Emotionele roller coaster

Wat een week is dit geworden en het ergste moet nog komen! Gisteravond belde Angelo, terwijl Katja hard aan het studeren was voor een AP Biologie test. Blij verrast liep ze naar buiten, want daar wachtte hij haar op. In tranen kwam ze een uur later weer binnen. Hij had een "break" nodig, had hij haar huilend verteld, wetend, dat ze net ziek is geweest én voor een grote test aan het studeren was. Grrr!!

Ze voelde zich toch nog niet lekker en nu voelde ze zich helemaal niet in staat om verder te studeren, dus nog maar een dagje thuis. Gelukkig is ze er na de eerste tranen alleen maar boos om. Moeilijk om dit van de zijlijnen aan te kijken, maar ik weet uit ervaring, dat teveel kritiek averechtse werkingen heeft. We bieden dus maar een ouderlijke schouder, die ze dankbaar aanneemt.

We worden op de gewone tijd wakker vanochtend en Kai en Saskia gaan naar school. Rick vertrekt ook vrij vroeg naar zijn werk. Ik ruim op, want na alle ziektedagen is er van alles blijven liggen. Ik hoor Brynna weer heel erg naar adem happen en zie, dat haar tong helemaal blauw is. Ze heeft een paniekerige uitdrukking in haar ogen. Onder haar zie ik, dat ze geplast heeft op het tapijt.

De afgelopen weken is ze steeds slechter geworden en is nu ook incontinent. Vrijwel nooit ademt ze meer gewoon en ik vind het vreselijk deze ademnood aan te zien. Nu plast ze ook telkens, waar ze ligt, want vragen om naar buiten te mogen kost teveel energie.

Half in tranen bel ik Rick in zijn auto en samen bepalen we, dat het nu echt tijd wordt om haar te laten inslapen. Ze heeft geen kwaliteit van leven meer, al eet ze nog wel, maar zelfs na een paar happen heeft ze weer zo'n benauwdheid met blauwe tong. Bovendien stinkt zij naar haar eigen urine, want ze kan niet meer door haar knieen zakken en ons huis begint te stinken, omdat ze op het tapijt gaat.

Het is zo'n ongelooflijk moeilijke beslissing ons maatje van 12,5 jaar van ons heen te laten gaan. Maar we vinden, dat we haar er geen plezier mee doen haar in leven te houden. Als ik het Katja vertel is zij bedroefd, maar het ook met ons eens en dat zegt alles. We zien allemaal hoeveel Brynna iedere dag lijdt. We besluiten het nog niet aan Kai en Saskia te vertellen, want we willen, dat Saskia een onbezorgd verjaarsfeestje heeft vanavond.

Gelukkig is Christine er om mee te gaan lopen, want ik heb even een luisterend oor en verandering van omgeving nodig. We lopen een uur en dan ga ik naar de Petsmart vlakbij haar huis om hondenluiers te kopen. Jazeker, die bestaan, wegwerpluiers met een gat voor de staart erin. De felgele vlekken, die Brynna op het moment op het tapijt achterlaat gaan er niet meer uit en haar de hele dag in haar bench vastzetten vind ik inhumaan. Zolang ze nog bij ons is kan ze met zo'n luier fijn bij ons liggen, zoals ze zo graag doet.


In Christine's buurt zijn een aantal huizen heel smaakvol versierd



Als ik thuis kom is Katja op en we gaan bij ons favoriete Japanse restaurant lunchen. Dat hebben we wel even verdiend, vind ik, ons lievelingskostje sushi. De bediening is snel en het eten zoals altijd voortreffelijk en na een half uur staan we alweer buiten!

Maar goed ook, want om een uur moeten we op Saskia's school zijn voor Artsmart. Op de terugweg halen we het boeket ballonnen, dat ik voor Saskia's partijtje heb besteld, op bij Party Mania.

Onderweg bel ik de dierenarts om een afspraak te maken voor Brynna. Gelukkig werkt mijn favoriete dierenarts, want ik wil absoluut niet weer oog in oog staan met miss Veroordeling, zoals een paar maanden geleden. Deze beslissing is al moeilijk genoeg.

Katja vraagt naar het boeket ballonnen, want ik kan mijn tranen nauwelijks bedwingen. Bah, waarom moeten dieren zo snel oud worden?

Precies op tijd staan we in Saskia's klas om over Rousseau te onderwijzen. Pamela vertelt de klas over zijn leven, terwijl Katja en ik de papieren, scharen en lijm uitdelen. Het wordt een leuk project, een collage van allerlei verschillende materialen. Maar wat een troep! En we krijgen maar 45 minuten om de les te doen. Toch komen er weer prachtkunstwerken uit en, zonder de trotse moeder of zus uit te hangen, Katja en ik vinden Saskia's een van de beste. Zij creeert een hele keuken uit stukjes papier en stof.


Saskia hard bezig aan haar kunstwerk

Gauw helpen Katja en ik Pamela met opruimen en dan rijden we in alle Kerstdrukte naar Tysons Corner. We hebben maar een uurtje om een heel stel dingen te doen, dus het wordt flink aanpoten. Voor Amerikaanse begrippen is het razend druk in de mall, we moeten zelfs zo af en toe in de rij wachten om af te rekenen.

Als eerste breng ik de cadeautjes voor Sona, ons "engeltje", weg. Het is toch altijd weer een speciaal gevoel, want we hebben leuke dingen gevonden en zo heeft zij ook een fijne Kerst, straks.

Katja heeft voor haar AP English de dvd van Vertigo nodig en die is overal uitverkocht. Tot ik op het lumineuze idee kom om bij Barnes and Noble te gaan kijken. We kunnen de medewerker wel zoenen, als hij de dvd omhoog houdt voor ons (en vertellen hem dat ook, tot groot vermaak van hem en de medestanders).

Volgend op ons lijstje is de Discovery Channel Store, waar Katja cadeautjes voor Kai en Saskia vindt. Ook hier is het druk en warm, het is buiten 18 graden en in de mall staat de verwarming aan!

Als laatste gaan we op zoek naar een helemaal wit topje voor Saskia. Die heeft maandag haar koorconcert en moet komen met een zwarte broek of rok en een wit topje. Dat laatste is dus in dit seizoen echt nergens te vinden! Ik neem uit wanhoop maar het enige witte topje, een dunne coltrui, mee, wetend, dat die bij Saskia niet in de smaak zal vallen (wat dus inderdaad bij thuiskomst niet het geval is).

Alweer door dik verkeer werken we onze weg terug naar huis. Gauw dek ik de tafel en zet alles klaar voor het feest. De ballonnen gaan in de basement, Rick komt thuis met de cake en wat snacks en het is wachten op de gasten geblazen.

Klokslag vijf uur gaat de eerste bel en die houdt een half uur niet op. Vier jongens en zes meisjes (helaas is Aoife ziek, maar die belt toch herhaaldelijk op) zitten even later aan de pizza. De jongens blijven niet slapen, de meisjes wel.

Het is een spelletjes feestje, maar wij mogen van Saskia niet beneden komen. Ze vervelen zich, zo te horen, dan ook absoluut niet. Omdat een paar jongens om zeven uur weer weg moeten, pakt Saskia haar cadeautjes al vroeg uit. Ze krijgt veel knutseldingen (hoera!) en ook een aantal "juwelen".


Iedereen kijkt toe hoe Saskia uitpakt

Het is allemaal erg leuk, hoewel ik soms nog steeds, na al deze jaren versteld sta, wat een dure cadeaus sommige mensen geven! Zo krijgt Saskia van een van de jongens zeker $30 aan klei spullen van Sculpey (ik had de moeder verteld, dat ze dat graag doet).

Dan steken we de kaarsjes aan op de Baskin Robbins half chocolate chip cookie dough half mint chocolate chip ijscake. We zingen Happy Birthday en de cake gaat meer dan half op!


De cake gaat er goed in



Opeens horen we sirenes en de telefoon gaat. Aoife vertelt Saskia, dat Santa door de buurt rijdt. De kinderen zijn niet meer te houden en dansen de cul de sac in. Het is nog steeds ronduit warm, jassen zijn niet nodig.

Na een kwartiertje komt inderdaad Santa aangereden, gezeten in een van de antieke brandweerwagens van het Vienna Volunteer Fire Department. Een andere, mooi verlichte, antieke wagen gaat hem voor. De kinderen krijgen allemaal een candy cane en er wordt "Santa Claus is Coming to Town" en "Jingle Bells" gezongen. Volgens mij vinden de vrijwillige medical technicians dit eens een welkome afwisseling van spoedgevallen! Dan gaat Santa verder naar de volgende straat. Zo'n leuke traditie is dit!




Rick en ik ontmoeten ook gelijk onze nieuwe overburen, de eerste nieuwe inwoners in de cul de sac, sinds het gebouwd werd. Het zijn aardige mensen met volwassen kinderen. Veel tijd om te praten hebben we niet, want de kinderen zijn alweer binnen en wij moeten opletten.

Kai neemt de twee laatste jongens mee twee huizen verderop, waar hij de rest van de avond op ze zal passen. De meisjes vermaken zich in de basement en zullen blijven logeren. Tien bij elkaar en stuk voor stuk echt lieve en leuke kinderen. Ik blijf dit bijzonder leuk vinden voor onze kinderen, want ik heb zelf nooit zo'n groep vriendinnen gehad. Maar ik betwijfel of er veel geslapen zal worden...

Rick en ik kijken tv en zijn uitgeput. Ik voel me zowel emotioneel als lichamelijk helemaal op. Aan de ene kant zie ik als een berg tegen morgenmiddag op, aan de andere kant voel ik al weken spanning omdat Brynna zich duidelijk zo naar voelt. Wat een dubbel gevoel, ik zou haar zo graag bij ons willen houden en aan de andere kant weet ik, dat dit de goede beslissing is voor haar. Moeilijk is dit, volwassen zijn!

Oeps, daar lag ie dan!

Gisteravond, rond etenstijd, begon Rick zich ook niet lekker te voelen. Hij ging op bed en een paar uur later had hij koorts. Gelukkig voor hem had hij "enkel" maagpijn, ik heb hem in ons hele huwelijk nog nooit zien overgeven! Nu is "het virus" dus door ons allen gepasseerd, wat een virulent (toepasselijk woord, nu ik erover nadenk) iets, zeg!

Omdat Katja en Kai zich nog steeds lamlendig voelden, hebben we gisteravond al besloten, dat ze nog een dagje thuis zouden blijven. Alleen Saskia is weer springlevend en vol energie. Zij staat dus op tijd op om ontbijt te eten.

Terwijl Rick en ik ons klaarmaken om haar gezelschap te houden, komt ze terug naar boven rennen. Er is iets ergs gebeurd! De boom is omgevallen!

Het duurt even voor we in onze mistige hoofden door hebben, waar ze het over heeft, maar de Kerstboom ligt omver in de kamer, overal gebroken versieringen, vertelt ze opgewonden! Hoe heeft dat nu kunnen gebeuren?

Inderdaad treffen we in de family room een ravage aan. Boom omver, overal gebroken glas en nieuwsgierige katten eromheen. Vreemd, want om vier uur was ik nog beneden om Brynna naar buiten te laten en toen stond de boom nog fier. Ik heb een vaag vermoeden, dat Brynna later weer naar beneden is gegaan, want ze vindt het onder de boom om onverklaarbare redenen erg leuk.


Snickers vindt de nu aan te raken versieringen maar wat interessant!



Er moet ook nog in gebeten worden (ik heb het meteen na de foto van hem afgepakt)

In ieder geval duwt Rick de boom, hoe slecht hij zich ook voelt, weer in de stand en ik stofzuig en zoek de niet gebroken versieringen. Daarvan zijn er gelukkig heel wat, want de meeste versieringen in deze boom zijn onverwoestbaar. In sommige gevallen moet je daar "helaas" bij denken.

Zo is er de plastic witte gans, die in onze eerste Kerstboom hing. Nostalgisch ben ik niet, maar Rick wel. Het beest ziet er niet meer uit, maar hij moet en zal blijven en is bij deze crash alweer levend tevoorschijn gekomen. En zo zijn er nog meer, maar toch is het bijzonder, zo'n boom vol herinneringen, voor ons volgend jaar twintig jaar.

Rick moet toch even naar zijn werk, ondanks de koorts en ik ga een stuk lopen. Ik neem me voor het rustig aan te doen, maar het is zo lekker buiten, ik hoef zelfs geen jas aan. Ik loop op een rap tempo 5 kilometer (binnen de vijfenveertig minuten "gewoon" lopen), maar ik voel, dat ik niet mijn oude zelf ben. Moeheid overheerst.

Na een snelle lunch ga ik dus maar even liggen. Na twee uur word ik met schrik wakker, kennelijk had ik dat "even liggen" hard nodig!

Saskia komt uit school en ik heb haar beloofd om voor de "engel" te gaan winkelen bij Target. Zij wil ook nog naar de mall, maar daar heb ik echt geen fut voor!

Nu we toch bij Target zijn, laat ik Saskia ook gelijk haar Kerstcadeautjes voor ons uitkiezen. Voordeel: ik kan het mijne uitkiezen en ik vertel niet wat het is. Nou vooruit dan, het is een heerlijk Champion fleece sporttopje. Net iets warmer, dan degene, die ik al heb en met een ritszakje op de arm voor bijvoorbeeld mijn sleutels. Ik kan niet wachten het te dragen!

We kiezen twee leuke outfits uit voor Sona, het engeltje, en nog een extra trui. Daarbij wilde ze een step, die we ook vinden en een spelletje, Yahtzee. Ik trek altijd zo'n $100 uit voor onze engel en het blijkt $101 bij elkaar te zijn, beter kan niet.

Als Saskia al haar Kerstcadeautjes bij elkaar heeft zoeken we samen een nieuwe ster voor op de boom. De oude heeft het vanochtend helaas begeven. We vinden er twee met verlichting en ik laat Saskia kiezen. Het is een mooie ster, alleen heeft hij wit snoer, wat vreemd zal staan, maar vooruit. Volgend jaar vinden we misschien een betere. Nu maar hopen, dat boomlief blijft staan tot hij naar buiten wordt gesleept!

Op de terugweg naar huis kom ik onverwachts in de file terecht. Saskia haalt haar pianoles maar net en ik ben op. Eigenlijk zouden we vanavond naar het Kerstfeestje van de buurt bij That's Amore gaan, maar noch Rick noch ik voelt zich goed genoeg. Balen! Maar ja, Saskia heeft al haar verjaardagslol moeten missen, dus een feestje voor ons is daar niets bij vergeleken.

Nu we allemaal weer aan de beterende hand zijn, gaan we weer volop van de Kersttijd genieten!

Zonde van de tijd!

Wat is ziek zijn toch zonde van de tijd! Gelukkig ben ik het zelden, ik kan me eigenlijk niet herinneren, wanneer ik het voor het laatst was! Het was me het nachtje wel en Katja en Kai doen er langer over dan ik om eroverheen te komen.

En wat doe je dan op zo'n dag na een vrijwel slapeloze nacht? Niets, natuurlijk, gewoon zitten, even slapen, weer zitten. Maar gelukkig is er het internet en heb ik nog wat Kerstshoppen kunnen doen, zomaar vanuit mijn luie stoel!

Gisteren heb ik, voor ik ziek werd, nog met Saskia een bezoekje gebracht aan Tysons Corner. Daar pakten we een engeltje van de kerstboom, een 10-jarig meisje (hopelijk voel ik me morgen goed genoeg om daarvoor te gaan winkelen met Saskia, want alles moet zaterdag ingeleverd worden!) en gingen op zoek naar wat kleding voor Saskia bij Limited Too. Omdat het haar verjaarsmaand is kreeg ze een coupon voor 20% korting daar en het is een nogal dure winkel.

Saskia vond er drie broeken en toen realiseerde ik me, dat ik de kortingsbon vergeten was. Stom! Maar de broeken konden opzij gelegd en vandaag betaald en opgehaald worden. Gelukkig was Rick bereid dat te doen, want het scheelde maar liefst $20 en Saskia moet nu alweer haar verjaarsmaaltijd missen, dus heeft ze zo ook vandaag iets leuks.


Een deel van de ongewone (maar mooie) Kerstversiering bij Tysons Corner



Er hangen nog een heel stel engeltjes aan de boom, voornamelijk jongetjes

En dan heb ik de hele dag kunnen nadenken over het "stokje", dat Marsha met toeworp, gisteren: beschrijf zes vreemde eigenschappen, die je hebt. Aangezien ik natuurlijk doodnormaal ben, moest ik daar even goed over denken.

1. Iedere nacht drink ik, in plaats van water, Diet 7-Up. En wat dat nog vreemder maakt, is, dat mijn schoonvader hetzelfde doet en we dat niet van elkaar wisten!

2. Voor de fibromyalgie slaap ik met een gigantisch kussen om me heen. Nu kan ik niet meer zonder en sleep ik, als ik reis, steevast een gigantische tas mee, met kussen.

3. Al schrijf ik goed in het Nederlands (neem ik aan), ik vind het bijna onmogelijk in het Nederlands hardop te spellen.

4. Als ik de kans had, zou ik alles rauw eten. Ik vind ongekookt voedsel over het algemeen het lekkerst, ongeacht of het vlees, vis of groenten zijn.

5. Rick noemt mij het lopende telefoonboek, als ik een telefoonnummer een keer gehoord heb, herinner ik het me en ik hoef vrijwel nooit een nummer van vrienden of kennissen of zaken op te zoeken.

6. Niet, dat ik er niet van houd, maar ik luister vrijwel nooit naar muziek. Het liefst heb ik het overdag stil om me heen en in de auto luister ik naar het nieuws. Rick en Katja vinden dat heel vreemd.

En ik geef het stokje door aan de lezers/lezeressen van dit blog, wat zijn zo een paar vreemde eigenschappen van jullie? Ik ben benieuwd!

Bedankt namens Saskia!

Gelukkig voelt Saskia zich bij het opstaan een stuk beter en haar koorts is ook weg. We zijn helemaal blij verrast door het grote aantal e-kaarten in mijn mailbox! Ik had haar gisteravond al verteld, dat er waarschijnlijk heel wat zouden zijn en haar gezichtje lichtte helemaal op.

Maar dat er meer dan veertig gestuurd zouden worden, had ik natuurlijk helemaal niet verwacht! We hebben ze allemaal gespeeld en gelezen, in drie etappes. Wat een leuke e-kaarten zijn er te vinden, zeg!

Het valt me op, dat Hallmark (zowel .com als .nl) verreweg de populairste site was. Op nummer twee stond Kaartenhuis.nl. Verder kwamen er ook nog een stel van sites, waar ik nooit van gehoord had: Cuddlecards.com, Tomjoe.com, Uclick.com en Jijislief.nl. Al met al zijn er heel wat e-kaartensites en kreeg Saskia slechts een paar dubbele! Namens haar heel hartelijk bedankt voor al die aandacht!

Tot zover kwam ik gisteravond met schrijven, daarna gaf mijn maag het ook op. Niet veel later belde Katja, die aan het babysitten was, dat zij moest overgeven en Kai kwam boven om te zeggen, dat hij ook ziek was. Gelukkig vertoont Rick nog geen symptomen, laten we hopen, dat dat zo blijft!

Een zieke verjaardag

Hoe anders kunnen dingen toch lopen, dan je ze gedroomd hebt. Al wekenlang keek Saskia uit naar haar "gouden" verjaardag: ze wordt 11 op de 11e. Zoals in het weblog van gisteren te lezen en zien was, heeft ze veel tijd besteed aan het maken van de perfecte cupcakes om te trakteren.

Maar om middernacht feliciteert Rick Saskia niet met haar verjaardag, maar assisteert haar met het overgeven in een bak. Ze voelt zich miserabel en dat gaat de hele nacht door. We doen geen oog dicht en helaas krijgt ze geen waarschuwing, wanneer ze moet overgeven, dus alles wordt vies. Aiaiai!

Uiteindelijk is haar kamer helemaal vies en komt ze om drie uur naast Ricks bed liggen. Iedere keer als ze overgeeft, vraagt ze, wanneer ze haar cadeautjes zal krijgen en zegt ze, dat ze toch naar school wil. Ik heb daar zo mijn twijfels over, maar midden in de nacht uit ik die maar niet.

Rond vijf uur vallen we uitgeput in een rare, droomgevulde slaap. Ricks wekker gaat om tien voor half zeven weer en hij maakt de tieners wakker. Ik zweef tussen dromen en waken, zo moe ben ik!

Saskia krijgt haar cadeautjes voor Kai en Katja naar school gaan rond half zeven. Ze krijgt een mobieltje, het spel Mad Gab en een tv spel van Nickelodeon. Ze is er erg blij mee, maar voelt zich duidelijk vreselijk. Rick rijdt Kai gauw naar de busstop en Katja gaat met Leah mee.

Dan slapen we alle drie nog verder, want we zijn uitgeput! Rick neemt Saskia om een uur of acht naar beneden en legt haar op de bank. Dat ze niet naar school kan, is overduidelijk. Wat een balen op je gouden verjaardag!

Maar, zoals altijd als de kinderen ziek zijn, ze neemt het allemaal zoals het komt en is superlief. Ze belt Aoife om te vertellen, dat ze ziek is op haar nieuwe mobieltje en verder ligt ze als een verlamd vogeltje op de bank. Zo zielig!

Rick blijft nog even thuis, zodat ik kan gaan lopen met Christine. We lopen anderhalf uur en 4,5 mijl. Het is heerlijk buiten, vijftien graden! Ik loop zonder jas.


Meike vindt de Kerstboom toch wel erg interessant

Als ik thuiskom vertrekt Rick naar zijn werk en Saskia slaapt. Als ze wakker wordt is haar koorts opgelopen tot 40 graden! Gauw leg ik koude compressen op haar hoofdje en dat brengt de temperatuur wat omlaag.


Nederlandse invloeden in de Kerstboom



Na school komen vier vriendinnetjes, Laura, Abby, Maggie en Mary Kate, langs om haar een "Happy Birthday" te wensen, zo lief! Ze vertellen haar over de dag en dat ze van zitplaatsen zijn veranderd. Later in de middag komt Aoife ook even kletsen. Heel speciaal, hoor, dat had ik vroeger toch echt niet, zo'n vriendinnenschaar! Ik moet echt even slikken, bij dit soort vriendschap! Ik had elk van die meisjes even een heel grote hug willen geven, wat een schatten!

Wat Saskia nog het ergste vond van deze speciale dag op school missen, is de "announcements". Na het volkslied en de Pledge of Allegiance zijn er altijd mededelingen, waaronder de verjaardagen van die dag. Dit jaar zou Cameron, onze buurjongen, haar omroepen en, zo zegt ze, hij zou de eerste geweest zijn, die haar naam helemaal goed zou zeggen. Ach, gos!

Ze valt weer in slaap en ik besluit haar niet alleen te laten, maar te wachten tot Kai en Katja thuiskomen. Intussen doe ik wat online Kerst bestellingen, daarmee ben ik nog steeds niet klaar. Tussen de bedrijven door doe ik de ene lading was, na de andere. Hopelijk waren dit "gewoon" slechte kipnuggets van McDonald's, die haar zo ziek maken, maar als het een virus is, hoop ik dat de rest van ons het niet zullen krijgen!

Als de oudsten thuis zijn ga ik naar Party Mania om verjaardagsballonnen kopen en bij Giant haal ik Gatorade, het "zieken"drankje hier en crackers. Ook vind ik een lief Ty hondje en een blad voor pre-tieners voor Saskia. Een beetje leuk mag haar verjaardag nog wel zijn, ik heb zo met haar te doen!


Kai bewondert de opgetuigde Kerstboom, gisteren met behulp van een ladder gedaan

We verplaatsen het verjaardagshoppen bij de mall en haar verjaarsmaaltijd naar woensdag, hopelijk gaat het dan beter. Helemaal niet de elfde verjaardag, die Sas voor ogen had. Maar de e-kaarten van een aantal lezeressen hier en het bezoek van de vriendinnetjes maakten veel goed!

Omdat ik er vrijwel zeker van ben, dat Saskia morgen nog ziek thuis zal zijn, wil ik vragen, of jullie haar e-kaarten kunnen sturen. Ze vond degenen, die ze vandaag kreeg zo leuk, dat ik denk, dat het haar erg zal opvrolijken. Ze kunnen naar mijn email adres gezonden worden (zie rechter strook van dit blog).

It's beginning to look a lot like Christmas!

Zaterdag

Met een druk weekend voor de boeg sta ik redelijk op tijd op. De rest van de familie ligt nog te ronken, behalve Saskia, die door Tabatha's moeder al vroeg weer hier werd afgezet.

Na een heerlijke kop koffie met eggnog (uit noodzaak, want we hebben geen melk meer, maar het blijkt erg lekker te smaken!) en een bakje cereal ga ik naar boven om een gewichtenroutine te doen. Het vriest buiten en ik heb al de hele week geen gewichten gedaan, dus het werd tijd.

Om tien uur trommel ik iedereen uit bed. Ik breng Emla aan op de armen van de meisjes, want die zijn als de dood voor prikken en dat spulletje verdooft hun arm een beetje, zodat ze het nauwelijks zullen voelen. We hebben namelijk om elf uur een afspraak bij de kinderarts voor griepprikken. Ik zal er ook een krijgen, Rick heeft hem op zijn werk een paar weken geleden al gehad.

Als we de wachtkamer binnenlopen weet ik meteen, dat dit een behoorlijke portie wachten wordt. Het zit bomvol en dan bedoel ik meer dan vijftig mensen in een kamer, allemaal daar voor een griepprik, op een enkeling na, die er voor een checkup is.

Het is warm en er zijn geen zitplaatsen, dus we staan maar wat tegen de muur. Eindelijk, na drie kwartier, wordt onze naam afgeroepen en we worden een klein kamertje ingeleid.

Saskia gaat eerst, zoals altijd, ze verbergt haar gezicht in mijn schouder en voor ze het weet is ze klaar. Dan gaat Katja tegen mij aanstaan en verbergt haar gezicht in mijn schouder en als de injectie gegeven is, zegt ze heel rustig: "I'm dizzy".

Gelukkig grijp ik haar om haar op een stoel te zetten, want haar ogen draaien weg (wat een eng gezicht is dat!) en daar gaat ze! Ze is helemaal van de wereld en als ik haar niet vast had gehad was ze naar gevallen. Ik heb nog nooit iemand zien flauwvallen, wat een eng gezicht is dat, maar ik blijf heel kalm (Rick zegt later, dat hij dat bewonderenswaardig vond).

We leggen haar voorzichtig op de grond en de verpleegster zegt haar benen omhoog te doen. Haar ogen zijn eng open en het schiet me door mijn hoofd, dat een levenloos iemand er ook zo uit zou zien, doodeng! Na een minuut komt Katja bij, ze ziet lijkbleek en groen uit. Ze heeft geen idee, waar ze is, maar stelt de verpleegster gerust, dat dit wel vaker gebeurt.

De verpleegster haalt er toch voor de zekerheid een dokter bij, maar Katja's bloeddruk is goed, dus ze mag weer opstaan. Nou, zegt de verpleegster, dat is even een afleiding van al het prikken!

Kai en ik krijgen onze injectie, terwijl Rick Katja mee naar buiten neemt voor wat frisse lucht. Op de terugweg stoppen we bij Starbucks om haar favoriete drankje te halen, het arme kind!

Na dit avontuur hebben we een rustige middag. Ik loop nog twee lessen achter met mijn Paint Shop Pro cursus en die wil ik toch echt wel afmaken! Een les krijg ik af, morgen de andere.

Katja, die zich gelukkig weer helemaal goed voelt, gaat met Angelo lunchen. Daarna rijdt hij haar naar het huis van haar vriendin Katte. Katja gaat vanavond met Katte, Leah en Katte's ouders naar "Christmas Revels", een concert bij George Washington University.

Kai en Saskia hebben ieder twee vriend(innet)jes te spelen, die we om half vijf naar huis bonjouren. Rick en ik hebben namelijk het jaarlijkse Kerstfeest van zijn werk. Hij gaat in tuxedo en ik doe gala kleding aan, een zwarte broek met hoge zij split en kristalletjes langs de zijkant en een glitter topje.

Het feest is dit jaar in het Kennedy Center en begint om vijf uur. De zaal is heel sfeervol verlicht en we krijgen bij binnenkomst een glas rode of witte wijn (er is ook een open bar met allerlei andere drankjes).


Er staat een heerlijk buffet met de lekkerste slaatjes, zalm, steak en kipsaté. Veel mensen hebben hun kinderen ook mee, maar Saskia en Kai wilden niet, dus wij zijn gewoon samen. Als het volgend jaar weer hier wordt gehouden, nemen we ze wel mee, want ze hadden het hartstikke leuk gevonden!


Rick en ik hebben een tafeltje met een heel leuk stel collega's en hun kinderen. Het is heel gezellig. Het dessert bestaat uit allerlei zoete hapjes, waarvan ik mezelf moet weg rukken, vooral de truffels zijn super lekker! Bij het binnenkomen hebben we lootjes gekregen en de prijzen daarvoor worden getrokken, natuurlijk winnen we niets.

Om half acht wordt er omgeroepen, dat we naar beneden moeten om onze plaatsen in de Concert Hal op te zoeken. Bij dit feest horen namelijk tickets voor het Kerst concert van het National Symphony Orchestra onder leiding van Marvin Hamlisch.

Hoewel ik al vaak in het Kennedy Center shows heb gezien, ben ik nog nooit in de concert hal geweest. Wat een ruimte! En wat een mensen! Ik kijk mijn ogen uit. Er is een grote groep oude van dagen, die de mooiste Kerstkleding aan hebben. Een dame heeft een topje aan met een patroon van felgroene en felrode Kerststerren, helemaal gemaakt van kraaltjes!

Rick en ik hebben kaartjes voor het midden van "orchestra". Prima plaatsen, dus, we kijken recht naar het orkest. Daar zitten de spelers en keurig om acht uur begint de voorstelling.

Wij hadden geen idee, wat we ons ervan moesten voorstellen. Tot onze schande gaan we weinig naar concerten, we vinden klassieke muziek mooi, maar niet om uren naar te luisteren.

Maar het wordt een en al entertainment! De dirigent, Marvin, die Joods is (wat blijkt uit allerlei grappen, die hij maakt over Hanukkah en als ze de Joodse mix van liedjes uit dit seizoen spelen), blijkt een ware comedien! We liggen regelmatig dubbel!

Santa komt en blijkt een prachtige diepe zangstem te hebben. Ook hij krijgt het publiek makkelijk aan het lachen. Hij praat met een paar kinderen en vraagt, wat ze willen hebben. Een ervan wil een veiligheidscamera voor zijn kamer! Santa grapt, dat het duidelijk is, dat we in Washington DC zijn. Wat opvalt, is, dat er gedurende de hele voorstelling aan de linkerkant van het podium iemand staat, die via gebarentaal alles vertaalt! Alles wat gezegd wordt, maar ook de teksten van de liedjes, heel bijzonder.

Maar het overgrote deel van het concert is een prachtige melange van Kerst muziek en gezang. De sopraan, Angela Brown, heeft een fantastische stem.

Het hele publiek zingt mee met "Jingle Bells", "It came upon the Midnight Clear", "Hark, the Herald Angels Sing" en "O Come, All Ye Faithful". Ik weet nu, dat ik een bariton als man heb, hi hi (hij wilde de ergerlijke dikke oudere dame naast hem ergeren, die meer aandacht voor ons heeft, dan haar eigen man).

Op het laatst komt er nog een echt hert (eh, rendier) het podium op samen met Santa en een van de elven. En tijdens het allerlaatste nummer "sneeuwt" het opeens. We hebben met volle teugen genoten! Ik had werkelijk niet verwacht, dat het zo leuk zou zijn, de twee uur zijn omgevlogen.

Filmpjes (er mocht niet gefilmd of opgenomen worden, dus allemaal clandestien, het geluid is gelukkig wel goed en de dame naast Rick heeft van mijn mini-cameraatje niets gemerkt):


De concerthal



Santa komt



Het koor zingt "Gloria, in excelsis deo"



De soprane zingt Ave Maria

Zondag

Pas na middernacht lag ik op bed, dus ik probeer zo lang mogelijk uit te slapen. Maar het lukt niet! Hoe Rick en de kinderen zo lang uitslapen is me een raadsel, op een gegeven moment moet ik er gewoon uit!

Vandaag staat het omzagen van de kerstboom op het programma! Altijd een leuke traditie, want met zaag en touw rijden we naar het westen. Meestal gaan we naar de Middleburg Christmas Tree Farm, die door een Nederlander wordt gerund. Maar daar waren vorig jaar maar weinig bomen van het type, dat wij mooi vinden.

Met Ricks vader en vriendin vonden we toevallig een kerstboom boerderij met een grote keuze. Daarheen besluiten we vanochtend te gaan.

Eerst loop ik weer eens met mijn stokken. Dat heb ik al een hele tijd niet gedaan en het is goede beweging. Ik ga er een half uur op uit en als ik terug kom is iedereen waarempel op.

Om een uur of elf rijden we met zijn allen richting Leesburg. Ik heb Jacobson Tree Farm opgebeld en er zijn nog veel goede bomen over. Na al het winterweer van de afgelopen dagen is het opeens ontzettend zacht, 15 graden!


We krijgen een zaag en een plattegrondje en lopen over het terrein. Zover je kunt kijken staan er kerstbomen! Mensen met Santa mutsen op lopen te zoeken naar precies de goed boom.

Het is heerlijk weer en anders, dan andere jaren, is de grond ook droog. Wij vinden na een paar "misschienen" onze boom vrij gauw. Het is een meer dan drie meter hoge Douglas Fir. Rick en Kai zagen hem om en we slepen hem naar de weg. Daar komt vrijwel meteen een wagen om hem mee naar de hut te nemen.


Rick en Kai zagen om



Klaar om hem naar de weg te slepen

Daar drinken de kinderen hete chocolade en eten chocolate chip koekjes. De boom wordt dichtgebonden en Rick en ik maken hem vast op de van. Al met al gaat het heel gauw en we vinden de grote keuze aan bomen ook erg fijn. Volgend jaar gaan we hier weer heen! Het blijft een leuke traditie om onze eigen boom om te zagen.

Onderweg halen we lunch bij McDonald's. Hun Asian salad vind ik een van de lekkerste (wacht, nee, de lekkerste!) keuzes op de fast food menu's. De gegrilde kip is nog warm en lekker en de rest van de salade ook.

Thuis zet Rick de boom op, ik doe mijn laatste Paint Shop Pro les (die me allerlei moeite geeft, maar ik heb wel veel geleerd over het programma, deze weken). Katja begint aan haar huiswerk en Kai ook.

Saskia heeft bepaald, dat ze zelf-gemaakte cupcakes wil voor haar tractatie morgen. Met alles wat gaande is, wil ze die ook nog zelf maken. Abby komt om haar daarbij te helpen. Het moet gezegd worden, dat als Saskia iets wil, het ook gebeurt!

Ze heeft in een tijdschrift gezien, hoe cupcakes er met "cadeautjes" kunnen uitzien. Dat wil zij ook! De hele middag zijn ze bezig en het ziet er goed en lekker uit. Ik moet zeggen, Rick en ik hebben wel zo hier en daar geholpen, maar ze hebben alles zelf versierd en daarna opgeruimd! Op een gegeven moment vraagt Rick aan Abby, of haar ouders niet denken, dat ze niet meer thuis zal komen. Zij antwoordt: "Ik weet het niet, maar ik hoef niet meer thuis te komen, het is hier zo leuk!". Dat wil je toch horen (Abby heeft zelf twee zussen en een broer, dus ook een druk gezin)!


Hard werken aan de cupcakes



Het resultaat



Mijn nagels (op verzoek!)

Na het eten tuigen we met zijn allen de boom op en liggen soms dubbel om de zelf-gemaakte versieringen. De boom hangt vol, om de twee centimeter is er iets te zien! En hij ruikt heerlijk! Er gaat niets boven zo met zijn allen lachen en het was even een schok om te bedenken, dat dit Katja's 17e Kerst is (er zijn hier veel versieringen met 1st, 2nd, 3rd, 4th etc. Christmas). En het is Rick en mijn twintigste Kerst samen! Tijd om feest te vieren, dus!!

De sneeuwman staat nog!

Ok, rare titel, ik weet het, maar ik ben er helemaal blij om. Zoals op foto's te zien is geweest, hebben wij een verlichte sneeuwman in de tuin staan. Die is overdag leuk, want hij glinstert en 's avonds leuk verlicht. Maar...hij is niet bepaald sterk (zoals het sneeuwmannen betaamt, dat is wel zo).

Bij elk zuchtje wind valt (of liever, viel) hij om. En laten we nu opeens de ene dag na de andere harde wind hebben! Het was zelfs zo erg, dat een stuk metaal brak door de windkracht en de arme sneeuwman al bij het minste zuchtje op zijn rug lag.

In een straat, waar iedereen perfect verlicht is, kan zo'n manke sneeuwman natuurlijk niet. Dus ben ik er eergisteren met een rol brede plakband tegenaan gegaan (die net iets minder sterk is dan duct tape, maar niet veel!). En sindsdien, ondanks harde wind, staat onze sneeuwman gelukkig te stralen. Waar plakband al niet goed voor is!

Intussen zorgt die harde wind voor temperaturen, die ver onder het vriespunt voelen. Als ik rond kwart voor tien bij vriendin Katja aankom ben ik dik ingepakt. Het vriest een paar graden en met de wind voelt dat als meer dan -10.

Maar Katja en ik zijn er tegen bestend en haar poedel, Merlin, huppelt fijn met ons mee. We lopen maar liefst een uur en drie kwartier en meer dan tien kilometer. Dat maakt mijn totaal voor de week tot meer dan 40 kilometer. Niet slecht!

Mijn oren zijn koud en ondanks de ski handschoenen duurt het zeker een uur voor mijn handen weer warm zijn, maar het was erg leuk om zo bij te kletsen. Gauw spring ik thuis onder de douche, want om half een heb ik een afspraak voor mijn nagels.

Morgen is het grote Kerstfeest van Ricks werk en dan moet ik natuurlijk speciale nagels hebben. Phuong schildert bekwaam een paar kerstboompjes op de nagels van mijn ringvingers, als Kerstster is er een "diamant".

Na afloop ga ik naar het postkantoor. Het is niet zo druk als ik vreesde en alles is nu onderweg naar Nederland en morgen gaan de Amerikaanse kaarten de deur uit (ze liggen nu in onze mailbox met het vlaggetje omhoog). Hopelijk komt alles voor Kerst aan!


Het kleine Kerstboompje op ons keuken eiland

Als ik thuiskom is Katja er al en samen zoeken we foto's uit voor de kalender, die ik ieder jaar aan Rick geef van Kodakgallery. We lachen ons rot om sommigen, die ik wel in de kalender wil, maar Katja keurt ze af, helaas!

Dan zie ik Petra op MSN en zij verveelt zich. Nou, dat komt mooi uit, kunnen we mooi via instant messaging giebelen. Daar hebben we absoluut nooit problemen mee, hi hi.

Rick komt thuis en we bestellen makkelijk pizza van Vocelli. Ik ben dol op hun Garlic Spinaci, met knoflook, spinazie, tomaat en champignon. Het smaakt zoals altijd heerlijk!


De kunstboom voor

Katja werkt vanavond en Rick, Kai, Saskia en Tabatha gaan naar Santa Clause 3. Dit is een film, waar ik niet veel om geef, dus ik blijf heerlijk thuis met een glaasje wijn en de tv en doe online Kerst inkopen. Het is buiten toch te koud voor mijn spieren!

Errands

"Running errands" heet het hier, als je van hot naar haar moet rijden om van alles te verkrijgen. Op mijn lijstje staan een heel aantal "errands" vandaag.

Maar als eerste loop ik met Saskia mee naar school, met gewichten, en daarna de lange weg terug. Zo heb ik alvast iets meer dan twee kilometer gesport. Saskia's rugzak is stuk, de rits werkt niet meer. Gelukkig heeft ze nog een rollende rugzak, maar dat vindt ze, vooral in de winter onpraktisch. Bij Land's End shoppen we dus voor een nieuwe, het wordt de "lake blue".

Als ik thuiskom en de garage binnenloop, zie ik, dat een van de katten (waarschijnlijk Snickers) ons een "cadeautje" heeft gebracht. Vlak naast de wielen van de van ligt een dooie mol. Jasses!! Ik durf die beestjes niet op te rapen, dus ik rijd er de hele dag voorzichtig omheen, wachtend, tot Rick hem op kan ruimen. Hoe die dieren er iedere keer weer een vinden!


Ik vind cadeautjes leuk, maar niet als ze dood zijn!

Voor ik andere gedachten kan krijgen spring ik op de fiets. Het is vandaag vrij aangenaam weer en de tien mijl zitten er zo op. Het is heel rustig op het pad, enkel de dakloze dame, nu in blauwe winterjas gehuld (ik ben er vrijwel zeker van, dat ze dakloos is, maar slecht ziet ze er niet uit, iemand zorgt voor haar), fietst voorbij. Hierdoor zijn er extra veel vogels, het blauw van de Blue Jays en het rood van de Cardinalen flitst telkens voor me heen. Mooi!

Na een uur ben ik thuis en spring onder de douche. Dan wordt het lijstje afgewerkt, van Falls Church naar Fairfax en terug naar Vienna.

In Falls Church ga ik naar Metro Run and Walk. Ik heb heel hard nieuwe (hard)loopschoenen nodig en zij hebben zeker degenen, die mij lekker zitten. Tien minuten later sta ik buiten met nieuwe Nike's. Thuis doe ik er de rode veters in, die Petra me in Florida heeft gegeven. Ze zijn voor een goed doel, dus moeten natuurlijk geshowed worden. Ik wilde wachten op een nieuw paar schoenen, dus nu is de tijd. Wie weet krijgen we zo in de VS ook zo'n campagne.


De nieuwe schoenen (Saskia vond ze al "cool")

In gedachten heb ik de kaart van de plaatsen, die ik moet aandoen. Ze liggen namelijk nogal uit elkaar en gelukkig heb ik van tevoren gebeld, om zeker te zijn, dat bepaalde produkten voorradig zijn.

De volgende stop is dus Richards computers. Volgens hen is mijn andere laptop nu zo goed als nieuw, dus haal ik hem op. Hij heeft een nieuw systemboard en scherm. Maar als ik hem thuis aan probeer te doen, moet ik dat drie keer achter elkaar proberen, voor hij opstart. Grrr!!! Ik heb geen zin om alweer terug te gaan, maar met zoiets duurs is dat dus wel zaak. Toshiba staat bekend als een van de beste laptop makers, maar ik heb twee citroenen getroffen, dan!

Stop nummer drie, dit keer in Fairfax (ik maak trouwens goede tijd, met al die kilometers in net iets meer dan een half uur), is Home Depot. Ik ben op zoek naar een plastic zak om om de kerstboom te doen, als we hem "uitgebloeid" weer naar buiten moeten doen.

Gelukkig heb ik van tevoren gebeld, want de Home Depot vlakbij Richards Computer heeft ze niet meer (en hun parkeersituatie is erbarmelijk). Maar in Fairfax zijn er volop, dus ik koop er gelijk drie, zo hoef me er de komende drie jaar niet druk om te maken!

Helemaal blij met al deze successen rijd ik naar Michael's in het Panam Center. Daar heb ik drie winkels te bezoeken en dan ben ik (voor vandaag althans) klaar!

Bij Michael's vind ik alles en meer, dat ik nodig heb. Microcenter ligt ernaast en ik heb kaarten nodig om te printen. Ook kijk ik even bij de computerspelletjes, maar zie er niet meteen iets voor de kinderen.

Als laatste doe ik Safeway aan. Voor de verandering hebben ze meer kassa's open en ik sta al gauw weer buiten, want ik had alleen maar benodigdheden voor de beef stew van vanavond nodig.

Thuis gooi ik gauw alles in de crockpot om die beef stew te maken. Iedereen, behalve Saskia, vindt dat heerlijk. Zo kan het lekker pruttelen en vanavond moeten we op verschillende tijden eten, want Katja moet werken, dus het past precies.

Er liggen een aantal pakketjes op de stoep, gewoon in deze tijd van het jaar en ik kijk meestal niet zo goed, waar ze vandaan komen, want Rick bestelt ook heel wat. Maar een ervan komt van REI en bevat een band, die ik om mijn bovenbeen kan doen, om de pijn te verlichten. Ik loop er de hele middag mee, wat een verschil! Nu heb ik nog niet gesport met deze band, maar zonder sporten al is de pijn beduidend minder. Als dat zo blijft bestel ik er ook een voor het andere been! Alle beetjes helpen!

De rest van de middag besteed ik aan het uitprinten, schrijven, adresseren etc. van alle 62 Kerstkaarten. Ze liggen klaar om verzonden te worden, op twee na, waarvan ik de volledige adressen nog niet heb. Hopelijk lukt het morgen naar het postkantoor te gaan.

Vanavond besteed ik aan het bestellen van cadeautjes voor mijn zus en haar gezin. Ik wou, dat ik het hier kon zeggen, wat ik voor haar heb, want ik ben er zelf erg tevreden over. Maar zij leest hier regelmatig mee, dus het zal moeten wachten.

Al met al voor mij een heel productieve dag! Daar komt nog bij, dat Mona, van de kapsalon, helemaal blij was met mijn ontwerpen voor de prijslijsten. It's going swimmingly, zoals we dat hier zeggen!



Een poging om de verlichting in de cul de sac vast te leggen. Wel wat bewogen, maar het is ook bitterkoud en heel winderig buiten

Op naar Kerst!

Me dunkt, dat we wel hebben aangetoond de Nederlandse tradities hier in ere te houden! Maar stiekem voel ik me wel opgelucht, dat de Turks/Spaanse goedheiligman hier gisteravond zijn laatste bezoek had.

Aan dit seizoen zijn zoveel tradities verbonden en gisteren had ik het er al over met mijn zusje: we voelen ons de hele tijd gehaast. Er "moet" nog zoveel, allemaal leuk, maar ook allemaal aan een deadline gebonden: 25 december.

Nadat ik naar Saskia's school heb gelopen, want Aoife heeft niet op haar gewacht, rijd ik naar Christine. We lopen vijf mijl, voornamelijk heuvel op. Bij elkaar heb ik dus ook vandaag weer 10 kilometer gelopen.

Thuis douche ik, eet ik en stort me dan op de Kerstkaarten. We hebben dit jaar heel grappige. Ik heb een hele routine: de "echte Amerikaanse" kaarten gaan naar Nederland, de leuke sneeuwman kaarten naar de mensen hier in de VS, die we kennen en onze fotokaart naar mensen, die ons al een jaar of meer niet hebben gezien. De eerste twee zijn klaar! Zesendertig kaarten zijn geschreven en hoeven alleen nog een postzegel opgeplakt. Alleen de fotokaarten moeten nog.

Martine komt langs om een stapel Nederlandstalige tijdschriften op te halen. Ik vind het fijn om mijn Margrieten door te geven, in plaats van ze weg te gooien. Van Martine krijg ik een stapeltje Opzij tijdschriften. Nu nog even tijd vinden om ze allemaal te lezen, maar het lijkt me wel een leuk tijdschrift.

Martine bewondert mijn wijnbedeltjes, die ik als kleine Kerst cadeautjes aan het maken ben. Ook de "rendieren" op onze voordeuren vindt ze leuk. Die heb ik ook zelf gemaakt met (fake) groensel, strikken, ogen en een rode kerstbal als neus.

De kinderen komen thuis uit school en Christine en Mallory komen langs na een bezoek aan de orthodontist. Ze geven Saskia alvast haar verjaarscadeautje, ze kan leuke papieren figuurtjes maken met het Klutz boek.

Christine en ik drinken samen een glaasje wijn en de meisjes vermaken zich meteen prima met Kai en zijn twee vrienden, Michael en John. De interesse in jongens begint toch langzaam te komen bij de preteens.

We eten tuna noodle casserole uit de crockpot en dat is zoals altijd erg lekker. Net als ik mijn laatste hap achter de kiezen heb, belt Annemarie.

Zij is begonnen met een baantje bij Nordstrom, op de lingerie afdeling nog wel. En ze vindt het vreselijk! Maar ik lig dubbel bij haar verhalen, ik zie het zo voor me! Zo is er de heel dikke dame, die zich in een corset wil proppen, zodat Annemarie zich afvraagt, waar het allemaal blijft. Maar ook de heel dunne dame, die datzelfde corset wil! In ieder geval is dit niet haar droombaan, dat is duidelijk!

Terwijl ik met Annemarie praat zijn Rick en de kinderen bezig Softpaws bij de katten aan te brengen. Er werd weer veel te veel gekrabt. Het gemiauw en gejammer is niet van de lucht (geloof me, het doet geen pijn, maar ze willen niet vastgehouden worden), maar ze hebben weer mooi gekleurde nageltjes en ons tapijt zal dankbaar zijn!

Hoewel dit geen opwindende dag was, voel ik me toch voldaan. En zeker moe, ik ga vroeg naar bed!! Onvoorstelbaar, dat het alweer woensdag is!

Driemaal is scheepsrecht...

IJzig koud is het bij het opstaan alweer, het heeft flink gevroren. De kinderen beginnen al aan sneeuw te denken, maar het beste, dat de weerman vandaag kan bieden is zo af en toe een "flurry". Een prachtig woord vind ik dat "flurries". Het betekent, dat je denkt een sneeuwvlok te zien, maar dan zie je niets meer... Een paar minuten later echter, zie je heus waar een sneeuwvlok, serieus! Maar degene naast je heeft die toch echt niet gezien. Dat zijn flurries.

Enfin, alle flurries ontgaan mij. Ik rijd Saskia, Aoife en haar zusje Aisling naar school, want ze zijn superlaat. Daar gaat mijn voornemen om iedere dag toch naar de school te lopen en dan het lange rondje te doen. Morgen maar weer!

Als ik thuiskom zie ik, voor het eerst sinds onze Florida reis (geloof ik) Petra online. En zij belt me op, hartstikke leuk!! We hebben lekker bijgekletst en herkennen elkaars "puberperikelen" bijzonder goed. Leuk is dat, ik voel me helemaal gesterkt. En de kinderen hebben dan wel verschillende nationaliteiten, maar pubers zijn pubers, waar dan ook.

Net na tienen ga ik naar Whole Foods, waar ik Kirsten zal ontmoeten om te gaan lopen. Ik kom er om kwart over tien aan en zie geen Kirsten. Toch maar even opbellen, want we hebben elkaar al een week niet gesproken en wie weet is ze het vergeten. Maar dan zie ik haar en we beginnen aan onze tien kilometer.

Al na anderhalve mijl zegt Kirsten, dat ze niet meer kan hardlopen, haar voet doet dit keer pijn. Even baal ik, want hardlopen is toch wat ik liever doe op het W&OD pad. Maar ach, flink de pas erin en het is ook een flinke inspanning, vooral met deze kou (ja, ja, ik weet het, er zijn koudere plaatsen in de wereld, maar hier hadden we vorige week nog 24 graden en dan is dit opeens een hele verandering).

Of Kirsten haar 10 kilometer gaat lopen zaterdag betwijfel ik, als ze het op het pad, dat vrij vlak is, al niet volhoudt. Na bijna anderhalf uur zijn we terug. Ik koop ons traditionele Sinterklaas eten bij Whole Foods: lekkere worsten (bratwurst voor Rick, kipworst met ui voor mij en knakworstjes voor de kinderen), broodjes en tomatensoep.

Voor de lunch tracteer ik mezelf op sushi met bruine rijst en een salade van paprika, broccoli, worteltjes en rauwe bloemkool. Thuis heb ik alle interesse van de katten, die meteen de zalm en tonijn in de sushi ruiken.

Na mijn massage (behoeft geen commentaar, een woord is genoeg: pijnlijk) help ik Sint door de cadeautjes in te pakken en de gedichten erop te plakken. Ik heb voor de kinderen en Rick gerijmd, want vanavond willen we het zoveel mogelijk in het Nederlands doen. Rick maakt mijn gedicht.

Dan stort ik me op de opdracht van Lofty Salon om een ontwerp te maken voor hun Kerstpakketten. Eerder had ik dat al geprobeerd, maar verkeerd begrepen, waar het om ging. Gisteren kreeg ik de prijslijst toegestuurd (oef, ik denk niet, dat Santa dat voor mij overheeft!).

Na enkele uren bloed, zweet en tranen (dit is nog, ondanks de cursus een nieuw programma voor me en een foto als achtergrond maakt het nog moeilijker) heb ik drie versies, waar ik wel tevreden over ben (een ervan hieronder). Hopelijk Mona ook, want ik heb gewoon de tijd niet om er verder aan te werken. Ik weet nu waarom graphic designers heel wat geld voor hun produkten vragen!



Terwijl ik hiermee bezig ben komt Rick thuis en gaan de Sinterklaas festiviteiten voor de derde keer beginnen. Eigenlijk vond ik het zelf, na de viering op zaterdagavond en de echte Sinterklaas op zondagmiddag, wel welletjes geweest. Ik opperde dus een paar weken geleden, dat we op Sinterklaasavond zelf niets hoefden te doen. Nou, dat viel helemaal niet in goede aarde!!

Hoe durfde ik de traditie te doorbreken? Op vijf december vieren we "het" toch altijd als gezin??? Vooral Rick, grappig genoeg, vond, dat het absoluut doorgang moest vinden. Vandaar de traditionele broodjes met worst en tomatensoep maaltijd en pepernoten, marsepein en échte borstplaatjes als lekkernijen.

Vlak na het eten klinkt er een luid geklop op de voordeur en Katja en Kai komen binnen met de zak. Saskia snapt er niets van, want ze zag niemand weggaan (Rick was vreselijk snel).

Dan mag Saskia "Sint" spelen en de cadeautjes uitdelen. Omdat we het in het Nederlands wilden houden, heb ik alle gedichtjes, behalve mijn eigen, geschreven. De kinderen en Rick lezen ze heel goed voor, erg leuk!




En de zak van Sinterklaas is nooit leeg!

In zijn poging om ook Nederlands te schrijven, kreeg ik gedurende de dag allerlei vragen van Rick via MSN. Alleen snapte ik ze niet allemaal en heb soms verkeerd geantwoord. Verder heeft hij een vertaalsite gebruikt en om te laten zien, hoe slecht te begrijpen die zijn, hieronder zijn gedicht (waar hij zelf ook smakelijk om kon lachen, natuurlijk, maar toch heel goed, dat hij het probeert!!):

"Word nu klaar, is het tijd voor pret
Sint has his gang ready -- you bet
Piets zijn alle plaatste om met de show te helpen
They are running around laughing and yelpin'
Nu weet Sint dat Petra een speciale kunstenaar is (***heeft hij zelf geschreven!)
And she has mad skills, the best in the biz.

Sint houdt van dat ongelooflijke talent te zien,
Piet thinks all this gushing is giving him a migraine.
Waarom niet zien wij wat in opslag voor jonge Petra is (why don't we see what's in store for young Petra, hi hi)
Let's step up the pace with a poof and a whiz,
Aangezien Piet met een verbazend (amazing) cadeau nadert,
All wrapped with a mystery wrapping skirt,
Zo wordt klaar, krijgen reeks, is het het ogenblik van waarheid (So get ready, get set, it's the moment of truth)
It's the gift of a lifetime for our Peet."

Mijn cadeautje is een heel aantal gekleurde calligrafie pennen. Zo kan ik (een van mijn) hobby voortzetten.
Al met al hebben we grote lol, deze derde keer brengt de Sint ook nog groot vertier. Grappig, hoe we het feest in den vreemde vaker vieren, dan toen ik in Nederland woonde. De kinderen vinden het (natuurlijk) prachtig en Rick ook, dus waarom niet. Hoe meer feest, hoe meer vreugd! Dag, Sinterklaasje!

Hieronder filmpjes van het gedichten voorlezen, voor mensen, die nooit enige instructie in het Nederlands hebben gehad, vind ik het heel erg goed (en als Rick mij niet al die jaren met Nederlands had bijgestaan hadden de kinderen niet zo goed gesproken, ik ben er zeker van):



Saskia krijgt een twenty questions speeltje



Katja krijgt een nieuwe trui



Kai krijgt een gids voor Gears of War



Rick heeft wat moeite met het einde (vloekende eenden e.d.), maar hij opent een boek over Oom Dagobert

Vrieskou

Na de lange lappen tekst en foto's van dit weekend beloof ik het vandaag "short and sweet" (althans voor mij) te houden. Gelukkig is niet iedere dag zo avontuurlijk, zo af en toe even adem kunnen halen is vooral in dit seizoen wel lekker.

Schreef ik vrijdag nog over record warmte temperaturen, nu zijn we in de winter beland. Ik hoor bij het opstaan de bomen naast het huis al, er staat een fikse wind. Op de thermometer op het deck, die ik vanuit de slaapkamer kan zien, staat de wijzer ergens tussen 20 en 30, het vriest dus! Brrr!!!

Maar ik heb me voorgenomen om weer met Saskia naar school te gaan wandelen en daarna door te lopen. Op die manier begint mijn dag al met een wandeling van twee kilometer en ik neem mijn gewichten mee, zodat het een kleine "workout" wordt.

Het is koud! De wind snijdt door merg en been, Saskia doet haar sjaal zo voor haar gezicht, dat alleen haar ogen zichtbaar zijn. De "wind chill" is waarschijnlijk zeker -10! En ik heb geen sjaal, het is afzien!

Met Christine heb ik afgesproken bij haar in de buurt te gaan lopen om half tien. Eerst ga ik nog even naar Safeway, want ik wil vanavond taco soep maken, dat is de nummer een maaltijd hier met koud weer.

Binnen vijf minuten heb ik al mijn boodschappen bij elkaar en dan sta ik, zoals altijd bij Safeway, in een lange rij voor de kassa! Belachelijk, gewoon! Ze hebben er maar twee open op maandag, een van de drukkere dagen!

Alleen daarom rijd ik al liever ietsje verder naar Giant . Daar hoef je nooit te wachten en ze hebben Self Checkouts. Kennelijk is dit niet de enige Safeway, die zo is, want Christine gaat ook al niet naar die bij haar in de buurt om die reden.

Door dit kassa oponthoud kom ik later dan afgesproken bij Christine, maar misschien is het daardoor ook een graad warmer. Na de subtropische temperaturen van vorige week voelt het net of we op de Noordpool beland zijn vandaag! We lopen een uur en een kwartier en bij thuiskomst voel ik mijn bovenbenen niet meer.

Gelukkig heeft Christine een heel lekkere soep van Harry and David met een toastje met gesmolten kaas als lunch. Heerlijk warm en zoals zij zegt, veel gezelliger om met iemand anders te eten, dan alleen! Het smaakt erg goed, moet ik zeggen.

Omdat maandag een halve dag is moet ik om een uur weer terug zijn, want Saskia komt dan thuis. Natuurlijk komen er allerlei vriendinnetjes spelen en ik maak intussen wijnbedeltjes om als kleine Kerstcadeautjes te sturen.

Na het vele malen uitgesteld te hebben, vanwege zijn football trainingen, is Kai om half vier eindelijk aan de beurt voor een tandartsafspraak. Blij is hij er niet mee, maar na een half uurtje staat hij met schone tanden en zonder gaatjes weer voor me. Zowel Kai als Katja heeft nog een gaaf gebit, wel bijzonder, als je nagaat, dat Rick en ik beiden heel wat vullingen hadden op hun leeftijd.

Als ik thuiskom, staat Katja's bijleslerares bij de deur. Door een stroomuitval vanochtend doet de bel het kennelijk niet. Maar Katja is ook nergens te bekennen, terwijl ze "alleen maar" met Angelo naar CVS zou gaan.

Ze voelt zich heel erg schuldig, als ik haar opbel, want ze is met Angelo naar Chantilly gegaan, zeker een half uur weg. Ze was vergeten, dat ze bijles had. Ook mijn fout, want ik heb het niet op mijn agenda gezet en dan wordt het vergeten. Gelukkig is Katherine, de lerares, een heel lief iemand en ze heeft tijd om te wachten. Katja heeft de bijles namelijk hard nodig, haar cijfer voor Algebra is op het moment een F, zwaar onvoldoende, dus.

De bel doet het inmiddels weer en speelt "Jingle Bells". De taco soep is op, de haard aan en morgen komt Sinterklaas. Eigenlijk is koud weer toch wel heel gezellig! En als ik dan het gezin vanavond bij Supernanny zie, hebben wij het toch maar heel goed.

Een weekend met de Nederlandse Goedheiligman

Nadat Rick en ik gisteren thuiskwamen van de USO party begonnen we aan de voorbereidingen voor het Sinterklaas feest hier thuis.

Om het makkelijk te houden haalden we twee grote Stouffer's lasagnas, die we in een uur of twee in de oven konden bakken. Thuisgemaakte lasagna is ongetwijfeld lekkerder, maar soms dient het gemak de mens.

Er zijn twee keuzes: traditioneel met rode saus en gehakt en een met witte saus, groentes en kip. Inmiddels zijn onze gasten er ook: Karin, Frank (waarvan we dachten, dat hij in Kazachstan zou zitten (ja, echt waar, niet zomaar een "Risk" land!), maar die er toch bij kon zijn) en hun drie kinderen en Christine, Chuck en Mallory.


De tafel staat voor dertien mensen gedekt en het wordt een gezellige maaltijd. Beide lasagna's gaan er goed in en Christine's salade smaakt er lekker bij. Als bij gerecht is er knoflookbrood, ook dat valt goed in de smaak.


Na het eten is het tijd voor cadeautjes. Via het internet heb ik allerlei lekkers besteld: pepernoten, fondant borstplaat, marsepeinen aardappeltjes, chocolade letter. Het gaat allemaal schoon op!


Mallory en Christine bewonderen een van Saskia's cadeautjes

De gedichten worden voorgelezen en iedereen heeft enorm zijn of haar best gedaan. We genieten volop. Hoe leuk is dit? Jaren geleden bestond Sinterklaas voor ons uit een snel bezoek aan de ambassade, even Sinterklaas zien, kinderen cadeautje en klaar. Nu is het zoveel leuker èn de kinderen zullen het zich herinneren!


Maaike leest haar gedichtje voor



Rick leest zijn gedicht voor (heel goed Engels-Nederlands gerijmd door "Sint")

We lachen wat af en de cadeautjes zijn allemaal in de roos. De kinderen gaan weer naar beneden en wij ouders kletsen nog door. Pas om half twaalf nemen we afscheid! We kunnen weer op een gezellig feest terugkijken!

Mijn gedicht (van Christine):

Sint sees your marching all over town
And into the city too
You carry your camera everywhere
And blog about it too

So many people read your words
And see your lovely pictures
They came to meet you from near and far
And join you for adventures.

And when you're not playing guide
Or driving children to and fro
Sint sees you studying hard
On projects for every photo

With all the new challenges
And all the hard work
Sint knows you like to take a break
And have a little sunny perk.

So Sint is giving you something
That will give you time to sit
And when you spend time doing this
Time will stop for a bit

Sint thinks you've been real good
And wants to give you pleasure
So when you have your stolen time
Think of it as your treasure.

Love

Sint

Zondagochtend slapen we lang uit. Zin om echt te sporten heb ik niet, maar ik besluit wat gewichten te heffen, hopelijk helpt dat de weegschaal naar het zuiden te keren. Ik vind het moeilijk mijn gewicht op pijl te houden in deze tijd (maar wie niet?)!

Eigenlijk doe ik absoluut niets, zero, zilch, tot we naar onze volgende Sinterklaas viering gaan. Deze wordt bij Marie Jose thuis in Reston gehouden. Katja moet werken, maar Kai en Saskia gaan mee.

Bij elkaar zijn we met 9 gezinnen en een heel aantal hebben kinderen, die jong genoeg zijn om in Sinterklaas te geloven. En dat maakt het natuurlijk extra leuk!

Er zijn lekkere hapjes, banketstaaf, speculaas en hartige hapjes, later zelfs echte bitterballen, die als sneeuw voor de zon verdwijnen (stel je voor, dat je al een jaar geen bitterbal hebt kunnen proeven, dan val je er toch op aan? (ik althans!)).

Dan komen Sinterklaas en de twee Zwarte Pieten aanlopen en we zingen Sinterklaas liedjes tot we "blue in the face" zijn! Sinterklaas (a.k.a. de oudste zoon van Marie Jose) loopt waardig naar binnen en gaat zitten. De kleintjes vinden het prachtig, de ouderen herkennen opeens de Pieten (de dochters van Karin en Martine), maar houden zich stil.


Hard zingen!



Daar komen Sint en zijn Pieten







Sinterklaas blijkt zowel Nederlands als Engels te spreken en weet zomaar van alles van de kinderen. Ook praat hij met de dames, die het hele evenement hebben opgezet. Hij maakt duidelijk aan een van hen, dat haar zoon graag een motor wil. Toch handig, als je Sinterklaas bent, iedereen krijgt dan, wat hij wil, toch? De dames moeten nog samen een lang en heel mooi gedicht voorlezen en dan mogen ook zij een cadeautje in ontvangst nemen.


Het pakjes uitdelen begint



Sint klinkt echt oud!



Niet alleen de kinderen luisteren mee



Kai en Saskia's beurt





De organisatrices moeten ook bij Sint komen

Dan wordt vol enthousiasme het "Dag Sinterklaasje" ingezet en vertrekken de hoge gasten uit Spanje weer (en ik denk persoonlijk, dat de 19-jarige Sinterklaas zeer tevreden, maar vooral opgelucht is en hij heeft zijn grote wens te kennen gegeven, in zijn hoedanigheid als Sint! Zijn 13-jarige Pieten deden het ook erg goed!)

We blijven nog een uur of wat kletsen met iedereen en de kinderen vermaken zich ondertussen. Zelfs Kai zie ik een hele tijd niet en dat wil wat zeggen. Hij kan het uiteindelijk toch goed met de andere aanwezige jongenstieners vinden.

Net na zessen nemen we afscheid, Saskia moet voor school nog een gedicht voor D.A.R.E. maken, Kai heeft nog huiswerk en Katja komt thuis van haar werk en heeft ook nog huiswerk. Als avondeten bestellen we snel wat salades, want veel trek hebben we niet na al dat gesnoep.

Aan Sinterklaas in den vreemde heb ik allerlei herinneringen, zowel als kind, als als volwassene. Mijn geloof in de goede man verloor ik op mijn achtste in Dakar, Senegal, omdat ik een goede vriend van mijn ouders achter de baard herkende. Maar ook zonder dat geloof blijft het een favoriet feest!

USO Stuffing Party

Voor al het Sint gevier hier losbarst rijden Rick en ik om half tien vanochtend naar de legerbasis Fort Belvoir. Hier gaan we, samen met een heel stel van Ricks collega's en hun familie, pakketten maken voor de soldaten, die op het moment in buitenland dienst doen. Oorspronkelijk zou Katja ook meegaan en Kai zou op Saskia passen, die nog te jong is. Maar Katja voelt zich niet lekker en dus zijn Rick en ik samen.

Als we bij het enorme pakhuis komen, waar de USO "party" wordt gehouden, is het al een drukte van jewelste. Langs drie ellenlange tafels staan honderden mensen toilettasjes en pakketten met allerlei lekkers en tijdschriften samen te stellen als een lopende band.




Na even gedag gezegd te hebben tegen mensen, die Rick kent, vragen we of er iemand in de rij een pauze wil. Dat willen twee jongens en zo staan Rick en ik naast elkaar. Hij doet pakjes met natte doekjes in de zak en geeft die dan aan mij door. Ik moet wel honderd Reader's Digests in het tasje gepropt hebben, alvorens het door te geven aan degene naast me, die er een pak speelkaarten in doet.


Rick aan de lopende band

Na een tijdje heb ik een hele methode ontwikkeld en de zakjes vliegen van de een naar de ander. Er wordt leuke muziek gespeeld en er hangt een heel gezellige sfeer. Even wordt de muziek onderbroken, want Daniel Rodriguez is gearriveerd en gaat ons ook meehelpen. Een van de dingen, die in het zakje met cadeautjes zit, is zijn CD.

Gelukkig komt er na een uur iemand langs, die vraagt of we pauze willen, want door het telkens dezelfde beweging maken voel ik, dat mijn schouder en nek pijn gaan doen. Inmiddels heb ik al een paar mensen de dozen met spullen bij zien vullen en ga dus daar meehelpen.


De bakken, die we moesten dragen om bij te vullen

Ook Rick komt daar even later bij en samen dragen we doos na doos vol repen, cd's, kaarten, balletjes, beef jerky en meer, zodat de mensen langs de tafels tasjes kunnen blijven vullen.

Als dat klaar is gaan we nog even bij een van de tafels, waar kleine toilettasjes worden samengesteld, helpen. Dit is heel oncomfortabel, want je moet de hele tijd gebogen staan (ben ik even blij, dat ik geen fabriekswerker ben!). Maar we vinden er wat op, we gaan gewoon op onze knieen zitten!

Voor we het weten ruiken we pizza en wordt het signaal gegeven te stoppen voor lunch. Voordat we gaan eten worden we bedankt voor onze hulp. We hebben maar liefst 9000 toilettasjes en 5000 cadeautasjes gemaakt in die paar uur! Wat een voldaan gevoel!


Daniel Rodriguez

Dan wordt het geheel nogal emotioneel, want degene, die ons leidt, is zelf een veteraan uit Irak. Hij vertelt over zijn belevenissen en een van zijn medewerkers leest voor, hoe moeilijk hij het heeft gehad in Irak (zie video). Slik, slik! Ik zie veel tranen in de ogen van de mensen om me heen. Dan zegt hij: "Je kunt niet achter deze oorlog staan, ik weet zelf niet of ik er achter sta, maar sta wel achter degenen, die het vuile werk opknappen."


Een van de USO medewerksters leest voor, wat voor vreselijke dingen Chad (achter haar) heeft moeten meemaken

Vervolgens roept hij een meisje uit de omstanders naar voren. Zij heeft vier maanden geleden haar verloofde verloren in Irak. Ze vertelt er heel kalm over, maar na haar toespraakje krijgt ze het te kwaad. Ik vond het al zo knap, dat ze zo snel na zo'n verlies al zo rustig erover kon praten.


Allison vertelt over haar verloofde

Inmiddels ben ik blij, dat ik kauwgom in mijn mond heb, ik kauw me te pletter! Anderen zien huilen laat de tranen bij mij ook altijd dicht aan de oppervlakte komen.

Als laatste zingt Daniel Rodriguez voor ons. Zo prachtig! Het lied, dat hij, vlak na 11 september 2001 zong: "God bless America". Hij zingt het zo vol overgave, dat ik er van moet rillen, zo mooi!


Daniel Rodriguez zingt "God bless America", dat begon als een gebed geschreven door Irving Berlin

Rick gaat in de rij staan om een stuk pizza te halen, maar ik heb er niet zo'n zin in. Ik ga even met Daniel Rodriguez praten, het is tenslotte niet vaak, dat ik dat met een bekende Amerikaan kan doen. Het is een ontzettend aardige man, die na 11 september 2001 veel van zijn opbrengsten geeft aan de USO.

Om een uur of een, als Ricks pizza op is, stappen we weer in de auto naar huis, waar we beginnen aan de voorbereidingen voor Sinterklaas. Ik vond het heel indrukwekkend om mee te maken! (De filmpjes zijn lang, maar hopelijk de moeite waard)

Recordtemperatuur en de Sint is klaar

Al bij het opstaan is het buiten 18 graden! Saskia gaat in korte mouwen, maar met een paraplu naar school. Het regent namelijk zo af en toe een beetje.

In een groot deel van het land is het gisteren en vandaag wild weer geweest. Vluchten zijn gecanceled, passagiers meer dan 24 uur gestrand en hier worden ook allerlei spannende weersomstandigheden voorspeld. Voor we het weten hebben we een High Wind Advisory (dat inderdaad terecht is) en een Severe Thunderstorm Watch. De temperatuur loopt op tot een record voor de dag: 75 graden Fahrenheit, dus bijna 24 graden! De wolken racen boven ons hoofd voorbij met meer dan 60 mijl per uur.

Als het tijd wordt om te gaan bewegen, regent het, dus ik ga naar boven. Gelukkig heb ik een heel repertoire aan gewichtenoefeningen en cardiosport routines, die binnen gedaan kunnen worden. Na een uur heb ik echt het gevoel flink gesport te hebben en ik zie een zonnestraal buiten. Omdat mijn reumatologe vindt, dat ik tenminste een half uur buiten moet zijn, ga ik toch maar even lopen.

Gelukkig kies ik een korte route, want net als ik de cul de sac, in mijn korte mouwen, weer binnenloop, plenst het opeens. Het blijft de hele dag zo raar wisselvallig, maar vreselijk warm.

De Sint is nog niet klaar, dus ik ga weer op hulpmissie. Dit keer naar Tysons Corner op zoek naar (vrijwel) het enige, waar onze tienerdochter in is geinteresseerd: kleding.

De mall is gezellig druk en er speelt Kerstmuziek. Nu zijn die liedjes nog leuk, op 26 december zal het een verademing zijn ze niet meer te horen. De grote boom met "angels" valt me meteen op, maar ik wil, dat Saskia en Kai mee zijn, als we er een kiezen.

Verderop zit Santa net te wachten op zijn volgende "klant". Hij kijkt vriendelijk naar mijn fototoestel. Wat een baan!


Na H&M, Forever 21, Urban Outfitters en Delia's slaag ik eindelijk bij Papaya! Dit is een heel nieuw bedrijf en de kleding prijzen zijn onvoorstelbaar laag! Sint heeft zijn taak volbracht en vindt bovendien nog twee andere mooie truien om zijn neef Santa mee te helpen.

Alle weerswaarschuwingen ten spijt blijft het enkel bij heel hard waaien. De rest van de dag is het gewoon een rustige vrijdag, die ik besteed aan online shoppen voor de rest van de uitgebreide familie. Katja moet werken en Tabatha blijft logeren.

De meisjes en ik kijken Trading Spouses, altijd een idiote reality show met tegengestelde families (in deze aflevering kun je duidelijk zien, dat lang niet alle Amerikanen godsdienstig zijn). Tabby heeft voor de tweede keer dit jaar haar pols gebroken en die zit nu in prachtig groen en rood gips (voor Kerst). Mallory's gips is knalroze en nu wil Saskia ook iets breken om een kleur gips te kunnen kiezen. Um, ik denk het niet!


Tabatha's rood-groene "candy cane"

Als je zo zit met de kinderen komt er van alles los, zo heb ik net geleerd dat een Nutella sandwich heel populair is. Hij kan enkel geruild worden voor twee chicken nuggets en een Oreo koekje. Het is een hele handel, dat lunch ruilen. Gelukkig doet Saskia er niet veel aan mee, want ze vindt veel dingen niet lekker.

En zo begint een nieuw weekend, een Sinterklaas weekend, een Nederlandse traditie, die ook hier in den vreemde nog met enthousiasme wordt gevierd.