Sully Plantation

Het is mistig en bewolkt bij het opstaan, dus lijkt mijn voornemen om vandaag boven een gewichten routine te doen prima. Maar... Net als iedereen weg is en ik van plan ben naar boven te vertrekken, zie ik buiten staalblauwe lucht en zon! Het is binnen een paar minuten helemaal opgeklaard!

Dat kan ik niet voorbij laten gaan en ik pak mijn fototoestel en ga wandelen. Morgen kunnen de gewichten nog altijd. Er zijn zoveel dingen, die ik mezelf opleg, maar die eigenlijk geen verschil maken voor wie dan ook anders!

Snel loop ik niet, want ik zie allerlei moois onderweg. Vooral de drukke eekhoorntjes zijn zeer vermakelijk. Ze zijn duidelijk aan het hamsteren voor de winter en graven en plukken en rennen. Veelal gebruiken ze de telefoondraden als "snelweg" en boven mijn hoofd gebeurt dit:


Haast!



Ready! Set...



Go!!

Gauw neem ik thuis een douche en ga dan naar Karin. Het is alweer een tijdje geleden, dat wij samen iets ondernamen. Onze excursie van vandaag gaat naar Sully Plantation. Het is, denk ik, twintig jaar geleden, dat ik daar voor het laatst was en Karin is er nog nooit geweest.

Het is heerlijk weer en we parkeren onze auto op de vrijwel lege parkeerplaats. Nadat we kaartjes voor een rondleiding hebben gekocht, lopen we naar het huis. Deze plantage stamt uit 1794 en vandaag is er geen electriciteit, om de een of andere reden, wat alles helemaal authentiek maakt. De entree bedraagt $5 en we betalen het grif.

We moeten aan de voordeur van het huis aankloppen, maar dan worden we ontvangen als langverwachte gasten! We krijgen onze persoonlijke gids, die werkelijk alles weet over het leven van de mensen in dit mooie gebouw. Sully is heel interessant, want het laat van alles zien over het leven in de late 18e eeuw hier in Virginia.

Tegenwoordig is het slechts een (groot) huis, (de originele, wat bijzonder schijnt te zijn, volgens de gids) keuken en bijgebouwtjes, waaronder een slaven gebouwtje, waar we helaas niet in kunnen. Toen het vliegveld Dulles gebouwd zou worden heeft men moeten vechten om deze plantage te behouden en gelukkig voor ons is men daarin geslaagd.

Betty Holman leidt ons rond. Er zijn ook een aantal schoolgroepen in het gebouw, die onder anderen een spelletje uit die periode aan het maken zijn. Als eerste krijgen we, bij het licht van een zaklantaarn, een overzicht van de families, die dit landgoed als "thuis" beschouwden. Tot vlak na de Tweede Wereldoorlog was het bewoond.

Het huis is ingericht zoals het er ten tijde van de eerste familie, die van Richard Bland Lee en Elizabeth Lee, moet hebben uitgezien. Hij was Noord-Virginia's eerste congressman, zij een stadse dame uit Philadelphia, die het leven op het Virginiaanse platteland maar saai vond.



Sully Plantation



De eetkamer met het portret van "de" grootvader, Henry Lee



Onze gids demonstreert hoe men destijds suiker moest "knippen" van een kegel



De pianoforte van Elizabeth Lee'



Het theehoekje



De matrassen liggen op touwen, die 's avonds vaster aangetrokken kunnen worden. Volgens de gids komt hier de uitdrukking: "Sleep tight, don't let the bed bugs bite!" vandaan.



Op de bovenste verdieping onder het dak hebben de dames hun werkkamer. De kleding rechts zou zijn, wat een slavin, die in het huis werkte, droeg.



Op het bureau, links een weegschaaltje voor geld, dat overal mee ging, want er werd nog in goud en zilver betaald.



De Lee's hadden maar liefst 9 kinderen, waarvan er slechts 4 opgroeiden tot volwassenen



"Werken" in de keuken

We krijgen te zien, hoe een nichtje in 1803 haar naam in een van de raampjes kerfde en hoe de Lee's spullen uit China bestelden en hoe die dan in grote kisten arriveerden, ongeveer twee jaar later.

De rondleiding duurt meer dan een uur en we hebben weer heel wat geleerd. Deze plantage begon als een tabaksplantage, zoals vrijwel iedere plantage hier in Virginia. Maar uiteindelijk is tabak niet goed voor de grond en ging men over in het verbouwen van granen en het houden van dieren. Behalve suiker en specerijen, die van verre moesten komen, leefde de familie van de opbrengst van hun eigen land.

De Lee's hadden tussen de 29 en 39 slaven, waarvan ze verschillende vrij lieten.
Maar, zo vertelt de gids, "vrijheid" was een gemengde zegening voor de slaven, want tenzij ze een ambacht kenden, was het heel moeilijk voor ze om zonder eigenaar te overleven. Bovendien, zo vertelt ze, had iedere staat wetten omtrent het houden en het behandelen van slaven en hing het van de staat af of eigenaars slaven ueberhaupt vrij mochten laten.

In ieder geval staan Karin en ik net na twaalven weer met een hoofd vol nieuwe informatie buiten. We lopen nog wat rond op het landgoed en gaan dan op zoek naar een restaurant voor lunch.

Herndon is niet ver van Sully en heeft een leuk oud centrumpje. We besluiten daar eens te gaan kijken en vinden er inderdaad een heel gezellig restaurant, het Ice House Cafe. Ze hebben verse oesters en ik kan het niet laten er een half dozijn te bestellen. Verder nemen Karin en ik ieder een salade, die voortreffelijk smaakt.

Tijdens het eten kletsen we gezellig bij. Karin heeft een eindeloze stroom gasten, volgende week komt haar zusje met gezin, maar deze week heeft ze even "vrij". Om een uur of twee zet ik Karin weer thuis af en kunnen we weer terug kijken op een heel leuk "spijbel"dagje!

Katja is al thuis en wil naar haar stage bij de tandarts. Maar er is iets misgegaan in de communicatie en de tandarts blijkt gesloten te zijn. Onverrichterzake keren we huiswaarts.

Als ik Saskia even later naar pianoles rijd ziet de lucht er opeens spectaculair dreigend uit. Het waait ook opeens flink en in het halve uur, dat Saskia les heeft, valt de temperatuur met tien graden! Het koufront uit het noorden is duidelijk gearriveerd, in Ottawa sneeuwde het zelfs al, brrr! Morgen zal het minsten tien graden kouder zijn, dan vandaag, tijd voor de truien!

Kai speelt vanavond uit en Rick en ik maken er een "date night" van. De meisjes eten de rest van de stew van gisteravond. Saeed, de eigenaar van Cafe Renaissance, verwelkomt ons als lang verloren vrienden. Hij komt gezellig aan ons tafeltje bijkletsen.

Het is niet makkelijk om een restaurant goed lopend te houden, vertelt hij. Er is met de jaren zoveel competitie gekomen, dat enkel degenen, die letten op elke detail, overleven. Nou, de details in dit restaurant zijn inderdaad tot in de puntjes verzorgt: verse bloemen overal, smaakvolle inrichting en het belangrijkste, heerlijk eten en een "everything is possible" houding van de bediening.

Net als we klaar zijn met eten belt Kai, ze hebben alweer gewonnen! Als het zo doorgaat zijn ze zeker in de running voor het kampioenschap. Leuk, hoor!

Dierenarts

Al een week of wat hijgt Brynna bij de geringste inspanning zo erg, dat ze er soms in blijft. Eerst weten we het gewoon aan de ouderdom, maar nu is het wel heel erg, ook als ze niet hijgt zit er iets in haar keel. Tijd voor de dierenarts, dus, ik maak een afspraak voor half twee vanmiddag.

Het is woensdag, dus tijd voor de tweede les van mijn Paint Shop Pro X cursus. Op de foto's, die we vorige week moesten bewerken, kregen we gisteravond opmerkingen. Heel fijn is dat, om van een professionele fotograaf kritiek te krijgen op je foto's! En hij is heel "streng". Daarom ben ik zeer vereerd met mijn "foto van de week", waar niets op aan te merken viel en die volgens hem gewoon perfect is. Het is een foto, die ik op het blog al eerder heb getoond, maar nu (volgens de taak aan ons gegeven) met een soft focus filter bewerkt:



Vandaag begint de tweede week van de cursus, maar bij het opstaan is het materiaal er nog niet. Christine belt en we kletsen over van alles en nog wat, maar vooral over haar nieuwe lidmaatschap van het bestuur van de Home Owners Association (HOA) in haar buurt.


Wat herfststillevens, die ik tussen de bedrijven door fotografeerde



Deze organisaties zorgen ervoor, dat alles, wat aan de buitenkant van een buurt zichtbaar is, wordt onderhouden. De huiseigenaars betalen hier een maandelijkse bijdrage voor. In Christine's buurt heeft het bestuur er niet veel aan gedaan en nu heeft zij zich opgeworpen om te helpen een en ander te verbeteren. Geen makkelijke "baan", want er zijn altijd moeilijke mensen in een buurt van die grootte.

Dan belt Ayesha (mijn zusje) op weg naar haar werk. Nu is het bijna negen uur en ik wil gaan sporten, voor het te laat wordt. Ik vind mijn koptelefoon en zo klets ik de helft van mijn loopje met gewichten weg! Ideaal! In minder dan twee weken zien Saskia en ik ze weer allemaal. Ik kan niet wachten.

Als Ayesha op haar werk is en op heeft gehangen, bel ik Katja B., die nog steeds niet weet, of ze naar North-Carolina gaan verhuizen. Wat een spanning, telkens! Met haar praat ik de rest van mijn loopje en na een uur en tien minuten ben ik weer thuis. Bijgekletst en bijgesport, hoe kan het beter?

Bij Safeway haal ik gauw de spullen voor het avondeten. Het wordt chicken stew in de crockpot vanavond, al blijkt later, dat alleen Rick en ik ervan zullen eten. De rest kunnen de kinderen morgenavond eten. Crockpotmaaltijden laten zich gelukkig goed opwarmen.

Om half twee draag ik Brynna letterlijk de van in, ze kan er zelf niet meer in springen. Ik rijd naar Town and Country Animal Hospital en Brynna hijgt zo erg, dat ze meteen een kamertje in wordt geloodst. Ik voel me stante pede slecht, dat ik het zo ver heb laten komen.

Dat gevoel wordt niet beter als ik de dierenarts (een nieuwe, vrij jonge arts, die ons nog nooit gezien heeft) te spreken krijg. Haar opmerkingen en houding doen me denken, dat ze vindt, dat wij Brynna verwaarlozen en niets is minder waar! Ze somt meteen een hele reeks van onderzoeken, die plaats moeten vinden, op. Wetend hoe duur dierenarsten bezoeken zijn, vraag ik, of dit allemaal nodig is. We hebben het tenslotte over een hond van 12 1/2, hoeveel ik ook van haar houd, ik ben praktisch genoeg om te weten, dat ze echt wel een senior is.

De blik, die me wordt toegeworpen, maakt duidelijk, dat ze mij maar een ongevoelig persoon vindt. Natuurlijk wil ik alles doen, zodat Brynna niet hoeft te lijden, we houden tenslotte van haar. Maar wij vinden het niet nodig om duizenden dollars uit te geven om haar leven met een paar maanden te verlengen. Dat lijkt me niet onredelijk.

Dan kan ik me beter vinden in de redenering van een van de andere dierenartsen daar, toen ik met onze oude kat vroeg, wanneer het "tijd" zou zijn. Als de levenskwaliteit van het dier of degene, die ervoor moet zorgen, door de gezondheidsproblemen van het dier, onleefbaar wordt, is het tijd om te euthaniseren, was haar visie. Daar zijn wij met Brynna nog niet aan toe, maar er wordt al een operatie voorgesteld, waarvan ik het nut niet in zie.

Terwijl Dr. Sands roentgen foto's van Brynna's longen en heupen (we weten, dat ze daar problemen heeft) laat nemen, bel ik Rick op voor emotionele steun. Ik voel me helemaal nietig en onzeker na die nare blikken! Hij (en Christine, die ik gauw email) is het helemaal met me eens en dat sterkt me wel.

Een kwartiertje later komt de dokter de kamer weer binnen met Brynna en wat er is gebeurd, weet ik niet, maar opeens is ze veel menselijker tegen mij. Ze legt uit, dat Brynna ernstige arthrose in haar heupen heeft en daar heeft ze veel pijn van. Ze moet nu dagelijks medicijn nemen om de pijn te verlichten. Prima! Verder is er niets aan te doen, eventueel zal het haar verlammen, geen leuk bericht om te horen.

Ook moeten we haar gebit laten schoonmaken, daarbij zal ze onder narcose gebracht worden en kunnen ze zien of een operatie aan haar keel nodig zal zijn. Maar, zo zegt de opeens veel vriendelijker dierenarts, zij denkt, dat het gehijg van de pijn komt (arm dier!), dus waarschijnlijk wordt het met het medicijn veel beter. Laten we het hopen!


Ik heb pijn en ik ben moe, konden ze maar praten!

Als ik sta af te rekenen ($306 voor dit bezoekje) en een afspraak maak voor de tandenschoonmaak (nog eens tussen de $250 en $300, als je weinig geld hebt moet je niet aan dieren beginnen!) gaat mijn mobieltje.

Katja is klaar met haar Key Club vergadering. Met Halloween gaan ze geld ophalen (in plaats van snoep) voor Unicef en met Kerst zoeken ze naar organisatie, die ze kunnen sponsoren met cadeautjes. Als je het mij vraagt kan Katja van geen betere club de president zijn!

Saskia komt thuis en klaagt, dat ze tijdens hun "recess" (speelkwartier) helemaal niets meer mogen. Er zijn dit schooljaar al allerlei kinderen gewond geraakt en zoals altijd gaat men dan te ver in het voorkomen. Er mag niet meer gevoetbald worden, niet meer gebasketbald, ze mogen nog in de speeltuin spelen, maar niet rennen enz. enz. En dit is het ene kwartiertje per dag, dat ze lichamelijke beweging krijgen. Voor een actief kind als Saskia is dit echt een ramp. Hopelijk verzwakt het allemaal weer met de tijd!

Als ik bij CNN hoor, dat een vliegtuig zich in een wolkenkrabber in New York heeft geboord, schrik ik enorm. Een soort automatisch paniek gevoel, dat eigenlijk niet weg gaat, al horen we steeds meer details. Het blijkt het vliegtuigje van een pitcher van de New York Yankees te zijn. Hoe tragisch! Maar het is 11 oktober en als ik al een angst gevoel hierbij had, kan ik me niet voorstellen hoe veel New Yorkers zich gevoeld moeten hebben!

Kai belt, dat hij klaar is. Katja en Saskia worden door Kelli opgehaald. Katja gaat op Tabatha en Hadley passen vanavond, van half zes tot half tien. Saskia wil daar natuurlijk ook bij zijn. Met dit baantje verdient Katja $10 per uur. Babysitten blijft het meest lucratieve werk, dat je kunt doen als tiener!

Inmiddels hoor ik Brynna een stuk minder hijgen. Of het medicijn werkt al, of ze is doodmoe van het bezoek aan de dierenarts. Hopelijk is het het eerste! Eigenlijk ben ik ook best (emotioneel) uitgeput van deze dag! Zij ziet mij als haar "moeder", volgt me als een schaduw overal. Twaalf plus jaren met een dier is niet eventjes en de zekerheid van een komend afscheid vind ik moeilijk te accepteren.

Laatste "zomer"dag?

Telkens als het weer zo ontzettend prachtig is, kan ik gewoon niet binnen blijven! De winter komt eraan, dan zal het nog vaak genoeg koud zijn, dus nu moet ik ervan genieten! De keerzijde is wel, dat er hier in huis bar weinig gebeurt. Kasten puilen uit, kinderkamers gillen om opruimen (nou ja, volgens mijn maatstaven dan, vergeleken bij bijvoorbeeld de buren zijn ze keurig), maar ik trek de deuren dicht en vergeet het allemaal!

Met mijn fototoestel onder mijn arm loop ik naar buiten. De zonnestralen door de herfstbladeren leveren prachtige kleurschakeringen op. Ik loop Niall, Aoife's vader, tegen het lijf, die me vertelt, dat de kleuren in de Shenandoah al prachtig zijn. Oh, wat wil ik daar graag heen! Wie weet krijg ik Rick dit weekend zo ver.

Intussen probeer ik foto's van de felle kleuren te nemen, maar dat valt nog niet mee. Het is moeilijk om wat het oog ziet zo op de gevoelige plaat vast te leggen. Hoe dan ook, ik geniet.




Kleuren!

Om half tien ben ik weer thuis, want ik heb om tien uur met Kirsten bij Whole Foods afgesproken. Maar er staat een teleurstellend berichtje op het antwoordapparaat, Kirsten was vergeten, dat vandaag de termietencontrole bij haar langs zou komen. Ik baal, want een uur eerder belde Christine om te vragen, of ik met haar wilde gaan lopen.

Het is net voor tienen en wat ik gisteren schreef over niet van nature sportief zijn, is echt waar. Hoe makkelijk zou het nou zijn, om de hele routine maar niet te doen, excuses genoeg. Maar nee, ik weet, dat ik me er beter bij voel, dus besluit dan maar zonder Kirsten te gaan.

Als ik de auto bij Whole Foods parkeer, merk ik, dat ik Garmin vergeten ben! Verdorie, ik vind juist die nummertjes zo leuk. Maar ik weet, dat het van de Whole Foods parkeerplaats naar de Hunter Mill Road kruising precies 5 kilometer is en heen en weer dus tien.

De eerste mijl loop ik hard, maar "het been" speelt weer op. Dan maar powerwalken, op mijn horloge houd ik de tijd bij en doe het nog helemaal niet slecht. Een paar keer rent een brutale chipmunk vlak voor mijn voeten het pad over. Iedereen, die langs komt, groet vriendelijk, het is druk en iedereen geniet van het mooie weer.

Op de terugweg tel ik af: 60 tellen gewoon lopen, 60 tellen hardlopen. Dat doet geen pijn en het gaat de verveling tegen. Na een uur en tien minuten ben ik terug bij Whole Foods. Geen fantastische tien kilometer tijd, maar ik ben er blij mee, want het is sneller, dan ik de afgelopen paar weken met Kirsten heb gelopen.

Bij Whole Foods koop ik ingredienten voor ons avondeten, ham, wortels en zoete aardappelen in de crockpot. Dat was een groot succes vorige keer en wordt het vanavond weer. Ook tracteer ik mezelf op hun tonijn en zalm sushi met bruine rijst voor de lunch.

Als ik thuiskom verwacht ik, dat de schoonmaaksters er al zijn, maar daar is nog geen teken van. Gauw schil ik de aardappelen en wortels en gooi alles in de crockpot. Dan geniet ik van de sushi, want Laura komt later, dan ze had gezegd.

Terwijl ik mijn massage onderga komen de schoonmaaksters. Laura vraagt ze in de basement te beginnen. Gelukkig spreekt een van hen een beetje Engels. Vandaag heb ik een tip achtergelaten, want iedere keer weer doen de dames een fantastische schoonmaak, hun naam "Super House Cleaning Service" eer aandoend. De blijde gezichten maken, dat ik veel vaker zo'n tip ga achterlaten!

Soms voel ik me schuldig, dat ik niet werk en toch schoonmaaksters heb, maar jee, met zij drieen doen ze er drie uur over om dit huis te poetsen! Alleen zou me dat dan negen uur per week kosten, oef! Gelukkig kunnen we ons deze service veroorloven!

Katja komt thuis en wil even langs Michael's om haar uren uit te vinden. Het blijkt, dat ze dit weekend ook niet hoeft te werken, wat fijn is, dan kan ze even bijkomen. Ik neem weer even gauw de kans om van de 25% korting te profiteren en koop nog wat wijnbedeltjes spullen. Nu nog wat slechter weer, zodat ik eraan kan gaan werken!

Onderweg praten we over haar weekend. Allebei de colleges waren "awesome", ze zou zichzelf er zo zien studeren. The College of William and Mary, in het oude gedeelte van Williamsburg, is zeer moeilijk om in te komen. Christopher Newport University, een leuk, klein college, heeft veel minder eisen. Wat Katja hier aantrekt is de persoonlijke benadering en dat iedereen elkaar kent. Ik vind het al leuk om haar enthousiast te zien, want een college in de staat is wel ons doel, buiten de staat wordt veel te duur!

Het is buiten inmiddels 28 graden en ik installeer me met de nieuwste Fitness en Margriet op het deck.

Lang duurt de rust niet, want Saskia moet hulp met haar huiswerk. Ze moet voor GT (Gifted and Talented) een woord uitzoeken en daar een project over doen. Ze kiest "flabbergasted" en vindt er heel wat over online.

Kai is klaar om half zes en het lukt hem eindelijk de slang te voeden. Geen dode muizen in zijn prullebak deze week, gelukkig!

Alle drie de kinderen kregen vandaag hun "interims", tussenrapporten, dus. We mogen niet klagen! Katja heeft een C+ en de rest A's en B's, Kai 4 A's en 3 B+'s en Saskia alleen A's en B's. Vooral van Kai is het een grote verrassing, want we zien hem nooit werken en hij heeft iedere dag football training. Maar hun cijfers moeten goed blijven, anders mogen ze geen football spelen. Dat is kennelijk een grote stok achter de deur!

Terwijl ik dit schrijf, zijn de tieners Angelo (Katja's aanstaande, ahem) en Josh ook hier. Ze voelen zich al helemaal thuis, heerlijk vind ik dat. Rick en ik zitten gewoon aan onze computers en de tieners kletsen erop los, wij luisteren stiekem mee. Het zijn leuke jongens. En dat vooroordeel, dat Amerikaanse tieners maar uit je ijskast grijpen, is ook niet waar, althans niet hier. De kinderen vragen keurig "May I please", voor ze iets nuttigen.

Al vind ik het soms een grote uitdaging om de ouder van tieners te zijn, het is bij lange niet de lijdensweg, die iedereen ons voorspiegelde. Waarom hoor je nooit, dat het leuk is om met tieners te wonen? Mijn keuze tussen peuters en tieners gaat naar de laatste (natuurlijk ben ik me zeer bewust, dat er ook serieuze problemen kunnen zijn met tieners en wij hebben er nog een in de toekomst).

Iedere dag denk ik "Nu is er niets om over te schrijven" en dan kijk ik opeens weer tegen een hele bladzijde aan. Ik hoop altijd maar, dat het niet saai is, het is tenslotte maar "every day life" voor ons! In ieder geval leef ik, mede door het bijhouden van dit weblog met wijd open ogen!

Columbus Day

Ondanks jarenlange controversie over wie nu werkelijk de Verenigde Staten van Amerika heeft "ontdekt", vieren we vandaag "Columbus Day". Veel stelt deze vrije dag (voor Rick is het er zelfs geen) niet voor. De scholen zijn vrij, de Federale regering, de banken zijn dicht (natuurlijk!) en er zijn grote "Columbus Day" sales overal.

Van de ondernemende Italiaan, die gesponsord door het Spaanse koningspaar Ferdinand en Isabella, de grote Atlantische Oceaan trotseerde met de Nina, de Pinta en de Santa Maria (drie scheepsnamen, die ieder Amerikaans kind kent) merken we verder niets. De arme man had toch al niet door, dat hij de verkeerde kant op was gezeild, meer dan 600 jaar later hebben wij gewoon een gezellige vrije dag.

Al moet Rick werken, we blijven toch wat langer liggen, dan gewoonlijk (nou ja, alles is beter dan kwart voor zes, natuurlijk!). Peapod komt met onze boodschappen en dan breng ik Saskia naar de overburen. Zij gaat als "Mother's Helper" mee met Jennifer en haar zoontjes, die vier en een zijn.

Ze gaan naar Cox Farms in Centreville. Saskia helpt op de jongetjes passen, vooral Reed, de jongste, is helemaal weg van haar. Het is goed voor haar zelf vertrouwen, want ze staat toch meestal in Katja's schaduw.

Hoewel ik vrije dagen heel leuk vind, vind ik het altijd moeilijk een sport-ritme te vinden. Op schooldagen is dat makkelijker, want dan is er verder geen afleiding. Het vergt iedere keer weer een enorme zelf-discipline om te gaan sporten, want ik ben van nature helemaal niet sportief. Maar ik weet, dat het me zoveel beter doet voelen en dat is een grote stok achter de deur.

Gezien het prachtige weer en mijn beperkte tijd (ik heb beloofd Kai mee uit lunchen te nemen) besluit ik de fiets te nemen. Het wordt, zoals altijd, genieten! De herfstkleuren komen langzaam te voorschijn en op het pad is er al heel wat diepgeel en dieprood te zien. Nog eventjes en we hebben "peak colors".

Gisteren sprak ik met mijn broer in Canada, daar vieren ze dit weekend Thanksgiving. Hij vertelde, dat bij hen veel bomen al kaal zijn en de kleuren "past peak". Wij zijn nog niet zover, maar de kleur sluipt er langzaam in.

Na tien mijl keer ik terug en ben echt wel trots als ik die 16,1 kilometer binnen de 45 minuten rijd! Kai is inmiddels op, speelt zijn nieuwe X-Box spelletje. Ik stel voor naar de mall te gaan, hij heeft lange broeken nodig (hij heeft er welgeteld een). Maar hij wil er niets van horen, X-Box is belangrijker, desnoods loopt hij met vriestemperaturen nog in korte broek (het is al voorgekomen).

Maar om twaalf uur lukt het me toch hem mee te krijgen voor onze lunch date. Zijn keuze is T.G.I.Friday's .


Onderweg vertel ik Kai, dat ik aan dit restaurant heel speciale herinneringen heb: hier heb ik mijn eerste verjaardagslunch in de VS gevierd! Mijn klasgenoten van de reisschool namen me hierheen en ik herinner me alles. De ballonnen, het "Happy Birthday" gezang midden in het restaurant, waar vind je dat nu in Europa?

Kai en ik bestellen de meest "slechte" dingen: gefrituurde boontjes, gefrituurde macaroni en kaas en gefrituurde "pina colada" kip. Kai bestelt er bovendien nog een sandwich bij. Die laatste gaat vrijwel in een stuk mee naar huis voor later, want het is te veel eten voor een lunch. Ik ben ook bang, dat de weegschaal morgenochtend niet zal laten zien, wat ik wil, maar ik kan het gewoon niet, iedere calorie tellen!

Na het eten breng ik Kai gelijk naar school om te gaan trainen. Net als ik thuiskom loopt Saskia ook binnen. Ze vond mother's helper zijn erg leuk, maar heeft het hooiwagen ritje en de nieuwste, hoge glijbaan gemist, omdat de kleintjes die te eng vonden. Als het me lukt zal ik haar en een vriendinnetje ook nog meenemen naar Cox, want nu heeft ze nog de leeftijd om het leuk te vinden (en ik geniet van alle herfstkleurigheid).

Sas en ik gaan naar Party City, want de buren hebben Halloween lichtjes en wij niet. Dat kan natuurlijk niet, vindt mijn gezin. Vroeger vond Saskia Party City doodeng met Halloween, overal hangen skeletten en enge andere dingen en de geluiden zijn ook griezelig. Nu vindt ze het prachtig, kleine kinderen worden groot!


We vinden er paarse lichtjes, zwevende oplichtende spookjes en een nieuw skelet, dat uit de grond lijkt te rijzen. Saskia is eindelijk in de leeftijd om al het enge leuk te vinden en dat is zo'n verandering van andere jaren, dat ik er ook wel graag aan toegeef. Hoewel een geanimeerd "portret", waarbij het skelet opeens ogen en tong laat zien, haar nog steeds doet gillen, helemaal van harte gaat het dus niet.

Op de terugweg stoppen we bij de Cox Farm stand hier in Vienna. Saskia vindt het leuk om op de schommel te spelen, maar ook hier wordt ze te groot voor, tot haar teleurstelling. Er zijn zoveel kleuren hier, ik fotografeer me te pletter. Met een gallon verse appelcider (een grote favoriet hier) en een zak vol plaatselijk geplukte appels keren we huiswaarts.








Katja belt, dat I-95 door een ongeluk helemaal gesloten is. Het zal ze dus langer duren om thuis te komen. Maar net na zessen komt ze binnen! Wat heb ik haar gemist en Sushi ook. Dat wordt nog wat als ze naar college vertrekt (even niet aan denken!).

Met zijn allen eten we de bestelde Pizza Hut pizza's, en kijken naar het einde van "Lake House". Gisteravond was ik te moe, maar de tweede helft van de film is echt de moeite waard. Thumbs up, dus, voor het huren van de dvd.

HDTV

Zaterdag

Na lekker lang te hebben uitgeslapen, want het wordt toch alweer een koude, druilerige dag, zitten Saskia en ik als eersten te ontbijten. Buiten in de tuin is het een drukte van jewelste, want de besjes van onze dogwoods zijn een lekkernij voor allerlei soorten vogels.

Saskia en ik genieten van de kleurige fladderaars. Zo zijn er een aantal blue jays (waarvan er eentje vlak voor het raam komt zitten) en cardinaaltjes. Maar vooral de robins en chickadees (heel kleine meesjes) zijn in grote getalen aanwezig. We schatten, dat er zo'n dertig vogels in een van de boompjes zit te kwetteren en te schransen! Meteen nemen we ons voor om deze winter een paar vogelvoederhuisjes neer te zetten.

Het grootste deel van de dag besteed ik aan het bewerken en uploaden van mijn foto's van de Aruba vakantie. De albums staan nu online: zonsondergangen, algemene Aruba foto's en familiefoto's. Nu nog de foto's van onze reis naar Michigan, Wisconsin en Minnesota en ik ben weer helemaal "bij".

Via VanderVeen's in Grand Rapids heb ik donderdag wat haring en paling besteld. Dit is al de tweede lichting. De eerste had ik maandag besteld en die werd woensdag helemaal heet door de zon afgeleverd. De haringen zagen er niet goed meer uit en omdat ik al een keer erg ziek ben geweest van bedorven vis, durfde ik het niet aan ze te eten en heb ze zo weggegooid. Zonde natuurlijk!

De lading van gisteren was dus in de herkansing en dit keer meteen de volgende dag bezorgd. Helaas bood VanderVeen niet aan om ons deze vis gratis te sturen, want de vorige lading was door hen niet goed verpakt, naar mijn mening. Maar ik heb het maar laten gaan, de les is geleerd, het moet echt de volgende dag bezorgd worden.

Het zijn dus wel een paar flink kostbare visjes, maar wij hadden het ervoor over. Rick en ik smullen vanmiddag van de haring, die precies als zo van de viskar smaakt. De paling ligt in de vriezer, die zullen we binnenkort ook soldaat maken.

Saskia gaat naar Tabatha's verjaarspartijtje. Ze gaan bowlen bij Bowl America. Om zes uur halen we haar op en gaan dan gelijk eten bij Artie's. Dit restaurant is enorm populair en er staat een lange rij wachtenden.

Wij hebben van tevoren opgebeld en onze naam op de lijst gezet. Hoewel we op de aangewezen tijd aankomen, krijgen we toch een electronische "coaster" mee, die pas een half uur later afgaat. Niet getreurd, we drinken gezellig wat bij de bar en kletsen met de mensen om ons heen en de bar tender. Iedereen is in een goed humeur, want er blijken nogal wat Michiganders te zitten en Detroit Tigers wonnen de American League Division Series van de New York Yankees.

Na een gezellige maaltijd gaan Saskia en ik naar huis. Rick en Kai gaan door naar de bioscoop om de late voorstelling van "School for Scoundrels" te zien. Hoe laat ze terugkomen, weet ik niet, want dan lig ik allang te pitten.

Zondag

Zoals zo vaak na een regenachtige dag openen we de gordijnen en zien een schoongewassen, helder blauwe lucht. De grote maple van de buren begint al mooi rood te kleuren en dat maakt mijn eerste blik naar buiten een kleurrijke.

Meteen voel ik me ook veel energieker. Rick kennelijk ook, want die besluit pancakes te gaan bakken. Ik kook er een eitje bij en de pancakes met maple syrup smaken voortreffelijk.


En dan wil ik naar buiten, bewegen en genieten van het mooie weer, ik heb alweer te lang achter de computer gezeten! Mijn rechterbeen voelt redelijk goed, zou ik het erop wagen? Ik besluit gewoon te beginnen met hardlopen, kijken of een 5 kilometer lukt en ik zie wel wat eruit rolt.

Eigenlijk zouden Kirsten en ik vandaag de Army Ten Miler lopen, maar dat zou teveel gevraagd zijn. Wel jammer, maar wie weet lukt het volgend jaar weer, ik wil niets forceren. Ook Kirsten gaat niet, ze heeft nog steeds last van haar voeten en tien mijl is ook voor haar (nog) te ver.

Expres kies ik een route met minder heuvels (hoewel geen heuvels hier onmogelijk is) en het gaat lekker! De eerste mijl loop ik in iets meer dan 9 minuten, wel iets langzamer, dan ik zou willen. Maar de tweede mijl gaat al onder de 9 minuten en de drie mijl haal ik in 26:20, Garmin piept de vijf kilometer met 27 minuten en 21 seconden. Hoera, eindelijk weer eens onder de 30 minuten gelopen! Het been voelt strak, maar niet zo pijnlijk als andere keren en ik strek thuis goed. Hopelijk kan ik nu weer meer hard gaan lopen, want ik mis het wel.

Onze televisie in de family room is bijna tien jaar oud en heeft kuren. Het beeld wordt afwisselend heel licht en dan weer heel donker. Tot nu toe helpt aan- en uitzetten nog wel, maar het zal niet lang duren, voor hij de geest geeft.

Rick en Kai waren gisteren bij Best Buy en Rick vertelt, hoeveel mooie flatscreen tv's met HDTV ze zagen. Ik verbaas hem helemaal door voor te stellen om vanmiddag eens te gaan kijken, wat er zoal te koop is. Tot nu toe heb ik deze aankoop afgehouden, maar nu de oude tv kuren heeft, is het tijd.

Voor ik van gedachten kan veranderen heeft Rick onze televisiekast al opgemeten en zitten we in de auto. Rick is als een kind zo blij, inwendig grinnik ik erom. Niets krijgt hem levendiger, dan auto's en electronica!

Onze eerste stop is Circuit City. Daar hebben ze wel een redelijke selectie, maar de werknemers weten helemaal niets. Die komen 's ochtends op het werk en krijgen een afdeling toegewezen. Op alle vragen komt een "I don't know", dus we besluiten naar een meer gespecialiseerde zaak te gaan.

De meeste winkels doen hier toch aan "price matching", d.w.z. dat als je hetzelfde produkt voor minder ergens anders ziet, je het verschil terugbetaald krijgt, dus wat kosten betreft maakt het niet uit.

Rick lijkt wel een kind in een snoepwinkel, zoals we dat hier zeggen. Hij heeft (gelukkig, want ik weet er natuurlijk geen moer vanaf) zijn huiswerk goed gedaan (waarschijnlijk heeft hij al maanden stiekem gehoopt op dit punt te belanden!). Bij Tweeter zien we een mooie Sony HDTV, maar met "maar" 768p en Rick zoekt 1080p.

Dat hebben ze daar niet voor het grootte scherm, dat wij maximaal kunnen hebben (40 inches), maar ik zie het op een nog groter scherm en het maakt inderdaad enorm verschil in scherpte. Op naar Myer Emco, dus.

Maar eerst even door Wendy's' Drive Thru, want Rick is vergeten lunch te eten in zijn enthousiasme en ik heb dorst. Rick bestelt een frescata sandwich, die echt verschrikkelijk vers en lekker is, een aanrader van het Wendy's menu! Mijn "medium" diet Coke is gigantisch! Ik ben heus wel wat gewend hier, maar als dit "medium" is, moet "large" echt een teil zijn!


Leuke bijkomstigheid van dit tv shoppen is, dat ik intussen ook de football wedstrijd tussen de Redskins en de Giants zie. Overal staan alle televisies op de wedstrijd en ik verdenk een aantal mannen ervan helemaal geen tv te willen kopen, maar enkel de wedstrijd te willen kijken op een groot scherm! Aan de andere kant stemt het niet vrolijk, want de Redskins spelen helemaal niet goed en verliezen uiteindelijk met 19-3. Dan doet Kai's team het toch beter!

Bij Myer Emco worden we heel bekwaam geholpen en ze hebben precies de tv, die wij (nou ja, eigenlijk Rick) zoeken. Een 40 inch Sony, 1080p en voor een heel goede sale prijs (het is tenslotte Columbus Day weekend) ook nog.

De doos past mooi achterin de van. Thuis vraagt Rick Ray, een van onze buren, om te helpen de oude tv, die zo'n 200 pond weegt, naar de basement te dragen. Eerst wilde Rick dat met behulp van alleen Kai en mij doen, maar gezien het gezucht en gesteun van de twee sterke mannen was dat nooit goed gegaan!

De nieuwe televisie, hoewel groter, weegt ongeveer 40 pond en is dus veel makkelijker te tillen. Hij past keurig in onze tv kast en oh, wat zijn mijn mannen blij! Ik moet toegeven, dat de kwaliteit van het beeld vele malen beter is. En HDTV is onvoorstelbaar echt. We zijn in de 21e eeuw beland, wat onze tv betreft.


De eerste screenshot

Als Rick alles geinstalleerd heeft, gaan we met zijn viertjes eten bij Kai's keuze: P.F. Chang's. Ook Saskia is dol op hun honey chicken en Rick en ik vinden het ook een heel lekker restaurant. De atmosfeer is leuk, het eten, zoals altijd, veel en niet duur. Het enige, dat me tegenstaat is de luide muziek. Ik merk tegen Rick op, dat ik dat een groot verschil vind met Europese restaurants (ook de restaurants hier, die Europese cuisine serveren hebben sfeervolle zachte klassieke muziek, op de achtergrond).




Het ziet er lekker uit


Muziek in een restaurant is leuk, maar niet als je eroverheen moet gillen. Eigenlijk ben ik wel benieuwd, hoe de Europeanen dat hier ervaren. Vinden jullie de muziek in restaurants als T.G.I.Friday's, Outback etc. bijdragen aan de atmosfeer of te overheersend?

Op de terugweg stoppen we bij Blockbuster en halen er een aantal films om op de nieuwe tv te kijken. De eerste is "Yours, Mine and Ours", maar eerst gaan we naar onze overburen.

De Nielsons zijn een Mormoonse familie met zeven kinderen, waarvan er vier naar college zijn. Mormoonse jongens gaan na hun eerste jaar college op missie. Hun oudste jongens, een tweeling, hebben hun missie inmiddels afgemaakt. Jeffrey ging naar Zweden voor twee jaar en Nathan werd naar Engeland uit gezonden.

Hun oudste kind is echter een meisje en zij heeft "gewoon" Brigham Young University in Utah afgemaak. Daarna is ze thuis gekomen en heeft hier gewerkt. Maar ook zij wilde op missie en deed haar naam in de hoed.

Daaruit kwam Malaga, Spanje, als bestemming en op dinsdag gaat ze op reis. Vanavond is haar afscheidsfeestje en het gros van de gasten zijn kerkgenoten. Toch vinden wij dat we als buren haar even een goede reis moeten gaan wensen. Als enige, die Jessica kent, kan ik haar over Malaga vertellen, want ik heb er twee vakanties doorgebracht.

De Mormoonse godsdienst blijft onbegrijpelijk voor ons. Maar ik vind het interessant en sla het met interesse gade. De moeder van deze zeven is bekeerd tot dit geloof en haar ouders mochten niet bij haar huwelijk zijn. Onvoorstelbaar, vind ik dat. Maar zij is, net als een ex-rookster, zeer fanatiek als het op haar geadopteerde geloof aankomt.

Na even gekletst te hebben en goede reis wensen voor Jessica lopen we weer terug naar huis. Het is volle maan vanavond en er staan heel wat sterren aan de hemel.

Het was weer een vol weekend met veel om dankbaar voor te zijn. En met een bowl met popcorn ga ik nu 100% genieten van onze filmavond! Na Yours, Mine and Ours is Lake House aan de beurt.

Foto's

Na de 30 graden van woensdag en de 18 graden van gisteren bevinden we ons opeens in de echte herfst. Het waait, regent en wordt maar een graad of dertien vandaag.

Aoife belt, dat ze naar school wordt gereden. Dat is een streep door Saskia's rekening, want die wil juist naar school lopen. Ik bedenk me, dat ik niet zal smelten en loop samen met haar naar school, beschermd door mijn regenboog paraplu (de kinderen willen die paraplu niet, want de regenboog is inmiddels een duidelijk symbool van homoseksualiteit, zelf heb ik daar natuurlijk geen problemen mee).

Tijdens onze wandeling naar school staat Saskia's mond niet stil. Ik vraag haar of ze het niet mist om met mij naar school te lopen. Als ze zoveel te vertellen heeft! Ze knikt wat en kletst lekker door. Ik geniet gewoon maar weer even, ieder kijkje in het innerlijke leven van de kinderen is een cadeau.

Eigenlijk wilde ik mezelf vrij geven van sporten vandaag, maar het weer maakt, dat ik toch voel, dat ik moet bewegen. Vanaf de school loop ik de lange weg terug. Onder de paraplu doe ik allerlei beenoefeningen, terwijl achter me auto's langs rijden, waarvan ik gewoon weet, dat er bekenden in zitten. "Daar is die vreemde Petra weer", denken ze. En gaan dan verder met hun dag, want dat vind ik hier zo fijn, je kunt gewoon raar zijn en toch vindt men je leuk! Eigenlijk geldt: hoe rarer, hoe leuker (want=interessant).

Na deze natte wandeling doe ik gauw een korte gewichtenroutine en dan is de dag van mij. Op woensdag ben ik een online cursus begonnen om Paint Shop Pro X te leren. Tot vandaag heb ik er niet de tijd voor gevonden, dus het merendeel van de dag gaat op aan leren en taken volbrengen.

Gelukkig zijn er geen onderbrekingen en de eerste les (van een week) is volbracht. Ik heb geleerd hoe een "soft focus" een foto eigenlijk nog mooier kan maken. En een foto eruit laten zien als een verfprojekt is ook leuk. Met andere woorden, ik vermaak me prima en kom mijn stoel niet uit. Hoe ongewoon is dat?

Als ik klaar ben met mijn les, werk ik aan de vissenfoto's van Aruba. Het wordt eens tijd, dat ik de foto's van de zomer online zet. Alle tropische visjes en vooral de schildpad foto's kunnen inmiddels door iedereen hier bekeken worden.

Katja's vriendin Betsy heeft vanavond haar verjaarspartijtje. Er is van alles gaande in haar familie, moeder heeft borstkanker, vader heeft het gezin verlaten, kortom, erg heftig. Rick heeft zich als barmhartige Samaritaan opgeworpen om de meisjes naar Tysons Corner te rijden.

Wat Rick niet wist is, dat het een serieuze Build A Bear party zou zijn. Die zijn populair bij Saskia's leeftijdsgroep en jonger, maar kennelijk ook bij tieners. De meisjes maken een beer, met alle rituelen, die daarbij horen. Die van Katja is een biker dude, met een Harley Davidson pak. Degene, die de vriendin van Ricks vader adviseerde geen Build A Bear aandelen te kopen, want het zou een eendagsvlieg zijn, heeft de plank compleet misgeslagen!

Als Rick eindelijk terug komt gaan we met zijn vieren bij Anita's eten. Het is al jaren geleden, dat we daar gegeten hebben en ik weet nu waarom. Het is net een stap boven Taco Bell, cafeteria stijl zonder sfeer, en we hebben twee Mexicaanse restaurant vlakbij, die veel beter zijn.

Maar het eten is lekker en we gaan voldaan naar huis. Katja komt thuis, pakt in, we ontmoeten de jongen, die haar zo leuk vindt, heel snel en dan is ze weg voor de rest van het lange weekend. Met Leah's ouders gaan ze colleges in Williamsburg bekijken en dan maandag naar Busch Gardens.

De colleges, die ze gaan bekijken zijn The College of William and Mary, hiervoor moet je bijzonder goed zijn om toegelaten te worden. Het grappige vind ik, dat die "William" een Nederlander was! De tweede school is Christopher Newport. Of Katja een van die twee kiest is de vraag, maar het is goed om de scholen van te voren te zien.

Dus, enkel onze oudste heeft een opwindend leven. Kai is doodmoe van alle training deze week en Saskia ligt ook allang te slapen. Rick en ik kijken nog naar het nieuws, waar alles "doom and gloom" is. Dus ook wij gaan bedwaarts. Zo'n rustige dag vind ik toch wel lekker, eigenlijk!

Moeder van een "jock"

Na de dertig graden van gisteren (was het toen nog zo warm? Het lijkt alweer ver weg!) voelt de achttien graden van vandaag maar flink fris. Gauw loop ik vier mijl met mijn acht pond gewichten door de buurt. Er is altijd genoeg te zien en het uur (of eigenlijk 58 minuten, sneller dus, dan vorige week) is zo voorbij. Mijn favoriete boom is nog nauwelijks gekleurd. Maar ik zie een aantal prachtig gekleurde maples, waar ik, als de zon weer schijnt, absoluut met mijn camera langs moet. Ik maak er een mentale kaart van.

Als ik thuis kom heeft Brynna zich goed "vermaakt" in huis! Kai heeft, nadat zijn slang kennelijk geen honger had, diens "snack" (lees=ontdooide dode muis) in zijn prullebak gegooid. Die ging natuurlijk "lekker" ruiken en was een uitnodiging voor Brynna om in te gaan rollen.

Gevolg: een stinkende met houtzagels bedekte Brynna, die natuurlijk in mijn afwezigheid door het hele huis heeft gelopen. Ik bespray haar met doggy deodorant en doe haar in haar bench. Gauw, gauw stofzuig ik het zaagsel op, maar de muis blijft liggen, die mag Kai opruimen vanavond!

In de auto bel ik Annemarie, dat ik wat laat ben. Geeft niets, zegt ze, zij en haar schoonmoeder zien me wel verschijnen. Een half uurtje later rijd ik Sterling binnen. Annemarie maakt een lekker kopje Nederlandse koffie met een speculaasje en ik ontmoet haar schoonmoeder, een aardige dame van in de tachtig.

Schoonmama wil graag gaan winkelen, want ze wil cadeautjes vinden voor haar 14-jarige kleindochter en haar dochter, die mijn leeftijd is. Ik stel voor de tiener J.C. Penney voor, daar hebben ze een hele "Bobby Jack" collectie, met allerlei typische Amerikaanse tienergezegdes.

We gaan hiervoor naar het Dulles Town Center en slagen vrijwel meteen. Het wordt een turquoise en roze "hoodie" met rits, met het bekende aapje, die "Whatever" voorop en "You think I care" achterop zegt.

Het cadeautje voor de dochter blijkt moeilijker. De nachthemden zijn niet je van het (de meesten hebben korte mouwen). Maar gelukkig brengt Sears uitkomst, daar hebben ze een vest met rits, dat de goedkeuring wegdraagt.

Tevreden besluiten we, dat het tijd voor de lunch is. De grote Wegmans in Sterling is vlakbij en zowel Annemarie als ik hebben ook nog wat boodschappen te doen.

Annemarie trakteert op een van Wegmans' lekkere sandwiches (met mozzarella, tomaat en prosciutto) en een kop soep. Dan race ik door de winkel om de paar dingen, die ik nodig heb te zoeken. Dat valt nog niet mee, want het is zo'n gigantische zaak en ik ken de lay-out niet. Maar met behulp van wat vriendelijke medewerkers vind ik alles op mijn lijstje in record time.

We rijden terug naar Annemaries huis, waar ik gauw afscheid neem. Ik moet voor drieen weer thuis zijn, want dan wordt Katja opgehaald voor haar eerste officiele rijles met Keith's Driving School. Die duurt twee uur (een uur zit zij achter het stuur, het tweede uur slaat ze een leeftijdgenootje gade). Bij terugkomst weet ze, dat ze 24 oktober haar rijbewijs zal halen. Rick en ik hebben er vrede mee, ze heeft nu zoveel uren gereden, dat ze de geijkte routes heel bekwaam rijdt. Ook op de snelweg gaat het goed. De rest zal met ervaring komen.

Saskia's piano les is vanavond wat eerder, zodat zij met Aoife en familie naar de ice cream social bij haar school kan gaan. Gelukkig zijn de Leogues altijd bereid haar mee te nemen, want Rick en ik moeten naar Kai's football wedstrijd (vind ik stiekem ook vele malen leuker).

Dit keer weet ik, dat die ijzeren tribunes ook ijskoud zijn, en ik neem een kussen mee om op te zitten. Maar dan begint het ook nog te plenzen, miserabel! Gelukkig heeft Rick een paraplu in zijn auto, zodat we nog enigszins droog zitten. De jongens op het veld hebben dat geluk niet. Ze worden doorweekt.


Kai (55) luistert naar de laatste instructies van de coach

Maar het mag allemaal de pret niet drukken. De Warhawks verslaan de Seahawks ruim met drie touchdowns: 21-0.


In actie



En onze "jock" (die niet achter de vrouwen aan zit en wel goede cijfers haalt) speelt de hele wedstrijd mee in de verdediging! We horen herhaalde malen "the tackle by Kai Engle" over de luidspreker. Hartstikke trots zijn wij op onze stille zoon, die zomaar in een heus ruw football team meespeelt! Ik heb football altijd al leuk gevonden om te kijken, maar helemaal als mijn zoon meespeelt en het nog goed doet ook! Go Warhawks!

Als ik zo op die tribunes zit heb ik eerlijk gezegd een brok in mijn keel. Zo'n "dat ik dit mag meemaken" gevoel overweldigt me. De meesten kennen "high school" van de films en daar zit ik dan, kijkend naar "het" high school spel, football, en mijn zoon speelt erin mee. Het is net een film!

Wie zong het ook alweer? "Net als in de film..." Vond ik een mooi liedje toen. Maar voor Kai is het gewoon leven, gek toch? Soms sta ik daarbij stil, hoe anders de jeugd van onze kinderen is, dan die van mij, enkel omdat ze in een ander land opgroeien.

Thuis wacht ons een heerlijke crockpot maaltijd van "witte" chili (witte bonen, kip, chilies en sour cream). Het gaat er prima in!

Sociaal dagje

Al schrijvend staat de buitendeur open en hoor ik het gezang van de krekels. Ik vrees, dat dit voorlopig de laatste keer is, dat we zulk lekker warm weer hebben. Morgen schijnt het flink koeler te worden. We zitten hier altijd zo net op het randje van zuidelijke en noordelijke lucht, van mij mag de eerste nog even blijven, maar de weergoden zijn het niet met me eens, helaas.


Herfstkleuren

Bij het opstaan zie ik meteen, dat ons internet niet werkt. Mijn eerste gang iedere ochtend is (met mijn eerste kop koffie) naar de computer. Maar na middernacht heb ik geen nieuwe email ontvangen. Gelukkig is er nog net, twee minuten voor middernacht, het antwoord op mijn email naar het hoofd van Saskia's school.

Zij zegt, dat ze de leraren heeft ge-emaild de trailers ten alle tijden op slot te houden en dat ze ook Fairfax County's veiligheidsbureau zal aanspreken voor verdere informatie over hoe de trailers zo veilig mogelijk kunnen zijn. Of het toeval is, weet ik niet, maar als ik vanochtend langs de school loop, staat er een politieauto naast de trailers.

Later op de dag krijgen we ook een email van de high school over hoe zij hun school zo veilig mogelijk maken. Kennelijk ben ik niet de enige ouder, die vraagtekens zet bij de veiligheid van de kinderen, die niet in het hoofdgebouw les krijgen.

Na een snelle wandeling met mijn fototoestel om alvast wat herfstkleuren vast te leggen, race ik naar Safeway. Ik heb mijn tijd heel precies ingedeeld, zodat ik net tijd heb om boodschappen te halen en de maaltijd voor vanavond (barbecue kip met mais) in de crockpot te gooien.


Dogwood



Zonnetjes



Herfst schaduwen



Als eerste aan het kleuren


Het lukt allemaal precies en om klokslag elf uur rijd ik de parkeerplaats bij Fairfax Corner op. Hier heb ik met Christine afgesproken om wat te winkelen (het lijkt wel een beetje op een Europees centrumpje, alleen super modern) en te lunchen.

Christine zit al op een bankje bij de fontein te wachten. Het viel me al op, dat er een aantal Lexus auto's met een California nummer bord geparkeerd stonden en die blijken bij de jonge mannen en vrouwen met een Lexus shirt te horen. Een ervan benadert ons en vraagt, of we misschien een van de nieuwe modellen willen proefrijden. Als we dat doen krijgen we een cadeaubon van $15 om in Fairfax Corner te besteden.

Dat laten we ons geen tweede keer zeggen en we krijgen beiden een armband om. Christine krijgt er een om haar linker arm, want we hebben besloten, dat zij gaat rijden en ik om mijn rechter arm, als passagier. Omdat Christine mag rijden laat ze aan mij de keuze van auto over. Er zijn er drie, heel sportief uitziend. Ik ben benieuwd naar het hybride model, de Lexus GS450h, dus die kies ik.


De GS450h, die wij rijden

Christine gaat achter het stuur zitten en ik word achterin geloodst. Samen met een van de jongemannen (uit Californie, want hij vertelt Eva Longoria pas geleden ontmoet te hebben) rijdt Christine bekwaam de parkeerplaats af. Het is een super-moderne auto! Er is een camera, die je laat zien, wat er achter je gebeurt en op de computer kun je van alles zien. Onze "gids" legt alles ook goed uit en vertelt, dat deze auto zo'n $55.000 kost. Hij gaat gelijk op mijn Kerst wenslijstje, ha ha!


Christine "cool" aan het stuur

Na dit avontuur krijgen we inderdaad ieder een cadeaubon van $15. We lopen regelrecht naar de grote Ann Taylor Loft winkel, waar we meestal beiden slagen. Dit keer vind ik er echter niets van mijn gading. Christine wel, die koopt een leuke grijze jurk, die met de $15 korting een heel redelijke prijs is.

Het is inmiddels kwart voor twaalf en onze magen knorren. We krijgen een tafeltje bij California Pizza Kitchen. Behalve allerlei bijzondere pizza's en pasta's hebben ze hier ook heerlijke lunch salades. We delen wat dumplings en bestellen beiden een halve Thai Crunch salade.

De bediening is ietwat langzaam, dus ik moet me uiteindelijk toch naar huis haasten. Ik heb om half twee bij het locomotiefje in Vienna afgesproken met Sylvia. Gauw pak ik de fiets en race de twee mijl ernaartoe. Sylvia staat al te wachten.

Het is werkelijk enorm warm! Alleen in de schaduw kun je voelen, dat het toch wel herfst is en is er een koel briesje. We fietsen weer naar Reston en rusten daar even uit. Onderweg zie ik alweer een slang en de chipmunks zijn ook actief. Het is ongelooflijk mooi weer voor oktober, ongeveer dertig graden!

We kletsen weer heel wat af, ik vind zo'n fietstochtje erg gezellig. Sylvia houdt er ook een goed tempo in, dus we krijgen een goede "workout". Sylvia woont vlak aan het W&OD pad, dus neemt een mijl voor ik Vienna in ga al afscheid. Ik race de overgebleven paar mijl naar huis, want ik weet, dat Katja om half vier bij de tandarts moet zijn voor haar internship.

Thuis tref ik een doodmoeie tiener aan. Ze heeft geen zin, wil eigenlijk slapen, maar ja, het moet nu eenmaal. Ze heeft het hard nodig om wat bij te slapen, maar wanneer ze daar tijd voor zal hebben weet ik niet. Haar week en weekend zitten propvol!

Saskia gaat met Aoife mee naar haar voetbal training en ik heb een uurtje helemaal voor mezelf! Hup, ik ga de tuin in, in de hangmat, met boek, nog even de laatste warme zonnestralen op mijn huid voelen. Heerlijk!

Al te gauw belt Kai, dat hij opgehaald kan worden. Dit keer geen ijs en een blije jongen, want zijn coach heeft hem speciaal genoemd als een van de spelers, die enorm verbeterd is. Hopelijk mag hij dan morgenavond spelen, want wij gaan kou lijden om de wedstrijd te zien.

We halen ook gelijk Katja op, die had mogen kijken, hoe een jongen een beugel kreeg. Ze vindt het nog erg leuk bij de tandarts. Nu worstelen Saskia en ik ons door haar huiswerk. Ik vind het wel leuk, maar ik vrees, dat de regels weer verscherpt moeten worden: eerst huiswerk, dan spelen. Nu is de concentratie ver te zoeken!

Zomerweer

Een term veel gebruikt hier met betrekking tot het weer in de herfst is "Indian Summer". Dit wordt gebruikt als de herfstdagen wel erg warm worden. Vandaag werd het maar liefst 30 graden! De bladeren zijn al aan het kleuren, dus ik noem het Indian Summer, al wordt dat meestal meer tegen het einde van oktober, begin van november gebruikt.

Kirsten en ik gaan van dit heerlijke weer genieten, door dezelfde tien kilometer vanaf Whole Foods op het W&OD pad te gaan lopen, als vorige week. Mijn been voelt alsof het in brand staat (dat en de nekpijn hebben me de hele nacht wakker gehouden, grrr!), ondanks, dat ik een pijnstiller heb genomen bij het opstaan.

Helaas kunnen we dus niet hardlopen, maar ik krijg het gevoel, dat Kirsten dat ook niet zo erg vindt, zij maakt zich zorgen om haar tenen. De tand des tijds knaagt flink aan ons allebei. Maar ach, we troosten ons met de gedachte, dat niet veel 45+ vrouwen zo even 10 kilometer binnen anderhalf uur lopen.

Alweer zien we het vrouwtje op de fiets met de lange vlecht, de vieze spijkerbroek, het t-shirt met gaten. We zijn er vrijwel van overtuigd, dat zij dakloos is, ze fietst de hele dag het pad op en neer, volgens mij. Ik zou haar zo graag aanspreken en zien of ik kan helpen. Maar hoe doe je dat? En beledig je dan, als je veronderstelling verkeerd is? Vast wel.

Na onze power walk gaan we Whole Foods binnen. Voor de winkel staan prachtig bloeiende gele chrysanthen en ik wil jullie die niet onthouden, dus maak een foto.


Laura komt voor een broodnodige massage. Mijn hemel, het lijkt wel of ze iedere week meer nodig zijn en pijnlijker zijn. Ze is zo goed, want ik voel de spieren het gevecht opgeven onder haar hele gewicht erop (en zoveel is dat ook niet, hoor). Maar oh, wat een pijn!!!

Arme Laura voelt zich helemaal schuldig, maar ik weet, dat het nodig is. Na zoveel tijd weet ik, dat als ik 's nachts niet van de pijn kan slapen, de knopen echt vreselijk zijn. Maar inmiddels is Laura ook een vriendin geworden en dan is het natuurlijk niet leuk om de ander pijn te doen.

Katja komt helemaal blij en gelukkig thuis. Gisteravond kwam ze nog naar beneden om te vragen of wij boos zouden zijn, als ze haar AP English naar gewoon English zou veranderen. Nu heb ik al van het begin van het schooljaar gevonden, dat ze een te zwaar schema had gekozen, dus we laten de beslissing aan haar. Ze heeft genoeg verantwoordelijkheidsgevoel, dat we weten, dat ze zelf die keuze kan maken.

Volgens Rick is ze tot 3 uur vanochtend bezig geweest met een project voor Engels en versliep ze zich prompt. Maar ze komt dus buiten zichzelf van blijdschap terug, want ze blijkt een van de hoogste scores voor haar "timed essay" te hebben. Ook heeft ze met haar teacher gesproken en die vond het zonde, als ze de AP op zou geven. Het dipje van gisteravond is dus vergeten en ze gaat door met AP.

Mijn sterke indruk is, dat dit zeventiende levensjaar er een van ups and downs is. We zijn even in een grote "UP", want niet alleen ging English goed, na dit weekend weet ze, dat een jongen, die zij leuk vindt, haar ook leuk vindt. Hij is 18 en heeft een rode Mustang, dat laatste vind ik dus minder. Maar we zullen zien, dat stralende meisjesgezicht is veel waard.

Vanavond is de herkansing van de Powderpuff wedstrijd, die vorige donderdag werd verregend. Leah speelt mee voor de junioren. Ik mag Katja's haar "French braiden" (zo'n vlecht, die bovenop het hoofd begint, maar dan aan beide kanten) en ze kleurt met gezichtsverf "GO 08" op haar buik en weg is ze.


Saskia komt thuis en vertelt van alles over school. Ook zij is zo'n heerlijk open boek. Wat dat betreft verschillen de zusjes geen haar. Wel heb ik Saskia's lerares ge-emaild over de veiligheid van hun verblijf in de trailers. Na de tragedie gisteren in Pennsylvania vind ik het geen fijn idee, dat ze zo "los" in een trailer zitten. Vooral ook omdat het metro station zo dichtbij is.

Kai belt om half zes, dat hij opgehaald kan worden. Ik ben al voorbereid op de een of andere ijszak om zijn arm, want dat heeft hij al meer dan een week. Maar nu is het zijn linkerarm! Hij verzekert me, dat het niets ernstigs is, maar later vanavond komt hij toch even buurten om zeker te zijn.

De elleboog aan zijn rechterarm is flink dik, maar het is al minder dan vorige week. Nu heeft hij drie dikke bulten op zijn onderarm aan de linkerkant. Dat is eng om te zien (vooral voor hem), maar zover ik met mijn lekenoog weet zijn het enkel blauwe plek bulten. Hij heeft in ieder geval de hele "het is niets tot het echt iets is" houding door, hij speelt en traint net zo hard, dan maar even op ijs aan het einde van de middag. Wat een kanjer!

Katja belt, dat de Juniors voor het eerst in negen jaar de Powderpuff wedstrijd, een vriendschappelijke Football wedstrijd tussen de junioren en senioren meisjes, hebben gewonnen. Er kwamen geen helmen of protectie bij te pas, ze mochten maar met een hand blokkeren.

Rick haalt haar bij Noodles and Company op. De andere twee zijn naar bed, ik kijk nog even tv, waar weer allerlei disfunctionele shows te zien zijn. Ons leven is toch maar heel gewoontjes.

Een gevarieerde maandag

Vandaag begin ik met wat me vanavond het meeste bezig houdt: de schietpartij in een Amisch schoolgebouwtje met een kamer. Ik ben er letterlijk misselijk van en hou met moeite mijn tranen binnen bij het zien van de beelden van al die ontredderde mensen.

Deze mensen, die meer dan 200 jaar rustig hun vredelievende levenstijl hebben kunnen volhouden, zijn opeens op de meest afschuwelijke manier de eenentwintigste eeuw binnen gesleurd.

Vanochtend drong een man met twee wapens het schoolhuisje binnen en stuurde de mannen, jongens en volwassen vrouwen naar buiten. Hij bond de meisjes vast en toen de politie kwam, executeerde hij ze en nam zijn eigen leven. Drie meisjes stierven, de rest is kritiek gewond.

De man zelf had een vrouw en drie kinderen, die niets hebben zien aankomen. Hoe moeten die verder? Ik kan me zo razend maken om dit soort mensen, die zelf het leven uitstappen, wetend, dat ze anderen eindeloos veel leed aandoen. Natuurlijk weet ik, dat ze niet toerekeningsvatbaar zijn. Maar het valt gewoon niet te bevatten, deze man heeft dit allang gepland. Hoe kun je dan gewoon naar zoiets toeleven en geen teken geven, dat je iets op je kerfstok hebt?

Gelukkig gaat hier de maandag veel vrolijker toe. Rick is de hele dag thuis om te werken aan alle electronica, die in de zomer door stormen beschadigd zijn. En natuurlijk vind ik het heerlijk om hem thuis te hebben! Zo gezellig, de muziek (via die nieuwe electronica) is weer door het hele huis te horen, want Rick kan niet zonder.

Kennelijk heb ik me gisteren wat te enthousiast uitgeleefd op de gewichten, want ik heb wel heel erg veel spierpijn bij het opstaan! Ik besluit te gaan fietsen, want die knopen moeten eruit! Het is heerlijk weer, echt warm te noemen.

Twaalf mijl lijkt me een goede afstand voor vandaag en ik rijd toch weer naar het westen op W&OD pad. De mogelijkheid om wilde dieren te zien trekt me toch meer, dan de meer stedelijke oostelijke route.

Na zo'n vijf mijl zie ik wel een dier, maar het is geen wild dier. Het is een klein hondje, lijkt wel op een mini-boxer en hij heeft een halsband om. Hij is dus duidelijk iemands lieveling, maar die iemand is in geen velden of wegen te bekennen. Een weglopertje, dus.

Hij ziet er jong uit en ik kan het niet over mijn hart verkrijgen door te fietsen. Een ontzettend drukke autoweg is maar een paar honderd meter verderop. Maar wat dan te doen? Hij is speels en telkens als ik hem bij de halsband wil pakken om de nummers daarop te lezen, rent hij weg.

Gelukkig ken ik het telefoonnummer van Fairfax County Police en ik bel hen maar. Ze beloven Animal Control te sturen, dus blijf ik maar wachten, en wachten, en wachten. Achteraf gezien denk ik, dat, omdat ik niet had gezegd, dat ik erbij zou blijven, er gedacht werd, dat de hond tegen de tijd, dat ze aan zouden komen, wel weg zou zijn.


Mijn hondevriendje

Intussen is het hondje niet meer bang van mij. Ik ben uitgebreid besnuffeld en veilig bevonden. Hij vindt het heel leuk met mijn hand te spelen en eindelijk lukt het me zijn halsband te pakken. Ik bel het 866 nummer erop en moet dan weer even allerlei trucs uithalen om zijn identiteitsnummer ook nog te lezen, hij is zo druk!

Maar de dame aan de lijn vindt zijn gegevens, hij blijkt Yoogi te heten en ze zal zijn eigenaren opbellen. Niet veel later komt er een vrouw met een huilend kind het pad oplopen en Yoogi roepen. Ze is me enorm dankbaar, dat ik bij hem ben gebleven, haar dochtertje had per ongeluk de deur opengelaten en Yoogi de gelegenheid waargenomen om op verkenning uit te gaan. Blij, dat hij weer veilig bij zijn familie is, fiets ik verder.

Net voor ik terug wil keren, zie ik nog een jonge zwarte slang het pad oversteken. Zo schattig als Yoogi was, deze laat ik maar met rust, hoewel ik toch altijd een vreemde neiging krijg ze op te pakken.


Slangevideootje

Op de terugweg kijk ik met een jogger nog heel stilletjes naar een lekkere, dikke groundhog, die rustig langs de weg zit te eten. Dat vind ik ook altijd erg leuk, dat opeens even genieten van de natuur met een totale vreemde.

Met Saskia en Madison versier ik, als zij terug zijn uit school, de voortuin voor Halloween. We trekken de "spinnewebben" uit en leggen de doodshoofden neer. Het is echt warm buiten, het zweet druipt van ons af! Maar het resultaat is weer erg leuk. Het hoort zo heerlijk bij de herfst hier, nu hoeven we alleen nog pompoenen te kopen.


Pompoenen bij Whole Foods





Al een paar weken heb ik een ontzettende zin in haring en paling. Dat zijn twee dingen, die hier moeilijk te verkrijgen zijn. Maar nu heb ik gehoord, dat VanderVeen's in Michigan die verstuurd. Ik bel ze en een heel vriendelijke Diny antwoordt. Ze spreekt nog redelijk Nederlands, maar we eindigen ons gesprek in het Engels, het is gewoon makkelijker zo.

Net als ik ophang gaat de bel, het is de General Electric monteur. Hij kijkt naar de oven deur, de magnetron deur (te duur om te vervangen) en het bakje voor bestek in de afwasmachine. Het is een aardige man, maar hij ziet er eng uit, ongeschoren en met een heel slecht gebit, ik zou, als ik hem 's avonds tegen kwam, bang zijn. Zo zie je, hoe we toch op uiterlijk afgaan.

Als monteur is hij fantastisch, op zijn computertje tikt hij van alles in, geeft ons de tip, dat we maar een nieuwe ovendeur hoeven te kopen via hem. De tweede kunnen we zelf bestellen en installeren, zo makkelijk is dat, volgens hem. Hij heeft natuurlijk al deze delen niet voorradig op zijn truck, dus er wordt een nieuwe afspraak voor volgende woensdag gemaakt.

Met een tandenloze glimlach neemt hij afscheid. Op mijn opmerking, dat die computer wel heel modern is, zei hij, dat GE ook niet een klein mini-bedrijfje is. Ik kon nog net de opmerking binnenhouden, dat ze kennelijk geen goede (tandarts)verzekeringen verschaffen.

Voor het eten maak ik nog even gauw wat Kerst wijnbedeltjes. Dit keer zijn het acht bedeltjes van het Kerststalletje (engel, herder, baby, drie wijzen). Het is leuk werk en geeft me ook weer eens de kans mijn calligrafie kunsten te gebruiken.


Dit is nog allemaal uitproberen, maar mijn wens is, om ze in kaarten te verkopen. Ik zoek nu nog naar de juiste verpakkingen en kaarten.

Rick en ik gaan gezellig even een wijntje op het deck drinken. Tot en met woensdag blijft het deze zomerse temperaturen, dus daar moeten we van genieten. Na de taco's, die we als avondeten hebben, kijken de meisjes en ik naar Wife Swap, terwijl de mannen een of andere enge show verkiezen.

Homecoming weekend

"Homecoming" is voor veel Amerikaanse high schools en colleges een van de belangrijkste weekends van het jaar. Zo ook voor Madison High School, waar het de hele week al feest is (tussen het werk door, dan wel, want school ging gewoon verder).

Alle dagen van de week waren "Spirit Days", met allerlei activiteiten om de "school spirit" erin te krijgen. Iedere dag was er een ander thema (met als hoofdthema voor de week "The Silver Screen" (film, dus)). Zo moesten de verschillende jaren gisteren bepaalde kleuren dragen, Kai was in het grijs (in zijn "class t-shirt" van 2010) en Katja in het rood.

Eerder in de week was er een tweelingendag, waarbij zoveel mogelijk studenten hetzelfde aan moesten trekken. Katja was een drieling met Leah en nog een vriendinnetje en Kai een eenling, want die vond het onzin.

Aan het einde van de schooldag op vrijdag is er dan een Homecoming Parade door de hoofdstraat van Vienna. Grappig dit jaar is, dat de twee andere zestienjarigen in onze straat, Leah en Laura, beiden zijn gekozen tot Homecoming prinsessen. Ik vind het getuigen van Katja's zelf vertrouwen, dat het haar absoluut niets doet, dat zij als enige van de drie niet is gekozen. Enthousiast gaat zij met vriendinnen naar de parade kijken.


Leah links en Laura rechts

Mijn dag begint intussen gezellig, ik ga een stuk lopen met Katja B. Het is alweer lang geleden, dat wij echt gepraat hebben en er is heel wat te vertellen. Zo is het vrijwel zeker, dat Katja naar Raleigh-Durham, North Carolina gaat verhuizen. Zelf is ze er niet super enthousiast over, maar haar man heeft er zo'n goede baan aangeboden gekregen, dat het moeilijk zal zijn daar hier een equivalent voor te vinden.

Dat is wel moeilijk in dit gebied, vind ik. Vrijwel iedere vriendin (behalve Claudia), die ik hier ooit gemaakt heb, is eventueel naar een ander deel van de VS verhuisd. Soms was de vriendschap sterk genoeg om te overleven, maar vaak verwatert het contact over zo'n afstand. Aangezien ik het heel goed met Katja kan vinden, hoop ik, dat dit contact wel zal aanhouden.

Na de parade neem ik Katja en haar vriendin, Kristina, mee naar de nagel salon. De meisjes moeten natuurlijk nette nagels voor hun Homecoming Dance en ik besluit de mijne dan ook maar meteen te laten doen.


De vrijdagavond wordt druk, Katja gaat werken van 18 tot 22 uur en Saskia gaat bij Tabatha logeren. Kai gaat met twee vrienden naar de Homecoming football wedstrijd, die door de Warhawks wordt gewonnen. Na de wedstrijd komen ze alle drie hier "crashen" (andere term voor logeren).

De zaterdag daagt een beetje druilerig. Gelukkig belt Christine of ik zin heb om een stuk te gaan lopen, want dat dwingt me erop uit te gaan. We houden het waarempel tijdens het uur, dat we lopen, droog!

Rick besteedt dit weekend met dia's uit zijn jeugd in digitale bestanden om te zetten. Het is heel grappig, om foto's van zijn zusje en hem als kind te zien en zijn ouders zo jong! Zelf werk ik aan het bewerken van mijn vakantie foto's, zodat die eindelijk online kunnen. Het is nog niet klaar, maar het zijn er ook zo veel!

Ook belt Elke gezellig en we kletsen zomaar meer dan een uur weg! Wat is dat toch grappig, dat het met iemand, die je enkel van verhalen online kent, meteen klikt!

Katja moet werken en is pas na half zeven klaar. Daardoor kan ze zich niet met haar groepje vriendinnen klaarmaken voor de Homecoming Dance. Ze verkleedt zich hier thuis in haar heel mooie jurkje en dan rijden we haar om acht uur naar Gordon Biersch, waar ze eerst met een groepje gaan eten.


Dit is ook een mooie gelegenheid om op de vraag van Jeroen (in de comments van gisteren) te antwoorden. Het "daten" hier wordt inderdaad voornamelijk in groepen gedaan. Zelfs de stelletjes, die verkering hebben, gaan zelden met zijn tweeen uit, althans niet op de high school leeftijd.

Optimisten, dat we zijn, verwachten we zelf ook een hapje te gaan eten bij de Mall, als we er dan toch zijn. Maar we hebben niet op de honderden Homecoming vierders gerekend (er blijken vier high schools in de buurt vanavond feest te vieren!) en ieder restaurant heeft wachttijden varierend van 45 minuten tot twee uur!

Gelukkig vinden we buiten de malls een tafeltje bij Taste of Saigon, een Vietnamees restaurant. We rammelen inmiddels van de honger, want het is al bij negenen! Gelukkig vinden Kai en Saskia ook iets van hun gading op het menu, dat is altijd even gokken met buitenlandse cuisines. Rick en ik smullen, want wij zijn dol op Vietnamees eten.

Katja feest er intussen goed op los. Rick vertelt, dat ze om net na middernacht kwam vragen, of ze kon gaan ontbijten met Tom en zijn band. Hij gaf toestemming, mits ze om twee uur thuis zou zijn (het werd uiteindelijk 3 uur!). Ze hebben bij IHOP gegeten. Wel een avontuur, zo midden in de nacht in een restaurant.

De zondag begint rustig met een gewichtenroutine. Saskia doet mee, wel zo gezellig. Omdat zij deze week de mijl moet hardlopen op school ga ik met haar en Tabatha vast oefenen op het sportveld. Er zal nog wel wat geoefend moeten worden, voor ze zonder stoppen die hele afstand kunnen hardlopen! Het is moeilijk voor die kleintjes om niet te snel van start te gaan telkens.

Met Tabatha en Saskia breng ik Katja naar haar werk. Ik wil dingen kopen om "wijn bedeltjes" te maken en de meisjes zijn hard bezig dingen voor hun babypop te maken. Nu Katja bij Michael's werkt, krijgen wij er 25% korting en dat is mooi meegenomen, want we zijn er goede klanten!

Heel bekwaam staat Katja achter de kassa. Ze is zo keurig beleefd tegen haar klanten! Het is grappig haar "Hi, how are you?" en dan bij het weggaan netjes "Enjoy the rest of your day!" te horen zeggen. Opeens lijkt ze zo volwassen!


Thuis gaan de meisjes verder met hun creativiteiten en ik begin aan een nieuwe hobby: het maken van "wine charms" (wijn bedeltjes). Deze ringetjes, die je om de steel van een wijnglas doet om te onthouden van wie dat glas is, zijn hier helemaal de rage. In de sjieke winkels kun je ze voor zo'n $15 voor zes kopen, maar ze zijn ook heel makkelijk zelf te maken. Het lijken mij leuke kleine cadeautjes. Mijn eerste zes zijn klaar, ik maak er een gecalligrafeerd kaartje bij, en voila!


Voor mijn schoonzusje's verjaardag, begin volgende maand

En zo komt een druk weekend weer tot een einde. Een nieuwe aflevering van Desperate Housewives is een perfecte conclusie.

Iedereen nogmaals bedankt voor alle commentaren dit weekend, ik voel me rijk met zo'n grote cyber sociale cirkel! Zoals deze lange lap tekst laat zien, vind ik het schrijven nog steeds erg leuk, maar op sommige tijden zou ik liever kat zijn: