Arrestatie in de cul de sac

Een ding, dat ik gemist heb op vakantie, is de plafondventilator boven ons bed.  Er was wel goede airco in de hotelkamer, maar die blies over ons bed heen en iedere nacht had ik het snikheet (Rick ook, maar die kan er beter tegen).  Heerlijk, die bries boven ons hoofd!  Grappig, hoe je daaraan gewend raakt, want toen ik Rick leerde kennen en hij zo'n ding in zijn slaapkamer had, vond ik het maar niets, al dat lawaai en die kou.  Ha, nu kan ik bijna niet meer zonder! (I laugh in your general direction, zou Rick zeggen)

In ieder geval maakt het ons bed wel erg lekker en ik heb moeite me om kwart voor negen uit bed te hijsen.  Met Christine, die een uur op ons "achterloopt", heb ik afgesproken om negen uur bij te kletsen.  Zij doet dan haar ochtendwandeling, maar daar heb ik nog geen energie voor.  Er is veel te vertellen, dus voor we het weten is er een uur voorbij.

Katja is inmiddels op en wil graag Cosmo op gaan halen.  Ik ook, maar ik ben al eens eerder voor niets gegaan, omdat hij zijn bad nog niet had gekregen.  Ik bel de kennel dus op en Cosmo is klaar om opgehaald te worden.  We wekken Kai ook, want die wil meestal mee om zijn viervoetige vriend op te halen.

Terwijl Kai ontbijt eet, bel ik eerst Richards Computer op, want ik heb nog niets over mijn stukke laptop gehoord.  Die blijkt ook nog niet klaar, ze wachten op een onderdeel en weten niet, wanneer dat zal aankomen.  Gelukkig heb ik dit kleine laptopje.

Daarna bel ik Olympus, want mijn nieuwe camera had na het snorkelen telkens een lek bij de batterij en XD kaart.  Ik tref een aardige, Amerikaanse (opmerkelijk, want vaak zijn de supportcentra ergens in India of zo) medewerker.  Natuurlijk adviseert hij mij om de camera op te sturen en e-mailt daarvoor een speciaal formulier. 

Een "probleem", dat ik voorzie, is, dat de datum op mijn bon op de Europese manier is geschreven: 6-8-2010,  wat het, als men het met Amerikaanse ogen leest, doet lijken, of de camera in juni is gekocht.  Ik schrijf er dus wel een uitleg bij, voor het geval dat verkeerd wordt gelezen.

Met Katja en Kai rijd ik even later naar Town and Country kennel.  Daar verwacht Kathleen ons al en vertelt ons, dat Cosmo werkelijk een prachtige hond is en ook ontzettend lief.  Ze zegt er nog bij, dat ze dat echt niet zegt, omdat wij er nu toevallig zijn.  Als ze met hem wandelen krijgen ze ook allerlei opmerken.  Dat gebeurt mij ook regelmatig en het is leuk zo'n compliment over onze hondenbaby te krijgen!

Die komt, zoals gewoonlijk, op ons afstormen en we krijgen allemaal een zeer enthousiaste begroeting.  De assistente, die hem brengt, lijkt geen afscheid van hem te willen nemen.   Het geeft me een goed gevoel, dat ze hier zoveel om hun viervoetige gasten geven!  Cosmo vindt het hier dan ook altijd prima.

Helaas blijkt net in dat halve uurtje mijn Canadese broer en zijn gezin langs te zijn gekomen op hun terugweg naar huis.  Zij lieten een fles maple syrup op onze stoep achter.  Gauw bel ik ze op om te bedanken en mijn schoonzus merkt op, hoe ze genoten van alle vlinders op de struiken voor ons huis.  Inderdaad zijn dat er heel wat!

Kai en ik maken ons klaar om naar Anytime Fitness te gaan.  Kai mag deze week gratis als mijn gast komen, hij moet alleen even hun gastenboek tekenen.   Dat vind ik toch wel heel schappelijk!  Na een half uur cardio (stairmaster voor mij), doen we bijna drie kwartier gewichten.  Het Women's Health boek houdt me weer ruimschoots bezig.

Na de lunch maakt Katja zich klaar om naar de mall te gaan en verwacht haar vriendinnen ieder moment.  Als er dus op de voordeur wordt geklopt, denken we, dat het Shannon of Leah zal zijn.  Katja opent de deur en er staat een heel bezwete jongeman, die ons een kaartje overhandigt.  Hij stelt zich voor als "Justin" en het kaartje is van een tuiniersbedrijf.  We nemen het aan en denken er verder niet over, want zulke kaartjes krijgen we regelmatig.

Katja heeft gisteren haar kamer uitgemest en daar kwamen drie zakken rotzooi en vijf zakken om weg te geven uit (onvoorstelbaar, gezien die kamer ongeveer 3,5 bij 3,5 is!).  We dragen de zakken naar de vuilnisbakken en de van en zien dan een ongemarkeerde politieauto de cul de sac inrijden.  Wat zou die hier komen doen?

Shannon en Leah zijn er inmiddels ook en we kletsen wat, terwijl we (alweer) proberen Cosmo te vangen, die zijn stoute kant laat zien.  We zien de tuinierswagen met een heel aantal mannen, waaronder "onze" Justin, achter de politieauto staan en al gauw komen er nog twee ongemarkeerde politieauto's.  Er is duidelijk iets gaande. 

Onze buurman Chuck komt ook net thuis en kijken en buurvrouw Susan komt naar buiten.  Terwijl we ons afvragen, wat er gebeurt, moet Justin zijn handen omhoog doen en wordt hij gefouilleerd.   Chuck, voortvarend, als hij altijd is, gaat eens vragen, wat er aan de hand is.  De politieagent belooft dat zo te komen vertellen.

Een paar minuten later komt hij op ons af en zegt, dat iemand in de straat achter ons hen heeft gebeld, en dat ze nu een "routine achtergrondonderzoek" doen.  "Routine?", vraagt Chuck.  Dat hebben we namelijk nog nooit gezien in alle jaren hier met heel wat kaartjesafgevende vreemdelingen.  "Routine voor ons", antwoordt de agent en daarmee duidelijk af.

Als we terug naar huis lopen, zien we nog net, hoe Justin in de boeien wordt geslagen.  De rest van het groepje staat erbij te kijken.  Kennelijk heeft Justin iets op zijn kerfstok.  Leuke gedachte, dat hij net aan onze voordeur stond!  Volgens buurvrouw Susan, die een betere kijk op alles had vanuit haar huis, vonden ze drugs bij hem.  Het Vienna police department zet iedere week alle criminaliteiten, die hier gebeuren (niet bijster veel, overigens) online, dus ik ben benieuwd, wat er volgende week te lezen zal zijn.

Susans dochter Anna is bang geworden van al die politie en Susan moet weg.  Ze vraagt dus, of Saskia op kan komen passen.  Anna is dol op Saskia, dus dat maakt het helemaal goed.  Ik ren naar huis om Sas op te halen, die net onder de douche vandaan komt.  Zij vindt het zielig voor Anna, dus gaat met kleddernatte haren meteen naar de overkant om te helpen.

Rick is vandaag nog vrij, maar druk met van alles en nog wat.  Zijn auto lekt bijvoorbeeld koelingsvloeistof, dus moet weer eens naar de garage.  Met een leenauto komt hij terug.  Hij en Katja gaan allerlei tv shows kijken, die ze op vakantie hebben gemist.  Als Kai klaar is met zijn kamer opruimen, gaat hij dat ook doen.

Televisie overdag geeft mij altijd het gevoel, dat ik ziek ben.  Het doet me denken aan de weken, jaren geleden, dat ik mijn bed niet uitkwam door de fibromyalgie.  Mij niet gezien, dus!  Het is buiten zonnig en vochtig en warmer, dan in Aruba.  "Gewoon" buitenzitten is dus te warm.  Oplossing: het zwembad!

Met Nederlandse tijdschriften en baddoek loop ik naar de overkant.   Ons zwembad heeft dan wel geen mooie fonteinen of uitzicht op een turquoise zee, maar het is omgeven door groen en gevuld met blije mensen.  Een duik in het koele water is heerlijk!  Ik lees wat en zwem wat en de tijd vliegt, zoals gewoonlijk. 

Buurvrouw Chris komt en het is grote herkenning te horen, hoe zij ervan baalt bijna $400 voor haar dochter Laura, die ook terug naar college gaat, te hebben uitgegeven vandaag.  De gewone kosten voor college zijn duur, maar alles, wat er omheen nodig is, is ook niet niks!  De komende paar dagen zal onze bankrekening ook flink dalen met allerlei benodigdheden voor beide kinderen.  De lijst van benodigdheden, die Katja in Aruba voor haar broer maakte, is maar liefst drie pagina's lang!

Na een paar uur ontspannen loop ik naar huis.  De tv shows zijn bekeken en Rick neemt Saskia mee naar de chiropractor (goddank, want ik heb een enorme hekel aan die praktijk!).  Zelf ga ik naar Safeway om nog wat boodschappen te halen.  Het voelt wel weer lekker om door zo'n enorme Amerikaanse supermarkt te lopen.  Als ze nu ook nog 10 zaden beschuit hadden, was het helemaal ideaal!

In de twee weken, dat we weg waren, is onze tuin zoveel begroeid, onvoorstelbaar!  Door de stormen ligt hij ook bezaaid met takken, maar ook hebben de vlinderstruiken de hele voortuin overgenomen!  Die zijn terecht zo genoemd, want ze zitten vol vlinders.  Mijn schoonzus zei het vanochtend al.  Ik moet daar natuurlijk een paar foto's van maken.  Helaas is er te weinig licht voor de meeste foto's, maar ik krijg een paar mooie, die in ieder geval laten zien, hoeveel gele vlinders er zijn!


De beloofde zware onweersbuien blijven gelukkig uit.  We eten, op Katja's verzoek, kabobs als avondeten.  Nog twee avonden en dan gaat zij weer op pad voor haar volgende jaar bij Virginia Tech.  Kai verhuizen we op zaterdag.  De zomer is echt omgevlogen!  Gelukkig heeft Saskia nog tot 7 september vrij!

Uitpakken, wassen en Dinner for Schmucks

Het is maar zelden, dat ik zo laat als gisteravond naar bed ga en dat is maar goed ook!  Min of meer geradbraakt en helaas ook weer met pijnen, die ik de afgelopen twee weken niet heb gevoeld, sta ik tegen elven op.  Eigenlijk was ik al om acht uur wakker, want ik kan niet slapen, als het licht is, maar ik heb mezelf gedwongen te blijven rusten. 

Rick staat ook meteen met mij op en samen rijden we naar Starbucks.  Mijn pijnen zullen wel gedeeltelijk uitgelegd kunnen worden door het weer.  Het is vochtig warm en als we bij Starbucks uitstappen plenst het.  Ik bestel een venti ijskoffie met melk en caramelsiroop en weinig ijs en tot mijn verbazing heeft de vrouw voor mij ook "light ice" besteld.  Anders krijg je een kop vol ijs, legt ze uit.  Helemaal mee eens, bij soda's vraag ik zelfs geen ijs.  Ze zijn koud genoeg zonder.

Als we thuiskomen zien we Katja in Leah's garage staan kletsen.  Ik loop er even heen om Leah, Paul en Janet te begroeten.  We kletsen wat over de vakantie en over de "cornhole", die Paul en Leah aan het maken zijn.  Dit is een spel, dat traditioneel voor een football wedstrijd wordt gespeeld.  Het blijkt moeilijker te maken, dan ze hadden gedacht, en ze zijn er al bijna de hele zomer mee bezig!

Om nog een beetje vakantiegevoel te houden, had ik gehoopt, dat we op het deck zouden kunnen ontbijten, maar daar is het het weer niet voor.   De spinaziewrap smaakt wel weer erg lekker.   Na het ontbijt is het meteen uitpakken en wassen draaien geblazen.  Vooral Katja heeft heel wat te wassen na anderhalve maand weg!

De hele tas met Nederlandse etenswaren neemt nog het langst.  Helaas zijn de tassen duidelijk flink gemangeld.  Een paar blikjes Coco Rico zijn gaan lekken, dus alles voelt kleverig.  Ik vrees ook, dat de 10 zaden beschuiten tot kruimels verworden zijn.  Heel jammer, want die vond ik heerlijk en zijn, zover ik weet, niet via mailorder hier in de VS te verkrijgen.  Gelukkig zijn geen van de flessen gebroken en heb ik de Pepsels wijselijk in mijn handbagage meegenomen.

Katja klaagt, dat door alle zonnebrandcreme haar zilveren kettinkje uit Egypte zo vies is geworden.  Ook op mijn Pandora armband en ketting zit een vies laagje.  Op Facebook vraag ik suggesties om dat schoon te maken en een mengseltje van afwasmiddel, ammonia en warm water blijkt wonderbaarlijk goed te werken.

Mede omdat we zo laat opstonden gaat de middag snel voorbij.  We willen vandaag ook nog iets leuks doen, vooral, omdat het zulk somber weer is na alle zon van de afgelopen paar weken.  Katja is uitgenodigd bij Leah's familie voor het avondeten, dus we gaan er met zijn viertjes op uit.

We eten een vroeg diner bij California Pizza Kitchen, waar ik eens een andere pizza, dan de gewoonlijke Thai chicken, probeer.  Dit keer bestel ik er een met wilde champignons op hun nieuwe dunne deeg.  Heerlijk is het!  Kai's Buffalo kip pizza ziet er ook erg goed uit, die wil ik ook eens proberen.  Rick heeft zelf iets samengesteld en Saskia heeft de honing kip pizza, die mij veel te zoet is, maar waar zij dol op is.

Daarna lopen we naar AMC om Dinner for Schmucks te gaan kijken.  De kinderen hadden het daar de hele vakantie al over en ook Rick en ik keken ernaar uit deze film te zien.  Het is een heerlijk ontspannende film.  Steve Carrell is perfect in zijn rol als "schmuck" (sufferd), die toch ook weer heel aandoenlijk is.  Het verhaal is leuk, al zal het nooit een Oscar winnen, precies het goede vertier voor ons vanavond!

Terwijl ik hier zit te typen is het krekelconcert buiten zo luid, dat ik het binnen kan horen.  Ook dansen de vuurvliegjes voor de ramen.  Het is geen tropisch eiland hier, maar wel een "thuis", waar ik graag terugkom.

Online in het vliegtuig!

De laatste keer, dat ik wakker word met het Oosters aandoende torentje van het Riu Palace als uitzicht. Rick is al wakker en we eten de laatste broodjes (voor mij een krentenbol) met kaas op het balkon op. Wat zullen we de blauw met turquoise zee weer missen! Toch heb ik ook wel zin om weer naar huis te gaan. Ik mis vooral Cosmo, die we helaas pas maandag kunnen ophalen.

De kinderen willen nog tot negen uur slapen en moeten dan inpakken. Aangezien hun kamer er uitziet, alsof er een bom in is ontploft, verwacht ik, dat dat wel even zal duren. Hoe ze nog wijs konden worden uit die rotzooi is me een raadsel! Gelukkig zijn ze alle drie hetzelfde, stel je voor als er een heel erg netjes persoon tussen zat, die had zich doodgeergerd.

Rick en ik zijn praktisch klaar met pakken en gaan voor de laatste keer snorkelen. Mijn wens, die ik ieder jaar weer heb, om een schildpad tijdens het snorkelen te zien, wordt dit jaar helaas niet vervuld. We vermaken ons weer een uurtje met het kijken naar het kleurige onderwaterleven en dan moet Rick eruit. Ik maak nog een rondje om de rotsen en ga dan in het zwembad liggen drogen.

Rick heeft om half elf een afspraak met iemand van American Car Rental, die onze auto op komt halen. Bij het nakijken blijkt een van de banden lek te zijn. Gelukkig hadden we daar gisteravond geen last van! Rick moet $10 betalen om hem te laten maken, dus dat valt alles mee.

Boven leggen we de laatste hand aan het pakken en maken ons schoon en droog. Dan lopen we naar Bugaloe voor een vroege lunch. Dit keer neem ik hun tosti met olijf, tomaat en pesto saus. Die ga ik thuis ook eens maken, zo’n lekkere combinatie! We nemen afscheid van Myrthe, die deze week het vaakst onze serveerster is geweest. Bij Unique Sports nemen we afscheid van Alex en Eline en dan lopen we door het zachte zand terug. Ik probeer me dat gevoel en de kleuren weer in mijn herinnering te prenten. Gelukkig zijn er weer veel foto’s om de rest van het jaar van te genieten.

Rick heeft met de bellman om kwart voor een afgesproken onze bagage van de kamer te halen. We hebben maar liefst negen tassen om in te checken! Terwijl Rick beneden uitcheckt en de bellman de bagage inlaadt (gelukkig telt Rick het aantal tassen, want hij blijkt de mijne op de kamer vergeten te zijn!), ga ik naar Little Switzerland, waar de meisjes op mij wachten.

Ze hebben leuke zilveren oorbelletjes gevonden, maar we hebben maar tien minuten voor we in de taxi moeten. De twee medewerksters zijn met andere klanten bezig. Mijn opmerking, dat we geen tijd meer hebben, wordt met flink protest begroet, waardoor een van de medewerksters vraagt, wat het probleem is. We leggen uit erge haast te hebben en zij komt ons helpen.

Alleen lijkt ze wel in slow motion te bewegen! Alles gaat tergend langzaam en ik zie de tijd voortschrijden! Het neemt een kwartier om drie paar oorbellen in te pakken en af te rekenen! Eindelijk krijgt ik de tas overhandigd en Saskia en ik rennen naar boven. Daar wacht de rest, inclusief taxichauffeur, gelaten.

De bellman verkondigt trots, dat hij een taxi heeft gevonden, waar wij en al onze bagage inkunnen. Ik verwacht minstens een busje te zien, maar het blijkt maar een kleine minivan te zijn. Hoe daar in ‘s hemelsnaam vijf volwassen passagiers en negen flink formaat tassen, plus nog handbagage, in moeten, is me een raadsel! Toch lukt het wonder boven wonder. De kinderen en ik zitten wel hutje mutje achterin, ik met maar een bil op de bank, maar het vliegveld is toch niet zo ver weg.

Net voor half twee komen we op het vliegveld aan. Onze vlucht zal pas rond half vijf gaan, maar uit voorgaande jaren weten we, dat dit vliegveld op het weekend een ramp kan zijn. We moeten hier door de Amerikaanse douane en daar staan soms ellenlange rijen. We hebben een keer de volle drie uur nodig gehad om daar doorheen te komen!

Vandaag valt het alles me. Na ingecheckt te hebben moeten we door de Arubaanse paspoortcontrole en daarna door een van de twee veiligheidscontroles. Schoenen uit, laptops en vloeistoffen in een aparte bak, we kennen de routine. Het gaat allemaal vrij snel.

Nu bevinden we ons in het duty free gedeelte. Katja koopt een paar souvenirs en het boek van Stieg Larson en Saskia wat tijdschriften. In de duty free winkel kopen we drie verschillende Goudse kaasjes en ik neem een paar bakjes Sambal Slankie mee. Verder kopen we een paar rollen Droste pastilles, waaronder straciatella, die we nog nooit hebben geprobeerd.

De volgende “horde” is de douane. We moeten onze koffers ophalen en dan in de rij. Die lijkt wel heel lang, maar ook dit verloopt vlot. Omdat we net wat kaas en snoep hebben gekocht, kruis ik op het formulier aan, dat we etenswaren bij ons hebben. De beambte vraagt of we ook sigaretten of alcohol meehebben, waarop ik ontkennend antwoord, de twee flessen Drop Shot in mijn bagage straal vergetend.

Hij roept om, dat er iemand van de USDA (department of agriculture) nodig is en een heel vriendelijke beambte komt ons ophalen. Even vrees ik, dat onze eerlijkheid “beloond” zal worden met het doorzoeken van alle negen tassen, maar dat gebeurt gelukkig niet. Hij vraagt, wat we aan voedsel mee hebben en we laten de spullen, die we net hebben gekocht zien. Rick en ik denken geen van beiden aan de volle tas Nederlandse etenswaren, die vlak onder de neus van de beambte ligt! Gelukkig zoekt hij niet verder (we hadden toch geen verboden spullen, daar niet van) en we mogen door.

Na de koffers weer op de band te hebben gegooid, is er nog maar een obstakel voor we naar de gate kunnen en dat is een tweede veiligheidscontrole. Waarom dat twee keer moet heb ik nooit begrepen, maar gelukkig gaat het snel.

Op de monitor zien we, dat onze gate 7 is en dat ons vliegtuig een kwartier vertraagd is. Rick en ik zien tegelijk de advertentie voor The Old Dutch Bar bij gate 4. De kinderen willen bij de gate blijven, maar Rick en ik gaan nog een laatste Amstel Bright drinken. We hebben nog bijna twee uur, dus het worden er meer dan een. Van hieruit kunnen we vandaag Venezuela zien, iets wat ons nog nooit eerder is opgevallen. Het is er zelden helder genoeg voor, vertelt de jongen achter de bar.

Omdat US Airways nauwelijks eten aan boord zal hebben, bestellen we ham en kaas tosti’s voor iedereen. Hopelijk hebben we in Charlotte ook tijd om een hapje te eten, want we zullen pas tegen middernacht in Washington aankomen.

Ons vliegtuig blijkt een Airbus 321 te zijn, die wi-fi heeft.   Dat werkt binnen 100 mijl van het Amerikaanse vasteland en zo kunnen we ongeveer de helft van de vlucht voor $9,95 online.  Dat maakt de tijd lekker snel gaan!

Ietsje te laat komen we in Charlotte aan, maar gelukkig nog net op tijd om wat eten te bestellen bij de Carolina Brewery.  Veel soeps is het niet, maar het vult de magen.  Kai, Saskia en ik delen een gigantische portie nachos met kaas, chili, tomaat en jalapenos.  Katja neemt chili en Rick een broodje bbq.

We hebben inmiddels wel gezien, dat het buiten werkelijk plenst, maar daar verder niet zo over nagedacht.  Tot we bij onze gate komen en er net wordt omgeroepen, dat ons vliegtuig heeft moeten uitwijken naar Greensboro vanwege het weer.  Men zal pas over ongeveer een uur weten, wat er nu gaat gebeuren.  Het is inmiddels al kwart over tien, dus we bereiden ons voor op een lange nacht.

Rick gaat nog vragen, of het wel zeker is, dat er ueberhaupt een vliegtuig komt, want anders kunnen we net zo goed meteen naar een hotel gaan.  Omdat de vertraging door het weer komt, zouden we niets van US Airways vergoed krijgen, dus het is onze keuze.  Maar het personeel verzekert Rick ervan, dat er een vliegtuig zal komen.  Ik ben na mijn ervaring met Continental in maart argwanend geworden, dus moet het eerst nog zien.

Een half uurtje later wordt er tot onze opluchting omgeroepen, dat men een ander vliegtuig heeft kunnen vinden en dat we, zodra de bemanning aan boord is, weg kunnen.   Uiteindelijk komen we met een uur vertraging op Washington Dulles aan, wat ons alles meevalt.

Het is half twee, als we alle bagage van de band hebben, en we gaan op zoek naar een taxi.  We hebben negen flinke tassen en vrezen, dat er zo midden in de nacht geen groot genoege taxi aanwezig zal zijn.  Die vrees blijkt ongegrond.  Washington Flyer, het enige taxibedrijf, dat vanaf Dulles mag rijden, stuurt een enorme Suburban, waar alles, inclusief wij vijven,  met gemak in past. 

Thuis draaien we alvast een was en drinken een night cap.  Om drie uur gaan de lichten pas uit, maar we slapen tenminste in ons eigen bed en daar zijn we heel dankbaar voor.  Een overnachting in Charlotte hadden we niet gewaardeerd!

Dag 13: Pannenkoeken en zwemmen

Omdat het gisteravond in het casino laat werd, blijven we vanochtend allemaal wat langer liggen.  Dit is onze laatste volle dag in Aruba, dus we hebben weinig ingepland, zodat we volop van de zee, zon en zwembad kunnen genieten. 

Kai is toegewijder, dan ik, want hij gaat gewichten doen in bij Westin Workout.  Ik laat het voor vandaag gaan, want ga liever de zee in. Rick en ik gaan voor de eerste keer deze vakantie snorkelen bij de rotspartij links van ons hotel.  Meestal gaan we daar vaker heen, maar dit keer lokten Mangel Halto en Arashi meer.  We zien toch heel wat onderwaterleven, waaronder cow fishes, French angels en een heel stel mooie crabbetjes en zeesterretjes onder de stenen, die we zo af en toe omdraaien.

Na een uurtje gaan we op zoek naar de kinderen om te gaan lunchen.  Eerst gaan we langs Little Switzerland in de lobby van het hotel.  Bij de balie lagen kaarten voor een gratis kettinkje met een dolfijnenbedel per kamer.  Ik denk er dus voor beide meisjes een te kunnen vragen, aangezien we twee kamers hebben in het hotel. 

Volgens de Little Switzerland medewerkster is het echter een per familie, want zoveel kettinkjes hebben ze niet.  Dat staat toch echt niet op die kaarten.  Rick bedenkt al, dat hij dan later met de andere kaart bij een andere medewerkster terug kan komen voor het tweede kettinkje, maar de medewerkster haalt toch haar hand over haar hart en geeft ons er twee, er de nadruk op leggend, dat dit wel cadeautjes zijn.  De meisjes hebben intussen in de winkel rondgekeken en wat leuke zilveren dingen gezien.  Die kopen we (nog) niet, maar dat lijkt me dus wel het doel van die "cadeautjes", anders waren we de winkel niet eens binnengegaan.

Voor de lunch gaan we vandaag Hollandse pannenkoeken bij Linda's gaan eten.   Dat is ook ieder jaar een "traditie" geworden.  Er staat een lekker briesje, dus het is op het terras goed uit te houden.  De kinderen bestellen Chocomel en we hebben al gauw de keuze aan pannenkoeken gemaakt.  Katja neemt kaas, aardbei, ananas en spek, Kai kaas, perziken en brie, Saskia aardbeien met slagroom, Rick champignons, appel, spek en kaas en ik gember, champignons, kaas en spek.  Ze smaken werkelijk heerlijk, maar Rick is de enige, die het hele ding opkrijgt.  Ik krijg nog niet eens de helft naar binnen, zo machtig is het!

Vanmiddag besteden we met zwemmen in zee en aan het zwembad lezen.  De kinderen spelen met de volleybal en maken zo heel wat heel kleine vriendinnetjes.  Een ervan is een schattig tweejarig Duits meisje, dat helemaal idolaat is van Kai.  Het is grappig onze drie groten zo lief bezig te zien met de kleintjes.  Het is jammer, dat Kai niet wil babysitten, want hij is super met kinderen.

Tegen vijven hebben we zin in een drankje.  De bar bij het hotel is nogal saai, dus we lopen naar Bugaloe.  Daar bestellen Rick, Katja en ik een van hun shots.  Ik neem de lemon drop: wodka, citroensap en suiker, erg lekker! 

Te snel naar mijn smaak is het alweer tijd om ons klaar te maken voor onze laatste avondmaaltijd van deze vakantie.  Helaas is de zonsondergang vanavond maar matig, maar we mogen niet klagen.  Zelden heb ik hier zoveel mooie zonsondergangfoto's kunnen maken, als tijdens deze twee weken!

Bij Marandi krijgen we een tafeltje aan het water en zien in de verte de mooiste bliksemschichten.  Alleen komen die wel angstig snel dichterbij en voor we het weten begint het tussen het voorgerecht (een gigantisch bord carpaccio, dat Katja en ik delen) en het hoofdgerecht keihard te onweren!  Zo'n zware storm hebben wij in Aruba nog niet meegemaakt.

Gelukkig ligt het restaurant onder een palapa, wat een redelijk waterdicht dak blijkt te zijn.  We verhuizen wel van tafeltje, want de wind blaast de regen recht op ons.  We kennen een aantal restaurants op Aruba, die helemaal in de openlucht liggen, waaronder Papiamento en Passions, waar we eerder deze vakantie aten.  We vragen ons af, wat die doen met hun gasten, als het zo tekeer gaat!

Tegen de tijd, dat Rick en ik ons dessert van kletskoppen met ijs delen en de kinderen zich tegoed doen aan chocolade mousse, is het weer droog.  Door diepe plassen rijden we terug naar het hotel.  Rick oppert nog om even naar het casino gaan, maar daar krijgt hij een storm van protest tegen.  De kinderen willen hun winst niet kwijt en ik ben te moe.  Boven doen de kinderen nog een poging tot inpakken, maar het merendeel zal morgen moeten.  We zijn allemaal moe en gaan snel slapen.

Dag 12: Mangel Halto en parasailing

Om de een of andere reden kan ik al heel vroeg de slaap niet meer vatten en sta dus met gemak tegelijkertijd met Rick en Katja op. Zij gaan bij de zuidkust duiken, wat altijd een vroeg vertrek is.  Helaas doet Saskia's oor weer pijn, dus zij heeft besloten niet mee te gaan.

Als Kai ook wakker is, maken we ons klaar om te gaan snorkelen.  Saskia wil niet mee, die wil liever met de vogels beneden knuffelen.  Kai en ik rijden naar Mangel Halto, waar we ook een aantal duikers het water in zien gaan.  Dit is een van de weinige plekken op Aruba, waar je van de kust af kan duiken.

Het is een heel stuk zwemmen naar het rif en er staat een fikse stroming.  Wij moeten ons flink inspannen, vooral Kai, die eergisteren zijn voet pijn deed aan een steen en nu met maar een flipper zwemt.  Het is allemaal zeker de moeite waard.  We zien weer allerlei papegaaivissen en een heel stel andere kleurige vissen, sommigen waarvan ik nog niet eerder ben tegengekomen (of ik ben het vergeten, kan ook). 

We zwemmen flink ver naar buiten, maar op een gegeven moment fluit ik Kai terug.  Het is nogal vermoeiend zwemmen zo tegen de stroom in, die niet naar de kust, maar zijdelings trekt.  Ik wil niet te ver weg gaan en dan moeite hebben terug te komen.   Het is hier prachtig, maar na een uur voelen we allebei, toch redelijk goed getraind, onze benen en gaan terug.  Op de terugweg zie ik nog een mooie school reef squids (een soort inktvissen).

Op het vlonder staat een Amerikaan wild te gebaren.  Hij zoekt zijn groepje, die nog aan het snorkelen zijn, want hun rugzak en een andere tas zijn van het strand gestolen.  Hij is boos op hun Arubaanse gids, dat hij niet gewaarschuwd heeft de spullen in de auto te laten.  Mangel Halto ligt niet in de beste buurt en dat is een van de redenen, dat wij er in vorige jaren niet veel naar toe gingen. 

Nu schijnt de politie meer te patrouilleren en wordt er niet meer in auto's ingebroken, maar spullen op het strand zijn natuurlijk makkelijk ongemerkt mee te nemen.  Wel heel vervelend voor deze mensen, maar ik vind het ook een beetje naief.  Dat je in Amerika meestal van alles ongedeerd op het strand kunt laten liggen, wil natuurlijk niet zeggen, dat dat in andere landen ook zo is.

In Oranjestad probeer ik met alle macht een parkeerplaats te bemachtigen, die niet te verkrijgen is.  Ik parkeer dus maar als een Arubaan (sommigen staan gewoon op de stoep) op een plek, waar iedereen langs me kan, maar die geen officiele parkeerplek is.  We zullen toch niet zo lang wegblijven.

Bij Gemani haal ik de sieraden, die we daar achter hebben gelaten om schoon te maken en het ringetje met nieuw steentje erin op.  Het ziet er allemaal werkelijk weer als nieuw uit!  Zelfs mijn witgouden trouwring, die wat gelig was, ziet er weer helemaal wit uit.  Saskia's gouden kettinkje, waarvan het slotje stuk was, is ook gratis gemaakt.  Ze kunnen er weer een jaartje tegenaan.  Jay probeert me nog wat te verkopen, maar ik beloof hem volgend jaar terug te komen.

De benzinemeter in de auto staat wel heel erg laag, dus ik ga bij de Valero tanken.  Heb ik dat ook eens op Aruba gedaan. Helaas nemen ze geen credit cards aan en ik heb maar $8 cash bij me.  Daarvoor krijg ik maar een liter of zeven, maar het is in ieder geval voldoende om terug bij het hotel te komen.

Daar treffen we Saskia in de kamer en met zijn drieen gaan we even zwemmen.  Dan lopen we naar Bugaloe, waar de duikboot ook net is aangekomen.  Katja en Rick hebben een mooie duik gemaakt en Saskia's oor doet vanochtend geen pijn, dus ze vindt het wel jammer, dat ze niet mee kon.  In ieder geval heeft ze dit jaar eindelijk haar brevet gehaald en kan ze de volgende keer gewoon mee met de andere twee.

De lunch bij Bugaloe is weer lekker.  We zullen de Amstel Brightjes straks weer missen, hoewel het waarschijnlijk beter is voor onze lijn, dat we ze in Amerika niet kunnen krijgen!  Mijn broodje zalm gaat er ook goed in. 

Direct na het eten gaan Kai, Saskia en ik op zoek naar een parasail boot.  Katja en Rick gaan liever relaxen op het strand.  Mijn favoriete (betrouwbare) sportcentrum heeft geen parasailboot in het water vandaag, dus we lopen naar een van de strandtentjes, Itito's.  Daar komt de boot al na een paar minuten en we kunnen meteen mee.

Parasailing in Aruba is extra speciaal, omdat je meestal van bovenaf schildpadden op het wateroppervlak kunt zien, die naar boven komen om te ademen.  Ik mag als eerste en speur de zee af tot ik zo'n bruin lijfje zie.   Deze blijft lang boven en mijn dag kan niet meer stuk! 

Terwijl de anderen naar boven gaan (behalve ons drieen zijn er nog zes mensen aanwezig) zie ik nog twee schildpadden niet ver van de boot bovenkomen.  Een ervan blijft een hele tijd bij de boot.  Hij is net te ver weg om een foto te nemen, helaas, maar het is zo'n bijzonder gezicht. 

Over foto's gesproken, mijn nieuwe toestel heeft alweer kuren!  Het schermpje gaat dan weer wel en dan weer niet aan.  Ik zal het dus eenmaal thuis naar Olympus terug moeten sturen.  Intussen lijkt mijn oude toestelletje van zijn kuren verlost te zijn.   Het is wat met die camera's deze vakantie!

Rond vier uur worden we weer bij het hotel afgezet door de parasailboot.   Al duurt het "vliegen" maar een kwartiertje, zo'n paar uur op het water vind ik ook heerlijk.  Vooral als we, zoals vandaag, er nog een aantal schildpadden door zien.   Saskia zag er trouwens ook eentje van boven en Kai maar liefst zes!   We blijven het leuk vinden.

Rick en Katja treffen we in het zwembad, waar we nog een paar uur gaan lezen.  Dan is het alweer tijd om ons klaar te gaan maken voor ons een na laatste Arubaanse maal van deze vakantie.   Dit eten we vanavond niet en famille.  Katja gaat duiken en Rick en ik zetten Kai en Saskia af bij het Hard Rock Cafe.

Dan rijden wij samen door naar Oranjestad voor een romantisch dinertje samen.  Matilde is daar het uitgewezen restaurant voor.  Het is gesitueerd in een oude mid-negentiende eeuwse cunucu, die modern en gezellig is ingericht.  Het menu is zeer verfijnd.

We beginnen met een kir royale en bestellen dan allebei het "tasting menu", kleine hapjes van van alles en nog wat.  Het smaakt allemaal even lekker en mijn bananensoufflee als dessert is een heerlijke afsluiting van een maaltijd vol liflafjes.  Ook Rick heeft gesmuld en zijn met fruit gevulde crepes smaken hem ook erg goed.  Het was allemaal precies genoeg om te proeven, maar niet zoveel, dat we ons opgeblazen voelen.

In het hotel staan Katja en Kai te popelen om naar het casino te gaan.  Het wordt een goede avond, want we eindigen allemaal met winst!  Katja zelfs met honderd dollar en ik op de tweede plaats met zeventig.  De kinderen verkondigen al, dat ze morgen niet nog eens gaan, want dit geld willen ze niet weer vergokken.  Ik ben het daar helemaal mee eens!

Foto's volgen later.

Dag 11: De Palm Island

Bij het wakker worden bedenk ik me, dat ik dit jaar nog niet naar Eagle Beach heb gewandeld. Dat is ongeveer twee kilometer verderop en de bekende divi divi bomen, die op zoveel foto's van Aruba staan, staan daar. Rick is ook al op, dus gaat met me mee.

Onderweg komen we langs de vrolijk gekleurde adirondack stoelen aan het strand en daar moet ik natuurlijk ook weer foto's van maken. Rick wacht gelaten en neemt zelfs een foto van mij fotograferend, hi hi.

De divi divi bomen staan er gezond bij. Dat is weleens anders geweest, want een aantal jaren geleden hebben vandalen het ene boompje veel schade toegericht. Gelukkig lijkt het zich hersteld te hebben.

We fotograferen naar hartelust en kennelijk is dat besmettelijk, want opeens komt er een heel leger mensen met fototoestellen. Er stoppen zelfs auto's langs de kant. "Goed idee!", roept een Amerikaan ons toe.

Wij lopen verder een stukje Eagle Beach op. Het zand hier is zo mogelijk nog witter en fijner en zachter, dan dat van Palm Beach! Dit is een veel rustiger strand en er liggen een aantal schildpadden nesten aan. Het is altijd een mooie wandeling.

Terug in het hotel maak ik Kai wakker. Na zijn ontbijt gaan we een gewichtenroutine doen beneden. Saskia heeft een Women's Health boek gekocht, waar allerlei combinaties in staan. Ik vind het heerlijk om voorbeelden te hebben en voor ik het weet is er drie kwartier voorbij. Ook Kai is dan klaar en we vinden Rick in het zwembad.

De meisjes hebben allebei snorkel"problemen", dus we stoppen bij Windie's om die te verhelpen. Saskia's klip werkt niet meer goed en gelukkig is er een losse nieuwe te krijgen, want goede snorkels zijn best duur. Katja is die van haar al duikend in zee verloren, dus zij moet wel een nieuwe.

Dan is het tijd voor onze jaarlijkse excursie naar De Palm Island. Dit eiland heeft een mooi waterpark en lekker "all inclusive" eten en drinken, maar voor ons is de aantrekkingskracht het snorkelen met de enorme blauwe papegaaienvissen.

Na kaartjes gekocht te hebben en een armband omgekregen te hebben (die van Saskia met "no alcohol" erop), nemen we het bootje naar de overkant. We zijn de enigen op het bootje, maar eenmaal op het eiland merken we, dat we allerminst de enigen zijn! Zo druk hebben we het nog niet meegemaakt.

Rick wil per se op het houten dek een stoel vinden, maar alles is bezet. De kinderen en ik vinden stoelen verderop in het zand. Veel keuze is er niet!

Ook de restaurants zitten vol, maar in het verste vinden we een tafeltje met uitzicht op zee. Katja, Kai en ik nemen van het buffet, waar ik vooral de Arubaanse vissoep en de grouper met Creoolse saus erg lekker vind. Rick en Saskia gaan op de Amerikaans/Nederlandse toer en nemen een hamburger met friet met mayonnaise.

De drukte deert mij verder niet, want de voornaamste reden, dat ik dit eiland zo bijzonder vind, bevindt zich in het water. Het is hier heel ondiep en er zwemmen de mooiste papegaaienvissen rond, waaronder enorme blauwe.

Na het eten gaan we dus meteen het water in. Al gauw horen we allerlei getoeter van de kant. Het blijkt voor ons te zijn. De lifeguard zwaait, dat we terug moeten komen. We moeten een zwemvest aan en mogen niet verder, dan de boeien. De hele middag horen we dan ook irritant getoeter, omdat mensen daar niet naar luisteren.

Het is ook vrij overdreven, want op de meeste plekken kun je gewoon staan, als dat nodig mocht zijn. Wij vinden het vooral jammer, dat je niet verder weg mag zwemmen, want daar is het juist het mooist. Enfin, ik doe braaf mijn vestje aan, want ik wil snorkelen. De anderen hebben er geen zin in, dus gaan in het waterpark spelen en, in Saskia's geval, lezen.

Zoals ieder jaar vermaak ik me prima met foto's nemen van de kleurige vissen. Opeens is er anderhalf uur voorbij en ik ga er uit om even wat te drinken en lezen. Gelukkig krijg ik Rick en Katja er weer in te gaan, want samen snorkelen is veel leuker.

We nemen "Snorkel Snax" mee en al gauw heb ik enorme papegaaienvissen om me heen, die met hun "tanden" van de tube eten. Kostelijk! We vermaken ons zo goed, dat het voor we het weten vijf uur is en we het water "uitgetoeterd" worden.

Het bootje brengt ons weer terug naar het vasteland. Op de weg terug gaan we naar Super Food om onze "grote" inkopen te doen. Dat wil zeggen, de Nederlandse lekkernijen, die we mee terug naar huis willen nemen. Daaronder veel Pickwick thee, tijgernootjes, sambal, Slankie, hagelslag en veel meer. We nemen er altijd een extra tas voor mee.

Vanuit de hotelkamer kijken we naar alweer een schitterende zonsondergang. Daar krijg ik nooit genoeg van! Ooit hoop ik ergens aan een westkust te wonen en daar eindeloos veel zonsondergangen te kunnen zien.

Het restaurant van vanavond is Papiamento. Onze naam staat niet op de lijst, ondanks, dat ik gisteren gereserveerd heb. Dat geeft gelukkig niet en we krijgen een tafel dichtbij het zwembad. Dit restaurant ligt bij een oude cunucu met een schitterende tuin.

We zitten onder gigantische bomen, waarvan Katja vraagt, of ze echt zijn. Rick antwoordt, dat we hier niet in Disney World zijn, ha ha! Zoals altijd is het eten ook voortreffelijk. Katja en ik nemen de "Neptune", kreeftestaart, garnalen en mahi mahi op een steen gegrild. In plaats van de citroenboter hebben we de pittige papayasaus gevraagd. Super lekker allemaal!

Katja en Rick hebben nog energie om naar Bugaloe te gaan, waar een salsa avond is. De rest blijft op de hotelkamer tv kijken. Katja en Rick zijn vrij snel weer terug, want er was niemand, die ze kenden.

Foto's van vandaag (inclusief ring, Bianca ;)) staan hier.

Dag 10: Pedernales, grotten en Andicuri

Vanochtend moet het dan echt gebeuren, Katja's onderwater rescue diving examen. Omdat ik wel wil zien, hoe ze het zal doen en omdat ik graag een tweede kans heb om de prachtige queen angelvissen bij Pedernales te fotograferen, ga ik mee om te snorkelen. Rick en de andere twee kinderen gaan niet mee. Zij gaan liever de duinen bij de vuurtoren verkennen.

Adolfo, de baas van de duikschool, wordt Katja's examinator en Nina haar slachtoffer. Op de weg naar het wrak krijgt Katja nog een laatste les en dan is het tijd voor de praktijk. Nina gaat het water in en Katja moet haar redden, terwijl Nina wild om zich heenslaat. Dat is duidelijk niet makkelijk, maar het lukt Katja haar onder controle te krijgen en terug naar de boot te slepen.

De rest van de skills gebeuren nu onder water en pas later weer aan de oppervlakte, dus ik ga snorkelen. Een ouder Amerikaans paar kreeg het duiken niet onder de knie en is ook mee om te snorkelen. Duidelijk vinden ze het maar eng, ondanks, dat ze een zwemvest om hebben. Ik krijg de vrouw zover om naar de angelvissen te komen kijken, maar daarna zwemmen ze al meteen weer terug naar de boot.

Er zijn hier zeker vijf van de prachtige felblauw met gele vissen hier, die regelmatig heel dichtbij komen. Ik heb lekker lang de tijd om ze goed op de foto te proberen te zetten. Dat valt niet mee, want ze zijn nogal verlegen en heel beweeglijk. Het lijkt echter wel, of ze aan me gewend raken, want naarmate de tijd vordert komen ze steeds dichterbij. Hopelijk zijn de foto's gelukt!

Na zo'n drie kwartier komt Katja op me afzwemmen. Ze heeft haar skills goed gedaan en voor het schriftelijke gedeelte had ze 90%. Ze heeft haar rescue diving brevet dus behaald! Ik zie haar nog wel verder gaan, zodat ze ooit op een van de eilanden een tijdje als dive master kan werken.

Intussen horen we van Nina, dat De Palm Island vanmiddag gesloten is. Daar wilden we nu net heen. Dan moet dat morgen maar en het programma van morgen naar vanmiddag verplaatst.

Adolfo doet ook een duit in het programma omgooizakje, want hij verkondigt, dat Katja's nachtduik vanavond vanwege gebrek aan deelname geen doorgang kan vinden. Er is donderdag nog een nachtduik, maar dan hadden we een van de speciale restaurants gereserveerd, waar Katja ook heen wilde.

Vanaf de duikschool bel ik het restaurant. Helaas hebben ze voor vanavond niets meer rond zonsondergang, wat juist een van de redenen is, dat we dit restaurant kozen. We kunnen om acht uur wel terecht, dus dat reserveer ik dan maar. We kunnen rond zonsondergang aan de bar wat drinken voor het eten.

Rick is allerminst blij, als hij de veranderingen van plannen hoort, maar er is niets aan te doen. We zullen alles, wat we wilden doen, nog steeds doen, alleen een beetje anders. Moet toch ook kunnen op een vakantie.

Na weer een lekkere lunch bij Bugaloe gaan we op weg naar de grotten. Omdat Kai niet duikt, krijgt hij op een dag van de vakantie de keuze van wat we gaan doen. Dat is vrijwel altijd het eiland verkennen. Vanochtend zijn ze dus naar de duinen geweest en nu rijden we naar het Arikok Nationale Park om te gaan spelunken.

Sinds we hier voor het eerst waren is er een keurige weg aangelegd. Alleen zit er om de haverklap een diepe greppel om regenwater weg te laten lopen in, wat het erg schokkend en hobbelend maakt. Saskia, die wat last van wagenziekte heeft, wordt er niet lekker door.

Gelukkig komen we al gauw bij de Fontein grot aan. Hier in Aruba loop je gewoon de grotten binnen. Deze grot is vrij ondiep, maar heeft mooie stalactieten en stalacmieten. Als we er binnenlopen, zie ik net een vleermuis wegvliegen. Het stinkt er ook flink naar vleermuizen!

Wij hebben het al gauw gezien en gaan naar de tweede grot, de Quadirikiri. Onderweg stopt Rick om foto's te nemen van de tien windmolens, die hier in het afgelopen jaar zijn neergezet.

De Quadirikiri grot is veel groter. Er zitten gaten in het "plafond", die zonlicht doorlaten. Dat maakt voor leuk fotograferen. Misschien door het daglicht, maar de stalactieten en -mieten hier hebben verschillende kleuren, waaronder groen.

We lopen dieper de grot in naar een tweede kamer en kennelijk zijn er nog meer, want een gids komt naar buiten. Wij hebben echter geen zaklantaarn, dus houden het verkennen hierbij.

Inmiddels beginnen we de wegen hier in de binnenlanden van Aruba weer beter te kennen en we rijden zonder verkeerde afslagen naar het Andicuri strand. Volgens mij komen hier vrijwel geen toeristen. Het is dankzij Madi, dat wij het leerden kennen.

Andicuri is een kleine baai met een mooi zandstrand. Het ligt aan de Atlantische Oceaan kant van het eiland, waar de zee veel ruiger is, dan aan de westkant, waar wij logeren. Het is meestal ook niet aan te raden te gaan zwemmen bij de stranden aan deze kant, maar dit is een uitzondering.

Nog steeds zijn de golven flink en staat er een sterke stroom, maar zolang je kan staan zit je goed. Er zijn een aantal Arubaanse jongens met surfboards aanwezig. Wij spelen meer dan een half uur in de golven. Vooral Rick en Kai vinden het heerlijk en gaan naar het gedeelte, waar de golven zwaarder binnen komen rollen.

Saskia vreest na een koprol in een hoge golf, dat er een stukje van haar ondertanden is afgekomen. Daarna heeft zij er niet zoveel zin meer in. Katja en ik vinden het wel lekker, maar wij dragen contactlenzen en er zit veel heel fijn zand in het water. Op een gegeven moment moet ik er gewoon uit, omdat mijn ogen als schuurpapier aanvoelen.

We laten Rick en Kai nog even ravotten, terwijl wij op het mooie zand wat afdrogen. Het voelt heel avontuurlijk hier met het verlaten woestijnlandschap achter ons en de woeste zee voor ons.

Kai komt dan ook helemaal enthousiast uit het water. Dit gaat voortaan ieder jaar op ons lijstje, verkondigt hij. Ik ben blij, dat hij ook eens echt laat zien genoten te hebben. Als hij zo enthousiast is, wil dat heel wat zeggen.

Terug in het hotel gaan Katja en ik meteen naar boven om te douchen. Wij willen die zandkorrels uit onze ogen wassen! De anderen volgen al snel en we maken ons klaar om naar de Flying Fishbone te gaan. Ondanks, dat onze reservering pas om acht uur is, willen we er voor zonsondergang zijn.

Onderweg treffen we nogal wat verkeer en het ziet ernaar uit, dat het een bewolkte zonsondergang zal worden. Ik vraag Rick langs een strand te parkeren, zodat ik alvast wat foto's kan nemen. Juist door de vele wolken is het vanavond weer erg kleurrijk.

Bij het restaurant lijkt het erg druk, maar we blijken meteen al een tafeltje te kunnen krijgen. Prima, want we hadden niet bepaald zin om tot acht uur te moeten wachten. De zonsondergang blijkt toch weer heel mooi en we maken de nodige foto's.

De bediening in dit restaurant is meestal erg goed, maar vanavond treffen we iemand, die zich nauwelijks laat zien. De Nederlandse jongen, die de waterglazen vult, doet dat echter heel erg goed. Rick merkt op, dat de serveerder daar wel een voorbeeld aan mag nemen, wat de jongen doet glunderen.

Wijselijk, want ik ken hun porties, bestel ik twee voorgerechten. De gazpacho met tempura reuze gamba's "vooraf" en de crabsalade met appel als "hoofdgerecht". Daar krijg ik geen spijt van!! Het is heerlijk en ik heb nog wat plaats voor hun overheerlijke desserts.

De anderen hebben zowel een voorgerecht, als een hoofdgerecht en hebben er, mede omdat er heel wat tijd tussen de twee zit, moeite mee hun hoofdgerecht op te krijgen. Zij willen echter ook dessert, dus eten zoveel als ze op kunnen. We zien ook mensen met "doggy bags" vertrekken, maar dat is met de visgerechten van Rick en Katja geen optie. Die bederven in deze hitte meteen.

We besluiten een drietal desserts met zijn vijven te delen. We kiezen de witte chocolade mousse (te zoet voor mij en ook de anderen vinden het matig), pure chocolade mousse (om je vingers bij af te likken!) en Nederlandse appeltaart. Die laatste is nieuw voor de anderen en ik was vergeten, hoe lekker die is. Ze zeggen wel "As American as Apple Pie", maar die apple pie, hoe lekker ook, haalt niet bij de Nederlandse appeltaart!

In ieder geval was het eten weer voortreffelijk en de ambiance ongeevenaard. De bediening liet te wensen over, want Rick kreeg ook niet precies, wat hij had besteld, maar dat mocht de pret niet bederven. Eten bij dit restaurant blijft een bijzondere ervaring (al zullen we er niet gauw in het water gaan zitten, zoals sommigen vanavond!).

Op de terugweg is er helemaal geen verkeer, dus we zijn alweer snel terug bij het hotel. De kinderen gaan een film kijken op tv en Rick en ik computeren wat. We zouden allemaal meer energie willen, want het casino lokt of een drankje bij Bugaloe, maar we zijn er te moe voor.

Foto's van vandaag staan hier (minus de prachtige zonsondergang, die ik er straks bij zal zetten en Bianca de ringfoto volgt nog, hij staat er toch niet bij, zie ik).

Dag 9: Antilla en shoppen

Nu we zo'n prachtig uitzicht hebben, slapen Rick en ik met de gordijnen open. Zo zien we ook meteen bij het wakker worden, wat voor weer het is. Meestal word ik door de zon wakker, maar vanochtend is het nogal donker om half zeven. Het regent! Ik draai me nog maar eens om en hoop, dat het weg zal trekken, anders zal het geen mooi snorkelweer zijn.

Gelukkig is het om acht uur weer helemaal zonnig en zien we de buien over zee wegtrekken. Zo is het goed: 's nachts regen en overdag mooi zonnig. Na het ontbijt lopen Katja, Rick en ik naar Unique Sports voor de volgende duik- en snorkel rit. Saskia's oren doen pijn en Kai wil niet meer met de boot mee om te snorkelen, dus die twee gaan zich samen in en rond het hotel vermaken.

De tocht vanochtend gaat naar het Antilla scheepswrak. Vroeger was het daar prachtig snorkelen, maar een paar jaar geleden is het schip door ruwe zee vanwege een orkaan nog wat verder gezonken.

Als alle duikers van boord zijn, spring ik erin. Dit is met zijn 133 meter het grootste scheepswrak in de Caribische zee, dus ik krijg mijn beweging met heen en weer zwemmen. Het wrak ligt wel dieper, maar vooral bij de boeg zie ik een heel aantal mooie vissen.

Al gauw komt het enorme Jolly Pirates piratenschip met wel vijftig snorkelers en daarna nog een catamaran met nog meer snorkelers en ligt de hele zee vol. Ik heb het mooiste plekje gevonden en dat is verder weg, dan de meeste mensen zwemmen. Goed, want ik heb een hekel aan al die trappelende en om zich heen slaande lijven om me heen. Het eerste jaar hebben we een keer zo'n snorkelexcursie genomen en daarna nooit weer.

Op de terugweg gaan Katja en ik op de voorkant van de boot liggen. Ik speur het water af naar eventuele schildpadden, maar zie er helaas geen. Alleen het bootritje is al de moeite waard, zo ontspannend!

Kai en Saskia treffen we bij de vogels aan. Saskia is helemaal verliefd op Lisa, de kaketoe. Het is ook echt een lief dier, dat. Saskia verklaart, dat zij, als ze eenmaal getrouwd is, ook een kaketoe wil hebben. Prima, zolang wij de kooi maar niet schoon hoeven te houden. Dat gaat hier lekker met de tuinslang, maar dat kan binnenshuis natuurlijk niet.

Voor de lunch gaan we dit keer naar Gilligan's, het strandrestaurant van het Radisson hotel. Vroeger hadden ze hier heerlijke sate, maar die staat niet meer op het menu. Katja en ik bestellen allebei de Jamaicaanse jerk kipwrap, die maar matig is. Jammer, want dit was een van onze favoriete lunchplekjes. Het hele Radisson hotel lijkt ook heel stil in vergelijking met "ons" Westin. Ze zijn dan ook een stuk duurder, terwijl ze niet meer bieden.

Na de lunch gaan we naar Arashi om daar een strandmiddagje te houden. Ik ga snorkelen, maar de anderen hebben daar geen zin in. Ze hebben de volleybal mee en gaan in het water spelen. Katja gaat op een doek liggen lezen. Dit is veel meer een "gewoon" strand, dan Palm Beach, waar het merendeel wordt ingenomen door de palapa's van de hotels.

Op de parkeerplaats kopen we, als we uitgezwommen en -gezond zijn, een snow cone met siroop en gecondenseerde melk. Ik neem dit keer kokosnoot smaak en het is heerlijk met deze hitte!

Ieder jaar gaan we even in Oranjestad winkelen en daarvoor is vanmiddag de aangewezen tijd. Bij Gemani, waar Rick al zeker zeven jaar achtereen een sieraad voor mij heeft gekocht, lopen we als eerste binnen. Wij zijn vrijwel altijd net voor of tijdens onze huwelijksverjaardag in Aruba en romantische Rick geeft zijn ekster van een vrouw dan graag iets blinkends.

Kai heeft aangegeven graag een horloge te krijgen, nu hij naar college zal gaan. Aangezien de meisjes duiken en dat flink duur is, mag hij er van ons een uitkiezen. Bij deze winkel ziet Kai niets van zijn gading. Rick neemt hem mee naar Little Switzerland, waar hij een mooi modern Citizen horloge vindt.

Vorig jaar is tot mijn grote verdriet (want ze zijn heel zeldzaam) het groene saffiertje uit een van mijn ringen gevallen. Die heb ik nu mee om een nieuwe steen in te laten zetten. Alleen schrik ik me lam van de prijs! Dan heb ik liever een leuke nieuwe ring. De verkoper ziet zijn kans schoon en biedt aan een goedkopere steen in de oude ring te zetten en laat mij wat nieuwe dingen zien.

Omdat ik turquoise draag en me dat zo goed staat, raadt hij blauwe diamanten aan. Deze mensen weten echt, wat ze doen, want ik ben meteen verliefd op een witgouden ringetje met een schuine rijtjes briljantjes en blauwe diamantjes, die meer turquoise zijn. Het is modern, bescheiden en precies mij. De prijs is ook goed. Ik popel het aan Rick te laten zien en die is ook meteen overtuigd, dat dit "hem" is.

In de oude ring wordt een vrij goedkope rode steen gezet, zodat ik die ook weer kan gaan dragen. Verder laat ik, zoals ieder jaar, mijn armband en trouwringen achter om schoongemaakt te worden. Deze juwelier heeft werkelijk bijzonder goede prijzen, iets wat we zeker uitvonden, toen ik een armband verloor. Onze verzekering kon diezelfde armband of iets dergelijks niet vinden voor de prijs, die wij ervoor betaalden.

De meisjes vinden een paar leuke zilveren oorbellen en ketttinkjes, dus zijn ook zeer tevreden. Rick kijkt wat rond, maar zijn interesse gaat uit naar electronica. Hij heeft net een heel mooi nieuw horloge en is verder, behalve zijn trouwring, geen man, die wat met juwelen heeft. Aan hem zijn kettingen en armbanden niet besteed.

Om half zeven hebben we gereserveerd bij Pincho's. Dit restaurant op een pier aan het water heeft een van de beste locaties om de zonsondergang te zien. We krijgen de beste tafel daarvoor, helemaal aan de rand, niemand in onze weg. En alweer worden we getracteerd op een prachtige zonsondergang. We hebben deze vakantie geluk daarmee, vorig jaar lang niet zo.

Het eten is ook voortreffelijk, ja, alweer. Dit eiland heeft een aantal zeer goede restaurants. Mijn voorafje is filet mignon met een rum blauwe kaassaus, die heel bijzonder smaakt. Als hoofdgerecht nemen Katja en ik allebei de garnalen, die met een mangosaus worden geserveerd. Rick tracteert zichzelf op een Caribische kreeft en geeft mij er ook een stukje van. Het smaakt iets anders, dan een "gewone" kreeft, maar net zo lekker.

We zijn blij voor de verandering eens wat vroeger klaar te zijn, zodat we nog wat kunnen computeren en tv kijken op de hotelkamer. De dagen vliegen zo en het einde van de vakantie is alweer bijna in zicht. Ik probeer er nog even niet aan te denken, want we zullen meteen weer in de drukte van het leven zitten met beide oudsten binnen de week weer naar school!

Foto's van gisteren en vandaag staan hier.

Dag 8: Natural Pool met Madi

Het gebeurt me wel vaker op vakanties, ik word steeds luier, waar het op sporten aankomt. Hier heb ik ook zo weinig pijn, dat ik het daarom niet nodig heb. Vanochtend blijf ik lui liggen in plaats van mijn cardio en gewichtenroutines te gaan doen.

Gelukkig krijg ik Rick wel bereid om een strandwandeling te gaan maken. Dat is tenslotte ook beweging. We lopen langs Palm Beach naar de Fishermen's Huts. Daar is het een drukte van jewelste met windsurfers en kite surfers. Ook kamperen de Arubanen in het weekend in de hutjes langs het strand. Het is altijd een kleurrijk geheel.

Bij het stuk strand, dat ieder jaar weer is afgebakend om de schildpaddennesten te beschermen, keren we om. Turtugaruba is de organisatie, die op dit eiland de schildpadden monitort. Een aantal jaren geleden zagen we een babyschildpad, die ze, na het uitkomen van een nest, nog uit het zand redden. Sindsdien hoop ik nog altijd zo'n nest te zien uitkomen.

Bij het hotel zijn de vogels uit hun kooien en Rick wil graag op de foto met de blauwe papegaai. Tot onze verbazing zijn de kinderen nergens te bekennen. Meestal wil Saskia dit evenement niet missen. Boven blijkt, dat ze alle drie nog in diepe rust liggen. Saskia racet naar beneden en kan nog net haar favoriete vogel knuffelen.

Dan maken we ons klaar voor onze excursie van vandaag. Onderweg vullen we de koelbox met drankjes en ijs van Super Food. Lunch is vandaag bij The Paddock. Ik bestel hun speciale tosti met ham, kaas, tomaat en ananas. Een verrassend lekkere combinatie, die ik thuis ook eens wil maken.

Om twee uur hebben we met Madi afgesproken om naar de Natural Pool te gaan. Dit natuurlijke zwembad bevindt zich aan de ruige oostkant van het eiland. Tot vorig jaar waagden wij ons zelf aan de "weg", die werkelijk die benaming niet verdient.

Feitelijk rijd je over de scherpe rotsen en lekke banden zijn niet ongewoon. Het eerste jaar hadden wij er ook een. Regelmatig vroeg ik me toen af, of het zwembad de moeite van die enerverende enge rit wel waard was.

Vorig jaar dachten we een 4x4 te huren, maar het bleek alleen een all wheel drive te zijn. Daarmee is de rit naar de Natural Pool onmogelijk, dus daar stonden we dan. Gelukkig had Pat mij over Madi verteld, die onze reddende engel werd en ons bekwaam naar "Conchi" loodste.

Dat was zoveel leuker en relaxter, dan zelf rijden, dat we dit jaar weer met Madi willen gaan. Bij het begin van de weg naar de Pool staat haar huis. Na even zoeken, met als aanknopingspunten de "Hooiberg", Casibari steenformaties en de ezelopvang, vinden we de juiste route. Dat is altijd even puzzelen, want een duidelijke kaart van de binnenlanden van Aruba is er niet.

Bij het huis treffen we drie kinderen, die met een enorm kapmes kokosnoten aan het openhakken zijn. De oudste is op zijn hoogst acht! Madi komt al gauw naar buiten rennen en omhelst ons als oude bekenden.

In haar rode safari Jeep gaan we op weg. Een Spaans gezin in een witte Jeep volgt ons, want ze vinden het duidelijk een beetje eng. Net als ik denk, dat het lekker vlot gaat, slaat de Jeep af en wil niet meer starten! Ik voorzie al een lange hete wandeling naar de Pool, maar Madi laat zich niet zomaar kisten.

Met haar mond zuigt ze, tot Ricks, die is uitgestapt om haar te helpen, ontsteltenis, de benzine naar buiten en spuugt die in de carburator! Dat doet ze een paar keer en inderdaad, de Jeep start weer. Rick biedt Madi maar gauw een van onze Pepsi Max blikjes aan!

Met veel gehobbel en de mooiste uitzichten komen we na zo'n twintig minuten bij de Pool aan. Daar is het veel drukker, dan andere keren. Het is zondag en er zijn ook veel Arubanen, die hier een middagje gaan zwemmen en van de rotsen duiken.

We vermaken ons er een uurtje met snorkelen, ik zie een blauw en geel visje, dat ik volgens mij nog niet eerder heb gezien. De kinderen klauteren op de rotsen en duiken ervan af. Als we klaar zijn met zwemmen neemt Madi ons nog naar boven op de rotsen, vanwaar we prachtig uitzicht hebben.

De terugweg verloopt zonder problemen. We nemen afscheid van Madi, die ons nog aanraadt even langs het Andicuri strand te gaan. Daar schijnt het leuk zwemmen te zijn. Vandaag hebben we geen tijd meer om te zwemmen, maar we besluiten te gaan kijken of het wat is.

Op een gegeven moment zien we een bordje met "Andicuri" staan en nemen de afslag. Voor we het weten rijden we tussen de rotsen op een "weggetje", dat maar net iets beter is, dan dat naar de Natural Pool. Avontuurlijke Rick besluit toch door te rijden en ik sta duizend angsten uit, dat we midden in de wildernis panne zullen krijgen.

Gelukkig gebeurt dat niet en het strand ziet er inderdaad mooi uit met flinke golven. We besluiten hier een van de resterende middagen heen te gaan. Zonder kleerscheuren komen we niet veel later weer op de geasfalteerde weg en zien even later, dat er een veel betere weg naar Andicuri loopt.

Voor vandaag hebben we weer genoeg avonturen beleefd! We zwemmen nog even en lopen dan naar Bugaloe om naar de live muziek te luisteren en de zonsondergang te bekijken. Het is weer een mooie vanavond met een catamaran op de voorgrond voor leuke plaatjes.

We eten vanavond laat, want we konden pas om half negen terecht bij Passions. Dit restaurant wilden we deze vakantie eindelijk eens proberen, want het krijgt enorme goede recensies.

Het restaurant ligt tegenover het Amsterdam Manor Resort (waar ik ooit eens hoop te logeren) op het strand. We krijgen een tafeltje aan het water en horen de golfslag mooi. Het is te donker om iets te zien. Als we de menu's aangereikt krijgen, blijken die ieder van binnen verlicht te worden. Wat een uitvinding, dat zouden meer restaurants moeten gebruiken.

De goede recensies zijn allerminst overdreven. De serveerder is er precies, als we hem nodig hebben. Hoe lekker hun brood met een speciale pittige saus is, blijkt wel uit het feit, dat we drie mandjes ervan leegeten! Mijn Caribische garnalen zien er niet alleen prachtig uit, maar smaken ook heerlijk.

De anderen hebben nog plaats voor een toetje, de meisjes passievruchtenmousse en Rick en Kai brownie bites. Natuurlijk "moet" ik daar een hapje van proeven en ook die zijn verrukkelijk. Dit restaurant gaat op ons favorieten lijstje!

Doodmoe en voldaan van een lange en avontuurlijke dag rollen we vrijwel meteen na het eten ons bed in!

Dag 7: Oranjestad en snorkelen

De meisjes en Rick gaan vanochtend op een twee tank duik naar de Zuidkust van Aruba. Dat betekent, dat ze pas tegen enen terug zullen zijn. Kai wil lekker blijven uitslapen en rusten, maar ik ga erop uit. Dit is de perfecte kans om eens lekker ongestoord in Oranjestad te gaan fotograferen.

Na mijn beschuitje met smeerkaas stap ik in de auto. Er is een omleiding en ik kan niet via de directe weg naar de stad. De omweg is eigenlijk nog leuker, want zo zie ik dingen, zoals een prachtig kerkhof, waar ik stop om wat plaatjes te schieten. De graven liggen hier veelal boven de grond en zijn kleurrijk met allerlei (zijden en plastic) bloemen.

Eenmaal in Oranjestad zie ik nog een schattig geel kerkje. Bij het postkantoor parkeer ik de auto. Er is geen toerist te bekennen, dus ik zie de mensen wel een beetje kijken, als ik met mijn camera met Mickey Mouse band uitstap. Tegenover het postkantoor zie ik de universiteit van Aruba liggen, een mooi geel met wit gebouw.

Bij het kerkje ligt nog een Katholieke begraafplaats en daarnaast de Protestantse begraafplaats. De graven verschillen nauwelijks, allemaal zijn ze even mooi en bloemrijk. Op sommigen zijn de namen van de overledenen met de hand in klei geschreven.

Na de nodige foto's rijd ik verder en het is even zoeken om de hoofdweg langs het water weer te vinden. Daar zijn nog een aantal plekken open op de parkeerplaats bij het marktje. Ik loop de stad in, die nog heel erg stil is. Er zijn bijna geen toeristen, enkel mensen, die er wonen.

Na de toeristische juwelenzaken en andere "duty free" en souvenirswinkels kom ik opeens op de lokale winkelstraat. Voor de winkels zetten leveranciers standjes met uitverkoop en ik zie, hoe het "gewone" leven hier zo'n beetje is.

In de zijstraatjes voel ik me soms een beetje erg opvallend met mijn fototoestel, zo overduidelijk toerist. Hier zie je ook, dat, al is Aruba voor een Caribisch eiland vrij welvarend, er ook de minder bedeelden wonen. Sommige huisjes hebben enkel een deur en een paar ramen.

Bij een straatje zie ik een interessant "gebouw" staan, maar het ziet er verder nogal louche uit, dus ik twijfel, of ik er wel in wil lopen. Die twijfel is niet onterecht blijkt, als een aardige Arubaan naast mij komt rijden en me adviseert daar niet alleen te gaan lopen. Hij vraagt, wat ik er wil en ik wijs het kegelvormige gebouwtje aan om te fotograferen.

Heel vriendelijk biedt hij aan naast me te rijden, zodat ik het veilig kan bereiken. Ik neem het aanbod aan, maar weet eerst niet, wat ervan te denken. We bevinden ons een straat achter de hoofdstraat, zo erg kan het toch niet zijn?

Het blijkt wel "zo erg". Allerlei nogal vermergelde mensen komen op me af en vragen, wat ik aan het doen ben. De man in de auto zegt, dat ze me zouden blijven volgen, als hij er niet zou zijn. Ik geloof het graag en voel me allerminst op mijn gemak!

Gauw knip ik een foto van het gebouwtje, dat wel een interessante geschiedenis heeft, zo vertelt de auto meneer. Vroeger was dit een oven, waar men de verf, die voor de huizen werd gebruikt, in maakte. Ook op de hoek van die straat staan nog wat enge figuren en ik ben blij met mijn beschermer.

Die heeft intussen door, dat ik Nederlands spreek, dus we kletsen nog even verder en hij laat me trots de gerestaureerde monumentenhuizen zien. Dan neem ik afscheid van mijn naamloze ridder en bedank hem heel hartelijk voor zijn vriendelijkheid.

Dit was weer even genoeg avontuur voor mij, dus ik loop terug naar de auto. Bij het marktje koop ik een leuke pareo, rood met felgekleurde papegaaien, om om te knopen naar het zwembad of het strand. Om de een of andere reden ben ik degenen, die ik thuis heb, vergeten en dit kost maar $10.

Op de terugweg stop ik bij Super Food en haal daar een schuimrubber koelbox om morgen mee naar de Natural Pool te nemen. Ook neem ik een fles zonnebrandspray mee, want we gaan verbazingwekkend snel door onze voorraad heen.

Kai blijkt de hele ochtend in de kamer te hebben doorgebracht en verveelt zich dood. Eigenlijk wil ik even computeren, want op het midden van de dag is de internet connectie het best. Maar ik heb medelijden met hem en maak me dus gauw klaar voor het zwembad.

Na even zwemmen is het alweer tijd om Rick en de meisjes te ontmoeten bij Bugaloe. Hun duiken zijn goed gegaan, maar Saskia had bij de laatste toch oorpijn. Zij wil nu eeen paar dagen niet duiken. Jammer, maar ze heeft er nu ook al zes duiken opzitten, dus zo erg is het niet.

Voor de lunch kies ik dit keer een broodje frikandel. Die heb ik al jaren niet op en vind ik veel lekkerder, dan een kroket (ik houd niet zo van ragout). Hij wordt met kerriesaus en uitjes geserveerd en ik proef ieder hapje zo goed mogelijk. Toch jammer, dat vleesprodukten niet mogen worden geimporteerd naar de VS.

Katja vertrekt meteen na de lunch weer naar de duikschool. Als alles goed gaat, is dit haar laatste duik voor ze haar rescue diving brevet zal halen. Ze zal allerlei "skills" moeten doen, zoals een missende duiker vinden en een in paniek zijnde duiker redden.

Kai en Saskia willen lekker in het zwembad spelen met de nieuwe volleybal, die Kai kocht. Rick en ik gaan snorkelen bij Arashi. Dit blijft toch wel mijn favoriete snorkelplek, al is Mangel Halto eigenlijk mooier. Arashi en Malmok zijn rustig en heel ondiep, waardoor je dichtbij de vissen bent.

Vandaag zien we ook veel meer, dan toen ik hier een paar dagen geleden met Kai was. Zo zie ik opeens een inktvis onder me vandaan schieten. Die zie je eigenlijk nooit zwemmen. Ze verstoppen zich snel onder een rots. Zo ook deze, ik heb geen tijd er een foto van te maken en als Rick er is, heeft hij zich al helemaal onder een rots verstopt.

Er is voor mij bijna niets ontspannender, dan zo in het aquarium van de natuur te drijven. Je weet ook nooit, wat je tegenkomt (en ja, ik weet het, Karin, duiken is nog mooier). We snorkelen zo'n anderhalf uur en dan krijgt Rick het koud.

Op de parkeerplaats staat een karretje, waar je "snow cones" kunt kopen in allerlei smaken. Ik heb daar enorme zin in en herinner me van vorig jaar, dat Saskia er ook gecondenseerde melk op kreeg. Ik bestel passievruchten smaak met die melk erop en het is verrassend lekker!

Inmiddels is Katja ook terug van haar duik en heeft haar brevet nog niet. Iemand aan boord ging hyperventileren, dus er was geen tijd om haar proeven te doen. Nu moet ze het dinsdagochtend weer proberen.

Voor het avondeten kiezen we na rijp beraad om weer naar Cafe Rembrandt te gaan. Het eten daar was voortreffelijk en Rick heeft er nog nooit gegeten. Ook vanavond wordt het weer een succes. Wij verkiezen dit restaurant voortaan over Bingo!, dat naar onze mening achteruit is gegaan en de bediening daar is nooit erg attent.

Bij Cafe Rembrandt hebben ze het prima voor elkaar. Vrolijke en attente bediening, super goed eten voor redelijke prijzen en lekker buiten zitten. Dit keer neem ik de filet mignon met groene pepersaus en dat is ook helemaal geen verkeerde keuze!!!

Na een lekkere en vooral gezellige maaltijd gaan we op zoek naar de 080 (kengetal van Nijmegen) bar. Daar zijn we door een van de dive masters uitgenodigd op het verjaarsfeestje van zijn vriendin. Het loopt tegen negenen, maar duidelijk zijn we veel te vroeg. Het feest zal pas rond half elf beginnen. Dat is ons te laat, dus we keren terug naar het hotel.

Daar halen we de casino chips uit de safe en gaan ons geluk beproeven. Dat is beduidend minder, dan vorige keer. Kai verliest zelfs zijn hele $100 weer (hij zet ook wel wat roekeloos in, maar dat is de les om te leren). Katja en ik doen het nog het best en vertrekken tenminste met wat winst. In ieder geval hebben we weer een paar uur leuk gespeeld met zijn vieren.

Foto's van Oranjestad vandaag staan hier, onderwaterfoto's volgen later.

Dag 6: Iguana Joe's en Mangel Halto

Eigenlijk wil ik mijn ritme van kwart over zeven op volhouden en ik ben om die tijd ook wakker. Eigenlijk heb ik iedere ochtend al de zonsopgang vanuit mijn bed gezien, want het is gewoon te warm in de kamer. Ik denk nog, dat het misschien mijn hormonen zijn, maar Rick klaagt er ook over. Voorheen hebben we nooit klachten over de airco hier gehad, vreemd.

Toch ben ik te slaperig om op te staan, dus blijf nog een half uurtje liggen. Rick heeft gisteravond al aangekondigd uit te willen slapen en de kinderen nemen die gelegenheid ook met graagte waar. Na koffie en een beschuitje met smeerkaas ga ik er dus alleen op uit.

Een van mijn favoriete plekken om te fotograferen hier zijn de vissersbootjes bij Hadicurari. Hier liggen de authentieke felgekleurde houten bootjes en hun netten en dat maakt voor leuke plaatjes. Via het strandpad loop ik erheen, dat is net iets makkelijker, koeler en sneller, dan het strand zelf. Bij het Holiday Inn houdt het helaas opeens op.

Er liggen meer bootjes vanochtend, dan ik me van vorige keren herinner. Als ik nu echt een professionele fotografe was, zou ik hier wel uren door kunnen brengen. Die tijd heb ik echter niet en roei met de riemen, die ik heb (leuke toepasselijke uitdrukking).

Op de terugweg vallen me de schaduwen van de palmbomen aan het strand op en ik probeer die te "vangen" in beeld. Dit hele eiland is zo kleurrijk en fotogeniek!

Bij het Hyatt hotel is de Kadushi bar, die gezonde smoothies en sapjes verkoopt. Katja en ik kochten daar een paar dagen geleden al een drankje en ik heb het warm. Ik kies weer de "For Your Eyes Only" cocktail: half sinaasappelsap en half het sap van een vers geperste winterpeen (het is een enorme wortel, die in vieren gedeeld moet worden!).

Het smaakt heerlijk en heeft lekker veel vitamines, want bij het restaurant eten wordt niet veel groens geserveerd (ook bij de Nederlandse restaurants hier valt het me tegen, hoeveel groente er bij de maaltijd komt). Over deze "cocktail" voel ik me helemaal goed!

Terug in het hotel tref ik iedereen nog in diepe rust aan. Ik klop op de deur van de kinderen en roep zachtjes Kai's naam. Die staat meteen op, want we hebben afgesproken naar de Westin Workout te gaan.

Daar doet Kai zijn Men's Health oefeningen en ik tien minuten cardio, tien minuten gewichten. Na drie kwartier zijn we klaar. Het is iedere keer wel heel druk in deze ruimte! Maar goed, dat hij vrij groot is, want meestal zijn alleen de stairmaster en een fiets open!

Intussen is Rick ook op en hij gaat in de zee zwemmen. Dat wil ik ook nog een van deze ochtenden doen. Als Kai en ik klaar zijn, is Rick dus nergens te bekennen. De meisjes zijn ook eindelijk op (volgens Katja is dit het langst, dat zij heeft geslapen sinds ze thuis in Virginia was). Rick heeft zeker twee kilometer in zee gezwommen, erg goed!

Via Facebook krijg ik een berichtje van een van onze buren, dat onze tuin een rotzooi is. Er waren gisteravond zware onweersbuien met waarschijnlijk tornado's erin. Zij denken, dat een ervan tussen ons huis en dat van onze buren langs is gekomen.

Een boom van het huis aan de overkant van de straat is door midden gesplitst en over de weg achter ons gevallen. Gelukkig heeft hij ons hek gemist. Dat moet inderdaad zwaar weer geweest zijn, want zoiets is zelfs met Isabel in 2003 niet voorgekomen. Ze hadden vijf uur lang geen electriciteit en daardoor is onze email server down. Ik denk niet, dat iemand, die hier meeleest mij zal emailen, maar als dat wel het geval is, dan kan ik die pas over een week lezen. Hopelijk zijn er in onze achtertuin geen bomen omgevallen!

Na nog even kort verkoeling gezocht te hebben in het zwembad, maken we ons klaar om naar Oranjestad te gaan. Mijn fototoestel vertoont na een nachtje slapen nog steeds kuren (waarom denken we toch, dat dat electronica ook "beter" zal maken?). Ik baal er enorm van, want een van de dingen, die ik hier zo leuk vind, is onderwaterfotografie.

Rick stelt voor mij als vervroegd verjaarscadeau een waterdicht cameraatje te geven. Dat vind ik een heel goed idee, want ik wil er eigenlijk allang een, in plaats van zo'n grote waterdichte hoes om een gewoon toestelletje.

Bij Boolchand, de grootste electronicazaak op het eiland, hebben ze de Olympus Stylus Tough 8000. Vooral dat "tough" lijkt mij bij mij te horen, want mijn fototoestellen krijgen nogal wat te verduren. Dit toestelletje is waterdicht tot 10 meter diep en bestand tegen schokken en heel koude temperaturen. Ik krijg het mee met een al opgeladen batterij, dus kan het meteen gebruiken.

Inmiddels is het lunchtijd en bij Iguana Joe's krijgen we een gezellig tafeltje. Bij dit restaurant bestel ik altijd de Keshi Yena, een typisch Antilliaans gerecht met kip, rozijnen, olijven en gesmolten Goudse kaas. Heel machtig is het, maar oh zo lekker!

Intussen speel ik met mijn nieuwe fototoestelletje, dat allerlei mogelijkheden heeft! Gelukkig kan ik het ook meteen in het water uitproberen, want na de lunch gaan we snorkelen.

Eerst stoppen we bij Super Food om wasmiddel voor Katja te kopen. Daarna zetten we haar af bij de Quickie Lickie laundromat om haar was te doen. Dat is na meer dan een maand hard nodig. Ze heeft geen schone draad meer om aan te trekken. Na het wassen kan ze terug naar het hotel lopen.

De rest van ons gaat op zoek naar Mangel Halto, waar het prachtig snorkelen schijnt te zijn. Een aantal jaren geleden zijn we hier ook geweest, maar vonden het toen een beetje een enge buurt. Volgens de eigenaresse van Windie's zou het erg verbeterd moeten zijn. Inderdaad staan er een aantal palapa's en is er een vlonder gebouwd met een trapje het water in.

Het advies was om naar de gele boei te zwemmen, want daar begint het rif. Dat valt nog niet mee, want we moeten flink tegen de stroom opzwemmen. Maar die moeite wordt inderdaad ruimschoots beloond! Het is hier, na De Palm eiland, het mooiste snorkelen, vinden wij.

We zien schitterende papegaaien- en vlindervissen, trompetvissen en Kai vindt een aantal conch schelpen. Saskia vindt het na een half uurtje te moeilijk om tegen de stroom op te boxen en gaat terug. Rick, Kai en ik houden het nog een tijdje vol. Daarna gaan we nog even de mangroven in, die langs de kant groeien. Een schitterende plek is dit! Daar gaan we vaker heen, als het enigszins lukt.

Op de terugweg stoppen we eerst bij de DA drogist om voor Katja anti-klit spray te kopen. Gisteravond heb ik haar wel een half uur moeten pijnigen om haar haar enigszins te ontwarren. Wat een bonk klit was dat!

Daarna halen we nog wat spullen bij Super Food en tot mijn vreugde zie ik, dat ze Drop Shot hebben! Daar neem ik meteen twee flessen van mee, eentje voor hier en eentje om mee naar huis te nemen.

Na een snelle duik in het zwembad maken we ons snel klaar om uit eten te gaan. We willen graag de zonsondergang bij Pincho's zien. Helaas blijkt, dat we toch beter een reservering hadden kunnen maken, want ze hebben pas om half negen weer tafeltjes vrij. We besluiten aan de bar een drankje te bestellen en toch hier de zonsondergang te bekijken.

Dom genoeg heb ik alleen mijn oude fototoestelletje mee. Het leek in het hotel weer te werken, maar blijkt toch raar te doen met automatisch inzoemen en dan geen foto's kunnen nemen. Gelukkig hebben Katja en Rick wel werkende camera's mee. De zonsondergang is weer prachtig, we hebben dit jaar tot nu toe geluk daarmee (vorig jaar waren er nogal wat bewolkte avonden).

De magen beginnen nu toch wel te rommelen. Na wat overleg valt de keuze op Marina Pirata als alternatief. Gelukkig is er hier wel een tafeltje vrij en we genieten van de authentieke Arubaanse cuisine hier. Ik heb grouper Arubaanse stijl en die smaakt, alsof hij net uit zee komt. Dat is ook waarschijnlijk zo, want als Rick vraagt, welke vissen lokaal worden vervangen, antwoordt de ober verontwaardigd: "Allemaal, natuurlijk!"

Vrij laat zijn we pas weer op de hotelkamer en iedereen is moe. Lang blijven we nooit op, hier in Aruba. Rick en de meisjes gaan morgenochtend vroeg ook weer duiken, dus hebben hun slaap hard nodig.

Foto's van vandaag staan hier.

Dag 5: Pedernales en Rick hier!

Alweer gaat de wekker om kwart over zeven, maar ik ben allang wakker. Om de een of andere reden slaap ik hier niet zo goed, of misschien juist wel heel efficient, want moe ben ik verder niet.

Katja weet niet zeker, of ze weer om acht uur bij de duikschool moet zijn, dus ik bel ze om het te vragen. Zo grappig, Katja heeft een hele maand alles zelf moeten regelen, maar nu opeens laat ze mij hiervoor bellen. Ze heeft inderdaad vanochtend ook weer les, dus vertrekt om kwart voor acht.

De andere twee liggen nog op een oor en ik besluit een korte wandeling te gaan maken. Ik druk Kai en Saskia op het hart vooral binnen het halve uur op te staan, want Saskia moet duiken en wij gaan snorkelen.

Vandaag loop ik de tegengestelde richting van gisteren op. Hier hangen hangmatten en staan kleurige stoelen, leuk fotografiemateriaal, dus. Zo vroeg op de ochtend is het nog lekker rustig en komen de kleuren ook mooi uit.

Boven tref ik Kai wakker aan, maar van Saskia is geen spoor te bekennen. Katja blijkt haar te hebben opgehaald om als "dummy" te helpen bij haar rescue diving. Kai en ik pakken onze snorkelspellen en lopen dan naar Unique, waar we onze formulieren om te snorkelen tekenen.

We zijn nog veel te vroeg, dus gaan Katja en Saskia gadeslaan, die in het zwembad allerlei reddingsoefeningen moeten doen. Het moet gezegd, Saskia kan heel goed voor dood spelen! Het arme kind moet nogal wat ondergaan, waaronder door Katja uit het water worden gehesen. De rand van het zwembad is hard!

Net voor tienen zijn ze klaar en lopen we snel naar de duikboot. Daar gaan de meisjes door met hun cursus. Jerry spreekt afwisselend Nederlands en Engels met ze en ze lijken beiden even goed te verstaan. Het is goed, dat ze deze paar weken zoveel Nederlands van anderen horen.

Toch is het hier niet goed voor het zelfvertrouwen van de meisjes, want de Nederlanders doen nogal minachtend over het Nederlands, dat Katja en Saskia spreken. Jerry grapte tegen ze, dat het niet "echt" Nederlands is. Gelukkig was Katja zo adrem om te zeggen, dat ze het toch maar spreken, ondanks, dat ze nooit in het land hebben gewoond. Ik moet eerlijk zeggen, dat ik dan zin heb om zo'n vent door elkaar te rammelen. Heb ik daar hun hele leven hard gewerkt om ze mijn taal bij te brengen, zal hij ze te verlegen maken om die te spreken!!!

Enfin, terug naar het duiken en snorkelen. We gaan naar het Pedernales wrak en zodra de duikers het water in zijn, springen Kai en ik erin.

We zwemmen naar het wrak, waarop de kleurigste koralen groeien. Het merendeel van de boot ligt te diep om interessant te zijn voor snorkelers, maar het deel, dat wel mooi is, is dan ook erg mooi. Vooral de school queen angelfishes met hun fluorescerend blauwe en gele kleuren zijn schitterend.

Na een uurtje zijn we uitgekeken en zijn de duikers ook vrijwel allemaal weer terug, behalve Katja, Saskia en Jerry. Die komen beduidend later weer boven, maar het is allemaal goed gegaan. Tot mijn schrik ging mijn onderwaterbescherming van mijn fototoestel bij het op de boot gaan open. Het fototoestel viel er bijna uit in het water! Het is wel nat, maar lijkt niet verder beschadigd.

In tegenstelling tot wat ze gisteren hoorde, moest Katja vanochtend wel tijdens de duik rescue dive handelingen verrichten. Nu moet ze zaterdagmiddag nog een duik doen en dan is ze waarschijnlijk klaar. Van wat ik zo in het zwembad zag, is het bepaald niet eenvoudig!

Terug aan Palm Beach besluiten we bij Bugaloe, naast de duikboot, te lunchen. De meisjes hebben maar een uurtje, dus zo vlakbij is wel makkelijk. We bestellen ook eens een portie bitterballen. Erg lekker, weer eens!

Als Katja en Saskia de boot weer op zijn, lopen Kai en ik terug naar het hotel. We willen eigenlijk graag een kayak huren, maar de persoon, die daarover gaat, heeft net zijn lunchpauze. Hij zou om twee uur terug moeten zijn.

In de tussentijd dobberen we wat in de zee, wat ook heerlijk ontspannend is. Om kwart over twee gaan we eens kijken, of hij terug is. Kennelijk zijn lunchpauzes ook op "Aruba tijd" (zoals ik hier veel hoor), want hij is er nog niet. Aangezien we nu binnen het uur weg moeten om Rick op te halen, laten we de kayak voor vandaag maar zitten.

Niet getreurd, we vermaken ons zonder ook prima. We gaan in het zwembad liggen lezen. Een prachtige leguaan loopt er rond en Kai probeert hem te vangen. Dat is hem weleens gelukt, maar deze leguaan is Kai te snel af. Het zijn wonderlijke dieren, ze doen zo prehistorisch aan.

Al gauw wordt het mij te warm in de zon en ik zoek een plekje in het zwembad om verder te lezen. Ik vind het perfecte "bankje"! Hier zou ik wel uren kunnen zitten, maar al gauw is het tijd om naar boven te gaan.

Online zie ik, dat Ricks vlucht op tijd is, dus we haasten ons naar de auto. Onderweg zien we een vliegtuig landen en ik zeg tegen Kai, dat dat Rick weleens zou kunnen zijn. En jawel, een paar minuten later sms-t hij, dat ze zijn geland. Leuk!

Op het vliegveld moeten we toch even wachten, want zijn bagage neemt nogal wat tijd. Dan zien we die geliefde lach weer verschijnen. Rick is zo blij om weer bij ons te zijn en wij om hem te zien! Zijn conferentie was wel heel leuk, omdat hij ook flink in het zonnetje is gezet vanwege zijn twintig jaar bij Microsoft.

Het is raar voor Rick om mij in Aruba te zien chaufferen. Voor mij is het een nieuwgevonden vrijheid. Ik was er van tevoren vreemd zenuwachtig voor, maar het valt alles mee.

Voor we naar het vliegveld gingen, heb ik de schoonmaakster gevraagd onze suite eerst te doen. Op het bed heb ik een fooi achtergelaten en ik denk niet, dat ze dat hier gewoon zijn, want de suite is werkelijk superschoon! Daarmee maakt het nog meer indruk op Rick.

Gauw kleedt hij zich in zijn "Aruba" kleding (zwembroek en t-shirt) en we lopen naar Unique in de hoop de meisjes te onderscheppen. Helaas zijn die net weg en vinden we ze in de bar bij het hotel. Saskia heeft nu officieel haar open water duikbrevet en dat vieren we met een drankje.

Daarna heeft Rick zin om frietjes te gaan eten bij Piet's Bar, op de pier bij het Hyatt hotel. Hun frietjes met pinda, kerrie, mayonnaise en ketchup zijn niet te versmaden!

Vorig jaar was ze er niet, maar dit jaar wel, Luz, een Colombiaanse, die hier al jaren werkt. Ze herkent ons meteen en we krijgen een welgemeende "hug". Zoals Rick opmerkt is dit een van de dingen, die Aruba voor ons zo speciaal maken. Dezelfde mensen in het hotel, bij het duikcentrum en bij restaurants, die zich ons herinneren.

Boven in de kamer maken we ons klaar en zien de mooiste zonsondergang tot nu toe. Helaas geeft mijn fototoestelletje nu toch wel blijk van beschadiging. Gelukkig heb ik mijn grote camera nog, want het is echt schitterend. Hopelijk droogt het kleine toestelletje op en functioneert weer, want ik gebruik dat ontzettend vaak.

Het avondeten vanavond is bij Bingo!. Dit is een Nederlands restaurant en we worden heel Nederlands begroet. Even later komt de serveerster wel terug en zegt, dat we vast al heel lang buiten Nederland wonen, want we klinken niet Nederlands. Zij wel, zegt ze, op mij wijzend.

Na mijn uitleg, dat geen van de andere vier ooit in Nederland heeft gewoond, vindt zij het super knap van ze, dat ze het zo goed spreken. Hopelijk geeft dat wat tegenwicht op Jerry's uitspraken voor de meisjes.

Het eten is prima, al moet ik zeggen, dat Cafe Rembrandt naar mijn mening beter en minder duur was. Mijn varkensvlees was te doorbakken, zodat het droog werd. Voor mij was dit niet de beste maaltijd bij Bingo, maar de anderen smulden wel.

Rick is doodmoe van zijn drukke week en ik moet toegeven, dat de vroege ochtenden en buitenlucht mij ook slaperig maken. De kinderen zijn ook al gauw stil. Zon, wind, zee en warmte, het maakt gauw loom en moe en helaas zit er dus alweer en dag op.

Foto's van vandaag staan hier.

Dag 4: Snorkelen en een internet ontmoeting

Katja begint vandaag aan haar cursus rescue diving, dus de wekker gaat al om kwart over zeven. Ik sta met haar op en maak een paar lekker sterke koppen Starbucks koffie.

Voor mijn ontbijt heb ik gisteren tien zaden beschuit gekocht en een bakje filet Americain (waarom dat toch zo heet, het is in heel Amerika niet te krijgen). Ik weet het, een vreemde ontbijtkeuze, maar dat is het enige maal, dat we op de kamer eten en ik vind het vlees zo lekker. Dat tien zaden beschuit gaat trouwens mee naar huis, heerlijk is dat!!!

Omdat ik in mijn hoofd heb, dat Saskia vanochtend ook moet duiken, wek ik de andere twee ook al gauw. Kai wil wel mee even een stuk over het strand lopen. We lopen ongeveer anderhalve kilometer tot de vissersbootjes en dan weer terug.

Saskia is inmiddels ook klaar en we lopen naar Unique Sports. Daar geef ik Saskia's papieren uit Amerika af. Alleen, zegt het meisje achter de balie, is de duik pas om drie uur en hoeft Saskia er dus pas om half drie te zijn. Oeps!

Gelukkig nemen Kai en Saskia mij de vroege ochtend niet kwalijk. Kai en ik besluiten een workout te gaan doen beneden en Saskia gaat helpen met de vogels. Dat is een van de redenen, waarom de kinderen dit hotel boven de anderen verkiezen. Als het aan hen lag, voegden wij een kakatoe aan onze beestenbende toe. Ik vind het ook erg leuke dieren, maar ze maken zo'n rotzooi!

Kai doet een gewichtenroutine uit Men's Health en ik houd het voornamelijk bij cardio. Alle vier hebben we spierpijn van het paardrijden gisteren. Vooral onze rugspieren hebben het te verduren gehad. Gek, want ik herinner me niet zo'n spierpijn van de andere twee keren rijden. Na een uurtje hebben we er genoeg van en gaan naar buiten.

Gauw trek ik mijn bikini aan, want ik wil de aqua aerobics klas doen. Ik probeer nog tevergeefs Saskia er ook in geinteresseerd te krijgen. Die vindt helaas, dat het er belachelijk uitziet, dus is niet te vermurwen. Deze instructrice is gung ho! Het is geen aqua aerobics voor oude dames dit en er doen een aantal andere tieners mee.

De drie kwartier vliegen in ieder geval voorbij! Intussen heeft Katja lunchpauze en de drie kinderen gaan op het Terrace Deck van het hotel lunchen. Ik ga er even bij zitten, maar heb voor de lunch afgesproken met Ilona, die ik van het Alles Amerika forum ken.

Met haar heb ik afgesproken bij het Cafe Rembrandt, waar we gisteravond ook aten. Ik ben vroeg, dus neem alvast een tafeltje en een Amstel Bright
(gewoonlijk ben ik geen bier drinkster, maar die zijn zo lekker!).

Al gauw zie ik een vrouw alleen komen aanlopen, die zoekend rondkijkt. Ik zwaai en het blijkt Ilona te zijn. Het wordt een gezellige lunch. Ik vind het interessant om te horen, hoe het voor een Arubaanse is om op het eiland te wonen. Wij zien het een paar weken per jaar, maar er wonen is weer iets heel anders.

Het is bijvoorbeeld grappig te horen, hoe zij naar de VS "ontsnappen" om even van het eiland leven weg te zijn en inkopen te doen, want alles daar is zoveel goedkoper. De broodjes tonijnsalade met gesmolten kaas gaan er goed in en voor we het weten is het weer tijd om ons beider wegen te gaan. We spreken af via Facebook verder contact te houden.

Via het strand loop ik terug. Daar kom ik Kai en Saskia tegen, die op weg zijn naar de duikschool. Daar maak ik kennis met Jerry, die bezig is om Katja reddingsduiken te leren en straks met Saskia haar open water duiken zal doen.

Hij weet niet goed, of hij nu Engels of Nederlands met de meisjes moet spreken en ik vraag hem om zoveel mogelijk Nederlands, tenzij het echt met duiken leren te maken heeft. Deze twee weken op Aruba zijn heel goed voor het Nederlands van de kinderen, want anders horen ze alleen mij en mijn Nederlands is na meer dan 25 jaar weg ook gestagneerd.

Als de meisjes op de duikboot zijn, gaan Kai en ik onze snorkelspullen halen. We rijden naar Arashi en parkeren daar. Dit is voor mijn gevoel een "echt" strand. Waar wij logeren zijn luxe stoelen, iedere dag voor dag en dauw weggekaapt door mensen, die niets anders doen, dan de hele dag strand (begrijp me goed, als dat je idee van vakantie houden is, prima). Hier komen mensen met hun stoeltjes en parasollen voor een dagje strand.

Wij zijn hier niet om op het strand te liggen, al zouden we dat allebei weleens een keer willen doen. Wij zetten onze maskers op en doen onze vinnen aan en gaan snorkelen. Dit is een van mijn favoriete plekken op Aruba daarvoor.

Al vrijwel meteen zien ik een kleine mureen onder me wegzwemmen. Kai en ik vinden een octopus, mooie schol, een heel aantal van de nare schorpioenvissen en meer. Helaas ben ik mijn fototoestel vergeten. Het is heel helder vandaag en er is voor mij bijna niets ontspannender, dan in een natuurlijk aquarium rondzwemmen!

Na iets meer dan een uur heeft Kai er genoeg van. Ik had nog wel een uur door kunnen gaan, maar alleen is het lang niet zo leuk. Bij het hotel gaat Kai naar het zwembad en ik naar boven.

De suite wordt net schoongemaakt, dus ik besluit dan maar van de gelegenheid gebruik te maken en de sleutels te halen voor de tweede kamer, die we vanaf vandaag hebben gehuurd. Binnen vijf minuten heb ik drie sleutels voor kamer 1603, naast onze suite (1601).

Boven is de schoonmaakster nog steeds bezig, dus ik besluit, tot grote hilariteit van die dame, de kinderen alvast te "verhuizen". Het is onvoorstelbaar, de troep, die ze met zijn drieen maken! Ik ben erg netjes en het duurt dan ook nog geen tien minuten, voor ik weer ingepakt ben. Hun spul ligt over de hele suite verspreid. Nu ligt het allemaal in hun kamer.

Bij het zwembad tref ik het drietal weer aan. Katja voelt zich niet goed over de dag. Zij kon haar instructeur niet op het droge trekken, ze had er de kracht niet voor. Ze is nu bang, dat ze haar brevet niet gaat halen. Het hielp ook niet, dat diezelfde instructeur Saskia grote complimenten gaf over haar duiken.

Soms is het moeilijk moeder te zijn, want ik vind het natuurlijk super, dat Saskia het zo goed doet. Katja duikt echter al jaren en is zo toegewijd aan alles, wat ze onderneemt, ik wil ook niet, dat zij er de brui aan geeft.

Daarna hoor ik van Katja, dat Unique te weinig instructeurs heeft en zij morgen dus niet voor haar brevet zal duiken. Daar ben ik helemaal niet blij mee, want dat was precies de reden, dat het schema zo werd opgezet. Duiken is een dure sport en wij willen niet voor extra duiken moeten betalen, omdat Unique niet genoeg instructeurs heeft! Helaas is het kantoor al dicht, dus we zullen het morgen moeten bespreken.

Boven maken we ons netjes voor het avondeten. Dat is vanavond tepanyaki bij Blossoms in het hotel. Dit hebben we hier nog nooit gedaan en het blijkt een hele belevenis te zijn.

We krijgen stoelen aan een tafels met zes anderen. Een stel uit New Jersey en een gezin uit New Jersey. Katja vraagt af, waarom hier zoveel mensen uit New York en New Jersey komen. Geen idee!

Eerst worden onze drankbestellingen opgenomen en ik bestel een lychee martini, die bijzonder lekker blijkt te zijn. We krijgen een salade en kunnen kiezen tussen miso en kippensoep met gembersmaak. Ik kies het laatste en Sasia ook, Kai en Katja gaan voor de (bekende) miso. Ik moet zeggen, het is heerlijke soep!!!

Dan komt de tepanyaki chef, David, en die blijkt een ware acteur te zijn. Binnen de kortste keren kent hij de namen van de kinderen, hoewel hij die van Saskia meerdere malen moet vragen. Katja wordt gewoon "Barbie" (later horen we bij een andere tafel een ander meisje met die naam, maar het blijft grappig).

Als eerste krijgen we een bowl met fried rice, nasi goreng, dus. Ook daarmee heeft David allerlei trucs. De kinderen vinden het fantastisch (en de volwassenen ook).

De hoofdgerechten verschillen en hij begint met de meest populaire: biefstuk en kip. Kai en Saskia hebben dat ook en Katja heeft alleen de biefstuk. Als iedereen daarvan voorzien is, begint David aan de vis. Ik moet zeggen, mijn zalm is precies, zoals ik het wilde en de scallops zijn ook voortreffelijk! Behalve acteurs zijn het ook prima chefs!

Als dessert krijgen we een bolletje vanille ijs met een verschrikkelijk zoete wafel. Het valt me op, dat iedereen dat eet, behalve ik. De kinderen en ik raken in gesprek over van alles en nog wat en opeens merken we, dat er verder niemand meer aan tafel zit. Wij staan dus ook maar gauw op. Dat is wel een nadeel van zo'n gedeelde tafel. Natafelen kan niet.

En nu zit ik hier in een keurige suite, de laatste avond voor Rick zich bij ons zal voegen. Het was zeker anders zonder hem, maar ik heb geleerd mijn angst om auto te rijden opzij te zetten (nu zie ik niet in, waarom ik die had). Ook heb ik genoten van deze tijd samen met ons drietal, die stuk voor stuk leuke reisgenoten zijn.

Foto's van vandaag staan hier. Dank voor alle leuke reacties! Ik doe het even zo, want het internet ligt er hier om de haverklap uit, het duurt uren om foto's te laden (intussen doen we allerlei leuke dingen ;)).