast over. Ze mocht bloeddruk en temperatuur opnemen, mensen wegen etc. Hiervoor moet ze "scrubs" dragen, dus ze vertelde heel wat bekijks te hebben op school later, aangezien ze geen tijd had zich te gaan verkleden.

Laura komt om een massage te geven en pijnigt me flink. Vooral mijn schouders zitten muurvast en ik crepeer werkelijk op de tafel! Na afloop heb ik dan ook een flinke hoofdpijn en ben doodmoe, maar als het goed is, zal ik morgen verlichting voelen. Ik hoop het maar!

De massagestoelen van de nagelsalon helpen ook een beetje de spieren ontspannen. Thu maakt mijn nagels weer helemaal netjes. Ik heb een nieuwe kleur nagellak van OPI gekozen (het blijft grappig, dat die uit Nederland komt), roze met blauwige glittertjes, netjes, maar toch wat gewaagder.

In mijn blog van gisteren schreef ik, dat Saskia Duits heeft en dat ontlokte een aantal vragen. Vrijwel iedereen neemt op high school een vreemde taal. Welke talen geboden worden verschilt per school, maar vrijwel overal wordt tenminste Spaans, Latijns en Frans geboden. Soms is er Japans of Chinees en op deze school dus Duits.

Katja heeft altijd Spaans genomen en doet nu ook een dubbel major in Spaans. Kai deed twee jaar Frans en twee jaar Duits. Colleges willen tenminste drie jaar van een taal of ieder twee jaar van twee talen zien.

Saskia heeft dus ook Duits gekozen. Ik had liever Spaans gezien, maar we laten de keuze aan de kinderen. Het is toch een beperkt blootstellen aan de taal. Als ze er echt goed in willen worden, zullen ze het op college ook moeten nemen.

Over Saskia's rooster, op high school hebben ze "block scheduling", ieder "uur" duurt 90 minuten en ieder vak wordt om de andere dag onderwezen (rode en zwarte dagen noemen ze het), behalve het derde "uur", wat 45 minuten duurt en dat vak (in Saskia's geval geschiedenis en aardrijkskunde) hebben ze dagelijks. De schooldag loopt dus van 7:20 tot 14:10 met een half uur lunch en tussen ieder uur vijf minuten om van lokaal te wisselen. Dat laatste is ook wel nodig, want de school is enorm.

Iedere negende klasser heeft vier basisvakken (hoewel die wel op verschillende niveaus worden onderwezen): wiskunde (in Saskia's geval dit jaar geometrie), Engels, een exacte wetenschap (in de negende klas meestal biologie, wat Saskia "honors" neemt) en geschiedenis/aardrijkskunde gecombineerd (dit jaar wereld als onderwerp). Daarbij dus een vreemde taal, lichamelijke opvoeding/gezondheidsleer en een keuzevak, in Saskia's geval art, wat zowel allerlei manuele als digitale kunsttechnieken inhoudt.

Vanavond is het officiele begin van het NFL football seizoen. De New Orleans Saints spelen tegen de Minnesota Vikings. Ik heb me voorgenomen dit seizoen wat vaker te kijken, want ik vind het een interessant spel. Hopelijk doen de Washington Redskins het voor de verandering weer eens goed. De naam van "ons" team blijft controversieel, maar ik vind hun kleuren en logo super, heel on-politiek correct, ik weet het.

62ste dag boven de 90 graden Fahrenheit (32 graden Celsius)

Saskia's wekker bleek gisteren op "pm" in plaats van "am" ingesteld te staan, vandaar, dat hij niet afging. Vanmorgen hoor ik haar keurig om kwart voor zes opstaan. Ik ben wel benieuwd, of ze deze routine van 's ochtends haar wassen en foehnen vol blijft houden. Vorig jaar veranderde dat al snel in 's avonds haar wassen en 's ochtends zo laat mogelijk op.

Om tien over half zeven gaat de deurbel en komt Shannon Saskia ophalen. Rick vertrekt ook al snel naar zijn werk en ik blijf nog even liggen. Van slapen komt niets meer, maar de extra rust helpt met de spierpijnen.

Ook vandaag belooft het weer een warme zomerse dag te worden. De luchtvochtigheid is enorm laag en het waait, waardoor er veel brandgevaar is. Een van de meteorologen op de radio vergelijkt deze weersomstandigheden met Arizona. Langs I-95 woedt dan ook het grootste deel van de dag een moeilijk te blussen bosbrandje, waardoor het verkeer daar ook meteen muurvast staat. Gelukkig hoef ik vandaag niet naar Richmond!

Met mijn Women's Health boek ga ik naar de sportschool. Het is tijd voor weer eens een gewichtenroutine en ik vind dat boek fijn, want als ik gewoon de plaatjes volg, heb ik zo een half uur vol. Ik heb eigenlijk een hekel aan gewichten en doe veel liever cardio. Grappig vond ik vorige week, dat Pat juist gewichten leuker vindt. Hoe zit dat met degenen hier, die aan fitness doen? Zijn jullie cardio junks of gewichten addicts?

Als "beloning" mag ik daarna van mezelf een half uur op crosstrainer. Daar ga ik afwisselend voor- en achteruit. Intussen lees ik verder in mijn spannende laatste Amelia Peabody boek. Gek toch, hoe je bij een spannend boek eigenlijk zo snel mogelijk het einde wilt weten, maar aan de andere kant ook wil, dat het verhaal zo lang mogelijk duurt.

Thuis lijn ik Cosmo aan en rijd met hem naar Scott's Run. Ik ben hem een wandeling in de natuur verschuldigd en dit park is het dichtstbij, want het belooft een drukke middag te worden.

Zodra we in het bos lopen langs de langzaam kabbelende beek voel ik me weer helemaal tot rust komen. We zijn helemaal alleen met de natuur en komen niemand anders tegen. Dit is een relatief korte "hike", maar om bij de rivier te komen moeten we een stijle heuvel op en af. Zo af en toe val ik bijna over de losse stenen, die met deze droogte nog losser liggen.

Na zo'n twintig minuten klimmen en dalen komen wij bij de Potomac rivier aan. Het waterpeil is lager, dan ik het in heel lange tijd heb gezien. Overal liggen rotsen bloot. Dit is de tijd, dat veel mensen denken, dat de rivier veilig is om in te zwemmen, wat misleidend is.

Tot mijn verbazing zit er nog redelijk wat water in de waterval. Ik neem even plaats op een van de aangespoelde boomstammen en geniet van het kabbelende water en de rust. Het enige geluid zijn de cicades en een paar ganzen.

Op de terugweg komen we het enige "wild" van vandaag tegen: een kleine pad. Ik hoor in het struikgewas de chipmunks wegschieten en verderop spelen wat eekhoorntjes. Het is onvoorstelbaar, dat deze oase op een steenworp afstand van het drukke Washington ligt. Na veertig minuten genieten zijn we weer terug bij de van.


Na een snelle lunch is het alweer tijd om Saskia, Laura, Aoife en Shannon van school te halen. Hun schooldag is om 14:10 voorbij. Saskia heeft me gevraagd bij de 7-Eleven op ze te wachten, want de parkeerplaats van de school is enorm druk.

Rond kwart over twee zie ik zeven meisjes aan komen lopen. Alexandra, Samira en Ana Clara wonen minder dan een mijl van de school, dus krijgen geen busservice, maar moeten fietsen of lopen. De andere vier gaan even een smoothie kopen bij 7-Eleven en dan rijd ik ze naar huis.

Onderweg laat ik wel weten, dat ik niet van plan ben dit iedere middag voor de rest van het schooljaar te gaan doen. Als iedereen zijn kinderen naar school gaat rijden, zal men denken, dat het wel losloopt met die schoolbusproblemen. Aoife zegt, dat haar moeder dat ook al opperde. Ze gaan vanaf maandag met de schoolbus en dan zullen we verder zien.

Vanochtend heb de transportafdeling van FCPS gebeld, maar kreeg een antwoordapparaat. Waarschijnlijk was ik bij lange niet de enige met klachten. Dit schooldistrict heeft een van de grootste schoolbusvloten (ongeveer 1700 bussen) in het hele land, dus het zal best heel wat zijn om dat allemaal in goede banen te leiden.

Tijdens haar snack thuis, vertelt Saskia honderduit over haar schoolavonturen. Ze vindt het hilarisch, dat ze voor Duits nu ook zo'n hoorn, als ze gisteren heeft gekregen, moeten maken. Inderdaad is dat een Duitse traditie, de Schultuete.

Voor Katja naar de kleuterschool ging, lazen we erover in een Gouden boekje en vonden het zo'n leuk idee, dat het sindsdien traditie is geworden in ons gezin. Volgend jaar zal ik er voor de collegestudenten ook weer een maken, want die klaagden, dat er dit jaar geen was.

Na Saskia bij Anytime Fitness voor een personal training sessie met Sharon te hebben afgezet, haast ik me naar huis. Sharon zal Saskia thuisbrengen, want Rick en ik hebben een afspraak met onze financieel adviseur om vier uur.

Zoals gewoonlijk is Rick lekker laat en ik vraag me af, hoe ik, die altijd op tijd of soms zelfs te vroeg bij afspraken verschijnt, al zoveel jaren met iemand, die altijd te laat is, woont. Opposites attract, zegt men hier, wat dit betreft klopt het met Rick en mij helemaal!

Geoff van UBS wacht ons al op en is zijn gewoonlijke spraakzame zelf. Ik zie Ricks ogen wazig worden. Hij kan zich absoluut niet concentreren op de saaie nummers. Ik vind het wat interessanter, maar moet me ook beheersen om niet te gapen, als Geoff voor de derde keer praktisch hetzelfde vertelt.

Geoff is superaardig en weet enorm veel van zijn vakgebied. We moeten een document tekenen en dan is het officiele gedeelte voorbij, maar zoals gewoonlijk kletsen we nog heel wat na. Geoff is de complete tegenpool van Rick, die alles met zo min mogelijk geklets gedaan wil krijgen (Kai heeft het van niemand vreemd, al ziet Rick dat niet zo).

Bij de liften nemen we afscheid en Rick en ik gaan op de begane grond naar Chef Geoff voor een voorafje en een drankje aan de bar. Daar blijken veel gerechten "happy hour" prijzen te hebben tot half zeven, dus we besluiten hier meteen ook maar te blijven eten.

Rick en ik delen heel erg lekkere crepes met eend en verschillende groentes. Verder bestelt hij een kippizza en ik een gazpacho en het zalm"tartaar" voorafje, die beiden voortreffelijk smaken en precies genoeg eten zijn. Voor Saskia nemen we hun hamburger met cheddarkaas mee. Zo zijn we onverwachts al vroeg klaar met het avondeten.

Het is zulk lekker warm weer, dat ik buiten wil blijven zitten. Helaas trekken de muggen zich niets van de Off!, die ik op mijn hele lichaam heb gespoten, aan en ik word lekgeprikt. Noodgedwongen ga ik dus naar binnen.

Rick neemt Saskia mee om de benodigdheden voor ieder vak, die haar door de verschillende leraren zijn meegegeven, te kopen. Tot nu toe had ze enkel een schrift en potloden. Bij Staples vinden ze alles. Intussen kijk in naar MasterChef. Ik blijf de shows van Gordon Ramsay leuk vinden.

PS: Het spijt me erg, maar ik ga de "word verification" weer instellen bij commentaar op dit blog. Degenen, die zeiden dat vervelend te vinden, reageren niet vaak genoeg om alle spam, die ik nu krijg, te rechtvaardigen. Iedere dag zijn er meer dan vijf spamberichten, heel irritant. Hopelijk begrijpen jullie dat ik daar geen zin in heb. Als het makkelijker is, kan ik ook instellen, dat ik de berichtjes eerst goed moet keuren, voor ze te zien zijn. Laat even weten, wat jullie liever hebben.

Eerste high schooldag en alweer een gezellige "internet"ontmoeting

Gisteravond zei Saskia, dat ze om kwart voor zes op wil staan vanochtend. Zoals wel vaker, als ik weet, dat we vroeg op moeten, ben ik al om kwart over vijf klaar wakker. Ik lig te wachten tot ik Saskia hoor, maar om vijf voor zes is het nog stil. Ik ga eruit om haar te wekken. Maar goed ook, want haar wekker is niet afgegaan.

Het is nog pikkedonker buiten en ik doezel verder, terwijl Saskia doucht en zich optut. Ze droogt haar haar zelfs en heeft daarbij mijn ronde borstel nodig. Rick staat, zoals iedere schoolochtend, op om met Saskia ontbijt te eten en mij komt ze, voor ze naar de busstop vertrekt, een knuffel geven. Om tien over half zeven hoor ik de garagedeur en daar gaat onze nieuwbakken high schooler!

Rick vertrekt niet veel later naar zijn werk en dan zijn Cosmo, de katten en ik weer alleen in huis. Met een kop Douwe Egberts koffie (uit Aruba meegenomen) en ontbijtreep ga ik even in het zonnetje op het deck zitten. Het belooft weer een schitterende dag te worden.

Bij de sportschool is het tot mijn verbazing heel rustig. Sharon komt ook binnen met de opmerking "Waar is iedereen". Je zou denken, dat een nieuw schooljaar een hernieuwde wens om te gaan sporten teweeg zou brengen. Voor mij voelt een nieuw schooljaar in ieder geval meer als een "nieuw jaar", dan Nieuwjaarsdag.

Na een uur op de stairmaster te hebben gezweet, neem ik Cosmo mee voor een snelle wandeling door de buurt. Als ik langs het zwembad loop, zie ik, at het al half leeg is. Volgend jaar mei lijkt nu nog zover weg! Het loopt tegen de dertig graden en dat is te warm voor Cosmo. Hij heeft er na een paar straten dan ook al genoeg van.

Met Corry en Wijbe heb ik voor de lunch in Washington afgesproken. Precies op tijd voor de trein van twaalf uur stap ik de metro binnen. Met een half uurtje ben ik in Metro Center, het dichtstbijzijnde station op de oranje lijn voor Clyde's, waar we om een uur of een hebben afgesproken.

De metrorit ging veel sneller, dan ik had gedacht, dus ik neem mijn tijd met naar Chinatown lopen. Onderweg zie ik een verkoper van Street Sense en koop voor $1 een krantje om de daklozen te helpen. De verkoper knipmest en zegent mij en wenst mij nog meer goeds toe. Ik word er verlegen van, want die ene dollar zal toch niet zoveel verschil maken.

Goed voorbeeld doet wel goed volgen, want na mij stoppen een paar in pak geklede mannen ook om een krantje te kopen en ik zie anderen ook naar hun portemonnaie grijpen. Die willen vast ook "God's blessing" over zich heen krijgen, denk ik, een beetje gemeen.

Wat vroeg kom ik bij Clyde's aan en wacht bij de ingang. Intussen kijk ik mensen, die hier in alle soorten en maten langskomen, want Chinatown is een druk gedeelte van Washington. Ook lees ik wat in mijn krantje, tot ik "Ja, lees de krant maar!" in onvervalst Nederlands hoor.




Chinatown

Daar zijn Corry en Wijbe, vers terug van hun segway tour, die ze heel leuk vonden. Het voelt meteen weer, alsof we oude bekenden zijn. We krijgen een tafel voor zes (!) in het restaurant en kletsen erop los. Wijbe en ik nemen beiden de crabcake sandwich, die hier erg goed is. Corry neemt de jerk chicken wrap, die er ook lekker uitziet.

Voor we het weten zijn er een paar uur voorbij. Corry en Wijbe willen gaan kijken, hoe ze een tandem kunnen huren en ik leid ze naar de Bike the Sites locatie bij het Old Post Office Pavillion. Ik weet nu ook, dat een tandem $40 voor vier uur is, heel redelijk!


Corry en ik voor het Old Post Office Pavillion

Aan de overkant van de straat ligt "mijn" metrostation, Federal Triangle, dus het is weer tijd om afscheid te nemen. Corry en Wijbe, ik vond het hartstikke leuk jullie te ontmoeten en nogmaals heel hartelijk bedankt voor de lekkere lunch!

Saskia belde me in Washington al op, dat ze zo'n honger had, want de rij in het cafetaria op school was zo lang, dat ze geen lunch had gehad. Haar lunch is sowieso heel erg vroeg, om half elf al. Daardoor had ze ook hoofdpijn gekregen, maar gelukkig is die, als ik thuis kom, weer over. Morgen moet ze maar eten van thuis meenemen.

Zoals al sinds de kleuterschool traditie is, heb ik ook dit keer weer een grote hoorn met verrassingen voor Saskia gemaakt. Het blijft een favoriet van de kinderen, Katja vroeg zelfs, of zij er dit jaar weer een zou krijgen. Voor de collegestudenten heb ik dit keer echter een "care package" besteld.


Hij is groot uitgevallen dit jaar



Een deel van de inhoud

Saskia vertelt, dat de schoolbus zo vol zat, dat ze met vier anderen op een bank moest en maar met een halve bil kon zitten. De buschauffeur moest om een tweede bus vragen na hun stop, want hij zat vol. Belachelijk en gevaarlijk! Morgen brengt Shannons moeder Saskia, Laura en Aoife en ik zal de meisjes ophalen. Ik ga ook de transportafdeling van de school bellen, want dit is niet acceptabel!

Het is heerlijk warm weer en we eten buiten. Ik ben dol op dit weer, maar het is wel gortdroog. Voor morgen is er zelfs een "red flag warning" uitgeroepen, wat betekent, dat alle omstandigheden er zijn voor (bos)brandgevaar. Elders in de VS is het ook gevaarlijk droog en in Boulder woedt een enorme bosbrand, die ook al minstens 63 huizen heeft verwoest.

Vlindertuin, Labor Day en zeven jaar bloggen

Zondag

Dit is het weekend van de luiheid, want alweer slapen we flink uit. De nachten zijn op het moment al wat koeler, waardoor het (te?) heerlijk slapen is. Maar tegen tienen hoor ik Rick opstaan, dus rol zelf ook het bed uit. De meisjes (Saskia heeft Laura, Alexandra en Aoife te logeren) liggen nog op een oor. Op de een of andere manier hebben ze alle vier in Saskia's kamer geslapen. Dat moet krap geweest zijn!

Rick en ik gaan ons gebruikelijke ontbijtje bij Starbucks halen en eten dat buiten op het deck in het zonnetje op. Het belooft weer een schitterende dag te worden, volop zon, zo'n 26 graden en geen vochtigheid. Eigenlijk al een voorproefje van de herfst, wat ik dan wel weer minder vind. De tuin vertoont ook al de eerste tekenen: de dogwoods krijgen hun rode besjes en heel wat blaadjes van de tulpenbomen zijn al geel. De droogte zal er vast ook aan meewerken.

Met Mary Ellen (en Cosmo natuurlijk) maak ik een lange wandeling door de buurt. We nemen eens een andere weg en komen langs het footballveld, waar kleine jongetjes in stoere uniformen een wedstrijd spelen. Het is een koddig gezicht, want ze zijn niet ouder dan acht en de footballuniformen zijn zo groot.

Na de lunch heb ik zin om iets te gaan doen. Sharon vertelde me onlangs over de vlindertuin van Brookside Gardens in Wheaton, Maryland, en daar wil ik graag heen. Voorzichtig stel ik het aan Rick voor en tot mijn verbazing heeft hij er ook wel oren naar.

Na een half uurtje en even zoeken, want de GPS heeft de Gardens in Silver Spring in plaats van Wheaton liggen, komen we bij de tuinen aan. We kopen kaartjes voor de vlindertuin voor $6 per persoon en de verkoopster vertelt ons, dat we voor vieren binnen moeten zijn en dan tot vijf uur mogen blijven. Het is kwart voor vier, dus we denken ruim de tijd te hebben erheen te lopen.

Alleen kunnen we geen van beiden kaartlezen, blijkt, als we helemaal aan de andere kant van het park terechtkomen! Het is nogal heuvelachtig en eindelijk komen we om een paar minuten voor vier hijgend bij het vlindergebouwtje aan. Gelukkig mogen we nog naar binnen.

Daar is het behoorlijk druk, maar de ruimte is zo ingericht, dat dat niet erg is. Het valt me op, hoeveel verschillende soorten vlinders en planten hier zijn. Meer dan bij het Natural History Museum of in de vlindertuin in Aruba. Ik fotografeer dan ook naar hartelust, ook Rick, die op een gegeven moment een vlinder op zijn hoofd heeft zitten. We lezen de informatie, die interessant is en zijn toch bij elkaar bijna veertig minuten binnen. Sharon heeft niets teveel gezegd, toen ze deze vlindertuin aanraadde!


Voor (veel) meer foto's klik hier

Op de terugweg stoppen we bij Walgreens, waar ik neonkleurig karton en allerlei kleine dingetjes koop om Saskia's eerste dag van school "hoorn" mee te maken en vullen.

Saskia eet vanavond met een groepje vriendinnen pizza bij het zwembad en Rick en ik maken ons klaar voor de jaarlijkse "Mojito's" party, die onze buren bij Coastal Flats organiseren.

Van tevoren eten we in de bar, want de wachttijd voor een tafeltje bedraagt meer dan een uur. Ik probeer voor het eerst eens hun zeebaars met spinazie en een lekkere bouillon met gember en andere kruiden. Die is werkelijk voortreffelijk bereid!

Michael en Denise wachten ons al op in de bar buiten. We zijn de eerste "gasten", maar al gauw komen er meer. Ik vind dit altijd een heel goed idee. Al het leuke en gezelligheid van een feestje, maar niet de troep na afloop. Tot onze verbazing wordt het zo leuk, dat we pas tegen tienen naar huis gaan. Heel laat voor ons doen (en de tweede late avond achtereen, dus ik duik meteen mijn bed in!).

Maandag

Vandaag is het Labor Day, de eerste maandag in september en de laatste "on"officiele dag van de zomer. Ooit, maar liefst zeven jaar en zes dagen geleden, begon ik op deze feestdag dit blog. Om met een oude Virginia Slims reclame te spreken: "You've come a long way, baby!". Onvoorstelbaar hoeveel er in de tussentijd is gebeurd. Katja was toen jonger, dan Saskia nu.

Veel labor zit er niet aan deze dag, die de meeste mensen of aan het strand of aan het zwembad doorbrengen. Ook wij hebben een rustige dag voor de boeg. Voor het laatst deze zomer blijven we lekker lang liggen. Morgen zal het voor dag en dauw opstaan worden voor Saskia!

Na het ontbijt rijd ik naar de sportschool om een interval op de stairmaster te doen. Intussen gaat Rick even hardlopen. Het is nu weer koel genoeg om dat te doen, maar mijn knie werkt er nog niet voor mee. Na ons beider sporten nemen we Cosmo mee voor een lange wandeling door het park en dan hebben we onze beweging weer gehad voor vandaag.

Rick heeft zin in Griekse sandwiches voor de lunch, dus haalt eten bij Plaka Grill. De souvlaki sandwich gaat er goed in.

Helaas gaat het zwembad na vanmiddag ook dicht, dus we maken ons klaar er de hele middag door te brengen. We hebben inmiddels ook vier vriendinnen van Saskia hier, stil zal het niet gauw worden! Vreemd genoeg hebben Saskia, Laura en Alexandra geen zin, terwijl Aoife en Shannon besluiten wel te gaan en lopen met ons mee naar de overkant.

Al is het wat koel, ik spring toch in het water, want ik ging er 31 mei, toen het zwembad openging in, dus moet ook op de laatste dag een duik nemen. Het voelt verfrissend en ik zal het zeker de komende week missen, want het zal weer tegen de dertig graden worden.

Een heel aantal buren is ook aanwezig en we kletsen met deze en gene. Rick vooral krijgt daar niet vaak de kans toe, dus vindt het leuk Niall en Phil te zien. De tijd vliegt en al snel gaat Rick terug naar huis om inkopen voor het avondeten te gaan doen.

In de schaduw, waar we zaten, is het intussen te koud voor mij geworden, dus ik verplaats me naar een zonnige ligstoel. Ik lees nog even, maar al gauw begint iedereen stoelen op te ruimen. Daar help ik dan ook maar even bij mee, want we krijgen er vijf gastpasjes voor volgend jaar voor. Dan is het toch echt tijd om naar huis te gaan, want tot het laatste signaal blijven wil ik niet.

Voor het avondeten grilt Rick enorme biefstukken voor Saskia en hem. Aan mij zijn die niet besteed, dus ik krijg een spiesje met zalm en groentes, erg lekker. Daarbij hebben we Ricks speciale sla met olijven, tomaat, mini augurkjes en blokjes Goudse kaas en vers brood van Whole Foods. Het is een passend laatste maal van de zomervakantie.

Met het begin van het herfstseizoen is ook het college footballseizoen weer begonnen. Virginia Tech speelt vanavond hier in Washington tegen Boise State en natuurlijk moeten we daar van Katja naar kijken. Eerst zou zij erheen gaan, maar ze hadden zowel vandaag als morgen school, dus zag Katja er maar vanaf. Daar ben ik blij om, want het is een flinke rit voor een sportwedstrijd!

Laat zullen we het vanavond niet maken, want Saskia's wekker zal morgen om kwart voor zes afgaan. Haar schoolbus zal rond kwart voor zeven komen. Idioot vroeg, natuurlijk, voor de tieners, wiens biologische klok meer "uil", dan "haan" is.

Back to school shopping

Vrijdag

Op de radar zie ik, dat de buien van orkaan Earl zich maar net ten oosten van ons bevinden. Gelukkig gaat hij steeds verder naar het oosten en heeft hij ook in North Carolina niet zoveel schade aangericht, als gevreesd. Een van onze plaatselijke meteorologen vertelt, dat een pad van de orkaan slechts honderd mijl naar het westen een heel ander beeld had laten zien. "We dodged a bullet", is zijn commentaar. Hier is het enkel bewolkt en erg vochtig warm.

Terwijl Saskia personal training met Sharon doet, ga ik afwisselend op de crosstrainer en fiets. Het vele autorijden speelt me parten en ik voel mijn nek- en schouderspieren flink. Als dat maar niet verder vast gaat zitten!

De tijd bij de sportschool loopt uit en op de terugweg zie ik tot mijn schrik, dat we maar tien minuten hebben voor we bij Lofty Salon moeten zijn om onze haren te laten doen. Saskia en ik haasten ons onder de douche.
Gelukkig is de salon vlakbij en komen we maar een paar minuten "te laat". Mona is zelfs nog met een andere klant bezig.

Vanochtend heeft Saskia bemerkt, dat een van de slotjes van haar beugel los is gegaan. Omdat we een lang weekend tegemoet gaan en zoiets haar beugeldraagtijd kan verlengen, bel ik gauw de orthodontist op. De praktijk is eigenlijk op vrijdag gesloten, maar dr. McGrath zal er tot 13 uur zijn, of we voor die tijd langs kunnen komen. Dat moet dan maar.

Mona heeft precies genoeg tijd om mijn haar te kleuren en Veronica knipt Saskia's haar erg leuk. Met drijfnat haar rijd ik Saskia naar Oakton en stuur haar de praktijk in, terwijl ik zelf in de auto blijf. Gelukkig komt er niemand langs, want ik zie er niet uit!

Na zo'n twintig minuten komt Saskia met een gemaakte beugel naar buiten en rijden we terug naar de kapsalon. Daar knipt Mona mijn weer donkerbruine haar in Cleopatra-achtige stijl. Omdat het mijn verjaardagsmaand is, krijg ik een korting van $20, zeker meegenomen, want goedkoop is Mona niet bepaald.

Het loopt inmiddels tegen tweeen en ik heb Saskia beloofd naar Tysons Corner te gaan om wat nieuwe kleding voor haar voor school te gaan kopen. We vergaan van de honger, dus eten eerst lunch bij Panera. Ik kies de halve tonijnsalade sandwich op tomaat-basilicum brood. Wat een heerlijk brood is dat!

Dan gaan we shoppen. Saskia begint bij de Gap, maar daar is niets van haar gading. Zo op het eerste gezicht bij Delia's ook niet en Laura heeft haar aangeraden de jeans van Hollister eens te proberen.

Dat is een winkel, waar ik het liefst hard gillend weer uit zou lopen! De muziek staat er zo hard, dat je tegen elkaar moet schreeuwen om je verstaanbaar te maken, het ruikt er vreemd en het is zo donker, dat je bijna een zaklamp nodig hebt. Het lijkt me heel slecht voor het gehoor van de medewerkers van deze zaak om de hele dag in dit lawaai te werken.

Ze hebben echter wel leuke kleding en Saskia kiest jeans, een hemdje en een blouse. De rij voor de kassa is erg lang en er werkt maar een caissiere. Saskia heeft ook meer dan genoeg van het lawaai en besluit niet te willen wachten. Eenmaal weer "buiten" sla ik een zucht van verlichting.

Sas bedenkt zich over Delia's en gaat daar toch een paar spijkerbroeken aanproberen. Een daarvan zit bijzonder goed en ze vindt er een leuk geborduurd hesje op. Opgelucht, dat ze tenminste met iets is geslaagd, want ik begin mijn schouders en nek weer erg te voelen (ik kan eindeloos lopen, maar lang staan is funest), betaal ik.

Als laatste gaan we in American Eagle kijken. Hier slaagt Katja altijd goed en ook Saskia vindt er de jackpot vandaag. De jeans zijn het tweede paar halve prijs en ze hebben ook hier erg leuke blouses, nota bene goedkoper, dan bij Hollister.

Saskia heeft haar oogpotlood bij Pat laten liggen en ik wil ook wel een nieuwe, dus we lopen Sephora even in. Daar wordt me gevraagd, of ik lid wil worden van hun (gratis) club en krijg zo weer een kaart bij de verzameling in mijn tas. De verkoopster ziet, dat het mijn verjaardagsmaand is en overhandigt me een tasje met mascara, oogpotlood en oogschaduw, leuk, mijn tweede verjaarscadeautje al van vandaag!

Met een blije dochter rijd ik huiswaarts. Delaney sms-t Saskia, of ze zin heeft in een logeerpartij. Delaney gaat dinsdag naar een andere high school, dan Saskia, en wil nog even samen tijd doorbrengen. Dat wil Saskia ook graag en dan wel bij ons thuis.

Delaney woont op weg naar huis, dus ik rijd er meteen langs om haar op te halen. In de cul de sac blijkt Alexandra ons op te wachten en natuurlijk komt de onvermijdelijke vraag, of zij dan ook mag blijven slapen. Nou vooruit, en als Aoife zich dan ook nog meldt, maakt zij het kwartet voor vannacht vol.

De meisjes willen pizza bestellen en Scattergories spelen. Ik moet wel lachen, als Saskia Rick en mij een "date night" aanraadt. Het is, dat we eweten, dat we haar wel kunnen vertrouwen, anders zou ik gaan denken, dat ze ons weg wilde hebben om iets te doen, wat niet mag.

Aangezien de bewolking van Earl intussen helemaal weg is en het heerlijk warm is buiten, willen we ergens op een terras gaan eten. Bij Mon Ami Gabi krijgen we meteen een tafeltje en hun lekker verse stokbroodje.

Net als we ons voorgerecht bestellen (zes rauwe oesters met een lekker pepersausje voor mij) gaat het brandalarm in de parkeergarage aan de overkant af. Wat een ongelooflijk lawaai! Na een minuut of tien, best lang in geval er echt brand was geweest, komen er twee brandweerwagens. Als die wegrijden, verwachten we, dat het alarm uit zal gaan, maar dat is niet het geval. Volgens de serveerder duurde het vorige keer een uur voor er eindelijk iemand kwam om het uit te zetten! Heel slecht geregeld is dat.

Wij proberen het te negeren, wat redelijk goed lukt. Mijn scallops met bloemkoolpuree en spinazie zijn heerlijk en licht en Ricks steak met friet gaat er ook goed in. Dit is iedere keer weer een goed en vooral niet duur restaurant.

Bij de Barnes and Noble gaan we nog even een boek en een kaart van de Franse Riviera kopen, waar we thuis nog even in lezen. De voorpret voor dit onverwachte snoepreisje is groot (waardoor ik dan meteen ook weer bang ben, dat er iets tussen zal komen)!

Zaterdag

Waar ik gisteren al bang voor was, gebeurt helaas. Ik word met mijn nek en schouders compleet in de knoop wakker. Alleen als ik in een bepaalde houding op mijn kussen lig, voel ik de pijn niet. Doordat ik slecht slaap, blijf ik net zolang als Rick in bed. Pas om tien uur staan we op, erg laat voor mijn doen.

Het is werkelijk schitterend weer, zonnig met een briesje en geen greintje luchtvochtigheid. We eten dus ook lekker buiten in het zonnetje ons ontbijt.

Door de slechte nacht voel ik me ontzettend lui en kan mezelf er niet toe zetten naar de resist a ball klas te gaan. In plaats daarvan lijn ik Cosmo aan voor een lange wandeling door de buurt. Daar ontmoet hij een Australian Shepherd vriendinnetje, die maar liefst 13 jaar oud is en zo te zien nog in heel goede gezondheid.

De middag breng ik met een tennisbal (waar Cosmo de hele tijd mee wil spelen) in mijn rug buiten op het deck door. Charlie's (Kai's kamergenoot) moeder Susan belt en vertelt, dat Charlie het maar moeilijk heeft daar bij VCU.

Aan Kai heb ik dat tijdens de paar gesprekken, die we gehad hebben, niet zo gemerkt, al merkte hij wel op, dat ze de jongens op hun verdieping niet leuk vinden. Susan moedigde Charlie aan vooral niet op hun kamer te blijven zitten, maar aan van alles deel te nemen.

Toen Kai en ik de campus voor het eerst gingen bekijken, weet ik nog, dat ik tegen hem zei, dat hij hier wel meer moeite zou moeten doen om mensen te ontmoeten, dan als hij bijvoorbeeld naar Virginia Tech zou gaan. Daar is de campus veel compacter, deze campus ligt midden in de stad en lijkt grootser.

Sowieso was ik al van plan om de kinderen een "care package" te sturen dit weekend, dus dat doe ik meteen, als ik van de telefoon af ben. Hip Kits heeft leuke betaalbare pakketten en ik kies voor beiden de "Care mail" combinaties. Misschien omdat het eindelijk wat rustiger is, maar vandaag mis ik de twee oudsten opeens erg.

Vanavond hebben Rick en ik een "dinner date" met Natasja en John bij Clyde's in Reston. Hopelijk kunnen we weer een tafeltje op het terras bemachtigen, want met dit lekkere weer willen we zoveel mogelijk buiten zijn.

Ocean City, New Jersey en weer thuis

Woensdag

Na een nogal onrustige nacht, omdat iedere keer, als iemand ergens een wc doortrok, mijn wastafel gorgelende geluiden ging maken, word ik wakker. Pat liet me gistermiddag een rug vol spinnenbeten zien, die had in haar bed gezeten. Dat deed me toch wel even griezelen en ik heb gisteravond mijn bed even aan een spinnenonderzoek onderworpen. Vooral, omdat er nog open kieren langs de nieuwe raamkozijnen zijn, zou zo'n creatuur zomaar naar binnen kunnen kruipen. Gelukkig bemerk ik, behalve mijn gewoonlijke muggenbulten, geen verdere kriebelende bulten.

Als ik Pat vraag, waar dat gegorgel vandaan komt, vertelt ze, dat dit huis destijds zonder sanitair werd gebouwd. Het stamt uit 1929 en had enkel een kamertje met een gat in de grond. Het sanitair is er later ingebouwd en was kennelijk een Doe het Zelf project, waarbij nogal wat fouten zijn gemaakt.

Het zou heel duur zijn om het allemaal te vervangen, dus leven ze maar met het gegorgel. Ik herinner me trouwens opeens, dat de wastafel in het huis van mijn opa en oma hetzelfde deed. Pat zegt, dat het na het prachtige nieuwe huis in Vienna weer flink wennen was.

Na een lekker kaas en tomaat omelet als ontbijt, gaan we een wandeling door de buurt maken. Dit is zo'n bijzonder en gezellig plaatsje met al die houten huizen en mooie meren! Zelfs de kerk is van boomstammen gemaakt. Volgens mij is dit wel vrij uniek hier in de VS. Ik ben het tenminste nog niet tegengekomen (nu is dit natuurlijk wel een immens land en heb ik er nog geen procent van gezien, dus dat zegt eigenlijk niets).

Na de wandeling doen we een gewichtenroutine op de veranda met uitzicht op het meer. We doen flink onze best en het is nogal warm en vochtig, dus hebben we daarna wel een frisse duik in het meer verdiend. De meisjes zijn inmiddels ook wakker en springen weer naar hartelust van de trampoline het water in.

Tegen enen is het tijd voor een snelle lunch. We eten broodjes met gehaktballen op het vlonder aan het water. Pats dochter Katie is inmiddels ook terug van haar activiteiten en na het eten gaan we op weg naar Ocean City, New Jersey (er is ook een Ocean City in Maryland). Onderweg halen we Katie's vriendin Lanie op en de meisjes kletsen al gauw gezellig.

De rit naar Ocean City (zo'n 85 kilometer) leidt ons door lieflijke dorpjes en langs enorme bosbessenvelden, waar de Pine Barrens hier wereldwijd bekend om staan. Het is een prachtige rit.

Na zo'n anderhalf uur rijden we de brug naar Ocean City over. In de verte zie ik "stoute" broer Atlantic City met zijn casino's liggen. Ocean City gaat er prat op een familiestadje te zijn en er wordt in de restaurants geen alcohol geschonken. Nogal een contrast, dus, op een paar mijl afstand.

Het is vrij rustig en we vinden met gemak een parkeerplek op de grote plaats naast de boardwalk. Deze boardwalk is tweeeneenhalve mijl lang en helemaal van hout. Erlangs liggen een paar amusementsparken en heel wat winkeltjes. Veel ervan verkopen typisch Amerikaanse badplaats artikelen, zoals t-shirts met allerlei afbeeldingen en vooral heremietkrabben in allerlei soorten en maten (sommigen met geschilderde schelpen).

Saskia en Laura beginnen met een "chip stick" bij Curly Fries. Die hebben ze in een show op tv gezien en smaakt net zo lekker, als de show beloofde. Dan willen Saskia en Laura graag kermisritjes gaan maken. Katie en Lanie hebben daar geen interesse in en gaan samen winkelen. Na kaartjes voor de meisjes gekocht te hebben, lopen Pat en ik verder de Boardwalk af.

Bij Henry's zie ik, dat ze Pandora bedeltjes verkopen en ik vind het leuk, o van iedere bestemming, die ik bezoek, een bedeltje te hebben. Het symbool van Ocean City is een teenslipper en daar hebben ze een erg leuk Pandora bedeltje met klein steentje van. Erg leuk!

Na nog wat verder in snuisterijwinkeltjes gekeken te hebben, bereiken het einde van de Boardwalk. Het licht is inmiddels erg mooi voor foto's en door orkaan Earl is er een flinke branding, wat mooie golvenfoto's oplevert.

De lifeguards zijn al weg en ik hoorde op de radio, dat er dit weekend in Maryland meer dan 500 mensen uit de golven gered moesten worden. Ik verbaas me er dan ook over mensen met kleinere kinderen flink ver het water in te zien gaan. Een uurtje later zien we dan ook, dat er iemand door de waterpolitie gered moet worden. Zo dom!

De meisjes zijn tegen zessen klaar met hun kermis en ook Katie en Lanie zijn uitgeshopt. Nu beginnen de magen te knorren en langzaam lopen we richting het food court.

Onderweg gaan we de snoepwinkel van Shrivers in, waar we kunnen zien, hoe ze salt water taffy maken. Dit snoep wordt overal langs de oostkust verkocht, maar heeft zijn origine in Atlantic City. Pat koopt een grote zak met een varieteit aan smaken. Saskia en ik kiezen wat lekkere fudge uit voor Rick, want we weten, dat hij daar dol op is.

We krijgen de meisjes zover om achter de enorme slippers te gaan staan om gefotografeerd te worden en strijken dan in de food court neer. Saskia wil graag shish kebabs met mais en aardappeltjes. Ik bestel een dozijn oesters, die voor mijn neus geopend worden (wat nogal lang duurt!) en een heerlijk bereide shoft shell crab. Daarbij neem ik een gegrild groentespiesje, want een avondeten zonder groentes kan voor mij niet.

De anderen maken zich lang niet zo druk om gezond en eten friet, hot dogs en in Pats geval clams casino. Pat heeft eerder al een enorm ("small"!) softijsje op (zie foto's) en heeft dus nog niet veel trek.

Inmiddels schemert het en gaan de neon lichten aan. Ook dat maakt weer leuke foto's. Pat weet, tot ergernis van Saskia en Laura, die helemaal niet op de foto willen, maar gedwongen worden, van geen ophouden. Het ontlokt aan Saskia de opmerking, dat ze "nog erger" is, dan ik, ha ha! Ik hoop Pat's foto's ook te krijgen, want mijn lens doet raar en veel foto's worden te donker.

De terugrit lijkt voor mij eindeloos te duren. De meisjes zijn "slyper" (slaperig en hyper, een samentrekking, die ze ter plekke verzinnen) en dat zullen we weten. Als ik moe ben, kan ik slecht tegen veel geluid en met de harde muziek er ook nog bij is het een beetje een marteling. Wat kan ik zeggen, ik word oud...

Thuis drinken we nog een glaasje wijn en kletsen nog wat verder en voor ik het weet is het na middernacht! Saskia en Laura gaan ook naar bed, maar Katie en Pat tonen nog geen teken van vermoeidheid!

Donderdag

Voordeel van heel moe zijn en toch laat naar bed gaan is, dat ik geen gegorgel hoor en tot half zes voor Pampus lig. Dan staat Rob op en, al doet hij het zo zachtjes mogelijk, ik word wakker van het gekraak van de vloerplanken. Tot mijn verbazing hoor ik Pat ook alweer op, die moet maar een paar uur geslapen hebben.

Als ik om acht uur beneden kom, is Pat net terug van het boodschappen doen. Mijn hemel, wat een energie heeft zij! Ze vertelt, dat ze waarschijnlijk, net als in Vienna, laat in de middag wel in slaap zal vallen om dan om middernacht weer klaarwakker te zijn. Volgens mij zou ik kapot zijn met zo'n schema.

We eten samen heerlijke "eggs over easy" op getoaste Engelse muffins met verse, net op de markt gekochte, watermeloen. Dan ga ik douchen en inpakken en maak de meisjes wakker. Ik wil bijtijds vertrekken, want ik heb geen idee, wat ik van het verkeer kan verwachten een dag voor een lang weekend en met een orkaan in aantocht (al zal die New Jersey en ons gebied volgens het verhaal nauwelijks raken).

We nemen afscheid van Pat en Katie, hopelijk komen zij binnenkort weer eens onze kant op, en vertrekken om vijf over half elf. Ik ben blij een GPS te hebben, maar die leidt me terug naar de I-295, waar veel wegwerkzaamheden zijn. Al gauw staat het vrijwel stil. Gelukkig weet ik, dat de New Jersey Turnpike vrijwel parallel loopt, dus neem de eerste afrit daarheen.

Het kost dan wel wat ($4 per auto), maar de weg is heel rustig en we schieten goed op. Voor we het weten, rijden we de Delaware Memorial Bridge op, wat betekent, dat we in de gelijknamige staat zijn beland. Ook voor deze mooie brug betalen we weer $3 tol, gelukkig heb ik een E-Z Pass.

Maryland duurt altijd het langst tijdens deze rit, maar ook hier is het vrij rustig. Ik had verwacht ergens onderweg te moeten stoppen, maar de meisjes blijven stil (heel stil, ze kijken naar The Office en ik hoor enkel af en toe gegiechel), mijn blaas werkt mee en ik heb genoeg benzine.

Vlotjes rijden we langs Baltimore en zelfs de Washington Beltway (ringweg) is ongewoon rustig. Gevolg is, dat ik na twee uur en vijftig minuten al voor Laura's huis sta om haar af te zetten! Dat is zeker een record voor deze afstand (bijna 274 km), die Pat nog nooit onder de drie uur heeft afgelegd, vertelde ze me gisteren.

Thuis treffen we een heel blije Cosmo, hij heeft ons duidelijk gemist. Gauw laden we de van uit, wat niet veel is voor die paar dagen. Het is half twee en we hebben allebei trek in lunch.

We gaan gezellig samen bij Whole Foods lunchen, ik sushi en Saskia pizza kussentjes van Amy's. Saskia vertelt honderduit over haar avonturen met Laura, duidelijk hebben zij ook een paar leuke dagen gehad samen.

Het is alweer bijna 35 graden en ik ga van de laatste dagen, dat het zwembad open is, genieten. Het water voelt heel aangenaam, maar ik ben moe, dus trek dit keer geen baantjes. Zo af en toe ga ik even het water in om af te koelen en verder lees ik in de schaduw.

Rick komt wat vroeger thuis en wij kunnen hem eindelijk in persoon feliciteren met zijn grote successen. Buiten eten we biefstukspiesjes met gegrild tomaat en rijst. We gaan alweer het laatste weekend van de zomervakantie in, gelukkig is het een lang weekend!

Foto's van Ocean City staan hier.

Medford Lakes

Leuke dag, verslag volgt later. Foto's van het huis hier.