Over de terugreis

Vannacht hebben we het raam open gehad en daardoor veel beter geslapen. Om half acht zijn we beiden wakker. Rick maakt weer thee en terwijl hij doucht pak ik de spullen in. Daarna spring ik onder de heerlijke douche. Dit huisje was zeker het modernste waar we dit jaar gelogeerd hebben. 

We doen alvast wat spullen in de auto en rijden dan naar het centrum. Vandaag is het een stuk warmer, dan de afgelopen dagen. Dat zul je natuurlijk altijd zien, maar in ieder geval hebben we van het schitterende besneeuwde landschap kunnen genieten. Dat zal nu wel gauw wegsmelten. 

Voor we onze koffies en ontbijt halen, lopen we rond om wat laatste foto's te maken. Ik zie dat Rick toch een beetje mank loopt. Ik vraag of het zijn knie is en dat is het geval. Dit verwachtte de dokter al en Rick heeft het ervoor over gehad, zegt hij. Thuis zal hij weer trouw zijn fysiotherapie oefeningen gaan doen. 

Terwijl we op onze koffies wachten, bedenk ik me dat ik helemaal in kerstkleuren gekleed ben. Mijn kerstmondkapje (met filter erin), mijn groene sjaal en rode skijas passen perfect bij elkaar. Daar moet ik een kerstselfie van maken. 

Het inpakken van de auto gaat vlot en keurig om tien uur, de checkout tijd, trekken we de deur dicht. Het was fijn om er een paar dagen uit te zijn, maar dit was lang genoeg. Zeker ook voor Ricks knie, hij geeft toe dat hij niet nog een dag had kunnen skien. 

Zodra we de berg afrijden wordt de sneeuw steeds minder. Een paar honderd meter lager zijn de bomen alweer onbesneeuwd. De uitzichten zijn prachtig en ik neem bij een uitkijkpunt een foto van de Blue Ridge bergen. Op de foto kun je zien dat de naam klopt. 

Dit keer volgen we de GPS van de auto en niet de weg, die Waze ons op de heenweg aanraadde. Dat was een mooie route, maar Rick werd gek van de vele (haarspeld) bochten. Dit is de noordelijke route en die blijkt ook erg mooi, maar loopt voornamelijk door de vallei. We rijden bijna de hele tijd langs de kabbelende South Fork rivier, die een zuidelijke arm van "onze" Potomac is. 

Een Mennonieten boerderij

West Virginia is een van de armste staten van de VS, de staat is na Mississippi en Arkansas de armste. Dat is goed te zien in het Appalachia gebied waar wij doorheen rijden. Het is onvoorstelbaar hoe mensen hier wonen. In stacaravans en vervallen hutjes met de dichtstbijzijnde voorzieningen mijlenver weg. Het is geen wonder dat heel veel huizen, als je ze zo kunt noemen, niet meer bewoond zijn en helemaal in verval. 

Op een gegeven moment komen we bij een heel toeristisch gebied. De bergen hebben interessante rotsformaties en er zijn een aantal te bezoeken grotten. Er zijn rustieke rustieke blokhuizen te huur en allerlei motels. Rick en ik vragen ons af wat je hier voor meerdere dagen zou willen doen. We denken vissen in de rivier. 

Deze route is veel sneller dan de heenweg. In Moorefield bestellen we een Subway salade als lunch en om tien voor half drie zijn we alweer thuis. We laden de auto uit en ruimen alles op. Voor die twee dagen was er niet veel mee, dus zo'n drie kwartier later ligt alles weer op zijn plaats. 

Morgen is Saskia jarig en ik heb een bakkerij in Falls Church gevonden, die veganistische taarten bakt. Om drie uur krijg ik een telefoontje dat de taart klaar is. Rick en ik gaan hem samen ophalen. Ik ben blij een veganistische bakkerij vrij dichtbij gevonden te hebben, want voorheen moesten we helemaal naar Washington. 

Dan zoek ik mijn luie stoel op en kijk Hallmark films. Rick gaat aan de bar zitten. Gewoonlijk zouden we happy hour met Chuck en Christine hebben, maar dat is uitgesteld tot zondag. 

Vanavond willen we beiden een gezond maal met weinig koolhydraten. Rick heeft meer "gezondigd" dan ik, maar er was zo weinig keus in Snowshoe dat ik soms wel moest. Voor mij wordt het vanavond Yama sashimi en Rick haalt een salade van Plaka Grill. 

Het is weer gezellig bij de kerstboom en met de kaarsen aan. Orion is ook blij weer thuis te zijn, al vond hij de sneeuw heerlijk. Het bevalt ons heel goed om hem mee te nemen.

Virginia heeft vandaag strengere coronavirus maatregelen aangekondigd. Gelukkig gaan de gevallen hier niet heel snel omhoog, zoals in andere staten. Onze gouverneur is een arts en stelt terecht dat hij niet wil wachten tot het erger wordt. 

Nu mogen er maar tien mensen bij elkaar, in plaats van 25. Ook is er een avondklok tussen middernacht en 7 uur 's ochtends (daar zie ik het nut niet van in, maar goed). Verder zijn mondkapjes voortaan ook buiten verplicht in drukke gebieden waar geen zes voet afstand kan worden gehouden. 

Dat laatste deden wij en de meeste mensen in Vienna al. Het niet dragen van een mondkapje kost je nu ook $50, hoewel ik nog moet zien hoe ze dat gaan waarmaken. Hier worden de regels wel netjes gevolgd, maar zuidelijker, in wat wij Trump land noemen, veel minder. 

Het zuid- en noordwesten van de staat zijn dan ook rood gekleurd. Nu maar hopen dat de maatregelen het aantal gevallen weer omlaag brengt. Wij gaan in ieder geval voorlopig nergens meer heen. 

Dag 2 Snowshoe: Nog een ijskoude, maar prachtige dag

Alweer hebben we het vannacht zo warm gehad. De komende nacht gaat het raam open. Rond kwart voor acht hebben we het wel gezien in bed. Terwijl ik me aankleed maakt Rick thee voor ons beiden. Dat bevalt me eigenlijk heel goed, misschien dat ik dat thuis ook vaker ga drinken. 

Een blik naar buiten laat zien dat er dichte mist is. Als Rick terugkomt van zijn wandeling met Orion meldt hij dat hij nog geen meter voor zich uit kon zien. We rijden dan ook voetstaps naar The Village. Bij Starbucks halen we onze koffies en ontbijt. 

Het is "maar" -4, maar alweer blaast de wind ons bijna omver. Ik ben dus blij als we weer in de auto zitten. Bij het Wildcat winkeltje halen we nog even water en meer open haard blokken. 

Dan maakt Rick zich klaar om te gaan skien en ik begin aan mijn stappen. Net als gisteren zet ik een kerstfilm aan, dit keer op Lifetime. Het maakt dat uur op de plaats hardlopen veel leuker. Halverwege zie ik bovendien de zon op de sneeuw, prachtig. Het is misleidend, want de wind is nog allerminst afgenomen. 

Rick komt om half een terug en hij heeft besloten de overgebleven chili en pizza van de afgelopen dagen als lunch te eten. Ik heb geen zin in nog zo'n kleine salade en ga bij het supermarktje kijken wat zij hebben. Dat is niet veel, de soep waar ik op gehoopt had is er niet, dus mijn keuze valt op chili. Niet ideaal, maar smakelijker dan wat ik gisteren als salade had!

Op de terugweg stoppen we even om foto's van het prachtige landschap te maken. Het is zo sprookjesachtig! Alleen vriezen mijn handen er in die paar minuten al bijna af! Echt balen dat het zo hard waait, anders zou ik een wandeling zijn gaan maken. 

Na de lunch gaat Rick direct terug naar de pistes. Ik heb intussen dertig bestellingen voor wijnbedeltjes binnen. Dat is $300 voor de Vienna VA Foodies organisatie! Ik hoop dat er nog meer komen, maar vind dit ook al een goede opbrengst. Daar zullen heel wat families mee blij gemaakt kunnen worden. 

Dit keer maak ik ook een paar strand thema setjes en een met een patriotisch tintje. Al met al heb ik de afgelopen paar dagen 18 setjes gemaakt. Door die wind eerder heb ik wel een enorme hoofdpijn gekregen en als mijn rug ook "mee" gaat doen, verhuis ik naar de bank. Het vuur dat ik eerder aanstak brandt nog lekker. Ik begin een heuse pyromaan te worden. 

De eigenaren van dit huisjes hebben humor, dit is een greep uit de vele bordjes aan de muren

Terwijl ik daar zo televisie lig te kijken zie ik de ondergaande zon op de sneeuw van een van de bomen naast ons huisje. Het lijkt wel in brand te staan! Als Rick thuiskomt vertelt hij dat hij een prachtige zonsondergang zag, maar het was zo snel weg dat hij geen foto kon maken. Het is al eeuwen geleden dat we zo'n mooi winterlandschap zagen. 

We hebben ontdekt dat er bij Silver Creek, een ander gedeelte van de berg, een brouwerij restaurant is. Hun menu ziet er stukken beter uit dan dat van Cheat Pizza van gisteren. Ik ben blij dat we op onze laatste avond hier niet nog eens pizza hoeven te eten! 

Ons maal bestaat dit keer uit taco's, die van mij met tonijn en groentes. Rick heeft ze met biefstuk en kip. Wauw, dat zijn nog eens taco's! De ingredienten zijn zo bijzonder. Heel erg lekker en gaat op het lijstje voor een volgend bezoek (hoewel, het laatste voor mij hier was tien jaar geleden, Rick was hier dit jaar nog). 

Rick is heel blij met zijn knie, die heeft het zeer goed uitgehouden deze dagen. Hij heeft vandaag zelfs 12 pistes geskied. Ik vind dat heel fijn voor Rick, want nu heeft hij alles uit deze twee dagen gehaald. Ik ben blij dat ik mee ben gegaan, maar vind het ook weer heerlijk om terug naar ons gezellige kerstversierde huis te gaan. Het was leuk om Orion mee te hebben, die is dol op deze kou en sneeuw.

Dag 1 Snowshoe: In de diepvries

Gek genoeg hebben we het vannacht warm gehad. Ik denk omdat de verwarmingsplaat vlak naast ons bed hangt. Als we opstaan is het -8 en we horen de wind in de bomen. Volgens mijn weer app voelt het daardoor als -15!

We kleden ons in onze skikleding en eerst laat Rick Orion even uit. Dan rijden we naar The Village, waar we koffies en ontbijt van Starbucks halen. Tot mijn vreugde hebben ze nitro brew. 

Rick vindt het zeer vermakelijk dat ik zelfs met temperaturen ver onder nul nog koude koffie drink. De egg bites zijn al bijna koud als we de auto weer bereiken, dus we eten ze snel op. 

Rick wil nu de lifttickets gaan ophalen en rijdt daarvoor naar de Top of the Mountain. Alleen blijkt die locatie gesloten te zijn en moeten we naar het Allegheny Resort, waar we eigenlijk net waren. 

Daar lukt het Rick zijn liftticket te krijgen. Helaas kreeg hij het geld voor die van mij niet terug. Ach, Rick zal voor ons beiden skien. Mij zie je in deze kou echt niet voor langere tijd buiten!

Terug in het huisje begin ik aan mijn stappen en Rick maakt zich klaar om te pistes op te gaan. Rond half elf vertrekt hij. Al kijkend naar een Hallmark film heb ik mijn 10000 stappen ook al snel bijeen. Die film heeft me in zijn greep en voor ik het weet is Rick weer terug.

Mijn skibroek en andere warme spullen gaan weer aan en we gaan lunch halen. Dit keer bestellen we van Cheat Mountain Pizza. Ik kies de Griekse salade en Rick een broodje. Natuurlijk moet ik nog wat foto's van de prachtig besneeuwde bomen maken. Het lijkt wel een sprookjeswereld. 

Het is een beetje dubbel, want als het niet zo koud was zou ik gaan skieen en dan mooie foto's op de pistes maken. Aan de andere kant zou het niet zo mooi zijn als het niet zo koud zou zijn. 

Terug in het huisje ben ik zeer teleurgesteld door mijn salade. Die is ontzettend duur voor hoeveel het is. Er zit nauwelijks feta op, dus niet genoeg proteine. Gelukkig hebben we genoeg snacks meegenomen. 

Na de lunch vertrekt Rick weer om te skieen. Hij heeft tot nu toe weinig tot geen last van zijn knie, dus dat is fijn. Ik probeer voor het eerst ooit een vuurtje te bouwen in de open haard. Tot mijn grote genoegen lukt me dat prima. Rick vond het gisteren moeilijk, dus ik ben trots op de laaiende vlammen. 

Gedurende deze pandemie voel ik me vaak zo nutteloos, maar ik heb iets bedacht om toch goed te doen. Jaren geleden maakte ik wijnbedeltjes en ik heb materialen aangekregen om er meer te vervaardigen. Ik wil ze per vier verkopen en dan de opbrengsten aan de Vienna VA Foodies geven. Daarvan worden maaltijden voor families, die het moeilijk hebben, verzorgd.  

Het is ook leuk om te doen en voor ik het weet heb ik zeven setjes in elkaar gezet. Ik verkoop ze in grijze satijnen zakjes. Ik hoop dat het aanslaat, want ze zijn de perfecte "stocking stuffers". Deze zijn kerstbedels, maar ik heb ook patriotische en strand thema bedeltjes. 

Met een dekentje (wat ben ik blij dat ik die heb meegenomen!) ga ik op de bank verder naar de kerstfilm kijken. Zo gezellig! Voor ik het weet hoor ik de voordeur opengaan en is Rick terug. Hij heeft maar liefst zes pistes geskied vanmiddag. Dat betekent negen vandaag, best veel met die knie van hem, maar het gaat goed, zegt hij. 

We hebben wat lekkere hapjes voor ons happy hour, voor Rick is er een biertje en voor mij een sake bloody Mary. We willen weer van The Junction avondeten bestellen, maar niemand neemt op en het online bestellen lukt ook niet. Rick gaat dan maar in persoon.

Heel gefrustreerd belt hij even later dat het restaurant opeens tot nader order gesloten is! Er is nu nog maar een restaurant open en natuurlijk is dat beredruk. Ze hebben alleen pizza's dus die bestellen we dan maar. 

Gelukkig duurt dat niet lang en niet veel later plukken we de kaas en groentes van de pizza. Ik eet ook wel iets van de korst, maar die is niet eens zo lekker. Gelukkig hebben we nog een restaurant elders op de berg gevonden dat open moet zijn morgen. 

Het is zo gezellig met het haardvuur en de kerstfilms. Ik vind het heerlijk er even uit te zijn en Orion vond mijn gezelschap vanmiddag heel fijn. Het is zo echt kerstachtig hier, al kom ik niet veel buiten. Hopelijk komt morgen de zon wel te voorschijn, dan zullen de foto's helemaal prachtig zijn. Veel beter dan kale bomen, dat is zeker!