Dag 4 San Francisco: Over een rit zonder chauffeur en meer

Waarschijnlijk heeft de schoonmaakster gisteren per ongeluk de wekker aangezet en die begint om zes uur een deuntje te spelen. Tien minuten later doet hij dat weer en nog eens tien minuten later opnieuw. Nu ben ik wel wakker en ga me maar aankleden. Rick heeft die hele wekker nota bene niet eens gehoord!

Als Rick ook aangekleed is lopen we weer naar Cafe Hollywood. Daar worden we als oude bekenden begroet en krijgen hetzelfde tafeltje. Ik bestel ook hetzelfde, want het is zo gezond en lekker. Rick kiest dit keer de Benedict met garnalen en gerookte zalm.

We gaan nog even terug naar de kamer en dan nemen we afscheid. Rick gaat de bus halen en ik bestel een Waymo auto. Deze auto's zijn geheel automatisch, d.w.z. dat er geen chauffeur is. Natuurlijk moet ik dat uitproberen! 

Het is een heel grappige ervaring. Het ding stopt (gelukkig) keurig voor stoplichten en overstekende voetgangers. Het stuur draait alsof er een spook achter zit. Ik zou het nog wel een keer willen doen, maar het is wel duurder dan Uber of Lyft. 

Als de Waymo me keurig bij het Ferry gebouw af heeft gezet begin ik aan mijn wandeling van vandaag. Die leidt helemaal van dit gebouw dichtbij de Bay Bridge tot Ghirardelli Square dichtbij mijn hotel. Dat is van Pier 1 tot waar de pieren ophouden. 

Volgens Copilot is er een raam waarin de klokkentoren reflecteert ergens aan de overkant. Ik ga op zoek en het duurt best lang voor ik het gevonden heb. Het is wel een leuke foto.

Het standbeeld heet R-evolution

De Bay Bridge

In het Ferry Building zijn er volgens Copilot meer bijzondere foto's, maar volgens mij is dat afgeschermd, want ik vind ze niet en op een gegeven moment word ik teruggefloten door een bewaker. De tweede verdieping is niet toegankelijk. 

Er zijn wel allerlei leuke winkeltjes en van een ervan vind ik het jammer dat hij hier is en niet in onze buurt. Het is een paddenstoelen winkeltje en ze hebben de meest interessante soorten. Ik denk er even over wat mee te nemen voor mijn ontbijt vrijdag, maar zou niet weten hoe ik ze moet vervoeren.

Wat kikkers te maken hebben met veerboten is me een raadsel

Eenmaal weer buiten sla ik rechtsaf en stop regelmatig voor foto's. Vooral bij Pier 7, want daar kan ik mijn foto voor de 365 fotogroep maken van twee mensen aan het einde van een pier. Het is weer een genot om mijn creativiteit op het fotograferen los te laten. De trams doen me trouwens aan vroeger bij mijn Opa en Oma in Den Haag denken. 

Om klokslag twaalf uur ben ik bij het Pier 23 restaurant. Hier heb ik al eerder geluncht en vraag een tafel op het terras buiten aan het water. Ik bestel een bord gerookte zalm met zuurdesem toastjes en dat is werkelijk heerlijk. 

Gesterkt ga ik weer op pad richting Pier 39. Ik ben op zoek naar wat themafoto's voor die 365 groep. "Vorm" is er een van en onderstaande foto zijn allemaal driehoeken. "Gids" is een andere dag en deze Big Bus gids en zijn klant poseerden gewillig voor de foto. 

Bij Pier 39 fotografeer ik een aantal van de kleurrijke zeeleeuwen. Ik kan me niet herinneren dat die er de vorige keer ook waren, maar daar ben ik niet zeker van. Leuk zijn ze zeker. 

Van de standbeelden loop ik naar de echte zeeleeuwen. Die zijn veel actiever dan ik ze de afgelopen paar dagen zag. Ik vermaak me bijna nog meer over het commentaar van de tienermeisjes naast me dan de zeeleeuwen zelf. Een ervan merkt op dat ze dit nog leuker vindt dan een tv serie!

Het laatste stuk naar Ghirardelli Square lukt me bijna niet. De pijn midden in mijn rug voelt alsof er iets gebroken is. Gelukkig ben ik nu heel dicht bij het hotel en ik besluit een paar uur pauze te nemen. Dan kan ik daarna de laatste paar dingen nog gaan bekijken. 

Zo gedacht zo gedaan en ik vermaak me een paar uur liggend op bed tegen een hele stapel kussens aan. Daarna ga ik de paar dingen, die ik nog wilde zien, doen. 

Vlak naast ons hotel ligt The Cannery, vroeger een Del Monte fabriek. Ik loop er doorheen, maar volgens mij was het vorige bezoeken hier leuker. 

Dan steek ik over naar Ghirardelli Square. Ghirardelli is lekkere chocolade in tegenstelling tot andere Amerikaanse merken. 

Er is een grote winkel en ik koop een zakje met Squares. Een aantal 86% cacao en wat pure chocolade met zeezout en amandelen. Op een bankje geniet ik van een van de 86% vierkantjes. 

Dan ga ik de trappen af naar het strand. Van hieruit kun je de Golden Gate Bridge en Alcatraz zien. 

Dit is duidelijk waar de plaatselijke bevolking komt, geen toerist te bekennen. Ik tel minstens zes zwemmers in het baaitje. Ze hebben niet eens wetsuits aan in dat koude water! 

Rick bericht dat hij bij de Levi Strauss winkel is bij het hoofdkwartier van dat bedrijf. Hij heeft er twee spijkerbroeken gekocht. Nu gaat hij naar het Hard Rock Cafe voor een drankje. Ik loop daarheen en Rick heeft al een alcoholvrije mojito voor mij besteld. 

Na het drankje is het tijd voor onze reservering bij Fog Harbor. Hier aten we de eerste avond ook en dat is zo goed bevallen dat we nog eens gaan. Dit keer delen we de heerlijke calamari. Ik kies voor de vierde keer deze reis de cioppino als hoofdgerecht. Ik ga eens kijken of ik er een makkelijk recept voor kan vinden om thuis te maken. 

Luisterend naar mijn verhalen over de Waymo wil Rick het eigenlijk ook wel proberen. We bestellen er een om ons terug naar het hotel te brengen. Dit keer dus geen gillende taxichauffeur, maar helemaal geen chauffeur. Rick vindt het ook een bijzondere ervaring. 

En dat was het dan weer voor San Francisco. Deze stad staat in de top vijf van favoriete steden in de VS en ik heb er weer volop van genoten.