Geen bucket list avontuur, maar toch een erg leuk weekend

Zaterdag

De zon schijnt lekker zie ik als Rick net na achten opstaat.  Ik kan mezelf nog niet uit bed trekken, maar om kwart voor negen lukt dat wel.  Een paar likjes van Orion doen wonderen, zo schattig hoe hij mij 's ochtends begroet!

Saskia is ook op en met zijn drieen gaan we Vienna in.  We halen koffies en ontbijt voor Rick bij Starbucks en ontbijt voor mij bij Peet's.  Saskia wil ontbijt van het gezellige Caffe Amouri. Misschien dat ik dat de volgende keer ook neem.

Thuis genieten we ervan en dan beginnen we ieder aan onze beweging.  Rick gaat een fietstochtje maken en ik loop op de plaats op het deck.  Drie kwartier later hebben we het warm genoeg en lopen gauw naar het zwembad voor wat verkoeling.

Het water voelt heerlijk aan en een half uurtje later heb ik er weer een kilometer zwemmen opzitten. Tweeentwintig kilometer dit seizoen, ruwweg de afstand van Leusden-Zuid naar Utrecht, die ik vroeger weleens te fiets aflegde.

Rick is inmiddels al naar huis om het gras te maaien.  Ik loop terug en neem Orion mee voor een korte wandeling.  Hij heeft gisteren een paar keer overgegeven, maar vandaag lijkt hij weer helemaal de oude.

Intussen "klets" ik met Kai. Hij mist ons erg en wil naar huis komen eind deze maand.  Gelukkig kunnen we een redelijke prijs voor een ticket vinden, al komt hij dan wel naar BWI, wat verder weg is.  Daarna ga ik in september nog naar Bologna en dan duurt het weer even voor we hem zien.  Op 27 juli zien we Kai dus weer, zo leuk!

Voor mijn lunch haal ik denkelijk voor het laatst dit jaar (tenzij ik morgen op tijd thuis ben) de Melrose grain bowl van Chopt.  De medewerkster weet precies dat ik die wil en geeft wat extra deze keer.  Ze belooft ook de zure peultjes voor mij achter te houden, heel lief.

Na van ieder hapje van mijn salade genoten te hebben ga ik naar boven voor mijn douche en inpakken voor een nachtje weg.  In 2014 gaf ik Rick een ballonvaart voor zijn 55ste verjaardag en de vorige jaren werkte het weer nooit mee als we wilden gaan.  Vanavond willen we weer eens een poging wagen want het ziet er redelijk optimistisch uit op de radar.

 

Behalve in de winter heb je hier in elk jaargetijde wel kans op onweersbuien, maar die kans is vanavond maar twintig procent.  Nu moet de radar wel schoon zijn binnen een radius van 160 kilometer om te kunnen vliegen en dat is moeilijker te verwezenlijken.

Toch wagen we het erop en vertrekken, Orion bij Saskia latend, richting Charlottesville.  Dat is maar twee uur rijden, maar als de ballonvaart doorgaat is het te laat om erna nog naar huis te gaan.  Vandaar dat we een hotel hebben geboekt in het gezellige oude plaatsje (Thomas Jefferson, de derde president, woonde er en ontwierp de University of Virginia daar).

De rit voert ons door de glooiende heuvels leidend naar de Appalachen.  Het is werkelijk prachtig hier, ik houd van al dat groen. We krijgen intussen telkens updates van Mandy van het ballonvaartbedrijf en ik houd de radar angstvallig in de gaten.

Halverwege rijden we langs de Prince Michel wijngaard, een van de grootste en oudste in Virginia. We besluiten hier een pauze te nemen.  Het is erg gezellig binnen en we worden vriendelijk geholpen.  Alleen is het airconditioning probleem, zoals ik het noem, terug.

Rick wil eigenlijk aan de bar genieten van onze wijntjes, voor hem een super zoete bramenwijn en voor mij een glas rose.  Ik wil echter naar buiten, want die kou is funest voor mijn spieren.  De bramenwijn is zelfs Rick te zoet en hij drinkt het niet op.  Mijn rose smaakt me echter prima.

Intussen kijken we ook waar we een vroeg avondeten willen eten.  De keuze valt op een Zuid-Afrikaans restaurant met goede recensies.  Intussen worden de berichtjes van Mandy steeds negatiever, helaas.

Bij The Shebeen nemen we plaats aan de bar en bestuderen het menu.  Dat is gedeeltelijk in het Afrikaans en het blijft grappig hoezeer dat op het Nederlands lijkt.  Er staat van alles op het menu dat er heerlijk uitziet!

Wij zijn hier toch voor de nacht en kunnen dus wachten tot het laatste moment of de ballonvaart doorgaat, maar net als we op onze sate's in het gezellige restaurant wachten krijgen we te horen dat er teveel kleine onweersbuien in West Virginia zijn om veilig te kunnen vliegen.  Die komen naar het oosten en zouden ons kunnen overvallen.

Jammer, maar natuurlijk komen wij met zo'n ballon ook liever niet in een onweersbui terecht.  Ik herinner me nog al te goed onweer op de Loosdrechtse plassen in een kleine zeilboot, iets soortgelijks, maar dan met water. Ik ben wel blij dat dit bedrijf geen risico's wil nemen.

Nu nemen we lekker de tijd voor het avondeten.  De sate is zeer smakelijk en dan heeft Rick een spies met lamsvlees op een combinatie van groentes en rijst.  Ik ben niet zo'n lamliefhebster en bestel het voorafje van brie en croute met een sausje van rozijnen en mango chutney. 

De brie is echter nog koud en ik vind het er achteraf niet zo bijzonder uitzien.  Ricks maal ziet er wel heel smakelijk uit en ik vraag of ik dat nog kan bestellen.  Heel schappelijk is dat het geval en de brie wordt van de rekening gehaald.  Ik krijg geen spijt van mijn beslissing, voor het eerst vind ik lam echt heel lekker! Ook groente en rijst zijn pittig en iets wat ik niet eerder heb gegeten.

Als we klaar zijn nemen we afscheid van de vriendelijke barman Tim.  Rick heeft de GPS ingesteld op de Hampton Inn University, die midden in het centrum van Charlottesville ligt.  We vinden die gauw en parkeren de van.

In de lobby geeft Rick zijn naam aan de vriendelijke receptionist, maar die heeft niemand, die Engle heet op zijn lijst.  Het blijkt dat we eigenlijk een reservering hebben bij de Hampton Inn Charlottesville buiten de stad.

"Geen probleem", zegt Damian, "Ik bel ze wel en dan zetten we de reservering over." Zo gezegd zo gedaan en we krijgen zelfs dezelfde prijs, hoewel dit hotel eigenlijk $50 duurder is!  Het is dan ook een veel leukere locatie. 

Ricks ogen werden al groot toen hij een World of Beer op loopafstand zag.  We brengen onze tassen naar boven en lopen dan met onze laptops naar WOB.  Daar doet Rick zich tegoed aan allerlei biertjes en ze hebben een lekkere Nieuw Zeeuwse (of zeg je Zeelandse?) sauvignon blanc. 

Al kletsend en blog schrijvend en internettend is het opeens tegen tienen.  We lopen terug naar het hotel en ontspannen daar ook nog even met wat lezen.  Al was het natuurlijk een grote teleurstelling dat de ballonvaart weer niet doorging, zo even een nachtje weg samen is ook erg leuk!

Zondag

Ondanks dat het bed prima was heb ik toch niet zo lekker geslapen.  Ik was al vroeg wakker door de zon, die de kamer binnen scheen.  Toch houd ik het nog tot half negen uit.  Rick staat tegelijkertijd op en we maken ons klaar om uit te checken.

Dit hotel heeft weliswaar een gratis ontbijt, maar we gaan liever het gezellige Charlottesville in.  Dit is een universiteitsstadje en tegenover de prachtige campus liggen een aantal tentjes.  We hebben echter haast en de keuze valt toch maar weer op Starbucks zodat we in de auto kunnen eten. 

Terwijl we op onze drankjes wachten loop ik even naar de overkant om een foto te maken op de campus van de University of Virginia.  Het echt mooie gedeelte is te ver lopen dus ik doe het maar met het medische gebouw.

Dan stappen we in de auto en eten ons ontbijt onderweg. De terugrit is net zo mooi als de heenweg.  De blauwe bloemen in de bermen vallen ons op en ik vind online dat het wilde chicorei is.  Een paar uur later rijden we onze oprit weer op.

We halen onze spullen uit de van, frissen ons wat op en ik neem wat pijnstillers.  Mijn lichaam vindt lang in de auto zitten niet prettig. Hopelijk gaat het lopen in de stad het vanmiddag helpen.

Rick en ik halen lunch van Manhattan Bagel, voor mij de gerookte zalm met cream cheese, tomaat en kappertjes en voor Rick een wrap. Ook deze maaltijd eten we in de auto, dit keer op weg naar Washington.

De komende drie dagen wordt er een enorme internationale Microsoft show gehouden in het Convention Center.  Rick moet daar ook werken en zijn badge en polo shirt ervoor ophalen.  Ik heb om kwart over twee een rondleiding met een groep Nederlanders, die ook naar deze show gaan.

Rond tweeen neem ik afscheid van Rick en ga wachten bij de trappen van de Carnegie Library tegenover het Convention Center waar ik heb afgesproken met de twaalf Nederlanders.  Deze rondleiding werd geregeld door een administratief medewerkster van een groot IT bedrijf en had wat voeten in de aarde met facturen etc.

De factuur, die ik uiteindelijk zond, was voor twaalf personen en het bedrag dat ik daarvoor vraag.  Ik ben dus ook heel verbaasd als de groep uit zeventien personen (!) blijkt te bestaan en ik helemaal geen bericht heb ontvangen dat er zoveel meer mensen mee zouden komen. 

Toch wat bezorgd vertel ik degenen, die de contacten hier voor dat bedrijf zijn en de leiders van deze groep, dat het bedrag voor zeventien mensen wel meer is dan voor twaalf.  Dat is gelukkig geen probleem na al het gedoe met facturen etc.

Het is een gezellige groep en we beginnen aan de wandeling.  Ik stel mezelf  wat bibberig voor, want dit is de grootste groep, die ik ooit heb rondgeleid! We lopen via 10th Street langs o.a. Ford's Theatre waar Lincoln een kogel door zijn hoofd kreeg en het huis er tegenover waar hij de volgende ochtend overleed.

We zien het FBI gebouw en natuurlijk Trump's hotel in het mooie Old Post Office Pavillion gebouw.  Gelukkig is het torentje nog gratis te bezoeken. Ik leg bij het stadhuis van de stad de gecompliceerde relatie van het stadsbestuur met het Congres zo goed mogelijk uit.

Bij de achterkant van het Witte Huis is het zo druk dat ik iedereen er foto's laat maken, maar over de geschiedenis ervan ben ik van plan op de terugweg bij de voorkant te vertellen. We lopen verder naar het Washington Monument.

De grappige geschiedenis daarvan vertel ik in de schaduw.  Er wordt me door verschillende mensen gevraagd of het hier altijd zo warm is.  Vandaag is juist een heerlijk koele dag voor juli hier, dertig graden en weinig luchtvochtigheid.  Sommigen hebben er qua kleding duidelijk niet op gerekend en ik heb met ze te doen in lange broek en overhemd met lange mouwen!

We lopen de heuvel op naar het Washington Monument zodat ik het Capitool in de verte kan wijzen en daarover en de Library of Congress vertellen.  Dan lopen we naar het Tweede Wereldoorlog Monument.  Daar neemt iedereen de tijd voor, het is dan ook een prachtig monument.

De groep moet om half zes terug zijn bij het Convention Center en ik vind het moeilijk inschatten hoe lang alles duurt met zoveel mensen.  De drie monumenten rond het Tidal Basin slaan we over, al wijs ik het Jefferson Memorial van verre.

Het Koreaanse oorlogsmonument maakt zoals altijd veel indruk en ook hier worden veel foto's gemaakt. Het is dan ook al kwart voor vijf als we boven in het Lincoln Memorial zijn.  Ik vraag Harald, een van de leiders, of we ook wat later dan half zes terug kunnen zijn.

Zijn antwoord is dat hij liever vroeger terug is, want er is daar ook nog een schema af te werken. Oei, dat gaat heel moeilijk worden!  We besluiten de voorkant van het Witte Huis over te slaan en zo snel mogelijk door het Vietnam Veteranen Monument te lopen. Daar vertel ik dan ook alleen het hoognodige over. 

Als we er weer uit zijn kondig ik aan dat we vanwege tijdgebrek de voorkant van het Witte Huis moeten overslaan.  Een aantal mensen wil dan graag terug naar hun hotel alvorens weer naar het Convention Center te gaan.  Ze nemen afscheid en gaan Ubers of taxi's nemen.

Met nog zo'n tien mensen achter me aan baan ik me zo snel mogelijk een weg terug naar het Convention Center. De afstanden in deze stad vallen altijd weer tegen en uiteindelijk komen we er toch om vijf over half zes aan.  De ene leider neemt de anderen mee naar binnen en de ander rekent met mij af.

Rick wacht intussen al op me en we zijn nieuwsgierig naar het Holland House dat bij het Tap House een blok verderop is geopend.  Er staat een grote oranje koe, er hangen Nederlandse vlaggen en je kunt foto's maken alsof je in Volendams kostuum bent gekleed.

Mijn keel is enorm droog en ik kan niet wachten een koud biertje achterover te slaan.  Als ik dorst heb vind ik bier het lekkerst.  Inmiddels is het restaurant weer open voor iedereen, jammer want ik had graag gezien hoe het tijdens de Holland House uren zou zijn. Misschien woensdag, want dan heb ik ook een rondleiding en is Rick mijn chauffeur.

Het is inmiddels etenstijd, maar het menu van Tap House vinden wij niets.  Chinatown biedt heel wat keuze, maar onze eerste keuze, Cuba, is dicht vanwege een prive feest.  Del Campo verderop is ons veel te duur, maar La Tasca biedt redelijk geprijsde Spaanse tapas.

We nemen plaats aan de bar en delen een pan casero, brood met ham, kaas, olijven en tomaat.  Zo lekker dat we er nog een bestellen.  Verder heeft Rick een aardappel omelet en ik een kopje smakelijke gazpacho.  Rick ziet ook nog wat collega's langslopen en gaat daarmee praten.

Dan rekenen we af, lopen terug naar de auto en verlaten de stad weer. De andere wereld van onze rustige buurt valt me zo vaak op.  Ik kan enorm genieten van mooie natuur, maar de drukte van een stad geeft me energie. Er wonen is weer een heel ander iets natuurlijk.

Thuis is Orion heel blij dat ik er weer ben.  We gaan Saskia's laatste week voor zij vertrekt in en er zijn nog heel wat dingen te doen. Vanavond ontspannen we echter met zijn drietjes voor de tv in gezelschap van hond en katten.

De zon is terug en daarmee het zwemmen

Om kwart over zes word ik wakker omdat Orion overgeeft.  Wat ben ik Rick dan dankbaar dat hij het op gaat ruimen, want zo op de nuchtere maag kan ik daar helemaal niet tegen.  We doezelen nog wat verder daarna en  ik blijf tot kwart over acht liggen al ben ik ook wakker als Rick en Orion naar beneden gaan om half acht.

Zoals altijd 's ochtends lees ik mijn email en de reacties op mijn blog voor ik opsta.  De emails verwijder ik maar ben daar iets te enthousiast in.  Ik zie er een over een rondleiding voorbij komen en ga gauw in mijn Deleted Items folder kijken, maar daar is die mail niet. 

Zelfs Rick heeft geen idee waarom.  Pas uren later kom ik erachter dat de mails om de een of andere gearchiveerd zijn!  Gelukkig, want het was er inderdaad een die ik moest beantwoorden.

Eenmaal beneden vertrekt Rick naar zijn werk en ik ontbijt met een flinke kop koffie en een quesadilla van Weight Watchers uit de magnetron.  Het smaakt prima, maar zou nog beter zijn buiten.  Jammer genoeg is het nog steeds regenachtig, Grumpy geeft nu zeven centimeter aan sinds gisterochtend!

Boven op de elliptical doe ik in gezelschap van mijn draakjes en een slapende Orion mijn cardio.  Buiten plenst het weer, maar ik heb goede hoop dat dit de laatste bui vandaag zal zijn, althans overdag.

Als ik weer beneden kom is Saskia inmiddels ook op.  Alles voor haar Australische reis begint in kannen en kruiken te komen en de zenuwen zijn ook flink aanwezig. Ze geeft op Facebook aan Kai toe dat die haar door de keel gieren.  Het is dan ook een flinke reis via Abu Dhabi, die haar in het verschiet ligt.  Ik heb er alle vertrouwen in dat ze het eenmaal in Australie gaat redden.

Na Orion zijn wandeling gegeven te hebben ga ik naar Chopt.  Dit is de op een na laatste dag dat ik de Melrose grain bowl kan bestellen en dat doe ik dan ook.  Hopelijk morgen nog een keer en dan kan ik alleen maar op Facebook en Twitter smeken of ze hem alsjeblieft volgende lente terug laten komen.

Inmiddels is de zon weer helemaal terug en is het heerlijk weer.  De lunch kan ik dus wel buiten eten. Saskia vraagt of ik haar de metro kan brengen, want zij moet in DC zijn voor haar therapie afspraak.  Dat doe ik natuurlijk graag.

Thuis kleed ik me in badkleding en loop met mijn spullen in mijn nieuwe zwembad tas naar de overkant.  Daar is het vrij rustig en ik vind met gemak een stoel onder een parasol.  Later blijkt dat ik naast mijn buurvrouw twee deuren verderop ben gaan liggen en wij kletsen wat als zij uit het water komt.

Zo'n fijne en ook leuke tas!

Als de baan met het trapje vrijkomt zie ik mijn kans schoon en ga het water in.  Ik doe mijn flippers aan en trek mijn veertig baantjes.  Zo lekker en vooral als de lucht en het water zo blauw zijn.  Het geeft echt een vakantiegevoel! Ik beperk me tot een kilometer voor mijn spieren, maar zou graag langer zwemmen.

Tot kwart voor zes lees ik lekker op mijn Kindle en zie dan op mijn telefoon dat Rick thuis is.  Ik haast me ook terug en verkleed me om uit eten te gaan.  We gaan naar het happy hour van Sea Pearl.

Er komt toch nog een snel onweertje aan

Duidelijk is dat op vrijdagavond zeer populair. We vinden nog net een paar stoelen aan de bar.  Gelukkig is Steven er en die kent ons.  We worden dus snel bediend en ik bestel de heerlijke watermeloen en feta salade, gestoomde broodjes met vlees en mijn absolute favoriet, de Mosaic crispy rice cakes.  Rick heeft andere gerechtjes en het smaakt ons allemaal prima.

Om de een of andere reden ben ik weer heel moe.  Ik ben dan ook van plan op tijd naar bed te gaan, want we hebben een vol weekend voor de boeg.  Als alles goed gaat kunnen Rick en ik morgenavond iets van onze "bucket list" (dingen, die je in je leven gedaan wil hebben) schrappen. 

Het regent, het zegent...

Om kwart over vier word ik wakker.  Mijn hoofd lijkt wel te ontploffen en mijn nek en schouders voelen aan of ze in brand staan.  Ik loop de badkamer binnen en neem op hoop van zegen vier pillen ibuprofen.  Ik hoor de regen op het dak klateren en weet dus gedeeltelijk waar deze pijn vandaan komt.

Gelukkig hebben we nog een aantal uren voor we op moeten staan en ik ga zo pijnloos mogelijk liggen en val terug in slaap.  Als ik mijn ogen weer open is het opeens half negen!  Rick en Orion komen net naar boven en ik dwing mezelf op te staan. De ibuprofen heeft nagenoeg niets uitgehaald.

Het plenst nog steeds en gelukkig heeft Rick het weer al getrotseerd en Orion uitgelaten. De koffie staat ook al klaar en ik schenk dankbaar een Blond Amsterdam mok vol.  Ik ben nog steeds mijn "Delfts blauwe" daarvan kwijt en ik verdenk Saskia, maar zij ontkent in alle kleuren dat zij die mok ergens heeft.

Als ontbijt warm ik een Weight Watchers ontbijt quesadilla op in de magnetron.  Ik was vergeten dat ik die nog had en het is weer eens wat anders. Hij smaakt dan ook erg lekker.

Grumpy laat vijf centimeter regen zien van vannacht!

Sharon sms-t of we om kwart over tien in plaats van tien uur kunnen beginnen.  Ik vind dat prima want ik ben vandaag toch niet zo snel.  Door de stromende regen rijd ik naar de sportschool en kan gelukkig in de garage beneden parkeren.

Nog droog parkeer ik mezelf dus op de ARC trainer, maar dat ben ik niet meer als Sharon me komt halen voor de personal training.  Behalve dat Anytime Fitness echt niet schoon is, is het in de cardio zaal altijd idioot warm, dus ik ben zeer bezweet.  Ik zou hier geen lid meer zijn als Sharon er geen personal trainer was.

Het halve uur personal training gaat zoals altijd snel.  Sharon houdt er rekening mee dat mijn nek en schouders zo vast zitten.  Ook mijn heupen en benen doen echter pijn.  Sharon maakt een routine, die mijn spieren wel allemaal aan bod doet komen, maar ze niet overbelast.

Na afloop doe ik nog wat cardio en als ik naar huis rijd is het eindelijk weer even droog.  Thuis lijn ik Orion dan ook gauw aan voor zijn wandeling.  We komen onderweg een aantal onverwachte obstakels tegen, maar als ik snoepjes blijft gooien wordt Orion voldoende afgeleid.

Net als het weer begint te regenen zijn we weer thuis. Saskia maakt op mijn verzoek een lijst van dingen, die zij naar Australie mee moet nemen.  Haar vertrek is inmiddels minder dan twee weken van nu!  Ik krijg erg het gevoel dat ze er wel opgewonden over is, maar tegelijkertijd ook de tijd thuis nog wil rekken.

We rijden naar het Mosaic District en Saskia gaat met Kaylee kletsen bij Mom's, een organische supermarkt.  Ik loop  naar District Dumplings en bestel tien gestoomde dumplings, vijf gevuld met groente, vijf gevuld met vlees.  Het smaakt natuurlijk weer heerlijk!

Dan lopen we naar Target en werkt Saskia haar lijstje af.  We zijn vrij succesvol, er zijn maar een paar dingen, die we hier niet vinden!  Australie heeft een andere stekker en daar vinden we zelfs een verloopstekker voor.  Hopelijk werkt die.

Met een karretje vol lopen we naar de kassa.  Target is goedkoop, maar als je veel koopt natuurlijk niet.  Gelukkig bieden ze de optie om het eindbedrag op twee verschillende kaarten te zetten. Ik heb trouwens ook iets voor mezelf gekocht, een handige zwembadtas, waarin al die spullen van Saskia passen!

Saskia moet weer gaan babysitten en ik train met Orion, die nog steeds telkens komt kijken als de deurbel gaat. Hij gaat wel keurig terug naar de mat als ik hem dat opdraag en ik hoop dat veel trainen het een gewoonte gaat maken er te blijven zitten.

Van Chewy.com bestel ik Orions eten veel goedkoper, Saskia's katten vinden de doos geweldig!

Het is weer tijd om mijn haar te laten bijkleuren en dit keer doet Taylor dat bij Lofty Salon.  Zij verft ook mijn wenkbrauwen, want die zijn door de zon ook veel te veel verbleekt.  Ik ben zeer tevreden over het resultaat!

In mijn email krijg ik een berichtje van Seton Hall waar Katja studeert.  Ik ben even bezorgd, maar het blijkt dat Katja de Dean's List weer heeft gehaald.  Alweer heeft ze een GPA (grade point average, dus gemiddelde van cijfers) van 4.0, het hoogste. 

Katja is degene waarvan iedereen op de basisschool en het eerste jaar middle school zei dat ze geen academisch wonder was. Ik zal bijvoorbeeld nooit vergeten hoe ik vocht voor haar om Spaans te mogen doen in de achtste klas. Haar cijfers in de zevende klas waren niet goed genoeg, maar uiteindelijk kreeg ze een A in Spaans dat jaar.

Haar Engelse lerares destijds had het door, het zat erin, maar moest eruit komen en dat doet het tegenwoordig helemaal!  Katja haalde haar diploma van Virginia Tech cum laude en dat had niemand toen gedacht!

Katja knokt voor haar cijfers. Ze werkt super hard en ik heb enorme bewondering voor haar! Seton Hall is een heel gerenommeerde universiteit en daar staat ze zomaar aan de top van haar klas! Ik realiseer me nu dat zij net als ik een perfectionist is en nu wil ze die 4.0 GPA natuurlijk behouden.

Rick is al thuis en stelt voor naar Pazzo Pomodoro te gaan om te eten.  We nemen plaats aan de bar en worden als oude bekenden begroet. Ik bestel penne met zongedroogde tomaten en zalm en smaakt me prima.  Rick is niet zo te spreken over zijn gerecht, jammer genoeg, het ziet er ook erg droog uit.

Thuis gaan de voeten weer omhoog en kijken we een paar leuke shows.  Hopelijk is het morgen weer beter weer, want nu mis ik mijn lekker ontspannen zwem half uurtje!

Een somber dagje tussendoor, maar nog steeds warm

Het is maar donker in de kamer als ik om kwart over acht opsta.  Rick komt ook net boven en beaamt dat het regent.  Voor het eerst vind ik dat niet erg, want we hebben die regen heel hard nodig. Alleen is het qua pijnen nooit zo fijn voor mij en dat merkte ik al toen ik wakker werd.

Rick vertrekt naar zijn werk en Saskia slaapt nog.  Ik ben nu vastbesloten uit te vogelen hoe ik niet Kindle ebooks op mijn Kindle kan zetten. Via Facebook kreeg ik de tip Calibre te gebruiken.  Daar ga ik mee aan de slag nadat ik het gedownload heb.

Terwijl het programma installeert maak ik een paar gepocheerde eieren met Parmezaanse kaas en snijd twee tomaatjes voor mijn ontbijt.  Intussen heb ik gisteren bij Bol.com een paar ebooks gekocht en probeer die op Calibre te zetten.  Ook krijg ik er een aantal toegestuurd.

Eerst worden emails niet naar mijn Kindle verzonden en bevestig ik mijn  Kindle met USB koord aan mijn laptop.  Zo krijg ik twee boeken op de Kindle, al een hele vooruitgang.  Voor het derde boek puzzel ik en vind uit wat er mis is met de email en dan wordt dat wel goed verzonden. Hoera!

Met drie historische Simone van der Vlugt romans op de Kindle ga ik naar boven voor mijn uur cardio op de elliptical. Ik begin als eerste in Rode Sneeuw in December. Orion houdt me lief slapend gezelschap en voor ik het weet is mijn uur sporten voorbij.

Een gewicht maakt een fijn kussen!

Het is gelukkig weer droog en ik lijn Orion aan voor zijn wandeling. Het is rustig op straat, maar opeens komt er een gezin naar buiten om naar hun auto te lopen.  Orion gaat weer helemaal uit zijn dak en ik kan hem nauwelijks aan.  Het is nu zeven weken nadat hij met Prozac is begonnen, tijd om weer eens te e-mailen met de psychiater dierenarts.

Saskia is ook op en vertrekt meteen, zij moet vanmiddag oppassen.  Ze had dat graag als zomerbaantje gedaan, maar ze is hier niet lang genoeg.  Nu past ze op een jongetje wat ze heel leuk vond de afgelopen jaren.

Voor mijn lunch ga ik naar Pho Thang Long.  Ondanks dat het 29 graden is buiten heb ik met dit bewolkte weer toch zin in pho.  De kip pho en de verse limoen soda smaken weer heerlijk.

Naast Pho Thang Long ligt Pet Valu en ik besluit daar wat botjes voor Orion te halen.  Daarvan kunnen we er niet genoeg aanslepen, want als hij er geen heeft, heeft hij meteen iets wat hij niet mag tussen zijn kaakjes! 

Er zijn ook vijf zwarte kittens ter adoptie, zo schattig!  Maar wij hebben al genoeg katten

Mijn nagels zien er al zeker een week niet uit en nu er weer rondleidingen in het vooruitzicht zijn wil ik mezelf een "opknapbeurt" geven. Bij Pro Nails 3 kies ik "Ocean Star Night" uit als kleuren.  Natuurlijk weer verschillend gekleurde glittertjes op een achtergrond van een van mijn favoriete kleuren blauw.  Een uurtje later vertrek ik zeer tevreden met keurige vinger- en teennagels.

Op de terugweg haal ik nog even spullen voor het avondeten bij Whole Foods.  Dan ga ik verder aan mijn ebook "probleem".  Een heel lieve Facebook vriendin heeft mij haar Nederlandse adres gegeven, zodat ik ook ebooks van Amazon.nl kan bestellen. 

Dat gaat helemaal goed. Ik ben zeer tevreden, want met ebooks denk ik makkelijker weer Nederlandse boeken te gaan lezen en dat kan alleen maar goed zijn om de taal bij te houden. Eerlijk gezegd heb ik volgens mij voor het laatst meer dan tien jaar geleden een Nederlands boek gelezen in Aruba, omdat ik mijn Engelse Harry Potter boek vergeten was!

Omdat het nog steeds droog is en toch een aangename temperatuur had ik me eigenlijk voorgenomen mijn baantjes te gaan trekken.  Opeens voel ik echter alle energie uit me trekken en ik besluit naar mijn lichaam te luisteren. 

Mijn hangmatstoel wacht geduldig en ik val bijna in slaap.  Het is zo rustgevend met het geluid van de fontein, de bomen en het gezang van de vogels. Ik schrik dan ook als Orion opeens blaft omdat Rick thuiskomt.

Jammer genoeg wordt het dan ook ineens donker en begint het weer te regenen wat ons naar binnen jaagt.  Het is altijd zo vreemd om nog zulke zomerse temperaturen te hebben ondanks regen.  Ik herinner me nog van vroeger in Nederland dat regen meteen betekende dat het flink afkoelde.

Voor het avondeten eten we de restjes van gisteravond en spinazie, zalm van Whole Foods en rozemarijn brood.  Het is een zeer smakelijk maal en makkelijker kan niet. We zijn beiden heel moe om de een of andere reden.

Terwijl ik dit schrijf hoor ik het buiten plenzen.  Morgen schijnt er meer regen te komen met ook onweersbuien.  Nog even doorbijten voor mij dus, maar daarna komt het lekker zomerse weer weer terug.  Echt jammer dat het zwembad van Lifetime deze week gesloten is, anders zou ik zeker daarheen gaan.

Fourth of July, Onafhankelijkheidsdag

Als ik Rick op hoor staan denk ik dat het nog vroeg is, maar het blijkt al tegen negenen te lopen!  Ik ga er dus ook maar snel uit. Vooral omdat mijn nek en schouders scherp pijn doen en dat mij een flinke hoofdpijn geeft.  Ik neem gauw een pijnstiller in de hoop dat het gaat helpen.

Na Orion uitgelaten te hebben gaan we ijskoffies halen bij Starbucks. Rick wil al een tijdje graag ontbijt van Taco Bell, maar die in Vienna serveert dat niet.  Degene twee kilometer verderop wel en Rick bestelt een enorme quesadilla (waar hij morgen nog eens van zal eten) en een ontbijt burrito.  Ik houd het bij de lekkere kip sausage sandwich van Peet's.

Omdat het 4 juli is, de 241ste verjaardag van de Verenigde Staten, gaan we snel naar de supermarkten voor avondeten inkopen.  Vorige week waren de maiskolven uitverkocht en dat willen we niet nog eens meemaken.  Bij Giant halen we van alles en bij Whole Foods hoop ik zalmburgers te vinden.  Die zijn er niet dus ik neem voor de verandering een paar mootjes zalm.

Patriottische desserts

Intussen is Saskia begonnen aan haar rit van New Hampshire terug naar huis.  Die zal zo'n tien uur duren en ik zal zeker blij zijn haar weer heelhuids thuis te hebben. Vandaag is het twee weken voor Saskia aan haar grote reis naar Australie gaat beginnen.

Thuis gaat Rick een fietstochtje maken en ik krijg mijn stappen bijeen door op het deck op de plaats hard te lopen.  Het is warm en vochtig en ik druip dus al gauw.  Bij het zwembad is de grootste zwemwedstrijd van het jaar bezig en ik hoor het startfluitje telkens.  Onze hele cul de sac staat vol met auto's ervan.

Een uur later heb ik 8500 stappen bijeen en is Rick ook weer terug.  Orion heeft met zijn vriendin Mia gerend en is helemaal uitgeput daarvan. Ik neem hem mee de tuin in, maar zin om meer te rennen heeft hij niet. 

Rick is vandaag helemaal op de Amerikaanse toer.  Hij grilt hot dogs voor zijn lunch, die hij met de traditionele mosterd, relish (volgens mij heb je die zoete augurken saus niet in Nederland) en ketchup eet.  Het ziet er wel erg lekker uit dus ik vraag Rick er ook een voor mij te grillen, mijn op zijn hoogst eens per jaar hot dog!

Voor mijn lunch haal ik, het wordt een gebarsten plaat, de Melrose grain bowl van Chopt. Twee van de medewerkers daar waarschuwen me dat dit de laatste week is dat het op het menu staat.  Daar ben ik me natuurlijk ten zeerste van bewust.  Met dit warme weer is zo'n salade ook echt het lekkerst.

Na de lunch lopen Rick en ik naar het zwembad.  Daar zijn de banen bezet en ik besluit te wachten tot die mensen klaar zijn.  Dat duurt echter nogal en ik heb het heel warm.  Dan toch maar de baan met iemand delen.  Ik heb echter geluk, want zij is net klaar met haar zwemmen.

De muziek staat naar mijn smaak weer veel te hard, maar al zwemmend valt het minder op.  Er worden patriottische liederen gespeeld, zoals Born in the USA  en God bless the USA (die laatste vind ik prachtig, al bekoort het "God bless the USA" gedeelte me niet bepaald).  Toch is vandaag een dag dat ik me tenminste net zo Amerikaans als Nederlands voel. 

Terwijl ik mijn baantjes trek zie ik weer donkere wolken samentrekken in het westen.  Ik hoop van harte dit keer mijn kilometer vol te kunnen maken en dat is gelukkig het geval.  Op mijn telefoon zie ik echter een flink onweer net ten noorden van ons en het duurt niet lang voor we harde donder horen. Het zwembad wordt voor drie kwartier gesloten, maar dat deert ons niet, want wij waren toch al van plan naar huis te gaan.

De zigzag kan de bliksem, die mijn ontspanning onderbrak voorstellen

Vanochtend ben ik voor het eerst in vele jaren weer in een Nederlands boek begonnen.  Mijn Facebook vriendin Pascale stuurde het op naar mij, Nachtblauw van Simone van Vlugt.  Het gaat over de geschiedenis van Delfts blauw.

Aangezien ik  dol ben  op de historische boeken van Thea Beckman leek dat thema me wel wat. Nou, dat kan ik nu beamen, want het boek is al uit!  Nu wil ik ook de rest van Simone van der Vlugts historische romans lezen, maar ik ben een epub digibeet.  Ik weet alleen hoe ik boeken van Amazon op mijn Kindle kan krijgen.  Dat wordt dus even puzzelen morgen.

Intussen is Rick bezig met onze grillmaaltijd. Saskia komt ook weer binnen en heeft de tien uur rijden gelukkig heelhuids doorstaan. Met zijn drieen genieten we van Ricks kokkerellen.  Behalve de zalm voor mij en de burgers (vegan voor Saskia) zijn er gegrilde maiskolven, komkommer en tomatensla en aardappelsalade.

Terwijl we eten zien we weer donkere wolken aankomen.  Net als we klaar zijn begint het te spatten.  Mijn radar app laat allemaal buien zien en we hopen dat het vuurwerk van Vienna doorgang zal kunnen vinden. 

We zijn uitgenodigd door Niall en Serena om het in hun tuin te komen kijken.  We lopen er door de lichte regen heen en het is al meteen gezellig binnen. Zo gezellig dat we eerst niet doorhebben dat het vuurwerk is begonnen.  Het is dan ook wat vroeg, waarschijnlijk om de buien voor te zijn.

Zoals altijd is het weer prachtig. Twintig minuten van al dat mooie vuurwerk zijn zo voorbij!  Als het afgelopen is begint het ook weer harder te regenen.  Binnen kletsen we nog wat na en lopen dan terug naar huis. Het was weer een leuke en lekkere 4 juli!

Vuurwerk op het pleintje

De zon schijnt weer gezellig de kamer binnen en om een uur of acht houd ik mijn bed wel voor gezien.  Rick heeft Orion intussen al uitgelaten en ik geef de hond zijn medicijn.  Dat vindt hij heerlijk en reageert erop door als een dolle met zijn lammie in zijn bek door het huis te rennen.

Het is alweer zeventwintig graden en belooft weer ruim boven de dertig graden te worden.  Ik beleg mijn laatste crumpet met kaas en tomaat en bedenk me dat het weer eens tijd wordt naar Trader Joe's te gaan.

Op het deck geniet ik van mijn bak koffie en broodje.  Het heeft vannacht kennelijk geregend, want de tafel is kleddernat.  Goed voor de plantjes, die het wel heel droog hebben op het moment in de hitte!

Sharon sms-t of we om half elf in plaats van tien uur kunnen beginnen vandaag.  Prima, ik zorg om half tien op de ARC trainer te staan en heb zo mijn uur cardio al klaar als Sharon me komt halen. 

Voor de personal training heb ik mijn Simply Fit board weer eens mee, zodat ik meer moet balanceren tijdens het gewichtheffen.  Het halve uur vliegt voorbij en na afloop rolt Sharon mijn schouders nog met een heel fijn hard balletje.

Thuis lijn ik Orion aan voor zijn wandeling.  Het bakje met snoepjes gaat weer mee.  Het is vrij rustig op straat, maar opeens komt er een blaffend hondje naar het hek van een huis.  Orion blaft en trekt, maar ik gooi een snoepje voor hem en nog een en dat leidt hem compleet af!  Hij negeert het hondje opeens.  Vooruitgang!

 

Gisteren zag ik bij Michaels dat de feeentuin spullen halve prijs waren en er een heel aantal typisch zomerse en patriottische dingen waren.  Ik zet de spulletjes in het tuintje en hang de rood-wit-blauwe vlaggetjes aan de caravan.  Ik zou best een feetje op vakantie in Fairyville willen zijn!

Met een bevroren Kong doe ik Orion in zijn bench en ga dan wat boodschappen halen bij Safeway.  Ze hebben fantastische korting op wijn, koop een fles krijg de tweede halve prijs en dat scheelt letterlijk een slok op een borrel.  Als je zes flessen koopt krijg je er nog tien procent korting bovenop dus dat doe ik natuurlijk.

Voor de lunch ga ik, je raad het al, naar Chopt.  Ten eerste is een salade met dit hete weer het lekkerste als lunch en ten tweede moet ik die Melrose grain bowl deze week zo vaak mogelijk halen.  Misschien krijg ik er dan wel genoeg van en vind ik het niet erg dat hij na zondag niet meer te verkrijgen is.

Inmiddels sms-t Rick dat hij bij de dokter is.  Hij heeft al een tijdje last van zijn oor en het zwemmen maakt het erger.  Het blijkt dat zijn oor inderdaad verstopt zit en het wordt uitgespoten. Opgelucht komt Rick thuis, hij kan ook weer beter horen.

We maken ons klaar voor het zwembad en lopen naar de overkant.  Het water verkoelt nog net, maar is bijna te warm nu.  Ik trek vandaag 44 baantjes, honderd meter extra om de kilometer van gisteren vol te maken. Het is zo ontspannend en toch goede beweging.

Tegen vijven lopen Rick en ik huiswaarts.  We hebben gisteren Amerikaanse vlaggetjes gekocht en plaatsen er een voor ieder huis langs ons plein. Het ziet er vrolijk uit, vooral ook omdat de overburen feestelijke ballonnen aan hun brievenbus hebben gehangen.

Voor ons avondeten bedenken we welke restaurants een terras hebben.  De keuze valt op Chef Geoff en daar is het nog happy hour.  Rick bestelt van dat menu een kalkoenburger.  Ik neem de aardbeien en watermeloen gazpacho als voorafje, die werkelijk verrukkelijk is.  Mijn crab cake is dat ook en het is heerlijk buiten.

Thuis ziet Rick dat er een nieuw tv kanaal is, DogTV.  Speciaal voor honden en dat moeten we dus zien.  Er loopt een man met honden en later zwemt er een hond in het water.  We proberen Orions aandacht erop te krijgen, maar meer dan een paar seconden lukt dat niet.  We moeten er erg om lachen!

Vanavond hebben we ons jaarlijkse 4 juli vuurwerk met het pleintje.  Voor we beginnen gaan we naar de achtertuin van Charles en Susan voor wat hapjes en drankjes. Daar is het gezellig druk en we ontmoeten een paar nieuwe mensen uit de buurt zowel als mensen, die ik al een tijd niet gezien heb.

Voor we het weten is het half tien. Het vuurwerk is erg mooi en iemand heeft een bandje met patriottische muziek aangezet.  Er zijn zoveel mooie liedjes over de Verenigde Staten!

Wij hebben vooral legaal in Virginia grond vuurwerk, maar Parker, een jaar jonger dan Saskia, en Cameron, een jaar ouder, zijn naar Pennsylvania geweest en hebben mooi "echt" vuurwerk. Samen met Lorraine, die jarig is, geniet ik ervan.

Na afloop haast ik me naar binnen waar Orion in zijn bench is met de DogTV hard aan.  Hij is absoluut niet ontdaan dus of de DogTV heeft toch geholpen, of vuurwerk doet hem niets. Ik laat hem naar buiten en aan niets is te merken dat hij ontdaan is, gelukkig.  Dat waren toch harde klappen vlak buiten ons huis.

We ontspannen nog wat tv kijkend en dan is het tijd voor bed!

Zeer zomers eerste juli weekend

Zaterdag

Met Katja loop ik door Vienna en opeens zien we daar drie schattige ijsbeertjes!  Maar die horen hier helemaal niet, natuurlijk.  We proberen ze te vangen, maar een van de schatjes bijt in mijn hand.  Gelukkig had ik daar mijn telefoon in, die het rokend laat afweten... *poef*

Plotseling word ik uit mijn droom gerukt door het laatste couplet van het Amerikaanse volkslied.  Slaapdronken kijk ik op mijn horloge en het is al negen uur!  Ricks kant van het bed is leeg, wie weet hoe lang al.

Gauw sta ik op en hoor een gepiep voor de deur.  Orion heeft me bezig gehoord en komt me begroeten.  Dat is toch wel altijd wel heel leuk met een hond!  Het is alsof hij me jaren niet gezien heeft.

Dat volkslied werd gezongen bij het zwembad, want daar is een grote wedstrijd gaande, zoals altijd op het weekend voor 4 juli. Dat moet best luid geweest zijn dat ik het in onze slaapkamer kon horen!

Het is al 27 graden en belooft een warme, maar vooral vochtige dag te worden.  We halen ijskoffies bij Starbucks en Rick heeft al een egg Mcmuffin op.  Voor mij halen we een kipsausage broodje van Peet's.

Op de terugweg stoppen we nog even bij het boerenmarktje.  Daar zie ik bakjes met rode, witte en zwarte bessen en klapbessen. Die heb ik al vele jaren niet meer gezien!  Brengt herinneringen van vroeger terug toen wij ze moesten eten en ik er bergen suiker op deed. Ik zou ze kopen, maar ze zijn duur en ik denk dat ik ze nog steeds niet lekker zal vinden en Rick al helemaal niet.

Patriottisch vandaag voor 4 juli

Allerlei bessen!

Met lege handen lopen we dus terug naar de auto.  Misschien dat ik het volgende week toch gewoon doe, even over nadenken.  Het is wel jammer dat deze marktjes duurder zijn dan de supermarkten. Al heb ik die bessen nog nooit in een supermarkt gezien.

Rick gaat een stuk fietsen en ik besluit op het deck op de plaats hard te lopen.  Nu voel ik de vochtigheid zeker, ik druip letterlijk!  Toch ben ik liever buiten dan boven op de elliptical.  Er is zoveel te zien en te luisteren naar vogels, het zwembad en meer.

Als Rick weer thuiskomt heb ik er 6500 stappen opzitten.  We lijnen Orion aan, nemen zijn snoepjes mee en ik laat zien aan Rick hoe ik de wandelingen nu doe.  Het begint goed, want Orion is zo geconcentreerd op de snoepjes dat hij zijn grote "vijand" Ray niet eens vlakbij ziet staan!

We lopen uiteindelijk twee kilometer, telkens hondensnoepjes voor ons uitgooiend.  Zo negeert Orion langskomende fietsers, een man, die uit zijn auto stapt en een omaatje dat haar huis uitkomt.  Zolang hij snoepjes krijgt toegegooid gaat het goed.  Ik merk ook dat hij echt op ons let en ook dat is goed.

Op de terugweg zit Ray er nog en kletsen we even met hem.  Intussen blijf ik snoepjes voor Orion gooien en hij blijft rustig.  Tot Ray opstaat en op ons afloopt.  Dat is teveel van het goede.  Baby stapjes, zoals we hier zeggen.

Jammer genoeg zijn de Deense doggen in de tuin van de buren en Phil blaft enorm naar Orion.  Die trekt met als gevolg dat het halve bakje met snoepjes uit Ricks hand valt op de oprit.  Dat is makkelijk genoeg weer opgeruimd en al met al was het een succesvolle wandeling en hebben we nu een uitgeputte hond (het is ook wel heel warm voor hem!).

Zo vermoeid dat we hem als we lunch gaan halen niet in zijn bench doen.  Eerder was het enorm druk vanwege de begrafenis van de omgekomen coach, maar nu is het totaal rustig in Vienna.  Bij Chopt is het restaurant zelfs compleet leeg. Wellicht zijn mensen nog bij de receptie na de begrafenis.

Bij dit restaurant hebben ze allemaal shirts met het woord "Beter" erop in verschillende talen.  Ik word geholpen door een medewerkster met "kalutera" in het Griekse alfabet (ik schrijf het niet goed, maar zo klinkt het ongeveer) op haar shirt.  Mijn gymnasium opleiding komt soms nog van pas met het lezen van het Griekse alfabett, ha ha.

Zij weet ook precies wat ik wil bestellen! Al voor ik "Melrose" kan zeggen vult ze me aan.  Ze waarschuwt dat die salade na deze week niet meer te krijgen zal zijn.  Ze weet zelfs welke dressing ik wil!  Ik complimenteer haar met haar geheugen, want ze krijgt toch heel wat salades te maken per dag.

Intussen duurt het maar voor Rick terugkomt.  Ik sms hem zelfs, maar dan komt hij eindelijk uit Taco Bamba.  Kennelijk was het daar een stuk drukker.  Thuis treffen we Orion nog steeds slapend aan, zijn eerste keer zonder bench als wij weg waren!  Er is hoop!

De lunch nuttigen we natuurlijk weer buiten op het deck. Rick besluit de voortuin nog even te gaan maaien en ik speel met Orion in de achtertuin.  Hoewel, echt spelen is het niet, want hij heeft geen zin in rennen.  Hij speelt wat in zijn badje, maar met deze hitte ontbreekt het Orion duidelijk aan energie.

Zodra Rick klaar is maken we ons klaar om naar het zwembad te gaan.  Ik voel me niet
zo lekker van de vochtige hitte en moet er duidelijk nog aan wennen.  Gelukkig is het water heerlijk verkoelend.

Rick gaat zijn tien baantjes trekken en ik begin aan mijn kilometer. Intussen zie ik de donkere wolken samenpakken en ik vrees dat ik de kilometer niet ga halen voor er donder wordt gehoord!

Gelukkig lukt het me net!  Ik ben net aan wal als er een duidelijke donderslag klinkt en we naar huis moeten voor tenminste drie kwartier.  Ze zijn hier heel streng op, ik las bij Lifetime zelfs dat hun binnenbad sluit als er buiten donder en bliksem is.

Wij wilden toch al niet langer blijven dus het is helemaal goed. Rick vertrekt naar de Giant voor wat boodschappen en ik blijf bij Orion voor het geval hij toch bang is van onweer.  Ik merk daar echter nog niets  van en wij krijgen maar een paar spetters. Alles trekt net ten noorden van ons terwijl wij de regen ook heel goed kunnen gebruiken.

Een paar druppels voor onze hibiscus

Rick komt net op tijd thuis om naar de film te gaan.  We hebben kaartjes voor Despicable Me 3 in de zaal met Dolby Cinema (dan trilt je stoel ook soms) en de speciale stoelen, die helemaal in de ligstand gaan.  Het is een ontzettend leuke film en die stoelen, ik wou dat ze ze in ieder theater hadden!

Na afloop hebben Rick en ik behoefte aan warmte, want het was op zijn minst fris in de bioscoop.  De onweersbuien zijn vertrokken en een blauwe lucht lacht ons toe buiten.  Bij Barrel & Bushel kunnen we zo in de buitenbar plaatsnemen. 

Dit is het enige restaurant in de omgeving met een heerlijke mint julep!

Die ligt in de volle zon, maar de airco van binnen maakt het koeler.  De warme zon voelt heerlijk op mijn rug en helpt met de pijn.  We nemen beiden "voorafjes" als hoofdgerecht, voor mij de raclette kaas en salami met asperges, aardbeien en gegrilde baguette.  Het smaakt heerlijk en is genoeg voor mij!

Ook Rick heeft genoeg aan zijn keuzes. Zo wordt het een zeer betaalbare maaltijd en dat in een Hyatt Regency! Die hotels zijn meestal heel luxueus, maar misschien is het door de mall met al zijn restaurants dat ze hier een vrij betaalbaar restaurant hebben.

Thuis "kletsen" we via Facebook met de meisjes.  Katja beleeft een lekker weekend aan het strand in het appartement van Kevin's ouders.  Saskia geniet van New Hampshire en Maine met Mo. Kai werkt aan het einde van hun semester en daardoor horen we weinig van hem.  Ik mis iedereen onder ons dak, maar ben ook zo dankbaar voor social media!

Vroeger was het alleen telefoon of brieven schrijven contact met familie en dat heb ik nog vijftien jaar meegemaakt. Nu heb ik een veel beter contact met onze familie overal, want die is nogal verspreid.

Zondag

We gingen gisteravond later naar bed dan gewoonlijk en staan weer rond negen uur op.  Na Orion uitgelaten te hebben gaan we naar Starbucks voor onze ijskoffies en Peet's voor onze broodjes. Voor mij weer de kipsausage sandwich.

Dit is gewoon niet te vergelijken met iets wat ik ooit in Nederland had.  Het is hamburgervorm, maar andere consistentie.  De smaak is lekker gekruid maar ook een zweem van zoetheid door de esdoorn siroop. Ik vind het heerlijk.

Op de terugweg wil ik medicijn voor Orion ophalen bij de Rite Aid apotheek.  De winkel is open, maar de apotheek gaat pas om tien uur open. Het is tien voor tien dus ik besluit maar te wachten. Zo ben ik de eerste en niet veel later heb ik Orions pillen weer mee. Het blijft grappig om zijn medicijn hier te kopen.

Het juli maandthema is schaduwen en weerspiegelingen, dit is mijn foto van vandaag

Thuis eten we ontbijt en dan gaat Rick de achtertuin maaien.  Ik loop vast wat passen op de plaats tot om kwart voor elf de deurbel gaat.  Mary Ellen komt me ophalen voor een wandeling door de buurt.

De gladiolen zijn prachtig op het moment

Het is alweer een tijd geleden dat we dit deden en we hebben heel wat te bepraten.  Het is flink warm, 31 graden, maar het gaat wel tot het ons opeens beiden uitslaat!  Het is weliswaar minder vochtig dan gisteren, maar met flink lopen gutst het plotseling toch weer van ons af.  Toch lopen we drie kwartier en spreken af dit weer vaker te doen.

Rick vertrekt net naar het zwembad voor een snelle duik.  Toch handig zo'n onmiddellijke verkoeling aan de overkant van de straat te hebben.  Ik stel mijn zwembeurt uit tot na de lunch en kam Orion weer eens.  Er komt weer een hele hond uit hem en iedere kam zit vol.  Onvoorstelbaar!

De derde "lichting"

En ja, dit hete weer trekt me opnieuw voor de lunch naar Chopt.  Ik kan maar niet genoeg van de Melrose grain bowl krijgen.  Natuurlijk ook gezond en weinig calorieen dus helemaal goed. Rick heeft een rosbief met kaas broodje als lunch en we smullen van ons eten op het deck.

Voor alles door elkaar gemengd wordt

Echte liefde, Rick heeft last van een oor en haalt daar een spulletje voor en brengt mij een zakje nieuwe caramel M&M's, zo lekker!

Dan maken we ons klaar voor het zwembad en vinden daar nog net een paar vrije stoelen in de schaduw.  Het is vandaag drukker, maar verreweg niet vol.  Rick heeft niet goed geslapen dus doet een dutje in zijn ligstoel.

Met mijn flippers en kickboard wacht ik tot er een baan vrij is om te zwemmen.  Ik deel niet graag met anderen.  Ik ben van plan anderhalve kilometer te zwemmen, maar na 36 baantjes denkt een van de lifeguards donder te horen en wordt het zwembad voor drie kwartier gesloten.

Iedereen is erdoor verbaasd, want zij is de enige, die het hoorde (ik weet zeker dat het een vliegtuig was).  Ik kijk op mijn radar app en de onweersbuien zijn veel te ver weg om hier donder te horen.  Ik hoor meer mensen geergerd zijn, 

We betalen heel wat voor een lidmaatschap en voor niets naar huis gestuurd worden is vooral voor mensen, die alleen in het weekend hier kunnen ontspannen, heel ergerlijk.  Onze overbuurman is er ook zeer gebelgd over.  Ik tweet naar het zwembad dat men best een radar app op hun telefoon kan zetten om te kijken of er ook echt slecht weer in de omgeving is.

Enfin, voor mij is het enkel dat ik morgen vier baantjes meer moet trekken. Rick en ik ontspannen ons op het deck en Rick geeft me een glas van Trader Joe's mango en prosecco cocktail,  Die is heerlijk!  Ik was bang dat het te zoet zou zijn, maar het is lekker verfrissend.

Nadat we ons beiden weer in normale kleding hebben gekleed gaan we op weg voor het avondeten.  Eerst stoppen we bij de vuurwerkverkoper.  Hier koopt Rick zowel vuurwerk voor morgen, als we het met de buren gaan afschieten voor 4 juli, als voor Oud en Nieuw.  Het helpt dat alles hier koop er een, krijg de tweede "gratis" is.

Bij Michaels kopen we benodigdheden voor een project wat we voor het deck willen doen.  Ook ga ik bij de feeentuin spulletjes kijken en die zijn allemaal halve prijs. Ik koop een heel stel echt zomerse, zo leuk!  Zelfs Rick helpt mee met uitkiezen.

Van Rick krijg ik ook een spinner, ik moet toegeven dat ik er zeker ook mee speel

Voor ons avondeten rijden we naar het Mosaic District en vragen een tafeltje op het terras van Four Sisters.  Rick en ik bestellen een summer (niet gefrituurd) en een spring (wel gefrituurd) roll als voorafje. De spring roll is voor mij, de summer roll voor Rick.  Vietnamese loempia's zijn de lekkerste ooit!!!

Als hoofdgerecht bestel ik weer nummer 50, de gefrituurde en dan gegrilde (waardoor het helemaal niet vet is) vis met rijstpapier en groentes.  Rick heeft een Vietnamese nasi. Het terras is gezellig vol, zoals het hele Mosaic District eigenlijk.  We wanen ons hier werkelijk in Europa ergens met alle terrasjes en voetverkeer.

Een heerlijk en licht maal

Na heerlijk zomers (want dat vind ik Vietnamees eten) gegeten te hebben gaan we weer huiswaarts.  Dit weekend is alweer bijna voorbij, maar Rick zal morgen maar een halve dag werken en dan is het dinsdag een feestdag dus een korte werkweek de komende week.

Mijn uitzicht vanavond