Vrijdag

Oei, wat heb ik vanochtend een moeite met opstaan! Gisteravond is het later geworden, dan ik wilde. Even overweeg ik, om later naar de fitness te gaan en mijn eigen gewichtenroutine te doen. Maar ik vind het groepje toch te leuk, dus netjes om vijf voor half negen loop ik het lokaal binnen.

Vrijdag is altijd de drukst bezochte dag, dus ik moet even een plekje vinden. Er zijn ook altijd te weinig gewichten, maar niemand, behalve Sharon en ik, gebruiken de 15 ponders, dus die zijn er altijd.

Sharon gebruikt op het moment helemaal geen gewichten, want haar rug is nog helemaal niet goed. Ik hoop voor haar, dat het gauw beter wordt, maar ik houd het ook in gedachten als voorbeeld, dat het beter is niet teveel te willen doen.

Kirsten heeft vanochtend onze wekelijkse wandeling afgezegd, helaas, want het is lekker, zonnig weer. In plaats daarvan doe ik een zware interval van een half uur op de elliptische machine. De analoge tv kanalen op de machine hebben een heel slechte ontvangst. Is dat omdat de hele VS vannacht overgaat op digitale tv? Ouderwetse antennes zullen onbruikbaar zijn vanaf morgen.

Thuis is Katja op en zich aan het klaarmaken voor haar reis naar North Carolina. We eten samen nog lunch en dan vertrekt ze voor haar rit van 268 mijl (431 km) naar het zuiden. Of ik er ooit aan zal wennen, dat ze zulke afstanden in haar eentje rijdt, weet ik niet. Dat zij en Justin elkaar willen zien, snappen Rick en ik wel, dus het moet maar.

Als Katja is vertrokken overvalt me opeens een enorme vermoeidheid. Maar het is zulk heerlijk weer, zonde om het te verslapen! Lezen bij het zwembad is ook rust, dus ik maak me klaar daarheen te gaan.

Nu de kinderen nog school hebben, is het voor drie uur nog heerlijk leeg. Chris trekt haar baantjes en ik krijg dat bekende "ik moet eigenlijk" gevoel. Maar ik ben moe en heb een interne conversatie, dat het vandaag genoeg is om mezelf even onder te dompelen. Het water voelt heerlijk! Ondanks de vele onweersbuien warmt het kennelijk toch goed op.

Mijn boek begint me langzaam meer te boeien. Eigenlijk wil ik ook graag zo'n audioboek vinden, zodat Rick en ik daar op weg naar Michigan naar kunnen luisteren. Heeft iemand nog suggesties voor mystery/thrillers, die ook iets met geschiedenis te maken hebben. William Dietrich schrijft weer heel anders, dan Dan Brown, maar ze hebben wel overeenkomsten.

Een oude bekende komt even bij mij kletsen. Zij is niet mijn favoriete persoon, om eerlijk te zijn, maar ik blijf natuurlijk aardig. In het verleden heeft ze nogal vreemde dingen gezegd en gedaan, maar het zal haar vergeven zijn. Ze komt herinneringen ophalen over de zomerkampen van onze kinderen.

Ja, dat zijn lang vervlogen tijden, toen Katja en Kai naar Frying Pan Park gingen en daar koeien leerden melken. De kinderen genoten van die kampen en zijn er nu nog trots op, dat ze een koe gemolken hebben en biggetjes gevoed hebben. Die kampen zijn er dit jaar weer, maar L. vertelt, dat er veel minder kinderen heengaan. Waarom is niet duidelijk, aan de prijs kan het niet liggen, want ze zijn echt niet duur voor twee volle weken kamp.

Kidwell Farm bij Frying Pan Park is de dichtstbijzijnde boerderij, een half uur rijden bij ons vandaan. Hier in de nabije omgeving zijn geen weides met koeien en schapen of varkens- of kippenboerderijen. Dat zo'n kamp onze kinderen dus het boerderijleven van nabij liet meemaken, vond ik wel erg leuk.

Misschien komt dat wel door mijn eigen achtergrond, ik fietste dagelijks langs boerderijen en koeien in weilanden vroeger. Ik herinner me, dat ik terug naar huis fietste na een eindexamenfeest vroeg in de ochtend en de koeien sliepen in de wei. Rick komt ook oorspronkelijk uit een boerengebied. Iedere keer, als we naar zijn vader gaan, moet ik aan Nederland denken, want West-Michigan lijkt daar enorm op. Niet voor niets zijn daar zoveel Nederlandse emigranten heengegaan.

L. vertelt ook, dat bij de middle school, waar haar zoon heengaat, een heel aantal kinderen ziek is met "griepverschijnselen". Waarschijnlijk, volgens haar, zijn het gevallen van H1N1 oftewel de varkensgriep. Inderdaad kregen we vandaag een email van het schooldistrict, dat de ziekte is aangetroffen in de scholen hier. Dat is geen nieuws, maar het lijkt zich dus wel uit te breiden. Wij kunnen niet meer doen, dan de kinderen op het hart te drukken hun handen te wassen.

Het zou vervelend zijn, als we nu ziek werden, want we plannen een reis naar Michigan eind volgende week. Die reis zou dan geen doorgang kunnen vinden. Ricks vader en zijn vriendin zijn wel in goede gezondheid, maar ook al senioren, dus die wil je dan niet in gevaar brengen. Maar we zullen niet op de feiten vooruitlopen.

Saskia logeert bij een vriendinnetje vannacht en Katja is dus op reis. Kai, Rick en ik blijven over voor het avondeten. Rick werkt alweer laat in Maryland en heeft zin om de week af te sluiten met een etentje buitenshuis. Kai is doodmoe en kiest ervoor, dat Rick KFC voor hem meeneemt.

Zelf ben ik ook heel erg moe, maar ik vind het zielig voor Rick, als ik niet mee ga. Hij werkt hard en heeft het verdiend om te doen, wat hij vanavond wil. Zijn eerste keuze is het Thaise restaurant Busara. Dat restaurant is echter gesloten. Later vinden we uit, dat ze het aan het renoveren zijn.

Vlakbij ligt Cafe de Luxe, wat een van mijn favoriete restaurants is. Daar krijgen we een tafeltje op het gezellige terras. Steeds meer restaurants hebben terrasjes en er wordt dankbaar gebruik van gemaakt.


Dit restaurant heeft een tonijnsteak voor $16,95 en ik kan het nooit nalaten, die te bestellen. Iedere keer wordt die perfect bereid en zo zacht als boter geserveerd. In veel duurdere restaurants heb ik ze niet zo lekker gegeten!


Hun frietjes zijn ook heerlijk, maar daar eet ik er heel braaf maar een paar van

Thuis zitten we buiten op het deck tot bedtijd. In deze tijd van het jaar kijken we eigenlijk helemaal geen televisie. Te lekker om buiten te genieten van de aangename temperatuur!

Whisked away

Het is bewolkt en belooft vandaag een heel warme en vochtige dag te worden. Als eerste ben ik bij de sportschool, alleen Sharon is er nog. Zij heeft enorme last van haar rug, dus vertelt, dat we vandaag alleen Pilates gaan doen.

Daar ben ik niet echt blij mee, want ik heb gisteren mijn gewichtenroutine ook al niet gedaan. Maar ja, het rekken en strekken van Pilates is ook goed voor mij, al vind ik het stiekem maar erg saai. Langzaam komen de anderen binnen en wordt het toch een gezellig uur.

Na afloop gaan Pat en ik nog een half uur op de elliptische machine. Deze week is voorbij gevlogen, zonder dat we samen iets hebben ondernomen. Ik heb me eigenlijk vooral op dingen samen met Katja doen geconcentreerd. Kat vertrekt morgen naar North Carolina tot dinsdag en dan begint donderdag de zomer ook voor Kai en Saskia.

Pat is druk bezig met online fotoalbums maken voor haar oudste, die volgende week haar high school graduation heeft. Sam gaat volgend jaar naar de University of Colorado in Boulder. Pat heeft het er moeilijk mee, dat ze zover weg gaat. Dat kan ik me goed voorstellen, want ik vind Virginia Tech al zo ver!

Cosmo heeft vanochtend hoegenaamd geen zin om te gaan wandelen. Toch neem ik hem mee. Als we de cul de sac uitlopen, zie ik Saskia's vroegere pianoleraar en zijn vrouw met hun twee shelties. Hier heb ik al eerder over geschreven. Dit zijn de enige honden, waar Cosmo heftig blaffend op reageert. Zij blijven stil en ik krijg altijd het "vervelende jongetje in de speeltuin" gevoel hierbij.

Vandaag wordt me verteld, dat Cosmo hun honden een paar weken geleden zou hebben aangevallen (misschien is hij aan een van de kinderen ontsnapt, want ik herinner me niet, dat hij los de cul de sac uit is geweest). Hij zou in hun nek gebeten hebben.

Nu hebben die shelties net zoveel vacht, als Cosmo, en geen van beiden reageren ze angstig op Cosmo. Het lijkt mij heel sterk, dat dat een "aanval" was, eerder een poging tot spelen, vooral omdat Cosmo nog nooit ook maar gegromd heeft of zijn tanden opgetrokken heeft tegen een andere hond (of tegen wat dan ook, ueberhaupt). Maar ja, bewijs dat maar eens.

Gauw loop ik met mijn onbehouwen hond verder. Jee, wat voel ik me dan net als vroeger, toen de kinderen heel klein waren en iets deden met iemand anders' kind, waardoor dat kind ging huilen. Het is onmogelijk te voorkomen en toch krijg jij er de schuld van.

Cosmo doet zijn behoeftes en wil dan niet verder. Prima, dan duik ik wel onder de douche. Daarna vouw ik de achterstallige was op, terwijl ik op Kat wacht. Die heeft haar oppasbaantje vanochtend en daarna hebben we afgesproken te gaan lunchen. Zolang het nog kan maken we zoveel mogelijk gebruik van onze moeder-dochter uren.

De keuze valt op "The Four Sisters", een Vietnamees restaurant hier dichtbij. Katja heeft nog nooit Vietnamees gegeten. Tot mijn verbazing moeten we wachten op een tafeltje. Vijftien tot twintig minuten zegt de hostess, dus we bestuderen intussen het enorm lange menu. Na vijf minuten gaat onze "beeper" al af en nemen we midden in het gezellige restaurant plaats.

We bestellen de overheerlijke "spring rolls", die ik me van toen we in Senegal woonden herinner. Ik houd niet van loempia's of de Chinese "spring rolls", maar voor deze kun je me wakker maken. Misschien heeft het met nostalgie te maken?

Katja neemt een gerecht met eiernoedels, vis en groentes en ik gegrilde gamba's met groentes en rijstcrepes. Die laatsten doen het bij mij niet. Ze zijn me te papperig en hebben geen smaak. Onthouden voor de volgende keer, zodat ik die niet weer bestel. Verder is het allemaal voortreffelijk voorbereid. Niet voor niets is dit restaurant het populairste Vietnamese restaurant in dit gebied!

Van de ene Vietnamees naar de andere gaan we. Het is tijd om onze nagels te laten doen! Katja wil er morgen perfect uitzien voor Justin en mijn zijden nagels zijn aan een opknapbeurt toe. Bij Pro Nails 3 is Katja meteen aan de beurt en ik moet een kwartiertje wachten.

Het verbaast me, hoe druk het er is zo midden op de dag op een donderdagmiddag. Als ik dat had geweten, had ik een afspraak gemaakt, want Katja moet om tien voor half vier weer oppassen.

Als ik Thu vertel, dat ik haast heb, denkt zij alles binnen het uur te kunnen doen. Hm, misschien moet ik voortaan altijd haast hebben, want meestal zit ik hier wel een uur tot anderhalf uur. Inderdaad maakt Thu bekwaam mijn vingernagels mooi en vervangt dan ook nog de nagellak op mijn teennagels, zodat die dezelfde kleur hebben. Dit alles binnen vijftig minuten en het ziet er keurig uit!

Netjes op tijd lever ik Katja af bij haar oppasadres. Kai en Saskia zijn inmiddels thuis. Kai heeft zijn jaarboek mee. Ieder jaar weer sta ik versteld, hoe professioneel het eruitziet. Het is een gebonden boek met dikke bladzijden vol foto's en tekst. Ik weet niet, hoe het nu in Nederland is, maar ik heb alleen van de studentenvereniging van de universiteit zulke jaarboeken. Vorig jaar werkte Katja mee aan de uitgave.

Kai staat er met twee foto's in, zijn "gewone" foto als Junior en als zijnde vice-president van de Sandwich Club. Die club wordt in het boek "Madison's favorite club" genoemd, toch leuk voor de jongens!

Mijn grijze wortels zijn weer te opvallend in mijn haar, dus tijd om Mona een bezoek te brengen. Die constateert, dat de zon mijn haar weer flink heeft opgelicht en geeft me daar een beschermende spray voor mee. Het kapsel blijft hetzelfde, want dit bevalt me prima.

Mona is bijna klaar, als Rick belt. Hij komt weer uit Maryland, maar vraagt: "Can I whisk you away tonight?". Nou, daar heb ik wel oren naar! Gauw reken ik af.

In de auto bel ik de kinderen om te vragen, wat ze als avondeten willen van Whole Foods. Ik haal dat op en tank ook gelijk even de van bij. Jeetje, $2,56 is de benzine alweer per gallon! Dat gaat weer rap naar de $3, toch vreemd, dat benzineprijzen ook onderhevig zijn aan vraag en aanbod (in de zomer rijden mensen meer).

Rick komt thuis en neemt me mee. Het is een verrassing. We gaan helemaal naar Vienna, naar Church Street Cellars. Hier wil ik al een tijdje graag heen, want ik hoor telkens van anderen, dat hun eten lekker is en de wijnen ook. Rick wist dat, dus daar "whiskt" hij mij heen.

Als we het terrasje oplopen wordt Rick al begroet door zijn zwangere collega, die ook hier in Vienna woont. We kletsen even gezellig. Zij verwacht een tweeling en moet eigenlijk bedrust houden. Ze is even "ontsnapt" om de lekkere hapjes hier te eten.

We vinden het ene tafeltje op het (heel kleine) terrasje, dat nog vrij is. Het is heerlijk buiten, de beloofde onweersbuien blijven uit. We bestellen een aantal van hun "kleine" gerechten: bruschetta, gegrilde kipspiesjes en gevulde champignons.


Ricks stoel


Speciaal voor Mieke: onderaan de bruschette (roze is met garnalen) en bovenaan de kipspiesjes

Intussen krijg ik een kaart om in de wijnmachine te steken. Daarmee kan ik uit zo'n twintig verschillende wijnen kiezen. De hoeveelheid is ook te verkiezen: een tasting, een paar slokken of een glas (2 ounces, 4 ounces of 6 ounces). De prijs daarvan staat boven de wijn vermeld. Goedkoop zijn ze niet, dat is zeker! Maar zo proef je wel verschillende wijnen.

Het eten is voortreffelijk en ik probeer pinot grigio, chardonnay en als laatste de enige rose. Die laatste vind ik heerlijk, maar $11,25 per glas is me te gek. Net heb ik bij Whole Foods een fles rose uit het Loire gebied voor $8,99 gekocht! Rose komt er hier wel meer in, maar is veel "exclusiever", dan in Europa, helaas.

Terwijl we daar zitten te eten komen Mary en Linda en een vriendin uit Californie aanlopen. Dat is een van de leuke dingen van hier zitten, allerlei mensen lopen langs. Het geeft me een Europees gevoel, ook weleens leuk zo af en toe. We kletsen wat en dan gaan de dames ook wijn proeven.

Dit was echt een prima idee van Rick om even samen te gaan relaxen vlakbij. Het voelde, alsof we veel verder van huis waren verwijderd. Aan de andere kant vind ik het ook weer super, dat dat gevoel hier in Vienna kan worden opgewekt. Het is een "small town" in een groot voorstedelijk gebied en daarom woon ik er zo graag.

Thuis ga ik op het deck zitten met mijn laptop. Het watervalletje van de vijver klinkt op de achtergrond. De cicades en krekels zijn nog niet uit. In de bomen zie ik vuurvliegjes, die in juni zoveel aanwezig zijn. Heerlijk, zo'n zomerse avond zonder onweer voor de verandering!

Scott's Run

Om vier uur word ik wakker met de ergste krampen, die ik sinds mijn tienertijd heb gehad! Meestal heb ik geen pijnstillers nodig, dus ik probeer weer in slaap te komen, denkend, dat het wel minder zal worden. Dom!!

Voor ik het weet wordt het zo erg, dat ik Rick wakker moet maken. Hij gaat een hete kruik maken, maar intussen moet ik overgeven van de pijn. Gauw neem ik Saridon, me gelukkig net toegezonden vanuit Nederland. Dat is het enige middel, dat ooit heeft geholpen, en ook nu neemt de pijn met een half uurtje af. Ik hoop nu niet, dat dit een maandelijks terugkerend iets gaat zijn!

Nogal geradbraakt sta ik op en besluit mijn geplande gewichtenroutine bij de sportschool af te lasten. In plaats daarvan neem ik Cosmo mee naar Nottoway Park. Daar is een picknick gaande van vierde klassers en Cosmo krijgt volop aandacht en liefkozingen van de kinderen.

Het is warm en vochtig, maar in het bos valt het wel mee. Voor vanavond wordt alweer onweer voorspeld. Onze droogte voor de lente begon is helemaal weggespoeld, net als grote gedeeltes van de natuurpaden, waar ik op loop. De natuur is er wel prachtig diepgroen door.

Op de terugweg zie ik een bekende hond op ons afkomen. Het is Cosmo's vriendje Cuckoo van vorig jaar. De honden herinneren zich elkaar duidelijk, want er wordt meteen op ouderwetse manier gespeeld.

Door Nottoway Park lopend, bedenk ik me, dat het woensdagochtend is. Voorheen was er dan in dit park een farmer's marktje, maar dat is verhuisd naar Oak Marr. Sindsdien ben ik er nooit meer heen geweest. Het verhaal ging, dat het te groot was geworden voor Nottoway Park, dus ik ben eigenlijk wel nieuwsgierig.

Onderweg zie ik de leuke Nederlandse markten voor me, met allerlei lekkernijen en hebbedingetjes. Zo zijn de farmer's markten hier niet. Het zijn letterlijk boeren uit de omgeving, die hun produkten komen verkopen. Van het Oak Marr marktje had ik me toch teveel voorgesteld, want ik ben teleurgesteld, als ik het zie.

Er staan ongeveer tien kraampjes, waarvan de meesten groentes verkopen. Ik had gehoopt op wat lekker vers fruit, maar kennelijk is niets vers nu. Bij het ene kaasboertje is wel interessante kaas te koop en "curds" (ik weet zeker, dat iemand hier mij de Nederlandse vertaling van kan geven. Je kunt alle smaken proeven en de gerookte Goudse kaas smaakt "net echt". Ik wil een zakje curds kopen, maar vind $8 voor zo'n klein zakje te gek.

Ook de andere produkten vind ik erg aan de prijs. Er staat een bakker, maar de broden kosten meer, dan bij de warme bakkers in Vienna. De ene slager heeft dan wel organische biefstuk, maar ook weer tegen een flinke prijs. Uiteindelijk vertrek ik met twee, inderdaad prachtig rode, tomaten, maar ook daar betaal ik een flinke $3,25 voor.

Kortom, ik wil de lokale boeren best helpen, maar dan moeten de prijzen tenminste vergelijkbaar zijn met Whole Foods, wat de duurste supermarkt hier is. Teleurgesteld ga ik huiswaarts, misschien zaterdag toch het marktje in het centrum van Vienna eens verkennen. Wie weet is daar meer van mijn gading.

Katja is inmiddels ook klaar met oppassen en samen eten we buiten lunch. Ik geniet er echt van haar thuis te hebben! We maken sandwiches van Arnold's thins, ik met de door Priscilla vorige week meegebrachte kaas en Katja met kalkoenborst. Over die thins wil ik het even hebben. Ik ben niet zo'n broodfan en al helemaal niet van supermarktbrood hier, maar deze zijn een aanrader! Vooral getoast zijn ze erg lekker.

Aanvankelijk was ons plan naar de Shenandoah te gaan voor een hike, maar na mijn rusteloze nacht is me dat net te ver weg. In plaats daarvan stel ik Scott's Run voor. Katja is daar ook nog nooit geweest en het is een romantisch plekje om eens met Justin te gaan picknicken.

We nemen Cosmo mee en tot mijn verbazing is de parkeerplaats vrijwel leeg. Meestal is dit een heel populaire bestemming. We lopen het bos in en we horen meteen, dat ook hier de regen van de afgelopen tijd merkbaar is in het vele water in de kreek. We moeten hem twee keer oversteken en lopen lekker door het nog koele water. Mijn Teva's mogen nat worden en Katja loopt, zoals altijd, op teenslippers.

Na een half uurtje komen we bij de waterval aan. De Potomac staat hier ook erg hoog. Waar gewoonlijk een strandje is, raast het water voorbij. De waterval is hierdoor ook lekker vol en mooi. We gaan op een boomstronk zitten en nemen al het moois in ons op. Wat is het toch heerlijk om binnen een paar mijl zo helemaal in de natuur te zitten!

We lopen nog wat langs de rivier en Katja vindt een klein padje. Natuurlijk moet die opgepakt en uitgebreid gefotografeerd worden (met Katja's telefoon zet ze de foto's zo op Facebook). Het is leuk om te zien, hoe Katja zo'n wandeling in de natuur nu ook echt kan waarderen. Dat is weleens anders geweest.


Terug in de auto vernemen we meer details over de schietpartij, die rond een uur plaatsvond in het Holocaust Museum in Washington. Eerst, als ik hoor, dat de dader 88 jaar oud is, denk ik aan een Holocaust overlevende, die gek is geworden. Maar het blijkt om een gedecoreerde ex-militair te gaan, die een anti-semitisch boek heeft geschreven en in de jaren tachtig al jarenlang vast heeft gezeten, vanwege poging tot kidnappen.

Hoe meer we over de man horen, hoe enger ik hem vind. Helaas is de veiligheidsagent, die hij geschoten heeft, bezweken aan zijn verwondingen. Gelukkig, dat de andere veiligheidsbeambten snel reageerden en hem neerschoten, anders had hij vast nog meer slachtoffers gemaakt. Hoeveel jaren heeft zo iemand zijn haatgevoelens lopen opzwepen? Ik krijg er kippenvel van.

Thuis gaan we buiten op het deck zitten. Overal om ons heen rommelt het, maar hier blijft het droog. Zo vaak lijken we hier op een soort eilandje te wonen, waar de onweersbuien precies omheen trekken. Geen idee, waar dat aan ligt.

Katja komt naast me zitten en vlecht bandjes. Ze is nu met eentje in de Virginia Tech kleuren bezig en dan begint ze aan een enkelbandje voor mij. Intussen kletsen we over van alles en nog wat. Katja merkt op, dat ze alweer bijna een maand thuis is. Ieks, dat gaat snel! Gelukkig zijn er nog een volle twee maanden te gaan!

Om ons heen kleurt de radar groen, geel en rood en we horen donder, maar het blijft voorals nog droog. Na Ricks loopje (ik ben trots op hem, dat hij volhoudt!) eten we met zijn allen buiten aan de tuintafel.

Rick vertelt, dat hij in juli een nieuwe baan binnen Microsoft begint. Hij gaat met alle Windows produkten werken en zal daardoor meer "zichtbaar" zijn. Het is niet onverwachts en een verandering ten goede, maar Rick vindt het wel jammer niet meer met zijn huidige team te werken dan. Met hen zijn we onder anderen naar San Diego geweest. Zijn nieuwe manager is een goede vriend, dus hij ziet ook erg naar uit met hem samen te werken.

Zolang het droog blijft, blijf ik buiten zitten, want de temperatuur is zeer aangenaam. En net nu ik dit typ voel ik de eerste druppel en hoor een harde donder. Ook vanavond zullen we weer aan de nattigheid moeten geloven!

Onweer en verkiezingen

Net voor vijven schrik ik wakker van een bonk. Jee, dat was een zware vrachtwagen, die door de "dip" in de straat langs ons huis reed. Daar zit een geul in om het water af te voeren en om het verkeer te verlangzamen. Maar de meeste trucks remmen er absoluut niet voor af.

Echter, dit blijkt geen truck te zijn geweest, maar een naderend onweer. Steeds duidelijker wordt, dat Cosmo heel erg bang is voor onweer. Volgens Rick heeft hij de hele nacht lopen hijgen. Kennelijk is er iets van luchtdruk of zo, waardoor Cosmo van tevoren weet, dat er zulk slecht weer zal komen.

Het wordt een fiks onweer met klappen, die ons huis doen schudden en bliksem, die de hele kamer verlicht. De arme hond drukt zich tegen mijn bed aan, maar ik weet, dat aanhalen die angst enkel versterkt. Het is moeilijk om het te negeren, je instinct wil gerust stellen. Als iemand nog suggesties heeft om deze angst van Cosmo te temmen, graag. Het gaat hier nogal eens flink tekeer.

Saskia komt ook angstig uit bed en die mag wel het laatste uurtje voor de wekker gaat tussen ons inliggen. Ook Katja en Kai zijn wakker geworden. Het voordeel is wel, dat iedereen keurig op tijd klaar is voor school! Alleen Katja slaapt weer rustig verder tot tegen het middaguur.

Als ik om kwart voor negen naar de tandarts vertrek is de nasleep van het noodweer nog te merken. Er zijn bomen omgevallen langs de hoofdweg in Vienna en door stroomuitval werken sommige lichten niet. Ik besluit een route te nemen, waarvan ik denk, dat hij niet zo druk zal zijn.

Dat valt ernstig tegen en de route, die gewoonlijk op zijn hoogst een kwartier neemt, neemt nu meer dan een half uur. Netjes bel ik op, dat ik een paar minuten te laat zal zijn. Hoeveel dan precies, wil Sandy, de mondhygieniste, weten. Tja, dat is moeilijk in te schatten, als je in de file staat. Uiteindelijk kom ik volgens mijn horloge maar drie minuten te laat.

Sandy is duidelijk gestresst en vraagt Rose om vast met mij te "beginnen". Dat houdt in bloeddruk, pols en temperatuur opnemen. Iets, wat ik nog steeds belachelijk vindt voor de tandarts, maar goed. Gelukkig word ik gezond verklaard en de schoonmaakbeurt kan beginnen.

Eerst word ik nog ondervraagd, waarom ik vijf keer mijn afspraak heb verzet. Tja, onze verzekering betaalt twee tandartsbezoeken per jaar en zij staan erop, dat ik eens in de vier maanden kom. Ik heb daar de $200+ niet voor over en het is ook niet nodig. Sandy zelf complimenteert mij iedere keer over hoe goed en schoon mijn gebit en tandvlees zijn. Aangezien zij niet willen horen, dat ik eens per zes maanden wil komen, verzet ik de afspraak gewoon zo vaak, dat het uiteindelijk toch elk half jaar wordt. Zo simpel is het.

Om een preek over het hoe en waarom van de iedere vier maanden te voorkomen, gooi ik het op het leven en mijn reizen naar familie. Vaag genoeg en geloofbaar, hoop ik. Zo luisterend krijg ik het gevoel, dat de anders zo rustige Sandy flink geagiteerd is. De tandarts en zijn vrouw (die zijn PR persoon is in alle reclames) zijn er vandaag niet en ik krijg de frustaties te horen.

Ze hebben al sinds april 2008 geen receptioniste, want Jody (de vrouw) zoekt naar het perfecte persoon. Intussen moet Sandy het doen bovenop haar mondhygienewerk. En dat wordt haar duidelijk teveel.

Deze tandarts verdient geld als water, dus je zou denken, dat ze de creme de la creme zouden aantrekken, zeker in deze economie. Maar de lat ligt zo hoog, zegt Sandy, dat niemand hem haalt. Hopelijk blijft Sandy wel, want zij is wel erg goed als mondhygieniste.

Destijds ben ik bij deze tandarts terechtgekomen via mijn "gewone" tandarts. Een heel aantal kiezen stond op springen en ik had kronen nodig. Deze tandarts deed dat allemaal in twee behandelingen onder narcose. Maar ik heb me van het begin af aan geergerd aan de overdrevenheid van deze praktijk. De medewerkers (vooral Jody) zijn zo overdreven vriendelijk (en nu blijkt achter de scenes alles helemaal niet zo leuk en lief), dat het onecht is. En daar krijg ik de ribbels van.

Enfin, de tandarts is er dus niet vandaag, die bekijkt mijn foto's online. Ook alweer zoiets, waar ik eigenlijk niet tegen kan, want intussen kost dit bezoek wel de volle $275! Maar goed, volgens Sandy ziet alles er goed uit en na minder dan een uur sta ik weer buiten met een schone mond. De volgende afspraak maak ik om te beginnen voor over vijf maanden, dan hoef ik minder te verzetten.

Op de terugweg stop ik bij Cedar Lane Elementary School, ons stembureau. Virginia en New Jersey zijn de enige twee staten, die dit jaar in november voor goeverneur gaan stemmen. Helaas kunnen goeverneurs in onze staat maar een keer verkozen worden. Het lijkt mij wel goed om tenminste een keer te kunnen herverkiezen.

Sinds ik mijn Amerikaanse staatsburgerschap verkreeg in 1999 heb ik in alle verkiezingen gestemd. Nu ik dat recht heb, gebruik ik het ook. Het gros van mijn landgenoten ziet het niet zo. Er wordt vandaag een 2% opkomst verwacht!

Nu is dit natuurlijk geen opwindende verkiezing. Er staan drie kandidaten voor Democratische goeverneur op het biljet, drie kandidaten voor vice goeverneur en vier kandidaten voor het 35ste district van het Virginia House of Respresentatives. De Republikeinen hebben intern hun goeverneurskandidaat verkozen.

Voor mij is het vooral belangrijk, dat Mark Keam de zetel in het House of Representatives wint. Hij woont in onze buurt en zijn kinderen gaan naar de basisschool hier. Voor dit soort posities wil je zo plaatselijk mogelijke mensen, die het beste met jouw buurt voor hebben.

Bij dit station ben ik om half elf nummer 67, die stemt (de bureaus openden om 7 uur), dat laat wel het gebrek aan enthousiasme voor deze verkiezingen zien. Met de "I voted" sticker op, loop ik een paar minuten later weer naar buiten. Ik heb mijn "civic duty" gedaan en op Facebook roep ik mijn Virginiaanse "vrienden" op ook te stemmen. Tot mijn genoegen heeft een heel aantal van hen dat al gedaan.

De afgelopen dagen heb ik me schuldig gevoeld jegens Cosmo. Door het weer en de drukte heb ik al een tijdje geen goede wandeling met hem gemaakt. Vandaag komt daar verandering in. Met mijn zestien pond vest aan rijd ik met hem naar het W&OD pad. We parkeren bij de kerk aan Cedar Lane en gaan richting Vienna lopen. Van daaruit naar Whole Foods en terug is precies vijf kilometer.

Dit is een ander stuk van het pad, dan we gewoonlijk lopen, dus Cosmo vermaakt zich prima. Ik vind het zwaar. Het is veel heuvelachtiger, dan verder naar het westen. De temperatuur is zeker 25 graden en de vochtigheidsgraad hoog. Het pad heeft hier vrijwel geen schaduwrijke stukken en het vest weegt extra zwaar. Ik houd mezelf voor, dat ik dus in ieder geval echt een goede workout krijg. Maar als de van weer in zicht komt, ben ik echt opgelucht.

Katja is inmiddels ook op. Ik fris me snel op en dan gaan we samen lunchen. Dit zijn de laatste paar dagen, dat zij en ik samen iets kunnen doen. Vrijdag gaat ze naar North Carolina (Justin) tot dinsdag en volgende donderdag zijn de andere twee ook vrij voor de zomer.

De keuze valt op Sakana en natuurlijk worden we allerhartelijkst ontvangen. We delen een paar rolls (waarvan ik nu weet, dat je die bij Japanse restaurants in Nederland niet op het menu ziet) en ze smaken voortreffelijk. Dan maakt Ken nog een speciaal gratis hapje voor ons. Wat er precies inzit verstaan we niet, maar het is het hartige equivalent van een petit four. Zo lekker!

Vanavond gaan we taco's eten, want we hebben nog ik weet niet hoeveel tortilla's van voorgaande maaltijden in de vriezer. Bij Giant halen we daar de rest van de benodigdheden voor.

Daarna gaan we nog even naar Michaels, want Katja verveelt zich zo af en toe (niet verwonderlijk) en wil armbanden van hemp en borduurdraad gaan maken. Daarvoor vinden we een paar Klutz boeken.

Het is heerlijk zonnig en warm weer, dus ik ga me klaarmaken voor het zwembad. Katja ook, maar die gaat met een paar vrienden naar een ander zwembad ergens in Vienna. Het zwembad is vrijwel leeg, als ik er aankom.

Het is echt heel erg warm en eigenlijk heb ik het nog warm van mijn eerdere wandeling. Ik besluit het erop te wagen en proberen door te komen in het koele water van het zwembad. Tot mijn verbazing valt dat alles mee. Na minder dan een baan ben ik "door". Snel zwem ik mijn eerste halve kilometer van het seizoen. Heerlijk!

Al lezend kijk ik ook mijn ogen uit, als het zwemteam komt trainen. De coach van dit zwembad is nogal een karakter. De dochter van Mary Ellen zwemt hier ook en Mary Ellen heeft regelmatig botsingen met hem. Maar hij traint het team goed. Zo te zien zwemmen ze ook echt als speren zo snel!

Na nog wat kletsen met een paar zwemteammoeders, loop ik terug naar huis. Het zwembad is ook altijd een erg leuke sociale ontmoetingsplaats. Mensen, die je de hele winter niet ziet, zijn er opeens weer.

Als ik mijn baddoek op het deck hang, zie ik een paarse lucht aankomen. Gauw kijk ik op de radar op de computer en mijn Weatherbug krekeltje tsjirpt: Several Thunderstorm Warning. Er komt een rode lijn onze kant op, dat is duidelijk.

Binnen een paar minuten begint het vervaarlijk te rommelen en Cosmo heeft het niet meer. Kai en ik vinden dit juist fascinerend. Er zijn veel mooie bliksems en een ervan vang ik zowaar op film! Het dondert en bliksemt en plenst, gelukkig blijft de beloofde erge hagel uit.


Saskia vraagt of ze met Kaylee hierheen mag komen. Net als ze het vraagt, klapt de donder boven ons hoofd. Ik zeg haar te wachten, tot ik weer bel om het "all clear" te geven. Dat duurt nog even, want, al lijkt het ergste altijd langs ons heen te gaan hier in Vienna, het dondert en bliksemt links en rechts fel. Hoe gevaarlijk dat is, hebben we vorige week wel gezien.

Met zijn allen maken we de taco's. Dat blijft een favoriet maal, vooral omdat iedereen het lekker vindt. Ik zou eigenlijk een wereld zonder avondeten best fijn vinden. Ontbijt is makkelijk, lunch is makkelijk, maar dan die laatste maaltijd van de dag!!

Na de zware stormen worden we getracteerd op een prachtige roze lucht bij zonsondergang. Het is, dat we geen echt goed punt hebben om de zonsondergangen te zien, maar ik heb hier al mooiere zonsondergangen gezien, dan ooit in tropische omgevingen! Het zijn de palmbomen en zee, die missen. Tja.

De resultaten van de Race for the Cure staan eindelijk online. Jan heeft het echt fantastisch gedaan met iets meer dan 27 minuten. Zij staat hoog in haar leeftijdsgroep. Kai was de tweede snelste met 28:31, Katja derde met 28:58. Wij bleven dus alle drie heel dicht bij elkaar, ik scoorde 29:26 officieel en was daarmee nummer 69 in mijn leeftijdsgroep (45-49) van 431 lopers (de grootste groep van de race, trouwens). Ben ik heel tevreden over.

Laatste Spaanse les

Na de afgelopen week met iedere dag wel een groot evenement om over te schrijven, voelt het vandaag bijna als een "vrije" blogdag!

Sharon heeft haar trainingsklasschema aangepast aan zomeruren. Nu begint iedere klas om half negen, wel zo makkelijk om te onthouden. Maar dat betekent wel, dat ik er vandaag een kwartier voor het einde vandoor moet. Anders haal ik mijn Spaanse les niet. Ik kan daar moeilijk in sportkleding en bezweet arriveren!

Voor deze laatste les van het jaar hadden we vorige week afgesproken allemaal iets lekkers mee te nemen. Ondanks mijn gehaast kom ik toch als laatste en net op tijd binnen. Gisteren heeft Rick tijdens het boodschappen doen een frambozenkoffiecake van Giant voor mij meegenomen. Die zet ik met servetjes en vorkjes bij de andere meegebrachte lekkernijen: een fruitsalade en een zoet brood van Great Harvest. Voor iedereen is er ook een kop Starbucks koffie van de vierde cursiste.

Halverwege de les nemen we pauze om wat te eten. Om de anderen aan te moedigen ook wat koffiecake te nemen, neem ik daar een klein stukje van. Ik moet zeggen, hij ziet er mierzoet uit en dat is gewoonlijk niet mijn smaak, maar hij blijkt buitengewoon lekker te zijn. Helaas zullen mijn mede-cursisten dat nooit weten, want niemand anders neemt ervan. Gelukkig heb ik een man en kinderen, die hem graag als ontbijt zullen eten.

Na afloop van de les vertelt Harry (Senor Diaz), dat er geen Spaans 3 zal zijn, als er minder dan vijf aanmeldingen zijn. Aangezien wij met zijn vieren zijn, ziet dat er somber uit. We bespreken de mogelijkheid om dan als groepje hem prive te betalen en de lessen bij ons thuis te houden. Gelukkig lijkt hij daar wel in geinteresseerd. We willen allemaal graag door nu en hij is een goede leraar. We wachten op de herfst om te zien, of er nog een aanmelding is bij het Community Center en anders slaan we die weg in.

Bij Whole Foods haal ik avondeten. Mijn oorspronkelijke plan was makkelijk worstjes (voor Katja en mij kipworstjes met feta en spinazie, die weinig vet en calorieen hebben), tomatensoep en brood. Maar die worstjes zijn er vandaag niet, alleen de volvette. Katja doet serieus het Weight Watchers dieet nu, dus dat gaat haar niet helpen.

Wat is dan lekker en gezond met deze warme temperaturen? Mijn keuze valt op de citruszalm voor Rick, Katja en mij en kipnuggets (in de oven) voor de andere twee. Daarbij worteltjes en het heerlijke meergranenstokbrood en we hebben een lekker maal.

Thuis tref ik Katja al in haar bikini aan. Of ik meega naar het zwembad? Daar heb ik zeker oren naar! Mijn middag is leeg en samen gaan we heel decadent op ligstoelen liggen lezen. Het water is mij nog te koud om te zwemmen, dus ik dompel me zo af en toe, als het te warm wordt, onder. Heerlijk, wat een luxe!

Om drie uur kondigt Katja aan, dat ze lunch gaat eten. Daar lach ik smakelijk om, maar zij snapt dat niet en zegt hoogst serieus, dat ze om half twaalf ontbijt at. Haar ritme ligt gewoon een aantal uur later, dan dat van mij. Als ik ver terugdenk, herinner ik me die periode in mijn leven ook wel, eigenlijk.

Mijn Libelles zijn nog niet uit, dus ik blijf nog even. Het zwembad wordt druk door de training van het zwemteam en Saskia en Aoife komen ook nog even. Ik zie een heel stel bekenden, die ik vrijwel de hele winter niet heb gesproken, en klets lekker bij.

Dan wordt het Saskia te koud en mijn luie bui is ook over. We lopen samen naar huis en Saskia vertelt me over haar problemen met een aantal "beste" vriendinnen. Wat kan dertien jaar oud zijn toch moeilijk zijn!

Een van die vriendinnen is Laura (Saskia's "beste" vriendin vanaf groep 3), die mij zaterdag bij hoog en laag beloofde te kunnen babysitten vanavond. Een van mijn kennissen vroeg om babysitters bij de basisschool tijdens de PTA (soort OR) vergadering van vanavond. Ik heb dus, na Laura's acceptatie, Saskia en Laura opgegeven.

Als Saskia Laura bij thuiskomst belt, wanneer ze er heen zullen gaan, kan Laura opeens niet. Als zwak excuus geeft ze op, dat ze dacht, dat ik volgende week maandag bedoelde. Mijn handen jeuken en mijn mening over Laura is weer eens bevestigd, maar nu zitten we met een acuut probleem. Men verwacht bij de school twee babysitters. Gelukkig vindt Saskia Samira op het laatste moment bereid om in te springen.

Terwijl dit mini-drama zich afspeelt, gaat mijn mobieltje. Ik ben de chiropractor straal vergeten! Oeps!!! Gauw springen we in de auto en binnen vijf minuten ligt Saskia op de behandeltafel.

De afgelopen week had Saskia weer meer hoofdpijn en na afloop van de behandeling klaagt ze erover, dat Dr. Brandon de knopen, die die hoofdpijn veroorzaken, niet behandeld heeft. De laatste tijd klaagt ze weer vaker over hoofdpijn en is het ook weer een meer gespannen tijd voor haar, op school en sociaal. We houden de chiropractor nog even vol, maar de twijfels komen gelijk weer boven. Misschien heeft ze toch meer baat bij massages. Stomvervelend, dat zij dit spierprobleem van mij lijkt geerfd te hebben!

Op de terugweg halen we Samira op en ik bedank haar hartelijk, dat ze zo op het laatste moment kan helpen. De meisjes lopen naar de lagere school en Katja gaat bij een ander buurtgezin oppassen voor dezelfde vergadering.

Rick, Kai en ik eten buiten op het deck. Dat geeft ons gelegenheid om met Kai over colleges te praten. In de herfst zal hij zich ergens moeten aanmelden, dus het is belangrijk, dat hij daar nu, al heeft hij er geen oren naar, over begint te denken. Ik maak me wel een klein beetje zorgen om zijn ongeinteresseerdheid, die zo anders is, dan Katja twee jaar geleden.

Aan de andere kant weet ik ook, dat hij in de herfst van 2010 ergens zal zijn, is het geen vier jaar college, dan een community college. Maar even in de toekomst kijken voor hem zou ik wel willen. Hij heeft zoveel capaciteiten, maar die moeten nu ook naar buiten komen.

Race for the Cure en Relay for Life

Zaterdag

Om kwart over zes gaat de wekker van Ricks horloge af. Ik ben, zoals altijd, als ik weet, dat ik op een bepaalde tijd moet opstaan, al een tijdje wakker. Katja en Kai hebben kennelijk zin in de race, want ze staan zonder morren op.

We eten een licht ontbijt en voor mij een minimum aan koffie, zodat ik straks in Washington niet naar de wc hoef. Jan klopt om kwart voor zeven aan de deur en na nog even op Katja gewacht te hebben, die per se een ei moest koken en pellen, rijden we naar de metro.

Daar staat de parkeerplaats flink vol voor een zaterdagochtend en in het station staan de rijen om kaartjes te kopen. Zijn wij even blij, dat we dat al van tevoren hebben gedaan! We lopen zo door de poortjes en de trein staat al klaar. Die zit al zo vol, dat we geen zitplaatsen kunnen krijgen. Ook heel ongewoon, aangezien Vienna het beginstation is.

De eerste paar stations gaat het nog wel, maar al gauw staan we als sardientjes op elkaar. En bij iedere stop proberen zich nog meer mensen erbij te proppen. Zo druk kan ik het me van de andere twee Race for the Cures, die ik jaren geleden heb gelopen, niet herinneren.

Eindelijk komen we bij het Smithsonian station aan. Iedereen neemt de werkende roltrap, maar wij lopen stoer de stilstaande op. Stoer, want wie ooit de roltrappen van de metrostations in Washington heeft gezien, weet, dat dat een hele klim is.

Buiten aangekomen zien we, dat de zon zo af en toe doorkomt. Gelukkig is de regen van gisteren vertrokken. De Mall is wel heel erg nat en modderig. De start van de race is op 7th Street en dat bereiken we al gauw. Het is tien voor acht, dus we denken netjes op tijd te zijn, want gewoonlijk begint de race om klokslag acht uur.

Op een enorm beeldscherm horen we een bekende plaatselijke nieuwsleester praten, die Dr. Jill Biden als spreekster voorstelt. Die naam komt ons allemaal wel heel bekend voor. En jawel, hoor, daar is vice-president Joe Biden, die over zijn vrouw en haar vriendinnen, die borstkanker hebben gehad, spreekt. Dit is het begin van een aantal speeches door o.a. de kroonprinses van Serbie. Deze 20ste Race for the Cure in Washington is de eerste globale race om aandacht te vestigen op het wereldwijde borstkankerprobleem.

Acht uur, de officiele starttijd, komt en gaat. Er is een parade en er wordt een roze globe naar een middelpunt gedragen. Het publiek wordt gevraagd de handen in de lucht te steken om deze symbolische wereldbol te dragen.

Het is een onbeschrijflijk gevoel hier te staan. Heel veel t-shirts om ons heen, inclusief dat van Jan, zijn roze: overlevenden van borstkanker. Mensen hebben briefjes met de namen van geliefden, die aan de ziekte zijn overleden, op hun rug gespeld. Ik moet regelmatig even slikken, wat een rotziekte is dit toch!

Eindelijk om half negen wordt door de Pink Panther (grappig genoeg Katja's team naam bij de Relay for Life de afgelopen jaren) het startsein gegeven. De mensenmassa deint naar de start en het duurt een goede vijf minuten, voor ik de startlijn passeer en mijn Garmin aan kan doen. We hebben van tevoren afgesproken allemaal ons eigen tempo aan te houden.

Rick blijft al gauw achter en Jan lijkt meteen weg te sprinten. Een tijdje loop ik mee met Kai en Katja. Kai zigzagt tussen iedereen door, maar het is zo druk, dat ik dat wat eng vind. Hij laat mij en Katja dan ook al gauw achter. In de mensenmassa ben ik Katja ook weer snel kwijt, dus ga mijn eigen race dan maar lopen.

Het gaat lekker en ik vind telkens mensen (vooral mannen), die op een tempo lopen, dat ik goed vol kan houden, tussen de 6 en 7 mijl per uur. De eerste kilometer loop ik in vijfenhalve minuut, de tweede ook ongeveer en bij de derde denk ik mijn doel om onder het halve uur te lopen ruimschoots te gaan halen.

Maar dan komt de vierde kilometer en worden we met zijn allen in een (te) nauwe straat geleid, waardoor het tempo beduidend verlaagt. Het is uitkijken om niet te struikelen over wandelwagens (officieel verboden tijdens de race) of wandelaars, die gewoon midden op de straat lopen (er was een officiele wandelaarsstart, waar deze mensen zich duidelijk niet aan hielden, maar loop dan tenminste aan de rechterkant!). Helaas verlies ik hier dus wel redelijk wat tijd.

De laatste kilometer is een eitje en met 29:10 op mijn GPS loop ik over de finishlijn. Toch nog mijn doel bereikt, al liep ik die vierde kilometer echt te balen! Het is een enorme drukte hier bij de finish en ik kom nauwelijks vooruit.

Hoe nu de rest weer te vinden in deze mensenmassa? Ik besluit midden op de weg te gaan staan, zodat ik hopelijk opval. Opeens hoor ik mijn naam roepen en zie Jan. Tot mijn verbazing heeft zij slechts ongeveer twee minuten sneller gelopen, dan ik. Ook Kai vindt ons en zijn tijd was een minuut sneller dan de mijne.

Na een paar minuten zien we Rick uit de finishmenigte komen. Hij is wat gebelgd, dat ik er niet stond om foto's te maken van zijn eerste racefinish ooit. Maar ik was zo bang, dat we elkaar niet meer zouden vinden, dat ik me daarop concentreerde. Rick klokte zijn tijd op 37 minuten, zeker niet gek voor iemand, die pas negen weken hardloopt!

Als laatste vindt Katja ons terug. Zij heeft ongeveer net zo snel gelopen als Jan! Dat kind wordt echt opgezweept door races, volgens mij, want alweer heeft ze niet zoveel getraind. Ik vind het wel grappig, dat wij vieren zo dicht bij elkaar geeindigd zijn uiteindelijk zonder samen te lopen.

Een serieuze tijd kun je dit door de menigte ook niet noemen. Het is dan ook geen officiele race, iedereen wint. Maar het is voor mij wel de eerste keer in lange tijd, dat ik onder het halve uur finishte. Het kan dus nog wel.

Overal staan tentjes met gratis spullen van de sponsors. Ik heb weinig gegeten voor de race, dus de Babybel kaasjes gaan er goed in. Ook de Fuze drankjes zijn heerlijk. Verderop zijn er nog yoghurtjes, maar ik ben niet zo'n Yoplait fan. Verder zijn er nog bananen en granola bars en vruchtensappen. We drinken wat en we eten wat, maar hebben al gauw meer dan genoeg van de drommen mensen. Zo'n menigte maak je hier niet vaak mee!


We gaan ervan uit, dat het dichtstbijzijnde metrostation afgeladen zal zijn en we willen wel graag zitten. Voorbij het Capitool weten Rick en ik het eerdere station te liggen. Daar gaat niemand naar binnen en inderdaad vinden we in de trein allemaal allemaal een zitplaats. Dat voelt wel heel fijn! Al gauw staat de trein bijna net zo vol als op de heenweg.

Thuis is Saskia hard bezig met de voorbereidingen voor de Relay for Life van vanavond. Ik heb haar opgedragen een aantal meisjes te vragen drinken en snacks mee te nemen. De ouders vinden het maar al te makkelijk, dat wij iedere keer alles van dit evenement op onze schouders nemen en dat vind ik toch niet eerlijk. Wij kopen al pizza voor middernacht voor de meiden, dus de rest van de versnaperingen kan verdeeld worden.

Ook het chaperone zijn komt altijd op onze schouders. Nu is Saskia wel de team captain, maar, zoals Jan vandaag opmerkte, dat hoeft toch niet automatisch te betekenen, dat wij de enige verantwoordelijke volwassenen zijn ieder jaar? Volgend jaar gaan we dat toch anders doen, want Katja doet het vanavond en vannacht, maar zeker niet van harte en het is slopend voor Rick, terwijl ik het met mijn gezondheid al helemaal niet aankan. Desnoods heeft Saskia een mede-captain en wisselen de ouders de nachtdienst af.

Rick heeft de tent al opgezet en om een uur of drie rijden we naar Oakton High School. Het valt ons op, hoe rustig het is, in vergelijking met andere jaren. Er staat nog maar een handjevol tenten en de gewoonlijke paarse en witte ballonnenboog hangt er ook niet. Misschien komen de meeste mensen later, anders is er beduidend minder deelname, dan vorig jaar.

Terwijl Rick en Katja nog verder dingen halen, blijf ik bij de tent om te zorgen, dat het inchecken van de meisjes goed verloopt. Door de regen van de afgelopen dagen is het veld erg drassig, maar "onze" plek is redelijk droog. Saskia's team bestaat uit dertien meisjes. Gelukkig zijn ze wel bijna veertien inmiddels, dus hopelijk zal Katja er weinig moeite mee hebben.


De dames vermaken zich op verschillende manieren



Rick en ik laten de meisjes achter en gaan terug naar huis voor een paar uurtjes rust. Het is inmiddels heerlijk weer geworden, dus ik ga met een ijsthee op het deck zitten computeren. Al het op pad zijn van de afgelopen dagen begin ik nu toch wel te voelen.

Voor de meisjes gaat Rick sandwiches van Tropical Smoothie Cafe halen en hij neemt er voor ons ook gelijk een mee als avondeten. Dit is een nieuw restaurant hier in de buurt en het wordt zeker goedgekeurd!

Rick gaat weer terug naar de Relay om Katja gezelschap te houden en Kai en ik volgen net na negenen om de Luminaria Ceremonie mee te maken. Doordat ik niet in het donker kan rijden en Rick en Katja de afgelopen jaren hun teams niet konden verlaten, is dit de eerste keer, dat ik die mee zal maken. Kai, voor wie het ook de eerste keer is, rijdt naar Oakton High School.

Daar heeft iedereen al een kaarsje in de hand en er wordt een aangrijpend lied door een van de deelneemsters gezongen. Daarna gaat de microfoon naar Shayne Ward, een jongen van Katja's leeftijd. Hij heeft zijn moeder in 2007 na een verschrikkelijk gevecht met kanker verloren. Vooral als hij moeite heeft zijn stem te vinden, houd ik, en met mij vele anderen, het niet droog. Wat een onvoorstelbare, verschrikkelijke, oneerlijke rotziekte is het toch!!!

De kaarsjes worden aangestoken en iedereen ziet er erg aangedaan uit, als we aan de stille tocht bij kaarslicht rond de hardloopbaan van de school beginnen. Op een van de tribunes staat het woord HOPE in luminaria gespeld. Rond de baan staan om de zoveel centimeter luminaria met de namen van familie, vrienden en bekenden van de deelnemers, die door kanker getroffen zijn.

Het is buitengewoon indrukwekkend en aangrijpend, al die namen. Mensen houden stil bij hun luminaria en sommigen worden door hun teamgenoten getroost, als ze het te moeilijk krijgen. Natuurlijk staat er een kaarsje voor Ricks moeder, die in 2001 aan longkanker overleed, en een kaarsje voor Ricks tante, die het gevecht tegen borstkanker het afgelopen jaar moest opgeven.

Bovendien had ik voor een aantal Nederlandse internetbekenden luminaria aangevraagd. Al wonen ze ver weg en heb ik een paar van hen nooit persoonlijk ontmoet, je leeft toch mee en het voelt goed vanavond extra stil te staan bij hun verlies of het harde gevecht, dat ze nog moeten leveren. Een heel goede vriendin heeft pas te horen gekregen, dat haar beste vriendin ernstig ziek is en ook voor hen gaan mijn gedachten de oceaan over.

Eigenlijk valt het niet in woorden te beschrijven, wat er tijdens dit lopen door me heen gaat. Iedereen is stil. Er zijn zoveel mensen met kaarsjes, ieder met zijn eigen stille verdriet en gemis. Nu ik dit typ voel ik de emoties weer bovendrijven.


Het begin van de tocht


Let op alle bewegende kaarsjes aan de overkant van de baan

Na de stille tocht heeft vooral Saskia het erg te kwaad bij de luminaria voor haar Grandma. Een groepje vriendinnen troost haar. Met alle drie de kinderen halen Rick en ik bij het kaarsje herinneringen op aan deze lieve grootmoeder, van wie zij maar zo kort mochten genieten. Om haar te herdenken ging Katja vijf jaar geleden voor het eerst aan de Relay meedoen.

Rick gaat even met Kai en mij mee naar huis en dan terug (de school is nog geen twee kilometer van ons huis verwijderd) om Katja nog even gezelschap te houden. Ik weet, dat ik moet gaan slapen, maar ben nog veel te veel onder de indruk van vanochtend en vanavond. Pas als Rick om middernacht thuiskomt en we samen nog even kunnen napraten, lukt het me een einde aan deze emotionele dag te maken.

Rest mij nog degenen, die een Relay for Life bijdrage aan Saskia (en Katja) hebben overgemaakt heel hartelijk te bedanken. Mede namens jullie heeft zij maar liefst 90% van haar doel gehaald aan inzamelingen en het grootste bedrag van haar hele team (Aoife volgde met $5 minder). Haar team heeft bij elkaar bijna $1500 ingezameld voor het gevecht tegen kanker en dat vind ik voor een groepje dertienjarigen toch heel wat.

Zondag

Om zes uur gaat de telefoon. Het is Katja, de Relay is voorbij en ze kunnen naar huis. Rick springt uit bed, voor zover hem dat op dit vroege uur lukt, om te helpen de boel op te ruimen en de tent op te halen.

Om zeven uur is iedereen weer thuis en de meisjes duiken doodmoe hun bed in. Katja vertelt, dat ze wel vanaf ongeveer drie uur geslapen hebben, maar dat is natuurlijk lang niet genoeg. Ook Rick en ik slapen nog even verder.

De zon zorgt er echter voor, dat mij dat niet zo lang meer lukt. Mary Ellen vraagt, of ik wil gaan lopen, maar het lijkt me beter het vandaag rustig aan te doen. Ik heb Jan ook al beloofd te gaan fietsen, dus mijn beweging zal ik wel krijgen.

Voor de verandering besluit ik nu eens degene te zijn, die voor iedereen ontbijt bij Starbucks gaat halen. Dat wordt zeker in dank afgenomen door Kai en Rick, die op zijn, als ik terugkom. Op het deck eten we met zijn drieen in het heerlijke weer. Dan brengt Rick Kai naar bijles.

Jan wacht me al op, als ik de garage uitfiets. Het is schitterend weer en enorm druk op het pad. Van tevoren wist ik niet, of ik vandaag de twintig mijl wel zou halen, want ik ben flink moe. Maar we houden een rustig tempo en het is zo lekker buiten, dat we voor we het weten toch in Herndon uitkomen.

We komen even bij met een koude lemonade van een van de kleine winkeltjes daar, want het is goed warm, voor we aan de terugrit beginnen. In de verte zie ik een hert door het water lopen en ik rijd bijna over een chipmunk, maar dat is al het wild, dat we vandaag zien. Het is te druk met mensen.

De laatste paar kilometers voel ik de vermoeidheid opeens toeslaan, dus ik ben blij als na iets meer dan 32 kilometer de cul de sac weer in zicht komt. Saskia is inmiddels ook op en heeft een groot project voor geschiedenis. Ze moet voor ieder jaar van haar leven een foto vinden, een belangrijk evenement in de wereld en een belangrijke gebeurtenis in haar eigen leven.

Natuurlijk moet ik daarbij helpen. Dat valt nog niet mee, want vooral in het begin van haar leven moet ik echt even goed nadenken, wat nu in welk jaar gebeurde. Gelukkig zijn wij altijd vrij consistent geweest met fotoalbums maken voor het digitale tijdperk en zo vinden we dertien belangrijke gebeurtenissen. Ik verwachtte dit project al, want vorige week klaagde een andere moeder van een zevende klasser er steen en been over. Ik vind het eigenlijk wel een leuk idee.

De rest van de middag rusten we allemaal uit. Iedereen is moe van gisteren. Het weer kan niet beter. Er wordt buiten gezeten (gezond door Katja), wat gelezen, wat gecomputerd en met familie en vrienden getelefoneerd. We zijn zelfs te lui om naar het zwembad te gaan!

Na deze relaxte middag is er dan eindelijk tijd om Ricks nostalgische pizza's te maken. Katja en ik delen een pizza en de anderen maken hun eigen. Er zijn allerlei mogelijkheden om erop te doen: paprika, champignons, ham, ananas, jalapeno's, banaanpepers en meer.


Gezellig met zijn allen eten we het op het deck op. Een muziekje en een drankje erbij en leuke gesprekken met elkaar. Dit weekend heeft ons als gezin nog dichter bij elkaar gebracht, merk ik. Samen emoties beleven is bij tijd en wijlen heel goed.

Voor ik dit bewogen weekend afsluit, zit ik nog buiten van de natuur te genieten (al heb ik Off! op, want van de tijgermuggen en hun beten geniet ik liever niet). De vuurvliegjes zijn er weer en lichten de bomen op als Kerstbomen. Een paar vleermuizen vliegt heen en weer. Het zijn de dingen, die ieder seizoen terugkeren en een soort eeuwigheidsgevoel met zich meebrengen.

Tot slot wil ik degenen hier, die moeilijke tijden meemaken, veel sterkte wensen. Eens te meer realiseer ik me, hoeveel kleiner de wereld is geworden door het internet. Maar ook hoeveel onbekenden hier langs komen, van wie ik het lief en leed niet ken. Mijn kaarsje gisteravond brandde voor een ieder, die met de vreselijke ziekte "kanker" te maken heeft gehad, hetzij persoonlijk, hetzij via een familielid, vriend(in) of kennis. Ik denk helaas, dat er weinig lezers zullen zijn, die daar niet bijhoren.

Old Town Alexandria Market Square

Sharon is er vanochtend niet en Julie neemt haar trainingsklas over. Van tevoren heb ik al van anderen gehoord, dat je maar beter wat lichtere gewichten kunt gebruiken met haar, omdat ze geen pauzes inlast en heel veel repetities doet. Inderdaad wordt het een uurtje echt afzien! Maar de oefeningen, die Julie doet zijn interessant en nieuw en zo gaat de tijd toch lekker snel. Het gewoonlijke gezellige geklets blijft uit, we concentreren ons allemaal te hard om onze balans te bewaren op de bal en de bosu!!

Het plenst werkelijk van de regen en Cosmo moet er niets van hebben. Dat is maar goed ook, want ik moet me klaar maken. Priscilla, van het Alles Amerika forum is gisteravond hier in Washington aangekomen en we hebben voor vandaag afgesproken.

Net voor elven belt ze, dat ze bijna bij het Vienna metrostation is. Ik parkeer de van daar even, want ik wil ook gelijk metrokaartjes voor morgen voor de Race for the Cure kopen voor ons vieren. Op de dag zelf staan er altijd lange rijen bij de ticketmachines.

Al meteen zie ik Priscilla aankomen. Ik herken haar van haar avatar op het forum. Thuis krijg ik heerlijke drop, stroopwafels en kaas van de markt van haar. Die zullen hier geen lang leven beschoren zijn!

Het plenst en plenst, als we naar Old Town Alexandria rijden. Nu ben ik hier al vele malen geweest met bezoekers, maar nog nooit met zulk slecht weer. Gelukkig heeft Alexandria een heel aantal historische plekken, die van binnen bezichtigd kunnen worden. Dat heb ik in al die jaren ook nog nooit gedaan, dus ik zie ernaar uit vandaag iets heel nieuws te doen!

We parkeren onder City Hall en bij het bezoekerscentrum aan de overkant winnen we wat informatie in. Er is een hele lijst van historische gebouwen en musea, die bezocht kunnen worden. Voor allemaal hebben we natuurlijk geen tijd, dus we gaan tijdens de lunch bekijken, welke het zullen worden.

Bij Gadsby's Tavern raad ik Priscilla de pindasoep aan. Dit is een traditioneel Virginiaans gerecht en erg lekker. Zelf houd ik het bij de meergranensandwich met gegrilde groentes en kaas, ook bijzonder smakelijk bereid.

Na het eten gaan we naar het ernaast gelegen Gadsby's Tavern museum. Daar kopen we een "Market Square" ticket voor $9, wat ons ook toegang tot twee andere gebouwen zal verlenen. We moeten een kwartiertje wachten op onze rondleiding en dan neemt Jim ons mee. We zijn de enigen hier, dus krijgen een prive-tour, wat ik altijd wel fijn vind.


Jim spreekt nogal onduidelijk, waardoor we ons erg moeten concentreren hem te verstaan. De rondleiding is erg interessant. Het achttiende eeuwse gebouw laat helemaal zien, hoe het sociale leven in die tijd zich afspeelde. De tafels zijn zelfs gedekt met de gerechten, die men destijds at. Zo kwam suiker in de vorm van een kegel en werden er kleine stukjes afgesneden.

Na een half uur staan we weer buiten in de regen. Gelukkig zijn alle bezienswaardigheden dicht bij elkaar. Onze volgende stop is het Stabler-Leadbetter apotheekmuseum. Dit vind ik zeker een aanrader voor iedereen, die Alexandria bezoekt.

Toen dit bedrijf in 1933 failliet ging, heeft een prive groep de zaak opgekocht om er een museum van te maken en helemaal gelaten, zoals hij was. Alles is daardoor oorspronkelijk en veel erin veel ouder, dan 1933. Jenny, onze gids, vertelt onderhoudend over de geschiedenis van de families Stabler en Leadbeater, die begonnen als apothekers, uitgroeiden tot de grootste handel in van alles en nog wat in Alexandria en uiteindelijk toch failliet gingen.

Het begin van het einde voor de apotheek was de Pure Food and Drug Act in 1906. Voor die tijd hadden de "apothekers" overal wel een drankje voor, maar dat bestond grotendeels uit alcohol en narcotica, die de ziekte zelf niet genazen. Langzaam verloor het publiek vertrouwen in de zaak, vooral toen grotere ketens zich uitbreidden. De Great Depression maakte een einde aan hun eens zo'n bloeiende bedrijf.

In 2006 werd het museum gerenoveerd en daarmee de trap naar boven vernieuwd. In meer dan zeventig jaar was niemand boven geweest en daar werd een schat aan medicijnen, kruidenmengsels, verschillende zaden en meer ontdekt. De archeologen zijn nog bezig het allemaal uit te zoeken.

Wij mogen dus ook naar boven en hier zou ik nog wel een uur door kunnen brengen, zoveel is er te zien. Overal zijn laatjes met namen van exotische kruiden en zaden. Jenny vertelt, dat vrijwilligers ook helpen met uitzoeken en dat lijkt mij wel wat. Ik krijg informatie daarvoor mee van haar. Ze vertelt, dat ze zeker op zoek zijn naar gidsen, maar daar ben ik niet echt in geinteresseerd.


De laatste bestemming op ons ticket is het elegante Carlyle House. John Carlyle, een Britse handelaar, die heel rijk werd hier in de "colonies" woonde hier met zijn gezin.

Dit keer wordt Bob onze gids. We zien om te beginnen de geschiedenis van de familie. Wat was het toch een harde tijd toen! Carlyle's eerste vrouw overleed op haar dertigste tijdens het baren van hun zevende kind (in dertien jaar). Slechts twee van die kinderen overleefden! Zijn tweede vrouw leefde ook maar kort en alleen hun zoon overleefde, maar sneuvelde als vijftienjarige in de Revolutionaire Oorlog. Dan laat Bob ons een korte film over het leven van John Carlyle zien.

Als we naar boven lopen vanuit de slavenkelder, zien we een foto van de uitgedroogde kat, die tussen de muren gemetseld zit hier. Veel achttiende eeuwse huizen hebben zo'n kat, want daarvan werd gedacht, dat hij beschermde tegen heksen en kwade geesten.

Boven zien we hoe een rijk gezin in die tijd woonde. Het huis is prachtig gerestaureerd en er zijn nog een aantal originele meubelen, teruggebracht hier door nazaten van de Carlyles. Tot de jaren zeventig was dit huis helemaal vervallen en lag het achter een hotel. Voor het tweehonderd jarig bestaan van Amerika is het helemaal gerestaureerd en zeer de moeite waard om te bezoeken.


Deze drie gebouwen bezoeken was precies genoeg, want mijn oren tuiten van het luisteren naar al die feitjes en jaartallen. Priscilla zal dat nog wel meer gevoeld hebben, die heeft ook nog eens met jetlag te maken.

Langs de gezellige winkeltjes aan King Street lopen we naar het water. Daar verbaast het Priscilla hoe breed de Potomac is. Bij Starbucks op de hoek gaan we koffie drinken. Het is wel lekker om even te zitten!


Als de drankjes op zijn gaan we nog even de naast Starbucks gelegen Virginia Company binnen. Deze winkel heeft allerlei plaatselijke produkten, boeken, kaarten, t-shirts, maar ook Virginiaanse pinda's in allerlei smaken, crabprodukten, Virginiaanse wijn en nog veel meer. Wij kopen beiden een blikje pinda's, de mijne met Old Bay smaak.

Het is inmiddels al na vieren en via de George Washington Memorial Parkway, zodat Priscilla de "skyline" van Washington kan zien, rijden we terug naar huis.

Rick belt op, dat hij alweer laat heeft moeten werken en stelt voor, dat ik met Priscilla ergens ga eten. Priscilla heeft daar ook wel oren naar en ik stel, omdat ze eerder vandaag had verteld dol op sushi te zijn, Sakana voor. Daar komen we net voor de grote drukte binnen en krijgen stoelen aan de sushi bar. MJ en Ken verwelkomen ons enthousiast.


De sushi gaat er prima in en het wordt een gezellige maaltijd. Als ik Priscilla weer bij de metro heb afgezet, tref ik een heel moeie en gefrustreerde Rick aan thuis. Hij had zich erg verheugd op "happy hour" met Niall, maar die moest afzeggen. Rick heeft nog een conference call en we spreken af daarna nog wat te gaan drinken.

Maar ook de conference call duurt langer dan verwacht en we moeten morgen vroeg op. We besluiten het drankje dus tot een andere avond uit te stellen. Wat in het vat zit verzuurt niet, toch? We gaan vroeg voor ons doen naar bed, want het belooft een druk weekend te worden.

Artomatic

De zware onweersbuien van gisteravond hebben een einde gemaakt aan het warme weer. Het is bewolkt en koel, als ik naar de sportschool vertrek. Op dagen als deze ben ik echt blij met mijn lidmaatschap.

Vandaag doen we veertig minuten krachttraining en twintig minuten pilates. Sharon heeft haar rug bezeerd en doet zelf niet mee. Ons laat ze echter keihard werken! Na afloop gaan Pat en ik nog twintig minuten op de lopende band. Ik doe een interval: een minuut lopen op een snelheid van 4mph (ongeveer 6,5km/u) en dan een minuut op een snelheid van 8,2 mph (ongeveer 13km/u). De tijd gaat lekker snel zo, omdat ik op de teller moet letten.

Thuis loop ik nog even gauw een stuk met Cosmo. Gelukkig is het even droog. Dan maak ik vast de salade voor het avondeten met de Nederlandse vriendinnen bij Martine vanavond. Als mijn gerecht een salade is, probeer ik altijd ingredienten te nemen, die ik wel erg lekker vind, maar Rick niet. Ik vond een lekker recept in Woman's Day: een blik kikkererwten (uitgelekt), twee doosjes doormidden gesneden druiftomaatjes, een halve gesnipperde rode ui, anderhalve ons fetakaas en Griekse dressing. Hopelijk zal men het lekker vinden!

Pat komt me tegen twaalven ophalen voor ons derde "avontuur" deze week! Eerst willen we Plaka Grill, een vrij nieuw Grieks restaurant in Vienna, uitproberen voor de lunch. Van buiten ziet dat eruit als niets bijzonders, maar dat is het kennelijk wel, want het is er beredruk. Zo te zien zullen er binnenkort geen tafeltjes vrijkomen, dus we besluiten dan maar ergens anders heen te gaan.

Gelukkig heeft Vienna maar liefst vier Griekse restaurants, dus een alternatief is al gauw gevonden. Het wordt de Greek Grill, waar ik nog nooit heb gegeten, maar Pat wel. In tegenstelling tot Plaka Grill zitten hier enkel een paar oudere mensen te eten en is het restaurant verder leeg.

Dit is echt zo'n familierestaurantje, zoals de vader van mijn Grieks-Canadese schoonzus er een had. Er staan Griekse en Italiaanse gerechten op het eenvoudige menu en het eten is goed. Mijn kip souvlaki sandwich smaakt heerlijk, vooral de pita. Pat smult van haar Parmezaanse kip. Maar nu ben ik wel nog steeds nieuwsgierig naar Plaka Grill!

In Washington wordt deze maand "Artomatic" gehouden. Een heel in aanbouw zijnd gebouw wordt gebruikt voor het tentoonstellen van kunst van vooral lokale artiesten. Daarbij zitten ook veel fotografen, dus willen we gaan kijken, wat het allemaal inhoudt.

Pat rijdt vandaag en heeft de route erheen van Mapquest.com afgedrukt. Die volgen we nauwkeurig, want de tentoonstelling is in een ons onbekend gedeelte in het zuidoosten van de stad.

Toch ken ik de stad wel goed genoeg om grote vraagtekens te stellen bij de Mapquest aanwijzing om de zuidelijke richting op de I-295 in te slaan. Die druist tegen mijn gevoel in, want die gaat weg van de stad. We vinden echter wel een afslag naar South Capitol Street, dus denken toch goed te gaan.

Maar dan zie ik, dat de straten namen zijn geworden. In Washington lopen de straten van c tot z weg van het Capitool. Als het alfabet op is, krijgen de straten namen, ook op alfabetische volgorde van A tot Z. Het zou dus heel erg makkelijk moeten zijn door de stad te navigeren, ware het niet, dat de ontwerper, Pierre L'Enfant, er allerlei avenues als spaken doorheen heeft laten leggen.

Enfin, Pat is nieuw in Washington, maar ik weet nu zeker, dat we de verkeerde kant opgaan. We keren om en blijken fiks de verkeerde kant op te zijn gereden! Eindelijk, na anderhalf uur komen we op 55 M Street SE aan, wat tegenover het Nationals baseball stadion blijkt te liggen.

We vinden gelukkig met gemak een parkeerplaats langs de weg. Alleen kan de machine mijn debitkaart om de een of andere reden niet lezen. Ik heb verder geen kaarten mee. Pat probeert haar creditkaart en ook die werkt niet. In de regen staan we even flink te balen, want er is geen andere parkeermogelijkheid in zicht. Dan probeert Pat nog een kaart en tot onze opluchting wordt die wel geaccepteerd.

Het gebouw, waar de tentoonstelling wordt gehouden, is in zoverre klaar, dat de liften werkzaam zijn en er toiletten op iedere verdieping zijn. Verder is het nog een lege ruimte overal. Het wordt deel van "Halfstreet". Na de bouw van het stadion een paar jaar geleden, wordt er hard gewerkt aan het opkalefateren van dit nogal vervallen deel van de stad.

Bij binnenkomst krijgen we een kaart aangereikt met daarop de locaties van alle artiesten bij naam. Er blijken 9 verdiepingen met kunst te zijn ingericht! Pat en ik geven onszelf drie kwartier om rond te kijken, zodat we het allerergste spitsverkeer voor kunnen zijn.

We beginnen bovenaan op de negende verdieping. Van daaruit hebben we ook een prachtig uitzicht op het Capitool en het stadion. Door de regen van vandaag nogal druilerig, maar op een mooie dag goed om foto's te maken.


We lopen langs de verschillende artiesten. Er zijn inderdaad heel veel fotografen, leuk! Iedereen heeft weer zijn eigen stijl. Meedoen is gratis, dus er zitten ook mensen tussen, die het niet verder hebben gebracht dan slecht belichte familiefoto's. Het gros is echter erg goed en het is interessant de verschillende technieken en onderwerpen te zien.

Na de achtste verdieping is het tijd om terug te gaan. We hebben dan ook wel zoveel gezien, dat we in ieder geval voor vandaag tevreden zijn. Als het enigszins lukt willen we in de komende weken wel nog eens gaan, want het is echt erg uniek. Er zijn ook allerlei evenementen, waar we vandaag geen tijd voor hadden.

Nu ik weet, waar het gebouw ligt, loods ik Pat via een andere route Washington uit en naar huis. Het plenst en daardoor is het verkeer slechter, dan anders, maar binnen het uur zijn we weer thuis. Het was een heel interessant uitstapje op deze regenachtige dag.

Vanavond hebben we dus ons maandelijkse etentje, dit keer bij Martine. Het zal de laatste keer voor de zomer zijn. Ik ben benieuwd, wat de anderen vanavond weer voor lekkers gemaakt zullen hebben!

Shenandoah National Park

Allereerst dank voor de reacties! Het is ook leuk om te zien, uit welke hoeken in Nederland en de wereld lezers en lezeressen komen. Ik heb in het commentaar gedeelte van het vorige blog gereageerd op de vragen.

Het wordt vandaag alweer mooi en warm weer, al is het wel wat vochtig. Gisteren heb ik uitgevonden, dat noch Pat, noch Marcella van ons sportgroepje, ooit naar het Shenandoah National Park zijn geweest. Beiden wonen nog niet zolang in dit gebied. Toen ik voorstelde hen daar vandaag dan heen mee te nemen, waren ze helemaal voor.

Saskia gaat gelukkig weer naar school en Katja is al vroeg op weg om naar een oppasbaantje te gaan. Meghan ligt nog op een oor. Die dame voelt zich hier gelukkig ook helemaal thuis.

Tijdens mijn wandeling met Cosmo ontmoet ik allerlei buren. Roxanne vraagt me, of ik mee wil naar de volgende fietstocht en picknick van de Friends of the W&OD Trail groep. Ze had me al deze zondag mee willen vragen, maar zaterdag werkte onze telefoonlijn niet en had ze me dus niet te pakken gekregen. Dat lijkt mij wel erg leuk, dus ik vraag haar me de volgende keer zeker uit te nodigen.

Dan komt Freya langslopen en ik loop met haar mee tot ze thuis is. Ik vertel haar, dat ik vrijdag met een Nederlandse toeriste op stap zal gaan en er eigenlijk aan dacht haar naar Old Town Alexandria en Mount Vernon te nemen. Maar het weerbericht klinkt regenachtig. Freya merkt op, dat er heel wat historische huizen in Old Town zijn, waar je binnen een rondleiding kan krijgen. Ik heb een "oh ja" moment, want sommigen daarvan heb ik zelf ook nog niet bezocht. Eerst maar eens kijken, waar mijn gaste zin in heeft.

Om half elf haal ik Pat en Marcella op bij Pat thuis. Marcella is er wel, maar alleen om te zeggen, dat ze niet mee kan. Ze moet om twee uur alweer thuis zijn voor een van haar kinderen. Daarvoor is de Shenandoah inderdaad net iets te ver weg. Jammer!

Pat en ik hebben er zin in. De rit naar Front Royal verloopt snel en drie kwartier later draaien we de snelweg af. Pat heeft nog blaren van gisteren en is haar fotokaart vergeten, dus we stoppen bij het Walmart Supercenter vlak naast de uitrit om pleisters en de kaart te kopen.

Terwijl Pat naar haar fotokaart zoekt, valt mijn oog op de cameratasjes. Die voor mijn kleine toestelletje is al heel lang stuk. Ik zie daar hele leuke hangen en veel goedkoper, dan bij de fotozaken. Een ervan is de vorm van een laktasje, heel leuk. Het heeft ook een handig zijvakje voor (credit)kaarten e.d. Aangezien ik ook vaak bij het uitgaan alleen mijn fototoestel en kaarten meeneem, koop ik meteen een rode en een zwarte. Om de prijs hoef ik het niet te laten: $9 per stuk! Deze Walmart ziet er ook veel netter uit, dan degene in onze buurt. Jammer, dat hij zo ver weg is.


Het is inmiddels lunchtijd, dus we gaan op zoek naar een leuk cafeetje. Ik ken Front Royal alleen van er gauw doorheen rijden naar de grotten of het Shenandoah park, maar ik herinner me, dat Claudia me een keer de Daily Grind aanraadde.

Dat ligt aan Main Street, alleen kunnen we die niet vinden, heel vreemd voor een Amerikaans stadje, waar de hoofdstraat meestal "Main Street" heet. Hier heet die Royal Avenue. De zijstraten hebben nummers en Main Street zien we niet.

Zin om te zoeken hebben we ook niet, dus we kijken uit naar iets anders leuks. Dat denken we gevonden te hebben naast het historische gerechtsgebouw. Het restaurantje heet toepasselijk "The County Seat", want dat is Front Royal (betekenend, dat hier het gerecht voor de hele county gevestigd is).

Met wat moeite vind ik een parkeerplaats achter het restaurant. Net als we uitstappen komt de eigenaar echter naar buiten. Hij heeft geen stroom, dus kan ons helaas niets serveren. Jammer, want het zag er lekker uit.

We gaan dan maar terug, want we zijn het stadje bijna uit. Opeens zie ik, dat de straat, waar het gerechtsgebouw aan ligt, Main Street heet. Eureka! Logisch ook wel, dat gebouw is duidelijk het middelpunt van het stadje. We parkeren de van en lopen het straatje in.




Het is zo'n typisch frontier stadje, alle panden vierkant en verschillend gekleurd. We vinden de Daily Grind meteen en het menu bevalt goed. We bestellen ieder een halve panini (de ervaring leert, dat een hele teveel is) met een kop minestrone soep en een glas water. Dat komt uit de tap, gratis, daar doet men hier niet moeilijk over, dat heb ik in Nederland wel anders meegemaakt.

We nemen buiten aan een van de tafeltjes plaats en al gauw wordt het eten bezorgd. Die "kop" minestrone blijkt een enorm diep bord te zijn en zoals verwacht is de halve panini ook niet klein. Het smaakt wel heerlijk, die van mij heeft rosbief, kaas en een wasabi saus, dus lekker pittig. Pat heeft de kip met kaas en pesto saus gekozen. We smullen, maar kunnen het geen van beiden op.

Voldaan zetten we onze trek naar het nationale park voort. Dat is slechts twee mijl verwijderd van Front Royal. Bij de ingang laat ik mijn America the Beautiful pas zien en vraag de vriendelijke ranger, waar ook weer de korte hike is met de waterval. Ze overlegt even met haar collega ranger en ze zijn het erover eens, dat het Land's Run moet zijn bij mijlmarker 9,2.

Zodra we het park binnenrijden zien we al een hert het struikgewas inschieten. Het is zo ontzettend groen door alle regen van deze lente. Het lijkt werkelijk wel een jungle! Bij een paar van de uitkijkpunten stoppen we voor foto's, maar door de hoge luchtvochtigheid is het nogal heiig.

Het is heel rustig in het park, maar uitgerekend bij onze "hike" staat al een auto geparkeerd. We hopen ze niet tegen te komen, maar helaas zitten ze precies, waar wij foto's wilden maken van de waterval.

Echt een pad naar de waterval is er niet en we durven met onze dure camera's niet naar hun stekje te klimmen. Aan onze kant is het "pad" wat wijder, dus we proberen daar wat te fotograferen. "Helaas" besluit juist nu de zon tevoorschijn te komen, waardoor fotograferen een uitdaging wordt. De plekken op het water, waar de zon schijnt, worden veel te licht.

Na een tijdje zonder veel succes fotograferen ga ik gewoon genieten van de omgeving. De waterval klettert naar beneden, we kunnen er slechts een klein gedeelte van zien. Door het struikgewas zien we hem wel veel verder naar beneden gaan. Het is vreemd te bedenken, dat deze waterval 's zomers vaak droogvalt.


Zo in de natuur zijnd voel ik altijd een enorme rust over me heenkomen. Ik zou hier nog uren kunnen zitten. Maar we moeten terug, het ware leven roept weer. Nu wordt duidelijk, waarom het zo goed is, dat het Engels onderscheid maakt tussen "walk" en "hike" (waarom dat onderscheid er in het Nederlands niet is, weet ik niet). We moeten een flink steile heuvel op, voor anderhalve kilometer, over een ruwe weg. Mij lukt het wel, maar Pat moet herhaalde malen even op adem komen. Een "wandeling" kun je dit niet meer noemen.

Bij het bezoekerscentrum stoppen we even. Pat voor een pit stop en ik om wat water uit de fontein te drinken. Het valt me op, hoe rustig het is in het park. Gewoonlijk staat deze parkeerplaats vol. Maar het is nog vroeg in het seizoen en misschien is het initiatief van de nieuwe minister van binnenlandse zaken, om een weekend per zomermaand de toegangsprijzen tot de nationale park kwijt te schelden, zo gek nog niet.

Net als we de parkeerplaats verlaten zie ik een hert uit het struikgewas komen. Ik stoot Pat, die net iets met haar fototoestel aan het doen is, aan en stop om het hert te laten oversteken. Even later zien we, dat ze niet alleen is. Een schattig bambi stapt in het hoge gras in de berm.

Moeder hert is al overgestoken en het kleintje weet niet wat te doen. Hij of zij roept heel zielig, ik heb nog nooit een hertje geluid horen maken. Mama blijft wel in de buurt, maar steekt niet weer over. Na een tijdje maakt de kleine de grote oversteek ook.




Pat en ik hebben het allemaal met genoegen gadegeslagen. Gelukkig is het niet druk, anders hadden we een file auto's achter ons gehad. Nu komt er slechts een auto langs, die ons ongeduldig inhaalt. Soms verbaas ik me over de haast, die mensen hier op Skyline Drive lijken te hebben. Er zijn genoeg snellere wegen van A naar B, tenslotte.

Net voor we het park uitrijden zien we nog een hert, misschien hetzelfde als eerder? De beer, waar we op gehoopt hadden, bleef uit, maar de herten, en vooral de bambi, maken veel goed.

Onderweg naar huis regent het af en toe, maar de grote onweersbuien krijgen we gelukkig nog niet over ons heen. Pat merkt uit de grond van haar hart op, dat ze blij is zo'n avontuurlijke vriendin te hebben ontmoet, en dat geeft mij natuurlijk een heel goed gevoel. Ik ben blij haar te hebben ontmoet, want deze dingen samen met een vriendin ondernemen is natuurlijk veel leuker, dan alleen (of met Cosmo, hoe lief ik hem ook vind).

Nadat ik Pat thuis heb afgezet, tref ik thuis een heel blije Cosmo aan. Katja en Meghan komen net terug uit Great Falls, de eerste keer daar voor Meghan. Kai heeft zijn sandwich club gehad (mozzarella met pepperoni sandwiches). Saskia en Mary Kate zijn aan het werken aan een schoolproject.

Voor Saskia naar de chiropractor moet ga ik nog even op het deck zitten. Maar in de regen rijden we naar het kantoor. Daar moeten we even wachten en ik klets gezellig met Serena, die ook een afspraak heeft. Niall en Rick hebben voor "happy hour" op vrijdag afgesproken en ik denk natuurlijk, dat Serena daar weet van heeft. Niet dus! Er is bij hen van alles gaande vrijdagavond en Serena kan zichzelf niet in tweeen delen. Oei!

Thuis probeer ik Rick te bereiken, maar die werkt alweer laat in Maryland. Zijn wens om zelf pizza's te maken vanavond zal alweer niet bewaarheid worden. Pas om zeven uur kan hij vertrekken. Katja en Meghan wilden al graag Mexicaans eten, dus die krijgen hun zin. We bestellen van Tequila Grande en zoals altijd is het erg lekker.

Na het eten barst het noodweer los. Constante bliksem en harde donders, Kai en ik vinden het spectaculair. Saskia is er bang voor en helaas Cosmo nu ook. Voorheen deden onweersbuien hem niets, maar de afgelopen nachten was het noodweer (waar ik lekker doorheen sliep) en volgens Rick heeft Cosmo toen ook lopen piepen.

Op het nieuws horen we, dat een paar twaalfjarige jongens, niet ver hiervandaan, door de bliksem zijn getroffen, een is overleden. Ook op het vliegveld van Baltimore is een medewerkster getroffen. Het bliksemde dan ook echt constant! Eng, hoor!

Door dit weer zal het morgen een stuk koeler zijn, maar liefst vijftien graden koeler. Ook zal het meer regenen. Als we iets niet nodig hebben, overal zijn er overstromingen. Vanavond moesten auto's van interstate 270 gered worden door een bliksem vloed (even vrij vertaald van "flash flood"). Ook onze county heeft een flash flood warning, wat betekent, dat wegen ondergelopen zijn. Saai is het weer hier in ieder geval nooit!

Meadowlark Gardens

Zoals altijd in juni fluctueert het weer van koel naar lekker naar flink warm. 's Nachts koelt het, ondanks de airconditioning, ook niet echt meer af. Let wel, ik slaap het liefst in een kamer met de ramen open, als het buiten vriest, dus het is voor mij al gauw te warm. Gunstige bijwerking is, dat ik ook vroeger klaarwakker ben. Helaas voelt Saskia zich weer niet lekker. Ze heeft buikpijn, hoofdpijn, gewoon hangerig en wat verhoging. Ernstig is het zeker niet, zo'n eendagsmalaisetje, maar met verhoging mag ze niet naar school. Nog iets meer dan twee weken en dan zit het schooljaar erop. Hopelijk sterkt Saskia in de zomer wat aan. Vandaag staat een lange wandeling met mijn zestien pond vest op mijn programma. Met deze warmte heb ik er natuurlijk niets overheen, maar zo gek staat het gelukkig niet. Het helpt wel mijn hartslag omhoog te krijgen, als ik gewoon wandel. Ik vind het een fijn ding. Wanneer ik niet wil hardlopen krijg ik toch genoeg inspanning, als ik het vest draag. Onderweg klets ik bij met Karin en mijn zus, wat de tijd lekker snel doet gaan. Om elf uur heb ik afgesproken met Pat, maar eerst haast ik me nog even naar Gamestop. Saskia wacht al maanden met smart op Sims 3 en heeft daarvoor gespaard. Vandaag is dat verkrijgbaar en zo kan ze er meteen al mee spelen. Pats dochters hadden dit weekend Prom. Kai eigenlijk ook, maar die geeft niets om dat soort dansen. Wie weet heeft hij volgend jaar een meisje, maar anders zullen we tot Saskia's high school jaren moeten wachten. Pat laat me de foto's zien van de verschillende paren. Haar dochters waren zeer smaakvol gekleed en een paar andere meisjes ook. Maar ieder jaar verbaas ik me weer over de vormeloze, onflatteuse lange jurken, die sommige meisjes aantrekken. Ook zijn de meisjes hier niet zo lang en hangen de jurken als lappen op de grond. Zonde, want de meesten van hen zouden er erg leuk uit kunnen zien in de juiste kleding. Bij Sweet Ginger gaan we gauw lunchen. We komen het restaurant precies om half twaalf binnen, net na openingstijd, en zijn de eerste klanten. Men herkent ons hier al en weet al, dat we water met citroen en een kop groene thee willen drinken (beiden gratis). Ik bestel Chirashi (zonder ei, weet de serveerster ook al) en Pat een "box" met sushi en tempura. Spotgoedkoop is het, $10 per persoon voor heel wat vis. Pat heeft een paar weken geleden haar fototoestel per ongeluk in een kreek laten vallen. Daar baalde ze van, maar heeft nu wel een mooie nieuwe Canon 50D (ik heb het model ervoor, de 40D). Die moet natuurlijk ingewerkt worden. Waar beter, dan in de botanische tuinen hier in Vienna: Meadowlark Gardens? Pat is hier nog nooit geweest en tot mijn schande heb ik mijn jaarpas vorig jaar ook maar een keer gebruikt. Zonde, want het is me toch een mooi park! En veel groter, dan ik zelfs wist, vinden we vandaag uit. Na de entreeprijs van $5 betaald te hebben, lopen we naar buiten, een paradijs binnen. Er zijn grote vijvers, veel natuurkunst, allerlei bloemen en planten en natuurlijk de bijbehorende dieren. Er is een gazebo, houten bruggetjes, bankjes overal en een grote fontein. Idyllischer kan het bijna niet. Het enige nadeel is, dat het toch wel flink warm is nu met zeker dertig graden en er weinig schaduw te vinden is. Pat en ik transpireren echt, dat het een lieve lust is. Ik moet de achterkant van mijn fototoestel steeds droog maken. Maar er is zoveel moois te zien, dat we het op de koop toe nemen. Om te beginnen vinden we prachtige roze waterleliebloemen. Pat blijft altijd heel lang op dezelfde plek fotograferen, terwijl ik juist meer van de ene naar de andere plek ga. De aanwezige familie (Canadese) Gans, met maar een kind (of teenager, zoals Pat hem of haar noemt) let goed op, dat wij het kind niets aandoen. Terwijl ik op Pat wacht, zie ik een chipmunk langs me heen schieten. Het is een nieuwsgierig beestje, want hij komt telkens weer even kijken, of ik er nog ben. Ik heb iets met deze Knabbel en Babbel eekhoorntjes. Het zijn van die schattige diertjes om te zien (al verfoeien veel mensen ze hier, want ze graven overal tunnels). Dan valt het mij op, hoeveel waterjuffers er rondvliegen. Ik maak er een sport van te proberen ze te fotograferen. Dat valt allerminst mee, maar het lukt een paar keer goed. Een blauwe waterjuffer gaat telkens op hetzelfde grasblad zitten en een zwarte pauseert netjes voor me. Het is hier een heel ecosysteem. Ook in het water, want daar zien we Koi vissen zwemmen, kikkervisjes rondspartelen en roodwangschildpadden voor adem boven komen. Ook zien we een vervaarlijke snapping turtle in een van de vijvers. Wat een nare dieren zijn dat om te zien. Nadat we het Virginia watergebied hebben bewonderd, hebben we het zo warm, dat we snakken naar de airco in het hoofdgebouw. Echter, het pad, dat we nemen, lijkt daar helemaal niet heen te gaan. We komen langs een werkende boerderij en een log cabin uit 1740, die erg interessant zijn, maar niet als je vergaat van de dorst! Eindelijk komt het gebouw in zicht en binnen vallen we aan op de waterfontein! Nadat we wat afgekoeld zijn en naar de foto's van de verschillende fotoclubs, die hier verkocht worden, hebben gekeken, houden we Meadowlark voor vandaag voor gezien. Ik zet Pat thuis af en ga dan boodschappen halen bij Giant. Voor ik er ben hebben beide meisjes gebeld met verzoeken! Het originele plan was om vanavond zelfgemaakte pizza's te fabriceren. Rick heeft de benodigdheden voor de korst en de saus, die zijn moeder vroeger gebruikte, voor Kerst van zijn vader gehad (ja, het is houdbaar). Met een lijst van wat iedereen op zijn of haar pizza wil, ga ik bij Giant aan de slag. Halverwege mijn winkelronde belt Rick op, dat hij helemaal in Maryland bij een klant zit en waarschijnlijk pas laat thuis zal zijn. De meisjes hebben vanavond ook de laatste Relay for Life bijeenkomst, dus van zelf pizza maken zal niets gaan komen. Prima, dan koop ik gewoon vandaag alles, wat we nodig hebben en stellen we de pizza's uit tot morgen. Als avondeten vanavond bestellen we kabobs van Friends, die werkelijk voortreffelijk zijn. Ik heb nog nooit zo'n lekkere zalmkabob gehad. Ook de kip en biefstuk zijn mals en lekker. Dat voor $9-10 per maaltijd (met salade, spinazie, brood en rijst). Je kunt hier echt ook gezond eten, zonder een vermogen kwijt te zijn. Saskia heeft nu de t-shirts voor haar Relay for Life team. De Relay is al komende zaterdag en sommige meisjes hebben heel wat bijdragen. Onze hele zaterdag zal in het teken van kankerbestrijding staan, want 's ochtends vroeg zullen Rick, Katja, Kai en ik de Race for the Cure lopen. Katja en Meghan vermaken zich prima samen. Ze hebben elkaar dan een jaar niet gezien, maar het is als vanouds. Meghan is ook een lekker makkelijk meisje en net als Katja een uitslaapster. Om elf uur vanochtend was ze nog niet boven geweest. Nu zijn ze samen naar de film "UP" in 3D tot groot vermaak van Rick, die het grappig vindt, dat twee 19-jarige meisjes naar een geanimeerde film gaan. PS: Ik ben misschien al een "seasoned" blogger, maar ik vind reacties net zo leuk als ieder ander :). Met iedere dag bijna driehonderd unieke lezers hoop ik stiekem toch op meer reacties dan het tiental van nu (heel hartelijk bedankt voor die reacties!). Blogger geeft bij mijn weten geen optie om het "reacties" gedeelte te veranderen in een wat levendigere vraag om te reageren (andere Blogger gebruikers hebben wellicht een tip?). En nee, het is geen verplichting, maar wel een van de (vele) redenen, waarom ik een blog schrijf en geen papieren dagboek :). De interactie is, wat het leuk maakt.

Maandag

Schelle zonneschijn maakt, dat ik na de wekker van kwart over zes niet meer in slaap kan komen. Wat dat betreft zijn onze lamellen heel slecht. Ze zouden er net zo goed niet kunnen hangen, want donker maken doen ze onze kamer niet. Maar ach, voor privacy doen ze hun werk wel.

Nog een uurtje blijf ik liggen, maar als ik dan zelfs Katja bezig hoor, sta ik op. Rick vertrekt naar zijn werk, maar dat Katja al zo vroeg op is, is een wonder. Ze kon niet meer slapen. Ik ben blij met een maatje bij het ontbijt en op het deck genieten we van onze koffie en yoghurt.

Al gauw moet ik er vandoor, want onze maandagtraining begint om kwart over acht. Als ik aankom om tien over acht zijn alleen Sharon en Emily er nog, maar een paar minuten later stroomt het vol. Mijn benen zijn moe van gisteren met al dat fietsen en lopen en uitgerekend vandaag doet Sharon heel veel beenwerk. Dat zijn toch wel de spieren, die het het meest te verduren krijgen, want cardio- of krachttraining, de benen komen erbij te pas.

Het uur is gauw voorbij en ik haast me naar huis om te douchen. Daar staat Katja net op het punt te vertrekken. Ze moet babysitten bij de overburen. De oppasaanvragen beginnen nu wel binnen te stromen. Zozeer, dat Katja een beetje het overzicht kwijtraakt. Ik raad haar aan alles duidelijk in haar kalender op haar telefoon te noteren. Met al die verschillende gezinnen vergeet je al gauw wie, wat, waar, anders.

Zoals altijd ben ik maar kantje boord op tijd voor de Spaanse les. Onderweg hoor ik op de radio, dat er een Air France vliegtuig, vertrokken, uit Brazilie vermist wordt. Men weet niet, wat er gebeurd is en waar.

Dit gooit me meteen twintig jaar terug in de tijd. Het is december 1988 en wij horen op ons werk (reisbureau), dat Pan Am vlucht 103 vermist is. Later blijkt dat vliegtuig boven Lockerbie, Schotland, neergestort (opgeblazen) te zijn.

Het was voor mij een van die dingen, die ik nooit zal vergeten. Waar ik was, hoe ik het hoorde, het constante checken van mijn computer (United's Apollo systeem), waar we nog de hele lijst met passagiers konden opvragen tot een paar uur na de crash. Twee van onze klanten waren aan boord, de reserveringen door mij gemaakt.

Kippenvel en dat voel ik met deze crash weer. Zoveel levens verloren in een keer, mijn gedachten zijn bij de nabestaanden. Ik hoop zo, dat het vliegtuig wordt gevonden, zodat men uitsluiting kan krijgen over wat er gebeurd is.

Een beetje bedrukt loop ik de Spaanse les binnen. Het gaat vandaag over persoonlijke werkwoorden (yo me lavo las manos). Iets wat in het Nederlands of Engels niet bestaat, maar voor mij is het begrijpelijk met mijn kennis van het Frans en Italiaans. Ik vind het interessant om te zien, hoe moeilijk het voor mijn Amerikaanse medestudenten is om dit te begrijpen.

Volgende week is de laatste les van deze acht weken en ik heb alweer echt het gevoel een stuk verder te zijn gekomen. Ik versta senor Diaz goed, al is het nog (lang niet) ieder woord, dat hij zegt. Ook als onze schoonmaaksters tegen elkaar kletsen, merk ik, dat ik flarden conversatie versta. Toch niet slecht voor zo'n zestien weken lange goedkope cursus.

Katja gaat vanavond weer voor ons koken en zij heeft mij een boodschappenlijstje meegegeven met ingredienten. Bij de Giant haal ik die op. Terwijl ik shop, valt het me op, dat ze Aero repen hebben, de Britse variant van Bros. Ik kan me ternauwernood inhouden, want ik ben dol op die repen! Ik ga het onthouden als tractatie.

Het is absoluut schitterend weer, 27 graden en geen greintje luchtvochtigheid. Eigenlijk wacht er een berg was op me om opgevouwen te worden. Ik besluit, dat dat kan wachten, desnoods tot donderdag, als het slecht weer wordt. Dan kan ik uren op gaan vouwen.

Er is vanmiddag verder niets gaande en ik ben om de een of andere reden heel erg moe. De hangmat beneden lonkt wel erg en met een kussen ga ik erin liggen. Cosmo komt ernaast liggen en ik lees wat en lig gewoon wat. Wat een heerlijkheid, al dat groen om me heen en de zingende vogeltjes. Onze tuin ligt middenin een buurt, maar we hebben zoveel privacy, ik kan geen van de buren zien van waar ik lig.

Katja's vriendin Meghan (de dochter van mijn vriendin Ann uit Pennsylvania) komt vandaag bij ons logeren tot donderdag. De meisjes hebben elkaar een jaar niet gezien en er is natuurlijk heel veel bij te kletsen. Meghan voelt zich ook gelijk thuis bij ons, waar ze vroeger ook kind aan huis was.

Kevin, haar vader, werkt alweer een aantal maanden hier in Washington, terwijl Ann in Pennsylvania probeert hun huis te verkopen. Dat lukt helemaal niet en hun plan, om de twee jongere kinderen volgend schooljaar in dit gebied te laten beginnen, is helemaal niet zeker. Zij voelen de gevolgen van de huizencrisis wel degelijk. Sinds maart hebben ze vier kijkers gehad voor hun huis, vertelt Meghan.

Intussen maakt Katja mango salsa, gegrilde gamba's, bruine rijst en asperge (uit blik) voor onze avondmaaltijd. Dit alles in het kader van haar leren koken voor als ze in haar apartement woont. Rick helpt haar door de garnalen te grillen, maar verder doet Katja alles.

Katja maakt dit recept en het smaakt werkelijk voortreffelijk. Alles gaat schoon op! In ieder geval is de "angst" voor koken er nu bij Katja af. Ze ziet wel, dat een recept volgen niet zo moeilijk is en zelfs erg leuk.

Met zulk weer zit ik nog lang buiten te genieten van het geluid van ons watervalletje achterin de tuin en de wind in de bomen. Cosmo slaapt aan mijn voeten en ik probeer het geluid van de snelweg en sirenes in de verte te negeren. Dat is weer een herinnering, dat we toch in een stedelijk gebied wonen, hoe idyllisch ons eigen stekje ook is.