Ons pleintje nu:

woensdag, augustus 19, 2009

We zijn er weer!

Pas na tweeen ben ik in slaap gevallen, dus het kost me erge moeite op te staan. Rick is iets eerder op, want hij wil vandaag ook nog wat werk verrichten. Gelukkig heeft hij een enorme pot koffie gezet, die me weer wat bij mijn positieven brengt.

Onze eerste daad van de dag is onze kledingtassen uit te pakken. De eerste was gaat de wasmachine in, die verder de hele dag overtijd maakt. De kinderen doen allemaal hun eigen was, wat mij erg helpt. Katja zorgt er ook voor, dat al haar kleren, die ze mee terug naar school wil nemen, schoon zijn, dus zij heeft helemaal een berg!

Gisteravond heb ik naar de paar berichtjes op ons antwoordapparaat geluisterd. Een ervan was van Katja's gynaecologe, dat ze haar kantoor moet bellen over de uitslag van haar test. Hier krijgen tieners uitstrijkjes, zodra ze aan de pil gaan.

Katja schrok zich natuurlijk lam, want die dacht meteen het ergste. Mij leek het niet aannemelijk (hoewel niet onmogelijk), dat een negentienjarige al slechte cellen in haar pap kon hebben. Ik stelde haar gisteravond dus zoveel mogelijk gerust, maar natuurlijk speelden bij ons beiden toch allerlei mogelijkheden door het hoofd (vandaar mijn late in slaap vallen).

Katja's eerste daad is dus om de dokter te bellen. Het duurt even voor de verpleegster terugbelt, maar dan komt Katja opgelucht haar kamer uit. Het uitstrijkje is gewoon niet goed uitgevoerd en moet in december opnieuw worden gedaan.

Dat is een van de dingen, waar ik gemengde gevoelens over heb hier in de VS. Aan de ene kant vind ik preventieve zorg natuurlijk erg goed, maar naar mijn gevoel slaat het hier naar de andere kant door. Ik heb nu al een aantal keren een paar heel nerveuze dagen of zelfs weken doorgemaakt, omdat een (in mijn ogen overbodig) testresultaat niet helemaal goed was. De daaropvolgende test wees dan uit, dat er iets mis was gegaan bij het lezen van de resultaten. Het gulden medium moet nog uitgevonden worden, neem ik aan.

Ook voor mij stond er een berichtje op het antwoordapparaat, waar ik direct op wil reageren vanochtend. Richards Computer, waar ik mijn HP laptop bijna een week voor ons vertrek naar Aruba heen bracht voor reparatie, beweert, dat ik geen garantie meer heb op deze machine.

Om te beginnen erger ik me eraan, dat ze dat in de vijf dagen, voor we naar Aruba vertrokken, niet hadden kunnen uitvinden. Ten tweede hebben we destijds in 2007 een drie jaar garantie bij de laptop gekocht. Vorig jaar ging die ook stuk en was het hetzelfde verhaal. Toen belde ik HP met alle informatie en werd me verzekerd, dat alles nu in orde zou zijn. Niet dus, grrr!!!

Nadat ik de nummers van de computer van Richards heb gekregen, bel ik HP Klantenservice op. Daar krijg ik een Indiaas klinkend persoon, die van een briefje af lijkt te lezen. Hij snapt in ieder geval nul comma nul van mijn verhaal en blijft maar herhalen, dat er geen garantie op deze computer is. Gefrustreerd hang ik op en bel Rick om te vragen, waar de garantiepapieren zich bevinden.

Gelukkig zijn die gauw gevonden en heb ik daadwerkelijk bewijs in mijn handen, dat de computer voor drie jaar verzekerd is. Ik bel HP terug en krijg gelukkig een Amerikaanse vrouw aan de telefoon. Zij weet, wat ze doet en zet alles gauw op. Alleen moet ik nu 24 tot 48 uur wachten tot hun verkoopafdeling alles goedkeurt. Het is toch te gek, die garantie was niet gratis en ik moet wachten tot ze het goedkeuren???

Volgens de HP medewerkster heb ik de garantie nooit geregistreerd, zoals het zou moeten. Ik spring bijna uit mijn vel! Niet alleen hebben we dat gedaan, maar vorig jaar moest ik door hetzelfde proces en werd me verzekerd, dat alles toen in orde was! Ik bedank haar voor haar hulp, zij kan er tenslotte ook niets aan doen. Maar ik neem me stellig voor geen HP laptops meer te komen.

Patrick van Richards Computer doet heel laconiek. Ze checken wel zo af en toe, of de toestemming er is. Ik probeer toch wel even duidelijk te maken, dat ik mijn laptop zo gauw mogelijk terug wil! Dit alles is niet bevoordelijk voor mijn humeur, deze eerste dag na de vakantie!

Door al dit gedoe heb ik bovendien geen tijd om te sporten. Misschien ook maar goed, want ik ben echt moe van de reis. Morgen is er weer een dag.

Als ik begin met het uitpakken van de tas met Nederlandse lekkernijen, waarvan ik denk, dat het mijn humeur zal verbeteren, volgt er weer een onaangename verrassing. Duidelijk heeft iemand aan onze spullen gezeten en ervan gegeten!

Allerlei verpakkingen zijn open. Eerst denk ik nog, dat het komt, omdat er met de tas (die toch flink zwaar was) is gegooid. Maar dan zie ik, dat er met een vinger een lik uit de opengemaakte pot sate saus is genomen. Bah! Die gaat meteen de prullebak in, zonde!

Katja zit erbij, terwijl ik uitpak, en onze monden vallen open van verbazing! Uit de rol drop Mentos zijn zeker vier snoepjes verdwenen. Uit een pakje van de mini Kanjers (gelukkig zijn er meerdere) zijn twee van de kleine stroopwafels verdwenen. Dat gebeurt niet door met een tas te gooien! Gelukkig zijn er ook nog een heel stel ongedeerde levensmiddelen.

Vreemd is het wel en ik vraag me af, wie het heeft gedaan. De Amerikaanse TSA laat altijd netjes een briefje achter, als ze bagage doorzoeken, en die kennen die produkten toch helemaal niet. Ik verdenk dus de Arubanen, maar ja, waar klaag je dan?

Om nog even na te genieten, gaan de kinderen en ik met zijn vieren bij Noodles & Company lunchen. We eten buiten op het terrasje, al is het erg vochtig en drukkend warm. Het is hier nota bene warmer, dan in Aruba.

Terwijl we daar zitten, parkeert er een grijze Toyota Sienna met een Nederlands diplomatiek nummerbord (letters FS). Een vrouw van ongeveer mijn leeftijd stapt uit en loopt de Starbucks binnen. Eigenlijk zou ik haar wel willen aanspreken, maar durf dat dan toch weer niet. Volgens mij heb ik die auto al vaker gezien, dus ze woont in onze buurt. Als er hier iemand meeleest, die in Vienna woont met een grijze Toyota Sienna, maak je dan kenbaar (je weet maar nooit).

Na de gezellige lunch gaan we met zijn allen Cosmo ophalen. Die hebben we stuk voor stuk enorm gemist. Hij ons ook, zo te zien, want we krijgen ieder op ons buurt een zeer enthousiaste begroeting. Dit keer heeft hij een mooi oranje doekje om zijn hals gekregen na zijn (gratis) bad. Katja ziet het als een Virginia Tech kleur, ik als een typisch Nederlandse kleur.

Thuisgekomen leent Katja mijn SmarTrip kaart om naar de metro te gaan. Ze wil daar parkeren, maar komt even later weer binnen. Haar auto start niet. Ik ga luisteren en hij maakt dat typische klikgeluid van een lege accu. Ik zet Katja af bij het metrostation, want dit is haar enige kans om een vriend, die ze al twee jaar niet heeft gezien, te ontmoeten. Thuis bel ik gauw de AAA.

Net als ik gebeld heb, begint het te plenzen! Gewoonlijk duurt het zeker drie kwartier, voor er iemand verschijnt om te helpen, zeker als je gewoon thuis bent. Maar in deze plensregen staat er al binnen een kwartier een sleepwagen voor de deur.

Op blote voeten en gewapend met een paraplu begroet ik de monteur. Die doet een regenponcho aan en checkt Katja's accu. De tropische stortbui, die over ons heenkomt, lijkt hem niet te deren. Al gauw heeft hij een diagnose: de accu moet vervangen worden, hij kan hem niet meer opladen. Gelukkig kan hij dat hier en nu doen voor de speciale AAA prijs, die ook nog eens zes jaar garantie geeft. Dat neem ik met beide handen aan, want Katja moet overmorgen wel zonder problemen naar Blacksburg kunnen rijden!

Zo gauw als het begon met regenen, zo plotseling is het ook weer droog. Alsof er ergens iemand een kraan aan- en uitzet. Leah is buiten met Diego, die volgens haar al dagen op Cosmo wacht. Die laatste hoeft maar "Diego" te horen en hij komt naar buiten vliegen. Echt schattig, die hondenvriendschap!

Katja's auto start na een kwartiertje weer met de nieuwe accu en ik betaal de monteur. Tussen de bedrijven door dirigeer ik Kai en Saskia met het uitpakken en wassen van hun spullen. Saskia heeft intussen Laura, Aoife en Alexandra hier, dus ik moet haar zo af en toe echt even tot helpen aanmanen. Grappig is, dat de vriendinnen zonder morren meehelpen met uitzoeken en opvouwen.

Natuurlijk hebben we na twaalf dagen afwezigheid niets in huis. Daarvoor ga ik naar Whole Foods, waar ik het allerbelangrijkste haal, want Peapod komt morgen de rest bezorgen.

Ook bedenk ik me, dat Katja's eerste schooldag maandag al is en ik traditioneel daarvoor een vrolijke hoorn maak met allerlei schoolspullen en lekkers erin. In Vienna haal ik bij Michaels en CVS de benodigdheden daarvoor. Grappig toch, dat de kinderen deze traditie, die ik op de peuterschool met ze ben begonnen, nog zo in ere willen houden, zelfs op college.

Nu alle was gewassen is en de tassen, zover mogelijk (van Ricks spullen blijf ik af), uitgepakt, ga ik lekker op het deck zitten. Christine belt en we kletsen gezellig bij. Daarna eten we met zijn allen buiten van Katja's geliefde kabobs van Neighbors, die bezorgd worden door Mr. Fastman.

Het uitzicht is geen turquoise zee, maar toch erg mooi met de bomen, cardinaaltjes en eekhoorns. In plaats van de golfslag hoor ik een gezang van krekels en cicades, heel zomers. Het is goed om weer thuis te zijn (al kan ik zonder de muggen!) en na deze zeer drukke eerste dag terug ga ik gauw mijn bed weer opzoeken!

PS: Voor degenen, die mijn weblog over Aruba volgden: Rick heeft vandaag met American Car Rental gemaild en zij vroegen $100 voor de schade aan de bumper. Rick bracht onze kosten voor de Natural Pool van $60 naar voren en ze waren het ermee eens, die ook terug te betalen. Al met al dus $40 voor onze kosten en dat vinden we heel schappelijk. Ik vond het nodig dit nog te schrijven, omdat we minder tevreden waren over hun service dit jaar en ik dat in dat reisverslag duidelijk beschreef. Ze hebben alles echter prima opgelost, dus we zullen volgend jaar, indien we weer naar Aruba gaan, weer van hen huren. We zullen dan wel heel duidelijk maken, dat we een 4x4 voertuig willen.

17 reacties:

Bianca (Hollandranch) zei

Dat is echt schandalig dat ervan gegeten is, get wat vies ! En het dan ook nog terugstoppen, ongelooflijk. Maar ja, wat je zegt: wie moet je daarvoor bellen ?

Ik heb laatst eens een artikel gelezen over het nut van uitstrijkjes maar die schijnen zo vaak niet goed uitgevoerd te worden dat het nut ervan eigenlijk twijfelachtig is. Maar kan me voorstellen dat je behoorlijk zenuwachtig van zo'n bericht raakt.

En dan nog die laptop, ik heb nu een Toshiba ipv een HP en het bevalt me prima, ziet er veel mooier uit ook hoewel ik een veel duurdere (maar vond ik te duur) roze uitvoering van ik weet niet meer welk merk veel mooier vond.

Anja zei

Tjee, alleen het idee dat er iemand van jullie lekkernijen heeft gesnoept....bah.
Vervelend zo'n berichtje w.b.t het uitstrijkje van Katja.

Ymkje zei

Weer thuis van een heerlijke vakantie en dan meteen allemaal minder leuke dingen die om actie vragen. Niet fijn!

www.hildezug.info zei

Tja, zoals je beschrijft : bij wie moet je gaan klagen als alle pakjes werden geopend? En als men het dan toch zou toegeven dat het gebeurd is, zal men toch beweren dat men wou nagaan of er geen drugs in zat of zo... Geen energie in steken... maar niettegenstaande vind ik het ook heel vies.

Toen ik in Amerika woonde, heb ik ook eens een uitstrijkje gehad dat niet zo positief was, maar ik moest 6 md wachten voor verdere onderzoeken. Vreselijk was dat, en uiteindelijk bleek het niets te zijn... Ik heb ook onlangs gelezen over het twijfelachtige nut van die uitstrijkjes. Het kost gewoon veel geld aan de gemeenschap...

Men probeert het de klant toch steeds weer moeilijk te maken als er een verzekering uitbetaald moet worden. Dat is de reden dat ik deze niet meer neem op apparaten die we aankopen. Men beweert toch steeds dat de stukken die je hebt, NET NIET verzekerd zijn. Verloren geld, vind ik het.

Groetjes,

Marion2 zei

Wat een drukte alweer bij jullie zo'n eerste dag na de vakantie.

Ook toevallig je verhaal over de laptop van HP. Wij hebben op het moment ook problemen met ze over het leveren van garantie. Het is iets anders, maar het komt er op neer dat we er wegens bepaalde mankementen wel recht op hebben, maar het niet krijgen.
Na het lezen van jouw verhaal ben ik vastbesloten er verder achteraan te gaan.

Wat smerig dat er iemand aan jullie spullen heeft gezeten. Echt heel raar.

Anoniem zei

Fijn dat jullie weer heelhuids terug zijn.
Maar wat vies dat er aan jullie etenswaar is gezeten. BAH!
Sterkte met de laptop.
Groet, Bea

Petr@ zei

Zo, even een inhaalslag gedaan op je Arubablog. Ik was zelf lekker op vakantie in Turkije.

Leuk dat jullie hebben paardgereden. Weer iets heel nieuws op het, voor jullie, bekende eiland.

Gelukkig is het naar tevredenheid opgelost met de huurauto. Altijd vervelend als je een naslag krijgt en je hebt geen idee waarom.

Fijn dat er niets aan de hand was met Katja's uitstrijkje. Ik ben het met je eens dat veel preventieve tests, die ze bij jullie doen, overbodig zijn en alleen maar bijdragen aan te hoge medische kosten. Maar ik had zelf graag gezien dat een uitstrijkje hier ook al zo jong werd gedaan. Ik heb de laatste tijd regelmatig gehoord van jonge vrouwen die (een beginnende vorm van) baarmoederhalskanker hebben. Hier wordt pas gecontroleerd vanaf 30 jaar.

Hopelijk ben je snel door je was heen, dan kun je genieten van Cosmo weer om je heen.

Anja zei

He bah, wat vies dat er iemand aan jullie lekkernijen heeft gezeten. Wie doet nou zoiets...

En wat een dag met allerlei geregel en vervelende dingen, dat is niet echt leuk thuis komen na een heerlijke vakantie, meteen zo'n anticlimax...

Sally zei

Leuk dat jullie weer thuis zijn. Ik zal gauw het Aruba blog gaanlezen. Die link heb ik blijkbaar gemist.
Wbt het openmaken van jullieeten, ik dacht meteen aan drugscontrole.
Vies en onsmakelijk is het wel.

Bibi zei

Frustrerend die HP helpdesk, jammer dat het zo moeilijk moet gaan, inderdaad maar geen HP meer kopen.

Manon zei

Getver, je gaat toch niet in iemands spullen zitten neuzen en er nog van snoepen ook! Zonde van de satesaus, maar ik zou die idd ook niet meer willen hebben.

Wat een geregel weer als he net thuis bent, dat is toch het nadeel van vakantie, dat die een keer voorbij is.

hennyb. zei

Welkom thuis allemaal! Wat vervelend dat je thuis in je tassen zo'n bende aantreft, niet te geloven en wat je schrijft, je kunt er niets mee doen!
En dan het telefoontje van katja over het uitstrijkje, ik zou ook schrikken zeg. Geniet maar van het weer veilig thuis zijn en van de heerlijke temperaturen!

marjon zei

Jasses wat smerig dat er van je voedsel gegeten is.
ik heb al een paar jaar HP laptop's en weinig klachten tot nu toe.

www.ine1149.web-log.nl zei

Jakkes, wat vervelend dat er iemand in jullie tassen heeft gesnuffeld en dingen opengemaakt en gepikt heeft. Kan me voorstellen dat je er nu vies van bent.

Petra S. zei

Brrrr, een lik uit je satesaus! Schandalig, en dan nog zonder briefje dat er gecheckt is. Ze hebben lekker van jullie spulletjes genoten.

Om uit je vel te springen, die klantenservice van HP. Je hebt er een heftige dag opzitten...vandaag wel genieten van jullie trouwdag hoor!

Voor Katja alvast een goede reis naar Blakcksburg.

Becs zei

Jeetje, wat schandalig zeg dat men gewoon jullie lekkernijen hebben opengemaakt!

Fijn dat Katja haar auto zo snel al weer gemaakt was. Een lege accu is gelukkig zo vervangen.

Ik hoop dat je je laptop snel weer terug hebt! Wat een gedoen zo iedere keer met die garantie!

Martin zei

Wat ontzettend SMERIG om met je vieze vingers in andermans etenswaar te gaan zitten wroeten! Ik zou het ook gelijk in de prullenbak hebben gegooid, ik moet er niet aan denken daar ook maar een hap van te nemen.

Wat onbeschoft om van alles en nog wat te gaan proeven van wat jullie mee wilde nemen naar huis. Ik heb hier nog nooit van gehoord. Die persoon zouden ze op staande voet moeten ontslaan en hopelijk wordt die gast een keer goed gepakt en is hij zijn baan kwijt.

Toch zou ik een klacht indienen en geld eisen van de maatschappij. Nee heb je, ja kun je krijgen. Het is niet leuk als je thuis komt en lekker wilt genieten van wat je meegenomen hebt en je komt dan tot de ontdekking dat er iemand gewoon ongevraagd van alles heeft zitten snoepen. Het ergste is, je weet niet wie dit gedaan heeft. Inbreuk op je privacy!

Ik zou giftig zijn, als het mij zou overkomen. Zonde dat zo je vakantie moet eindigen. Heb je je zo verheugd op die Nederlandse dingen. :-(