Vijf jaar later...

Sinds ik dit weblog schrijf heb ik al drie stukjes gewijd aan "11 september" (hoe ik die dag heb beleefd heb ik hier beschreven in het blog van 11 september), zoals de datum hier bekend staat. Als ik in het Nederlands correspondeer komt het jaartal er ook nog achter, maar hier in de VS is dat niet nodig. Misschien is het daarom, dat bijna een derde van ondervraagde Amerikanen zich dat jaartal niet meteen herinneren. Wie daar echter een betekenis van onverschilligheid wil hechten slaat de plank fiks mis.

De dag begint somber, het miezert buiten. Rick drukt me op mijn hart vandaag erop uit te gaan, mijn gedachten te verzetten. Ik ben het met hem eens, maar eerst moeten de spieren los, die de laatste weken weer erg vast zitten.

Saskia is vanochtend laat en dus mag ik haar bij wijze van uitzondering naar school lopen. Ik geniet van de verhalen, die ik te horen krijg, en bedenk me, dat ik dit eigenlijk wel erg mis. Nadat ik haar afzet op school loop ik verder, het is even droog en zo heb ik er alweer een mijl beweging op zitten.

Als ik thuis kom miezert het weer en ik ga boven verder met gewichten. Meestal kijk ik dan naar de Today Show, een vrolijk nieuws en entertainment programma. Maar vandaag doe ik het uitgerekend om half tien aan en zie meteen de sombere gezichten en de huilende kinderen bij de herdenking bij Ground Zero. Ik voel meteen de tranen weer opborrelen en switch gauw kanalen.

Gelukkig vind ik op Fox "Judge Alex", fijn iets heel anders en iets, waar ik niet bij hoef te denken. Helaas duurt dit ook maar even, want enkele minuten later is het tijd voor de herdenking bij het Pentagon. Slik, slik, slik, bij de beelden en ik hou toch maar het moment stilte met iedereen daar. Helaas is vice president Cheney de hele tijd in beeld en als ik aan iemand een hekel heb!

Resoluut draai ik, als de muziek weer begint en "The Battle Hymn of the Republic" speelt, de knop van de televisie om. Liever nog verveel ik me, dan weer overspoeld te worden door de emoties van vijf jaar geleden.

Op de lopende band begin ik langzaam, maar dan voelt mijn been toch redelijk goed en ik loop uiteindelijk (zonder heuvel, misschien maakt dat het verschil ook) vijf kilometer hard op een tempo van tien kilometer per uur. Als ik klaar ben heb ik zeker een "runner's high", zoals ze dat hier noemen! Ik ben zo blij, dat ik meer dan vijf minuten zonder al te veel pijn heb gelopen! Rick's dagelijkse massage van mijn been met mineral ice helpt dus, hoera!

Karin heeft me uitgenodigd rond elf uur langs te komen. Onderweg draai ik de radio ook weer van de nieuwszender naar een muziekzender, ik word naar van alle vreselijke verhalen van toen, maar ook van nu, want veel mensen, vooral in New York kampen nog met ernstige gezondheidsproblemen door de ramp veroorzaakt.

Karin heeft vorige week geschreven, dat ze een baantje heeft, maar wat dat dan is, vind ik vanochtend uit. Ik ben uiterst nieuwsgierig! Met een speculaasje (lekker Nederlands!) en een heerlijke kop koffie kletsen we over onze zomerse avonturen. Die lijken met dit toch wat herfstachtige weer alweer lang geleden!

Dan vraag ik over het baantje en het blijkt, dat Karin hier vlak achter ons huis gaat werken bij de Baptist Kerk preschool. Ze gaat dit samen met Martine doen, die wij weer via het groepje Nederlandse dames kennen. Karins oudste dochter is ook vriendinnetjes met Martine's dochter, dus zij kennen elkaar inmiddels wat beter. Ik kan niet anders, dan vluchtig denken, dat dit blog toch maar heel wat teweeg heeft gebracht.

Natuurlijk had het heel goed gekund, dat Karin en Martine elkaar op een gegeven moment toch ontmoet hadden. Maar nu zijn de wegen zo gekronkeld naar elkaar toe via de ontmoeting, die ik met Katja via dit blog had. Katja kende Martine, ik kende Karin en via het dameskliekje leerden de twee groepen (ik denk aan ze als "Reston" en "Vienna") elkaar verder kennen. Toch bijzonder. "What a tangled web we weave"! Ik hoop Martine en Karin dus zo af en toe eens na hun werk hier te kunnen ontvangen!

Karin heeft in haar broodbakmachine een heerlijk vers bruin brood gebakken en ze nodigt me uit voor een "bammetje". Het smaakt voortreffelijk, vers brood, lekkere Goudse kaas en een heel rijpe tomaat. Wat wil ik nog meer!

Voor ik weer richting huis ga geeft Karin me mijn verjaarscadeautje. Het is een prachtige ketting, precies mijn smaak. Ik doe hem meteen om en krijg er ook even later bij de Safeway meteen een compliment over. Dank je wel, Karin, je hebt me in een jaartje tijd al goed leren kennen!

Samen met Tabatha en Saskia ga ik even later naar Payless Shoesource. Ik steek mijn kop wat betreft 11 september hard in het zand, al houdt het geheel me de hele dag bezig. Ik heb geen zin in die verdrietige gevoelens en ook niet om te horen, hoe het ooit weer zal gebeuren en wij daar niet goed op voorbereid zijn. Pluk de dag! (Later hoor ik van Rick, dat hij juist naar alle herdenkingen heeft geluisterd en gekeken, hoe verschillen wij van elkaar!)

De meisjes zijn een goede afleiding. Iedere Volkswagen kever heeft een "Blue (white, silver, tan, noem de kleur) punch buggy no punch backs" tot gevolg. Ze liggen er helemaal dubbel over, heerlijk onbezorgd.

Bij Payless vinden we meteen twee hele leuke paren "sneakers" voor Saskia. Ze verkopen nu Champion en dat is een hele vooruitgang. Een paar is wit met marine en groen en het andere paar donker groen, $17 per paar, ik klaag niet!

De meisjes besteden nog wat tijd met het aanproberen van hoge hakken en ik kijk ook nog in mijn maat. Ze hebben best leuke schoenen, maar te wijd voor mij. Maar de prijzen, $13 tot $20, wie kan daarover klagen?

Op de terugweg stoppen we bij Safeway (waar ik dus een compliment over mijn nieuwe ketting krijg) en kopen ingredienten voor een nieuw crockpot recept uit het boek, dat ik gisteren van Kai kreeg: Mexican Cheese Chicken Chowder. Het smaakt werkelijk heerlijk èn iedereen vindt het lekker! Wat wil ik nog meer!

Afgezien van alle narigheid rond 9/11 or 11/9 spelen de Redskins hun eerste officiele wedstrijd vanavond tegen de Minnesota Vikings. Het is een spannende wedstrijd, die in de laatste minuut met een "field goal" van de Vikings wordt beslist. De Redskins verliezen, 16-19, geen goed begin van het seizoen!

Recept (voor zes personen, hopelijk kunnen jullie het aan de NL maten aanpassen):

1,5 pond kipfilet in 2 cm stukjes gesneden
1 blikje (10 oz) cheddar cheese soep
2 blikken (14,5 oz per stuk) Mexican style stewed tomatoes
1 zak bevroren maiskorrels

Zet de slow cooker op laag en combineer alle ingredienten (als je geen Mexicaanse stijl kunt vinden kun je bijvoorbeeld chili poeder toevoegen) en mix alles goed. Kook voor tenminste 4 uur (op hoog 2 uur). Als het klaar is doe je er wat geraspte (liefst cheddar) kaas over heen, serveer met stokbrood en een salade en voila.

Foto's van Renaissance Festival

Muziek groepje probeert hun cd te verkopen



Thy cup runneth over... (1)



Thy cup runneth over... (2)



En nog een gewaagde outfit



Koorddansen



Ik dacht, dat de Vikingen er ver voor de Renaissance waren, maar goed!



Steltenloopsters rusten uit



Het eetgedeelte



Bosnymf



Laantje



Andere invulling van de frase "Bij de Bijenkorf"



Bellenblaas



Voor degenen, die getergd willen worden







Toernooi

"Birthday Girl"!

Het hele weekend word ik zo genoemd: "The Birthday Girl". Natuurlijk voel ik me, met mijn 45 jaren, absoluut geen "Girl", maar het geeft toch wel een speciaal gevoel. Zoveel mensen, die om me geven, en me echt een heel leuke verjaardag gunnen.

Gisteren begonnen Christine en ik ons weekend goed met een fikse wandeling van bijna vijf mijl. Het was flink warm voor begin september, bijna 30 graden, het was dus wel even transpireren! Kleddernat kwamen we weer thuis, na weer eens even goed bijgekletst te zijn.

Thuis was Rick hard bezig met allerlei huishoudelijk onderhoud. Een van de grootste problemen op het moment is het wespennest vlak boven onze voordeur. We hebben hier "gewone" wespen, zoals in Nederland, (yellow jackets genaamd) en een soort wesp, dat dubbel zo groot is als de yellow jackets. Toen Michelle hier was zagen we bij Great Falls hoe zo'n wesp een cicade vermoordde, geen plezant gezicht. Nu hebben die Arnold Schwarzenegger wespen besloten links boven onze voordeur een vergaderplaats te creeren. Ons buurjongetje Parker ontdekte ze het eerst: "Oh, my God!" was zijn constatering. En daar had hij gelijk in!

Gelukkig hebben we Rick, die gisteren, voor geen kleintje (of grote wesp) vervaard, meteen gif spoot. Om te beginnen stierven de wespen bij bosjes. Wel maakte ik me zorgen over de vlinders, die eronder van onze vlinderstruik genieten, maar die leken niet gestoord. Helaas waren er vanochtend toch weer een heel stel wespen terug, dus er kwam meer gif aan te pas. Brrrr!

Katja ging de hele dag mee naar Six Flags met haar vriendinnetje en met Kai en Saskia liepen we rond drie uur naar de McCulloughs. David, een goede vriend van ons, werd 50. Hier geen Abrahams of Sarahs in de tuin, maar wel een gezellig feestje.

Het feest was officieel van drie tot zes, maar het was zo gezellig, dat we pas na zevenen weer naar huis liepen! We kletsten met een heel stel buren en Mary, mijn vriendin, had allerlei heerlijks voorbereid. Veel van de gasten zullen volgende week ook op mijn feest aanwezig zijn, ik kijk daar al zo naar uit!

Vanochtend slapen we heerlijk uit. Ik heb allerlei rare dromen en word om negen uur pas echt wakker! Dan is Rick al druk bezig met een lekker verjaarsontbijtje maken. Hij komt boven met een blad vol lekkers: een eitje, wat zalm, bramen, versgeperste sinaasappel... Het smaakt allemaal voortreffelijk!

Dan is het tijd om cadeautjes te openen. Van Saskia krijg ik een mini massage apparaatje, dat ik op het moment erg goed kan gebruiken! Kai heeft een receptenboek voor de crockpot uitgekozen, hij had er een heel stel recepten in gezien, die hij ook lekker zou vinden. Die ga ik dus zeker maken! Alle drie de kinderen geven me heel leuke en lieve kaarten en van Katja mag ik straks bij het Renaissance Festival iets uitzoeken.

Dan is het Ricks beurt en als eerste open ik Paint Shop Pro X! Zo leuk!! Dit is een programma, dat ik al heel lang wil hebben. Dan komt er een wandelstok uit het pakpapier, maar wacht, het is ook tegelijk een statief! Supercool! Voortaan kan ik iedere waterval met langzamere sluitertijd scherp fotograferen en in het donker zal alles er goed uitzien.

We maken ons allemaal gauw klaar en dan rijdt Katja ons naar het Maryland Renaissance Festival. Vrijwel ieder jaar gaan we naar dit festival en ik kijk er altijd weer mijn ogen uit. Katja rijdt er bekwaam heen en heeft er nu haar eerste lange rit op de heel drukke Washington Beltway opzitten. Ze rijdt echt goed en zal in oktober haar rijbewijs wel verdienen.

Bij het festival horen we het steektoernooi al in volle gang, de lansen kletteren. Overal lopen mensen in klederdracht uit de tijd van Hendrik de Achtste. Het hele "dorp" ziet eruit als een Middeleeuws Tudor plaatsje. Het ligt ook nog eens heel mooi in het bos, dus het is een bijzondere omgeving.

We beginnen met wat rondlopen en winkeltjes kijken. Overal zitten kunstenaars, die dingen maken, die met die periode te maken hebben. Juwelen van draken, feetjes en dergelijke, tinnen mokken en borden, hangmatten, je kunt van alles krijgen.

Van Katja mag ik iets uitzoeken voor mijn verjaardag en mijn keuze valt op een leuk paar zilveren draakjes oorbellen. Ik hang ze gelijk aan mijn oren, dan pas ik ook een beetje bij de menigte.

Het is inmiddels een uur geweest en we hebben zin in lunch. Het eten hier is superlekker, allemaal dingen, die vreselijk ongezond zijn, maar om je vingers bij op te eten! Met de kinderen deel ik sweet potato frietjes en gefrituurde augurk (het is echt lekker, geloof me!) en om het nog een beetje gezond te houden neem ik een brood bowl gevuld met Maryland Crab soep, waar ook lekker veel groente in zit. Dit alles natuurlijk onder het genot van een glaasje Mead, een Middeleeuwse honingwijn, die ik alleen op dit festival lekker vind.

Terwijl we eten kijken we onze ogen uit! Het is vreemd te bedenken, dat de meeste mensen morgen weer in pak of rok naar hun werk zullen gaan. De kleding, waarin sommigen zich hullen, is vaak ook nog erg onthullend en velen hebben daar niet bepaald de geschikte bouw voor!

Na het eten schieten de kinderen met kruisbogen en gooien ze ballen naar een kop, die, als ze hem raken, de "wench" in het water doet vallen. We nemen een kijkje in het "Museum of Unnatural History" en zien goblins, gremlins en andere duistere creaturen.

Ook Frik and Frak, de tweehoofdige schildpad, vind ik bijzonder om te zien. Ik had een of ander onzin ding verwacht, maar het blijkt echt een roodwang schildpad met twee koppen te zijn!

Rond half vier hebben we het hele park doorgelopen en gelachen om de grappen van "Hendrik de Achtste" en genoten van de doedelzakspelers. Het is tijd om huiswaarts te gaan.

Daar valt rond vijf uur de stroom om onverklaarbare redenen uit en het bandje van Dominion Power zegt, dat die pas om kwart voor elf weer terug aan wordt verwacht. Leuk, weer!

Voor mijn verjaardagsmaaltijd heb ik McCormick and Schmick's uitgekozen. Ik ben dol op oesters en daar hebben ze de lekkerste! Ze zijn heerlijk groot en ik geniet. Terwijl we zitten te wachten zie ik allemaal kreeften worden opgediend. Dat blijft vanavond de special te zijn, een 1,25 pond kreeft voor $16,90! Heerlijk, ik heb al zo lang geen kreeft gegeten!

Rick vertelt de serveerster, dat ik jarig ben en ik krijg een menu met mijn verjaardag erboven op gedrukt! Leuk! Gelukkig hoef ik geen gezang aan te horen, maar ik krijg wel een gratis dessert van mijn keuze. Dat hoef ik me geen tweede keer te laten zeggen en ik kies meteen de superlekkere peach cobbler!



Thuis zien we, dat de lichten toch al aan zijn, gelukkig. De kinderen gaan gauw huiswerk maken en ik installeer mijn Paint Shop Pro X. Ik verheug me erop het te leren gebruiken!

Gewoon een rustig dagje

Het begint alweer routine te worden, op tijd naar school, Katja twintig minuten eerder dan Kai, want zij gaat met Leah rijden. Ik zal maar niet in herhalingen vervallen, maar het voordeel van rijden ontgaat mij totaal!

Saskia wordt een uurtje later met hoofdpijn wakker. Geen goed teken, maar voor nu geef ik maar Advil. Zij vertrekt, bang dat Aoife niet op haar zal wachten, bijna zonder ontbijt. Ik geef haar gauw een Balance reep, niet het beste, maar zo heeft ze iets in haar maag.

Het is alweer heerlijk weer en ik spring op de fiets. Sommigen vroegen me of het niet ongezellig is, zo'n lange fietstocht in mijn eentje. Hier moest ik even over nadenken, niet of het ongezellig is, want dat is het niet, maar waarom dan niet.

Als ik met iemand samen fiets is het natuurlijk gezellig, maar alleen kan ik mijn eigen tempo aanhouden. Er is onderweg zoveel te zien, dat ik me geen moment verveel en ik kan stoppen wanneer ik wil. Het is iedere keer weer anders en ik ontmoet ook heel wat mede fietsers en joggers, die vrijwel allemaal vriendelijk groeten.

Vandaag bijvoorbeeld zie ik opeens een enorme turkey vulture op een van de electriciteitsmasten landen. Dus stop ik (foto's laten helaas alleen een zwarte vlek zien), want dit is een formidabel dier om te zien van zo dichtbij.


Een turkey vulture, mooi zijn ze niet, maar wel enorm groot

Terwijl ik de gier sta te bekijken, zie ik verderop in het gewas ook een hert grazen. Hij staat weer te ver voor mijn kleine cameraatje om een goede foto te maken, maar kijkt me wel aan om te zien of ik gevaarlijk ben. Dan eet hij (of zij) gewoon rustig verder. Terwijl anderen langs me heen flitsen geniet ik even in alle rust van dit tafereel.

Als ik verder rijd vliegt er een prachtige havik vlak voor me langs het pad over en twee chipmunks vluchten voor mijn wielen. Het weer kan niet lekkerder voor een fietstocht, warm genoeg om zonder jas te gaan, maar niet snikheet.

Ook de natuur is iedere keer als ik op dit pad fiets of loop weer anders. Nu bloeien overal gele bloemen en de mogelijkheid op wilde dieren op elk moment maakt iedere fietstocht spannend. Dus nee, ik vind alleen fietsen niet ongezellig.


De vele gele bloemen langs het pad op het moment

Op de terugweg breng ik mijn fiets naar Bikes@Vienna voor een tune up. Hij fietst steeds zwaarder, de banden lijken leeg te lopen zonder lek te zijn en als ik rem piept het. Gelukkig heb ik alle vertrouwen in deze fietsenmaker. John, de eigenaar, is een hobbyist, maar heeft dit bedrijfje in enkele jaren een "staple" (bekend iets) gemaakt in Vienna en de verre omstreken. Hij biedt een uniek produkt, er zijn heel wat fietsenmakers, maar hij verhuurt ook ligfietsen, tandems en andere ongewone fietsen (terzijde: Petra, de lieve kleine chocolade labrador daar is nog net zo lief, maar een stuk groter!).

Als ik thuiskom zie ik tientallen vlinders op onze vlinderstruiken. Er vliegen zoveel monarchs, dat ze ruzieen om een bloem. Ik moet meteen aan Michelle denken, die vorige week zo graag een foto van deze mooi oranje, wit en zwarte vlinder wilde nemen. Toen heeft ze er slechts een van verre vliegend gezien. Ze schuilden vast, want nu zijn ze er in grote getalen. Natuurlijk werkt mijn fototoestel overtijd, maar het is niet makkelijk goede foto's te nemen, want ze zitten hoog en zijn erg fladderig.
De verschillende soorten vlinders, die vandaag op onze struik zaten:








Het gebeurt vrijwel nooit, dat er meerdere monarchs zijn!







Na de lunch werk ik aan de foto's van Lauren en Dans bruiloft. Gisteren kwamen de foto's van de "officiele" fotograaf uit en ik was zeer gevleid toen Lauren me emailde, dat ze veel van mijn foto's leuker vond, dan die van hem (hij is feitelijk ook amateur, heeft alleen meer apparatuur dan ik). De foto's staan nu allemaal online en zijn hier te bewonderen in de eerste zes albums.

Als ik Kai van zijn training ophaal hoor ik op de radio, dat er het hele weekend geen regen wordt verwacht. Maar als ik even later buiten zit te lezen hoor ik vervaarlijk gerommel in de verte.

Door het onweer begint de eerste grote high school football wedstrijd van het jaar laat en pas net voor middernacht zijn Kai en Katja, die erheen zijn gegaan, thuis.

Amerikaanse toestanden

Zo vaak lees ik op Nederlandse nieuwssites of fora over "Amerikaanse toestanden". Veelal erger ik me aan die typering, want in een land met 300 miljoen mensen gebeuren nu eenmaal vreemde dingen. Dat maken het niet meteen "Amerikaanse toestanden". Maar ik moet toegeven, dat die phrase me vanochtend toch wel door mijn hoofd schoot.

Iedereen stond op tijd op en ging op tijd naar school en ik neem nog wat tijd om een kop koffie te drinken. Intussen staat CNN Headline News op, ik vind Robin , de verslaggeefster, een gezellige uitstraling hebben. Opeens zie ik een "Breaking News" verhaal, nota bene hier in Washington!

Er is een politie "stand off" met een gestolen auto. Politie agenten liggen met getrokken wapens op de grond. Spannend! Alleen is de Washington Beltway, de grote ringweg rond de stad, in beide richtingen gesloten en staat Rick in die file. Hij mist hierdoor een belangrijke afspraak (gelukkig begreep de klant het helemaal). Maar gelukkig staat hij niet vooraan, je weet toch maar nooit met die gekken. Het is een scene zo uit de Cops tv serie!


Amerikaanse toestanden, dus, ik kan me geen Nederlandse politieagent op zijn buik op de weg met getrokken wapen voorstellen. Maar wie weet gebeurt dat daar heus ook wel. Nu moet ik er wel bij schrijven, dat wij dit soort taferelen vereenzelvigen met L.A. of Miami, niet met Washington, ik kan me de laatste keer niet herinneren.

Als ik eenmaal Rick veilig op zijn plaats weet, ga ik met mijn vijf pond gewichten lopen. Saskia heeft gebeld, dat ze toch gym heeft vandaag en of ik haar gymschoenen kan brengen. Ik neem de school op in mijn wandelroute, geen probleem. Later hoor ik van Saskia, dat de administratrice haar had gezegd maar heel dankbaar te zijn voor haar moeder. Nou ja, Saskia was dat ook wel, maar later bleek, dat ze op haar sandalen had mogen lopen en nu moest ze hardlopen (en daar heeft ze een hekel aan). You win some, you lose some.

Mijn loopje gaat intussen niet zo goed. Ik krijg erge krampen in mijn rechtervoet en ik weet, dat het te maken heeft met de heel stijve hamstring en kuitspieren in dat been. Ik durf eigenlijk niet goed verder te gaan, want de pijn is scherp. Ik besluit maar richting huis te lopen, bewegen is toch wat belangrijk is, de intensiteit is minder belangrijk (hou ik mezelf voor).

Dan krijg ik een ingeving: in plaats van gewoon vooruit te lopen, waarom niet zijdelings. Soms maakt het verschil als ik de spieren anders gebruik. Ik doe dus zijdelingse "squats". En jawel, hoor, de pijn vermindert! Zoveel, dat ik vlakbij huis toch besluit verder te lopen.

Uiteindelijk loop ik 4,5 mijl in een uur en tien minuten. Geen fantastische tijd, maar ik heb ook allerlei dingen als zijdelingse squats (als het weer pijn ging doen), lunges en huppelen gedaan. Dit rechterbeen geeft me erg veel problemen op het moment en ik vrees voorlopig geen langere afstanden te kunnen hardlopen of zelfs gewoon lopen.

Het weer is fantastisch en ik eet buiten lunch met een lekkere gazpacho van Whole Foods. Dan belt de garage, dat de van klaar is. Hoera! De Taurus, die ik te leen heb, stinkt! Ik rij gauw naar Fairfax en omdat we bij de aankoop van de van tot 50.000 mijlen gratis olie verversingen en beurten hebben gekocht kost het hele gebeuren me $0,00. Altijd leuk.

Voor enen ben ik weer thuis en dan heb ik opeens een paar uur voor er weer iets "moet". Waarom voel ik me toch altijd weer schuldig als ik het ervan ga nemen? Rick gunt het me altijd, maar toch...

De hangmat voelt net zo lekker, ondanks het schuldgevoel, en mijn nieuwe boek, alweer van Sharon Kay Penman, heeft me meteen in zijn (of haar) greep. In de bomen naast me hoor ik een eekhoorntje hard knagen. Ik zie zijn staart nog net hangen. Na een tijdje word ik nieuwsgierig en ga kijken wat hij knaagt, maar als ik maar beweeg is hij al weg.

Echt uren liggen kan ik niet, dus ik check mijn email zo af en toe. Ik doe (weer eens) mee aan een fotowedstrijd en de volgende opdracht is een maiskolf te fotograferen.

Nu wil ik al een tijdje naar Cox Farm, het openlucht marktje hier vlakbij en dit is een goed excuus. De maiskolf vind ik er wel, maar verder is het duidelijk nog niet helemaal herfst hier. De pompoenen zijn er nog niet en de "Indian corn" ook niet. In ieder geval ben ik weer een ronde verder.

Kai's football wedstrijd is uit vanavond en hij mag nog niet spelen. Rick en ik nemen van de gelegenheid gebruik voor een "date night". Bij Bonaroti worden we als oude vrienden begroet. De carpaccio en schol is weer vanouds lekker en als toetje zijn er profiteroles, altijd voortreffelijk. Rick en ik raken niet uitgepraat, terwijl we oudere paren om ons heen niets zien zeggen. Is dat in onze toekomst? Ik denk het niet.

Op een van de fotografielijsten, waar ik lid van ben (en ik moet zeggen, de verschillende thema's en projecten doen me weer anders naar de wereld kijken), is het studiethema een foto nemen zonder flits in het donker. Ik neem mijn fototoestel en statief dus de cul de sac in. Zelf vind ik de resultaten erg leuk (helemaal zonder flits genomen):


De postbus van de buren (slechts verlicht door de lichten van het huis)



Leah's basketbal net (alleen een ver straatlicht verlicht het)

Zalm dip/spread recept

Eindelijk heb ik dan even tijd om het zalm recept van mijn schoonvader te vertalen. Ik schrijf er de Amerikaanse maten bij, want ik ben helemaal uit de Europese maten:

Ingredienten:

2 cups (1 cup=ongeveer een kwart liter) zelf gerookte zalm (als je die niet hebt een uitgelekt blik roze zalm zonder graten) op kamertemperatuur

8 ounces (ongeveer 225 gram) cream cheese

5 eetlepels chili saus

1 theelepel dille

1 theelepel citroensap

1 theelepel gedroogde uiensnippers

3 (of meer, naar smaak) druppel Tobasco saus

Bereiding:

Prak de zalm zo goed mogelijk en zorg dat de cream cheese goed zacht is. Meng alle ingredienten goed door elkaar en koel voor een aantal uren voor het serveren. Serveer met crackers. Simpel, maar verslavend lekker!

Is het al weekend?

Oef, het valt niet mee, dat vroege opstaan! Om tien voor half zeven schrik ik wakker en hoor of zie nog geen teken van leven om me heen. Dit betekent, dat Katja zich heeft verslapen, want een half uur om klaar te staan is echt te weinig tijd voor haar.

Gauw trommel ik haar uit bed en Rick gaat er ook uit. Vijf minuten later belt Leah, of Katja klaar is. Eh, nee, die is net onder de douche gesprongen. Nou, dat is een probleem, want Leah wil nú weg! Ze wil gaan rijden en als ze later gaat zijn er geen parkeerplaatsen meer.

De junioren en senioren moeten voor een parkeerplaats bij de school $150 per jaar neertellen. Ik snap al helemaal niet, waarom Janet en Paul dat doen, want de busstop achter ons huis is de laatste voor ze op school zijn en ze worden ook als eerste weer afgezet. Maar als ze dan ook nog twintig minuten voor de bus komt van huis moet ontgaat me het voordeel van zelf naar school rijden helemaal!

Enfin, Katja is natuurlijk niet met vijf minuten klaar en vertrekt dus, samen met Kai, om tien voor zeven naar de schoolbusstop. Kai vertoont ook tekenen van vermoeidheid en zijn spieren voelen stijf aan van alle trainingen. Hopelijk went het allemaal snel!

Saskia wordt als vanouds door Aoife opgehaald en dan heb ik het rijk weer alleen. Het is nog wat bewolkt buiten, maar een heerlijke temperatuur van zo'n 23 graden. Ik besluit een lekkere lange fietstocht te gaan maken.

Heuvel op, heuvel af rijd ik, ik wil als het lukt 20 mijl rijden. Hiervoor rijd ik eerst een stuk naar het oosten door Vienna. Hier zijn de heuvels echt flink steil en het verkeer flink druk. Gelukkig zijn de Viennezen wel aan fietsers gewend. In Dunn Loring rijd ik het W&OD pad op. Van daaruit rijd ik door Vienna heen en helemaal naar Reston. Dit zegt natuurlijk niemand hier iets, dus neem maar van mij aan, dat het ver is.

Bijna twee uur later ben ik weer thuis, 20,5 mijl later (meer dan 30 kilometer dus, woehoe!). Ik heb weer genoten van de natuur om me heen, de gele wilde bloemen, de knalrode cardinalen en de vele chipmunks. Alleen de herten laten zich de laatste tijd niet meer zien, misschien ben ik er net op de verkeerde tijden.

Op de computer, die ook als antwoordapparaat fungeert hier, zie ik, dat Sylvia heeft gebeld. Ik bel haar terug en we spreken af, dat ik rond een uur even bij haar langs kom.

Haar dochtertje Teddie is net in de Kindergarten begonnen, terwijl ze nog maar weinig Engels kan. Dat is een hele aanpassing, dus. Teddie gaat naar de middag Kindergarten. Hier beginnen kinderen in het jaar, dat ze zes worden, aan Kindergarten en bij de meeste scholen is dat een halve dag.

Sylvia brengt Teddie dus rond half een naar school en dan is ze om kwart voor vier weer uit. Op maandag is het nog korter, want dan is het een halve dag en gaan de kleuters maar twee uur naar school.

Op Sylvia's deck kletsen we heel wat af, we hebben beiden drukke zomers achter de rug. Sylvia's man heeft het flink druk met zijn baan als hotel manager. Ik bewonder Sylvia, want ze zijn hier pas sinds januari en ze moet erg veel alleen doen.

Om half drie neem ik weer afscheid, want de van moet naar de garage voor een beurt. Na drie jaar zitten er alweer 45.000 mijlen op! We rijden wat af! Als leenauto krijg ik een vies ruikende zilveren Ford Taurus mee. Hopelijk is de van morgen gauw klaar!

Op de terugweg stop ik bij Whole Foods en haal een sourdough en een bruin stokbrood voor vanavond. Dan is het tijd om Kai op te halen, alweer flink moe en wensend, dat het al weekend zou zijn.

De crockpot is hard bezig geweest de kip met honey mustard marinade, die ik er een aantal uren geleden in heb gegooid te koken. We eten dit met asperge tips en het stokbrood. Het gaat er allemaal goed in!

Back to School!

Na al zeker een maand eindeloos reclames te hebben gezien van Staples, Walmart en andere schoolartikelen verkopers over "Back to School" met blij dansende ouders, die hun kinderen maar al te graag op de schoolbus zetten (een sentiment, dat ik niet deel), is het dan zo ver.

Om kwart voor zes hoor ik Katja's deur openen en dan zijn we allemaal wakker, want keukenkastjes klappen en haardrogers zijn ook al niet zo stil. Oef! Toch maar even vragen of ze morgen ietsje rustiger te werk kan gaan!

Een uurtje later zijn Kai en Katja klaar om te gaan. Rick is inmiddels uit bed, ik ben wakker, maar nog aan het doezelen. Leah's vader rijdt de kinderen naar de busstop, want het plenst buiten!

Dit is nog steeds het geval als ik mezelf om half acht uit bed hijs. Bah! Mijn voornemen om zelf dit schooljaar ook energiek te beginnen wordt zo moeilijk, buiten sporten is vandaag in ieder geval uitgesloten.

Saskia heeft gisteravond al verklaard, dat zij geen ouders mee naar school wil. Kelly, Tabatha's moeder, komt haar ophalen. Saskia sleept haar superzware rugzak én haar tas met keukenrol, tissues en ander huishoudelijk materiaal mee de regen in. Kelly zet ze af, want ook Tabatha wil geen ouder mee. Katja en Kai waren dan toch wel makkelijker, tot en met de zesde klas mochten we mee die eerste dag!

Rick gaat naar zijn werk en dan zit ik opeens voor het eerst in tien weken helemaal moederziel alleen thuis. Gelukkig zijn er nog viervoeters, anders zou ik me wel heel eenzaam voelen (stiekem vind ik deze rust heerlijk!).

Voor het eerst in lange tijd besluit ik boven te gaan sporten. Ik doe een twee minuten hardlopen, twee minuten berg op lopen op de lopende band voor een half uur en dan allerlei oefeningen met gewichten. Ik eindig met tien minuten op de elliptische machine en heb echt het gevoel goed bewogen te hebben!

Buiten regent het nog steeds en het is pas tien uur. Wat raar! Een paar dagen geleden, wat heet, gisteren, was ik om tien uur pas een uur op en nu heb ik er al een halve dag op zitten!

In het jaar, dat Katja naar de kleuterschool ging, ben ik een traditie begonnen. Destijds lazen we de Nederlandstalige mini Gouden boekjes en een ervan was duidelijk uit het Duits vertaald. Het ging over een meisje, dat op de eerste dag van school een Schultüte kreeg.

Katja vond dat natuurlijk prachtig en dus maakte ik er een voor haar op de eerste schooldag. Sindsdien maak ik voor ieder kind op de eerste schooldag een fel gekleurde hoorn van posterboard en vul die met kleinigheidjes, die met school te maken hebben. Leuke pennen, grappige potloden, een bijzondere puntenslijper en dan wat lekkers erbij, voornamelijk kauwgom en andere snoepjes voor bij het huiswerk.

Toen Kai en Katja ouder werden dacht ik, dat ze er te oud voor waren geworden en deed ik het een jaar niet. Oh jee, dat was een drama! Zelfs nu, nu de een nog maar twee jaar te gaan heeft voor college en de ander net high school is begonnen en de derde absoluut geen ouder in het klaslokaal wilde zien, zal de eerste vraag uit hun mond vanmiddag zijn of ik een hoorn heb gemaakt.

Het is eigenlijk een heel leuke bezigheid, want ik mis de kinderen natuurlijk best, zo'n eerste dag weg. Saskia krijgt een groene, Katja een donkergele en Kai een oranje hoorn. Ik schrijf hun namen op de voorkant en versier ze met stickers.


Nu ik even wat tijd voor mezelf heb wil ik de herfstmode weleens gaan bekijken. Ik rijd naar Tysons Corner, waar het heel rustig is.

Een van mijn favoriete winkels, The Limited, wordt verbouwd en bij de rest zie ik alleen donkere kleding, veel grijs en zwart. Dat moet nog maar wachten tot de herfst echt aanwezig is. Ik loop de hele mall door en waan me onder de onechte palmbomen even in een tropisch paradijs (yeah, right!).


Net echt!

Bij Godiva koop ik een doos bonbons voor onze vriend David, die dit weekend jarig is. En bij CVS vind ik mijn Sam-E, nodig voor de fibromyalgie. Dit is een duur spulletje, een maand tabletten kost $40. Ik ben dus heel blij te zien, dat er een "two for one" special is! Ik krijg zo een hele maand gratis! Het zijn de kleine dingen in het leven...

Op de terugweg haal ik nog gauw wat angelhair pasta bij Giant. We eten vanavond angelhair met tomatensaus en gehaktballetjes. Een gerecht, dat het hele gezin lekker vindt. Makkelijk, dus!

De kinderen komen een voor een uit school, Katja is de eerste. Ik ben op mijn bed tijdschriften aan het lezen als zij binnen komt. Ze gaat naast me zitten en ik krijg uur voor uur te horen hoe het was. Zo leuk! Zo kan ik ook een beetje in haar leven meekijken.

Alles was prima, ze vindt AP Biologie en Photojournalism (yearbook), waarbij ze gratis toegang heeft tot alle schoolsportwedstrijden, het leukst. Algebra 2 vindt ze het minst, niet omdat het vak niet leuk is, maar omdat ze met voornamelijk (naar haar zeggen) "nerdy" tiende klassers is ingedeeld. De hoorn wordt met veel enthousiasme geinspecteerd.

Niet veel later volgt Saskia, het eerste uit haar mond is, dat ze een nieuw vriendinnetje heeft gemaakt. Goed zo! Maar het leuke ervan is, dat dit meisje, Kaylee, vier jaar in Nederland heeft gewoond! Saskia is helemaal onder de indruk, want Kaylee kan in tien talen "Shut up!" zeggen. Ook in het Nederlands, dus. Op mijn vraag, wat dat dan is (ik kan me verschillende uitdrukkingen bedenken) zegt Saskia: "Hou je kop!" (natuurlijk!).

Kai kan ik pas na half zes ophalen. Hij heeft iedere middag, behalve donderdag, football training. Hij komt thuis met een zwaar bemodderde witte football broek en ik hoop, dat ik die, met mijn Amerikaanse machine, schoon kan krijgen. Voor het gewone vuil voldoen de machines hier prima, maar de ergere vlekken zijn er erg moeilijk uit te krijgen. En natuurlijk hebben we nu net geen bleekmiddel meer. Hopelijk loopt Kai voor de rest van het seizoen niet met een oranje (de kleur van de kleigrond hier) in plaats van witte broek!

Terwijl ik dit schrijf kijk ik de seizoenspremiere van "House". Het blijft een heerlijke serie!

Labor Day weekend

Slechts uren scheiden ons van het vertrek van de schoolbussen morgenochtend. Alle formulieren zijn ingevuld, de cheques uitgeschreven, de kinderen zijn stomvervelend van de zenuwen. We zijn klaar voor de eerste schooldag.

Eigenlijk heb ik een hekel aan dit laatste weekend van de zomer. Het voelt als een wachten op een onvermijdelijk iets. Alle leuke dingen van de zomer zijn gedaan, het zwembad ligt er nog, maar het is te koud om er gebruik van te maken. Ik vind een paar dagen met helemaal niets gaande wel lekker, maar toch ook weer niet.

Gisterochtend heb ik nog met Michelle zo'n vijfeneenhalve kilometer door Vienna gelopen. Zij wilde foto's maken van de schoolbussen bij Saskia's school, terug na de zomer, wachtend op hun kostbare lading.

Daarna liepen we door Nottoway Park, het was goed te zien, dat Ernesto was langs geweest. Overal lagen afgerukte bladeren en takken en zelfs een enkele omgevallen boom. De donkere natte stammen en diepgroene bladeren waren toch ook weer erg mooi om te zien.


Daarna was het al gauw tijd om richting vliegveld te gaan. Onvoorstelbaar, hoe snel zo'n week toch gaat! En het huwelijk van Lauren en Dan lijkt al helemaal eeuwen geleden, al was het maar vorig weekend!

Michelle was in ieder geval net zo'n leuke gast, als ik had verwacht en ze paste heel goed in ons gezin. Nadat ze afscheid van de kinderen had genomen reden Rick en ik haar naar Washington National.

Hier was het vrij kalm, ze kon zo inchecken en dan had ze nog bijna twee uur voor haar vlucht vertrekt. Bij de veiligheidscontrole stond bijna niemand, dus om de tijd een beetje te overbruggen haalden we een laatste Starbucks. Caramel Macchiato is Michelle's favoriet en Rick en ik bestelden onze eigen ellenlang genaamde favorieten.

We keken nog wat in de winkeltjes rond en bij het Smithsonian winkeltje kocht Michelle op ons aanraden "freeze dried ice cream". Dit is voor mij nog wat nostalgisch, want dat nam mijn vader altijd mee als souvenir, als hij in Washington was geweest, voor we naar de VS verhuisden. De astronauten aten dit en het smaakt nog best lekker ook.

Dan kwam het moment van afscheid toch. Het is altijd even slikken als je iemand zo weg ziet lopen, waar je een leuke tijd mee hebt gehad. We wachtten nog even tot Michelle helemaal door de poortjes is en dan liep ze na een laatste grote zwaai weg. Hopelijk blijft het contact nu en zullen we haar ouders ook ooit ontmoeten. Dit soort internet ontmoetingen blijft bijzonder.

Op de terugweg haalden Rick en ik ingredienten voor een salade van Whole Foods. We waren voor het diner uitgenodigd bij Christine en Chuck. Zoals vaak gebeurt hier in de VS nam iedereen een gerecht mee. Wij dus de salade, we maakten een heel kleurige met onder anderen drie kleuren paprika, komkommer, tomaatjes en blokjes Gouda.

Het was inmiddels heerlijk zonnig weer geworden en ik installeerde me met mijn computer op het deck. Tot mijn vreugde was Petra ook online, dus hadden we weer eens een lekker lange MSN chat!

Lauren belde, dat ze weer terug waren van hun week bij het strand. Helaas kregen zij Ernesto in volle kracht over zich heen, maar de schade viel mee. Ze willen morgen langs komen en dan laten Rick en ik hen onze foto's en film zien.

Rond half zes begaven we ons naar Christine en Chuck. Die hadden al de hele dag allerlei heerlijkheden zitten roken. Zij hebben een heuse "smoker", waarin ze kaas, noten, vlees en vis roken. De smaak daarvan valt niet te beschrijven en is dus letterlijk onbeschrijflijk lekker!

Karin en Frank en hun meisjes waren er ook, zowel als Christine's overburen, Nikki en Dave en hun dochtertjes Daniele van twee en Bridget van zes maanden. Nikki had een heerlijke appetizer van artisjokken met kaas gemaakt, ik kon er niet van af blijven!

Het was allemaal buitengewoon lekker en gezellig. Maar ik was uitgeput en Katja onderhield in onze afwezigheid drie jongens bij ons thuis, dus gingen we rond negen uur alweer huiswaarts. Katja had er niet bij nagedacht, dat wij misschien zouden willen weten, dat ze vrienden bij ons uitnodigde zonder dat we aanwezig waren. Het zal vast nooit weer gebeuren (ahem).

Vanochtend hebben we, naar ons gevoel voor het laatst, lekker lang uitgeslapen. Het zal morgen niet makkelijk zijn weer op tijd de oogjes te openen. Vooral niet voor Katja, die al drie dagen niet in slaap kan komen.

De zon schijnt en Rick en ik gaan erop uit voor een lange wandeling. Onderwerp van gesprek is vooral mijn verjaardagsfeestje. We hopen op 16 september met al onze vrienden mijn (kuch) vijfenveertigste verjaardag te vieren en hebben eigenlijk nu pas tijd eens aan de uitnodigingen en details te gaan denken.

Leuk is wel, voor mij althans, dat ieder jaar onze vriendenkring flink uitbreidt. Aan de andere kant betekenen meer gasten ook meer kinderen en Rick maakt zich zorgen om onze basement. We besluiten net als vorig jaar een "dessert" party te geven. In het verleden hebben we allerlei buffet hapjes verzorgd en kwam de helft van de gasten, nadat ze hun eigen avondeten al op hadden. Het gevolg was, dat we met eindeloos veel voedsel bleven zitten. Op deze manier weet iedereen, waar hij aan toe is en toetjes zijn ook veel leuker om te verzorgen.

Maar goed, dat is nog twee weken verder en thuis vinden we een soort bijenkorf van drukke kinderen. Hun rugzakken moeten gevuld met schoolspullen, die allemaal van hun naam moeten worden voorzien. Katja en Kai hebben bovendien nog zomer taken, die morgen moeten worden ingeleverd. Beiden zitten dus te blokken en verslagen te schrijven.

Saskia speelt met Aoife en haar zusje, nadat ze haar rugzak helemaal vol heeft gestouwd en er bovendien nog een plastic tas met ettelijke ponden bij heeft. Toch mogen Rick en ik haar morgen niet naar school begeleiden (Rick is vooral erg teleurgesteld). Kleine kinderen worden groot en Katja bepleit Saskia's zaak heel goed.


Klaar voor school en gelukkig is er katteliefde

Aan het einde van de middag komen Lauren en Dan langs. De laatste heeft deze week zijn baard laten staan en het staat hem nog goed ook. Wat een knap stel is het toch!

We kijken de video, die Rick heeft geschoten. Het kersverse echtpaar is helemaal dankbaar en ontroerd, want hun vriend, die zou filmen, heeft er niet veel van gebakken. Ook mijn foto's (die ik binnenkort allemaal online zal zetten) vallen in meer dan goede aarde.

Het is moeilijk afscheid nemen, want we weten niet, wanneer we elkaar weer zullen zien. Ze zijn stellig van plan om naar de oostkust terug te verhuizen en Dan hoopt aangenomen te worden in een orthodontia programma. Maar zeker is niets. Ik hoop, dat ik deze winter naar San Diego kan om hen te bezoeken en misschien zelfs Saskia mee kan nemen.

Al is het officiele einde van de zomer pas over iets meer dan twee weken, toch voelt het vandaag al zo. De temperaturen zijn ook al een stuk koeler, dan ze vorig jaar waren rond deze tijd (misschien zijn er daarom ook minder orkanen).

Vanavond kijken we Animal Planet, want de kinderen (en Rick en ik ook) zijn ondersteboven van de plotselinge dood van Steve Irwin, de "Crocodile Hunter". We zien allerlei flashbacks van over de jaren. Dat een rog zo'n effect kan hebben! Het laat wel weer zien, dat wilde dieren, hoe ogenschijnlijk vriendelijk ook, toch echt wild zijn.

PS: Ik realiseerde me vanmiddag, dat het vrijdag de derde verjaardag van dit blog was! Ben ik het toch zomaar vergeten! Ik ben er zelf eigenlijk verbaasd over, dat ik het nog steeds zo leuk vind om bij te houden. Alleen alle leuke contacten, die ik via mijn schrijfsels heb opgedaan, maken het al meer dan de moeite waard!

Grotten en de Shenandoah

De ergste regens zijn weggetrokken en het miezert slechts nog bij het opstaan. Volgens het weerbericht zal het tegen de middag droog worden. Daar hopen we dan maar op, want ik heb alweer meer dan genoeg van het sombere weer!

Vanochtend doen we het rustig aan, we computeren wat en doen wat noodzakelijke dingen in het huis. Dan vertrekken Rick, Kai, Michelle en ik rond kwart over elf naar het westen. Katja moet nog een boek lezen voor school en Saskia wil ook niet mee.

Door het glooiende Virginia landschap, waar de flarden wolken boven de heuvels hangen, rijden we naar Front Royal. Het is inmiddels lunchtijd en we gaan door de drive thru bij McDonald's. In tegenstelling tot stadjes als Leesburg en Middleburg, die hun leuke oude charme hebben uitgebuit, doet Front Royal mistroostig aan en zijn er niet veel leuke eetgelegenheden. Vreemd eigenlijk, want het is best toeristisch aan de ingang van Skyline Drive en met Skyline Caverns. In ieder geval smaakt de Aziatische salade van McDonald's werkelijk fantastisch. Het is mijn nieuwe favoriet!

Na het eten parkeren we bij Skyline Caverns. Hier ben ik in maart nog geweest met Petra, maar voor Rick en Kai is het alweer een aantal jaren geleden, dat ze er waren. We kopen tickets en kunnen acht minuten later al met de rondleiding mee.

Kennelijk zijn we niet de enigen, die het regenachtige weer ontvluchten door de grotten in te duiken. We gaan met een vrij grote groep naar beneden en komen ook nog twee grote andere rondleidingen tegen.

Onze gids, Shelly, ziet er als een high school studente uit, maar ze vertelt goed en duidelijk over de grotten. Grappig vind ik wel om haar dezelfde grapjes te horen maken, als de "corny" gids Marian, die Petra en mij in maart rondleidde. Kennelijk wordt de rondleiding niet aan originaliteit van de gids overgelaten.

Zoals altijd vind ik de weerspiegeling in het meertje en de prachtige anthodites (een spierwitte calciet formatie, waarvan geen enkele wetenschapper weet, hoe ze zich gevormd hebben) het mooist.


Ondergronds meertje



Een aantal anthodites

De grootste formatie in de grot heet "the eagle" en die lijkt ook wel op een adelaar. Maar de eigenaren van de grot spelen op die plek een ontzettend religieus bandje af, ingesproken door een man met een enge diepe stem. Van mij mag dat gedeelte weg, het is veel te belerend.

Er wordt in gezegd, dat de mensheid het mooie werk van God heeft verpest en hoe deze grot nog een van de weinige staande natuurlijke schoonheden is. Wat een lariekoek! De mensheid (waaronder de meneer met de diepe stem waarschijnlijk) heeft in deze grot allerlei draden en buizen aangebracht om hem te verlichten, een apart pad en leuningen aangebracht en meer. Hoezo onaangeraakt?

Na de rondleiding is het buiten droog en begint het op te klaren. We besluiten ons plan om een wandeling in het Shenandoah National Park te maken dus door te zetten. Alleen realiseer ik me op dat moment, dat Katja mij mijn National Parks pas nog niet heeft teruggegeven, die ze op woensdag voor Great Falls gebruikt heeft.

Dan betalen we maar de $15 toegang, het geld gaat tenslotte naar het onderhoud van dit prachtige natuurgebied en is goed besteed. Bij een paar van de uitkijkpunten stoppen we, zodat we foto's kunnen maken van de Shenandoah Vallei, die zich mooi voor en onder ons uitstrekt.




Bij mijlpaal 9,2 vinden we de parkeerplaats, die mijn boekje "Short Hikes" beschrijft. Deze wandeling gaat naar een waterval en ook dit heb ik in maart met Petra gedaan.


Het ziet er nu zo laat in de zomer heel anders uit. Het bos is heel dicht begroeid en de waterval stroomt, door de regen van gisteren, hard naar beneden. Michelle en ik experimenteren met langere sluitertijden en krijgen zo mooie "sluier" foto's van de waterval.


Op de terugweg naar huis zien we prachtige luchten en ook weer zon, gelukkig! Voor haar laatste avondmaal hier nemen we Michelle mee naar de Silver Diner. Dit is een ouderwetse jaren 50 diner van chroom. Rick bestelt een ouderwetse malt en geeft Michelle de extra beker, die er altijd bij komt. Zo te zien vindt zij het ook erg lekker.

We proberen allerlei liedjes te horen uit de jukebox, maar andere mensen hebben kennelijk ook al heel veel aanvragen gedaan. Geen van de liedjes, die wij "besteld" hebben, heeft nog gespeeld als we klaar zijn. Onze serveerder uit Kazachstan is een grapjas en al met al is het weer een heel gezellige maaltijd.

Dan zetten we onze drie kinderen thuis af en Rick, Michelle en ik rijden door naar Washington. Hier rijden we een rondje verlichte monumenten en Michelle en ik stappen telkens uit om foto's te maken. Het is helemaal windstil, dus de reflecties zijn perfect. Zo heeft zij een mooi laatste beeld van de stad.


Het Washington Monument en Capitool vanaf het Lincoln Memorial gezien



De reflectie van het Capitool is perfect



Jefferson in zijn Memorial

Ernesto

Bij het opstaan regent het al flink, dus ik besluit maar binnen een gewichten routine te gaan doen. Veel zin heb ik niet, dus ik hou het bij twintig minuten. Wat de sportroutine betreft zie ik wel weer naar het schooljaar uit, dan heb ik op de een of andere manier meer zelf discipline.

Saskia kleedt zich, nadat ik haar van haar logeerpartij bij Tabatha heb opgehaald, voor haar ontmoeting met Mrs. Esterson, haar nieuwe lerares. Omdat het zo regent, denk ik maar met de auto te gaan. Natuurlijk vergeet ik helemaal, dat honderden ouders dat ook denken. Er is een hele opstopping bij de school en geen parkeerplaats te bekennen.

Als ik er al een zou vinden, zou die waarschijnlijk net zo ver als ons huis zijn, dus rij ik terug naar huis. Daar pakken we paraplu's en lopen naar de school door de plenzende regen.

Mrs. Esterson schat ik in de vijftig, wel weer een verandering na de jonge Mrs. Mongillo. Ze lijkt erg aardig en goedlachs. Dit jaar zitten de vijfde klassers in de trailers. Niet leuk, want dan moeten ze voor van alles en nog wat naar buiten om het hoofdgebouw in te gaan. Maar ja, het zat er aan te komen, vorig jaar zaten de zesde klassers erin.

Het klaslokaal ziet er in ieder geval gezellig uit en vlak ernaast ligt het Science Lab, waar ze allerlei proeven gaan doen.

In het hoofdgebouw lopen we naar het cafetaria. Hier schrijf ik een heel aantal cheques uit: eentje om geld op Saskia's lunchkaart te zetten, eentje voor de contributie voor de P(arent)T(eacher)A(ssociation) en een voor Saskia's agenda, die hier via de school wordt verstrekt.

Zoals ieder jaar zie ik een heel stel bekenden, die ik de hele zomer niet gezien heb. Ik stel Michelle aan bijna iedereen voor en vrijwel iedereen verontschuldigt zich voor het weer. Michelle heeft wat dat betreft ook echt pech, zo'n sombere week als deze week is hoogst ongewoon!

Na alle schoolverplichtingen vertrekken we richting Wegmans. Hier zullen we Mallory en Christine ontmoeten voor de lunch. Saskia gaat ook mee, het is ook haar eerste keer in deze immense supermarkt.

Duidelijk zijn we niet de enigen, die op dit idee zijn gekomen en we kunnen niet in de overdekte garage parkeren. Dan maar buiten, maar zo dicht mogelijk bij de ingang. Het regent zo hard en met zulke grote druppels, dat je binnen een minuut doorweekt bent.


We kijken even rond en dan arriveren Christine en Mallory ook. Michelle en ik delen een van de enorme sandwiches en Saskia kiest wat kip uit het Chinese buffet. We kletsen gezellig bij en dan splitsen we op.

Michelle gaat wat spulletjes om mee naar huis te nemen kopen, Christine heeft een hele boodschappenlijst en Saskia en ik kopen een paar lekkernijen, zoals Goudse kaas, tzatziki en bagels.

Als we thuiskomen is het alweer tijd om Kai naar zijn football training te brengen. Die is vandaag uit noodzaak binnen, ze heffen gewichten en springen touwtje.

Michelle en ik rijden door naar Michael's. Hier is alles al helemaal in de herfstsfeer en ik koop vast wat dingen om in de traditionele eerste schooldag "hoorn" van de kinderen te doen. Michelle's kamer is oranje en een van de herfstkleuren is natuurlijk oranje, dus zij vindt wat spulletjes voor haar kamer.

Bij Safeway halen we nog iets, dat Michelle bij Wegmans niet kon vinden en ik vind de nieuwe Poptart smaken, die Kai en Saskia zo graag wilden hebben (Mint chocolate chip en Strawberry milkshake, deze moeten kennelijk in de vriezer bewaard).

Het weer wordt zo mogelijk nog slechter en rond half zes valt de stroom uit. Die is nog steeds niet terug als we naar Famous Dave's gaan. Dit is een gezellig barbecue restaurant en er is gelukkig stroom, want een groot deel van Vienna is donker. Heel toevallig zien we hier Saskia's nieuwe teacher ook, ook zij heeft thuis geen stroom.


Altijd moeilijk om zware regen te fotograferen, hier een poging van de stromende regen op de oprit

Intussen heb ik Dominion Power opgebeld en gehoord, dat ze weten, dat we in het donker zitten en voor kwart voor tien vanavond verwachten de lichten weer aan te hebben.

Het is druk in het restaurant, dus het verbaast me als we na een paar minuten al een tafeltje krijgen. Het eten smaakt goed, ik bestel een brisket, een soort heel zacht rundvlees met een pittige saus erover. Het menu in zo'n barbecue restaurant is niet bepaald voor Weight Watchers, maar het smaakt dan ook wel om letterlijk je vingers bij af te likken.

Thuis is de stroom nog steeds uit, dus we rapen een heel stel kaarsen bij elkaar en installeren ons in de family room. Michelle heeft thuis een heel leuke kwis over Nederland voorbereid, die we allemaal maken. Ik weet alle antwoorden, behalve hoeveel coupletten het Wilhelmus heeft. Ik doe dus maar niet mee met de wedstrijd, dat zou oneerlijk zijn.

Kai wint glansrijk met 15 van de 20 vragen goed. Echt knap vind ik het van hem, want hij heeft ze niet gegokt. Kennelijk let hij beter op, dan ik altijd denk, als BVN aan staat. Rick heeft er 13 goed en de meisjes minder. Ze hebben wel weer twee leuke Nederlandse woorden geleerd: tureluurs en lanterfanten. Erg leuk, die kwis!

Dan komt Leah en we besluiten een groepsspelletje te gaan doen. De keuze valt op Curses, een hilarisch spel, waarbij iedereen "vloeken" op zich krijgt en die het hele spel moeten volhouden. Zo moet Kai de hele tijd zijn handen tegen zijn borst houden en "That sounds delicious!" roepen, iedere keer als iemand een etenswaar noemt. Katja houdt het heel goed vol met wel vijf vloeken, waaronder net doen of ze een electrische schok krijgt als iemand haar aanraakt. Michelle moet beide polsen aan het hoofd houden. We liggen allemaal dubbel (ik ben er het slechtst in en vrijwel meteen af, want ik kan niet praten als een vampier).




Rond half tien hebben we opeens weer stroom, gelukkig! Buiten stormt en plenst het nog steeds en op het nieuws horen we, dat er tienduizenden in ons gebied vannacht zonder stroom zullen zitten. Wij kunnen dus van geluk spreken! Hopelijk is het weer morgen wat beter.

Old Town Alexandria

Hoe moe ik gisteravond was, merk ik vanochtend. Om tien voor half zeven word ik wakker, zonder eerder wakker geworden te zijn. Dat is al jaren niet voorgekomen!

Het regent, ondanks de weerberichten, nog steeds niet en buiten is het een aangename temperatuur van zo'n 23 graden. Michelle en ik pakken de mountainbikes weer en rijden dezelfde rit als maandagochtend. Ik hoop telkens toch herten te zien, maar het lukt alweer niet. Ik vraag me af, of de begroeiing nu gewoon te dicht is, er is geen open plekje te bekennen.

Zelfs de vogels zijn moeilijk te zien. We zien een heel stel felgele American Goldfinches en eindelijk vind ik een mannelijk Cardinaaltje, die redelijk stil blijft zitten, zodat Michelle die ook kan zien. Tijdens de andere seizoenen zijn die ruimschoots aanwezig, maar nu zie ik voornamelijk vrouwelijke Cardinalen, die niet zo kleurig zijn.

Wel zien we een paar chipmunks oversteken, die kleiner zijn, dan Michelle had verwacht. Hoe die nu in het Nederlands heten, vraagt ze. Ik noem ze altijd Knabbel en Babbel eekhoorntjes, maar geloof, dat ze anders grondeekhoorntjes heten. Iemand zal me vast verbeteren.

Na een snelle douche en een telefoontje aan Katja's counselor (ik laat een berichtje achter, want ze is er niet) begeven we ons op weg naar Alexandria. Het verkeer werkt helemaal mee en ik geloof, dat Michelle wel onder de indruk is van de vele banen en wegen, die boven ons lopen. Dit gedeelte wordt helemaal verbouwd en heet niet voor niets de "Mixing Bowl", want wegen lopen kris kras door elkaar.

We parkeren onder City Hall en lopen meteen door naar het restaurant van Gadsby's Tavern. De serveerders hier dragen kostuums uit de tijd van George Washington, die hier, als hij "in town" was, regelmatig kwam eten.


Michelle en ik volgen in zijn voetstappen en op mijn aanraden probeert Michelle de pinda soep, echt een Virginiaans gerecht. Zelf vind ik de tomaten met crab soep erg lekker klinken. Ook de sandwiches, die we krijgen, smaken voortreffelijk. Heel lief tracteert Michelle mij op deze maaltijd.

Na vier dagen moet ik zeggen, dat ik echt geniet van haar aanwezigheid, ze is heel gezellig en past gewoon in ons gezin (en nee, dit is niet om haar ouders te plezieren (hoewel jullie trots kunnen zijn op jullie dochter!)). Eigenlijk is haar bezoek precies zoals ik het me had voorgesteld: gezellig, ze kan het goed met onze kinderen vinden, Rick vindt haar duidelijk aardig en ik voel me ook helemaal op mijn gemak met haar.

Als we weer helemaal verzadigd zijn (de porties hier zijn weer niet mis!) raadt de serveerder nog de rondleiding in het museum aan, maar wij willen liever zelf op verkenning uit gaan.

Na wat foto's van City Hall met een enorme vlag ervoor lopen we het Bezoekerscentrum binnen, in 1724 gebouwd, tevens het oudste gebouw van Alexandria. Hier halen we wat kaarten met wandelroutes langs de meest historische attracties.

Voor iemand, die dol is op geschiedenis, zoals ik, is Alexandria een speeltuin. Er is hier van alles gebeurd sinds de eerste kolonisten zich er vestigden.

Na een snelle blik op de (hier veel bredere, dan Michelle bij Great Falls zag) Potomac, waar men hard bezig is met zandzakken tegen eventuele overstromingen van tropische storm Ernesto, lopen we naar Starbucks. Hier bestel ik mijn gewoonlijke tall, skim, sugar free vanilla, double shot latte (what can I say, I'm a Starbucks freak) en Michelle een simpele tall Caramel Macchiato.

Met onze koffies lopen we het ernaast gelegen winkeltje, Virginia Company, binnen. Hier vindt Michelle leuke plaatselijke souvenirs om mee te nemen naar huis.

Via het oude Union Street lopen we naar Prince Street. Hier vinden we een stukje "cobblestones", kinderhoofdjes, dus (wat een vreselijke beschrijving in het Nederlands!) straat.

Een oudere man vraagt mij of we van buiten de stad zijn. Kans om te antwoorden heb ik niet, want hij wil ons laten weten, hoe belangrijk het behoud van de cobble stones is voor de stad. Ik ben het helemaal met hem eens, dus luister gedwee.

Dan vraagt hij, waar wij vandaan komen en op het antwoord "The Netherlands" krijg ik een hele dissertatie over New Orleans en hoe hij zich niet voor kan stellen onder het zeeniveau te wonen. Op mijn opmerking, dat ik net allerlei zandzakken tegen overstromingen zag, antwoordt hij, dat bij iedere storm de winkels onderlopen, maar toch gaan de zaken goed. Hij snapt er niets van. En verder loopt hij, 58 jaar oud, zijn witte lange haar in een pony. Iemand met sterke meningen, die al zijn hele leven in deze stad woont.

Ook wij lopen verder en bewonderen de kleine huisjes van Captain's Row. Ooit gaf een scheepskapitein een hele rij huizen hier aan zijn dochters. De cobble stones dateren van de 18e eeuw.


Een paar huisjes aan "Captain's Row"

In dit eeuwenoude stadje ontdek ik telkens nieuwe dingen. Dit keer zie ik allerlei ovale afbeeldingen in de huizen. Net als we er een bewonderen, doet de eigenaar het raam open. Ik neem de gelegenheid waar om te zeggen, dat we zijn huis bewonderen, maar kan hij ons ook uitleggen, wat die ovale steen met een man erop betekent. Hij vertelt, dat in de achttiende eeuw huiseigenaars moesten betalen voor bescherming van de brandweer en er waren verschillende brandweerhuizen. De ovalen lieten zien aan welk huis betaald was en degenen, die geen ovalen hadden, hadden geen bescherming tegen vuur.


Dan lopen we door naar de Old Presbyterian Meeting House. Hier zien we eeuwenoude graven, waaronder dat van de onbekende Revolutionaire soldaat. Ook ligt George Washington's dokter hier begraven. Een van de mensen, die bij de kerk hoort, vraagt of we naar binnen willen. Voor mij is dat ook een eerste keer, de deuren zijn altijd op slot.

Binnen voelen we de jaren en de belangrijke gebeurtenissen, die er plaats hebben gevonden. Het orgel is prachtig en te denken, dat de deur, die wij openen, ook door George Washington is aangeraakt is spannend. In zijn tijd heette deze kerk een "meeting house", want alleen de Anglikaanse kerk mocht zichzelf "church" noemen. Na de revolutie veranderde deze regel (en de Anglikaanse kerk heet nu in Amerika "Episcopalian", want een staatskerk mag niet onder de Constitutie).

Eenmaal buiten willen we eigenlijk, ondanks weinig tijd, ook Christ Church, de officiele kerk van George Washington en Robert E. Lee bekijken. Michelle blijkt net zo geinteresseerd in geschiedenis als ik.


Grafstenen uit de achttiende eeuw

In die kerk treffen we een gids, die veel weet en ons laat zien, waar George Washington en Robert Lee zaten en ook waar 40 van de 43 presidenten ooit zaten. De meesten kwamen om George Washingtons verjaardag te eren, maar Franklin D. Roosevelt, zijn vrouw Eleanor en Winston Churchill waren hier op een koude januaridag in 1942 om voor vrede te bidden (nu hangen er bordjes, waar zij zaten).


De kerk, waar sinds George Washington vrijwel alle presidenten een dienst hebben bijgewoond.

De enige drie presidenten, die hier nooit zaten, waren Kennedy, Nixon en Clinton. Volgens de gids geen slechte wil, slechts een gevulde agenda. Wel interessant, dat die drie niet zonder controversie waren. Wij mogen even op die bijzondere kussens zitten en dan bedanken we voor de rondleiding.

We moeten gauw naar de auto, want ik heb om half vier een massage, die hard nodig is. We maken goede tijd en op tijd voor Laura zijn we er weer. Na de massage voelen mijn benen vreemd "los". Mijn spieren zaten echt compleet vast!

Katja en Michelle nemen Saskia en Tabatha mee naar de school om te zien in welke klas de twee meisjes zullen zitten. Helaas niet bij elkaar en thuis komen bij Saskia, zoals ieder jaar, even de waterlanders. Ze kent haar nieuwe lerares niet en alleen Aoife zit in haar klas van al haar vriendinnetjes. Gelukkig ziet ze een uur later al in, dat het allemaal wel goed zal komen: "Ik ga niet meer huilen, want dat heb ik ieder jaar gedaan en ieder jaar is het goed gekomen" Bravo, Saskia!

Ook Katja heeft intussen met haar counselors gesproken en ze blijkt lang niet de enige met een verkeerd rooster. Er was een probleem met de computers. Nu is alles in orde en ik heb weer een blije zestienjarige.

Als ik om half zes Kai ophaal van zijn training blijkt hij zijn schoudervullingen kwijt te zijn. Hij durft het niet aan zijn coach te vertellen, maar zal dat toch moeten, want in deze mannenwereld van football is geen plaats voor bezorgde moeders.

Rick komt thuis met de ingredienten voor een "cook out" en we hebben een heerlijke hamburgers en hot dogs maaltijd van de grill, compleet met corn on the cob.

Dan vertrekt iedereen, behalve Saskia, naar de film in Tysons Corner en Saskia wordt door Tabatha opgehaald voor een logeerpartij. Ik heb een heerlijke twee uur voor mezelf. Het lijkt buiten de stilte voor de storm, morgen wordt Ernesto verwacht.