Nog een warme rondleiding en een lekker rustige zondag

Zaterdag

Met schrik word ik om zes over acht wakker!  Oeps, want ik wilde om acht uur opstaan voor mijn rondleiding.  Ik spring mijn bed uit en ben bang dat ik Rick daarmee ook wek, nog een oeps.  Maar het gaat allemaal goed en ik heb genoeg tijd om me klaar te maken.

Rick heeft zich opgeworpen me naar de stad te rijden.  Op weg erheen halen we ontbijt en koffie bij Starbucks.  De barrista begroet Rick met "hi Rich", een van de dingen, die hem altijd ergeren, maar hij verbetert haar tot mijn verbazing niet.

In de auto eten we en rijden richting de stad.  Intussen horen we via de verkeersinformatie op de radio dat de gewoonlijke brug, die we de stad in nemen, helemaal vaststaat.  Gelukkig zijn er nog twee andere keuzes en via de Memorial Bridge rijden we zonder problemen Washington binnen.

Bij het Smithsonian station zet Rick me af en daar zie ik al een groepje van vier zitten.  Inderdaad zijn het C. en B. en S. en S. met wie ik vandaag op pad ga.  Gelukkig zijn ze allemaal gekleed op het alweer zomerse weer, want het is voor september weer flink warm vandaag.

De dag begon mistig, maar de mist trekt al gauw op en dan loopt het kwik al gauw naar de dertig graden.  Ik vind het heerlijk weer, maar voor mensen direct uit Nederland voelt het natuurlijk erg warm.

Natuurlijk begin ik weer met een korte geschiedenis over het ontstaan van de stad.  Dan lopen we naar het Washington Monument.  Het zonlicht daarop met de wolken als achtergrond is zo mooi dat ik er ook maar weer eens een foto van maak.

Al denk ik dat de kans miniem is, ik stel toch voor te kijken of er nog kaartjes zijn om naar boven te gaan.  Dat zouden ze wel leuk vinden, maar helaas zoals ik eigenlijk al verwachtte zijn de kaartjes voor vandaag vergeven.

We lopen dus verder en bij het Tweede Wereldoorlog monument zien we een groep Honor Flight veteranen uit Oregon.  Veel ervan zijn Tweede Wereldoorlog veteranen en ik zie sommigen nog zelf rondlopen.  Ik teken ervoor rond mijn negentigste nog zo vief te zijn!

Ook bij het Vietnam Veteranen Monument loopt een groep Honor Flight veteranen, dit keer uit New York.  Ik vind het een super mooi programma!  De gezichten van die mensen als ze "hun" monumenten zien zijn zo emotioneel.  Het is onbeschrijflijk.

Het is vandaag enorm druk in de stad.  Dat het toerisme ieder jaar toeneemt is mij wel heel duidelijk!  Het eerste jaar dat ik rondleidingen gaf was het beduidend rustiger in september, zelfs in het weekend.  Dit jaar blijft het druk tot nu toe.

Het Lincoln Memorial is dan ook een bijenkorf van toeristen.  Lincoln zit er nog steeds stoicijns op zijn troon.  Al 93 jaar en hij is nog geen dag verouderd.  Hij ziet er nog altijd mooi wit uit, ook wel geholpen door een schoonmaakbeurt een paar jaar geleden toen een Chinese dame groene verf op hem spoot.

Wij lopen verder naar het Koreaanse oorlogsmonument, altijd indrukwekkend.  Dit keer zien we wat leuks.  Een gids, die een groep Amerikanen rondleidt, gaat naast zijn eigen foto op de muur daar staan.  Ik wist altijd al dat dit echte foto's zijn, maar het is wel heel bijzonder om iemand naast zijn foto van zo lang geleden te zien staan!

Helaas geen duidelijke foto

Het is trouwens een gezellig paar stellen waar ik mee optrek vandaag.  We lachen wat af!  Rond het Tidal Basin is het zoals gewoonlijk wat rustiger.  Het Martin Luther King Jr. Memorial bekijken we, een van de kortere stoppen van de rondleiding. 

Daarentegen is er van alles te vertellen over het Franklin D. Roosevelt Memorial.  Ongelooflijk hoeveel symboliek en verhaal daarin zit!  Jammer genoeg staan de fonteinen vandaag uit, want die dragen toch wel erg veel bij.

Als laatste monument bekijken we Jefferson.  We genieten van de tocht daar, die lekker verkoelend werkt.  In de winter is het hier ijzig, maar 's zomers een welkome bries.  Jefferson staat er altijd statig naar het Witte Huis te kijken.  Daar staat nu een telefoonpaal voor, want de hele stad is in de ban van het bezoek van de Paus volgende week.

Wij lopen terug naar de bewoonde wereld.  In het weekend zijn er allerlei sportwedstrijden op de Mall en we zien tegenover het Holocaust museum iets wat ik in ieder geval nog niet eerder heb gezien. 

Bubbelvoetbal, mensen met een gigantische opblaasbal om zich heen, die voetbal spelen. Het ziet er erg leuk uit en we blijven even kijken.  Er is een bal om "aan te proberen", maar er gaan zoveel zweterige mensen in dat wij het maar voorbij laten gaan. 

Via de achterkant van het Witte Huis lopen we naar Potbelly. Daar nemen we een tafeltje buiten op het terras. Er is een groot verschil met snelheid van de bediening vandaag versus gedurende de week.  Er zijn maar twee medewerkers vandaag en die hebben er duidelijk geen zin in.

Na een kwartiertje hebben we eindelijk onze broodjes.  Gelukkig is iedereen het erover eens dat die erg goed smaken.  Ik heb mijn gewoonlijke kaas en champignons broodje met hete pepers en die blijft mijn favoriet hier.

Eigenlijk zou ik hier best uren kunnen zitten.  Het is zo lekker met een briesje en de anderen vinden dat ook.  Maar toch gaan we verder.  Via de voorkant van het Witte Huis lopen we Pennsylvania Avenue af.  Ook stoppen we nog even in de White House Gifts winkel waar de dames een paar magneten uitzoeken en we hartelijk lachen om een We Shall Overcomb t-shirt met Donald Trump erop.

Op een gegeven moment komt er een groepje Mexicaanse jongeren voor ons lopen in mariachi kleding.  De bellen aan hun kostuums begeleiden ons.  Ik zie ook allerlei politie die Constitution Avenue afzetten. 

Fiesta DC blijkt bezig te zijn. Als ik niet zo moe was en pijn in mijn benen had zou ik er na de rondleiding heengaan, want het ziet er heel kleurrijk en vrolijk uit.  Ook de muziek ervan begeleidt ons naar het Capitool. 

Daar klimmen we (zo voelt het altijd echt na de hele dag in de hitte) Capitol Hill op.  Als laatste lopen we de Library of Congress binnen.  Ook daar is het druk en we moeten even wachten om naar boven te gaan om de grote leeszaal te zien.  Intussen vraag ik dingen aan de docent, die mij ook nog niet duidelijk waren hier.  Zo leer ik ook weer wat meer.

Dit mozaiek van Minerva is als een van de weinigen in dit gebouw niet in de VS gemaakt, maar in Italie

 

We bekijken de grote leeszaal, die degenen van hen, die National Treasure Book of Secrets hebben gezien, meteen herkennen.  Ik vertel wat we er zien en dan werken we onze weg naar beneden.  We bekijken Jefferson's bibliotheek en de oude kaarten in een andere tentoonstelling voor we weer naar buiten gaan.

Daar neem ik afscheid, want zij hebben zin in een drankje of een ijsje.  Ik wijs ze naar de Capitol Hill buurt waar allerlei restaurantjes zijn.  Ik loop naar de metro waar mijn trein net aankomt.  Rick wilde me op komen halen, maar met alle drukte in de stad heb ik besloten de metro terug te nemen.

Eenmaal in Vienna staat Rick me al op te wachten.  Thuis ontspan ik op het deck en geniet van de af en aan vliegende vogels, want ik heb nu de kolibries vertrokken zijn de vogelvoeder weer gevuld. 

Ons cardinaaltje kwam ook weer eens kijken

Dit wordt voorlopig (misschien wel tot komende zomer) de laatste echt warme dag (wat me wel wat verdrietig stemt, want tot nu toe heb ik mijn hoofd in het zand kunnen steken dat de herfst echt in aankomst is).

Rick stelt voor ergens te gaan eten waar Kai ook graag meegaat.  Ik heb vandaag al de hele dag de Cheesecake Factory in gedachten gehad om de een of andere reden.  Ik weet dat Kai dat ook een leuk restaurant vindt en inderdaad hij gaat graag mee.

We krijgen meteen een tafeltje en ik begin met een gegrilde verse artisjok.  Rick heeft de summer rolls en Kai een onwijs grote portie buffalo kip!  Daar zou wel vier mensen van kunnen voeden!  Als hoofdgerecht neem ik mijn favoriete luau salade en grappig genoeg Rick ook.  Kai heeft de biefstuksalade en we laten het ons allemaal goed smaken.  Kai neemt de overblijfselen mee in een "doggy bag" voor zijn lunch morgen.

De rest van de avond kijken we naar de finale van America's Got Talent.  Ik ben helemaal blij als mijn favoriet, de buiksprekende Paul Zerdin wint.  Bij hem zie je helemaal niet dat zijn keel beweegt, zoals je zelfs bij Jeff Dunham soms ziet. Er zaten een aantal heel goede talenten bij dit jaar.  Rick en ik vinden het beiden jammer dat Howard Stern ophoudt met de show.  We zijn benieuwd wie de nieuwe judge wordt.

Zondag

Het is lekker uitslapen geblazen vanochtend want we hebben voor de verandering helemaal niets in de planning.  Dat is wel goed voor mij, want ik kreeg halverwege de rondleiding gisteren een brandend gevoel in mijn benen en wist toen dat ik tegen mijn "muur" was opgelopen, bijna letterlijk.

We staan pas na negenen op en zien dan beneden dat de plank in onze jassenkast uit de muur naar beneden is gekomen.  Daar gaat mijn rustige zondag, zegt Rick. Hij wil er echter absoluut niets van weten dat ik hem ermee help, dat vraagt hij wel aan Kai.

We genieten ons gewoonlijke zondagse Panera en Starbucks ontbijt buiten op het deck.  Zo fijn dat het op 20 september nog warm genoeg is om dat te doen!  Morgen wordt het wel een heel stuk koeler, maar dat is maar voor een dag en dan wordt het weer lekker, maar niet meer zo heet als het is geweest.

Na veel wikken en wegen boek ik een wat grotere auto bij Sixt voor volgende week.  Het is toch handiger met drie of vier grote tassen dan de trein en zo kunnen we misschien in de omgeving ook nog wat dingen gaan bekijken.

Omdat ik vrijwel geen ervaring met in Europa rijden heb, heb ik voor een automaat gekozen.  Ik heb mijn rijbewijs voor ik naar de VS vertrok weliswaar in een schakelwagen in Nederland gehaald, maar dat is dus al meer dan dertig jaar geleden.  Ook heb ik Kai als tweede bestuurder opgegeven en die heeft helemaal geen ervaring met schakelen.

Verder blijven Kai en ik de eerste nacht bij het vliegveld logeren, want ik vertrouw mezelf niet achter het stuur na een nachtvlucht. Bovendien kon ik toch al voor 30 september geen kamer krijgen in Germersheim. 

Vanaf 1 oktober vond ik nog vijf nachten in Hotel Kurfurst, maar de recensies daarvoor zijn maar matig.  Verder zat alles vol en kreeg ik daar ook de laatste kamer nog via Booking.com.  Hopelijk valt het mee, de foto's online zien er prima uit, maar ja, die vertellen niet altijd het hele verhaal.  Ik zal de vijf nachten er wel overleven neem ik aan, gelukkig schrijven de meesten wel dat het "sauber" is.

Nu nog even Kai achter de vodden aanzitten om met een lijstje te komen van wat hij allemaal nog moet doen en waar ik hem bij kan helpen.  Ik heb zo'n vermoeden dat ik vooral voor mentale steun meega, maar dat is ook prima.

Van mezelf moet ik een volle rustdag nemen vandaag, vooral voor mijn benen. Dat betekent geen cardio op de elliptical.  Maar een ontspannende wandeling door de buurt met Cosmo en fototoestel mee mag wel.  Ik neem een aantal foto's van onze nazomerse buurt.  Er zijn wel wat tekenen van herfst te zien, maar vrijwel alles is nog groen.

Banded hairstreak butterfly

Intussen klets ik ook bij met Saskia.  Zij wilde graag dat Kai en ik dinsdag naar Richmond zouden komen, maar dat zie ik niet zitten met hoe ik me voel.  Gelukkig begrijpt Saskia dat en ook is het WK Wielrennen begonnen in Richmond en is de stad daardoor heel erg druk.  Ze komt nu waarschijnlijk een van de komende dagen hierheen om afscheid van Kai te nemen.

Verder gaat het goed met haar, hoewel ze wat moeite heeft met de properheid van haar huisgenootje.  Nu is Saskia absoluut niet de schoonste dus als zij klaagt dat Bella de kattenbak niet verschoont en alles achter zich laat slingeren wil dat wat zeggen.  Ik adviseer haar een lijst met taken te maken en die eerlijk te verdelen.

Voor de lunch maak ik mijn favoriete eten van vroeger op de middelbare school, een paar bruine (Ezekiel hier) boterhammen met pindakaas en sambal.  Rick moet daar altijd wat om lachen, maar hij heeft zelf beaamd dat het een lekkere combinatie is.

Dan maakt Rick de hot tub voor mij klaar en ga ik heerlijk bubbelen.  Voor ik het weet is het vijf uur, heb ik mijn boek uit en zie ik eruit als een pruim.  Mijn spieren hebben het heerlijk gevonden dat getrommel op mijn rug en benen!  De mannen halen intussen het meeste uit de tijd samen, die ze nog hebben voor Kai vertrekt, en spelen Xbox in de basement.

Hot tub en hangmat, wat wil ik nog meer

We eindigen deze ontspannen zondag met Indiaas eten dat door Curry Mantra wordt bezorgd.  Ik heb nog drie dagen vrij voor de volgende rondleiding.  Die kunnen Kai en ik mooi benutten voor het verder voorbereiden van zijn verhuizing.

Een dag vol met herten

Gisteravond bleef ik veel te laat op om bij te kletsen met Rick!  Hij had natuurlijk vier uur jet lag en ik was moe van mijn rondleiding, maar bijpraten won.  Ik hield het niet zo lang uit als hij, geen idee wanneer hij ons bed opzocht.  Ik kon om half een niet meer.

Duidelijk was ik heel moe, want pas om kwart voor acht word ik weer wakker.  Rick ligt nog op een oor als ik me om negen uur eindelijk uit bed hijs.  Ik schrik nog, want denk op mijn horloge te zien dat het al tien uur is en dan heb ik personal training, maar het is toch echt negen uur.

Gauw zet ik een heel sterke pot koffie om wakker te worden.  Mijn energie niveau is miniem vandaag.  Ik heb best vaak, vooral in de zomer, dat ik maar doorga en dan zegt mijn lichaam opeens tot hier en niet verder.  Gisteren moest ik wel doorgaan, maar vandaag mag het wat minder.  Morgen wel weer aan de bak, maar daar denk ik nog even niet aan.

Bij Anytime Fitness wacht Sharon me al op en we doen een uur gewichten en veel rekken en strekken.  Daarna doe ik nog een half uur op de elliptical tot Rick sms-t wanneer ik thuis denk te komen.  Als ik terugschrijf bijna klaar te zijn wacht hij op mij voor hij naar zijn werk vertrekt.  De reis naar Alaska heeft ons nog dichter bij elkaar gebracht, als dat al mogelijk was.

Na afscheid van Rick genomen te hebben ga ik Vienna in.  Ik haal medicijnen op bij Rite Aid en doe een pakketje naar Naomi op de post.  Zij vroeg om een magneet uit Alaska en ik vond er een paar.  Altijd leuk om voor iemand te "shoppen".  Hopelijk vindt zij ze ook leuk. Ik durf geen "magnet" op het douane formulier te zetten, want die zijn verboden, dus wordt het maar een "toy".  

Bij Manhattan Bagel haal ik gauw een dunne bagel met tonijnsalade en eet die op het deck op.  Ik vraag Kai eens of hij zijn formulieren voor school (uiterlijk de 23e moeten die binnen zijn) nu op heeft gestuurd.  Dat is niet het geval en het is net of ik hem wakker schud.  Opeens kopieert hij zijn paspoort en doet de rest.  Hij heeft dus geen tijd om met mij en Cosmo mee te gaan.

Cosmo gaat maar al te graag met mij mee naar Great Falls. Het is weer een schitterende zomerse dag, ook voor hier warmer dan gewoonlijk met een graad of dertig.  De lucht is mooi blauw met mooi weer wolkjes en dus perfect voor het park.

Dat vinden anderen kennelijk ook, want het is vrij druk.  Ook met andere honden en als mensen Cosmo niet kennis laten maken met hun honden blaft Cosmo als een gek.  Ik loop dus maar de andere kant op naar de watervallen, want bijna iedereen gaat de kant van de dam op.

Dit keer bezoek ik maar een uitzichtpunt om de honden dus te vermijden. Het water staat heel laag. Op de radio hoorde ik dat we de droogste augustusmaand in vele jaren hadden en tot nu toe is september ook erg droog. 

Dan kies ik het rivierpad hoog boven de rivier.  Op een gegeven moment hoor ik een geluid en denk eerst dat het een loslopende hond is.  Dan zie ik een witte staart en realiseer ik me dat het een witstaart hert is dat ons pad overstak.  Ze blijft nieuwsgierig naar ons kijken, terwijl haar metgezel rustig door graast.  Cosmo heeft dit keer niets door.

Nieuwsgierig hert

 

Prachtige uitzichten

Terug bij de auto geef ik Cosmo water, maar heb zelf ook enorme dorst.  Stom dat ik niets mee heb genomen met deze warmte.  Gauw ga ik via de express lanes naar huis en drink daar een lekker koude diet Coke. 

De telefoon gaat en mijn buurman Chuck vraagt of ik getuige kan zijn bij het notariseren van de koop van het huis van zijn ouders in Florida.  Natuurlijk kan ik dat!  Zij hebben vorige zomer de hele zomer gezorgd voor onze katten en ik zou graag meer terugdoen, maar zulke dingen zijn kleine gunsten.  Uiteindelijk hoef ik maar een handtekening te zetten, maar we kletsen intussen gezellig.

De rest van de middag kleur ik lekker in mijn kleurboekje.  Dit keer een bloemenmassala van een bloem, die ik niet echt ken, dus ik kan mijn eigen kleurenschema bedenken.  Het ziet er als het af is altijd weer leuk uit, vind ik.

Rick komt thuis en stelt voor de nieuwe wijn bar bij Bonaroti uit te proberen.  Kai, die al zijn formulieren vandaag gelukkig inderdaad in heeft gestuurd, wil niet mee.  Zodra we de bar binnenlopen weet ik het al.  Er hangt geen sfeer, de paar mensen, die er zijn, zijn in de zeventig en het hele decor ziet er ook zo uit.

Onderweg naar het restaurant zien we dit hert lekker van de rozen van onze achterburen genieten

Rick is wat milder in zijn opinie en wil het wel een kans geven.  We bestellen een Aperol spritz, die er aantrekkelijk uitziet en lekker is (al is er wat te veel Aperol naar mijn smaak wat het drankje bitter maakt).  De dame achter de bar doet haar best en de eigenaar Sergio komt ook nog even hallo zeggen.

Eigenlijk zie ik ook niets van mijn gading op hun menu hier, behalve wat voorafjes.  We bestellen daarvan, Rick de bruschetta en ik een heerlijk lichte soep van kippenbouillon met ei, spinazie en Parmezaanse kaas.  Intussen blijft het saai en opeens horen we Sergio ook echt helemaal afgaan op iemand met een aantal vier letter woorden. 

Rick wilde eerder niets weten van mijn in het Nederlands geuite suggestie om ergens anders verder te eten.  Nu heeft hij de $30 gerechten op het menu gezien en het totale gebrek aan gezelligheid hier en opeens heeft hij het ook wel gehad.  We verzinnen een smoes dat vrienden op ons wachten en rekenen af.

We haasten ons naar concurrent Pazzo Pomodoro.  Daar is het zo gezellig aan de bar dat we geluk hebben dat er net twee stoelen vrijkomen.  Een van de eigenaren, Jimmy,  komt meteen op ons af en we biechten ons bezoek aan de andere bar op.  Jimmy zegt heel netjes dat hij Sergio graag mag, maar omgekeerd niet.  Niet verwonderlijk, want Jimmy's restaurant doet het duidelijk een stuk beter.

Wij genieten ook van ons eten hier.  Ik neem de caprese salade, de tomaat is zo rood en zoet, heerlijk!  Dan ben ik stout en bestel het prosciutto en kaas plankje.  Niet gezond, wel erg lekker is het.  We hebben de nieuwe "wijn bar" een kans gegeven, maar Pazzo Pomodoro is veel leuker, authentieker (al is Sergio absoluut van oorsprong Italiaans) en lekkerder.

Net zei ik nog dat ze ons pleintje niet inkomen, maar daar waren dan opeens twee hertenheren in de tuin van onze buren!

Zo begint ons weekend, ik bedenk me dat Kai en ik over tien dagen de plas oversteken.  Ik heb mijlen gebruikt en een upgrade naar business first gekregen voor de gevreesde nachtvlucht naar Frankfurt.  Ik zie er nu een stuk minder tegenop.  Ook ga ik een automaat huren en kan Kai mede-chauffeur zijn, de dingen waar ik me druk om maak(te) worden steeds minder.

Een rondleiding in prachtig weer

Oef, met een jet lag van vier uur vroeger gaat die wekker wel erg snel vandaag!  Om kwart voor acht sta ik naast mijn bed en maak me klaar om naar de stad te gaan.  Ik rooster een paar wafels en zet koffie. 

Als ik daar echter melk in wil doen, komt die in vieze klonten uit het pak!  Bah!  Ik kijk naar de datum, maar hij zou goed moeten zijn tot de 19e.  Dan maar zwarte koffie, hoewel ik daar helemaal niet van houd.  Ik drink dan ook maar een halve mok.

Kai is lief genoeg op te staan en me naar de metro te brengen.  In de trein rijd ik langs allerlei files.  Soms denk ik dat zelf rijden zoveel makkelijker en fijner zou zijn, maar als ik dat dan zie toch maar liever een overvolle metrotrein.

Om kwart over negen stap ik bij het Smithsonian station uit en zie een stel op een van de bankjes zitten.  Aangezien er verder bijna niemand is (ik vraag me af waar mijn vriend Michael heen is nu het toeristenseizoen voorbij is) neem ik aan dat het mijn gezelschap voor vandaag is.

Inderdaad blijkt dat het geval en ik maak kennis met de Belgische A. en D.  Zij zijn hier, net als de mensen, die ik volgende week donderdag en vrijdag zal rondrijden, voornamelijk voor het WK Wielrennen in Richmond deze week.  Saskia heeft daarom de komende week ook vrij van school.

A. is zeer slechtziend en ik vraag haar hoeveel ze kan zien zodat ik een beetje idee heb van hoe beschrijvend ik alles moet bespreken.  Ze vertelt dat ze kan zien dat ik een zonnebril opheb en een paardestaart in.  Haar zicht is ongeveer 18%, maar ze wil dat ik de rondleiding gewoon doe zoals altijd.

Sowieso vertel ik natuurlijk veel en ook beschrijvend dus dat gaat helemaal prima.  We lopen langs het Washington Monument en kijken of er nog kaartjes zijn om naar boven te gaan.  Die zijn er wel, maar helaas voor twee uur en half drie en die tijden komen niet goed uit met de rondleiding.  Zij zijn hier morgen ook nog dus gaan het dan nog eens proberen.

Het is een gezellig stel en we lachen wat af onderweg.  Het is rustig bij het Tweede Wereldoorlog monument en er is een prachtige weerspiegeling in de Reflecting Pool.  D. stelt voor een foto van mij te maken en dat vind ik wel leuk, zo "aan het werk".

Opeens zijn er weer hele toeristengroepen in de stad.  We banen ons een weg door de groepen.  Het zijn vooral de oudere Amerikanen, die nu hun land door toeren in grote georganiseerde reizen.  Ook hoor ik Italiaans en natuurlijk heel wat Aziatische talen. 

Deel van het verpleegstersbeeld bij het Vietnam Veterans Memorial

Het is werkelijk schitterend weer met knalblauwe lucht.  Eindelijk een rondleiding zonder dat ik er als een verzopen kat uitzie, al is het wel rond de dertig graden.  A. en D. vinden het wel erg warm, maar die komen ook zo uit Belgie.

Na de Vietnam, Lincoln en Korea monumenten kopen we een flesje vers koud water.  Dan steken we over naar het Tidal Basin.  Hier ben ik soms wat bezorgd om A., want het pad kan flink oneven zijn.  Gelukkig helpt D. haar en de enige keer dat ik haar zie struikelen is over een wel ingewikkeld stuk met allemaal boomwortels, die uitsteken.

We bekijken het Franklin D. Roosevelt Memorial en dan als laatste het Jefferson Memorial.  Van daaruit hebben we gewoonlijk mooi uitzicht op de achterkant van het Witte Huis, maar vandaag staat er een lelijke groene paal voor.  De aanwezige park ranger weet te vertellen dat het een tijdelijke mobiele telefoonpaal is voor het bezoek van de Paus volgende week.

Later zien we nog meer voorbereidingen voor dat bezoek.  De stad wordt er helemaal voor ingericht. Je zou bijna denken dat de Paus op bezoek kwam... Oh, wacht... (ik weet eigenlijk niet eens of dat een uitdrukking is, mijn opa zei het altijd als mijn oma overdreven aan het schoonmaken was in zijn ogen).

We lopen naar de Old Ebbitt Grill waar Mark vandaag niet aanwezig is.  We krijgen wel, zoals nu als mijn voorkeur in hun systeem staat, een tafeltje in de hoofdzaal.  Edward, die een goede serveerder is, maar mij na ik weet niet hoeveel keer nog niet herkent, bedient ons.

A. en ik nemen beiden de flatbread met tomaatjes en rucola en D. de kip linguini, die er ook erg lekker uitziet.  Het valt me al op dat A. erg weinig eet.  Nu is zo'n flatbread echt niet veel, gewoon een lunchportie, maar ik denk maar dat ze misschien gewoon wel een heel kleine eter is.  Je weet het maar niet.  D. eet met graagte de rest van haar flatbread op.

We zetten onze tocht voort en zien dat we heel ver van de voorkant van het Witte Huis moeten blijven.  We kunnen het huis zelfs vrijwel niet zien.  Ik vraag aan een Secret Service agent of dat met de achterkant ook het geval is en dat beaamt hij.

Wetend dat A. en D. morgenochtend vroeg een rondleiding in het Witte Huis hebben stel ik voor de achterkant over te slaan.  We zullen er nauwelijks iets van kunnen zien en het is toch weer een stuk lopen.  Daar stemmen ze mee in.

We vervolgen onze tocht langs Pennsylvania Avenue en ik merk dat A. erg stil wordt.  Ik ben al bang dat ze mijn rondleiding saai vindt, maar gelukkig is dat niet het geval.  Haar eten is echter niet goed gevallen en ze is erg misselijk.

Helaas is er zo dicht bij het Capitool helemaal niets en ze besluit toch door te lopen naar de Library of Congress.  Daar zijn de toiletten gelukkig dichtbij.  Het helpt echter allemaal niets en A. verlangt naar een Rennie.  Dat merk kennen we hier niet, maar zij heeft ze mee in het hotel.

We lopen dan ook gezamenlijk naar de metro en nemen dezelfde trein tot Metro Center.  Daar neem ik afscheid van hen, want zij moeten overstappen op een rode lijn trein.  Ik hoop dat A. het ondanks de nare misselijkheid toch een leuke rondleiding vond.  En natuurlijk dat het enkel indigestie was, niets ernstigers.

Kai komt mij weer van het metrostation halen en Rick, die vanochtend al om half drie op moest om vervolgens de hele dag deze richting op te reizen, belt dat hij vertrekt uit Seattle.  Ik rijd zodra ik thuiskom naar Safeway voor meer melk, want zwarte koffie vind ik werkelijk verschrikkelijk!

Voor het avondeten kies ik sushi van Yama.  Kai vindt hun kip katsu lekker.  We eten samen op het deck, al eten de muggen intussen van mij mee. Ik bedenk me dat Kai en ik al over minder dan twee weken naar Duitsland vertrekken.  Hij lijkt er zo koel als een komkommer over en als ik vraag of hij nog dingen moet kopen o.i.d. krijg ik het typische Kai antwoord: "Ik weet het niet".

Terwijl ik op Ricks thuiskomst wacht kijk ik naar Jeff Dunham in Hollywood.  Ik vind hem zo leuk, altijd!  Vooral Achmed, the dead terrorist, die altijd weer met grappige opmerkingen komt.  Daarna is er een special van Mat Franco, ook al zo'n leuke "tovenaar".  Helemaal goed voor mijn moeie botten, want ik voel de jet lag wel en wil toch opblijven voor Rick.

Vlucht naar huis

Na een goede nachtrust sta ik monter om half acht op.  Ik ben blij deze overnachting gedaan te hebben, al heb ik natuurlijk helemaal niets van San Francisco kunnen zien.  Dat is een van mijn favoriete Amerikaanse steden, maar ach, ik ben er al vaker geweest.

Als ik me aan heb gekleed en alles in heb gepakt is mijn om acht uur bestelde ontbijt er nog niet en het is al kwart over acht.  Ik waag er een telefoontje aan en krijg te horen dat ze achterlopen.  Tja, ik kan niet veel langer wachten, want moet naar het vliegveld.  Nog geen vijf minuten later wordt er aan de deur geklopt met mijn bestelde lekkernijen.

Gauw smul ik van de gepocheerde eieren, ham en een English muffin.  Ook de hash browns, de aardappeltjes, die bij ieder ontbijt worden geserveerd zijn lekker met paprika er doorheen.  Na een paar koppen koffie heb ik mijn nodige caffeine ook weer naar binnen. 

In de lobby check ik uit en wacht op het shuttlebusje naar het vliegveld.  Dat is zeer gerieflijk en binnen de twintig minuten word ik bij de United terminal afgezet.  Ook vandaag heb ik om onverklaarbare redenen een eerste klas stoel.  Natuurlijk hoor je me daar absoluut niet over klagen, maar mysterieus blijft het wel, want er staan wel zeventien mensen op de wachtlijst.

Zo mag ik ook eerste klas inchecken natuurlijk en ben mijn tas zo kwijt bij de balie.  Ook de TSA Pre gaat zeer vlot en ik loop maar wat door de winkeltjes om de tijd door te brengen.  Er zijn wat problemen met air traffic control waardoor we ietwat vertraagd zijn, maar om kwart voor elf kunnen we aan boord.

Modern tintje in het vliegveld

Na nog wat oponthoud door een "file" van vertrekkende vliegtuigen stijgen we op.  Ik heb Kai maar ge-sms-t dat hij goed op de aankomsttijd moet letten, want wellicht is die iets later dan het schema. Bij het opstijgen hebben we mooi zicht op San Francisco en de Golden Gate Bridge voor we de wolken ingaan.

We hebben weer drie keuzes voor de lunch.  Mijn eerste keus is Thaise kip kerrie en tweede maar weer de ravioli met spinazie.  De derde keuze, short ribs, is niet aan mij besteed.  Als voorafje krijgen we een lekker verse groene salade met quinoa.

Dan krijg ik inderdaad mijn eerste keuze, de Thaise kerrie kip, en die smaakt erg goed.  Intussen wordt mijn glaasje prosecco regelmatig bijgevuld.  Twee stoelen verderop zie ik een man worstelen met vlekken op zijn overhemd van de pasta tomatensaus.  Ik bied hem mijn Tide stick aan, een "pen", die gevuld is met wasmiddel.  Dankbaar gebruikt hij die en ik heb mijn goede daad van vandaag weer gedaan.

Dit vliegtuig heeft geen televisie, maar wel internet.  Zo kan ik mijn blog dus al onderweg schrijven.  Als toetje krijgen we citroensorbet, mijn favoriete smaak!  Dan besluit ik weer eens aan een zentangle te beginnen.  Dit keer worden het een paar veren, ik vind het zo leuk om al doende te bepalen wat het gaat worden.

Net heb ik het af als we op Dulles landen.  Ik sms Kai dat ik er ben en hij blijkt bij de baggage claim op me te wachten.  Zo fijn!  Hij helpt me met mijn tas en heeft dichtbij geparkeerd. 

Op weg naar huis bestellen we pizza's van Zpizza en thuis zijg ik neer op mijn bank.  En zo zit mijn Alaska avontuur er ook weer op.  Het was een hele reis, maar ik vond het zeker de moeite waard vooral zondag!  Het heeft me ook weer eens laten zien wat een gigantisch continent Noord-Amerika is!  Ik heb er 8900 United mijlen bij, dat is meer dan 14000 kilometer!

Museum en dan beginnen aan de lange terugreis

Om zeven uur ben ik weer klaarwakker, hoewel ik vannacht een stuk beter heb geslapen.  Net als de jet lag begint te verdwijnen is het alweer tijd om terug te gaan.

Een blik uit het raam stemt niet blij.  Heel mistig en er valt weer een koude regen. Niet onverwacht, dat ook weer niet, maar een zonnetje en nog een laatste blik op de bergen zou leuk geweest zijn.  Ik zeg tegen Rick dat ik nu wel blij ben niet langer te zijn gebleven, want met dit weer is er weinig te beleven hier in Anchorage.

Vanochtend hoeft Rick pas om tien uur te beginnen en we besluiten eens ergens anders te gaan ontbijten dan het saaie hotelrestaurant.  Gisteravond hebben we de tip van Snow City Cafe gekregen.  Dat is een stukje lopen, maar volgens de serveerster het beste ontbijt in de stad.

Als we er binnenlopen is het duidelijk dat veel mensen dat vinden.  Het cafe zit vol, maar we hoeven maar heel even op een tafeltje te wachten.  Ze hebben allerlei plaatselijke dingen op het menu.  Rick en ik kiezen beiden de eggs Benedict (zonder Hollandaise saus) met een zalm cakeje en een crab cakeje in plaats van de gewoonlijke Canadian bacon.

Dit cafe is zeker een aanrader als je geen haast hebt.  Het duurt namelijk wel twintig minuten voor we ons eten voorgeschoteld krijgen.  Het is het wachten helemaal waard, want smaakt voortreffelijk!

Eenmaal terug in het hotel verkleedt Rick zich en we nemen afscheid.  Rick blijft hier nog tot donderdag, ik ga vanmiddag op weg terug naar huis.  Ik heb donderdag namelijk een rondleiding.  Het is een nogal ingewikkelde terugreis die ik heb verkozen in twee etappes te maken.

Eerst heb ik echter nog de hele ochtend in de stad.  Op mijn lijstje van nog te bezoeken dingen staat het Anchorage Museum.  Deel daarvan is ook het Arctische onderzoekscentrum van het Smithsonian.  Ik loop erheen en betaal de $15 entree.

Het is een erg interessant museum over de geschiedenis van Alaska, de oorspronkelijke bewoners en Anchorage zelf.  Ik leer veel over de verschillende stammen waaronder ook de Eskimo's in het hoge noorden.  Niet alleen zijn er allerlei dingen van te zien, iedere stam heeft ook een kort filmpje, wat ik nog het leukst vind om te kijken.  Om de een of andere reden fascineren de levensstijlen van de oorspronkelijke bewoners van dit continent me enorm.

Anderhalf uur later heb ik alles wat ik wilde gezien en loop terug naar het hotel.  Daar pak ik mijn spullen weer in en besluit weer te gaan lunchen bij F Street Station.  Ik bestel dezelfde crabsalade sandwich als gisteren, dit keer met uiensoep. 

De elanden heb ik in het wild niet gezien, maar deze vond ik erg leuk

Ook neem ik dit keer een paar plakjes van de enorme cheddarkaas, die op de bar ligt met kaasschaaf. Erboven hangt een bordje "for display only, do not eat" wat de eigenaar er op verzoek van de gezondheidsdienst heeft geplaatst.  Nu is het eten van de kaas voor eigen risico.  Hij smaakt super en is duidelijk een trekpleister voor dit restaurant.

Terug in de hotelkamer haal ik mijn bagage op en ga naar beneden om een taxi naar het vliegveld te nemen.  Ik heb wel het gevoel hier alles gezien te hebben wat ik wilde zien. Als het mooier weer was geweest niet, maar het blijft de komende dagen zo grijs en regenachtig.

De taxichauffeur is Hongaars en maakt zich erge zorgen over de moslimvluchtelingen, die zijn land binnendringen.  Hij is ook in Nederland geweest en heeft daar niets dan goeds over te zeggen.  Washington DC is volgens hem een sprookjesstad waar hij ooit nog taxichauffeur hoopt te worden.  Ok dan, ik weet weer alles wat ik moet weten in dat kwartier naar het vliegveld!

Om de een of andere reden hebben de United goden mij zowel voor deze vlucht naar San Francisco als morgen de vlucht naar Washington eerste klas gegeven.  Ik moet het altijd eerst nog zien, want verwacht ieder moment dat ze gaan zeggen dat er een foutje is opgetreden.

In ieder geval niet voor de vlucht naar San Francisco.  Ik krijg zitplaats 3F en mag eigenlijk twee tassen inchecken.  Ik ga naar Frankfurt ook proberen de nachtvlucht business klas te krijgen met mijlen.  Hopelijk mag ik dan ook twee tassen inchecken, scheelt weer voor Kai.

Anchorage heeft een leuk vliegveld en ik loop er wat rond. Ik hoop de gerookte zalm wodka te vinden en tot mijn vreugde blijkt er inderdaad een klein winkeltje met allerlei alcoholische dranken te zijn.  Die heeft die wodka ook en ik klets nog even met twee Nederlandse mannen, die ook op weg naar huis zijn.

Dan probeer ik een selfie te nemen met de opgezette eland, die er staat.  Dat lukt niet en een man lacht en vraagt of ik wil dat hij mij op de foto zet ermee.  Helemaal goed!  Als ik ze dan niet in het wild tegenkwam is zo'n tamme opgezette een prima alternatief.

De vlucht is mooi op tijd en ik zit heerlijk in eerste klas.  We krijgen weer drie keuzes aan maaltijden en ik kies de spinazie en champignons ravioli.  Die is erg lekker!  Er wordt een aardbeien salade met feta bij geserveerd, die me ook goed smaakt.

De tijd breng ik door met het kijken naar twee films.  De eerste, Spy, is een heel grappige comedie.  Far from the Madding Crowd vind ik zo'n heerlijk Engels historisch drama.  Het eindigt natuurlijk precies zoals verwacht, maar tussendoor is er van alles gaande.  Ik heb het precies goed getimed, want de film eindigt op het moment dat we landen.

Voordeel van eerste klas vliegen is ook dat mijn tas als eerste op de band komt.  Ik loop dus meteen naar buiten waar een limousine chauffeur me zijn auto probeert aan te smeren.  Ik weiger en loop naar de reguliere taxi's.  Ik ben al te vaak geflest door dit soort personen.

De taxi brengt me snel naar het Hilton bij het vliegveld.  Daar krijg ik meteen mijn sleutel mee voor een kamer op de vijftiende verdieping.  Grappig genoeg zaten we in Alaska ook op de vijftiende verdieping.  In dit hotel ben ik enkel en alleen om te slapen, want morgenochtend neem ik een directe vlucht naar huis.

Op de kamer bestel ik nog een bord met hummus en groentes, want ik heb toch nog trek.  Het eten in het vliegtuig was niet echt een volle maaltijd.  Het is hier in San Francisco een uur later dan in Anchorage dus ik ga proberen op tijd te gaan slapen.

Anchorage trolley tour en Alaska Zoo

Jammer genoeg was het weerbericht correct en plenst het als we om zeven uur opstaan.  De bergen zijn niet te zien en ik laat mijn plannen om de natuur in te gaan voorgoed varen.  Ik was er toch al een beetje nerveus over, want het is geen toeristenseizoen meer en laat het aan mij over om in mijn eentje oog in oog met een beer of eland te komen.

Regen :(

Plan B is ook erg leuk, dus dat gaat van start.  Eerst ga ik met Rick mee naar beneden om te ontbijten.  Hij heeft alleen wat gedraald en is opeens laat.  Hij eet heel gauw en ik geniet wat rustiger van de English muffin met Canadese bacon en gepocheerde eieren. 

Dan maak ik me klaar om te gaan sporten.  Ik loop naar de andere toren en neem de lift naar de sportruimte.  Die is vrij groot hier en heeft ook uitzicht op het centrum van Anchorage.  Ik kies een van de ellipticals en lees verder in mijn spannende boek (Chronos Files van Rysa Walker). 

Als ik zesduizend stappen bijeen heb vind ik het genoeg.  Ik kleed me warm aan en loop naar het grappige bezoekerscentrum.  Het is een log cabin met gras als dak.  Daar vraag ik naar de trolley en kan mee met de volgende om tien uur.

Het is een rondleiding van een uur en ook weer erg leuk, want naar plekken waar ik nog niet geweest ben.  Zo zien we een ondergronds gebouwd huis (of althans het dak daarvan).  In Earthquake Park zijn de gevolgen van de 9,2 op de schaal van Richter aardbeving van 1964 nog te zien.  Wat vroeger vlakke grond was is sindsdien heuvelachtig.

Als laatste rijden we door het grootste vliegveld van kleine vliegtuigjes met een motor ter wereld.  Heel veel gebieden in Alaska zijn enkel met boot of vliegtuig(je) te bereiken.  We zien ook veel watervliegtuigjes en een waarschuwing dat vliegtuigjes voorrang hebben op de weg.

De gids, Colton, is een geboren en getogen Alaskan en vertelt erg leuk.  Het uur vliegt dan ook voorbij en voor ik het weet zijn we terug bij het bezoekerscentrum. 

Terug in de kamer regel ik met Kai onze reis naar Duitsland.  Hij is er eindelijk zeker van dat hij een gemeubileerde kamer heeft en om nog een redelijke vliegticketprijs te krijgen moet het twee weken van tevoren boeken.  Ook zag ik vanochtend dat de hotels in Germersheim volraken.

We vertrekken de negentwintigste, hebben een nacht in Frankfurt en komen dan de eerste oktober in Germersheim aan, zodat Kai meteen zijn kamer kan betrekken.  Ik blijf dan een weekje om hem een beetje te helpen inrichten e.d.  Nu moet Kai dus goed gaan bedenken wat hij mee wil nemen, want we hebben natuurlijk maar beperkt plaats.

Terwijl ik mijn klanten voor later deze maand eindelijk laat weten dat ik beschikbaar ben voor hun rondleiding heeft Saskia ook goed nieuws.  Zij is aangenomen bij Whole Foods en gaat daar goed verdienen.

Dan is het lunchtijd en de trolley gids raadde F Street Station aan. Dat is eigenlijk maar een kleine bar maar heel gezellig en volgens hem met lekker eten.  Nou daar had hij helemaal gelijk in!  Ik bestel een sourdough sandwich met crabsalade en een kop tomatensoep.  Het smaakt helemaal prima!

Vanmiddag wil ik naar de Alaska Zoo en daar is een gratis busje heen.  Ik was van plan Ricks huurauto te gebruiken, maar vind het wel zo fijn om erheen gebracht te worden.  De rit erheen duurt ongeveer twintig minuten en ik geniet van het uitzicht.  Helaas geen elanden, die zogenaamd overal in de stad te zien zouden zijn, maar de chauffeur zegt er zelf de afgelopen paar weken geen gezien te hebben.

Bij de dierentuin betaal ik de $15 entree en neem een kaart mee. Het is inmiddels gelukkig droog en heel af en toe is er zelfs een zonnestraaltje.  Ik zie meteen dat hun kooien wel erg donkere tralies hebben (maar de meesten geen dak).  Jammer, want dat ziet er zo heel erg als een gevangenis uit en vermoeilijkt mooie foto's.

Toch geniet ik van de veelal actieve dieren.  Ook in deze dierentuin zijn er weer voornamelijk dieren uit de noordelijke klimaten.  Veel ervan zijn wezen of gewonde dieren van plaatselijke diersoorten.  Mijn absolute favoriet zijn de ijsberen, want die heb ik alweer vele jaren niet gezien. 

Na zo'n anderhalf uur heb ik het wel gezien.  Toevallig belt mijn zusje dan ook net dus we kletsen gezellig even bij.  Ik kijk nog wat rond in de winkel, maar zie niets van mijn gading.  De busjes komen keurig om kwart over drie om de Holland America cruisegasten en mij mee terug te nemen.

In het hotel fris ik me op en niet veel later komt Rick ook terug van zijn werkdag.  Alles is goed gegaan met de vergaderingen met de diverse indianenstammen waarvoor hij hier is.  We besluiten voor het eten even in het stadje rond te gaan lopen en wat te drinken.

We bekijken eerst een leuke totempaal, die je hier overal ziet, maar deze is met de dieren van Alaska.  Dan zien we het gedenkbeeld voor Dwight Eisenhower, die president was toen Alaska de 49ste staat werd.  Daar staat ook een bord met de geschiedenis van de stad en ik realiseer me nu pas dat de stad pas honderd jaar oud is! 

Nu moet ik zeggen dat ik gehoopt had lekker met mijn fototoestel door de straten hier te dwalen en bijzondere architectuur te fotograferen.  Echter is mijn indruk van vier jaar geleden terecht, het enige bijzondere gebouwtje, althans in het centrum, is het bezoekerscentrum.  De rest zijn voornamelijk saaie jaren zestig blokkendozen (gebouwd na de aardbeving van 1964, die 200 levens eiste).

We gaan op zoek naar een leuke bar om wat te drinken en vinden die bij Orso.  We nemen plaats aan de bar en Rick bestelt een plaatselijk biertje.  Ik zie dat ze gerookte zalm wodka hebben van een plaatselijk merk.  Daarmee maken ze een surf en turf bloody mary, die ik natuurlijk moet proberen.

Als snacks bestellen we eerst de crab corn dogs, maar die vind ik helemaal niet lekker, veel te week en geen smaak.  De gevulde eieren met crab en zalm zijn echter heerlijk.  We proberen ook nog de gerookte zalm wodka alleen en ik vind hem erg lekker.  Geen idee waar we een fles kunnen kopen, echter.

Voor ons avondeten hebben we net als gisteren bij de Glacier Brewhouse gereserveerd.  Maar goed ook, want we horen de hostess alweer zeggen dat er een enorme wachttijd is.  Dit stadje kent weinig restaurants en er is een cruise schip aangelegd dus daar zal het wel drukker door zijn.

Wij genieten weer van de heerlijke zalmdip!  Ik wou dat we die mee naar huis konden nemen.  Dit keer krijgen we er knapperige crackers bij, want het brood van gisteren vonden we niet lekker.  Ik schrijf dat later ook op een commentaarbriefje wat naar onze ervaringen vraagt.

Chelsea is een zeer attente serveerster en als "hoofdgerecht" heb ik een salade met groen, druiven en blauwe kaas en de halve pond krabbenpoten dit keer.  Die vind ik makkelijker te ontleden dan gisteren en ze smaken weer super. 

Ricks collega's aten hier ook toevallig en we kletsen even gezellig.  Natuurlijk gaat Rick morgen met hen eten, maar vanavond vond hij het leuker als wij nog samen zouden eten zonder werkpraat.  Daar ben ik hem wel dankbaar voor al heb ik van het begin af aan gezegd dat ik me aanpas.  Ik ben tenslotte mee op zijn zakenreis.

We lopen alweer door miezerige regen terug naar het hotel.  Hoe mooi het hier ook is, ik zou er absoluut niet willen wonen.  Het klimaat alleen al, maar ook alles zo afgelegen en midden winter vier uur daglicht, ik moet er niet aan denken.  Dit is mijn laatste avond hier, Rick heeft nog twee nachten. 

Foto's van vandaag staan hier

Een dag natuur ten zuiden van Anchorage

We hadden een wat onrustige nacht, want er kwam de hele tijd een luid toeterende trein voorbij en ik was om drie uur al klaarwakker.  Ik heb nog gekeken of we het noorderlicht konden zien, maar daar was niets van te bekennen.  Om zeven uur houd ik het echt niet meer uit in bed en sta op.

Rick is ook allang wakker heb ik gemerkt.  Nou, dan beginnen we lekker vroeg aan de dag.  We bekijken het buffet beneden en dat ziet er prima uit met veel vers fruit en gerookte zalm, altijd mijn favoriet.  We smullen dus van een lekker ontbijtje en vragen dan de auto van de valet.

We hebben besloten vandaag de Seward Highway ten zuiden van Anchorage een stuk te gaan rijden.  Die loopt vrijwel helemaal langs het water van de Turnagain Arm en er zijn een aantal punten, waar het interessant is om uit te stappen. 

De eerste daarvan is Beluga Point.  In deze zijtak van Cook Inlet zwemmen namelijk de witte beluga walvissen.  Onderweg erheen zie ik al de rug van een ervan boven water komen dus we hebben goede hoop er een aantal te zien.

We parkeren de auto en steken de spoorlijn over om dichter naar het water te klimmen.  Daar staan al een aantal mensen te kijken, maar zij hebben nog geen beluga's gezien en geven het op.  Dat klinkt niet hoopvol, maar Rick en ik zijn vastbesloten, ook al omdat ik niet veel verderop wel een dier boven zag komen.

En jawel, we hebben geluk.  Op een gegeven moment komen er twee vlak langs zwemmen.  Zo dichtbij dat we het water uit hun spuitgaten horen komen.  Heel bijzonder is het!  Jammer genoeg komen hun staarten niet het water uit, maar een fotograaf, die er ook staat, vertelt dat dat vrijwel nooit het geval is met deze walvissen.

Na ons een half uurtje vermaakt te hebben zwemmen de beluga's verder.  Wij zetten onze tocht voort en zien er later zeker nog zes meer langs zwemmen.  Echt fantastisch!  Later horen we dat we enorm geluk hebben gehad van een mevrouw, die hier al jaren woont en er nog nooit een heeft kunnen bespeuren. 

We stoppen nog eens bij Bird Point.  Ook een mooi uitkijkpunt en dan vooral voor de "bore tide", een vloedgolf waaraan dit water onderhevig is twee keer per dag als de vloed binnenkomt.  Het is echter al vloed en we zijn heel blij bij Beluga Point gestopt te zijn, want hier kunnen we helemaal niet dicht bij het water komen.

Prachtige uitzichten langs de weg

Ons doel voor vanochtend is het Alaska Wildlife Conservation Center.  Hier worden inheemse gewonde dieren weer opgekalefaterd om terug het wild in te gaan.  Of als ze niet meer in het wild kunnen functioneren, zoals de twee lynxen, worden ze hier verzorgd.

De dieren hebben veel ruimte en leven zoals ze ook in de natuur zouden doen.  We brengen er minstens een uur door met fotograferen en rondlopen naar de verscheidene verblijven.  Met de besneeuwde bergen op de achtergrond is het net of de dieren gewoon in de natuur lopen.

In de heel leuke souvenirwinkel zoek ik een paar typische Alaska magneten uit voor Naomi.  Ook zie ik er een erg leuke, zachte en warme winterjas.  Wit met zwarte beren, zodat die door de sneeuw lijken te lopen.  Rick is het erover eens dat die erg leuk is en ik krijg hem van hem.  Nu nog even uitvogelen hoe ik hem in mijn al volle tas ga proppen.

Toen wij hier vier jaar geleden waren stopten we met de bus naar de cruise bij het Portage Meer.  Daar zagen we ijsbergen drijven en dat willen Rick en ik weer zien.  We rijden erheen, maar helaas zijn er geen ijsbergen dit keer, zelfs geen kleintjes.  De gletsjer heeft zich dan ook helemaal uit zicht teruggetrokken en je kunt hem alleen nog met een bootje zien.  Wel zien we andere gletsjers en fotograferen het mooie meer en omgeving.

We halen even een zakje chips bij het cafetaria om de ergste trek te stillen, want verder zien we daar niets van onze gading.  Het meisje dat er werkt stelt een paar restaurants in Girdwood voor en dat klinkt ons beter in de oren.

Op weg daarheen stoppen we nog bij een beekje waar de zalmen komen paren.  We verwachten er niet veel van en zijn dus blij verrast als er heel veel chum en coho zalmen te zien zijn.  Helaas geen beren, die erop jagen, maar de zalmen alleen al zijn interessant om bezig te zien.  Een Alaskan, die visser is, wijst ons op een forel, die de eitjes aan het opeten is.  Ook vertelt hij dat deze oude zalmen niet smakelijk zijn voor de mens.

In Girdwood zoeken we Jack Sprat op.  Dat ligt in het skigebiedje hier, de Alyeska berg.  Een erg gezellig en rustiek restaurant met een lekker menu is het.  Rick neemt de biefstuk wrap en ik de veganistische groente scramble, die ik niet veganistisch maak door er twee gepocheerde eieren op te bestellen.  Het smaakt werkelijk heerlijk!

Dan beginnen we aan de terugweg naar Anchorage.  We zien dat waar we vanochtend de beluga's zagen nu moddervlaktes zijn, zo laag staat het water.  Nogmaals prijzen we ons gelukkig dat we vanochtend zijn gestopt en gaan kijken!

Bij de Potter Marsh lopen we de houten boardwalk af.  Ook hier is het weer prachtig, al vertelt een fotografe, die een Virginia Tech trui draagt en inderdaad op mijn vraag uit onze staat komt, dat we net een prachtige bald eagle hebben gemist.  Die hebben we in ons gebied ook dus dat vind ik niet zo heel erg na al het moois dat we al gezien hebben.

Terug in Anchorage hebben we toch nog zin in een wandeling in de natuur.  We zoeken het Kincaid Park op.  Daar zien we allerlei mensen op rijdende langlauf"ski"'s.  Duidelijk oefenen ze voor de winter, want dit park heeft allerlei langlaufpaden.

We lopen een stuk op een aantal daarvan.  Ik hoop nog telkens een eland tegen te komen, hoewel we al gewaarschuwd zijn dat die niet bepaald lieverdjes en vaak ronduit gevaarlijk zijn.  Misschien dus maar beter als er geen op ons pad komt vandaag.

Terug in het hotel rusten we even uit en lopen dan naar de Glacier Brewhouse. Inmiddels is het weer helaas omgeslagen en valt er een koude regen.  Dat zal het morgen en dinsdag volgens het weerbericht ook blijven doen dus ik heb mijn plan om alleen de natuur in te gaan aangepast.  De bergen zitten nu helemaal in de soep dus veel valt er dan niet te zien.

Gelukkig hebben we gereserveerd, want het is een heel populair restaurant.  Ik hoor de hostess tegen het stel voor ons zeggen dat het wel een uur kan duren voor er een tafeltje voor hen vrijkomt!  Dat op een zondagavond!  Ons tafeltje is na een paar minuten al beschikbaar en het stel voor ons kijkt jaloers toe.

Van tevoren heb ik een restaurant uitgezocht met king krabbenpoten op het menu.  Die king krabben worden hier in Alaska in de Beringstraat gevist.  Het zijn enorme poten met heel veel smaak en ik ben nu eenmaal dol op krab.

Eerst delen Rick en ik de lekkerste zalmdip ooit!  Alleen jammer dat er zulk vettig brood bij wordt geserveerd.  Misschien dat we hier morgen weer gaan eten en dan ook weer die dip zullen bestellen, maar niet meer dat brood erbij! 

Voor mijn hoofdgerecht kies ik dus het pond Alaskan king crab legs.  Dat lijkt zo op het eerste gezicht niet veel, maar na al het peuteren (en wat doen die "stekels" erop mijn handen pijn!) en smullen, want het smaakt super, heb ik absoluut genoeg gehad!

We lopen door de kille regen terug naar het hotel en ik bedenk wat ik morgen wil gaan doen.  Rick heeft vergaderingen dus ik ben alleen.  Ik vind het natuurlijk wel erg jammer dat het regent, maar ik zal me vast nog prima vermaken.  Die mooie dag vandaag was deze hele reis al waard!

De rest van de foto's staan hier