Superheet weekend!

Zaterdag

Gisteren voelde ik me nog allerminst lekker en ook vanochtend heb ik nog flinke pijn in mijn neus.  Ik wil per se snel beter worden (ja, wie niet?), dus ik besluit het dit weekend zo rustig aan mogelijk te gaan doen.  Om te beginnen slaap ik voor mijn doen heel lang uit.  Het is toch te warm om buiten iets te ondernemen.

Met "te warm" bedoel ik, dat het om tien uur al 35 graden is en als 40 graden aanvoelt.   Het record van 100 graden Fahrenheit wordt vandaag dan ook verbroken en later in de middag voelt het als 44 graden.  Dat is toch wel erg ongewoon voor dit gebied, warmer dan 35 graden wordt het niet zo vaak.

Wat een vreemd warme zomer hebben we, na de heel sneeuwerige winter!  Natasja heeft er een leuke naam voor gevonden: "Steamageddon", nadat we deze winter "Snowmageddon"hadden.  Iedereen klaagt en van mij mag het ook wel iets koeler, maar ik heb dit honderd keer liever, dan kou en sneeuw!

Het is een prima gelegenheid om mijn haar te laten doen.  Onderweg stop ik bij Starbucks voor een venti groene ijsthee met weinig ijs.  Dat is een hele bak thee, die ik tijdens de anderhalve uur bij Mona met gemak opkrijg.  

Mona verandert mijn haarkleur ietsje, want ze vindt het te rood, als de zon het heeft opgebleekt.  Deze nieuwe kleur heeft meer een paarsrode gloed, ik vind het inderdaad mooier.  Ook knipt ze mijn haar vooral van achteren een stuk korter.  Lekker makkelijk, straks in Aruba.

Rick wacht me al op om het zwembad in te gaan.  Allebei zien we uit naar lekker verkoeling zoeken en in het water dobberen.  Dat is ons echter niet gegund, want net als we erin zijn gesprongen wordt het zwembad gesloten.  Er heeft een kind in overgegeven en dat betekent een sluiting van tweeeneenhalf uur.  Balen, maar aan de andere kant hoef ik nu mijn dure kapsel ook niet meteen te verpesten.


Veel bloeit er niet in deze hitte, maar de crape myrtles geven de nodige kleur.  De onze, die we vorig jaar plantten, bloeit dit seizoen uitbundig!

Online zoeken Rick en ik de filmtijden op.  Er zijn een aantal films, die we graag willen zien, maar sommigen, zoals Inception, zijn zo populair, dat ze op een dag als vandaag helemaal uitverkocht zijn (en dat zegt wat met bijna ieder uur een voorstelling!).  Kai en Saskia hebben geen zin om mee te gaan.

Het is bij Tysons Corner ongeveer zo druk, als op een dag vlak voor Kerst!  Rick zet mij vast af, zodat ik kaartjes kan gaan kopen, terwijl hij parkeert.  Onze keuze is op "Knight and Day" gevallen.  Die film draait al een aantal weken en er zijn dus nog genoeg kaartjes voor te krijgen.  Ik heb de bioscoop in lange tijd niet zo druk gezien.  Duidelijk vlucht iedereen de airconditioning in vandaag. 

De film vind ik erg leuk.  Geen wonder, dat hij toch vrij lang draait met het grote aanbod van zomerfilms.  Tom Cruise en Cameron Diaz gaan goed samen.  De film is spannend, grappig en romantisch, drie kwaliteiten, waar ik dol op ben.  Ik dacht, dat het verhaal op Killers zou lijken, maar dat is niet het geval.  Ook Rick vindt hem erg goed.

Na afloop stelt Rick voor sushi te gaan eten, want hij heeft zin in koud eten met dit weer.  Nou, daar zeg ik natuurlijk geen nee tegen!  Niet ver van de mall ligt Konami, waar we al een tijd niet hebben gegeten.  We vragen om stoelen aan de sushi bar, want we vinden het altijd leuk de sushi chefs bezig te zien.  Hun sushi is erg lekker en de "Vienna" rol, die ik heb, bijzonder, want die heeft geen rijst of zeewier, maar is in komkommer gerold.  Erg lekker is het weer allemaal!

Zondag

Mijn antibiotica zijn op, dus ik vind, dat ik me vandaag echt beduidend beter moet voelen.  Bij het opstaan lijkt dat in ieder geval gelukkig wel het geval te zijn.  Het doet aan de rechterkant nog een beetje pijn om te ademen, maar lang niet zo erg als de voorgaande dagen.  Ik had me voorgenomen om, als het nog niet beter was, toch weer naar de Urgent Care te gaan, maar dat lijkt gelukkig niet nodig.

Rick en ik beginnen onze dag, zoals de meeste zondagen, met een rit naar Starbucks voor het ontbijt.  Eerst lopen we de Safeway binnen om zonnebrandsprays voor Aruba te kopen.  Die zijn hier in de VS een stuk goedkoper, dan op het eiland.  We gaan twee weken met vijf personen, dus we slaan goed in.  Van factor 30 tot 80, want vooral Saskia kan daar goed verbranden.

Ook vandaag belooft het weer ver over de dertig graden te worden.  Zelfs Rick maakt zijn drankje bij Starbucks dit keer met ijs!  Dat is bij mijn weten nog nooit voorgekomen.  Het deck is te heet in de volle zon, dus eten we binnen.

Even overweeg ik bij de sportschool op de stairmaster te gaan, maar de hitte weerhoudt me.  De airconditioning in dat hoekje is zo slecht, dat het al snikheet is bij "gewoon" dertig graden.  In plaats daarvan kleed ik me in mijn bikini en rijd naar Vienna Woods om Sharons aqua aerobics klas daar te doen.

Die klas is flink populair.  Er zijn zeker dertig deelnemers (waaronder een paar mannen).  Ik zie ook een paar bekende gezichten van ons zwembad.   Misschien heeft mijn adverteren voor Sharon via Facebook zijn vruchten afgeworpen.  Met $5 per persoon verdient ze wel lekker met zo'n grote opkomst!  Al moet ze misschien ook iets aan het zwembad afdragen, maar toch. 
Het moet gezegd, ik heb echt het gevoel flink te sporten.  Gelukkig heb ik drinkwater mee, want ik voel me zelfs onder water transpireren.  Vorige keer, dat ik deze training deed, had ik de volgende dag erge last van mijn nek en schouders, dus die probeer ik dit keer een beetje te ontzien.  In ieder geval heeft deze wateraerobics training geen oude vrouwen intensiteit!

Na thuis geluncht te hebben neem ik mijn "noodle" mee naar ons zwembad.  Het water hier is nog warmer, dan gisteren en warmer dan dat van Vienna Woods.  Het voelt werkelijk als een lauw bad aan!   Ik dobber wat en wacht tot Rick komt.  Die bleef thuis wachten op de man, die ons Perzische tapijtje repareerde, en die kwam weer later, dan beloofd.  Rick haalt het vandaag niet voor het onweer naar het zwembad.
Het zwembad wordt omringd door heel hoge bomen, waardoor er maar weinig open lucht te zien is.  Naderend slecht weer wordt zo soms op het laatste moment pas opgemerkt.  Zo ook vandaag, opeens zie ik pikzwarte wolken boven de bomen uitkomen.  Al gauw hoor ik duidelijk een donderslag en verbaas me erover, dat de life guards niet reageren.  Anderen maken hen erop attent, dat ze donder hebben gehoord.

Intussen racen de wolken onze kant op en ik wacht er niet op, dat ze het zwembad gaan sluiten.  Terwijl ik naar de uitgang loop, begint het heel erg hard te waaien en wordt het heel donker.  Doodeng vind ik het, want ik moet nog naar huis lopen langs hoge bomen en (electriciteits)draden.  Ik loop zo snel mogelijk, terwijl links en rechts van me flinke takken naar beneden komen. 

Het stormt opeens hard!  Ik hoor een enorme knal van een transformator en hoop, dat wij dit keer wel electriciteit zullen behouden.  Als ik de cul de sac inloop begint het grote druppels te regenen en twee seconden (zo lijkt het) later stortregent het!  Rick doet de deur net open, als ik binnenloop, want hij wilde me net gaan "redden".  Geen moment te vroeg ben ik binnen, want het is nu noodweer buiten!  Ik vind onweer machtig, zolang iedereen veilig binnen is.  Ik voelde me naar huis lopend bepaald niet prettig! 

De telefoon gaat en het is mijn Nederlandse internetkennis, die ik morgen ga ontmoeten.  Zij vraagt, wat er aan de hand is met het weer, want ze zijn net door de politie het American History Museum ingeloodst.   Ik vertel haar, dat er een "severe thunderstorm warning" is en dan wordt de National Mall in Washington geevacueerd.   Zo'n onweer is meestal heftig, maar kort, dus ik voorspel, dat het, als ze klaar zijn met het museum, weer droog zal zijn.

Op het nieuws hoor ik, dat er niet ver hiervandaan in Maryland een tornado was.  Dat verbaast me niets, ik ben al blij, dat die hier niet was!  Binnen het half uur komt de zon weer tevoorschijn, maar is de schade gedaan.  Bomen zijn over wegen en op huizen gevallen en duizenden zitten zonder stroom.

Ook de straat achter ons zit in het donker.  Serena belt, dat ze net een brood met ham, salami en mozzarella in de oven had voor het avondeten en vraagt, of ze dat bij ons mag afbakken.   Natuurlijk mag dat en intussen kletsen we gezellig bij op het deck.  Nu is de temperatuur zeer aangenaam, zo'n 28 graden.

Niet veel later zien we de electriciteitsploeg aan hun transformator werken.  Ik zit nog steeds buiten te lezen, als ik een enorme klap hoor en daarna rook ruik.  Ik verwacht nog half sirenes te horen, maar de truck rijdt weg, dus ik neem aan, dat de werkers ok zijn.  Hopelijk hebben Serena en Niall en de andere buren wel weer electriciteit.

Saskia heeft de halve buurt over en maakt daar quesadillas voor.  Rick, Kai en ik hebben ook zin in Mexicaans en gaan nog een van Ricks kortingsbonnen gebruiken.  Die is voor Chevy's, mijn favoriete Tex-Mex restaurant in de buurt.  De temperatuur is zo lekker nu, dat we een tafeltje buiten vragen.  Dat is er nog net, want het terras zit vrij vol.

Op het menu staat een hele advertentie over hoe vers alles hier is en dat er geen blikken in de keuken gevonden zullen worden.  Je kunt zelfs een keukenrondleiding aanvragen.  Het moet gezegd, de (gratis) tortillachips zijn duidelijk net gemaakt en de salsa smaakt ook altijd erg vers.  De tortillas worden ter plekke gedraaid en kleine kinderen mogen met het deeg spelen.  Mijn zalmtaco's zijn in ieder geval verrukkelijk!

Na de aqua aerobics verdween de pijn in mijn neus opeens en kwam de rest van de dag niet meer terug.  Wat is het heerlijk me weer "gewoon" te voelen!!   Of het de hitte en de vele airconditioning is, maar om me heen klagen ook heel wat mensen over sinusaandoeningen.  In ieder geval lijkt die van mij verleden tijd, hoera!!!


Na zulk zwaar weer is de zonsondergang wel prachtig



PS: Ik kijk net naar de weersverwachting hierboven van Accuweather en moet hardop lachen om "colder" voor morgen.  Inderdaad, "maar" 32 graden, ze hebben humor!

Hot, hot, hot!

Ondanks nog flinke sinuspijnen lukt het me toch op tijd op de sportschool te zijn voor Sharons core training.  Het uur gaat lekker snel voorbij en tot mijn verbazing heb ik meer energie, dan gisteren.   Na afloop doe ik de stairmaster een half uur op een wat lager tempo, dan gewoonlijk.

Thuis loop ik even op blote voeten de oprit af om de krant te pakken en dat voelt, alsof ik op een kookplaat loop zo heet.   Zo moet het ook aan Cosmo's poten voelen dan.  In plaats van een wandeling op het hete asfalt en cement besluit ik hem mee te nemen naar het hondenpark.  Dat ligt gedeeltelijk in de schaduw en de houtsnippers worden niet zo warm.

Gelukkig is er nog een andere hond aanwezig, Buddy, de brittany.  Zijn vrouwtje en ik spreken over brittanies, want Brynna, onze vorige hond, was er een.  Ook Buddy loopt gauw weg, vertelt ze.  Dat was de reden, dat wij niet weer een brittany namen, want verder was Brynna een schat van een beest.

Het is ook hier zo warm, dat de honden nauwelijks energie hebben.  Cosmo ligt al gauw onder een bankje te hijgen.  Ik neem hem dus maar gauw weer terug de airconditioning in.  Het zal vandaag 38 graden met een gevoelstemperatuur van meer dan veertig graden.  Ik vind warmte erg lekker, maar dit is zo warm, dat je eigenlijk niets buiten kunt doen qua beweging.


Tijdens mijn lunch klets ik even met Katja via Facebook.  Eindelijk is het daar wat opgedroogd en zo te horen vermaakt ze zich prima.  Ze werkt met een leuke groep mensen en het zal nog wel even moeilijk afscheid nemen worden volgende week.  Ze hebben samen toch het een en ander meegemaakt.

Met dit weer is het zwembad echt ideaal.  Het is wel fijn, dat dit een buurtzwembad met een beperkt aantal leden is, want het is nooit overladen vol.  Vorige week heb ik twee bikini's in de uitverkoop van Venus.comhttp://www.venus.com%22%20target=%22_blank/ besteld en ik trek de marine met ivoorkleurige aan.  Gelukkig past die goed, want het is toch altijd weer even een gok van zo'n website bestellen.  Met Venus.com heb ik wel succes.  De andere bikini, die ik bestelde, is deze, die gaat morgen aan.  $44 voor een bikini is geen geld.

In het zwembad zoek ik een rustig hoekje in het water uit.  Daar lees ik mijn alweer heel spannende boek uit.  De Amelia Peabody serie begint op te schieten, helaas.  Nog maar vijf boeken te gaan.  Gelukkig heeft deze schrijfster nog andere series geschreven, want haar schrijfstijl vind ik heerlijk.

Met tegenzin verlaat ik tegen vieren het zwembad.  Saskia heeft een chiropractor afspraak en daarna gaan we naar de mall.  Alle zomerkleding is nu in de uitverkoop, dus Saskia kiest een korte broek en een leuk rokje bij Delia's.  Bij Pac Sun vindt ze een leuk hesje.  Katja wil graag witte hemdjes, die maar $7,50 per stuk kosten bij Old Navy.  Lekker snel zijn we weer klaar, want ik vind het onaangenaam koud in de mall. 

Rick heeft van zijn werk een aantal kortingsbonnen voor restaurants in de omgeving gekregen.  Een daarvan is voor Panache, een ons onbekend restaurant in Tysons Corner.  Het blijkt een gezellig Mediterranees restaurant te zijn met een modern decor en tapas op het menu.  Precies, wat ik lekker vind. 

Helaas gaat er bij het bezorgen van onze gerechten van alles mis.  Zo krijg ik zalmcarpaccio in plaats van vleescarpaccio.  De serveerder begint me te vertellen, dat ik die heb besteld, maar Rick heeft ook heel duidelijk "beef carpaccio" gehoord. Dat is toch wel het probleem, als mensen de bestelling niet opschrijven.  Er gaat nog meer mis en de serveerder maakt, heel on-Amerikaans, absoluut niet zijn excuses voor wat overduidelijk zijn fouten zijn.

Het eten is goed, maar de bediening laat te wensen over.  De eigenaar komt langs en vraagt hoe alles is.  Rick vertelt op zijn gewoonlijke vriendelijke manier, dat er het een en ander mis is gegaan.  Dat vindt de beste man vreselijk en we krijgen onze drankjes gratis, plus nog een gratis dessert.  Hij vertelt, dat het heel moeilijk is goed bedienend personeel te vinden.  De uiteindelijke rekening met de kortingsbon is nu idioot laag voor de maaltijd, die we hebben genoten.

Het wordt nog een leuk gesprek, want hij blijkt Italiaans te zijn en natuurlijk komt de World Cup ter sprake. Het menu zal in de herfst helemaal veranderd worden.  We krijgen zijn kaartje en hij drukt ons op het hart dan terug te komen, dan zal hij onze avond perfect maken.  Dat gaan we zeker doen, want behalve de chagrijnige serveerder beviel dit restaurant ons prima.

Familiebezoek

Blech, ik voel me gewoon nog helemaal niet lekker, als ik wakker word.  Heb ik eens een keer minder fibromyalgiepijnen, krijg ik er een hinderlijke sinusitis bij.  Arme ik! Ok, genoeg geklaagd.

Saskia heeft vanochtend een personal training uur met Sharon.  In de tussentijd wil ik een uur cardio gaan doen.  Ik begin met de crosstrainer, maar heb er gewoon de energie niet voor.  Dan ga ik maar op de fiets de rest van de tijd.  Het is wel niet zo intensief, maar meer lukt me vandaag niet om meer te doen.  Een uur beweging is een uur beweging, of niet dan?

Eigenlijk had ik vanmiddag om vijf uur een afspraak om mijn nagels te laten doen, maar mijn broer en gezin komen en ik wil dan geen afspraken hebben.  Ik bel Phuong en vraag of ik nu kan komen.  Dat kan gelukkig.  Gauw neem ik een "Franse douche" (schone kleding, deodorant en wat parfum) en rijd naar Pro Nails 3.

Bij binnenkomst denk ik mijn nichtje te herkennen in een van de stoelen.  Maar nee, dat kan toch niet?  Ik kijk nog eens en daar zie ik mijn broer, schoonzus en haar moeder ook zitten!  Wat een supertoeval is dit!  Iedereen, zelfs mijn broer, krijgt een pedicure en de dames ook een manicure.  Zo hebben we een paar uur extra om bij te kletsen.  Zo grappig!

Nadat iedereens handen en voeten er weer prima verzorgd uitzien nemen we voor even afscheid.  Thuis maken Saskia en ik ons klaar voor het zwembad.  Tegen enen komen mijn broer en schoonzus met mijn nichtje van tien en mijn neefje van acht.  Met zijn allen lopen we naar de overkant om te gaan zwemmen.

Tot mijn ergernis, want het lidmaatschap van dit zwembad is niet goedkoop, moeten we per gast $4 betalen.  In voorgaande jaren kregen we tenminste vijf gratis kaartjes voor gasten.  Ik laat aan de manager weten daar niet blij mee te zijn, tot grote ergernis van Saskia.  Zij moet nog leren, dat het heus weleens goed is om het niet meteen met iets eens te zijn.

We hebben nog geen lunch gegeten, dus ik bestel twee "pool special"s van Domino's pizza: large cheese pizza voor $7,99 per stuk.   Die worden heet uit de oven bezorgd, we moeten ze eerst een beetje laten afkoelen!  Daardoor smaken ze natuurlijk ook extra lekker en tot mijn verbazing gaan beide pizza's schoon op!  Ik heb aan een stuk meer dan genoeg.

Het wordt een middagje lekker in het water dobberen met onze "noodles" (hoe heten die dingen in het Nederlands?).  Mijn neefje vindt het prachtig om van de duikplank te springen en mijn nichtje laat zien, hoe ze onder water over de kop kan gaan.  Het zwembad is gezellig druk en de uren vliegen voorbij.  Voor de Nederlandse kinderen is het kwartier pauze ieder uur wel nieuw.  Tijdens een van die pauzes trakteer ik ze op een ijsje, dat er alweer goed ingaat. 


Het is allemaal zo vertrouwd.  We hebben elkaar drie jaar niet gezien, maar die tijd valt gewoon weg.  Voor we het weten is het kwart voor vijf en gaan we terug naar ons huis.  Kai is inmiddels terug van zijn introductiedagen en komt er ook even bij.  Rick zou eigenlijk bloed hebben moeten geven bij het Rode Kruis, maar verzet die afspraak, zodat hij de familie nog even kan zien.  

De mannen drinken een biertje en dan is het alweer tijd om afscheid te nemen.  Helaas is dit de enige keer, dat we hen zullen zien deze zomer.  Zij gaan maandag naar Boston en komen dan, als wij al op Aruba zitten, weer terug.  In ieder geval neemt niemand ons deze heerlijke middag meer af!  Ik vind het altijd moeilijk niet te weten, wanneer ik mensen, die me lief zijn, weer zal zien, dus ik probeer er niet aan te denken, dat dat weleens jaren zal kunnen zijn. 


Kai vertelt ons (voor zijn doen) uitgebreid over zijn ervaringen in Richmond bij VCU.  Gelukkig zijn die helemaal positief.  Hij heeft een aantal leuke mensen ontmoet, is helemaal enthousiast over de sportfaciliteiten en zijn rooster is precies, zoals hij het graag wilde.  Ik merk aan hem, dat hij trots is, dat hij dit zo helemaal alleen heeft volbracht.  Misschien was het wel heel goed, dat ik niet meeging.  Het heeft hem een stuk zelfvertrouwen gegeven, zo te zien.

Saskia gaat naar Sakura met Kaylee's ouders en een groepje vriendinnen.  Kai is moe en ik voel me allerminst optimaal, dus we bestellen nog eens van Uno's.  Ik ben dol op kreeft, dus bestel weer een pizza met meergranen flatbread met kreeft, spinazie en geitenkaas.  Heerlijk!

Rick en ik maken het deck onze "kamer" vanavond.  De fan staat aan en geeft zo af en toe een lekker briesje.  De krekels zingen op de achtergrond en het voelt hier gewoon lekker genoeg om zo in te slapen!  Ik denk, dat ik maar eens naar bed ga, voor ik hier de nacht doorbreng!

Moe, maar opgelucht

Na een slechte nacht, waarin ik heel rare en zeer realistische dromen heb, waarvan ik me bij het wakker worden afvraag, of ze echt waren, sta ik met moeite op.  Rick is al vroeg naar zijn werk vertrokken en Kai en Saskia slapen, zoals iedere vakantiedag, flink uit.

De bel gaat en het is Leah.  Ook zij maakt zich zorgen om haar beste vriendin.  Diego en Cosmo spelen wat, maar het is onaangenaam vochtig.  Ik voel me er helemaal niet lekker bij en vlucht de airconditioning weer in.  De medicijnen lijken nog niet te werken.

Toch besluit ik naar de sportschool te gaan.  Het is voor mij moeilijk te bepalen of de malaise "gewoon" bij de fibromyalgie hoort of het resultaat van de sinusitis.  Ik plant mezelf op de stairmaster voor een half uur op een lagere stand, dan gewoonlijk.  Behalve de pijn in mijn neus gaat dat best goed.  Natuurlijk helpt het ook, dat ik alweer een spannende Amelia Peabody mysterie heb om te lezen.

Intussen heeft Kai ingepakt voor zijn eerste rit alleen naar Richmond.  Ik help hem met de route, want de I-95 staat nogal eens vast en hij moet voor drie uur inchecken.   We stellen zijn GPS in, maar ik geef hem ook de kaart mee, want je weet maar nooit.  Route 1 is altijd een goed alternatief, als de interstate vaststaat.  Een beetje nerveus is Kai wel en ik krijg een ongewoon flinke knuffel van hem.  

Daar gaat mijn jochie dan, muziek aan, GPS ingesteld.  Opeens denk ik terug aan een moment uit zijn leven, dat me altijd bij zal staan. Dit was vlak voor hij zijn hoofdoperatie moest hebben met elf weken.  We waren met zijn tweeen mee naar San Francisco met Rick, Katja was bij mijn ouders.  Ik liep huilend door F.A.O. Schwartz met hem om een Steiff diertje uit te kiezen, niet zeker, of hij de operatie zou overleven.  En nu rijdt daar een jonge man met prachtig rood haar in zijn groene auto de cul de sac uit!

Bij Walgreens haal ik mijn neusspray op.  Op hun deur zie ik een grote advertentie, dat ze nu griepprik cadeaubonnen verkopen.  Dat lijkt me nu echt een leuk cadeau!  Ik zie meteen allerlei situaties voor me en het werkt op mijn lachspieren.  Wat zullen ze nog meer verzinnen?  

Die neusspray trouwens, waar ik niets voor hoef te betalen, dankzij mijn verzekering, is idioot duur, zie ik: $125 voor zo'n klein flesje!!! Dat moet me meteen beter maken!  Het laat wel weer eens zien, waarom medicijnen gewoon te duur zijn voor veel patienten.  Ik vraag me echt af, of degene, die het voorschrijft ook weet hoe duur het medicijn is. Stel, dat ik geen goede verzekering had gehad?  Er zijn legio in dit land, die dat niet hebben.

Het is lunchtijd en ik heb zin in een heel pittige soep.  Pho n More ligt naast Walgreens en heeft een heel interessant menu met zelfs een aantal Indonesische gerechten, zoals kroepoek.  Ik bestel hun tsunami soep met shirataki noedels.  Die laatsten smaken zeker interessant!  De soep is heerlijk en helpt mijn verstoptheid goed. 

Saskia is nu nog mijn enige kind thuis en dat zal de komende vier jaar vaak het geval zijn.  Zij heeft hoofdpijn en moet heel wat lezen in haar duikboek.  Ik stel voor samen naar het zwembad te gaan en daar te ontspannen en lezen.  Daar is ze helemaal voor. 

Met onze boeken gaan we in het zwembad hangen.  Letterlijk!  Het is heerlijk, zo in het water te liggen en te lezen.  Saskia's boek wordt er wel erg nat door, maar ze schiet flink op.  Eigenlijk heeft ze vanmiddag een chiropractor afspraak, maar daar hebben we geen van beiden zin in.  Ik verzet hem naar vrijdagmiddag.  Het is heel gezellig zo met mijn jongste in het zwembad te liggen, moet ik zeggen.  Ik zie er absoluut niet tegenop haar als enige kind thuis te hebben (maar zij misschien wel?).

Om half vijf gaan we huiswaarts.  Rick is daar al, want hij deed mee aan die probiotica studie en moet bloed geven daarvoor.  Daarna rijdt hij Saskia naar de Dive Shop voor haar tweede duikles.  Saskia heeft vandaag Laura en Kaylee afgezegd om te kunnen leren en dat is heel wat voor haar.  Ze neemt dit alles duidelijk heel serieus.

De hele dag al monitor ik MSN, waar Katja tot nu toe iedere middag op kwam, maar niet vandaag.  Ik moet toegeven, dat ze de hele dag op de achtergrond in mijn gedachten is.  Iedere keer, als de telefoon gaat, hoop ik, dat zij het is.  Eindelijk, tegen zessen, wordt mijn wens vervuld.  Ze hebben een angstige nacht achter de rug, toch in de tent en Katja dacht zo af en toe, dat die het niet zou houden.  Vannacht mogen ze, hoopt ze, bij een manager thuis slapen om hun spullen een beetje de kans te geven te drogen.  Het is wat!

Rick en ik zijn opeens samen voor het avondeten vanavond en hij heeft een cadeaubon voor het Sea Pearl restaurant.    Daar hebben we al een tijdje niet meer gegeten.  Ik neem een paar voorafjes. Fire and Ice ceviche is koude witte vis in limoensaus met daaronder een heerlijk meloensorbet, de smaken gaan heel goed samen!  Daarbij bestel ik de mosselen, ook bijzonder lekker.  Rick neemt het crabcake gerecht, wat ik er een beetje zwaar uit vond zien.  In ieder geval is het allemaal weer erg goed!

Mijn broer uit Nederland en zijn gezin zijn gisteren op Amerikaanse bodem aangekomen.  Ik bel hem bij zijn schoonouders, die hier nog geen vijf kilometer vandaan wonen, op.  We proberen wat af te spreken, maar hun week zit al erg vol en wij zijn er de rest van hun twee weken hier in de VS niet. 

Vroeger was het zoveel makkelijker, maar nu hebben we oudere kinderen en moeten we onze familievakanties rond hun schema plannen.   Mijn broers en zus hebben veel jongere kinderen en zitten wat dat betreft nog in een andere levensfase.  Gelukkig kunnen we in ons beider schema in ieder geval morgenmiddag vrij vinden.  Dan ziet Rick hen wel niet, maar zo moet het dan maar.

Of het mijn ziek zijn is of de emoties van vandaag, maar ik ben doodmoe.  Rick geeft toe, dat vandaag voor hem ook moeilijk was, terwijl hij iemand is, die alles nogal makkelijk van zich af laat glijden.  Hij vond het ook heel wat om Kai alleen te laten rijden en is nog bezorgder om Katja, dan ik, want hij is bang voor haar gezondheid.  Ze vertelde hem over een uitslag, die ze niet thuis kon brengen, maar vandaag hoorde ik daar niet meer over, dus het zal wel meevallen.

Soms lijkt het me heerlijk om "gewoon" in een klein land, als Nederland, te wonen en de kinderen altijd dichtbij te hebben, al weet ik, dat dat ook allang niet overal meer zo is.  Ik denk niet, dat mijn ouders verwachtten, dat hun vier kinderen met hun partners en kinderen in drie verschillende landen zouden eindigen, toen ze naar de VS verhuisden.  Ik hoop nog, dat onze kinderen tenminste in Virginia zullen blijven, maar dat valt maar te bezien.  In ieder geval houden de zorgen nooit op, hebben we nu wel gezien.

Een mindere dag

Het is werkelijk waar alweer een aantal jaren geleden, dat ik ziek was.  Zelfs een verkoudheid heb ik in die tijd niet gehad.  Dat ik nu "iets" heb, word me wel duidelijk, als ik alweer een paar uur wakker lig van de pijn in mijn neus.  Ik heb er ook de typische sinushoofdpijn bij, die gelukkig wat beter wordt, als ik opsta.

Saskia heeft om negen uur een afspraak met Sharon en ik besluit alleen cardio te doen vandaag.  De crosstrainer en de fiets zijn de apparaten van keuze, ieder een half uur.  Behalve mijn gewoonlijke pijnen merk ik, dat de energie me vandaag ontbreek.  Toch volbreng ik het uur en Sharon is erg tevreden over Saskia, dus dat is mooi.

Gauw maak ik me thuis klaar en wek Kai, want hij moet naar Dr. Bonacci om te zien hoe zijn kiezen, of liever de gaten, die die achterlieten, helen.  In de wachtkamer vraagt Kai mij of de gaten achterin zijn kaken normaal zijn.  Dat blijkt het geval, hij heelt heel mooi vindt de chirurg.  Hij overhandigt Kai een spuit, waarmee hij die gaten aan de onderkant na iedere maaltijd met zoutwater moet uitspoelen.  Zo groeit het schoon dicht en niet met etensresten, die volgens de dokter de nummer een reden van infecties in zijn patienten zijn.  Hopelijk gaat Kai dat advies dus volgen!

Op de terugweg stoppen we bij Whole Foods.  Het is twee halen een betalen dag voor hun pizza's, waar de kinderen dol op zijn.  Rick en ik vinden de groentepizza's erg lekker, maar ze hebben vandaag alleen kaas en pepperoni.  Ik koop dus maar twee kaaspizza's en daarbij van de saladebar paprika, uien en champignons.  Die strooien we er vanavond dan zelf wel op.

Intussen doet het iedere keer, dat ik door mijn neus adem, flinke pijn.  Ik besluit niet te wachten tot het erger zal worden, want ik heb al heel gauw een fikse voorhoofdsholteontsteking te pakken.  Ik bel de Vienna Urgent Care Clinic en men vertelt me, dat de wachttijd ongeveer een uur bedraagt.  Prima, ik neem mijn boek wel mee.

Het lijkt niet zo druk, maar het duurt anderhalf uur voor ik eindelijk aan de beurt ben.  Gelukkig is mijn boek spannend en ik vermaak met met "patienten kijken".  Er is een moeder met haar ongeveer achtjarige zoontje, die duidelijk zijn arm heeft bezeerd.  Een amper Engels sprekende man ruziet met de receptioniste over een verkeersboete, die hij in Kansas heeft gekregen.  Zij snapt net zo weinig, wat hij nu van haar wil, als ik, zo te horen. 

Als ik eenmaal aan de beurt ben, komt er een nurse practitioner binnen.  Eerlijk gezegd heb ik die vaak liever, dan een dokter, omdat ze niet direct naar medicijnen grijpen.  Zoals ik al had verwacht heb ik sinusitis, maar ze vindt mijn keel er ook erg rood uitzien.  Daar wil ze een streptest (bacterietest) voor doen.  Meestal heb ik, als ik "strep" heb, onvoorstelbare keelpijn en dit keer niet, dus ik ben heel verbaasd, als die test positief terugkomt.

De NP schrijft voor de sinusitis een neusspray voor en raadt ook een homeopatische spray aan, die "haar boeren" in Loudoun County helpt.  Voor de sinusitis zou ze geen antibiotica voorschrijven, maar omdat ik ook "strep throat" heb krijg ik een recept voor azithromycin mee.  Pas na tweeeneenhalf uur sta ik weer buiten, een van de redenen, dat ik alleen naar de dokter ga, als het absoluut moet!  Dit was ook geen onnodig bezoek in ieder geval.

Bij Rite Aid hebben ze de neusspray niet, dus ik neem de recepten mee naar Walgreens.   Ook daar hebben ze de neusspray niet, maar ze kunnen hem morgenochtend krijgen.  Dat moet dan maar.  De antibiotica zijn er wel en ik vind ook de homeopathische spray, die de NP aanraadde.  Die helpt inderdaad, na eerst flinke pijn te doen, goed! 

Bij Starbucks tracteer ik mezelf op een shaken iced passion tea.  Die drink ik thuis buiten op, intussen blijkletsend met mijn zus, waar ik al meer dan een week niet mee heb gesproken.  Daarna doe ik mijn bikini aan en loop naar het zwembad.  Ik moet en zal even afkoelen in het water!  Dat voelt heerlijk aan!

Rick en Saskia komen ook zwemmen.  Rick krijgt zo zijn beweging op het moment, wat ik prima vind, want ik vind het eng, als hij met 30+ graden en hoge luchtvochtigheid gaat hardlopen.  Ik vind dit zwembad zo heerlijk!  De mindere dag glijdt meteen van me af.

Thuis eten we met veel smaak de pizza.  Op een ervan hebben Rick en ik de verse paprika, ui en champignons gelegd en er oregano op gestrooid.  Het is nog lekkerder, dan de gewoonlijke groentepizza's.

Katja komt op MSN, want het weer daar op St. Eustatius is vreselijk.  Het regent al sinds zaterdag, alles in haar tent en haar tent zelf is doorweekt.  Ze maakt zich zorgen om haar spullen, vooral de duurdere.  En nu wordt er een tropische storm met wind van 160km per uur voorspeld.  Ook heeft ze een nare uitslag in haar nek, waarvan ze niet weet, waar die van komt. 

Wat voelt het dan opeens vreselijk ver weg, zeg!  Ik stel haar over haar kleding gerust, die kan allemaal vervangen worden, ze heeft haar oudste kleding mee.  Wat de electronica betreft, ze hebben een huis, dus het lijkt me, dat dat daar toch droog kan blijven.  Het allerbelangrijkste is, dat Katja zelf veilig is.  Wij willen niet, dat ze met zo'n windkracht en stortregens in een tentje slaapt.  Ik druk haar op het hart desnoods in een hotel te gaan voor haar veiligheid, wij betalen dat met graagte terug. 

Als het echt zo erg wordt, kan ze misschien niet meer op het internet of zelfs opbellen, maar ik vraag haar toch morgenochtend te bellen, als het enigszins lukt.  Rick en ik maken ons eerlijk gezegd best zorgen om haar.  Hopelijk valt het allemaal mee, maar het lijkt me ook niet erg gezond, als alles de hele tijd nat is.  Opeens lijken de tien dagen tot Aruba nog heel erg lang!

Scott's Run wandeling met Cosmo (en foto's)

Heel vreemd, midden in de nacht word ik wakker en iedere keer, als ik door mijn neus adem doet het pijn.  Het lijkt wel of de binnenkant van mijn neus helemaal rauw is, het voelt schrijnend aan.  Toch ben ik niet verkouden.  Zou het door het chloorwater van het zwembad komen?  Het duurt een paar uur voor ik weer in slaap kan vallen.

Gisteravond wilde Rick al niet, dat ik naar Sharons klas van half negen zou gaan.  Hij vond, dat ik mijn spieren wat rust moest geven, want ik voel ze nog flink van die resist-a-ball training!  Toch was ik het nog half van plan, maar na een bijna slapeloze nacht blijf ik met plezier wat langer liggen!

Na het zware onweer van gisteravond zijn alle ramen beslagen van de vochtigheid.  Ik ga dan wel niet "officieel" sporten, ik wil wel wat beweging vandaag.  Zaak is om naar een schaduwrijke plek te gaan, want het is weer berewarm buiten en vooral voor Cosmo veel te heet om in de zon te wandelen.  Het W&OD pad met zijn asfalt is dus geen goede keuze.

Great Falls hebben we vorige week al bezocht, al zijn daar natuurlijk ook nog een heel aantal andere paden te bewandelen.  Mijn keuze valt op Scott's Run Nature Preserve.  Dat is geen moeilijke wandeling, maar er zitten wel een paar fikse heuvels bij, zodat ik toch het gevoel krijg wat beweging te hebben.

Cosmo springt met veel enthousiasme in de van. Het park is ongeveer tien minuten rijden van ons huis via de Washington beltway, die om deze tijd van de dag niet druk is.  Er staan een paar andere auto's op de parkeerplaats. 

Op het hoofdpad komen we een paar andere honden met hun baasjes tegen.  Veel mensen laten hier hun honden loslopen (mag officieel niet, maar er zijn hier geen boswachters o.i.d.).  Met Cosmo durf ik dat nog steeds niet, want zodra hij een hert ziet, is hij verdwenen.

We lopen twee keer Scott's Run over en dan de steile heuvel op.  Opeens zijn we alleen met de natuur.  Ik vind het weer honderd procent genieten.  We lopen langs het kabbelende riviertje (hier in Virginia "run" genoemd), dat uitmondt in de grote Potomac.   Voor het die rivier inloopt, komt het met de dichtstbij Washington zijnde waterval naar beneden.  Door de recente onweersbuien zit er flink wat water in de waterval.

Dit plekje blijft zo idyllisch, ik ga even op een omgevallen boomstam zitten om van de rust te genieten.  Cosmo poseert gewillig voor een paar foto's en ik fotografeer de waterval en de rivier.  In de verte zie ik een groepje van zeker tien vlinders boven het water dansen.   Het is wel enorm warm en vochtig en ik geef Cosmo regelmatig water.  Toch blijf ik maar niet te lang, want hij heeft het duidelijk erg warm.


De airco van de van voelt weer heerlijk aan!  Op de terugweg hoor ik op de radio een reclame voor Trader Joe's en besluit meteen daarheen te gaan.  Ik ben dol op deze supermarkt, maar om de een of andere reden is hij niet op mijn "radarscherm".  Ik vergeet, dat TJ's er is, terwijl de dichtstbijzijnde maar zo'n vijf kilometer weg is. 

Na Cosmo thuis afgezet te hebben, ga ik meteen door.  In vergelijking met Costco is Trader Joe's een paradijs!  Hun produkten zijn heel goed geprijsd, omdat ze direct van de leverancier kopen.  Alles is ook van prima kwaliteit.  Dat niet alleen, maar er lopen ook medewerkers rond met een "?" op hun rug, die er enkel zijn om vragen te beantwoorden.  Ik kom hier veel te weinig!

Naast de Trader Joe's zie ik een kleine apotheek, Tysons Pharmacy, die hier vrij ongewoon zijn.  De CVS, Rite Aid en Walgreens hebben die taken overgenomen, maar zo af en toe is er nog prive bedrijf.  Ik ga er binnen en vraag aan de apotheker, wat die rare pijn in mijn neus kan zijn en of er iets tegen te doen is.  Hij denkt aan een allergie of droogte door de airco (heb ik anders nooit last van) en raadt een zoutspoeling aan. 

In plaats van een moeilijk te gebruiken neti pot heeft hij een makkelijk spuitflesje te koop, dat hetzelfde resultaat heeft.  Blij om een plaatselijke leverancier te ondersteunen, koop ik het en gebruik het thuis ook meteen.  Hij heeft niets te weinig gezegd: makkelijk te gebruiken en net als de neti pot.  Deze apotheek ga ik vaker gebruiken.

Thuis word ik meteen belaagd door vier veertienjarigen, die zooooo graag naar de mall willen.  Geen van de andere ouders wil hen daarheen brengen, dus ik offer me op met als voorwaarde, dat iemand anders ophaalt.  Dat is volgens Saskia al geregeld, dus ik breng de dames naar Tysons Corner.   Ik druk Saskia wel op het hart, dat ze voor half zes thuis moet zijn, want ze heeft vanavond haar eerste SCUBA klas.

Inmiddels is het helemaal zonnig geworden en de vochtigheidsgraad is ook flink omlaag.  Perfect om naar het zwembad te gaan, dus.  Daar tref ik zowaar een paar andere vriendinnen en klets even bij.  Vroeger was dit het verzamelpunt voor al onze bekenden, maar naarmate de kinderen ouder werden, kwamen de ouders steeds minder.  Heel rustig zwem ik tien baantjes met mijn hoofd boven water en ga dan liggen lezen. 

Ieder uur om kwart voor is er een kwartier pauze en moeten alle zwemmers onder de vijftien het water uit.  Dat wordt altijd omgeroepen en dit keer wordt er ook gezegd, dat het zwembad al om half vijf dicht zal gaan vandaag voor een zwemwedstrijd van het zwemteam vanavond.  Balen!  Gauw zwem ik nog eens tien baantjes en lees wat meer. 

Als ik naar huis loop, meen ik in de verte gerommel te horen.  De lucht is echter zonnig en helderblauw, dus ik zal het me wel verbeeld hebben.  Al gauw begint het echter te betrekken en wordt het gerommel steeds sterker.  Het krekeltje van mijn Weatherbug op de laptop begint te tsjirpen: we hebben een "severe thunderstorm warning".  Het klinkt in ieder geval heel dreigend, maar zoals wel vaker bereikt het zware weer ons niet.

Rick belt om half zes, of Saskia klaar staat, want de SCUBA klas begint over een kwartier.  Euh, nee, die is nog niet eens thuis van de mall!  Ik bel gauw haar mobieltje en het blijkt, dat ze toch moeite hadden een andere ouder te vinden om ze op te halen, dus zijn ze nu laat.  Had ik nu maar gewoon gezegd, dat ik ze op zou halen!

Rick belt de duikschool en het blijkt niet zo erg te zijn, dat ze laat zullen zijn.  Bij thuiskomst trekt Saskia gauw haar zwempak aan en gaan ze op weg.  Rick roept me nog toe maar niet op ze te rekenen met het avondeten.   Ik zie Kai's ogen al oplichten, want die had niet zo'n zin in mijn geplande maaltijd.

Uno's bezorgt sinds kort en na een telefoontje vind ik uit, dat wij in hun "gebied" liggen.  Kai bestelt een "wowza" flatbread en ik degene met kreeft, geitenkaas en spinazie.  Ze blijken nog een special te hebben ook, twee flatbread voor $19,95.  Ze worden lekker warm bezorgd en smaken voortreffelijk!  Een half uurtje later wordt er zelfs nog opgebeld om te vragen, hoe onze bezorgingservaring was.  Keurig!

Saskia en Rick komen pas tegen half elf thuis en Saskia heeft nog niets gegeten.  Ze is wel heel enthousiast, want ze weet al zoveel (heeft in Aruba al het een en ander geleerd de afgelopen paar jaar), dat ze misschien minder lessen hoeft, dan gewoonlijk.  Sommigen vroegen, of Kai niet geinteresseerd is zijn duikbrevet te halen.  Het antwoord daarop is een volmondig "Nee" (althans tot nu toe).  Hij is nooit dol op zwemmen en water geweest en heeft, net als ik, genoeg aan snorkelen.

Tropisch weekend

Zaterdag

Zin in eens iets heel anders heb ik vanochtend en zoek op wat voor sportklassen er op het rooster van Anytime Fitness staan.  Om elf uur heeft Julie een "resist-a-ball" klas en ik besluit die weer eens te gaan doen.  "Long time no see!", zegt Julie, als ik binnenloop.  Lang genoeg om vergeten te zijn hoe intensief deze klas is, merk ik even later! 

Het lijkt zo makkelijk en rustig, oefeningen met de grote bal, maar dat valt tegen!  Ik ben toch echt wat gewend qua sporten, maar sommige oefeningen kan ik niet tot het einde volhouden!  Bij Julie vergeleken is Sharon een lam en haar routines zijn toch ook niet voor de poes.  Ok, genoeg met de dierenuitdrukkingen, in ieder geval heb ik na het uur het gevoel, dat al mijn spieren in pudding zijn veranderd!

Na de lunch vertrek ik naar het zwembad.  Er wordt telkens voorspeld, dat het zo vochtig zou zijn, maar dat valt erg mee.  Het is in de schaduw heerlijk!  Nu voelt na de 40+ graden van vorige week 35 graden natuurlijk een stuk lekkerder. 

Op mijn telefoon zie ik, dat Katja online is, dus we kletsen bij via MSN.  Wat een technologie toch, aan het zwembad op een telefoon online communiceren!  Op St. Eustatius gaat het goed, alleen regent het er al een paar dagen en is nu alles in Katja's tent nat.  Ze hebben vandaag vrij en zijn maar een cafe met internet ingedoken, waar ze Tom and Jerry kijken. 

Maandag gaan ze, behalve onkruid trekken, ook duiken om de duiklijnen schoon te maken.  Katja is nu halverwege haar tijd op St. Eustatius. Ze zegt aan de ene kant uit te kijken naar weer een gewoon bed straks, maar aan de andere kant zal ze de mensen en het eiland ook weer gaan missen.  Het is allemaal een goede ervaring voor haar.

Na een paar uur moet ik naar huis, want Rick staat erop vanmiddag naar Costco te gaan.  Daar heeft hij een paar weken geleden, na zo'n tien jaar geen lid te zijn geweest, weer een lidmaatschap aangeschaft.  Het is algemeen bekend, dat Costco op zaterdagmiddag een ramp is, maar Rick is vastbesloten.  Saskia gaat ook mee, want die is nog nooit in dit warenhuis geweest.  Voor degenen, die het niet kennen, het is een soort Macro, maar volgens mij nog groter. 

Zoals al verwacht lijkt de parkeerplaats op een bijenkorf met aan- en afrijdende auto's.  We kunnen wonder boven wonder nog een plekje dichtbij de ingang vinden.   Binnen word ik meteen met een (van hun gigantische) karren tegen de hielen gereden door een man, die nogal haast heeft.  Het begint al goed!  Wat het is met deze winkel, weet ik niet, maar ik krijg meteen bij het binnenlopen een "fight or flight" reactie!

Rick en Saskia gaan alvast winkelen, terwijl ik in de rij ga om ook een lidmaatschapskaart te laten maken.   Daarvoor moet ik ook op de foto, die afschuwelijk uitvalt.  Gelukkig is hij maar klein en vaag zwart-wit.  Geen wonder, dat sommige gezinnen het lidmaatschap delen, die foto's zijn onherkenbaar.

Maneuvrerend langs de tientallen wagentjes, die overal de paden blokkeren, en zuchtende in slechts een hemdje geklede mannen met gigantische pakketten van van alles en nog wat in hun armen, loop ik naar de vleesafdeling.  Daar staan Rick en Saskia te bedenken, welke soort biefstuk we morgenavond zullen gaan grillen.  Voor mij is er maar een lekkere biefstuk en dat is filet mignon.  Costco heeft heel goede kwaliteit vlees en de filet mignon kost maar $10,99 per pond!  Dat gaat het dus worden.

Alles gaat goed en mijn humeur is nog redelijk, ondanks de hitte in de winkel (airco kost kennelijk teveel) en de vele chagrijnige shoppers.  Dan gaan Saskia en ik even naar de soda's kijken en denken, dat Rick ons met de wagen volgt.  Dat blijkt niet het geval en we zijn hem prompt kwijt!  In geen velden of wegen is Rick te bekennen en zijn telefoon neemt hij niet op.  Dit is een van de redenen, dat ik zo'n hekel heb aan deze winkel, dit keer is het tenminste geen kind, dat we kwijt zijn (daarom heb ik in voorgaande jaren ook peentjes gezweet!).

Pas bij de kassa's zien we Rick weer, die zich natuurlijk van geen kwaad bewust is en ons met een grote glimlach tegemoet loopt.  Toch is hij het er ook wel mee eens, dat veel van de verpakkingen gewoon te groot zijn.  De shampoo flessen bijvoorbeeld bevatten voor zeker een jaar shampoo voor een gezin van zes! 

Als laatste kijken we nog bij de electronica, want Kai heeft een magnetron nodig voor zijn dormkamer straks.  Daar zijn wel weer flinke koopjes te zien en we nemen een Sanyo mee, die maar $45 kost en allerlei mogelijkheden heeft.  Toch is Costco niet altijd goedkoper, dan andere zaken.  Zo kost mijn Acer minilaptopje hier net zoveel als wat ik er bij Microcenter voor betaalde.

Enfin, het was weer een avontuur, maar ik hoop nooit weer Costco op zaterdag te hoeven trotseren!  Die heel drukke supermarkten zijn we hier eigenlijk helemaal niet gewend, maar ik bedenk me, dat het niet anders is, dan de Albert Heijn in Amersfoort op elke willekeurige zaterdag vroeger.  Ik ben heel blij de luxe te hebben om door de week te kunnen winkelen!

We zetten Saskia af bij haar oppasgezin en halen Kai op om mee te gaan eten.  Bij Clare and Don's speelt een live bandje calypso muziek en zo ben je meteen in de stemming voor dit restaurant met een Florida thema.  Tot ons plezier kunnen we meteen een tafeltje krijgen.  Ik had verwacht, dat het erg druk zou zijn, want het restaurant staat deze maand in het tijdschrift "Where" voor Washington.

Dat Kai weer helemaal gewoon kan eten, blijkt wel uit zijn keuze van het menu.  Als voorafje bestelt hij gefrituurde augurkschijfjes (erg lekker, moet ik zeggen!) en als hoofdgerecht de buffalo kip vingers.  Buffalo saus is behoorlijk pittig!

Rick kiest de blackened grouper sandwich en ik maak van het ceviche "voorafje" mijn hoofdmaaltijd.  Daar krijg ik absoluut geen spijt van!  Het is een flinke bak met garnalen in een heel frisse limoensaus met tomaten en jalapeno's, geserveerd met zelfgebakken tortilla chips.  We smullen allemaal. 


Grappig genoeg waren we hier voor het laatst met Lucas, onze neef, die bij de Marines zit, en zagen we net voor we gingen eten, dat hij zich vandaag heeft verloofd met Charity, die al jaren zijn vriendin is.  Leuk, een bruiloft in het vooruitzicht, ik ben benieuwd, waar ze gaan trouwen.  Ze wonen nu in Zuid-Californie, omdat hij daar bij een basis gestationneerd is, zij komt uit Wisconsin en zijn ouders wonen bij Denver.  Wij zullen dus zeker moeten reizen om erbij te zijn.

Zondag 

Alweer een mooie, warme en zonnige dag daagt.  Rick en ik gaan samen ontbijt halen bij Starbucks.  Met dit warme weer wil ik alleen ijskoffie.  Ik bestel een venti (hun grootste maat) ijskoffie met melk en caramelsiroop en weinig ijs.   De sandwiches (voor mij een Southwest wrap dit keer) eten we op het deck op.

Janet en ik hebben vandaag weer eens afgesproken een stuk te gaan fietsen.  Zij traint nu voor een volle triathlon en moet eigenlijk 40 kilometer fietsen, maar daarvoor is het ons wat te warm.  We houden het bij onze gewoonlijke rit over het W&OD pad naar Herndon, wat bij elkaar 32 kilometer heen en weer is.   Voor mij is dat meer dan genoeg, want ik heb enorm veel spierpijn van de klas van gisteren.  Het is wel de "goede" spierpijn, maar pijn blijft het wel.

Terwijl we fietsen is het heel goed te doen, maar zodra we stilstaan is het toch wel flink heet!  Gelukkig heb ik twee grote flessen water mee, die schoon op gaan.  Het is enorm druk op het pad met voornamelijk fietsers.  Denkelijk door de hitte zijn er minder wandelaars, dan gewoonlijk. 

Zoals altijd langs dit pad zien we een aantal dieren.  Op de heenweg schiet er een chipmunk net voor mijn fiets het pad over en ik kan hem nog net ontwijken.  Later zien we een doosschildpad oversteken en ik stop om een foto van dit mooie diertje te nemen.  Aan de linkerkant zie ik een hert op het punt om het pad over te steken, dus ik houd in, wat een lading gescheld van een racefietser, die veel te dicht op me reed, tot gevolg heeft.  Tja, ik kom toch liever niet met een hert in contact op de fiets, in de auto heeft dat al vaak nare consequenties!


Ik vind deze schildpadjes zo schattig!

En dan gebeurt het helaas toch... Er schiet iets uit het hoge gras recht onder mijn voorwiel.  Het blijkt een chipmunk te zijn en ik hoor een naar krakend geluid.  Janet, die achter me rijdt, vertelt, dat hij helaas dood is.   Het is zo druk met langsrazende racefietsers, dat we niet durven te stoppen en ik heb ook geen echte behoefte mijn slachtoffertje nog eens nader te bekijken.  Er is niets, dat ik had kunnen doen om hem te ontwijken, maar ik vind het natuurlijk wel heel naar.

Na bijna twee uur zijn we terug en besluiten ons meteen klaar te maken voor het zwembad.  Tijdens het fietsen viel het wel mee, maar zodra we stopten was het wel heel, heel, heel erg warm!  Janet heeft nog energie om een mijl te zwemmen, want zij traint voor een triathlon.  Ik niet, dus ik eet gauw lunch, zwem tien baantjes en dat is genoeg beweging voor vandaag.

Rick komt ook en in het water kletsen we een paar uur met Serena en Matt en Susan, de ouders van Charlie, Kai's toekomstige kamergenoot.  Zolang heb ik allang niet meer in een zwembad gezeten en als een pruim kom ik eruit!  We lezen nog wat om op te drogen en gaan dan huiswaarts om het avondeten voor te bereiden.

Serena en Niall en de kinderen komen en het wordt een feestmaaltijd.  De filet mignon stukken zijn enorm en Rick grilt ze precies, zoals we ze allemaal lekker vinden.  Daarbij hebben we verse asperges en Serena's heerlijke salade van kerstomaatjes, watermeloen en feta kaas.  De kinderen hebben cheeseburgers met watermeloen.


Onze halve koe

Na het eten brengen de mannen Saskia en Aoife naar Tysons Corner waar ze naar de "Bra Bash" van Pink gaan.  Ze winnen een cadeaubon van $50, dus zijn helemaal door het dolle heen.  Niall grapt droog, dat ze daar heel wat "knickers" van kunnen kopen. 

Het is weer heel gezellig met onze "Ierse" (want eigenlijk is alleen Niall Iers) vrienden bij te kletsen.  Al te snel is het tijd voor ze om naar huis te gaan, want Serena heeft morgenochtend om zes uur al een werktelefoongesprek (veel van haar klanten zitten in China en India).

We sluiten de dag weer af met een fikse onweersbui.  Deze heeft enorm veel bliksem, dus ik probeer er foto's van te maken.  Vergeet het maar!  Een foto heeft nog een klein gedeelte van een bliksemschicht erin en het filmpje een paar schichten.  Ik bewonder de fotografen, die van die prachtige foto's van bliksem maken, weer eens des te meer.  Maar ja, zij fotograferen ook waarschijnlijk niet uit de hand vanaf hun balkondeur. Spectaculair is het in ieder geval allemaal weer wel.  Ik vind zo'n onweer erg mooi, mits ik iedereen, die ik liefheb, veilig weet (heb ooit onweer op een meer meegemaakt en dat was ronduit angstaanjagend).


In het midden bovenaan zie je een schicht en op de grotere versie ook nog een tweede

Mijn eerste aardbeving!

Om een uur of vijf, nadat de "natuur heeft geroepen", zoals de Amerikanen zo mooi zeggen, lig ik net weer in bed, als ik een enorm gerommel hoor en het bed begint te schudden.  Niet alleen het bed, maar het hele huis schudt en er vallen een paar fotolijstjes om.  Al heb ik er nog nooit een meegemaakt, om de een of andere reden weet ik meteen, dat dit een aardbeving is.  Even overweeg ik de anderen wakker te maken, want Rick ligt gewoon naast me te ronken, maar het is al gauw weer voorbij, dus ik draai me om en slaap door.

Als we een paar uur later opstaan, wil Rick mijn verhaal eerst niet geloven.  Maar dan horen we op HLN, dat dit gebied inderdaad de zwaarste aardbeving sinds er gemeten wordt, heeft gehad.  Het epicenter lag hier maar zo'n 30 km vandaan en de kracht was 3.6 op de Richter schaal. 

Dat is natuurlijk voor Californie en omstreken helemaal niets, maar voor hier is het groot nieuws.  Aardbevingen zijn in dit gebied erg ongewoon en meestal heel licht.  Omdat de bodem hier anders is, dan in het westen, worden lichtere aardbevingen meer en in een groter gebied gevoeld hier aan de oostkant van de VS.  Het was toch wel een ervaring, moet ik zeggen,  al zou ik geen zwaardere beving willen meemaken. Weer iets om van mijn "bucket list" te schrappen.

Natuurlijk is die aardbeving ook het gesprek van de dag.  Onze overbuurman dacht, dat het een laag overvliegende helicopter was en andere buren dachten aan een erge explosie op de snelweg, die naast onze buurt loopt of bij het metrostation.  Vreemd genoeg lijk ik de enige te zijn, die meteen "aardbeving" dacht.

Tijdens mijn (korte, want het is te warm en vochtig voor hem) wandeling met Cosmo ga ik even langs Niall en Serena.  Aoife kwam hier op het laatste moment logeren gisteravond, omdat het rioolwater in hun douche naar boven kwam.  Dat stonk verschrikkelijk, dus erin slapen was niet lekker.  Vorig jaar is hun hele basement daarmee ondergelopen, dus ze balen verschrikkelijk.

Gelukkig blijkt het dit keer tot de douche beperkt te blijven en zal er een loodgieter komen om de leidingen door te spoelen.  Ik bied het gebruik van onze douches aan, maar Serena is van plan te gaan zwemmen en dan bij het zwembad te douchen.  Ze wonen in een oud huis en er staan enorme bomen in hun tuin, waarvan de wortels door de leidingen groeien.  Dat probleem hebben meerdere bewoners van onze beboste buurt.

Eigenlijk zou ik vandaag een gewichtenroutine moeten doen, maar ik kan me er niet toe zetten.  Mijn boek is precies op het heel spannende deel beland, dus ik kies voor een half uur afzien op de stairmaster.  Afzien, want ik moet van mezelf een niveau hoger lopen, dan gewoonlijk.  Met zo'n spannend boek gaat de tijd gelukkig redelijk snel voorbij.

Kai is inmiddels op en vertoont nog steeds geen enkele zwelling.  Het lijkt me sterk, dat dat na vandaag nog gaat komen, dus hij heeft geluk daarmee.  Vannacht heeft hij ook voor het eerst geen pijnstiller hoeven nemen, dus dat gaat helemaal de goede kant op.

Voor het eerst in lange tijd heeft Rick een rustige dag op zijn werk en stelde voor, dat ik naar Reston zou komen voor de lunch.  Dat laat ik me geen tweede keer zeggen, want het Reston Town Center heeft allerlei gezellige restaurants en Ricks kantoor ligt er vlak naast.  Rick neemt meestal of zijn eigen lunch mee, of gaat naar Cosi voor iedere keer weer dezelfde sandwich, dus voor hem is het ook een uitje.

De keuze is snel gemaakt, want ik wil graag buiten eten en, al heeft vrijwel ieder restaurant hier een terras, dat van Clyde's is een van de gezelligste en ligt helemaal in de schaduw.  Met het briesje, dat waait, voelt het, ondanks de 34 graden, heel aangenaam hier.  Het zit dan ook vrij vol, maar er is nog een tafeltje over voor ons.

Het mooie terras van Clyde's

Met deze hitte hebben we zin in licht eten.  Rick neemt de steak salade (wat een flinke portie is!) en ik de halve tonijnsalade sandwich met gazpacho soep.  Ik ben helemaal blij met mijn keuze, die ook nog eens met een groene salade komt en dat voor onder de $10.  Het smaakt allemaal verrukkelijk en ik heb opeens het gevoel, dat ik ergens in Zuid-Frankrijk zit.  Als ik dat tegen Rick zeg, blijkt, dat hij ook een "Mediterranees" gevoel kreeg hier.  Grappig!

Natuurlijk moet Rick meteen na het eten weer terug aan het werk, dus ik rijd huiswaarts.  Onderweg stop ik bij Home Depot, want ik wil graag een fan voor op het deck.  Dat zal het vertoeven daar nog aangenamer maken en ik heb een stille hoop, dat het de muggen ook weg zal blazen.   Ik word heel vriendelijk geholpen en de medewerker vindt de grote staande fan voor $20 een "steal", wat het natuurlijk ook is.  Volgens hem heb ik er twee nodig, maar ik probeer het eerst maar eens met een. 

Thuis wacht Saskia al met smart op me, want ik ben op het moment haar enige "vriendin" met wie ze naar het zwembad kan.  Alleen wil ze niet en de meeste van haar vriendinnen zijn of op kamp of op vakantie.  Terwijl ik mijn badpak aantrek, gaat de telefoon.  Aoife heeft toch ook wel zin om te gaan, dus een heel blije Saskia heeft opeens een "echte" vriendin om haar bezig te houden.  Ik vind het wel prima en klets gezellig bij met ons overbuurmeisje van Katja's leeftijd, terwijl het lauwe zwembadwater toch nog wat verkoeling geeft.

Rick komt vroeg thuis om Saskia op te gaan geven voor het duikprogramma bij de plaatselijke Dive Shop.  Saskia heeft nog precies genoeg tijd om de theorie en de zwembadlessen te volgen, voor we naar Aruba gaan.  Dan kan ze in Aruba de open water duiken doen en haar brevet halen.

Daarna gaan we met zijn vieren naar Fairfax Corner.  Daar hebben we een reservering bij P.F. Chang's, Saskia's favoriete restaurant.  Hier hebben ze ook genoeg zacht eten voor Kai.  Langzaam begint hij al iets "hardere" dingen te eten en dat gaat goed.  Ik deel een spicy chicken met broccoli met hem, wat zoals altijd heerlijk smaakt.  Dit is een van die restaurants, waar ik het niet kan laten altijd hetzelfde te bestellen. 

De kinderen willen nog graag een van de mini desserts.  We hebben ook kaartjes voor Despicable Me, wat nogal een populaire film is, dus Rick gaat alvast plaatsen reserveren in de bioscoop.  Saskia en ik delen een "red velvet" toetje, wat erg lekker is.  Zelfs de mini desserts zijn mij nog teveel om alleen te eten.

Rick heeft onze favoriete plaatsen, waar we onze voeten op de railing kunnen zetten, gereserveerd.  De film is werkelijk hilarisch!  Ik wist niet goed, wat ik me ervan voor moest stellen, maar ik lach regelmatig hardop en op een vreemde manier is hij ook aandoenlijk.  Er zitten ook een paar grappen in, die werkelijk alleen volwassenen zullen begrijpen.  Alweer zo'n film, die leuk is voor vrijwel alle leeftijden.  Alleen jammer van de vrouw in het publiek, die telkens telefoontjes kreeg en niet de beleefdheid had de zaal te verlaten, maar keihard haar gesprekken voerde. 

Het gezellige Fairfax Corner met de bioscoop op de achtergrond (doet me altijd aan Back to the Future denken)

Thuis zitten we nog lang buiten.  De fan lijkt te werken tegen de muggen, maar dit is natuurlijk pas een avond.  Tegen elven horen we gerommel in de verte en zijn net op tijd binnen, als er een fiks onweer losbarst.  De vrijwel onophoudelijke bliksemschichten zijn het juiste flitsende einde van deze spectaculaire dag!

Zonnebloemen

Mijn eerste daad is weer kijken, hoe Kai de nacht heeft doorstaan.  Dat is gelukkig weer prima en hij blijft nog lekker uitslapen.  Hij heeft deze week niets anders, dan gewoon beter worden, op zijn agenda staan.  Precies, waarom ik de afspraak voor deze week maakte.  Rust helpt helen, tenslotte.

Saskia en ik vertrekken naar de sportschool, waar Sharon met haar werkt.  Intussen wissel ik ieder kwartier van apparaat.  Zo af en toe hoor ik Saskia lachen.  Straks gaat ze sporten nog leuk vinden!  Het uur vliegt voorbij en Sharon is zeer tevreden over Saskia's inzet. 

Toen wij in New York waren voor Ricks International School reunie, leerde ik zijn vroegere schoolgenote Nanette kennen.  We konden het meteen goed met elkaar vinden en ook Nanette heeft fotografie als hobby.  Omdat zij ook in deze omgeving woont, spraken we af in de zomer eens samen op een fotografieexcursie te gaan.  Nanette is onderwijzeres, dus heeft de hele zomer vrij.

Via Facebook hielden we contact en vandaag was voor ons beiden een dag zonder andere verplichtingen.  Nanette komt hierheen en samen rijden we naar Maryland.  We gaan een gedeelte van onze omgeving verkennen, waar we beiden nog nooit zijn geweest.

Vlak over de grens met Maryland neem ik de River Road afslag naar het westen.  Deze prachtige weg leent zijn naam aan het feit, dat hij mijlenver vlak langs de Potomac rivier loopt.  Die rivier kent vele gezichten, waaronder Great Falls en het veel rustigere gedeelte met de monumenten van Washington erlangs. 

Hier staan de grootste landgoederen langs de weg.  We zijn wat gewend in Virginia, maar nu zien we, dat het zelfs nog groter kan!   We vergapen ons aan de enorme luxe, maar zijn het erover eens, dat wij nooit in zo'n paleis zouden willen wonen. 

Al kletsend en elkaar beter leren kennend (we blijken heel wat gemeen te hebben, wat meteen een band schept), komen we in Potomac Village aan.  Van tevoren heb ik online een restaurant uitgezocht om te lunchen.  Dat wordt de Hunter's Inn hier.  Ik had die uitgekozen, vanwege hun terras, maar het is snikheet en we snakken allebei naar de koelte van de airconditioning. 

Binnen is het decor volgens mij niet veel veranderd, sinds eind jaren 70, toen het restaurant opende.  Tafels met witte tafelkleden en jachttaferelen aan de muur,  allemaal nogal stijfjes.  Het is duidelijk ingesteld op een oudere clientele.  Des te verrassender is het menu, want daar staan een aantal interessante gerechten op, die voor de oudere Amerikaanse garde op zijn minst gewaagd zijn. 

Nanette bestelt mais en crab chowder met een salade.  Ik kies de citrussalade, een lekker frisse salade met appel, mandarijn, blauwe kaas en gegrilde kip.  De combinatie werkt om de een of andere reden en is precies goed voor een warme dag, als vandaag.   Intussen kletsen we bij over New York.  Dat waren een bijzonder leuke paar dagen, hopelijk gaan we volgend jaar weer.

In dit gebied zijn er een aantal natuurgebieden, waar velden met zonnebloemen worden geplant.  Ergens las ik over het McKee-Beshers WMA, zo'n vijftien kilometer van Potomac Village, waar zulke velden te vinden zijn.   Na de lunch gaan we ernaar op zoek.

Eerst rijden we nog steeds langs de prachtigste huizen, die eigenlijk de benaming "paleis" verdienen.  Langzaamaan wordt de omgeving landelijker en gaan de snelheidslimieten omlaag.  Het is hier prachtig!  Niet zo heuvelachtig, als in Virginia, maar net zo groen.  We zien borden voor het natuurgebied, maar rijden (blijkt later) de parkeerplaats voor de zonnebloemen straal voorbij.

We zien maisvelden en andere gewassen, maar geen zonnebloemen.  Na een mijl of vijf wordt het duidelijk, dat we te ver zijn gereden.   Ik draai de van en we besluiten ieder pad naar rechts in te slaan.  Het eerste is een grintpad, dat naar de rivier leidt.  We lopen naar het water en genieten van de stilte en de weerspiegelingen, maar zonnebloemen zijn nergens te bekennen. 


De Potomac is hier heel rustig (maar verraderlijk, ook hier staan grote waarschuwingen voor verdrinken)

In een veld met onbekend gewas zien we een aantal herten grazen.   In ieder geval kunnen we de wilde dieren van ons "te zien" lijstje voor vandaag schrappen.  We hebben nu spijt, dat we geen kaart hebben uitgeprint.   De volgende afslag is weer een grintweg, dit keer door een jachtgebied.  Overal staan waarschuwingen en we verwachten half de kogels om onze oren te krijgen.


Het hert ziet ons ook

Maar... driemaal is scheepsrecht in dit geval.  De derde afslag is een parkeerplaats en daar staan twee auto's.  Hoe we dat eerder hebben gemist?  Het zonnebloemveld blijkt er vlak naast te liggen, maar is vanaf de weg vrijwel niet te zien. 

In ieder geval is het helemaal de moeite waard!  Er staat een vrouw te schilderen en wij beginnen meteen met fotograferen.  Wat idyllisch is dit!  Grote gele bloemen zo ver als we kunnen zien.  Goudvinkjes vliegen van de ene naar de andere, maar blijven niet lang genoeg zitten om te fotograferen.  De bijen zijn duidelijk ook dol op deze bloemen en we zien een, ook te schichtig, felblauw vogeltje.


Dit alles ligt natuurlijk wel in de volle zon en het is 31 graden in de schaduw, met de luchtvochtigheid voelt het zeker als veertig graden aan.  Al gauw druipt het zweet me in de ogen.  Het is prachtig, maar lang houden we het helaas niet uit. 

Nanette kan helemaal niet tegen de hitte en als zij aangeeft echt terug de airco van de van in te willen, moet ik toegeven daar ook aan toe te zijn.  Alleen had ik nog langer "geleden", maar in de van zet ik de lucht keihard op ons en liggen we even gewoon te genieten van de koelte.  Poeh!!!  Hopelijk zijn de foto's gelukt.

Op de terugweg stoppen we nog even bij een oud eenkamerschooltje.  Helaas is dat museumpje gesloten.  Terug in Potomac Village smachten we naar een koud drankje.  Bij de Safeway kopen we soda's en iced teas.  Dat smaakt lekker!!


Het schooltje

Voor de rit naar huis stel ik voor door Washington te rijden, in plaats van via de ringweg.  Nanette is daar helemaal voor, want zij komt vrijwel nooit in de stad en is er wel dol op.  We komen langs Ricks kantoor in de stad en rijden dan door het pittoreske Georgetown.

Nanette's vader was Fins-Amerikaans en haar moeder Duits.  Als kind heeft zij in Iran en allerlei Europese landen (waardoor ze naar de Copenhagen International School ging) gewoond.  Ze vertelt, dat ze daarom zo graag in dit gebied woont.  Georgetown doet haar aan Europa denken en we hebben het erover, dat alle terrasjes (bijna elk restaurant heeft er wel eentje tegenwoordig, al dan niet gezellig) ook een enorme "ver-Europasering" (is dat zelfs een woord?) zijn. 

Het is nog net te vroeg om de HOV banen van de I-66 te trotseren (dat mag alleen met twee of meer in de auto).  Ik neem de US-29 dus terug, wat ook eigenlijk een veel leukere weg is.  Thuis leen ik nog een boek, waar ze in is geinteresseerd, aan Nanette en dan nemen we weer afscheid.  We zijn vastbesloten deze zomer nog eens wat te ondernemen samen.

Kai, die nog steeds geen teken van zwelling vertoont (zal dat morgen komen, zoals Susan gisteren voorspelde?), vertelt, dat de pudding op is.  Zo'n mededeling van hem betekent, dat hij meer wil en ik neem hem mee naar Safeway, zodat hij zelf zijn lievelingshapjes kan kiezen. 

Daar kopen we, behalve verschillende soorten pudding (wat de kinderen daaraan vinden, weet ik niet, ik vind het verschrikkelijk!), ook Chef Boyardee ravioli en spaghetti, want die zijn lekker zacht.  Verder wil Kai de quiche lorraine wel proberen.  Harder eten durft hij nog niet en ik dwing verder niets, al zou ik liever zelf dingen voor hem koken. 

Rick komt heel moe uit zijn werk terug, want hij vertrok vanochtend al voor vijven.  Hij gaat eerst even slapen en wil dan graag Thais eten.  Saskia eet bij Aoife en Kai zijn eigen prakje, dus we bestellen samen van Tara Thai.   Ik kan het niet laten, de soft shell crabs staan op hun menu en dan moet ik ze hebben.  Ze smaken heerlijk! 

Het is erg warm en vochtig buiten, maar dat weerhoudt mij er niet van buiten te zitten.  Ondanks de Off! vinden de stekende insekten mij echter feilloos.  Na de zoveelste kriebelende bult geef ik het op.  Ik vlucht de koele huiskamer in en kijk voor de rest van de avond romantische films (Sweet Home Alabama en Bride Wars).

Saskia zou bij Aoife gaan logeren, maar zij hebben problemen met hun afvoer, waardoor het huis stinkt.  Rick haalt de meisjes dus op en ze slapen hier.  Wel heel vervelend voor Niall en Serena, want dit gebeurde vorig jaar ook, hun hele basement werd toen vernield en de stad deed er verder niets aan.  Nu zijn ze net klaar met opruimen en gebeurt het weer.  Ik kan me hun wanhoop met Vienna niet eens voorstellen!  Ik zou razend zijn!

Meer foto's van vandaag staan hier.

Libelles

Mijn eerste daad vandaag is natuurlijk kijken, hoe Kai de nacht heeft doorstaan.  Hij moest zoveel mogelijk rechtop slapen, dus ik heb gisteravond een paar grote kussen op zijn bed gelegd.  Voor de pijn had ik hem een extra ibuprofen voor midden in de nacht gegeven.  Die blijkt hij pas om zeven uur ingenomen te hebben.  Hij heeft heerlijk geslapen. 

Eten vindt hij nog wel eng, want dingen blijven volgens hem in zijn hechtingen steken.  Maar hij heeft genoeg van de zoete puddinkjes en yoghurtjes, dus ik maak roerei voor hem als ontbijt.  Daarna spoelt hij voorzichtig met water.  Van zwelling is nog niets te zien, maar ik heb gehoord, dat dat tot de vierde dag nog kan komen.  Ik ben blij, dat Saskia geen verstandskiezen heeft, haar wordt dit allemaal gespaard (wel eerlijk, want zij heeft heel lang orthodontia nodig).

Als ik Kai van zijn natje en droogje heb voorzien, rijd ik naar de sportschool.  Ik ben een beetje in mineurstemming, want het is alweer bewolkt en regenachtig.  Drie dagen achter elkaar in de zomer is heel ongewoon, zoals het weer deze zomer al de hele tijd ongewoon is.  Gelukkig verzekert Doug Hill ons op de radio, dat vanmiddag de zon toch echt weer tevoorschijn zal komen.

Terwijl ik me op de stairmaster hijs, die eigenlijk vrijwel nooit bezet is, komt Sharon aanlopen.  Ze vraagt, hoe Saskia het gisteren vond (leuk, wat ik Saskia nog nooit over sporten heb horen zeggen) en ik bedank Sharon, dat ze Saskia bij de kaakchirurg afzette.  Ik had anders niet geweten, wanneer ik Sas had kunnen ophalen.  Natuurlijk ook niet erg slim van mij om die twee afspraken tegelijkertijd te hebben lopen. 

Na een half uur op de automatische trap is mijn boek enorm spannend.  Ik besluit mezelf nog een half uur op dezelfde machine te martelen.  Daarna ben ik compleet doorweekt en heb zeker het gevoel heel wat calorieen te hebben verbrand!

Thuis tref ik Kai en Saskia al X-boxend aan.  Zij heeft zin in aardbeien (ik zeg nooit nee tegen gezond eten) en hij in tomatensoep als lunch.  Laat ik beiden niet in huis hebben, natuurlijk, dus ik rijd gauw naar Whole Foods.  Daar hebben ze heel handige schenkpakken met allerlei soep en bouillon.  Er zijn maar liefst vier soorten tomatensoep, waarvan ik de geroosterde versie koop.  Ik meen me te herinneren, dat Kai die eerder ook lekker vond.

Intussen bedenk ik ook het avondeten.  Ik zie, dat de "blackened" zalm afgeprijsd is, die vind ik erg lekker.  Voor Rick en Saskia neem ik de meatloaf mee.  Kai zal macaroni met kaas eten.  Daarbij hebben we dan zoete aardappelpuree of gewone aardappelpuree en asperges, die ook heel zacht zijn.

Volgende week heeft Kai zijn introduktiedagen bij VCU".  Om te beginnen zou ik daar ook heengaan, maar Susan, de moeder van Charlie (Kai's beste vriend en dormgenoot volgend jaar), ging vorige week en schreef me, dat ik me het geld kan besparen.  Voor mensen, die al kinderen in college hebben, vond ze het absoluut niet de moeite waard en (belangrijk voor mij) ze kreeg Charlie nauwelijks te zien.  Ze raadde me aan de $100 voor een hotel en $45 (bij Virginia Tech was het gratis!) voor het programma te besparen.

In plaats daarvan komt Susan vanmiddag langs om de paar feiten, die met VCU zelf te maken hadden, aan mij door te geven.  Ik moet zeggen, ik vind het erg fijn om ook nu weer ouders, die we kennen, te hebben om onze ervaringen mee te bespreken.  De informatie, die Susan me geeft, vult nog niet eens een A4-tje. 

Het vage schuldgevoel, dat ik had, omdat ik niet met Kai mee zal gaan, maar wel destijds met Katja, verdrijnt ook met de wetenschap, dat de kinderen de hele tijd bezig worden gehouden en hun ouders nog geen uur van de twee dagen te zien krijgen.  Ik bedank Susan hartelijk, want twee dagen in ongemakkelijke stoelen zitten voor zo weinig nieuws zag ik niet echt zitten.  Dat is een recept voor veel pijn.

We bespreken nog even de verhuizing van de jongens.  Heel onpraktisch heeft de universiteit de tijden, dat de studenten kunnen arriveren, op alfabetische volgorde van achternaam ingedeeld.  Onze achternaam begint met een E, dus Kai kan op de ochtend van 21 augustus al in zijn kamer.  Charlie's achternaam begint met een W, dus hij kan pas de volgende middag zijn sleutel ophalen.  De jongens mogen wel logees hebben, dus we besluiten, dat Charlie dan gewoon bij Kai zal komen "logeren" en de volgende dag zijn sleutel zal ophalen.  Ze hadden het per dorm moeten indelen, niet alfabetisch.

Inmiddels schijnt de zon weer en ik besluit mijn lidmaatschap van Meadowlark Gardens te gaan gebruiken.  Deze tuinen liggen maar op tien minuten rijden van ons huis en ik heb me voorgenomen er vaker "gewoon" even heen te gaan.  Op zo'n korte afstand loont het zelfs de moeite minder dan een uur te gaan.

Na vertoon van mijn pasje kan ik zo de tuinen inlopen.  Het is iedere keer weer een verrassing om te zien, wat er bloeit en welke dieren er op mijn pad zullen komen.  De lelies bloeien nog, maar zijn bijna uitgebloeid.  Het waait te hard om vlinderfoto's te nemen, maar ik zie allerlei soorten libelles en probeer die op de gevoelige plaat vast te leggen.  Intussen bedenk ik me, dat het zo vreemd is met insekten.  Het gros ervan vind ik verschrikkelijk, maar vlinders en libelles zijn juist weer prachtig en elegant. 


Een paar chipmunks rennen voor mijn voeten het pad over en een eekhoorn blijft heel rustig een nootje eten, als ik nader.  Natuurlijk schiet ik van hem ook een paar plaatjes, alsof ik nog niet genoeg eekhoornfoto's heb.  Het is, alsof ik even in een oase heb gelopen en helemaal blij rijd ik weer naar huis.

We eten gezellig buiten met zijn vieren.  Dan komt Niall langs om bij te kletsen na onze Ierse vakantie.  Zij namen zondag dezelfde vluchten terug, als wij op 2 juli en waren vijf uur vertraagd in Toronto!  Dit keer vond Niall dat niet erg, want zo kon hij de World Cup finale kijken.   Zaterdag komt het hele Leogue gezin hier om foto's te kijken en na te genieten.

Verstandskiezen eruit

Na een nogal slechte nacht ben ik al vroeg uit de veren.  Het heeft vannacht flink huisgehouden buiten en iedere donderslag heb ik volgens mij gehoord.  Ik maak Saskia wakker, want zij heeft vanochtend haar eerste personal training sessie met Sharon.  Kai laat ik nog even liggen.  Hij moet nuchter zijn, dus kan net zo goed in bed blijven.

Op weg naar de kaakchirurg zet ik Saskia bij Anytime Fitness af.  Ze is wat vroeg, maar kan alvast op de fiets opwarmen.  Bij Dr. Bonacci moet een nerveuze Kai een aantal formulieren ondertekenen en dan "mag" hij naar de operatiekamer komen.  Daar wordt zijn bloeddruk opgenomen en krijgt hij klemmetjes aan zijn pols en enkel.  Ik moet een foldertje over de nabehandeling lezen.  Het is allemaal niet niks!

Tot mijn verbazing zal de operatie maar een half uurtje duren.  Alle vier de verstandskiezen gaan eruit en alle vier zitten ze nog in het bot.  Ik had verwacht, dat dat langer zou duren, dus heb mijn minilaptop mee om bij Starbucks op te gaan werken.  Daar bieden ze nu gratis Wi-Fi. 

Daar wilde ik dus ook ontbijt gaan eten, wat de assistente van Dr. Bonacci prima vindt.  Als ik bij de lift wacht, roept de (niet zo vriendelijke) receptionist me terug.  Volgens hem word ik geacht in de wachtkamer te wachten.  Ik beloof hem enkel ontbijt te gaan halen en dan meteen terug te komen.  Gelukkig "mag" ik dan weg, want ik heb trek!

Na mijn spinaziewrap en venti ijskoffie te hebben gehaald, race ik nog even Anytime Fitness binnen.  Ik had Saskia beloofd haar om tien uur op te halen.  Het is echter inmiddels al half tien en Kai moet daarna nog bijkomen van de narcose, dus dat zie ik niet gebeuren.  Gelukkig is Sharon zo lief aan te bieden om Saskia na hun sessie naar Dr. Bonacci te brengen. 

Bij elkaar ben ik hoogstens twintig minuten weggeweest, maar als ik de wachtkamer weer inloop, zit Kai al in de herstelkamer bij te komen.  Hij is nog lekker giechelig van de narcose en het duurt even, voor hij redelijk bij zijn positieven lijkt te komen.  Ik krijg allerlei instructies en leer, hoe ik gaas"kussentjes" moet maken om Kai op te laten bijten om het bloeden te stoppen. 

Na een half uurtje moet Kai de "sobertest" doen om te zien, of de narcose voldoende is uitgewerkt om hem naar huis te laten gaan.  Hij raakt met dichte ogen zijn neus aan en slaagt dus.  Saskia zit in de wachtkamer en samen helpen we Kai naar de van te schuifelen.  Later hoor ik, dat hij zich niets van de rit naar huis of thuiskomst herinnert.

Een paar dagen geleden heb ik de recepten voor pijnstillers al gevuld bij de apotheek.  Een is ibuprofen, de ander Vicodin, wat een nogal zwaar middel is en waarvan ik hoop, dat Kai het niet nodig zal hebben.  De eerste paar uur is hij nog zo verdoofd, dat hij nauwelijks kan drinken, laat staan een pil slikken.   Dan lukt het hem om een ibuprofen door te slikken.  Gelukkig lijkt dat afdoende te helpen.

Om het uur ververs ik het gaas en zorg, dat Kai voldoende drinkt.  Ik heb mijn hoop, dat ik nog een half uurtje zou kunnen gaan sporten, al gauw opgegeven.  Ik wil er vandaag vooral voor Kai zijn.  Na de lunch vraag ik Saskia even op te passen en ga gauw naar Giant.

Daar haal ik allerlei zacht eten, waar Kai heeft gezegd (of liever geschreven, want met dat gaas in zijn mond gaat praten niet) zin in te hebben.  Dat wordt aardappelpuree (heel handig in individuele porties te krijgen), macaroni met kaas, vanillepudding en caramel mousse en eieren voor roerei.  Daarvan eet hij uiteindelijk alleen de puree en de pudding, maar dat is al heel wat.

De vochtige bewolking maakt plaats voor zon en lekkere temperaturen, dus ik lees tussen mijn verplegingstaken door buiten op het deck.  Saskia's vriendin Susan komt en de meisjes gaan zwemmen.  Dit keer weiger ik echter de alweer bekokstoofde logeerpartij.  Vandaag gaat het om Kai en wil ik er ook geen vreemd meisje bij hebben.  Dat valt niet goed bij Saskia, maar ze weet ook, dat als ik eenmaal nee zeg, ik me niet bedenk.

Naarmate de middag vordert, krijgt Kai wat meer energie.  Hij gaat zo af en toe zelfs aan de computer zitten en schrijft zijn Facebook status: "Wisdom teeth OUT".  Hij is opgelucht, dat de operatie voorbij is en hij nu alleen hoeft te helen.  Hopelijk helpt de ijszak, die hij afwisselend tegen zijn linker- en rechterwang houdt, opzwellen te voorkomen.   Ik ben erg trots op hem, want je hoort zo vaak, dat mannen nogal kleinzerig zijn, maar daar merk ik bij hem niets van (bij Rick ook nooit, misschien aardt hij naar zijn vader).

Rick komt thuis uit Washington en verrast mij met mijn favoriete sushimaaltijd.  Nu Sakana niet meer bestaat, gaan we weer naar Yama, wat al vele jaren een succesvol restaurant is hier in Vienna.  Geen wonder, want hun sushi is simpel, maar heel vers en met grote stukken vis.  Ik smul er weer van en moet Snickers zo af en toe letterlijk van me afslaan!  Die kat ruikt vis van een kilometer afstand!

Terwijl we naar Kai's favoriete programma's kijken (tot mijn verbazing vind ik Eureka ook erg leuk), belt Dr. Bonacci zelf om te zien, hoe zijn patient het maakt.  Ik ben blij te vermelden, dat hij het zeer goed doet.  Zeker beter, dan ik had verwacht!  Hopelijk blijft dat zo en is Kai tegen de tijd, dat hij naar Richmond moet voor zijn introductiedagen volgende week weer helemaal de oude.

Een van Kai's shows is op de Travel Channel, de "World's Wackiest Game Shows", en laat daar nu een Nederlandse show bij zitten!   Een buschauffeur werd gehypnotiseerd en dacht, dat een bankier naakt was.  De naam van de show wordt niet gegeven (of ik heb het gemist).  Iemand?

Great Falls met Cosmo

Iedere keer, als Kai en ik ons voornemen naar het Shenandoah National Park te gaan, regent het in die contreien.  Tot eergisteren leek het weerbericht perfect, maar gisteren veranderde dat.  Een blik op de radar laat allerlei geel en rood boven Skyline Drive zien, dus Kai duikt zijn bed weer in en ik maak alternatieve plannen.

Het is even moeilijk omschakelen van een mooie hike in de bergen naar een gewichtenroutine bij de sportschool.  Het lukt me uiteindelijk toch wel me erheen te slepen.  Onderweg hoor ik, dat het hier ook niet droog zal blijven vanmiddag.  Dat maakt, dat ik wel naar buiten wil en niet uren hierbinnen wil zitten!  Ik werk in een half uur alle spiergroepen af en ga dan thuis Cosmo ophalen.

Great Falls wordt onze bestemming.  Er zijn een aantal natuurgebieden dichtbij, waar ik graag kom, maar dat park staat toch wel bovenaan de lijst.  De weg erheen vind ik al een tractatie.  De huizen, die daarlangs staan, zouden zo uit de Sims kunnen komen, zo perfect zijn ze!  Ik zou er niet willen wonen, want het zijn eilandjes op zichzelf, maar mooi zijn ze wel.

Net als ik de weg naar het park oprijd, realiseer ik me, dat ik nog steeds mijn kleine tasje van de reis gebruik en daar zit mijn nationale parkenpas niet in.  Even overweeg ik dan maar naar Riverbend of Scott's Run te gaan, maar besluit toch de $5 entree te betalen.  Dat geld gaat tenslotte naar het onderhoud van de parken, dus is niet weggegooid.

Het is vrij druk in het park, maar dat is altijd alleen het geval bij de uitzichtpunten en picknickweides.  Ik loop richting de dam, waar het pad vrij vlak is, maar waar ik ook de meeste wilde dieren zie,  over het algemeen.  Na even lopen zie ik een dame met hetzelfde fototoestel, als ik, om haar nek.  Zij fotografeert iets, dus ik word meteen nieuwsgierig.  Het blijkt het exoskelet van een cicade te zijn, dat aan een boom hangt.


Even later zie ik een groepje van vier net uitgekomen Eastern Tiger Swallowtails zich drogen op een strandje aan het water.  In de verte staat een reiger stokstijf en duiken Canadese ganzen onder, waardoor je alleen hun kontjes ziet.  Dat laatste maakt me altijd weer aan het lachen!  Het is zo'n koddig gezicht.




Een wandelaarster met een jonge golden retriever loopt langs en de honden maken even gezellig kennis met elkaar.  Ik ben altijd blij, als baasjes en vrouwtjes dat toelaten, want veel Amerikaanse hondeneigenaren houden hun dieren ver van andere honden (is dat in Nederland ook zo?).  Cosmo is weer helemaal in zijn element vandaag.  Het is niet te warm en er is van alles te besnuffelen.

Het vrouwtje van de golden en ik kletsen ook even en zij vraagt, of ik de herten heb gezien.  Dat is niet het geval en ze vertelt, dat ze vlak langs het water staan te grazen.  Ik loop terug en zie de fotografe ook al bezig met de dieren.  Ik zet Cosmo vast aan een boom, waar hij de herten niet kan zien, want anders zijn de fotografiekansen verkeken. 

Een mannetje met beginnend gewei en vrouwtje staan vlak aan het water te grazen.  Ze zien ons wel, maar dat deert ze absoluut niet.  In het struikgewas zie ik ook tenminste een "bambi" met witte stipjes.  Helaas verdwijnt die al gauw, dus een foto daarvan lukt niet.  De twee grazende herten maken ook mooie plaatjes met het groen en het water opde achtergrond.


De fotografe en ik kletsen intussen wat.  Zij heeft ook cursussen bij Betterphoto genomen, net als ik.  Ze geeft onderwijs op een high school en wil ooit een fotografie onderwijzen daar.  Eigenlijk wil ik vragen, of ze zin heeft eens samen te gaan fotograferen, maar dat durf ik toch niet.  Opeens mis ik Pat erg, dat was zo leuk, iemand met wie ik het goed kan vinden en die ook erg met fotografie bezig is.

Cosmo en ik lopen verder en zien, dat de groep vlinders nu uitgebreid is tot zes.  Zo bijzonder, zo'n groepje perfecte veelkleurige vlinders bij elkaar.  Als ze wat ouder worden, zijn de vleugels van de vlinders vaak beschadigd, maar deze zijn alle zes perfect.  Natuurlijk probeer ik allerlei verschillende composities om ze te fotograferen.  Zelden zitten vlinders zolang stil!


Een bezoek aan Great Falls kan voor mij niet zonder een blik op de watervallen te slaan.  Het eerste uitzichtpunt sla ik dit keer over.  Ik heb geen zin om rotsen te beklimmen.  Het tweede uitzichtpunt is altijd mijn favoriet, al staat er op de borden, dat het derde het beste uitzicht biedt. 


Het water in de rivier staat beduidend lager, dan de laatste keer, dat ik hier was.  De watervallen zijn mooi, maar kolken niet, zoals ze doen, wanneer ze echt indrukwekkend zijn.  Dat maakt het natuurlijk wel makkelijker vissen voor de reigers en die zitten dan ook overal op hun uitkijkpunten.  De rivier is nu ook des te gevaarlijker, want het lage water geeft de valse indruk, dat zwemmen kan.  Er hangen drie grote nieuwe spandoeken in het Spaans, Engels en Vietnamees (of is het Koreaans?), waarschuwend, dat er de afgelopen 16 maanden 8 mensen in de rivier zijn verdronken.


Het is te warm voor Cosmo om in de auto te wachten, dus ik breng hem eerst thuis, voor ik naar Whole Foods ga.  Daar haal ik zalm en kip kabobs voor het avondeten en voor Saskia de steak sate.  Daarbij de chipotle zoete aardappelfrietjes uit de oven, waar iedereen dol op is en worteltjes en doperwtjes en ik heb een lekker maal.

Op de terugweg zie ik zowaar een van de vossen in Sharons buurt.  Ik rijd erachteraan om te proberen een foto te krijgen.  Dat lukt niet, maar zo erg is dat ook niet, want deze vos heeft duidelijk "mange".  De gewoonlijke volle staart is haarloos met een wit puntje.  Daarom hoop ik, dat ze uit onze tuin blijven, want honden kunnen dit ook krijgen. 

Als ik naar buiten loop, hoor ik al donder in de verte.  Thuis barst het onweer helemaal los.   Katja is online en vertelt meer over haar avonturen.  Ze moet voornamelijk onkruid trekken op het eiland en is vastbesloten een klachtbrief aan de overkoepelende organisatie te sturen.  Met schildpadden werken lijkt er helemaal niet bij te zijn.  Daarentegen is er wel mango overal op het eiland en passievruchten, ananas en papaya.  Aan de foto's te zien heeft ze ook al een paar jochies als vrienden (Katja kennende zijn de kinderen dol op haar).  Ik zal morgen de URL voor haar Facebook foto's aan haar vragen.

Het onweer duurt niet lang en zodra het voorbij is, ga ik buiten zitten lezen.  De temperatuur is zeer aangenaam, maar deze barometer schommelingen zijn niet goed voor mijn spieren.  Ik heb aardig wat pijn, helaas.  Geef mij dan maar weer de warmte van vorige week zonder lage druk gebieden, maar ja, niemand verandert het weer.

Als Rick thuiskomt van de Microsoft conferentie in Washington, waar hij de hele week zal werken,  is het gelukkig ook nog steeds droog.  Rick grilt de spiesjes, terwijl ik de zoete aardappelfrietjes en groentes klaarmaak.  Het wordt een lekker maaltje.  Ik heb voor de zalmkabobs een marinade van gember, limoen en jalapeno gekocht, die werkelijk verrukkelijk is. 

Vanavond kijk ik schaamteloos (hoewel een flinke bui de sateliet er een tijd uitgooit) naar reality tv.  Eerst de Bachelorette, een show, die steeds controversieler wordt.  Daarna True Beauty, erg leuk om te zien, hoe die "mooie" mensen van binnen toch wat minder "mooi" zijn.

Meer foto's van vandaag staan hier.