Over een gezellige maar heel warme rondleiding

Om tien voor half zeven staan Rick en ik op. We zijn beiden klaarwakker en ik wilde eigenlijk al eerder opstaan, maar heb gewacht tot het licht werd. Het is maar goed dat we zo vroeg op zijn want  om tien over half zeven zijn de dak vervangers er al.

Het geklop begint al meteen en we geven Orion extra medicijnen zodat hij er niet heel zenuwachtig van wordt. Ik ben blij dat ik een rondleiding heb want ik zou er gek van worden! Rick blijft wel de hele dag thuis werken om het allemaal te overzien.

Na mijn ontbijt van zalm en mini komkommertjes maak ik me klaar voor een warme dag in de stad. Ik heb weer een bevroren fles water mee en Rick zet me af bij de metro. Tegen de tijd dat ik bij het Smithsonian station uitstap is die fles water alweer bijna half ontdooid!

Zoals gewoonlijk ga ik even het Smithsonian kasteel binnen om van de toiletten gebruik te maken. Als ik daar uitkom hoor ik mijn naam opeens. Het is A., die mij gegoogled had en me dus herkende. Handig, dan kunnen we vandaag vroeg beginnen.

Buiten wachten haar man L. en hun dochters R. en L. Ze komen uit Amersfoort waar ik naar de middelbare school ging. Het belooft weer een gezellige dag te worden.

We lopen als eerste naar het Washington Monument wat nog steeds gesloten is. Volgens het verhaal gaat het eind deze maand na een sluiting van drie jaar weer open. Er is dan een nieuwe lift en een nieuw bezoekerscentrumpje met veiligheidscontrole.

Na mijn verhaaltje hier verteld te hebben lopen we verder naar het Tweede Wereldoorlog Monument. Het is druk maar lang niet zo druk als in juli. In sommige delen van het land zijn de scholen weer begonnen en dat is te merken.

Via het Vietnam Veteranen Monument lopen we naar het Lincoln Memorial. Na Lincoln op zijn troon te hebben bewonderd lopen we naar het Koreaanse Oorlogsmonument.

Dit monument verveelt me werkelijk nooit. Die beelden spreken zo tot de verbeelding, de angst spat van de gezichten af.

We steken over naar het Tidal Basin en bij het Martin Luther King Jr. monument maken we een pit stop en kopen nieuwe koude flesjes water.

Dan bekijken we Martin Luther King Jr. in zijn monument. Ik moet zeggen dat ik dit het saaiste monument vind al is het natuurlijk wel heel goed dat het er is en wat ze er anders aan hadden kunnen maken weet ik ook niet.

Via het Franklin Delano Roosevelt Memorial wandelen we naar het Thomas Jefferson Memorial. Het is inmiddels weer 32 graden en dat Memorial is dan lekker tochtig. Het is dan ook verleidelijk hier een tijdje te blijven.

Maar we gaan verder en lopen naar de achterkant van het Witte Huis. Daar mogen we niet dichtbij komen dus we kijken van verre. Aan de voorkant mag het wel maar er staan nu hoge witte barrieres tot 2021 omdat ze het hek twee keer zo hoog gaan maken.

Er is ook een flink protest gaande tegen Trump en semi-automatische wapens. Verder zit er een man luid te verkondigen dat blanke mensen maar terug moeten gaan naar hun land, ook een reactie op Trumps uitingen. We vragen ons wel af hoe deze zelf ook blanke man vindt dat hij op de een of andere manier anders is.

Keurig op tijd zijn we bij de Old Ebbitt Grill. Dit restaurant stelt nooit teleur en iedereen is blij met zijn keuze. Ik neem weer de tomatensalade met mozzarella en die is heerlijk. De tomaten smaken alsof ze zo uit de tuin komen en de mozzarella maakt het lekker romig.

Tijdens het eten hoor ik dat ze eigenlijk wel genoeg in de warmte hebben gelopen. Ik stel voor de metro tussen het Witte Huis en het Capitool te nemen en dat wordt dankbaar aanvaard.

 Stiekem ben ik ook altijd blij als mensen dit in de hitte willen doen want we missen niet veel en het scheelt heel wat transpireren.

We lopen dus naar het McPherson Square station en zes haltes later stappen we bij Capitol South uit.

 Voor het Capitool vertel ik over dat gebouw. Morgen hebben ze daar een rondleiding geboekt dus dan zullen ze er nog meer van zien.

Zoals meestal eindigen we in de Library of Congress. Daar laat ik onder anderen de grote leeszaal zien en Thomas Jefferson's bibliotheek zoals hij die in Monticello, zijn landgoed, had opgezet. Zij zijn net bij vrienden in Charlottesville geweest waar Monticello ligt dus het zegt ze wel wat.

Als laatste bekijken we een van de originele Gutenberg bijbels, het vroegere kantoor van de bibliothecaris en natuurlijk de oudste kaart van de Verenigde Staten uit 1784. Die kaart vind ik zo knap, alles met landmeten gedaan en toch zo accuraat.

Dan is de rondleiding afgelopen en lopen we gezamenlijk terug naar de metro. Daar nemen we afscheid maar ik ben inmiddels Facebook vrienden met A. dus zo houden we dan nog contact. Ik blijf dat leuk vinden na zo'n volle dag met elkaar.

Hun trein komt eerst en ik zwaai ze uit. Mijn trein komt twee minuten later en ik sms Rick dat ik op weg naar huis ben. Hij staat me in Vienna dan ook al op te wachten. Heel fijn, want misschien is het de jet lag nog maar ik ben heel moe en kan geen minuut meer in de hitte wachten.

Het dak is inmiddels bijna klaar en ziet er goed uit. Rick heeft het speeltuintje in de achtertuin ook vrijwel helemaal met de grond gelijk gemaakt. Alleen ziet Rick onze satellietschotel niet meer. Ook zijn antenne voor satelliet radio is verdwenen.

Foto's die Rick vandaag maakte van het werk aan ons groene dak

Een beetje in paniek belt hij de supervisor van het hele project en dan blijkt dat beiden weggegooid zijn. Oeps! Gelukkig vergoeden ze de nieuwe wel en als ik Ricks satelliet radio antenne weer op Amazon.com vind is zijn paniekaanval over.

Boos is Rick er wel over want hij had alles zo duidelijk uitgelegd. Maar ja, iedereen heeft als hoofdtaal Spaans, behalve die supervisor. Het was kennelijk toch te ingewikkeld. Maar ik ben ervan overtuigd dat het allemaal goed gaat komen.

Na deze lange dag bestellen we eten om op te halen. Rick heeft zin in Mexicaans en ik bestel sashimi van Sushi Yoshi. Na de hele dag in de hitte smaakt koud eten het best.

Intussen dondert het vervaarlijk om ons heen, maar wij krijgen geen spatje regen dus kunnen niet uitproberen of het dak goed is. Het ziet er nu ook naar uit dat ik morgen de planten buiten water zal moeten geven.

Vanavond hebben we dus geen satelliet tv, maar we hebben veel shows opgenomen en anders kunnen we op onze laptop kijken. Ik denk dat ik mezelf net als gisteren moet dwingen om tot na achten op te blijven want ik heb nu al zin in mijn bed!

Over ook weer genieten van weer thuis zijn

Met moeite houden Rick en ik het tot kwart over zes uit in bed. Deze jetlag vind ik wel fijn. De zon is nog maar net op en een zomerse dag is begonnen.

Omdat ik een enorme hekel aan uitpakken heb begin ik daar meteen aan. Rick sms-t van beneden dat hij naar Starbucks wil dus ik staak mijn opruimen tijdelijk.

De nitro brew en egg bites bestelt Rick via de app waardoor ze al klaarstaan als we binnen lopen. Mijn koffie is op dus daar nemen we ook een pond van mee.

Het is nog koel en we genieten op het deck van het eten. Dan ga ik naar boven voor mijn uur op de elliptische machine.  Rick maakt zich klaar  voor zijn werk en vertrekt vroeger dan gewoonlijk.

Als ik klaar ben pak ik de rest van mijn spullen uit en doe ik onze was in de machine. Ik ben bang dat die het binnenkort gaat begeven want hij geeft telkens een foutmelding. Gelukkig gaat het dan de tweede keer tot nu toe wel goed.

Om tien uur rijd ik naar Anytime Fitness waar Sharon me al opwacht. Tot mijn opluchting hebben twee weken geen gewichten doen geen invloed gehad op hoe zwaar ik kan heffen.

Nu ik toch in het centrum ben ga ik een lijstje boodschappen afwerken. Ik begin met wat medicijnen ophalen bij Walgreens. Ernaast ligt Petco en ik heb hard nieuwe Whimzees en botjes nodig voor Orion. Vanochtend ging hij uit wraak van alles dat niet van hem was knauwen.

Als laatste haal ik wat boodschappen bij Whole Foods. Daar zie ik mijn buurvrouw Jeanne bij de kassa. We praten even bij want nu alle kinderen uit huis zijn zien we elkaar bijna nooit meer.

Thuis ga ik even op het deck zitten lezen. De kolibrietjes vliegen af en aan. Ik tel er tenminste drie, misschien zelfs vier. Voor het eerst is er ook een mannetje met een rood befje bij.

Voor mijn lunch ga ik naar Zoe's Kitchen voor de bloemkoolrijst bowl met zalm. Op hun terrasje smul ik ervan. We hebben de afgelopen paar weken heerlijk gegeten en ik ben blij dat hier niet te hoeven missen.

Na het eten kleed ik me in badkleding en loop naar het zwembad. Na al het door steden lopen is het fijn een middagje niets te doen.

Het water is koeler dan ik had verwacht en ieder uur neem ik een verfrissende duik. Verder lees ik mijn uit Frankrijk meegebrachte stripboeken. De tijd vliegt weer en rond vier uur zie ik op onze webcam dat de spullen voor ons nieuwe dak met een enorme vrachtwagen worden gebracht. Morgen gaat het gebeuren.

Rick is al vroeg thuis en werkt aan het ontmantelen van de rest van ons "speeltuintje" in de achtertuin. Hij wil die dingen in de grote afvalbak die ze morgen zullen brengen doen. Alleen houdt zijn automatische schroefsleutel ermee op. Hij gaat gauw een nieuwe kopen bij Home Depot en haalt dan ook gelijk avondeten op van Natta Thai.

Rick gaat verder aan het ontmantelen en ik begin de jetlag te voelen. Ik ga met de voeten omhoog tv kijken en zal waarschijnlijk weer vroeger dan gewoonlijk gaan slapen. Morgen een volle dag rondleiding dus ik zal weer door een warme stad lopen. Ik zie ernaar uit!

Over de terugreis

De wekker gaat om zes uur en Rick en ik maken ons snel klaar en slepen dan de bagage naar de auto. We checken uit en gaan op weg naar het vliegveld.

Bij Sixt zijn alle hekken gesloten, maar gelukkig is er een medewerker, die ons wijst waar te parkeren.  De sleutel gooien we in de daarvoor bestemde doos.

Gelukkig komt de bus naar de terminal snel en een paar minuten later stappen we bij terminal 1 uit. Het is precies twee uur voor vertrek dus we denken ruim de tijd te hebben.

We sluiten aan om onze koffers in te checken. We verwachten 100 euro te moeten betalen voor de extra koffer, maar die mag gratis mee.

Later blijkt dat we een upgrade naar de nieuwe Premium Plus cabine  van United hebben gekregen.  Daarmee mogen we ieder twee koffers inchecken.

We krijgen onze instapkaarten en gaan dan naar boven. Daar moeten we door een poortje met die kaarten. Hier vinden we uit dat ik geen boarding pas heb voor de vlucht van Lyon naar Brussel. In plaats daarvan is die van Rick twee keer afgedrukt.

Snel ga ik terug naar de balie waar wordt verkondigd dat dit allemaal niet kan en Rick vast mijn pas heeft. Laat dat nou het eerste zijn dat we gecheckt hebben, natuurlijk. Ik krijg mijn kaart wel mee maar er wordt uitdrukkelijk "reprint" op geschreven,  belachelijk!

Eenmaal door die controle gaan we door de veiligheidscontrole.  Daar wordt mijn tas eruit gehaald voor extra inspectie. Er staan allerlei agenten, maar niemand komt de tas controleren. Uiteindelijk zeg ik er wat van en een arrogante Fransman bepaalt dat ik nog meer dan genoeg tijd heb voor mijn vlucht. Toch komt er eindelijk iemand en natuurlijk is twee minuten later alles goed.

Denkend dat we het nu wel gehad hebben kopen we broodjes voor het ontbijt bij een Brioche Doree. Gelukkig wachten we met eten want er volgt nog een paspoortcontrole.  Ik ben er met mijn Nederlandse paspoort zo doorheen, maar de rij met buitenlandse paspoorthouders duurt eeuwig.

Dan ga ik maar alvast klagen over onze zitplaatsen. Ver van tevoren hebben we 10 euro betaalt voor 4A en 4C. Zelfs Ricks check in email gaf ons instapkaarten voor die stoelen. Maar nu hebben we opeens 13D en 13E en die laatste is in het midden dus zeker geen 10 euro waard. Natuurlijk wordt ik weggewuifd en wordt me toegebeten dat ik mijn geld maar terug moet vragen als we thuis zijn. Geen goede beurt voor Brussels Airlines hier!

Eindelijk is Rick ook door de paspoortcontrole en gaan we aan boord. We hadden niet later op het vliegveld moeten komen want dan hadden we onze vlucht gemist!

De vlucht naar Brussel duurt maar iets meer dan een uur. We landen voor op schema. Fijn want we hebben maar weinig overstaptijd.

Voor we aan boord kunnen voor onze vlucht naar Washington moeten we door nog een paspoortcontrole en het gewoonlijke lijstje vragen.

Maar dan wacht ons dus een aangename verrassing. We hebben een gratis upgrade en stoelen in de nieuwe Premium Plus klasse. De stoelen zijn breder en je kunt er bijna in liggen. Verder krijgen we een tasje met handige spulletjes en zelfs een heus menu aangereikt. Zo gaan we de komende 7,5 uur wel doorkomen!

Voor het eten heb ik mijn United profiel aangepast naar lacto-ovo vegetarisch. Ik moet zeggen dat ik een heel lekker maal krijg voorgeschoteld. Het wordt ook op echte borden en met echt bestek geserveerd in deze klasse.

Er is een grote salade met kikkererwten, komkommer en tomaat en quinoa met paprika en tomatensaus. Veel beter dan de gewoonlijke kip en pasta die ik bij anderen zie.

Verder kijk ik de film Red Joan met Judi Dench, heel goed! Daarna iets luchtiger, Poms. Erg leuke film over senior cheerleaders, Diane Keaton speelt de hoofdrol.

Intussen praat ik ook met de Nederlandse flight attendant.  Ik ken een aantal Nederlandse United flight attendants en een paar daarvan kent zij ook.

De vlucht gaat heel snel en keurig op tijd landen we op Dulles. Saskia verraste ons vanochtend met het aanbod ons op te komen halen. Nadat we door Global Entry zijn en onze bagage hebben staat zij ons op te wachten.  Super lief van haar en heel fijn  om haar een flinke knuffel te kunnen geven!

Thuis is Orion natuurlijk ook superblij. We geven Saskia haar Vega repen en de lavendel dingen die we voor haar meehebben. Op het deck met langs vliegende kolibrietjes praten we nog wat met Saskia en dan gaat zij terug naar Richmond. Echt fantastisch leuk dat ze ons op kwam halen!

Naarmate de middag vordert voelen Rick en ik steeds meer dat het voor ons eigenlijk zes uur later is. We bestellen eten bij restaurants in Vienna, voor mij sashimi van Yama. Altijd lekker licht na een lange reis met een vreemd eetschema.

Dan kijk ik wat tv, hopend wakker te blijven tot het donker is. Orion komt telkens even knuffelen, zo schattig. Ik heb hem ook gemist dus geef mijn hondenbeest alle aandacht, die hij wil. Tevreden gaat hij daarna aan mijn voeten liggen slapen. Het is goed om weer thuis te zijn!

Dag 14 Europa: Nog een gezellige dag in Lyon

Rick kwam gisteravond  nadat ik al in slaap was terug van zijn kroegentocht dus ik ben ver voor hem wakker. Ik lees wat op mijn telefoon tot Rick ook in het land der levenden is. Dan maken we ons klaar om te ontbijten.

Dit keer is het ontbijt inbegrepen bij de kamerprijs en we gaan naar de achtste verdieping om van het buffet te genieten. Van hieruit hebben we prachtig uitzicht over Lyon en we maken de nodige foto's.

Het buffet is ook erg lekker, maar gewoonlijk kost dat 28 euro en dat is duidelijk voor het uitzicht want we hebben bijvoorbeeld in Bern een beter buffet gehad.

Als we klaar zijn met eten gaan we op zoek naar een kofferwinkel. Met alle souvenirs weegt Ricks koffer veel meer dan 32 kilo en we betalen dan maar liever voor een derde koffer. We vinden drie tassenzaken, maar die gaan pas om tien uur open.

We brengen de tijd door met Pokémon Go spelen en door de leuke binnenstad lopen. Dan haalt Rick een ijskoffie bij Starbucks. Ik heb bij het ontbijt al veel koffie op en heb geen zin in nog meer caffeine.

Om tien uur lopen we de eerste bagagewinkel binnen. Daar hebben ze enkel verharde koffers en duur ook nog. De tweede winkel heeft ook niets van onze gading, maar bij Misako kopen we voor 40 euro (afgeprijsd) precies wat we zochten, een zachte middelgrote koffer. Ook nemen we een weegapparaatje mee.

Terug in de kamer blijkt mijn koffer op het randje, maar die van Rick maar liefst 40 kg! We hevelen souvenirs en andere spullen over en met wat passen en meten weegt alles nu onder de 32kg. Een stressgevoel minder. Ook mijn handbagage lijkt aan de limieten te voldoen dus hopelijk geen herhaling van de heenreis toen ik het in moest leveren.

Opgelucht gaan we van de rest van de dag genieten. We lopen naar de kathedraal en ontmoeten daar de kinderen en Raquels moeder en stiefvader.

Juan spreekt wat Engels, maar Carmen niet. Raquel en ik zullen dus de vertalers zijn. We bekijken eerst de prachtige 12e eeuwse kathedraal van Lyon. Jammer genoeg zijn er werkzaamheden waardoor de bijzondere astronomische klok niet om twaalf uur speelt.

Voor de lunch gaan we naar het typisch Lyonnaise restaurant Le Laurencin. Daar krijgen we een tafel binnen. Iedereen neemt het drie gangen menu. Ik kies oeuf Meurrette als voorgerecht. Het is een soort bouillon met spekjes en een gepocheerd ei. Heel lekker!

Dan kiezen Carmen en ik de boudin noir, bloedworst. Erg lekker, maar ik kan er maar een op. Ook van het dessert, in mijn geval weer de cervelle des canuts, de plaatselijke witte kaas, neem ik maar een paar hapjes. Wat een maaltijd eten de Fransen hier als lunch!

Na de lunch lopen we wat door de gezellige straatjes van Vieuw Lyon. Bij een enorme zeepwinkel koopt Juan een stuk zeep met chocolade geur voor ons. Carmen neemt een hele tas met verschillende geuren mee. De plaatselijke bevolking gebruikt ze dus ook.

Raquel stelt voor naar het Musee du Cinema et Miniatures te gaan. Dat vinden we allemaal leuk en is een verrassende ontdekking. Er zijn heel veel originele kostuums, maskers, wapens, voertuigen en noem maar op van Amerikaanse films.

Sommige sets zijn compleet weer opgezet in het museum. Het is zelfs voor mij, die normaal niet zoveel met dit soort musea heeft, erg interessant om te lezen hoe het allemaal wordt gemaakt en hoeveel uren erin gaan zitten.

Op de laatste verdieping zien we de meest bijzondere miniaturen! Hoe mensen die pietepeuterige dingetjes maken en er zo echt uit laten zien is ons een raadsel. Uren en uren moet dat duren! Tot onze verbazing loopt het al tegen vijven als we naar buiten lopen.

Het lijkt toch net of je echt in die kamer staat?

Deze is mijn favoriet, ze heeft haar atelier met miniaturen minuscuul nagemaakt

Juan nodigt ons uit voor een ijsje en dat gaan we bij Terre Adelice doen met allerlei bijzondere smaken ijs. Ik ben helemaal blij als ik "voor de durfals" zie staan en daarbij o.a. Roquefort en tomaat en basilicum ijs. Ik bestel tot grote hilariteit van iedereen die beide smaken.

De anderen houden het bij de meer traditionele smaken. Ik vind het Roquefort ijs ontzettend lekker! Ik wil wel zeggen het lekkerste wat ik ooit heb gegeten. Rick probeert een beetje en kan zelfs dat kleine likje niet op krijgen! Tja, ik heb nu eenmaal een vreemde smaak.

Als we klaar zijn lopen we allemaal richting de ondergrondse waar we afscheid nemen van Carmen en Juan. Wat een leuke mensen en al met al ging het prima met de verschillende talen en hebben we regelmatig hartelijk gelachen want Juan heeft een heerlijk gevoel voor humor.

Kai en Raquel gaan met ze mee want ze hebben bij hun appartement geparkeerd en ze gaan een koffer van Kai mee naar huis nemen. Rick en ik lopen terug naar het hotel en nemen even pauze voor de kinderen weer komen.

Het duurt niet lang voor Raquel en Kai terug in het hotel zijn. We besluiten onze laatste maaltijd hier te gaan nuttigen bij L'Atelier d'Yvonne waar we ook onze eerste lunch aten. De leuke ober is er weer en herkent ons.

Het maal is ook weer prima. Kai en Raquel hebben het vegetarische menu, Rick neemt een biefstuk en ik een Thais noedel gerecht met St. Jabobs schelpen. Het smaakt allemaal weer opperbest.

Na het eten is de tijd dan toch echt gekomen. Kai en Raquel komen nog even naar boven en daar nemen we voor onbepaalde tijd afscheid. Gelukkig is er WhatsApp, Skype of wat ook, dat maakt het makkelijker. Tot mijn verbazing hoef ik dit keer niet te huilen al is het afscheid moeilijk. Kai is duidelijk zo gelukkig met Raquel dat ik hem in goede handen weet.

Rick brengt ze weg en dan maken we ons klaar voor onze laatste nacht in Europa. Aan de ene kant lijkt deze vakantie voorbij gevlogen aan de andere kant lijkt onze dag in Londen alweer eeuwen geleden. We vonden het heel fijn Kai en Raquel met deze verhuizing te helpen en zij en Raquels moeder en stiefvader duidelijk ook. We hebben van iedere minuut genoten!