Over een middagje musea

De zon wil zich nog maar niet laten zien. Het is heel ongewoon voor hier al die bewolkte dagen. Hierdoor blijft het bij ons dan ook rond de tien graden en slechts drie kwartier rijden hiervandaan wordt het meer dan twintig graden! Ik zou er bijna daarvoor heen gaan. 

We eten op ons gemak ontbijt en dan is Rick opeens in paniek. Hij had niet gezien dat hij om negen uur een presentatie heeft. Gelukkig kan het van huis uit zonder video aan en Rick doet het in zijn pyjama. We hebben zo geen tijd voor Starbucks, maar dat vind ik wel prima. 

Zo heb ik ruim de tijd om de was op te vouwen, mijn cardio te doen en de trilplaat plus voetmassage. Ik doe mijn Duolingo lessen en maak me dan klaar om naar de stad te gaan. Om elf uur is Rick klaar met die presentatie en hij brengt me naar de metro.

Zo midden op de dag zijn de treinen vrijwel leeg. Gaandeweg wordt het wel drukker en tegen de tijd dat we in de stad zijn zijn er geen zitplaatsen meer. Dat is het voordeel van bij het eind/begin station instappen. 

Bij Federal Center SW stap ik uit. Het is waterkoud en eigenlijk heb ik een te dunne jas aan. In de musea is dat echter fijn. Als eerste loop ik naar het American Indian Museum. Daar wil ik bij Mitsitam lunchen. 

Dit restaurant heeft eten waarbij gerechten en ingredienten, die de oorspronkelijke bewoners gebruikten, op het menu staan. Vroeger was het veel avontuurlijker en nu ook wat vetter, maar de vis (in dit geval forel) met wilde rijst salade is er nog steeds. Die vind ik heerlijk en smul er met zicht op de fonteinen van. 

Na het eten loop ik naar de overkant van de Mall. Onderweg zie ik duizenden blauwe vlaggetjes in het gras staan. Die zijn er voor aandacht voor darmkanker. Helaas is veel van het geld voor kankeronderzoek wegbezuinigd. 

Mijn doel vandaag is de National Gallery of Art. Daar wil ik al weken heen, maar het sneeuwbeton zoals we het noemden weerhield me. Ik ga binnen bij het moderne gebouw van het museum. Daar is de interessante wandelweg naar het klassieke kunst gebouw. 

Via een lange gang loop je dan naar het westelijke gebouw. Onderweg zijn er twee heel leuke winkels. Bij de ene zie ik allemaal Nijntjes, die gekleed zijn in de trant van kunstenaars. Onderstaande heeft de kleding van het Melkmeisje van Vermeer aan. Er zijn ook een Mondriaan en van Gogh Nijntje. 

De andere winkel bereidt zich al voor op de kersenbloesems. De voorspelling van wanneer die op hun hoogtepunt zullen zijn kwam gisteren. Ze moeten de eerste week van april in bloei zijn. Dan moet het wel eerst een stuk warmer worden!

In het westelijke gebouw is er een mooie ronde zaal onder de koepel van het gebouw. Ik loop eerst naar de Nederlandse en Vlaamse meesters. 

Het valt me op dat er een aantal mij onbekende schilderijen zijn. Er is een Jan Steen, die ik nooit heb gezien, maar aan de andere kant is een van mijn favoriete schilderijen, het zelfportret van Judith Leyster, er niet. 

Vermeer

Jan Steen

Rembrandt, Frans Hals en een Vlaams schilderij dat ik altijd zo vrolijk vind

Vandaag neem ik ook echt de moeite om de details op de schilderijen te bekijken. Op een schilderij van de kerk in Den Bosch plast een hondje tegen een pilaar en zit een vrouw borstvoeding te geven. Het geeft zo'n interessant beeld van die tijd. 

Na de Nederlandse schilderijen ga ik de Leonardo da Vinci bezoeken. Ginevra de Benci vind ik persoonlijk mooier dan de Mona Lisa. Iedere keer weer vallen me haar krullen op. Die zijn zo precies geschilderd!

Aan de andere kant van het museum zijn de Franse schilders, of althans degenen, die in Frankrijk schilderden. Daaronder zijn ook een aantal werken van van Gogh. De speciale tentoonstelling, die ik wil zien, heet Mary Cassatt, an American in Paris. 

Zij was een van de weinige vrouwen onder de Impressionisten. Haar schilderijen bekoren me altijd enorm. De kinderen zijn lief geschilderd en de relatie tussen moeder en kind ook zo mooi. Ze was zelf geen moeder, maar kon het moederschap wel mooi schilderen. 

Meestal staan er in dit museum mensen de meesterwerken na te schilderen. Een dame is dat aan het doen met een schilderij van Degas. Dat lijkt me zo leuk om te doen! Maar daar moet je echt talent voor hebben. 

Mijn rug doet intussen flinke pijn en iedere keer als ik ga zitten voel ik een overweldigende vermoeidheid. Tijd om het museum te verlaten, ik heb weer genoten. 

Over de Mall loop ik naar het Smithsonian station. Daar help ik een paar toeristen de juiste stop om uit te stappen te vinden. Het toerisme seizoen is begonnen en dat is te merken. In Vienna haalt Rick me weer op.

Als Rick zijn werk voor de week afheeft, gaan we bedenken waar te eten. Op vrijdagavond is het zaak vroeg te zijn, want de restaurants vullen snel op. De keuze valt op Ometeo en ik smul van mijn favoriete quesadilla met pittige champignons. Rick heeft de kip fajita's. 

Deze week is voorbij gevlogen en zo is het alweer weekend! Allemaal een fijne paar dagen gewenst!