Dag 2 Orlando: Universal Studios

Ricks wekker gaat om half zeven.  Ik hoef niet voor het ontbijt te douchen, dus blijf nog een half uurtje doezelen.  Dan gooi ik wat kleding aan en gaan we samen naar beneden om te ontbijten.  Rick is wat later dan hij had gedacht, dus plant om het buffet te nemen.

Alleen worden we begroet met de mededeling dat het vandaag enkel a la carte is.  Gelukkig is de bediening heel snel.  We nemen beiden de zalm eggs benedict zonder de Hollandaise saus.  Die wordt op een brioche geserveerd en is heerlijk!  Het wordt geserveerd met een enorme portie gebakken aardappels, die we geen van beiden aanraken.  Die liefde van Amerikanen voor aardappels bij het ontbijt snap ik na al deze jaren nog niet. Rick trouwens ook niet en die is geboren en getogen.

Rick gaat na het eten gauw op weg naar zijn afspraak.  Gelukkig is die maar een paar mijl verderop, dus hij heeft meer dan genoeg tijd.  Ik maak me op de kamer klaar en breng dan de bagage naar beneden en geef die af bij de balie, die daar speciaal voor is bestemd.  Dan check ik uit bij de receptie en vraag hoe ik bij Islands of Adventure kom.

Er is een wandelpad dat ongeveer tien minuten duurt, makkelijker kan het niet!  Ik loop het af en het is ook mooi met allerlei tropische planten.  Ik probeer het zoveel mogelijk in me op te nemen, vooral de palmbomen, want thuis zullen we in een diepvries terecht komen.  Het is vanochtend ook niet zo warm hier in Orlando, ik heb spijt dat ik mijn jasje niet mee heb.  In de zon gaat het echter wel, het is koel, maar niet koud.

Net na achten kom ik bij het park aan en ben er ook zo binnen.  Even een wijsvingerafdruk en ik mag door.  Net als alle anderen steven ik meteen op de Wizarding World of Harry Potter af.  Toen we hier twee jaar geleden waren moesten we minstens twee uur in de rij staan voor de attractie in het kasteel. 

Dit uur vroeger het park in mogen is een groot voordeel van Universal Studios hotelgast zijn.  Er is nu maar een wachttijd van 10 minuten en ik neem ook nog de single rijders rij, dus kan zo doorlopen.  

Althans, ik heb mijn tas tot heuptas gemaakt en daar nooit eerder problemen mee gehad op achtbanen. Hier word ik echter teruggestuurd, want ik heb geen "three pronged lock".  Geen idee wat dat betekent, maar mijn tas voldoet dus niet.  De medewerker is onvermurwbaar ondanks dat mijn sluitingen metaal zijn en duidelijk sterker dan zijn "three pronged lock".  Ik loop dan toch maar terug en doe de tas in een van hun (gelukkig wel gratis) kluisjes, zucht.

Het is een leuk en spannend ritje wat we met Harry, Ron en Hermione maken.  Het duurt lekker lang en ik vind de spinnen best eng, al doen de dementors me niet veel (ik weet alle namen in het Nederlands niet, sorry).  Het is werkelijk een van mijn favoriete attracties ooit.

Als het klaar is sta ik in tweestrijd of ik nog eens wil.  De wachttijd is miniem, maar ik vond eigenlijk een keer wel genoeg, dus ga verder.  De volgende attractie is de Griffon.  Op de bordjes staat dat dit een snel bewegende achtbaan is.  Ja, zo snel dat hij met naar wat voelt als een minuut voorbij is.  De man achter mij zei het het best: de laatste stop is het meest opwindende, want die komt heel abrupt.  Ach, ik heb hem gedaan.

Voor Ollivander's Wand Shop (toverstok winkel) staat een rij en ik hoor de medewerker zeggen dat de volgende "show" over vijf minuten begint.  Een paar jaar geleden stond hier zo'n lange rij dat wij dachten dat het iets heel bijzonders moest zijn.  Ik heb er dan ook hoge verwachtingen van!

We worden wat eruit ziet als een oude winkel met allerlei dozen in geleid.  Op de muur staat dat er maximaal 30 personen aanwezig mogen zijn.  Die zijn er nu bij lange niet.  Een zeer zware vrouw wordt gewezen voor mij te gaan staan en besluit mij als leunpaal te gebruiken.  Zo ontzettend ergerlijk!  Ik duw haar herhaalde malen van me af, want er is meer dan genoeg ruimte voor haar.

Of het die ergernis is of gewoon het saaie praatje dat de zogenaamde Mr. Ollivander maakt om een van de aanwezige kinderen een toverstok aan te meten, maar ik vind dit de moeite niet waard.   Na afloop van de tien minuten durende saaie sessie worden we de winkel ingeloodst waar ik net zo snel weer uitloop.  Misschien is dit iets heel leuks voor jeugdige Harry Potter fans, maar ik vind dat ze er meer van hadden kunnen maken.

Helaas is de achtbaan hier, Dueling Dragons, gesloten voor onderhoud.  Dat betekent dat er maar een achtbaan open is in dit park, de Hulk.  Voor ik daarheen loop kijk ik nog even in de winkel met trucs en magische dingen.  Eigenlijk hoop ik hier iets voor Kai en Saskia te vinden, maar het stelt niet veel voor.  Vorige keer hebben we al butter beer geprobeerd, dus dat laat ik dit keer achterwege.  Ik besluit klaar te zijn met Hogsmeade.

Om bij de Hulk te komen moet ik terug door Seuss Landing.  Dit vind ik het schattigste en kleurrijkste deel van dit park.  Het is allemaal gebaseerd op verhalen van Dr. Seuss. Ik ben dol op zijn verhalen en moet ook altijd het Cat in the Hat ritje doen. 

Hier gebruik ik voor het eerst mijn "Express" kaartje, maar er is sowieso niemand voor me.  Het is zo'n vrolijk ritje, ik word er altijd blij van.  Dr. Seuss is voor mij de Annie M.G. Schmidt van Amerika, zoveel fantasie en leuke gedichtjes.

Bij de Hulk doe ik mijn tas voor de zekerheid ook maar weer in een kluis.  Je vingerafdruk geldt als identificatie en het is eigenlijk wel een makkelijk systeem.  Hoe lang het gratis is, is duidelijk gebaseerd op de wachttijd van de attractie, want het verschilt overal.

Er is een wachttijd van vijf minuten, dus ik gebruik mijn Express kaart dit keer niet.  Deze achtbaan gaat maar liefst zeven maal over de kop.  Ik vind het heerlijk, want er is geen gerammel.  Ik overweeg een tweede keer te gaan, maar besluit dat mijn laatste rit van dit park te laten zijn straks.

Volgende attractie is Spiderman.  Dit is een 3D ritje en erg leuk.  Nu begint het park drukker te worden, want de "gewone" bezoekers mogen inmiddels naar binnen.  De wachttijden zijn nog miniem en ik kan zo plaatsnemen. 

Eigenlijk heb ik nu alle attracties, die ik wilde doen, gedaan.  Het is echter pas tien uur, dus nog wel erg vroeg.  Ik besluit door te lopen, zodat ik het hele park rondloop.  Ik kom door het strip gedeelte met ook veel leuks en kleurigs, maar geen attracties.

Het volgende gedeelte is Jurassic Park.  Die rit zou ik wel doen, als je aan het einde niet nat zou worden.  Daarvoor is het vandaag echt te koel.  Ik zie er ook niemand heen gaan. Ik heb intussen toch best dorst gekregen, dus stop bij een Coke Freestyle machine standje. 

Daar kun je of een gewone soda voor drie dollar nog iets krijgen of een speciale beker, die bij die Coke Freestyle machine werkt.  Alleen kost die beker twaalf dollar, maar dan kun je wel de hele dag gratis bijvullen.  Wetend wat een soda liefhebber Rick is kies ik voor de laatste.  Gelukkig heeft de beker een houder, die ik aan mijn tas kan klippen.

Hier is ook de grappige sprekende fontein.  Ik blijf een tijdje kijken hoe die mensen en vooral kinderen, die langslopen, toespreekt.  Het is soms werkelijk hilarisch!  Vooral de kinderen hebben natuurlijk helemaal niet door dat er iemand achter de microfoon zit en denken dat de fontein spreekt.  Lijkt mij een erg leuk baantje in dit pretpark.

Nu loop ik voor de tweede keer Hogsmeade binnen, dit keer van de andere kant.  Inmiddels bedraagt de wachttijd voor het ritje door het kasteel al 45 minuten.  Ik verbaas me over de drukte in dit park op een gewone dinsdag in januari!  Er zijn ook veel groepen, vooral uit Brazilie.  Misschien is daar deze week vakantie.

Nog even geniet ik van de kleurrijkheid van Seuss Landing en loop dan weer naar de Hulk.  Dit keer is de wachttijd 25 minuten, dus ik gebruik mijn Express pas na mijn tas weer in de kluis te hebben gedaan.  De tweede keer is zo mogelijk nog leuker dan de eerste en ik besluit een derde keer te gaan.

Alleen heb ik niet opgelet hoe lang mijn kluisje gratis was.  Ik wil het risico niet lopen ervoor te moeten betalen, want mijn geld ligt in de kluis.  Ik probeer de tas er dus uit te halen, maar iedere keer dat ik mijn vingerafdruk probeer werkt die niet! 

Half in paniek, want ik zie niemand, die zou kunnen helpen, bemerk ik een knop voor als je je kluisnummer bent vergeten.  Ondanks dat ik zeker ben van dat nummer probeer ik die toch maar.  En jawel, "verified" voor het kluisnummer dat ik de hele tijd probeerde.  Grote opluchting, want alles belangrijk zit in die tas!  Ik hevel hem over naar een andere kluis en ga terug naar de achtbaan.

De derde keer is verreweg de beste, maar na eenentwintig keer over de kop te zijn gegaan vandaag ook genoeg.  Het is na elf uur en ik heb Islands of Adventures wel gezien.  Ik sms Rick dat ik naar Universal Studios ga.  Hij schrijft terug dat hij net terug is bij het Royal Pacific hotel.  Hij Is veel vroeger klaar met werken dan verwacht!

We spreken af elkaar voor een vroege lunch bij Bubba Gump op City Walk te ontmoeten.  Het duurt een kwartiertje en dan is Rick er weer.  Zo hebben we een lekkere volle middag voor het Universal Studios park.  Maar eerst lunch.

Sean wordt onze serveerder en is duidelijk een grote Forrest Gump fan!  We hebben coupons voor een gratis voorafje en kiezen de garnalencocktail.  Eerst moeten we echter drie trivia vragen over de film beantwoorden.  Sean vertelt dat hij die dagelijks in het restaurant ziet en hem waarschijnlijk woord voor woord kent, wauw!

Dat is bij ons zeker niet het geval.  Sterker nog, ik heb de film al zo lang niet gezien dat ik me er nauwelijks iets van herinner.  Ricks geheugen is beter en hij beantwoordt alle vragen correct.  Gelukkig, want ik heb inmiddels heel veel zin in die garnalen!

Die zijn ook inderdaad heel groot en erg lekker.  Verder heb ik de spiesjes met gegrilde garnalen en groentes met rijst en een heel lekkere Kentucky bourbon saus om in te dippen.  Rick vindt zijn sandwich ook lekker.  Hij merkt op dat het wel bijzonder is dat deze film zo'n restaurantketen tot gevolg heeft.  Alles heeft met Forrest te maken, zelfs de bordjes, die je naar de wc leiden.  Daar staat "I gotta P" op, net als Forrest zei.

Inmiddels is het nota bene kouder geworden dan vanochtend en er staat een koude wind.  Ik heb het oncomfortabel koud, dus koop een fleece das in de winkel van het restaurant.  Die houdt me even warm, maar niet lang genoeg.   Terwijl Rick zijn kaartje voor Universal koopt, ga ik naar de winkel en koop een winddichte jas.  Jammer dat ik die in Florida nodig heb, maar ik heb geen zin om de hele middag te lopen rillen.

Als Rick eindelijk zijn kaartje heeft en het park binnenkomt, gaan we meteen naar Minions Mayhem, de nieuwste attractie hier.  Rick is vooral dol op de Minions.  Ik heb hem er een hele set met figuurtjes van gegeven voor Kerst.

We moeten ondanks de Express even wachten, want er is iets mis met de attractie.  Maar dan is het ook erg leuk.  We worden opgeleid tot Minions, maar dat gaat natuurlijk niet goed, dus uiteindelijk zijn we toch weer gewoon mensen.  Volgens mij tot Ricks teleurstelling, maar ik ben liever niet geel met een oog.

In de winkel vinden we eindelijk een leuk cadeautje voor Kai en Saskia, een Minion t-shirt.  Er zijn allerlei andere Minion dingen te krijgen en buiten staat een verkeersbord met Minion Xing.  Zo grappig! Wij kijken uit naar de tweede film hiervan.

De enige populaire attractie hier waar je geen Express pas voor kunt gebruiken is de nieuwe Rip Ride RockIt achtbaan.  Rick en ik willen die toch graag doen en zijn blij als de wachttijd maar een half uur bedraagt.  Daar hebben we wel tijd voor.

In de rij leren we hoe we de muziek kunnen kiezen, die we tijdens de rit zullen horen.  Inderdaad zitten we met een half uur in de achtbaan.  Ik kies Donna Summer als mijn lied en jee, dit is wel een van de meest intensieve achtbanen, die ik ken.  Oef!  Wel erg leuk en ook lekker lang.  Een van onze favorieten wordt dit!

De volgende attractie is Men in Black. Hier moeten we Buitenaardse wezens neerschieten en Rick en ik gaan nek aan nek, maar uiteindelijk win ik met 500 punten .  Niet alleen win ik van Rick, maar ook van de rest van de wagen, vier andere mensen.  Trots verlaat ik het wagentje, ha ha!

Ondertussen lopen we door New York en San Francisco, waar ik ook de Coke Freestyle beker een paar keer bijvul en deel met Rick.  Ik denk toch wel dat het het geld waard was, al gooide Rick de beker om in de kluis bij Men in Black, mijn tas helemaal nat makend.  Gelukkig droogt het met dit weer snel en zijn er geen electronica bij gemoeid.

Rick heeft de Simpsons al eens gedaan, maar ik nog nooit.  Hier was Back to the Future voorheen en ze gebruiken dezelfde methode.  Het is een leuk ritje met de typische Simpsons rauwe humor.  Toch mis ik de Delorean van Back to the Future.  ET en Twister zijn nu nog de enige attracties over oudere films, want ook Jaws is weg.

Dan is het alweer tijd voor de laatste attractie van vandaag.  Revenge of the Mummy heeft een onschuldige "engheid".  Ik herinnerde me de rit helemaal niet, maar hij doet me denken aan Space Mountain.  Ook zo'n soort achtbaan binnen.

De tijd begint te dringen en we verlaten het park en lopen terug naar het hotel.  Rick haalt de auto, terwijl ik de bagage ophaal.  Die krijg ik zo weer mee, heel goed geregeld bij dit hotel.

Er is nog een grappig voorval, want Rick stopt zijn auto en gebaart naar mij om de bagage te brengen.  Ik roep hem gekscherend toe dat hij wel zo galant mag zijn mij te helpen.  Onmiddellijk schieten drie medewerkers van het hotel toe.  Zij dacht dat ik het tegen hen had.  Ik moet er wel om lachen. Rick verdedigt zich met te zeggen dat hij enkel mijn aandacht wilde hebben.  Ja, ja.

De rit naar het vliegveld verloopt voorspoedig.  We brengen de huurauto terug en checken dan in.  Rick kan weer door de Pre veiligheidscontrole en ik door de kortere rij voor eerste klas.  We zijn dus ook zo door de veiligheidscontrole en hebben nog een goed uur voor we aan boord moeten.

We nemen een tafeltje aan de bar bij Ruby Tuesday.  Wetend dat we aan boord avondeten zullen krijgen, bestellen we een voorafje van vistaco's om te delen.  Voor mij is een zo'n taco nog teveel, dus ik eet de vis en groentes eruit.

Dit keer zijn we als eersten aan boord.  Om te beginnen zit ik niet naast Rick, maar degene naast hem wil wel van stoel wisselen met mij.  Wel zo gezellig om naast elkaar te zitten, hoewel Rick volgens mij liever zonder mijn geklets naar zijn shows had gekeken.

Voor het avondeten hebben we de keuze tussen een biefstuk wrap of een garnalensalade.  Rick kiest het eerste en ik natuurlijk de garnalen.  Het wordt geserveerd met een heel lekkere kop aspergesoep en vers fruit.  We vinden beiden het eten van United in eerste klas erg goed. 

Kennelijk hebben we de wind heel erg mee, want maar liefst een half uur voor op schema landen we alweer op Dulles!  De bagage komt ook snel en Rick heeft de auto valet geparkeerd, dus die is er ook zo.  Maar goed ook, want ik heb een winterjas aan, maar Rick alleen een dun zomerjack en het vriest dat het kraakt hier!  Het is het koudste weer in twee jaar.

Thuis treffen we alles prima aan.  We kletsen nog wat met Kai, Saskia is al naar bed.  Dan is het tijd om te gaan dromen over dit ontzettend leuke onverwachte reisje.  Ik ben blij dat ik zaterdag de spontane gedachte kreeg om mee te gaan!

Foto's:

Dag 1 Orlando: The Magic Kingdom

Na een korte nacht, want zoals altijd als ik weet dat we vroeg op moeten voor een vlucht heb ik niet zo goed geslapen.  Onbewust ben ik toch altijd bang dat we door de wekker heen zullen slapen, kennelijk.  Dat gebeurt niet en om zes uur staan we naast ons bed. 

Een half uurtje later na de laatste dingen ingepakt te hebben vertrekken we naar Dulles Airport.  Van Kai en Saskia hebben we gisteravond al afscheid genomen.  Saskia heeft vandaag ook nog vrij van school vanwege Martin Luther Kings verjaardag. 

Het is vlak voor zonsopgang en nog flink schemerig.  Het is dus maar goed dat Rick oplet, want in de straat achter ons huis steken vier herten op hun dooie gemakje de straat over.  Een mooi begin van de dag vinden wij, want het blijft toch bijzonder, die wilde dieren gewoon in onze buurt.

Gisteren hebben we allebei al uitgevonden dat we eerste klas mogen vliegen.  We zijn beiden United Premier en als er plaats is in eerste klas krijg je als zodanig een gratis upgrade.  Het moet wel heel rustig zijn in de eerste klas van deze vlucht, want op het scherm zien we een heel aantal "opgewaardeerde" Premier leden.

We weten nu ook dat we ontbijt zullen krijgen tijdens de vlucht, dus hebben daar geen tijd voor gerekend.  Ook het inchecken gaat super snel als je eerste klas reist.  In minder dan vijf minuten hebben we onze boarding pas en zijn de tassen ingecheckt.

Ook de veiligheidscontrole gaat heel snel, want Rick is nu geklaard voor TSA Pre.  Daarvoor hoeft hij niet in de gewone rij en hoeft hij zijn schoenen niet uit en zijn laptop niet apart te leggen.  Omdat ik met hem reis mag ik in een speciale compagnon rij.  Ik moet wel schoenen uit en laptop en vloeistoffen apart in een bak doen, maar er is niemand voor me, dus dat is zo gebeurd.

Met de trein rijden we naar terminal C en daar zien we dat de vlucht al aan het boorden is.  Ik heb stoel 1A, de eerste rij, dus en geen plaats om mijn tas voor onder de stoel te doen.  Dat geeft niet, ik haal mijn tijdschriften en Kindle eruit en hier in de eerste klas is er meer dan genoeg ruimte in de bakken boven de stoelen.  Rick zit zes rijen achter me en naast mij zit een wat norse zakenman.  Er kan in ieder geval geen glimlachje vanaf.

Zodra ik zit komt de flight attendant langs om te vragen wat ik wil drinken.  Ik heb enorme dorst om de een of andere reden en geen tijd gehad om mijn gebruikelijke fles water te kopen.  Ik vraag dus heel saai om water en koffie. 

Als we eenmaal opgestegen zijn wordt het ontbijt geserveerd.  De keuze is tussen een broodje met ei, kaas en ham en cereal met yoghurt en fruit.  Ik neem het laatste en krijg er ook een lekker warm vers kaneelbroodje bij.  Het is werkelijk zeer smakelijk!  Rick vertelt later dat zijn broodje ook erg lekker was.

De rest van de vlucht breng ik al lezend en af en toe met mijn ogen dicht om nog wat rust te krijgen door.  Na een paar uur landen we alweer in Orlando.  Onze bagage komt vrijwel als eerste op de lopende band en dan gaan we de huurauto ophalen.

Omdat dit voor Rick een zakenreis is, is de auto door het reisbureau geboekt.  Rick is al jaren gewend om van Avis te huren, maar dit keer hebben ze zijn reservering niet.  Hij snapt er niets van tot hij op zijn telefoon ziet dat hij bij Hertz moet zijn.  Daar staat de auto al klaar en even later rijden we in een Mazda 3, dezelfde auto, die Katja heeft, weg.

Rick is net een kind als het op Orlando aankomt en dat is een van de redenen dat ik met hem mee ben gegaan.  Hij heeft namelijk als hotel het Royal Pacific Resort bij Universal Studios geboekt.  Daar rijden we als eerste heen na gecheckt te hebben of onze kamer al klaar was.  Onderweg luisteren we naar de radio en horen hoe vice-president Biden en president Obama worden ingezworen bij het Capitool waar wij zaterdag nog liepen.

Bij het inchecken krijgen we een lei omgehangen en een tropisch drankje. Het leuke van de Universal Studios hotels is dat je met je kamersleutel een Express pas kunt krijgen waarmee je onbeperkt de rijen bij de attracties kunt overslaan.   

Ook mogen hotelgasten een uur eerder het park in, zeker handig voor de populairste attracties.  Ik ben van plan dat morgen te gaan doen, maar Rick en ik halen die pas alvast en voor mij een kaartje voor beide Universal parken.  Rick weet nog niet heel zeker of hij tijd zal hebben voor parken morgen.

Vanmiddag heeft hij dat wel, want zijn vergadering van vandaag werd afgelast.  Aangezien we vorig jaar al naar Epcot zijn geweest, hebben we besloten dit keer naar de Magic Kingdom te gaan.  We parkeren op de Villains parkeerplaats en nemen het trammetje naar het Ticket Center.  Daar hebben we onze kaartjes al gauw te pakken en de monorail staat al klaar.

Eenmaal in het park lopen we meteen door naar Cosmic Rays Starlight Cafe, want onze magen rommelen.  Het blijkt flink druk in het park, waarschijnlijk vanwege Martin Luther King's Birthday, hoewel we ook veel vreemde talen horen.  Disney is echter heel efficient, dus de rij in het cafe gaat snel. 

We hebben beiden voor de gegrilde kip sandwich gekozen en eten die buiten op een stoepje op.  Het is bewolkt, maar lekker warm.  Ik schat dat het een graad of 25 is en een beetje vochtig.  Ik ben in ieder geval blij mijn topje met driekwart mouwen aan te hebben, want meer zou te warm zijn geweest.

Na de lunch lopen we naar het nieuwe gedeelte in Fantasyland.  Daar is een heel dorpje uit Beauty en het Beest gebouwd en een nieuwe attractie met de Little Mermaid gemaakt.  Voor die laatste halen we een Fast Pass en kunnen tussen vijf en zes terugkeren.  Men is ook bezig met nieuwe attracties bouwen, zo te zien een met Sneeuwwitje en de Zeven Dwergen. 

We lopen bekijken het dorpje met Gaston en zien een nieuw restaurant met een Beauty and the Beast thema.  We informeren eens of het mogelijk is hier vanavond te eten, maar krijgen als antwoord dat het tot juni volgeboekt is!  Wel kunnen we later terugkomen en kijken of er mensen niet op komen dagen.

Wij lopen verder naar de eerste attractie, die we vandaag willen doen, de Haunted Mansion.  Dit is altijd een van onze favorieten.  De wachttijd van 40 minuten blijkt gelukkig niet waar te zijn, binnen het kwartier staan we al in de lift en mogen daarna in onze "doombuggy" door het spookhuis rijden.  We ontdekken een aantal nieuwe dingen in de attractie of zouden het dingen zijn die ons niet eerder opgevallen zijn?  In ieder geval blijft het leuk en gelukkig komt het meeliftende spook niet mee naar buiten!

Buiten zien we dat Liberty Square is afgezet voor een parade, die een paar minuten later zal beginnen.  We zoeken een goede kijkplek bij een hek waar ik op kan staan zodat ik boven de menigte uit kan fotograferen.  Dat vergt wat verkrampte beenspieren, maar dat heb ik er wel voor over.  Zoals altijd is de parade er een van veel kleur, vrolijke muziek en dans en natuurlijk de bekende Disney figuren.

Als de parade voorbij is, besluiten we voor het eerst in jaren weer eens naar de Country Bear Jamboree te gaan.  De kinderen wilden daar op een gegeven moment nooit meer in en Rick en ik willen het eigenlijk wel weer eens zien.  Het is een leuke show met beren, die Country muziek spelen.  Erg leuk gedaan is het.

We hebben inmiddels wel zin in een snack en delen een doos verse popcorn.  Eigenlijk willen we nu naar de Pirates of the Caribbean, maar daar blijkt het ongewoon druk.  We hebben geen zin om drie kwartier te gaan wachten op deze attractie, die we al zo vaak hebben gezien, al is het een van onze favorieten.

In plaats daarvan halen we een fast pass voor de Jungle Cruise, die een half uur later al ingaat.  In de tussentijd doen we nog een paar attracties, die we al jaren niet hebben gedaan.  Om te beginnen klimmen we omhoog in het boomhuis van de Zwitserse familie Robinson.  Ook goed voor het trappen vandaag gelopen op mijn Fitbit. 

We kijken nog eens bij de Pirates, maar de rij is daar zo mogelijk nog langer.  Dan maar de Enchanted Tiki Room, we lijken vandaag vooral attracties te bezoeken, die we al een hele tijd niet meer gezien of gedaan hebben.  Bij deze attractie zingen een aantal animatronische vogels hun lied.  Ook leuk om weer eens gezien te hebben, maar niet bepaald een opwindende attractie, ha ha.

Nu is het tijd voor onze Fast Pass voor de Jungle Cruise.  Dit is altijd een heel populaire attractie, vandaar dat we deze bij voorgaande bezoeken ook al vele malen oversloegen, omdat we het de wachttijd niet waard vonden.  Met een Fast Pass kun je echter vrijwel meteen aan boord.

Scott is onze "gids" en leidt ons over de rivier waar we van alles langs en in zien.  Van wilde dieren tot koppensnellers en olifanten, die dreigen onze boot nat te spuiten.  Scott vertelt er allerlei flauwe grapjes waar we toch om moeten lachen bij.  Het is vermakelijk en al toont de attractie zijn leeftijd wel toch leuk om weer eens gedaan te hebben.

De tijd voor de Fast Pass voor de Little Mermaid is inmiddels ingegaan, dus we lopen via het kasteel naar dat gedeelte van het park.  We zien nog net de opvoering met Mickey, Minnie, Donald en Goofy voor het kasteel.  Wat is het toch altijd allemaal heel professioneel gedaan hier bij Disney!

Rick wil nog kijken of er annuleringen zijn bij het Beauty and the Beast restaurant, maar daar staat zelfs al een rij mensen op te wachten, weinig tot geen kans, dus.  Als we ooit eens zo georganiseerd worden dat we een Disney bezoek een half jaar van tevoren plannen, hebben we misschien een kleine kans hier ooit te eten!

De Little Mermaid attractie is ontzettend leuk met natuurlijk de favoriete liedjes en veel kleurrijke dansende vissen.  Ik krijg na dit bezoek aan de Magic Kingdom enorme zin om alle Disney tekenfilms in chronologische volgorde te gaan zien.  Saskia kan ik daar vast ook enthousiast voor krijgen.  Misschien een leuk doel voor de winteravonden, die nog komen moeten.

 

Rick en ik hebben de attracties, die we wilden doen, gedaan (met uitzondering van de Pirates of the Caribbean, maar ach).  Het begint al te schemeren en de lichten gaan aan.  We fotograferen en kijken rond in de winkels.  Intussen komt er nog een parade langs.  Helaas zijn we zo moe van de slechte nacht dat we geen puf hebben om voor de Electrical Parade te blijven.  Dat is altijd een favoriet.

Natuurlijk kan ik het niet laten om te kijken of er nieuwe bedeltjes zijn die aan mijn Pandora armband passen.  Dat blijken er opeens een heel stel te zijn!  Ik heb Donald, Eeyore en Mickey al, maar nu is er ook Minnie, Flounder van de Little Mermaid, de lamp van Aladdin en het koetsje van Assepoester.  Ik twijfel tussen Minnie en het koetsje wat op zijn kop op Mickey lijkt.  Het wordt uiteindelijk het laatste. 

Na nog de nodige foto's van het kasteel in verschillende kleuren lopen we terug naar de monorail.  We hebben een reservering voor het avondeten bij The Wave in het Contemporary Resort.  Dit was het enige restaurant dat zo laat nog een redelijke tijd beschikbaar had.  We kozen het, omdat we dachten na het eten nog terug naar het park te gaan, maar het vuurwerk zou tijdens ons eten zijn en het park sluit al om negen uur.  Daar komt nog bij dat we beiden geen energie meer zouden hebben om terug te gaan.

Op mijn telefoon kijk ik welke eetgelegenheden er in ons Royal Pacific Resort zijn en daar blijkt een Emeril restaurant te zijn, Tchoup Chop.  De beslissing is snel genomen.  Ik maak een reservering in ons resort en bel de reservering bij het Contemporary Resort af. 

We nemen de monorail terug naar het Ticket Center en de tram naar de auto.  We hebben beiden flinke trek, dus lopen meteen door naar het restaurant.  Spijt van onze keuze om de reserveringen te veranderen gaan we absoluut niet krijgen!  Alleen het decor van het restaurant is al zoveel mooier dan de foto's van het Disney restaurant.

We krijgen een tafeltje met zicht op het hele restaurant.  Enige nadeel is dat het hier werkelijk stervenskoud is!  Ik heb gelukkig mijn jasje aan, maar Rick niet.  Gauw gaat hij de zijne uit de auto halen.  De serveerder maakt zijn verontschuldigingen, ze hebben geen aparte thermostaat voor het restaurant, dus zijn afhankelijk van het hotel.

In plaats van brood krijgen we een bakje met pittige kroepoek, heerlijk!  Ook bestellen we een potsticker gevuld met crab vooraf.  Ieder hapje smaakt voortreffelijk.

Als hoofdgerecht neem ik zoals wel vaker twee voorafjes.  De ahi tonijn en de verse mozzarella met tomaat en sla, allemaal super goed bereid.  Rick heeft nota bene nog plaats voor een dessert en kiest de appelstrudel.  Ik neem er een paar hapjes van en die zijn ronduit goddelijk.  Een heel goede keuze was dit restaurant en niet eens heel erg duur.

En het beste is dat we maar een paar stappen van onze kamer verwijderd zijn.  Daar computeren we nog even, maar gaan ook vroeg naar bed.  Rick moet morgen vroeg naar zijn werk en ik wil tegelijk met hem opstaan om alles uit Islands of Adventure te halen.

Foto's:


 

Even de inauguratiesfeer in Washington opsnuiven

Zaterdag

Alweer een schitterende zonnige dag daagt.  Tegen negenen staan Rick en ik op.  We eten samen ontbijt en gaan dan allebei onze sportroutines doen. 

Rick doet mee aan een "The Biggest Loser" competitie op zijn werk.  Hij wil voor april 20 pond gewicht kwijtraken.  Daarvoor heeft hij het voornemen meer te gaan sporten, beginnend vandaag.  Hij gaat buiten hardlopen, ik naar de sportschool.

Daar doe ik Julie's "resist-a-ball" klas.  Er zijn nieuwe officiele glijdende schijven, dus de papieren bordjes zijn niet meer nodig.  Het is echt afzien tijdens dit uur!  Julie gaat hard door, zonder pauseren  en doet iedere oefening tot de spieren ook echt roepen om verlossing!

Af en toe kan ik gewoon niet doorgaan, vooral omdat mijn heupen pijn doen.  Gelukkig hebben de andere dames net zoveel moeite, alleen Julie lijkt zonder problemen door te gaan.  Hoe ze dat doet?   In ieder geval is iedere spier aan bod gekomen en zal ik dat morgen vast weer goed voelen.

Rick opperde gisteren het idee om vanmiddag naar Washington te gaan om de voorbereidingen voor de inauguratie van de president te bekijken.  Die inauguratie vindt prive morgen plaats, want officieel is 20 januari inauguratiedag.  Omdat dat een zondag is, worden de officiele vieringen en het openbaar inzweren pas op maandag gedaan. 

Maandag is ook nog eens Martin Luther King Jr.'s verjaardagsviering.  Daarom is vandaag ook door president Obama als de "National Day of Service" afgeroepen.  Heel veel mensen doen vandaag vrijwilligerswerk of geven aan goede doelen.  Wij doen het laatste, maar dat doen we sowieso al heel regelmatig.

De rit naar Washington verloopt voorspoedig, maar eenmaal in de stad, dichtbij het Witte Huis, komen we compleet vast te staan.  De politie en Secret Service hebben de weg compleet afgezet.  Naast ons op de tegenhelft van de weg rijdt iemand weg uit een parkeerplaats.

Rick betwijfelt of zijn auto ertussen zal passen, maar we gaan het toch proberen.  Het is heel nauw, maar met mijn dirigeren lukt het helemaal.  Als Rick de auto geparkeerd heeft volgt er een spontaan applaus van omstanders.  Inderdaad paste de auto maar net.  Heel fijn, want we kunnen hier gratis zo lang we willen parkeren vandaag!  Wat een geluk!

De reden dat we vast kwamen te staan wordt duidelijk zodra we de auto hebben verlaten.  Politie en Secret Service auto's blokkeren de kruising en niemand mag oversteken of verder lopen.  Een paar mensen weten ons enthousiast te vertellen dat er gewacht wordt op de stoet van president Obama, die terugkomt van een activiteit voor de National Day of Service.

Inderdaad komen er een paar minuten later allerlei motoren langs en daarna wel vijf zwarte Suburbans.  In een daarvan zou dus de president zitten, maar de ramen zijn zo verdonkerd dat niemand binnen te herkennen is.  De auto's racen naar het Witte Huis en dan mogen wij weer doorlopen.

 

Wachtend op de auto met de president

We bespreken even ons wandelplan, want we willen ook graag de voorkant van het Witte Huis zien.  Het is alleen al half twee en we hebben enorme trek.  We besluiten eerst langs Pennsylvania Avenue richting Capitool te lopen en te gaan lunchen bij bakkerij Paul.

Dit is ook de route, die de president maandag naar het Capitool en terug zal nemen, dus de hele weg is versierd met vlaggen en rood wit blauwe versieringen op de gebouwen.  Het is flink druk en veel mensen dragen kleding of hoeden met de Amerikaanse vlag.  Er hangt een heel vrolijke sfeer, echt leuk om mee te maken.

In de bakkerij staat ook een flinke rij om te bestellen en zijn alle tafeltjes bezet.  Voor de tweede keer vandaag hebben we geluk, want de meisjes aan het tafeltje naast waar Rick staat staan op en Rick doet meteen zijn jas over een van de stoelen en ik die van mij op de andere. 

We zitten hier naast de ovens en zien de bakkers deeg rollen.  Ik bestel een broodje gerookte zalm en Rick een warm kipbroodje.  Ze zijn werkelijk overheerlijk!  Het is echt Frans brood hier.  We hebben nu ook zo'n bakkerij Paul in Tysons Corner, dus hoeven er voortaan niet voor naar de stad.

Na deze lekkere lunch lopen we verder.  Bij het Newseum zien we een hele menigte staan wachten en ook weer Secret Service, die iedereen, die voorbij het gebouw wil lopen, tegenhoudt.  Ik vraag aan een vrouw op wie ze wachten en dat blijkt Bill Clinton te zijn, die hier een speech houdt.

Rick is niet zo geinteresseerd, maar ik wil Bill Clinton weleens in persoon zien en blijf dus wachten, terwijl Rick de voorpagina's van kranten uit alle vijftig staten gaat lezen.  Alweer hangt er een gezellige sfeer onder de wachtenden.  Iedereen is duidelijk in een opperbeste bui. 

Een kwartiertje later wordt er opeens gejuicht en "Bill, Bill, Bill" geroepen en ja, hoor, daar is Bill.   Hij vindt het duidelijk prachtig dat er zo'n menigte op hem wacht.  De Secret Service laat hem echter niet stoppen en werkt hem zijn auto in.  Ik wilde Bill eerst met eigen ogen zien en niet alleen door een lens, maar helaas heb ik daardoor geen foto.  Ook als hij nog even de auto uitstapt om alsnog naar zijn fans te zwaaien ben ik net te laat.  Ach, nou ja, ik kan in ieder geval zeggen dat dit de tweede president is, die ik in het echt heb gezien.

Wij lopen verder naar het Capitool en zien hoe overal dranghekken worden neergezet om de menigte, die maandag wordt verwacht, te bedwingen.  Het Capitool is ook versierd met vlaggen en rood wit blauw.  De deur waar de president (denken wij althans) maandag naar buiten zal komen is rood versierd.

Na de nodige foto's lopen we via de Mall en de schaatsbaan bij de National Gallery of Art terug naar Pennsylvania Avenue.  Overal staan verkopers van t-shirts, buttons en andere inauguratie souvenirs.  Rick en ik kopen beiden een button met de 57ste inauguratie en de namen van Barack Obama en Joseph Biden erop.  Toch een leuke souvenir van de sfeer, die we vandaag hebben geproefd.

Onze laatste bezienswaardigheid wordt de voorkant van het Witte Huis.  Hier is de pers al hard bezig op hun tribune.  Die is direct tegenover de tribune waar de president en zijn familie zullen zitten.  Deze laatste heeft het presidentszegel en is omgeven door kogelvrij glas.  Het is een bedrijvigheid van jewelste hier en laat wel zien hoeveel voorbereiding zo'n inauguratie vergt.

Het is inmiddels al na vieren en we lopen terug naar de auto.  Wat een heerlijke middag en het weer had niet mooier kunnen zijn met staalblauwe lucht en genoeg wind waardoor de vlaggen mooi wapperden.  Ik ben dan ook zeer tevreden met de foto's, die ik heb kunnen maken.

We hebben een paar uur om te ontspannen thuis en gaan dan eten bij Legal Seafoods.  Mijn gegrilde tonijn is zo mals dat ik hem met een fork kan snijden!  Rick heeft een lekker garnalengerecht en Kai de fish en chips.

Na het eten rijden we door naar Oakton waar Saskia bij Zinga werkt.   We hebben haar beloofd vanavond daar dessert te komen eten.  Nu ben ik niet zo'n enorme ijsliefhebster, dus neem niet veel.  Ik kies een beetje pistache, een beetje witte chocolade en wat granaatappel en moet zeggen dat die wel erg lekker zijn. 

 

Als bodem onder je ijs kun je verschillende dingen kiezen

De mannen nemen een flinke bak met allerlei smaken en toppings.  We eten het in de vrolijk gekleurde zaak op.  Ik begrijp waarom Saskia het leuk vindt daar te werken.  Iedereen is tenslotte in zijn nopjes met een lekkere bak ijs en andere zoetigheden.

Zondag

Weer een mooie zonnige dag daagt.  We slapen lekker uit en gaan dan ons zondagse ontbijt halen bij Starbucks.  Het valt me op hoe warm het is en ik ben van plan daar alles uit te halen, want de komende week worden er temperaturen onder het vriespunt voorspeld (al ga ik die morgen en overmorgen hopelijk ontlopen, maar daarover later meer).

Na het ontbijt bel ik Mary Ellen om te zien of zij zin heeft een stuk met de honden te gaan lopen.  Daar is zij wel voor te vinden en we nemen Marty en Cosmo mee voor een wandeling door de buurt.  Ik had gehoopt tenminste vijf kilometer te lopen, maar Mary Ellen heeft nog geen ontbijt op, dus wil niet zo lang. 

Even overweeg ik om dan toch maar naar de sportschool te gaan voor wat cardio, maar kan mezelf daar met dit mooie weer niet toe zetten.  In plaats daarvan besluit ik na de lunch Cosmo nog eens uit te gaan laten.

Maar eerst komt Saskia terug van haar werk met de mededeling dat de van benzine nodig heeft.  Daarmee zegt ze niets teveel, want er zit nog maar 2 mijl in volgens de meter!  Ik maan Saskia om toch eerder aan de bel te trekken voortaan, anders staat ze straks op weg naar Lawrence of haar werk zonder benzine!

Bij het Safeway benzinestation is het erg druk, dus ik moet even op een pomp wachten.  De prijzen liggen hier dan ook zo'n 20 cent per gallon lager dan bij andere stations.  Op de radio hoor ik hoe het verkeer in het gedeelte van Washington waar we gisteren waren muurvast zit.  Blij dat wij gistermiddag zijn gegaan!  Met een volle van keer ik huiswaarts, alwaar Saskia hem al meteen weer meeneemt om naar Lawrence te vertrekken.

Zoals eerder gepland lijn ik Cosmo weer aan om een stuk door de buurt te lopen.  Het is inmiddels maar liefst 16 graden!  De natuur is dan ook best van slag.  Ik zie de maples al uitlopen en koppen van de narcissen al centimeters boven de grond, ook in onze voortuin.  In een tuin bloeien de sneeuwklokjes zelfs al! 

Er gaat echter snel verandering komen in deze lenteachtige temperaturen.  Na morgen zal volgens de voorspellingen het kwik de hele week niet meer boven het vriespunt uitkomen.  Tussen vandaag en dinsdag wordt een temperatuurverschil van maar liefst twintig graden voorspeld!

Aan het begin van ons pleintje kom ik buurvrouw Lorraine tegen.  Zij missen een van hun poezen, die gewoonlijk een binnenkat is, maar gisteravond ontsnapte toen Chuck Apollo, hun Deense dog, ging uitlaten.  Nu kunnen ze haar nergens vinden en vrezen ze dat een vos haar te pakken heeft gekregen.  Er is nog een kleine hoop dat ze in iemands garage zit, dus dat hopen we dan maar.

Even later ga ik op de stoep voor in de zon zitten om van de laatste warmte te genieten.  Kai komt naar buiten om met Cosmo te spelen.  Op een gegeven moment gaat Cosmo opeens in de struiken naast het huis blaffen en Kai ziet hem iets snuffelen en dan terugdeinzen alsof iets naar hem heeft geslagen.

Kai gaat eens polshoogte nemen en er blijkt een flink hol onder onze stoep gegraven te zijn door een of ander dier (wij denken een wasbeertje).  We vragen ons af of de poes van hiernaast zich misschien in dit hol schuilhoudt.  Ze is erg verlegen, dus nu Cosmo zo geblaft heeft is er niets meer te zien, maar we halen toch Lorraine er maar bij.

Die komt met een blikje eten en een zaklantaarn.  Maar er komt niets uit het hol en het gaat dieper de grond in, dus ze ziet ook niets met de lantaarn.  Ze zegt vanavond als het donker is wel terug te komen om het nog eens te proberen.  Duidelijk moeten wij, zodra we er zeker van zijn dat er geen kat of ander dier in zit, dit hol dichtgooien. 

Als de zon achter de huizen is verdwenen koelt het snel af.  Ik ga naar binnen om in te pakken voor morgen.  Gisteren heb ik namelijk onverwachts besloten met Rick mee naar Orlando te gaan de komende twee dagen.  Het vliegticket was spotgoedkoop en het hotel en huurauto heeft hij natuurlijk al.  Heerlijk even een paar warme dagen voor we in de vrieskou terugkeren.

Vanavond eten we Vietnamees eten van Four Sisters.  Het is er enorm druk, dus maar goed dat we een reservering hebben.  Geen restaurant serveert het eten zo snel als hier!  We hebben de bestelling nog geen tien minuten eerder gedaan en het staat al op tafel.  Het is weer heel erg lekker, mijn gehakt in druivenbladeren, die ik in rijstpapieren pannenkoekjes wikkel.

Als we thuiskomen gebruiken Kai en ik onze Skymap apps om de constellaties boven ons hoofd te bekijken.  Het is zo'n heldere hemel!  We vinden Orion en Jupiter onder anderen.  In de verte roept een vos, zo'n eng geluid is dat.  Ik ben maar blij dat alle katten binnen zijn.

Vanavond kijken we de achterstallige afleveringen van Once Upon A Time.  Het was weer een heerlijk weekend!  Laat maken we het niet, want morgen gaat de wekker al om zes uur.

PS: Het poezenverhaal heeft een goede afloop. Net belde Lorraine aan met Coco, de poes, in haar armen, die zich inderdaad onder onze stoep schuilhield.  Goed van Cosmo dat hij haar ontdekte!  Ik ben blij dat ze haar terughebben, want ze waren er zichtbaar van ontdaan dat ze weg was.

Een zonnige vrijdag

Wat ben ik blij bij het wakker worden de zon weer door de lamellen te zien schijnen!  Het maakt het zoveel makkelijker opstaan al vriest het buiten. 

Jammer dat ik zoveel op het programma heb staan vandaag, anders had ik Cosmo zeker naar Great Falls genomen.  Vooral ook omdat ik op hun Facebook pagina zag dat het water in de watervallen heel hoog staat.  Hopelijk volgende week dan maar.

Saskia heeft het eerste uur weer vrij.  We eten samen ontbijt en dan neemt Rick haar naar school en rijdt door naar zijn werk.  Mijn eerste bestemming is natuurlijk de sportschool.  Ik ben aan het einde van een simpele roman, dus het uur gaat lekker snel.  Ik blijf zelfs nog wat langer sporten om het uit te lezen.

Dan zie ik met schrik dat het al tegen twaalven loopt en ik heb om een uur een massage.  Gauw haast ik me (zover het verkeer het toelaat dan) naar huis en spring onder de douche.  Ik heb ook helemaal zin in mijn lunch, want dat wordt iets dat ik al een tijd niet heb gegeten.

Bij Whole Foods heeft Saskia gisteren ezekiel brood gekocht en hun versgemaakte pindakaas.  Ik toast een paar sneetjes van dit heel lekkere brood en doe er pindakaas en sambal badjak op.  Zo ontzettend lekker!  Hapje voor hapje peuzel ik het op en neem me voor dit vaker te maken.  Een honeycrisp appel als toetje en ik ben klaar voor de marteling van de massage.

Matthew wacht me al op en bespreekt, zoals altijd, hoe ik me heb gevoeld na de laatste massage en hoe ik me nu voel.  Hij maakt ook allerlei aantekeningen na de massages.  Ik krijg bij hem een enorm professioneel gevoel.  Hij heeft een doel met de massages.  Zo wil hij mijn schouders op gelijke hoogte krijgen en vooral de linker schouder, die nu muurvast zit, loskrijgen.

Dat laatste is het pijnlijkst!  Mijn hemel wat kan zo'n massage pijn doen.  Ik vind het ook helemaal geen prettige pijn.  Het klinkt misschien vreemd om het over prettige pijn te hebben, maar het masseren van mijn heupen bijvoorbeeld doet ook pijn, maar dat vind ik een fijne pijn. 

De schouderpijn is echt misselijkmakend en ik ben dan ook heel blij als Matthew daar klaar mee is.  Ik zag echter vorige week dat mijn linkerschouder veel minder hoog is dan voorheen, dus het werpt wel zijn vruchten af.

Aan het einde van de massage gaat mijn mobieltje.  Ik weet gewoon dat het Saskia is, maar ja, ik kan haar nu niet van school halen.  Gelukkig is ze slim genoeg om te bedenken dat haar broer ook gewoon thuis is.  Kai en Saskia komen net aanrijden, als ik thuiskom.

Saskia en ik moeten vrijwel meteen weer rechtsomkeerts maken, want het is tijd voor haar tweede HPV injectie.  Bij de kinderartsenpraktijk moet ik het jaarlijkse formulier met informatie over verzekering en de kinderen invullen.  Althans, kinderen...ik bedenk dat Kai in april 21 wordt en dan hier geen patient meer zal zijn. 

Er hoeft dus dit jaar nog maar een kind op het formulier.  Vreemd, hoor, over niet al te lange tijd zullen we hier nooit meer komen.  De kinderen gaan al vanaf hun babytijd naar deze praktijk, die toen nieuw was.  De praktijk is met de jaren enorm gegroeid, maar drie van de oorspronkelijke doktoren zijn er nog steeds.

Vandaag hoeven we geen dokter te zien.  Saskia wordt een kamertje binnengebracht en krijgt de prik.  Binnen de tien minuten na aankomst staan we weer buiten.  Nog eentje in mei en dan heeft ze het trio HPV gehad.

Rick belt, opgelucht dat zijn drukke week voorbij is, op uit zijn auto.  Hij wil vanavond gezellig uit eten en daar zijn Kai en ik ook voor te vinden, natuurlijk.  Saskia moet vanavond weer werken, maar ze vindt het daar erg leuk.  Ze verdient er minder dan bij Michaels, maar gaat er zo graag heen dat ze woensdagmiddag zelfs een paar uur extra werkte. 

Voor het avondeten heeft Rick een voor ons nieuw restaurant gevonden, Harth, in het McLean Hilton.   Het restaurant heeft veel sfeer en er zijn meerdere open haarden, precies goed voor deze koude avond.  Het eten is ook erg lekker.  Ik bestel de lekkerste kippensoep ooit en garnalen met kaas "grits" (een soort griesmeel).  Die zijn eigenlijk een voorgerecht, maar meer dan genoeg voor mij.

Op de website las Rick dat ze hun eigen kruiden en honing hebben hier.  Hij is vooral geinteresseerd in de ghost peper.  Dat is de heetste peper ter wereld en de serveerster brengt er een klein beetje van.  Ik neem een minuscuul stukje, echt zo groot als een stofje, en de punt van mijn tong staat in brand!  Rick kan heel hete dingen goed aan en neemt er veel meer van.

Ook krijgen we een stuk honingraat druipend van de honing  Daar smullen Kai en ik wel van.  Zo lekker!  De bijenkorven staan op het dak van het hotel en achter het hotel is de tuin met kruiden en pepers.  Verder zijn al hun gerechten bereid van plaatselijke produkten en staan er lokale wijnen op de kaart.  Het is een heerlijke maaltijd en we zijn van plan hier zeker terug te keren.

Geen vlokje sneeuw gevallen

Mijn zwager bleef gisteravond tot laat doorwerken en natuurlijk bleven Kai en ik dan ook zo lang op.  Vanochtend moest mijn zwager al vroeg naar een ontbijtvergadering bij de Panera hier in Vienna.  Hij had niet handiger kunnen logeren dan hier vond hij gisteravond uit, want die Panera ligt maar iets meer dan een kilometer van ons huis. 

Als ik opsta is mijn zwager dus al vertrokken en Kai ligt nog op een oor.  Ik maak een flinke pot koffie en zie zowaar een zonnestraal door de wolken komen.  Het weerbericht is alweer helemaal aangepast en het meeste van de sneeuw zal ten zuiden van ons blijven.  Het blijft toch een zeer inexacte wetenschap, meteorologie!

Om een uur of tien is mijn zwager terug en begint een van zijn moeilijkste werkdagen.  Hij wordt van hogerhand gedwongen een aantal langdurige medewerkers van zijn bedrijf te ontslaan.  Niet omdat die mensen niet goed functioneerden, maar omdat ze al jaren bij het bedrijf waren en daardoor duurder. 

Mijn zwager is er helemaal van ontdaan, want ze maken genoeg winst, dus daarvoor is het niet nodig. Gelukkig is hij zelf niet bij de ontslagen, hoewel een personeelszakenmedewerkster een fout maakt en opeens een telefoontje met hen op mijn zwagers agenda zet.  Duidelijk is mijn zwager nu heel bezorgd dat hij er toch bij zit.  Ik bied aan niet naar de sportschool te gaan en te blijven voor het telefoontje, maar dat slaat hij af.

Toch zit het me niet lekker en ik besluit maar een snel intensief half uur cardio te doen.  De hele tijd speelt door mijn hoofd hoe erg het zou zijn voor mijn zus en haar gezin als mijn zwager zijn baan zou verliezen.  Gelukkig had ik me daar geen zorgen om hoeven maken, want het telefoontje met personeelszaken bleek een vergissing.

De ontslagen komen voor de "ontvangers" als een donderslag bij heldere hemel.  Voor ik ging sporten hoorde ik mijn zwager al iemand ontslaan.  Hij deed dat op een heel on-mijn zwager-achtige nogal koude en emotieloze manier, vond ik al.  Het blijkt dat er ook altijd iemand van personeelszaken bij moet zijn en deze vond dat mijn zwager alle emoties uit dat gesprek moest laten en vooral niet moest zeggen dat het hem speet.  Heel vreemd!

De tweede persoon, die mijn zwager vandaag de deur moet wijzen, is iemand met wie hij al 17 jaar samenwerkt en die hem duidelijk na aan het hart ligt.  Ik kan me niet voorstellen hoe moeilijk dat moet zijn!  Tenminste mag hij van deze personeelszakenmedewerkster wel zijn emoties tonen.

Tijdens het gesprek hoor ik dan ook hoe mijn zwager, die ook gewoonlijk zeer begaan is, met moeite zijn tranen kan bedwingen.  De man, die hij ontslaat, heeft drie kinderen in college en staat nu van de ene op de andere dag op straat.  Weliswaar met wat ze hier een "severance package" noemen, wat geld om het goed te maken zoals ik dat altijd zie.

Eigenlijk had ik niet verwacht dat mijn zwagers bezoek dit een best deprimerende dag zou maken.  Mijn zwager is zelfs zo ontdaan dat hij geen trek in lunch heeft.  Ik haal voor Kai en mij bagels bij Manhattan Bagel en neem daar toch ook maar een voor mijn zwager mee.  Ik weet dat hij daar dol op is, maar hij slaat elk aanbod van eten af.  Toch voel ik me vereerd dat hij zich op zijn gemak genoeg voelt bij ons om in onze nabijheid deze moeilijke telefoontjes af te werken.

Terwijl mijn zwager nog wat telefoontjes pleegt met andere managers, begint Kai aan de volgende kast, die hard aan opruimen toe is.  Dit is de jassenkast, zoals wij hem noemen.  Ook hier komt van alles uit tevoorschijn.  Er zijn zelfs nog kindersneeuwbroeken! 

Kai heeft mijn hulp ook wat nodig over wat wel en niet te houden en hopelijk zal Rick enkele van zijn 16 (!) jassen willen weggeven.   Vorige keer, duidelijk alweer een aantal jaren geleden, dat we deze kast opruimden wilde Rick geen van zijn bijna honderd baseball caps kwijt, dus ik ben benieuwd.

Mijn zwager neemt tegen drieen afscheid om weer naar het vliegveld te gaan en terug te vliegen naar huis.  Ik vind het naar voor hem dat hij zo'n moeilijke dag had.  Het is een ding als je bedrijf het niet goed doet en er wel ontslagen moeten vallen of als mensen gewoon hun werk niet goed doen.  In dit geval is dat volgens mijn zwager niet zo en dan voelen die ontslagen natuurlijk dubbel zo oneerlijk.

Kai en Saskia hebben intussen een leuke bezigheid ontdekt: Cosmo aankleden met grappige mutsen en sjaals.  Gierend zijn ze ermee bezig en Cosmo laat het allemaal gewillig toe.  Ik had gehoopt vandaag een winterse sneeuwfoto te kunnen maken, maar er valt hier geen vlok.  Verandering van plan, dus, Cosmo wordt mijn fotomodel.

Hij kan zo door als schaatssupporter

 



De sneeuw, die hier niet valt, valt allemaal bij Katja in Blacksburg.  Zij moest zelfs iemand met een SUV vragen haar naar de supermarkt te rijden, want haar auto kwam vast te zitten.  Niet voor te stellen dat zij in t-shirt en korte broek liep op zaterdag!  De winter is duidelijk nog niet voorbij, want hier krijgen we volgende week ook kou, maar tot dusver geen noemenswaardige sneeuw, dus.

Saskia moet vanavond werken, maar komt na een half uurtje alweer terug.  Er waren teveel medewerkers en niet veel klanten verwacht.  Komt goed uit, want Saskia moet studeren voor een scheikunde proefwerk. 

Kai gaf haar voor ze vertrok een uitdaging: maak de gekste combinatie van ijs en toppings voor mij, die je kunt bedenken.  Dat laat Saskia zich natuurlijk geen tweede keer zeggen.  Ze geeft Kai en bak met alle mogelijke smaken ijs  en gekke toppings door elkaar.  Ik zie Kai's gezicht af en toe vertrekken waar Saskia heerlijk om giechelt.  Zo leuk om hun zo samen bezig te zien.

Rick sms-t intussen dat zijn vlucht net als gisteravond flink vertraagd is.  Echt balen voor hem, want hij is doodmoe na al het gereis en lange dagen van presentaties.  Hopelijk heeft hij het volgende week iets minder druk, maar hij doet nog steeds werk voor drie mensen, dus dat zal wel niet.  Gelukkig wordt dit weekend wel het rustige weekend waar Rick vorige week op hoopte.

Mijn zwager op bezoek

Gisteravond heb ik een vreselijk leuke app over logo's gespeeld met Kai en ging daardoor veel te laat naar bed.  Gelukkig kon ik Kai overhalen Saskia vanochtend naar school te brengen, zodat ik langer kan blijven liggen vanochtend.

Natuurlijk word ik toch wakker als Saskia opstaat en even later hoor ik Kai ook naar beneden gaan.  Dan hoor ik ze in de keuken samen kletsen en lachen.  Het is misschien zelfs nog wel een stuk leuker voor Saskia om door haar broer naar school gebracht te worden.

Na nog een tijdje gedoezeld te hebben moet ik er toch ook uit van mezelf.   Brrr, ik vind het maar kil en koud in huis.  De verwarming gaat wat hoger en gauw maak ik een warme pot koffie.  De schoonmaaksters komen net binnen als ik mijn ontbijt op heb. 

Kai komt daarover klagen, want hij wilde net aan zijn Max Capacity beginnen.  Ik bied hem aan hem mee naar de sportschool te nemen, maar daar wil hij niets van weten.  Ach, de dames zullen de sportkamer snel genoeg klaar hebben voor hem. 

Onderweg naar Anytime Fitness hoor ik iets op de radio over winterse neerslag morgen.  He?  De laatste keer dat ik naar het weerbericht keek zou het zonnig winterweer worden.  Ik had me al voorgenomen eindelijk weer eens naar Great Falls te gaan met Cosmo.  Nu wordt er zelfs een "winter storm watch" afgegeven.  Nou ja, we zullen zien, maar wel heel vreemd zo minder dan een week nadat we in korte mouwen liepen!

Gelukkig heb ik vandaag geen onappetijtelijke mannen voor me op de loopband.  Het uur cardio gaat lekker snel.  Even overweeg ik nog gewichten erbij te doen, maar ik wil vanavond ook nog naar yoga, dus besluit het bij cardio te laten vandaag.

Thuis maak ik me gauw klaar en ga dan terug Vienna in.  Mijn zwager komt vannacht logeren en ik heb nieuwe matjes nodig voor de gastbadkamer beneden.  Daarvoor ga ik naar Bed, Bath and Beyond.  Ook koop ik eindelijk eens een yoga mat, want ik vind het zo vies om op de matten van de sportschool te liggen.  Ze hebben een vrolijke blauwe, helemaal goed.

Met dit sombere weer wil ik graag verse bloemen in de keuken hebben.  Bij Whole Foods hebben ze tulpen uit Virginia en dit keer neem ik een geel bosje mee. Ik bedenk me dat we weinig keuze voor ontbijt in huis hebben voor mijn zwager, dus ik neem wat cereal en Griekse yoghurt mee.

Inmiddels is het alweer ver na lunchtijd.  Kai wilde graag een Indonesian peanut saute van Noodles en ik vind hun Bangkok curry altijd heerlijk met lekker veel groentes.  Ik bel de bestelling in vanuit Whole Foods, dus hij staat al klaar als ik het restaurant binnenkom.  Gelukkig, want ik verga inmiddels en rijd zo snel mogelijk naar huis om op mijn lunch te kunnen aanvallen!

De rest van deze sombere en kille middag werk ik aan een lijst van bezienswaardigheden en tips voor Washington DC voor het Alles Amerika forum.   Ook vermaak ik me met het dierenleven in onze achtertuin wat nu door het gemis aan bladeren goed te zien is.  Een eekhoorn kijkt me brutaal aan en een hele schare robins vliegt in de esdoorn. 

 

Tegen vijven rijdt Kai me terug naar de sportschool voor yoga.  Vandaag doen we, behalve een heel aantal andere oefeningen, ook de zonnedans.  Die laatste hebben we al sinds het weekend niet gezien en jullie Nederlanders en Belgen lachen er misschien om, maar dat is dus heel lang voor ons.  Ik vrees dat de dans vandaag ook geen invloed gaat hebben op het weer van morgen, maar wie weet vrijdag.

Net als ik thuiskom belt mijn zwager dat hij is aangekomen.  Rick belt juist dat hij vastzit in St. Louis, vanwege het winterweer in New Jersey.  Hopelijk gaat Rick morgenavond geen last hebben van winterweer hier!  Ik hoop dat we een mooi klein laagje sneeuw zullen krijgen, genoeg voor leuke foto's, maar niet genoeg om alles te ontregelen, zoals dat hier zo makkelijk gebeurt.

Zodra mijn zwager hier aankomt gaan we naar Bazin's om te gaan eten.   Daar staat al een tafeltje voor ons klaar.  Kai is ook gezellig mee, maar Saskia maakt huiswerk bij haar vriendje Lawrence.  Het wordt een heel gezellige en lekkere maaltijd.  Mijn zwager vertelt van alles en Kai ook.

Het eten is ook weer verrukkelijk.  Mijn zwager trakteert en bestelt eerst een paar voorafjes.  Het is restaurant week en een prix fixe voor een voorafje, hoofdgerecht en dessert. De tonijn tartaar en de portobello champignon met blauwe kaas zijn beiden heerlijk.  Ik neem de crabcakes als hoofdgerecht met spinazie en rijst.  Ook die zijn perfect, heel veel crab in de cakes.  Kai en mijn zwager  hebben filet mignon, die er ook heel goed uitziet. 

Als dessert nemen we alle drie de creme brulee.  Ik eet er, zoals altijd, alleen de harde korst van, de pudding kan me gestolen worden.  De andere twee likken hun schaaltje nog net niet schoon.

Thuis ziet mijn zwager ook na vele jaren Saskia weer eens.  Zij is natuurlijk verreweg het meest veranderd van onze kinderen.  De open haard gaat aan en een wijntje erbij.  Het is erg gezellig weer eens zo bij te kletsen, alleen jammer dat Rick er niet is.  In februari als ik naar mijn zus ga zal mijn zwager ook weer op reis zijn, dus dit is helemaal leuk!

Schone haard en ijskast

Koud en regenachtig daagt de dag van vandaag.  Onvoorstelbaar dat we een paar dagen geleden nog liepen te puffen.  Het is alleen wel helaas weer net te warm voor sneeuw.  De plaatjes uit Nederland vind ik wel erg mooi, hoewel de eindeloze files natuurlijk minder waren.  Voorlopig ziet het er niet naar uit dat wij een sneeuwstorm zullen krijgen.  Er komt wel droge kou aan, ook goed, zolang het maar niet dit sombere,  funest voor mijn spieren,  weer blijft!

Rick is dan ook allang op als ik mezelf uit bed hijs.  Hij blijft vandaag thuis werken, want gaat vanmiddag op reis.  De koffie staat al klaar voor mij.  Rick weet hem altijd precies de goede sterkte te maken.  Ik houd van sterke koffie, maar ook weer niet te. 

Na mijn ontbijt haast ik me naar de sportschool.  Daar doe ik vijftig minuten cardio.  Voor mij loopt een man op de loopband, die ronduit vies gekleed is.  Ik kan me helemaal voorstellen dat je niet je mooiste kleding aantrekt om te sporten, maar het hoeft toch ook weer niet je alleroudste plunje, die allang in de prullebak had moeten liggen, te zijn.

Zijn t-shirt hangt aan flarden om hem heen en er zitten gaten in zijn broek waardoor er meer te zien is dan wie dan ook wil.  Hij is nog bezig aan het bouwen van een gespierd lichaam, zullen we maar zeggen, dus niet appetijtelijk.  Ik kijk maar zo min mogelijk op van mijn Kindle. Later zie ik hem in een Ferrari stappen, nota bene, dus aan zijn inkomen kan het niet liggen.

Thuis maak ik me gauw klaar, want Rick wil samen gaan lunchen, maar dat moet wel vroeg.  Hij is nog niet bij Le Pain Quotidien geweest, dus dat wordt de logische keuze.  Dit keer neem ik me voor echt niet weer de gerookte zalm tartine te nemen, want er staat zoveel ander lekkers op het menu.  Het wordt dit keer de linzensalade en daar krijg ik geen spijt van!  Ook Rick smult van zijn ham en gruyere tartine en Belgische chocolademelk.  Ik ben zo blij dat we dit restaurant nu dichtbij hebben!

Na de lunch gaat Rick meteen weer aan een zakentelefoontje en ik zet Kai aan het werk.  Vandaag staat de ijskast schoonmaken op het programma.  Ook die is hard nodig en er komen een aantal interessante wetenschappelijke experimenten uit.  Voedsel dat onherkenbaar is na een jaar in de ijskast.  Dat is wel een nadeel van de diepe Amerikaanse ijskasten, dingen worden gauw achterin vergeten.

Rick neemt afscheid en ik ga Saskia van school halen.  Als ik terugkom is de technicien voor de open haard er.  Die gashaard is al zeker tien jaar niet schoongemaakt, dus weleens nodig, want hij ging telkens uit.  De technicien zegt dat dit de makkelijkste haard is, die hij ooit heeft schoongemaakt.  Tegenwoordig is het een puzzel met de "houtblokken", vertelt hij  Onze "blokken" zitten gewoon aan elkaar vast.  

Na zo'n anderhalf uur brandt de haard weer helemaal goed en werkt de afstandsbediening ook weer.  Ik kan dus heel decadent de haard vanaf mijn stoel bedienen.  De katten ontdekken de warmte meteen en ik maak een schattige foto van een heel ontspannen Flapjack. 

Een ding moet gezegd worden van Kai, als hij eenmaal aan de schoonmaak gaat, doet hij dat ook zeer grondig.  De ijskast blinkt gewoon en ziet er van binnen zo goed als nieuw uit.  Volgens mij vindt Kai ook wel dat hij eer van zijn werk heeft na afloop.

Als Kai zijn e-mail checkt is er eindelijk een berichtje van de mensen in Leipzig.  Zij bevestigen de data en meteen boeken we Kai's vluchten.  Hij zal 8 februari naar Leipzig vertrekken en 17 juni terugkomen uit Frankfurt.  Wij hopen in Saskia's Paasvakantie op bezoek te gaan bij Kai.  Die week heeft hij van donderdag tot en met zondag vrij en de dagen daarvoor willen wij Duitsland wat gaan verkennen.  

Saskia vertrekt naar een voorlichtingsavond over colleges op school.  Kai en ik bestellen van Zpizza en eten die gezellig bij de open haard op.  Ik vind het heerlijk die weer helemaal werkend te hebben.  Het maakt de winteravonden wel zo gezellig!

Beetje sombere maandag

Na zo'n leuk weekend is het altijd weer even slikken om de maandag te begroeten.  Saskia heeft een late dag en Rick brengt haar naar school.  Daar ben ik dankbaar voor, want ik word wakker met mijn nek en schouders in een knoop en flinke hoofdpijn.  Of het de lange ritten van dit weekend waren of het slechte weer wat er aankomt, maar ik ben in ieder geval geen "happy camper".

Gelukkig helpt ibuprofen genoeg dat ik tenminste op tijd op kan staan om naar personal training te gaan.  Sharon wacht me al op.  Zij is heel enthousiast over de twee uur durende yoga klas waar ik eigenlijk zaterdag ook heen zou gaan met haar.  Sharon heeft veel soortgelijke problemen met haar heupen, als ik, en zij voelde zich zondag stukken beter.  Gelukkig heeft ze veel oefeningen onthouden en volgende keer ga ik zeker mee.

Na allerlei oefeningen met gewichten doen we een kwartier yoga posities, die ik een minuut moet volhouden.  Ik voel dat het helpt met de pijn, ook in mijn schouders.  Ik had het weekend met Katja natuurlijk niet willen missen, maar vind het wel jammer die yoga klas niet meegemaakt te hebben.  Hopelijk komt er snel weer een.

Het halve uur cardio na afloop gaat gauw voorbij en ik bedenk intussen de perfecte manier voor Kai bedacht om toch wat extra geld te verdienen.  Onze kasten thuis kunnen zeker een opruimbeurt gebruiken en de garage ook.  Ik heb het er meer dan voor over hem daar per kast voor te betalen. Thuis stel ik dit aan Kai voor en die is zeker geinteresseerd. 

Helaas heeft Kai nog steeds niet een definitief antwoord van de mensen in Leipzig of hij daar ook inderdaad naar toe kan.  Zonder kunnen wij geen vliegreis boeken, want als hij daar niet terecht kan heeft hij tot 25 februari geen onderkomen.  We zoeken zonder succes het hele internet af of we een telefoonnummer of Facebook kunnen vinden voor die mensen.  Echt wel balen.

Intussen is mijn nek- en hoofdpijn weer helemaal terug. Ik zou het liefst gaan liggen, maar heb een heel lijstje af te werken, dus ik rijd Vienna weer in.  Mijn eerste stop is de Petco.  Behalve eten voor Cosmo en een botje voor hem, koop ik ook twee kattendragers.  Katja heeft de enige, die niet stuk was, mee voor Zorro en Flapjack moet binnenkort een hondsdolheidprik krijgen.

Daarna ga ik naar Advance Auto Parts voor nieuwe ruitenwissers.  Het was werkelijk gevaarlijk hoe slecht die het gisteravond deden.  Ik wil niet het risico lopen dat Saskia zo moet rijden.  Ik word werkelijk superaardig geholpen.  De wissers worden zelfs meteen op de van gezet voor mij!  Ze doen het ook super, de oude waren heel duidelijk aan vervanging toe.

Bij Whole Foods haal ik onder anderen avondeten.  Ook neem ik appels en bananen mee voor Saskia, want ik zag dat de fruitschaal vrij leeg was.  Zoals wel vaker is het opeens half twee en val ik bijna van mijn graadje, want ik heb nog geen lunch op.  Ik neem gauw een sushi rol mee en eet die in de auto op.

Thusi is Kai bezig met de voorraadkast in de keuken.  Daar zal hij wel een paar uur voor nodig hebben, want Saskia vooral heeft grote troep van gemaakt.  Hoewel er ook heel veel Nederlandse lekkernijen tevoorschijn komen, waaronder een paar pakjes stroopwafels en zakken met pepermunt.  Jee, hadden we die nog?  Af en toe opruimen heeft zo zijn voordelen!

Het regent nog niet, dus ik neem Cosmo mee voor een wandeling.  Ik heb nog een foto nodig voor het dagelijkse "winter" thema en dat valt niet mee met deze toch weer relatief warme temperaturen.  Gelukkig zie ik een struik met rode besjes, die een mooi onderwerp biedt.

Mijn lijstje is afgewerkt.  Ik haal een stapel Libelles naar beneden en ik zijg neer in mijn stoel en doe de voetsteun omhoog.  Iedere keer als ik Libelles lees vind ik het weer jammer hoe duur ze hun overzeese abonnementen hebben gemaakt.  Jaren geleden had ik er een, maar om die kosten eruit te krijgen zou ik iedere letter iedere keer drie keer moeten lezen en dat gebeurde natuurlijk niet.  Ik ben dus dankbaar als ik een stapeltje toegespeeld krijg.

 

Snickers en Flapjack weten hoe te ontspannen

Kai laat de keurige voorraadkast zien, om door een ringetje te halen.  Aan hem is zo'n taak wel besteed, want hij is de netste en meest georganiseerde van de drie kinderen.  Als het even meezit zijn al mijn kasten keurig tegen de tijd dat Kai weer vertrekt. 

Tegen Rick en mijn wil moet Saskia vanavond weer tot laat werken.  We laten haar weten dat we er niet van gediend zijn dat de meerdere avonden laat werkt, vooral niet als ze de volgende ochtend om kwart over vijf op moet staan.  Natuurlijk ziet Saskia het probleem niet, ze mag daar tenslotte huiswerk doen en vindt het er leuk.  Zucht, tieners!

Het avondeten voor de heren is een football meatloaf van Whole Foods.  Voor mezelf heb ik een lekker stuk zalm, maar daar doe ik hen geen plezier mee.  We hebben er spinazie en zoete aardappelfrietjes uit de oven bij, erg lekker! 

Omdat ik zo'n hoofdpijn heb, maakt Rick het eten klaar.  Hij geeft mij mijn bord met een vork en een servet, maar geen mes.  Na alle jaren in de VS vind ik het nog steeds heel moeilijk eten met alleen een vork, wat het ook is.  Rick is gewend alleen een mes te gebruiken als er iets gesneden moet worden.  Vooral het laatste hapje vind ik nog altijd moeilijk tot niet onmogelijk op die vork te krijgen. 

Dit jaar zal het in juni dertig jaar geleden zijn dat ik voor het eerst voet op Amerikaanse bodem zette en ik kan dat eten met een hand nog steeds niet!  Wat Rick me wel heeft aangeleerd is altijd een servet te hebben bij het eten.   Die hadden wij vroeger altijd alleen bij officiele etentjes en  het valt me op dat ze er bij de Nederlandse etentjes ook nooit zijn.  Zo houden we nog steeds aan onze in onze jeugd aangeleerde tafelmanieren vast.