Reis naar Anchorage

Zaterdag

Onze wekker gaat om zeven uur af en we douchen en pakken de laatste dingen in.  Rick geniet van een kop thee en ik word wakker met een kop koffie, maar we besluiten ontbijt te kopen op het vliegveld. 

Dan nemen we afscheid van een slaperige Kai en wachten op de taxi, die Rick gisteravond heeft besteld.  Ik heb hem aan de telefoon gehoord dus weet dat hij hem gereserveerd heeft.  Wat er ook komt echter, geen taxi.  Washington Flyer heeft ook geen reservering voor ons, blijkt. Dat is duidelijk misgegaan.

Gelukkig is dit maar een vrij kort reisje en Rick besluit zijn auto dan maar te nemen.  Het regent voor het eerst in weken gestaag, maar we hoeven maar even buiten te zijn om de bagage in te laden.  Vanuit de parkeergarage kunnen we door een overdekte tunnel naar de terminal lopen.  Het is een flinke wandeling, ik heb zo al bijna 3000 stappen bij elkaar!

Bij United Premier is het uitgestorven.  We zijn dus ook binnen een paar minuten ingecheckt.  Ook bij TSA Pre is erg geen mens.  Zo rustig hebben wij Dulles Airport nog zelden meegemaakt!  Nog geen kwartier nadat we de auto parkeerden lopen we al naar de trein voor de C gates!

Eenmaal daar halen we ontbijt van Au Bon Pain.  Een lekkere dunne bagel met ei en kaas voor mij.  Het smaakt ons prima.  We kopen ook wat drinken voor in het vliegtuig en kunnen dan al aansluiten in de rij voor groep 2.  Helaas komen we voor deze vlucht niet in aanmerking voor eerste klas, maar we hebben Economy Plus en niemand tussen ons in en dat voelt ongeveer hetzelfde.

De anderhalf uur durende vlucht is zo voorbij.  Ik heb weer een leuk boek en Rick kijkt naar de film Spy.  Die ziet er ook wel leuk uit en ik denk dat ik die naar Anchorage ga kijken.  We komen in de C concourse aan en onze Alaska vlucht zal over vijf (!) uur vertrekken vanaf de B concourse.

Gelukkig heb ik nog twee gratis dagpassen voor de United Club lounge en daar gaan we dankbaar gebruik van maken.  Maar eerst is het lunchtijd en we krijgen nog twee stoelen aan de bar van het Wolfgang Puck Cafe. 

Daar bestelt Rick een pizza en ik een ontzettend lekkere salade van baby boerenkool (het is net als baby spinazie, erg lekker!), rode quinoa, venkel, rozijnen, tomaat en Parmezaanse kaas.  Intussen raken we aan de praat met het stel naast ons, die uit New Jersey niet ver van Katja blijken te komen.

Het gesprek gaat over van alles en nog wat en de tijd lekker snel erdoor.  De vrouw laat wel vallen dat haar man acteur is, maar zowel Rick als mij ontgaat dat eigenlijk.  Tot er een jonge man naast Fred, de acteur, komt zitten en vraagt of hij hem van de tv kan kennen.

Ja, antwoordt Fred, ik ben hier om aan Chicago Fire mee te werken, maar ben ook bekend als de marshall van de tv serie Lost (en later online zie ik nog heel veel andere series en speelfilms).  Tjee, hebben we zomaar met een bekende acteur zitten kletsen zonder er erg in te hebben!

Als ik zeg dat Katja ook een grote Lost fan is en ik haar zal sms-en hierover stelt Fred voor haar een foto van hem en mij te sturen.  Helemaal leuk, natuurlijk.  Dan moeten zijn naar hun gate om terug naar New Jersey te gaan en wij zetten ons wachten voort in de United Club lounge.

Ze hebben er lekkere snacks en ik geniet van een glaasje witte wijn.  Zo is het opeens tijd om naar de gate te gaan.  We hebben weer Economy Plus stoelen, maar Rick wordt naar de balie geroepen.  Hij krijgt een upgrade naar eerste klas en niet veel later komt hij zwaaiend met die instapkaart terug.

Alleen geeft hij de nieuwe instapkaart aan mij!  Mijn naam staat erop.  Rick heeft geregeld dat ik zijn eerste klas stoel kan hebben. Zo lief!  Het wordt dan ook een heerlijke vlucht met veel lekkere hapjes (kreeft macaroni als hoofdgerecht) en drankjes, zelfs wat warme cognac.  Ik lees al die zeseneenhalf uur in mijn boek!  Het is zo spannend dat de tijd vliegt.

Als we Anchorage naderen zien we prachtig besneeuwde bergen uit het raam.  Ik weet het niet zeker, maar ik denk dat een ervan Mount Denali, de hoogste berg van de VS, is. Om een uur of half acht landen we en onze bagage is er vrijwel meteen.

Rick heeft een auto van Avis gehuurd en we rijden naar het Hilton hotel waar we ook bijna precies vier jaar geleden een nacht verbleven.  De omgeving is prachtig hier, bergen in de verte en water en herfstkleuren.

We krijgen een hoekkamer op de vijftiende verdieping met uitzicht op water en bergen.  We brengen onze bagage boven en gaan dan op zoek naar een restaurant om nog een hapje te eten.  Dat wordt het Snow Goose restaurant.

Rick neemt een hele maaltijd en ik een voorafje van zalmcakejes wat ook een hele maaltijd blijkt te zijn.  Inmiddels voelt het als twee uur 's nachts, want het his hier vier uur vroeger.  We zoeken dan ook gauw de kamer en onze bedden op. 

 

 

11 September veertien jaar later

The Things They Did To Me

1 Thing they did to me, ...
Was make me see,
That the USA is stronger
Than they'll ever be
Another thing they did to me
Was make me see
How horrible and sad
And dangerous and mad
This world can be
I wish I didn't have to know
That people can go
As far as the events of September 11
To send innocent people to heaven

Katja, 11 jaar oud, september 2001

Veertien jaar later en ik word nog steeds met een brok in mijn keel wakker.  Ik heb in vorige jaren al beschreven hoe wij de dag van 11 september 2001 beleefden en nog steeds speelt het als een film door mijn hoofd vanochtend.

Rick neemt afscheid en vertrekt naar zijn werk.  Hij verkondigt dat het net zulk mooi weer is als veertien jaar geleden.  Ook hij is er dus mee bezig.  Ik ga naar beneden en rooster een paar wafels en eet die onder het genot van een kop koffie op het deck op. 

Alle foto's en herdenkingen op Facebook stemmen me nog somberder en ik besluit Kai's cadeautje in Fairyville te gaan zetten.  Even ontsnappen in het fantasiedorpje van feetjes en een enkele kabouter dat ik deze zomer heb gecreeerd helpt.  Eigenlijk zou ik heel blij moeten zijn met weer een prachtige dag in ons leven.

Carpe diem, besluit ik ter plekke, het leven is kort en genieten van ieder moment is belangrijk.  Ik haast me naar Anytime Fitness en doe eerst een half uur cardio voor Sharon me komt halen voor een half uur gewichten.  Ik moet zeggen dat me dat goed bevalt, we doen meer achtereen en veel verschil met een uur merk ik niet.

Met Cosmo maak ik mijn tienduizend stappen in de buurt weer vol.  We lopen door het Southside park bos hier vlakbij en zien er een moeder hert met haar drie kleintjes.  Cosmo blaft flink, maar moeder hert is niet onder de indruk.  Ik neem foto's en pas na lange tijd besluit zij ook verder te gaan.

Het blijft bijzonder zomaar herten in de buurt te hebben lopen

Thuis maak ik me gauw klaar om naar de mall te gaan.  Rick stelde voor dat ik mijn verjaardag nog iets zou verlengen met een lunch daar en dat doe ik maar al te graag bij Paul in de Galleria mall.  Of althans, dat denk ik.  Ik sluit aan in de rij bij wat ik denk dat de bakkerij is.

Een medewerkster wenkt mij dat ze klaar is om mijn bestelling op te nemen.  Ik vraag naar de "Atlantique" sandwich, al zie ik niets wat erop lijkt in de vitrine.  Ze kijkt me dan ook niet begrijpend aan.  "Het gerookte zalmbroodje", verduidelijk ik.  "Die hebben wij niet", is haar antwoord.

Het blijkt dat ik in de Corner Bakery sta en Paul is er recht onder.  Schaam! Ik ken deze mall ook lang niet zo goed als Tysons Corner aan de overkant. Gelukkig heeft de juiste Paul wel mijn favoriete broodje en ik geniet ervan.

Vervolgens rijd ik naar de overkant naar Tysons Corner.  Daar loop ik naar de Microsoft Store, want mijn Band doet het niet meer.  Zonder enige moeite krijg ik een nieuwe mee.  Nu nog even uitvinden hoe ik die weer kan paren met mijn telefoon, want dat lukt thuis niet zo goed. 

De rest van de middag pak ik in en zorg dat ik genoeg vertier heb voor in het vliegtuig morgen.  Het zal een lange reis worden, maar zolang het gedurende de dag is en ik genoeg te doen heb vind ik vliegen heerlijk.

Intussen klets ik weer helemaal bij met Christine.  We zijn het erover eens dat we gewoon te ver van elkaar wonen!  We zijn alweer vijftien jaar vriendinnen, maar de helft daarvan woont Christine al in Alabama.  De plannen zijn er gelukkig wel om elkaar weer te gaan zien.

Rick komt thuis en we gaan weer naar het Reston Town Center.  Dit keer voor een bijeenkomst van voormalige medewerkers van Rick.  Rick werkt natuurlijk al een kwart eeuw voor dat bedrijf, maar de meeste mensen blijven niet zo lang.  Om de zoveel tijd wordt er een reunie georganiseerd voor (oud) medewerkers.

Vandaag is die bij Jackson's. In die bar zijn al een heel aantal oude bekenden van Rick aanwezig.  Ik ken ze wel vagelijk, maar al gauw zit ik alleen en is Rick helemaal enthousiast in gesprek.  Naast mij vraagt een vrouw of ik me ook zo verveel.  Het is de vrouw van een van die oude bekenden en we blijken veel raakvlakken te hebben.

Zo gaat de avond een stuk makkelijker voorbij.  Later komen er meer vrouwen van en die ken ik ook een stuk beter.  Het wordt al met al gezellig en pas om kwart voor negen bedenken Rick en ik dat we ook nog moeten eten.

Kreeftsalade

We krijgen een tafeltje in het restaurant en bestellen meteen.  Rick neemt de steak frites en ik de kreeft salade.  Die is heel erg lekker!  Dan haasten we ons naar huis, want Rick moet nog alles inpakken en morgenvroeg vertrekken we.

Nieuws van Kai's kant is dat hij eindelijk een kamer lijkt te hebben gevonden.  Heel goedkoop ook nog, onder de 300 euro en daar zit alles bij in!  Zo goedkoop zou je hier niet kunnen wonen en zelfs vroeger in Utrecht niet. 

Het ziet ernaar uit dat we dus eind september gaan vertrekken die kant op. Wat ik er ga doen is me nog niet duidelijk, maar Kai wil me graag mee hebben, dus ga ik, al is het maar als steun bij het nieuwe.

Een heel fijne verjaardag!

Terwijl Rick mijn favoriete ontbijt gaat halen bij Panera lees ik de meer dan honderd emails met felicitaties via Facebook en email.  Zo leuk altijd, het geeft meteen een echt jarig gevoel.

Helaas heeft Moeder Natuur geen zon in petto voor mij vandaag.  Het is wat grijs buiten en zeker een stuk koeler dan de afgelopen dagen.  Toch eten we gezellig op het deck, want het is nog altijd 23 graden.

Kai vertrekt voor een vergadering met zijn werkgever bij IKEA en Rick gaat naar zijn werk.  Er zit niets anders op voor mij dan de elliptical boven op te zoeken voor mijn dagelijkse beweging.  Op weg naar boven hoor ik mijn telefoon gaan en zie dat het Petra is, die op vakantie in Californie is.

Gauw bel ik haar terug want we hebben elkaar al sinds maart niet gesproken.  Tijdens mijn uur cardio kletsen we gezellig bij en zo vliegt de tijd ook lekker.  Dan maak ik me gauw klaar om met Rick in Reston te gaan lunchen.

Tot mijn verrassing is Kai ook alweer terug en gaat mee naar Reston.  Het is extra gezellig om met mijn twee mannen uit te gaan!  Van de meisjes heb ik inmiddels ook lieve sms-jes gehad.  Katja is de hele dag bezig met de begrafenis van Kevins grootmoeder dus een heel andere sfeer voor haar.

Rick wacht ons al op bij zijn kantoor en gezamenlijk rijden we naar het Reston Town Center.  Daar vragen we een tafeltje op het terras van Clyde's, ondanks dat het af en toe wat spat. De radar ziet er echter niet dreigend uit en het is een zeer aangename temperatuur.

Het wordt een heerlijke maaltijd.  Kai en ik delen de fried green tomatoes, een typisch zuidelijk gerecht.  Daarop volgend heb ik de gazpacho, die lekker licht is, en de tonijn "toren" met rauwe tonijn en komkommersalade, erg smakelijk.

Na het eten loopt Rick terug naar zijn kantoor en Kai en ik kopen kaartjes voor A Walk in the Woods bij Bow Tie Cinemas.  Natuurlijk is het heel rustig in de zaal zo midden op de dag.  Er zijn slechts een paar andere mensen aanwezig.

Na heel wat voorfilmpjes begint de film, die zich voornamelijk afspeelt op het Appalachian Trail.  Kai en ik hebben beiden het boek van Bill Bryson gelezen en zijn benieuwd hoe de film gaat zijn.  De film volgt het boek redelijk goed. 

Robert Redford en Nick Nolte zijn erg grappig samen en de natuur, ook van bij ons in Virginia (ik zie een bord voor het Shenandoah National Park), prachtig.  Ik herken zelfs een van de beroemde uitzichtpunten, McAfee Knob, waar we een aantal jaren geleden heen klommen.  Dat was niet ver van Virginia Tech, toen Katja daar studeerde.

Na afloop zijn Kai en ik het erover eens dat de film de moeite waard was.  Thuis ga ik even met de voeten omhoog, want om de een of andere reden, denkelijk het weer, heb ik veel pijn vandaag.  Dat maakt ook moe, dus even rust doet me goed.

Rick komt thuis en we vertrekken voor mijn verjaardagsmaal weer naar het Reston Town Center.  Rick heeft een tafeltje gereserveerd bij Passion Fish.  We beginnen met een lekkere cocktail en dan trakteert Rick mij op mijn favoriete gerecht, caviaar met alles wat erbij wordt geserveerd.  Zo ontzettend lekker, het is me weer veel te snel op!

Ik krijg een speciaal "Happy Birthday" menu

Mijn favoriete martini met bloody Mary mix

 

Ik zou wel drie van deze borden opkunnen

Als hoofdgerecht heb ik de soft shell crabs.  Ook die zijn heerlijk!  Ik heb er asperges en zoete aardappelfrietjes bij.  De mannen smullen ook van hun maaltijden.  We hebben dus echt geen plaats meer voor een dessert.

Dat stelt de serveerder voor een probleempje.  Ik krijg namelijk een gratis dessert voor mijn verjaardag met een kaarsje.  Het is key lime pie met meringue en we nemen er toch een paar hapjes van, want het is erg lekker.

Op de terugweg haalt Rick nog wat macarons bij Whole Foods voor het geval ik toch nog zin krijg in iets zoets.  Een verjaardagstaart is niet aan mijn besteed, namelijk.  Macarons, daar kun je me daarentegen voor wakker maken!

Vervolgens is het tijd voor Rick en Kai om mij hun cadeautjes te geven.  Ricks grote cadeau weet ik al.  Ik ga namelijk zaterdag met hem mee naar Anchorage, Alaska, voor een paar dagen.  Hij moest daar voor zaken zijn.  Het is een flinke reis voor een paar dagen daar, maar ik zie ernaar uit de stad beter te leren kennen.  Vier jaar geleden hadden we er nauwelijks tijd.

Toch wilde Rick vandaag ook nog iets hebben en ik krijg een heel handige "regenjas" voor mijn DSLR.  Die gaat meteen mee dit weekend, want regen is in Alaska zeker mogelijk. Kai verrast me met een feeenhuisje, ook weer een pompoenachtige.  Ik kan niet wachten hem morgen aan Fairyville toe te voegen!

Het was een heerlijke dag vandaag!  Ik kan het niet helpen vanavond toch weer terug te denken aan morgen veertien jaar geleden.  Er is zo'n rubriek in de Libelle "de dag, nadat..." en ik denk er al een tijdje over mijn verhaal over de dag nadat ik veertig werd in te sturen.  Dat was namelijk 11 september 2001.

PS: Voor degenen die zich afvragen waar de foto van ons pleintje is.  De server is down en er wordt aan gewerkt

Zestien jaar Amerikaans staatsburger

Even geen rondleidingen meer tot laat volgende week dus ik blijf lekker doezelen tot een uur of half negen.  Terwijl ik me aankleed denk ik terug aan zestien jaar geleden toen ik de eed voor het Amerikaanse staatsburgerschap aflegde. 

Het was een plechtige ceremonie op 9-9-99 en het deed me toch wel erg veel om me officieel burger van dit immense land  te mogen noemen.  Het grootste recht wat ik ermee verkregen heb is het stemrecht.  Vooral in deze tijd leidend naar de presidentsverkiezingen volgend jaar en zoveel rare vogels als kandidaat ben ik blij dat ik mijn medezegje, hoe klein ook, kan doen.

Sinds 1999 (ook, want ik heb dubbele nationaliteit) mijn vlag

Voor mijn ontbijt maak ik een paar gepocheerde eieren met spinazie en Parmezaanse kaas.  Ik eet ze buiten op het deck op, maar oh, wat is het vochtig!  Ik ben maar blij dat ik vandaag geen rondleiding heb. 

Drie kwartier voor mijn (vandaag late) personal training uur start ga ik naar Anytime Fitness.  Voor Sharon me komt halen heb ik mijn cardio er dus al opzitten.  We bespreken de mogelijkheid om in plaats van een uur de personal training sessies een half uur te maken.  Ik vraag me af of dat niet beter is voor mijn spieren, die na zo'n uur wel erg moe voelen.  We gaan het vrijdag proberen.

Terwijl we met buikspieroefeningen bezig zijn maak ik kennis met Kim.  Zij blijkt schilderlessen te geven overdag.  Daar heb ik wel oren naar!  Altijd leuk om in de herfst/winter iets nieuws te leren.  Ik krijg haar informatie mee en besluit eens te gaan kijken wanneer die lessen zijn.

Thuis lijn ik Cosmo aan voor een wandeling door de buurt.  Het is werkelijk heel erg warm en vochtig en hij wil dan ook niet lang.  Ik heb mijn macrolens mee en hoop een paar insektenfoto's te krijgen.  Er zijn echter niet veel dingen meer in bloei, maar op wat wel in bloei is zijn de bijen nijverig bezig.

Na mijn douche ga ik Vienna in.  Mijn eerste stop is de drive thru van de bank. Zo handig om gewoon vanuit je auto te bankieren.  Ik besluit voor mijn lunch een soba noodle bowl van Panera te nemen.  Na afloop haal ik een gezonde "sweet green" met boerenkool-, spinazie-, selderij- en appelsap van Robeks.  Erg lekker!

Bij Whole Foods haal ik avondeten en dan heb ik de rest van de middag "vrij".  Als ik thuiskom zie ik twee grote dozen op de stoep staan.  Een ervan is van Amazon, de ander van ProFlowers. Ik haast me om vooral die laatste naar binnen te halen, want de bloemen staan in de felle 34 graden zon!

Het is een mooi boeket verschillend gekleurde rozen van Rick en de kinderen alvast voor mijn verjaardag morgen.  Ik zet ze gauw in een vaas, maar het is duidelijk dat de bloemen te lijden hebben gehad van de hitte.  Er vallen al blaadjes van de knoppen. Zo jammer, want het zijn prachtige rozen.

De andere doos is mijn verjaarscadeau van mijn zus.  Wat een leuke verrassing!  Er zit een pompoenfeeenhuisje in met twee feetjes.  Ik zet ze meteen bij hun medebewoners van Fairyville.  Het begint er al herfstachtig uit te zien (hoewel ik schoppend en gillend, zoals we hier zeggen, dat seizoen inga, afscheid van de zomer is altijd moeilijk!).

De hangmat lonkt beneden in de tuin en ik lees er een leuk kort verhaal in.  Na een paar uur word ik echter lek geprikt door de muggen!  Wat een rotbeestjes zijn het toch.  Misschien volgende zomer toch maar de tuin ertegen laten behandelen, al heb ik daar gemengde resultaten over gelezen.

Het betrekt ook en wordt zo mogelijk nog vochtiger.  Ik verplaats me naar binnen en bereid vast de krieltjes voor met rozemarijn, zeezout en olijfolie.  Zo kunnen ze meteen de oven in als Rick thuiskomt. 

We eten ze met doperwtjes en worteltjes en voor Rick en mij zalm en voor Kai Parmezaanse kip.  De krieltjes zijn net snoepjes, zo lekker!  Ik ben zo blij dat we die hier nu sinds een aantal jaar ook kunnen krijgen. 

En zo gaat de laatste avond van alweer een levensjaar in.  Het lijkt inderdaad ieder jaar sneller te gaan! 

Nog een hete, maar leuke rondleiding

De scholen zijn vandaag dus weer begonnen, maar wij merken daar alleen van dat er weer schoolbussen rijden.  De wekker gaat wel om kwart voor acht, want ik heb weer een rondleiding.  Het weerbericht geeft een hete dag aan dus ik kleed me weer in mijn golf skort en luchtig topje "uniform".

Na een paar wafels en een bak koffie achterover te hebben geslagen brengt Rick me naar de metro.  Zo'n veertig minuten later stap ik bij het Smithsonian station uit.  Daar is het heel stil en ik neem meteen aan dat de enige twee mensen, die er staan, mijn gezelschap van vandaag zijn.

Dat blijkt inderdaad het geval en ik maak kennis met R. en E. uit Zwolle.  Op weg naar het Washington Monument vertel ik over de geschiedenis van de stad en de herkomst van de Smithsonian musea.  Veel mensen verbazen zich erover dat die allemaal gratis zijn en dat is inderdaad een groot goed.

Zo blauw, die lucht!

Bij het Washington Monument kijken we of er nog kaartjes zijn en vragen er drie voor half een.  Dat is altijd een goede tijd om naar boven te gaan, want de zon staat dan hoog zodat er aan geen enkele kant tegenlicht is.

Voor we naar boven kunnen lopen we langs de andere monumenten.  Het is overal heel rustig.  De toeristen, die er nog zijn, zijn veelal buitenlands of oudere stellen.  Bij het Vietnam Veteranen Monument is er zelfs heel even niemand behalve wij.  Dat komt zelden voor.

Ook langs het Tidal Basin is het lekker stil.  E. houdt van fotograferen dus we nemen goed de tijd voor alles.  Ook wijs ik haar een mooie fotogelegenheid bij het Koreaanse oorlogsmonument, nog altijd mijn favoriet.  Ik vind het heel leuk om hun enthousiasme voor de stad waar ik zo van houd te zien!

Na alle monumenten bezocht te hebben lopen we terug naar het Washington Monument.  Daar komen we om kwart over twaalf aan, maar we hoeven niet tot half een te wachten en mogen zo naar boven. 

Het is mooi helder vandaag met knalblauwe luchten en een paar mooi weer wolkjes.  Het uitzicht is dus weer prachtig.  Ik wijs hen van alles aan en neem natuurlijk zelf ook weer de nodige foto's.  Ik vind het ook nog steeds leuk zo over de stad uit te kijken.

Eenmaal weer beneden lopen we snel naar de Old Ebbitt Grill, want de magen rommelen intussen.  Als ik binnenloop hoor ik Mark Tony verbeteren dat de uitspraak van mijn naam Pee-trah is en niet Pet-trah.  Grappig, maar ik luister toch naar beiden en nog heel wat andere verbasteringen van mijn naam in het verleden.

We genieten alle drie van de koelte en het eten.  Ik neem weer het flatbread, E. de gegrilde kipsandwich, die er ook erg lekker uitziet en R. de steak salade.  Het blijft een lekker en gezellig restaurant.

Die eerste stap terug in de hitte is altijd weer even een "wauw" gevoel.  Vooral voor R. en E., die net gisteren uit het voor ons koude Nederland kwamen.  Ik loop er natuurlijk al de hele zomer in en het is niet zo vochtig vandaag.

We bekijken de voor- en achterkant van het Witte Huis en lopen dan Pennsylvania Avenue af naar het Capitool.  Zolang we in de schaduw blijven valt het goed te doen, maar de zon is meedogenloos.  Ik zie op mijn telefoon dat het 34 graden is en dat op 8 september!

Als laatste lopen we de Library of Congress in.  We bekijken de grote leeszaal waar ik ooit nog eens een kaart voor wil gaan halen om onze stamboom te onderzoeken.  Ook de bibliotheek van Thomas Jefferson blijft interessant.

En dan is de rondleiding alweer voorbij.  E. vroeg me nog of ik het nog steeds leuk vind en het antwoord daarop is een volmondig "ja".  Als iets me zal weerhouden zal het niet de zin erin zijn, maar mijn benen en voeten, want het is iedere keer wel een enorme wandeling.

We lopen naar het Capitol South metrostation en ik help hen nog even genoeg geld op hun kaartjes laden.  Dan zie ik dat mijn trein over een minuut aankomt en we nemen gauw afscheid.  Zij moeten de blauwe lijn hebben, die na mijn oranje trein komt.

In de trein heb ik gelukkig meteen een zitplaats.  Ik lees verder in mijn Bess McBride boek, zo'n leuk en echt wegzwijmel verhaal als je van romans houdt.  Er zit ook veel humor in haar boeken dus ik kan deze auteur echt aanraden.  Helaas is het alweer een jaar na haar laatste boek, ik kan niet wachten tot er een nieuwe uitkomt.

Kai komt me weer lief van het station halen en dan ga ik op het deck op een bezoekje van de kolibrietjes wachten.  Gisteren las ik dat ze zo langzamerhand weer naar het zuiden van trekken.  Ik zal de vogeltjes missen.  Volgens mij hebben wij er minstens twee, want ik heb ze de afgelopen weken samen gezien.  Of misschien zijn die anderen al op doorreis.

Voor ons avondeten bestelt Rick kabobs van Friends.  Dan kijken we America's Got Talent.  Mijn favoriet is vorige week weggestemd en nu heb ik geen idee wie er kans maken.  Het is het perfecte vertier na een hele dag op de been!

Een luie Labor Day

Rick is allang het bed uit als ik eindelijk na negenen naar beneden ga.  Ik heb heel veel spierpijn dus misschien wel wat te enthousiast geweest dit weekend.  Ik besluit het vandaag rustig aan te doen, even geen sporten of veel lopen.

Het is al flink warm buiten, de zomer duurt deze september zeker voort!  Rick werpt zich op als ontbijtkok en maakt allerlei lekkers.  Ik krijg een dunne bagel met gepocheerd ei en gerookte zalm voorgeschoteld.  Voor de anderen maakt hij roerei en bacon.  Dat laatste ruikt heerlijk, maar ik proef er wat van en het is niet mijn ding.

Na het eten ga ik toch boven op de elliptical een half uurtje de knopen uit mijn spieren "lopen".  Ik lees mijn roman uit en ga dan op zoek naar een nieuw boek.  Ik dacht er een gevonden te hebben van Bess McBride, die erg humoristische tijdreis romans schrijft, maar ik blijk die al gelezen te hebben.  Het is echter zo'n leuk verhaal dat ik toch blijf lezen.

Katja wil graag onze nagels gaan laten doen dus we laten de mannen thuis en gaan naar Pro Nails 3.  Daar is het druk!  We moeten dus even wachten voor we aan de beurt zijn.  Ik kies een glitterende koperachtige kleur voor mijn tenen. 

Diezelfde kleur is er niet voor de gel, blijkt later, maar we vinden een goed alternatief met oranje-bruin en glitters.  Ook krijg ik het telefoonnummer van mijn favoriete styliste, Thu, die naar een andere salon is gegaan.  Katja laat haar nagels ter ere van de Virginia Tech footballwedstrijd vanavond donkerrood en oranje verven, de kleuren van haar college team, de Hokies.

De mannen hebben intussen trek gekregen en we besluiten met zijn allen bij Noodles & Company te gaan lunchen.  Op hun terras smullen we van de lekkernijen.  Ik heb een Buff Japanese Pan, spinazie in plaats van pasta en andere groentes met een pittig sausje.  Ik heb mijn groentes voor vandaag zo wel binnen!

Het plan was om voor Katja en Kevin terug naar New Jersey rijden naar het zwembad te gaan.  Dat gaat na vandaag dicht tot volgend jaar mei.  Het is zo snel gegaan weer, deze zomer!  Helaas staat er echter een dikke rij om te wachten naar binnen te gaan, want het maximum nummer bezoekers is in het zwembad (dat lijkt trouwens altijd maar vrij weinig, want het bad is allerminst vol).

Jammer, maar dan besluiten we maar lekker te gaan bubbelen in de hot tub.  Dat is ook wel zo ontspannend en mijn spieren zijn er zeker blij mee.  We kletsen gezellig met zijn vieren, want Kai heeft geen interesse.  

Dan moeten Katja en Kevin zich helaas klaarmaken om terug naar New Jersey te rijden.  Zorro gaat ook weer mee en Django natuurlijk.  Nu hebben we nog enkel Cosmo, Meike en Snickers hier, voor het eerst in lange tijd maar twee katten!  Het weekend is voorbij gevlogen en het is even slikken bij het afscheid.

Chris schrijft op Facebook dat zij het zwembad na twintig minuten binnen is gekomen.  Even weifel ik of ik niet toch wil gaan, maar zo laat in de middag beginnen ze al met alles op te ruimen en dat vind ik altijd deprimerend. 

Daarom besluit ik lekker terug te gaan in de hot tub.  Terwijl de stralen op mijn rug kloppen en de pijnen verlichten lees ik ontspannen verder in mijn boek.  Intussen voorziet Rick mij af en toe van een natje en droogje en ik geniet van de rondvliegende vlinders en eekhoorns, die van de besjes aan de bomen in de tuin eten.  Veel idyllischer dan een vol met gillende kinderen zwembad, maar toch is het jammer dat we daar vandaag niet nog even van konden genieten.

Pas na zessen kom ik uit het warme water van de hot tub.  Gauw maak ik me presentabel en dan gaan Rick en ik dit Labor Day weekend afsluiten met een etentje bij Matchbox.  Hier aten we vorig jaar toen we in het hotel logeerden vaak.  Gek te bedenken dat we daar een jaar geleden nog steeds "woonden".

Ook vanavond is het weer zeer goed vertoeven aan de bar hier.  We kijken de eerste American footballwedstrijd van de Hokies (Virginia Tech) tijdens het eten.  Katja en Kevin vertrokken daarom ook eerder, zodat ze de wedstrijd konden zien. 

Beiden zijn Hokies, want als je bij Virginia Tech hebt gestudeerd ben je dat voor je leven.  Rick is daarom een Spartan, de mascotte van Michigan State.  Mensen hier zijn hun hele leven trouw aan de sportteams van hun "alma mater"s (de colleges waar ze heengingen).

Rick en ik delen een voorafje en dan neemt hij een salade als hoofdgerecht en ik de gegrilde zalm, mijn favoriete gerecht hier.  Voor Kai brengen we een pizza mee.  Intussen laat Rick zijn auto opladen in de garage.  Katja sms-t dat ze weer veilig thuis zijn en zo eindigt een heel leuk Labor Day weekend! 

Morgen weer een rondleiding, dus op tijd naar bed voor mij!  De scholen in onze county (provincie) beginnen ook weer, maar daar hebben wij sinds vorig jaar niets meer mee te maken.  Het blijft een vreemd gevoel na al die jaren. 

Grappig is wel dat zowel Katja als Saskia onafhankelijk van elkaar zeiden de hoorn, die ze vroeger op de eerste schooldag kregen, te missen.  Langdurige bloglezers zullen zich die misschien herinneren.  Ik had er geen idee van dat de kinderen die zo op prijs stelden!

Nog een leuke familiefoto, ik ga ze allemaal weer missen, maar ben blij dat we het zo goed met elkaar kunnen vinden