Over een weekend New Jersey

Zaterdag

Om tien voor zeven gaat mijn wekker. We willen om acht uur vertrekken dus ik maak me snel klaar.

Intussen zijn Saskia en Justin ook op. Ik sliep gisteravond al toen zij aankwamen dus ik maak kennis met Justin. Het is een heel aardige jongen zo op het eerste gezicht.

Natuurlijk slaat Orion helemaal op tilt als hij Justin ziet dus ik houd hem aan de riem terwijl de anderen de auto's inruimen.

Slechts tien minuten achter op het schema vertrekken we om tien over acht. We halen ontbijt van Starbucks en Saskia tankt bij de Safeway. Dan gaan we op weg naar New Jersey. Wij volgen Saskia's auto met de van. Tot na Baltimore verloopt de rit zonder oponthoud.

In noord Maryland komen we echter in een flinke file te staan. Misschien komt dat door de zware bui waar we doorheen rijden want verder is er geen reden zichtbaar.

De rest van Maryland komen we telkens in langzaam rijdend verkeer terecht. Dit deel van het land is zo dichtbevolkt!

Waze laat iedere keer weten hoe lang het oponthoud is, erg fijn. We luisteren naar de satellietradio zender 80s on 8 en al die bekende jaren 80 muziek houdt ons vrolijk.

Bij het Biden Welcome Center in Delaware maken we een pit stop. Het is ongelooflijk druk overal! De rij voor de wc's gaat gelukkig snel.

Terug op de snelweg komen we weer in een file terecht. Dit keer wijst Waze ons een omweg naar de Delaware Memorial Bridge.

Gelukkig is daarna de rit door Nee Jersey zonder verder stoppen. Tegen enen komen we bij Katja en Kevin aan.

Daar zien we Ralph, Kevins vader, ook. Kevin en hij zijn al heel ver gekomen met het opknappen van het huis.

We geven Kevin zijn verjaarscadeau en Katja en Kevin samen de aardenwerk huisnummers die we uit de Provence meenamen.

Dan verkleden we ons in strandkleding. Justin leent een zwembroek van Kevin want hij is de zijne vergeten. Kevin en Ralph blijven aan het huis werken maar de rest van ons gaan in de van naar het strand.

Daar vragen we een tafel op het terras van D'jais. Rick en ik bestellen een salade, Katja een wrap en Saskia en Justin de veggie burger. Justin is vegetarier dus een goede match voor Saskia.

Na het eten gaat Rick parkeerruimte voor de van zoeken. Wij nemen de parasols en stoelen mee naar het strand. Bij de ingang moeten we voor $9 per persoon een dagpas kopen. Katja heeft natuurlijk een seizoenspas.

Al gauw staat de parasol en gaan de kinderen het water in. Dat is maar 23 graden en te koud voor mij. Ik blijf dus lekker genieten met mijn tenen in het zand.

Er staat een verkoelend briesje en ik heb mijn Kindle mee. Rick gaat als hij er eenmaal is ook het water  in.

Het wordt steeds mistiger en als iedereen uitgezwommen is blijven we nog ren tijdje kletsen. Rond vijven pakken we alles weer in de van. Nu kunnen we de zee al bijna niet meer zien door de mist!

We zetten Katja, Saskia en Justin af bij Katja's huis en rijden dan naar de Hampton Inn. Rick heeft al online ingecheckt en met zijn telefoon opent hij de kamerdeur. Super handig is dat. We frissen ons even op en gaan dan weer op pad.

Als iedereen klaar is gaan we met zijn allen naar Bradley Beach. Justin is nog nooit in een brouwerij geweest dus we gaan hier het Bradley Brew Project proberen. Ik probeer een bier met Mexicaanse ingredienten, Si Monster. De anderen proeven een aantal van de bieren.

We hoopten bij Stella Marina te gaan eten maar daar is een wachttijd van een uur en drie kwartier! Aangezien het al half negen is gaan we daar niet op wachten. Kevin stelt voor naar La Dolce Vita te gaan waar wij toen wij voor het eerst hier kwamen met zijn ouders aten.

Dat blijkt een goede keuze te zijn. Ik bel ze en ze houden een tafel voor ons vast. Maar goed ook want dit enorme restaurant zit ook propvol.

De bediening is heel attent. Ik bestel de zuppa di pesce, heerlijk, maar te veel! De anderen zijn allemaal heel tevreden met hun keuzes. Saskia smult ook van haar gerecht en het wordt een heel gezellig maal.

Na afloop hebben de jongeren nog zin in ijs. In Asbury Park vinden ze dat, ook veganistische smaken. Dan zetten we hen allemaal af en Rick en ik rollen niet veel later dankbaar ons bed in. Het is veel later dan gewoonlijk voor ons!

Zondag

Gisteravond werd het laat dus we slapen voor ons doen uit tot acht uur. Dan gaat Rick koffies halen bij Starbucks terwijl ik me klaarmaak. Als Rick zijn douche ook heeft genomen gaan we naar Asbury Park om daar een stuk op de houten boardwalk te lopen.

Saskia en Justin zijn ook wakker en gaan ontbijt eten bij een van de vele veganistische restaurantjes hier. Tegen tienen lopen we naar Toast waar we met zijn allen gaan brunchen.

Het is goed dat we de anderen voor zijn want er is een wachttijd van een half uur. Via Yelp kunnen we onze plek op de wachtlijst checken.

Dat gaat snel en als iedereen er is komt er een tafel vrij voor ons. Justin en Saskia bestellen alleen een drankje en als dat op is nemen ze afscheid. Zij moeten op tijd terug in Richmond zijn want Justin studeert muziek en moet een auditie voorbereiden. Het was erg leuk hem te ontmoeten!

De rest van ons bestelt brunch. Ik neem een krab cake benedict zonder de Hollandaise saus. Een goede keus is het. Katja heeft de red velvet pannenkoeken, Kevin de corned beef hash en Rick een omelet met gerookte zalm. We laten het ons allemaal goed smaken.

Dan rijden we naar Belmar om nog van het strand te gaan genieten. Katja en Kevin zijn al in strandkleding gekleed. Rick en ik besluiten ons in de van te verkleden. Toch handig zo'n bakbeest van een auto!

Na weer de strandpassen te hebben gekocht vinden we nog een ruime plek redelijk dicht bij het water. Het is druk, maar niemand zit op elkaars lip. Nadat we ons geinstalleerd hebben gaan we het water in.

Ja, je leest het goed, ook ik! En eigenlijk zijn die 24 graden best verfrissend als het zowarm en vochtig is. Ik houd niet van golven dus volg de anderen niet het diepe in. Ik vind het prima als de golven tegen me opspatten zolang ik maar niet omver word getrokken.

Als we klaar zijn met zwemmen gaan Katja en Kevin een wandeling maken. Rick en ik lezen wat en vermaken ons met het kijken naar de strandgangers om ons heen. Een groepje mensen heeft zelfs twee palmbomen meegenomen. Om het tropische gevoel te krijgen?

Op mijn radar app zie ik dat er vlakbij een flinke bui valt. Het begint bij ons ook te spetteren dus Rick en ik ruimen alles op. Zodra Katja en Kevin terug zijn lopen we terug naar de auto's. We gaan nog eens bij D'Jais eten voor Rick en ik teruggaan.

Dit keer neem ik de Griekse salade met garnalen. Ook zeer goed te pruimen en de anderen zijn ook tevreden met hun keuzes. Als Rick af wil rekenen ziet hij echter zijn debit card niet in zijn portemonnee.

Hij heeft net voor het parkeren betaald ermee en gaat ietwat in paniek kijken of hij het daar ergens nog kan vinden. Dat is niet het geval, maar Rick vraagt aan de strandpassen controle of iemand de kaart misschien heeft afgegeven. Gelukkig was er een barmhartige Samaritaan, die dat deed,  en zien wij een opgeluchte Rick terug.

Helaas is dit leuke weekend dan alweer voorbij. We nemen afscheid van Katja en Kevin en beginnen aan onze lange rit naar huis. Het deel door New Jersey gaat weer zonder problemen. Jammer genoeg gaat het in Delaware weer mis met het verkeer.

Waze leidt ons via sluipwegen een stuk door Maryland. Die app is zo fijn, zo'n sluiproute zou je zelf niet vinden. Neemt niet weg dat onze aankomsttijd steeds later wordt. Eenmaal weer op de snelweg zien we dat er verderop een enorm ongeluk is gebeurd. Gelukkig leidt Waze ons daar ook omheen.

Alleen zijn de sluipwegen ook heel druk. Maar beter zo dan uren in een file staan. We horen op de radio dat de snelweg helemaal geblokkeerd is door dat ongeluk en er trauma helicopters moeten komen. Wij hebben zo'n hekel aan de I-95 want er is altijd zwaar verkeer. 400 Kilometer naar New Jersey lijkt niet zoveel maar door de files doe je er al gauw 5 a 6 uur of zelfs langer over.

Eindelijk rijden we de grens met Virginia over. Ik bestel eten om op te halen. Friends Kabob voor Rick met een kip- en een lamsvleesspies. Voor mij halen we sashimi van Yama. Gelukkig zijn die beide restaurants tot tien uur open want op zondagavond sluit veel al om negen uur.

We zijn heel blij om weer veilig thuis te zijn. Als er zo'n erg ongeluk is gebeurd weet je weer dat dat niet altijd vanzelfsprekend is. Het was een ontzettend leuk weekend en Justin en Saskia maken een leuk koppel.

Over een onrustige nacht

Rond twee uur vannacht begon Orion te piepen. Rick liet hem uit en zei dat hij duidelijk last van zijn ingewanden had. Om net voor vijven piepte Orion weer en dat doet hij anders nooit. Ik liet hem dit keer uit. Een half uur later begon Orion te kokhalzen, maar gaf gelukkig niet over.

We blijven door de onrustige nacht tot bijna acht uur in bed om toch nog wat slaap te krijgen. Orion lijkt gelukkig niet ziek, maar als Rick hem uitlaat heeft hij wel nog steeds diarree. Ik geef Orion zijn ontbijt dus tot zijn grote ongenoegen niet.

Na mijn ontbijt buiten op het deck verorberd te hebben besluit ik een steunband om mijn pijnlijke knie te doen en op de plaats hard te gaan lopen. Dat gaat gelukkig goed en ik houd die band dan maar even aan.

Als ik me heb opgefrist ga ik met een lijstje Vienna in. Kevins verjaardag is volgende week donderdag en Rick en mijn trouwdag op dinsdag. Voor Rick haal ik daarvoor zijn favoriete bier van Whole Foods, Chimay Blauw.

Voor Kevin wil ik eigenlijk bier met bijpassend glas meenemen. Ik ga naar Norm's Beer & Wine, maar die hebben dat soort dingen alleen rond Kerst. Even iets anders bedenken dan. Ik besluit een variatie van plaatselijke dingen bij elkaar te zoeken.

Het bier is een lager van Blue Mountain, een brouwerij in Virginia, die Rick ook erg goed vindt. Verder natuurlijk een doosje met Virginia pinda's en bovendien vind ik een reep chocola van Cocoa Vienna, de plaatselijke chocolatier, en een flesje met chipotle saus met het Washington Monument erop. Volgens mij een leuk en lekker cadeautje voor Kevin.

Dan ga ik naar de Giant. Hier haal ik kip, rijst en een blik pompoen wat allemaal goed is voor een hond met diarree. Ik kies ook een leuke verjaardagskaart en trouwdagkaart uit. Het verbaast me iedere keer weer hoe duur die wenskaarten zijn!

Terug thuis maak ik brunch voor Orion. Hij vindt de combinatie heerlijk en binnen de kortste keren is het op. Tot nu toe heeft hij sinds vanochtend alleen nog maar geplast dus ik hoop dat wat het ook was over is. Ik vind het niet fijn onze buren ermee op te zadelen dit weekend.

Vorige keer namen we Orion mee naar Katja en Kevin en dat was helemaal geen succes. Orion was zo nerveus dat hij Katja de hele nacht wakker hield. Dat was niet fijn voor Katja maar ook niet voor Orion. Dit weekend zullen de buren dus weer voor hem zorgen.

Intussen heb ik flinke trek want het is al na enen. Ik bestel een poke bowl van Lei'd Poke en smul daar weer van op het deck. Zo'n heerlijke combinatie is het en voldoende groentes ook.

De zon is inmiddels weer tevoorschijn gekomen dus ik kleed me in bikini en loop naar de overkant. Daar is het heel rustig dus ik heb ruim keuze aan stoelen onder een parasol.  Het water is nog steeds te koud voor mij om er lang in te blijven, maar af en toe krijg ik het zo warm dat het lekker is even af te koelen.

De muziek is vandaag leuk en staat niet te hard voor de verandering. Tegen vieren komt Chris na haar werk en komen we een andere bekende tegen, die we al een paar jaar niet hebben gezien.

Amy's man werkt voor de marine en daardoor worden ze telkens naar andere plekken uitgezonden. Maar nu blijft hij twee jaar in het Pentagon werken en wonen ze dus voorlopig weer in Vienna, leuk! Hun kinderen zitten, op de jongste na, die nog op high school zit, ook allemaal in de marine.

Tegen vijven loop ik terug naar huis. Orion vindt dat hij nu helemaal beter is en heeft duidelijk honger. Als Rick en ik op weg naar ons restaurant gaan geef ik Orion nog een bak met kip, rijst en pompoen. Daar valt hij op aan en vindt het zeker lekker.

Mag ik echt geen snoepje, Vrouwtje?

Rick en ik gaan voor het eerst in zeker anderhalve maand weer naar Pazzo Pomodoro. Daar worden we door Jonna begroet, die denkt dat we hier vorige week nog waren. Nee, dus, maar ze ziet zoveel mensen dat ze natuurlijk niet bijhoudt hoe vaak.

We beginnen met een bord met prosciutto en drie verschillende kazen. Ik ontferm me over de gorgonzola terwijl Rick de andere twee eet. Na dit lekkere voorafje bestellen we ons hoofdgerecht.

De forel klinkt goed en wordt met asperges en gemengde groentes geserveerd. Rick neemt de tandbaars met groentes en vraagt de saus er apart bij. Dat had ik ook moeten doen want mijn gerecht komt zwemmend in de saus! Zoveel dat ik alleen maar saus proef. Wesley stuurt het terug en de saus is er nu vanaf geschraapt. Het is lekker, maar les geleerd, volgende keer ook saus apart of helemaal geen saus.

Onderweg naar huis zien we een mooie tropisch aandoende zonsondergang. Saskia en Justin, haar vriend, zijn op weg hier naartoe en we zien uit naar het weekend met de twee dochters en hun aanhang.

Over een flink onweer en een happy hour dat misging

Het is bewolkt als we opstaan en een vochtige 24 graden. Toch eet ik mijn ontbijt van komkommer met Franse slasaus en een cracker met brie op het deck op. Daarna hijs ik mezelf weer naar boven voor een uur op de elliptische machine.

Om de een of andere reden doet mijn linkerknie pijn en voelen mijn schouders en heupen alsof ze in brand staan. Gelukkig heb ik personal training en na de gewichtenoefeningen masseert Sharon mij met een speciaal apparaat dat ze heeft. Het helpt tegen de ergste pijn.

Na de personal training besluit ik een stukje door Vienna te gaan lopen en de leuke bankjes van de Vienna Arts Society te fotograferen. Intussen speel ik ook Pokémon Go want er zitten veel pokestops en gyms in dit gedeelte van onze stad.

Ik vind er acht

Ondanks de bewolking is het wel dertig graden en ik zoek dus al snel de koelte van de airconditioning in de van weer op.

Thuis kleed ik me alvast in bikini en doe daar een jurk overheen. Ik ben vastbesloten vanmiddag naar het zwembad te gaan. Begin september nadert al snel en dan sluit het bad. Ik heb het gevoel zo vaak mogelijk te moeten gaan nu het nog kan.

Voor de lunch kan ik het niet laten om een bloemkoolrijst bowl met zalm van Zoe's Kitchen te halen. Op het moment varieer ik mijn lunches tussen die en de poke bowl. Die zijn zo lekker, daar kan een gewone salade niet tegenop.

Na het eten ga ik naar Whole Foods om ontbijt te kopen voor Saskia. Zij komt met Justin morgenavond hierheen en dan gaan we zaterdag naar New Jersey. Ik ben heel benieuwd naar Justin, op de foto's ziet hij er in ieder geval heel leuk uit.

Op weg naar huis tank ik het DRAAKJE even bij. Dan heb ik dat ook maar gedaan voor de lange rit dit weekend. Met de tien cent per gallon korting van de Giant kost een gallon benzine me $2,70.

Dan loop ik een beetje strompelend naar het zwembad met pijnlijke knie en nu ook voet. Ik hoop maar dat dit tijdelijk is! Op een ligstoel lees ik in mijn boek en als het pauze is voor de kinderen ga ik het water in. Dat is koud! Ik ben er dan ook snel weer uit.

Net na drieen denk ik donder te horen. Ik kijk op mijn radar app en er is inderdaad een flinke onweersbui op komst. Niet veel later fluiten de lifeguards dat het zwembad gesloten wordt voor donder.

Terwijl ik naar huis loop krijg ik allerlei waarschuwingen voor een gevaarlijke onweersbui op mijn telefoon. Het is dan ook bijna als de nacht zo donker in huis. Als het eenmaal losbarst komt het water met bakken uit de hemel! Ik hoef de planten weer geen water te geven.

Gelukkig is het droog als ik mijn Uber roep om naar Red Galanga te gaan. Vorige week was het happy hour met Sara door ons beiden vergeten en we hebben het verzet naar vanavond. Alleen komt Sara maar niet en als er een half uur voorbij is vraag ik maar eens of ze nog komt.

Ze is het alweer vergeten en voelt zich daar duidelijk zeer schuldig om. Ik vind het niet zo erg want ik voel me nog steeds niet fijn over de keer dat ik met vrienden ging eten op een avond terwijl ik ook met Sara had afgesproken. Zo hebben we allebei een keer de ander in de kou laten staan.

Nou ja, ik vind deze "kou" niet erg want ik bestel gewoon mijn geliefde sashimi. Het is weer lekker en vers. Rick is intussen op weg terug uit Reston om me op te halen. Ik reken af en ga buiten op een van de bankjes, die ik eerder vandaag fotografeerde, op Rick zitten wachten.

Rick heeft in Reston gegeten en komt niet veel later. Hopelijk gaat het happy hour met Sara over twee weken wel door. We hebben elkaar op het hart gedrukt van tevoren te melden dat we gaan.

Nu gaan de voeten omhoog en hoop ik dat mijn pijnlijke knie morgen beter zal zijn. Anders moet ik weer aan een knieband geloven en dat staat zo lelijk.

Over keuring van het DRAAKJE en Rick weer thuis

Het is mooi zonnig als ik om kwart over zeven mijn bed uitstap. Ik zet het alarm wat ik alleen maar aanzet als Rick op reis is (ik weet het, het zou iedere nacht moeten) via de app uit en laat Orion zijn behoeftes doen.

Dan besluit ik nog eens decadent te doen en weer ontbijt te halen van Starbucks. Morgen is mijn koffiezetter er weer dus dan zal ik braaf thuis eten. Als ik bij Starbucks parkeer zie ik dat ik naast een hoarder of iemand, die in zijn auto woont, sta. Mijn hemel, er ligt van alles in van hondenvoer tot cereal. De chauffeur past er nog net in.

De nitro brew en egg bites staan al klaar en op het deck eet ik op mijn gemak ontbijt. Dan moet ik weer aan mijn uur cardio geloven. Dit keer loop ik weer eens een uur hard op het deck en iets meer dan een uur later heb ik mijn doel van 10000 stappen bereikt.

Intussen zijn de mannen van het dakenbedrijf terug. Rick was niet tevreden met wat delen van het dak. Ze gaan het nu beter maken volgens de voorman. Als ze klaar zijn zie ik geen verschil, maar wie weet Rick wel.

Gisteren heeft Saskia haar auto laten inspecteren en daar kwam van alles uit wat gemaakt moest worden, $500, boem! DRAAKJE moet deze maand ook geinspecteerd worden en ik besluit dat vanochtend bij de Sunoco te gaan doen. Zo in het midden van de maand is er verder niemand dus ik ben meteen aan de beurt.

De minivan is al meer dan 11 jaar oud dus ik hoop niet ook zo'n rekening voorgeschoteld te krijgen. Gelukkig is en blijft het een goed werkbeest en is er helemaal niets mis met mijn trouwe ros. Ik betaal de $20 en de van is weer voor een jaar goedgekeurd.

Voor mijn lunch krijg ik alweer water in mijn mond als ik aan een poke bowl denk. Die bestel ik dus via de Lei'd Poke app en neem de snelweg naar het restaurant. Ik geloof dat ik nu eindelijk de snelste weg heb gevonden. Tien minuten naar het restaurant en tien minuten terug, binnendoor was het minstens een kwartier.

Zoals altijd is het alsof er een engeltje op mijn tong pist. Ieder hapje is volop genieten. Ik zou eigenlijk ook een aantal van de andere poke restaurants in de omgeving moeten proberen, maar ben bang dat die me tegen gaan vallen.

Eigenlijk was ik van plan naar het zwembad te gaan, maar ik kan vanaf het deck hun muziek al horen. Ik heb een flinke hoofdpijn en verder ook veel pijn en heb geen zin om me weer aan hun harde muziek te moeten ergeren. Ik besluit in de rust van onze tuin te blijven en ga in mijn hangmatschommelstoel liggen lezen.

Er staat een aangenaam briesje en ik zou zo in slaap kunnen vallen hier. De enige geluiden zijn de cicade concerten en de vleugeltjes van de kolibries (okay, en af en toe geblaf van Orion). De vlinders vliegen af en aan en ik kan zo echt ontspannen hier buiten.

Mijn boek is Child Of The Morning van Pauline Gedge. Dit gaat over de vrouwelijke pharaoh Hatshepsut in het oude Egypte. Ik heb het boek al een keer gelezen, maar het grijpt me meteen weer. Een aanrader als je van de geschiedenis van de levens van de pharaohs houdt. Pauline Gedge heeft er een heel aantal fascinerende boeken over geschreven.

Tegen half vijf komt Rick binnen, terug van zijn reis naar Dallas. Hij maakt meteen een heerlijke bloody Mary voor mij en hij neemt een biertje. We praten gezellig bij op het deck, maar ondanks dat ik me onder het anti-muggenspul heb gespoten weten die krengen me toch weer te vinden.

Echt balen om door die kleine rotbeestjes naar binnen te worden gejaagd want het is buiten nog heerlijk. Hoezeer ik ook probeer al het stilstaande water uit de tuin te verwijderen lukt dat toch niet helemaal want er zijn plaatsen waar flinke plassen blijven staan na onweer zoals gisteravond.

Voor ons avondeten hebben we barramundi met citroensaus, spinazie en bloemkool tots. Het is de enige avond deze week dat we allebei thuis zijn. Het is dan ook gezellig weer samen te eten. Gek hoe ik altijd weer opzie tegen Ricks reizen en uiteindelijk is hij voor ik het weet ook weer thuis.

Over mijn vijfduizendste blog!

Allereerst viert dit blog vandaag een mijlpaal: mijn vijfduizendste blog verhaaltje! Op 1 september is dit blog zestien jaar oud en wat is er veel gebeurd in die tijd! Ik begon toen ons drietal basisschoolkinderen waren en  alle drie zijn nu natuurlijk volwassen en eentje zelfs getrouwd!

Ondanks Ricks afwezigheid ben ik toch weer keurig om zeven uur wakker. Het is bewolkt maar een aangename temperatuur. Ik besluit mezelf op een nitro brew en egg bites van Starbucks te trakteren en die peuzel ik op het deck op.

Dan ga ik naar boven voor mijn uur op de elliptische machine. Ik merk dat mijn benen erg moe zijn van al het lopen dus ik stel de machine op het laagste niveau in. Zo krijg ik mijn stappen wel bijeen maar met minder inspanning.

Als ik klaar ben maak ik aanstalten om naar Anytime Fitness te gaan. Ik geef Orion zijn ontbijt en rijd er naartoe. Sharon heeft weer een goed programma voor me wat mijn benen ontziet dit keer. We concentreren ons op bovenlichaam en buikspieren.

Op weg naar huis begint het te spetteren en daarna harder te regenen. Een mooie gelegenheid om wat huishoudelijke klusjes te doen. Voor ik het weet is het tijd om te gaan lunchen.

Gelukkig is het intussen bijna droog, maar ik eet toch maar binnen bij Zoe's Kitchen. Natuurlijk bestel ik weer de bloemkoolrijst bowl met zalm. Er staan ook andere low carb gerechten op hun menu maar ik vind deze zo ontzettend lekker!

Onderweg naar huis maak ik een foto van een van de gratis bibliotheekjes in onze buurt. De bedoeling is een boek te lenen of er je eigen boeken in te leggen voor anderen om te lezen.

Deze is gemaakt door een kunstenares, die er de favoriete bloemen van haar moeder, die niet lang geleden overleed, op heeft geschilderd (de anderen zijn meestal niet geverfde houten kastjes met een glazen deurtje). Ik heb er nog nooit gebruik van gemaakt maar vind het wel een leuk principe.

Thuis ga ik verder lezen in mijn leuke boek. Langzamerhand komt de zon tevoorschijn en wordt het ook warm genoeg dat ik zin heb om even in het zwembad af te gaan koelen. Ik loop erheen en zie dan dat er helemaal niemand is!

Gauw check ik Twitter om te zien of het misschien om de een of andere reden gesloten is. Dat is niet het geval dus ik ga naar binnen. Ik kan zien dat de lifeguards het maar niets vinden om aan het werk te gaan, maar ja, daar betalen we ze wel voor. Het water is lekker verfrissend.

Dan ga ik verder lezen en langzamerhand druppelen er meer mensen binnen. Ook Chris komt na een uurtje. Zij baalt want door tuinwerkers doet haar internet het niet en ze moet dingen klaar krijgen voor morgen. Arme Chris (ze is wiskundelerares) moet morgen alweer aan het werk. Ze heeft er helemaal geen zin in.

Tegen vijven loop ik terug naar huis. Daar loop ik een stukje met Orion en geef hem dan zijn avondeten. Ik heb vanavond met Chris afgesproken te gaan eten en haal haar op. Chris heeft net haar keuken blauw (muren) met wit (kastjes) geschilderd en het is een grote verbetering na de donkerbruine kastdeurtjes die ze eerst had.

We gaan vanavond naar Viet Aroma. Hier bestel ik zoals zo vaak de Fantastic Four, maar dit keer vraag ik om een tweede stokje varkensvlees in plaats van kip. Ik kan mezelf er nog steeds niet toe zetten kip te eten. De rijstpapier rolletjes smaken weer erg lekker en het gerecht van Chris ziet er ook goed uit (maar is wel kip).

We willen volgend jaar weer samen op reis en Chris heeft haast om veel plekken waar ze nog nooit geweest is te zien. Ze wil dolgraag naar Parijs en daar zeg ik geen nee tegen want dat is een van mijn favoriete steden. We zullen half april volgend jaar gaan en kunnen ons daar nu dus al op verheugen.

Nadat ik Chris weer thuis heb afgezet is mijn actieve dag voorbij. Ik zet de tv aan en ga in mijn luie stoel liggen. Orion begint eindelijk aan het botje wat hij al dagen meedraagt. Ik vermaak me met kookshows en de Antiques Roadshow, de Amerikaanse equivalent van Tussen Kunst en Kitsch.

Net na negenen wordt het duidelijk dat er een flink onweer aankomt. Het bliksemt en dondert constant. Gauw laat ik Orion uit voor het echt losbarst. Gelukkig heeft hij de angsten van Cosmo niet, maar nu vindt Orion het duidelijk ook niet leuk om buiten te zijn. Ik ook niet dus na zijn behoeftes rennen we naar binnen. Hopelijk duurt het niet te lang want ik ben moe en wil slapen.