(Geen) Halloweenparade

De hele week al loop ik een dag achter. Dat komt natuurlijk, omdat Saskia en ik maandag hebben "overgeslagen" met reizen. Het is dus opeens al woensdag!

Vanuit mijn bed lijkt het of de zon niet schijnt, maar als ik de lamellen open zie ik felblauw en goud, een prachtige combinatie! De tulpenbomen naast ons huis zijn zo geel, dat ze lijken te schitteren in de vroege ochtendzon. Helaas waait het ook keihard, waardoor de al verkleurde bladeren met duizenden naar beneden dwarrelen, een geel tapijt op ons grasveld achterlatend. Een dezer dagen zal ik de hark maar weer eens tevoorschijn halen.

Voor Christine komt om te gaan lopen werk ik keihard aan de laatste taak van de Paint Shop Pro les van vorige week. Gek genoeg lijkt die het makkelijkst, maar uiteindelijk besteed ik er ettelijke uren aan. Het is de bedoeling te laten zien, dat je een bepaalde techniek meester bent, maar het valt me ten eerste moeilijk een geschikte foto te vinden en ten tweede is de techniek zeer ingewikkeld. Maar in ieder geval heb ik op tijd de les af, de volgende "lag" vandaag al in mijn inbox.


Before



After (je kunt niet zien, dat dit uren werk is, of wel?)

Christine komt rond half elf en we lopen op een flink tempo (en met een kleine omweg, zodat we zoveel mogelijk heuvels beklimmen) naar Whole Foods. De wind blaast met stoten van 60 km/u, dus we krijgen die zo af en toe ook flink tegen.

Bij Whole Foods bestellen we een zelf-samengestelde sandwich (je kunt uit zes soorten brood, meer dan tien soorten groente, tien soorten kaas en tien soorten beleg kiezen en dan nog tien soorten saus (zoals mosterd, hummus, mayonnaise e.d.)). Ook hebben we vanavond beiden een Mexicaans-achtig gerecht gepland, dus kopen we er een zak tortilla chips bij.

Net als we aan de terugweg beginnen gaat mijn mobieltje. Het is Katja, die claimt krampen te hebben en vraagt of ik haar op kan halen. Ik vertel de schoolverpleegster, dat ik nog naar huis moet lopen, maar dan meteen kom.

Katja biecht meteen als ze de auto binnen stapt op: ze had een proefwerk voor Spaans vergeten voor te bereiden en wilde geen onvoldoende halen. Als een goede ouder betaamt maak ik meteen duidelijk, dat dit een eenmalig geval moet zijn, maar verder laat ik het gaan. Ze doet dit soort dingen nooit, dus een eerste "offense" mag door de vingers worden gezien, vind ik. Wel zorg ik ervoor, dat ze weet, dat haar prioriteiten duidelijk moeten zijn en school is nummer een.

De nieuw gevonden vrijheid van het alleen kunnen rijden komt meteen: ze wil bij Safeway een boeketje bloemen voor de verjaardag van een vriendinnetje gaan kopen. Ik laat het toe, maar heb er meteen spijt van, als het veel langer duurt, dan een boeketje kopen zou moeten duren. Eindelijk krijg ik weer contact op de autotelefoon en dan blijkt, dat ze ook even lunch is gaan eten bij Baja Fresh.

Nu wist ik wel, dat ze geen lunch had gegeten, maar ik verwachtte, dat ze bij Safeway wat sushi (haar favoriete eten) zou kopen. Katja heeft natuurlijk, in alle tieneronschuld, geen idee, dat ik iedere minuut op de klok loop te kijken. Nieuwe regel: als je ergens anders heengaat, dan afgesproken, opbellen! We leren snel!

Na een uur huiswerk maken, blijkt ze terug naar school te moeten om een proefwerk te verbeteren. Weer alleen in de van en nu belt ze netjes als ze aankomt en ook als ze weer op de terugweg is. Zo voel ik me een stuk rustiger!

Saskia heeft haar klasgenootje Julia te spelen en het eerste uur vermaken ze zich prima. Dan komt Saskia vragen om Advil (Ibuprofen), omdat ze hoofdpijn heeft. Maar ik kan zien, dat het al te laat is, Saskia ziet bleek, is misselijk en wil alleen nog maar liggen.

Omdat Julia er is stel ik voor dan maar televisie te kijken. Julia is wel erg lief, ze gaat naast Saskia zitten en aait haar voorhoofd, echt begaan met haar vriendinnetje. Maar ik merk ook, dat ze zich verveelt en haar moeder zal haar pas na zessen komen ophalen, op weg van haar werk. Dus ik laat Julia op de computer spelen, terwijl Saskia zich steeds slechter voelt.

Kai is klaar met trainen, Julia wordt opgehaald (en Saskia voelt zich niet goed genoeg om met haar mee te gaan naar de Halloween parade), Rick komt thuis en we eten met smaak van de Cheddar Chicken Chowder (vind de alliteratie fantastisch!), die ik heb klaargemaakt.

Katja wordt opgehaald door Angelo voor de Halloween Parade in Vienna. Saskia's migraine, want ik denk, dat het dat is, met de misselijkheid erbij en alles, gooit wat roet in mijn eten. Ik blijf thuis bij haar, terwijl Rick en Kai ook naar de parade gaan.

Vorig jaar ben ik ook al niet geweest en ik had er vanavond wel zin in. Maar Sas voelt zich heel miserabel en al om vijf over zeven help ik haar naar haar bed. Ze wil niet eens haar nachtelijke muziek aan, hopelijk gaat het morgen beter!

En eigenlijk vind ik deze paar uur voor mijzelf ook helemaal niet zo erg. Rick zal straks volledig geergerd over alle politieke reclame tijdens de parade thuiskomen en het is maar 6 graden, niet goed voor mijn spieren. Geef mij dan maar "Dancing with the Stars", waar nog vier mannen en een vrouw over zijn.

Jerry Springer en zijn partner worden vanavond naar huis gestuurd. Nu moet ik toegeven, dat ik Jerry altijd als een opruier zag met zijn idiote show en helemaal niet dol was op hem (om het maar zachtjes te zeggen). Maar gedurende deze show bleek hij opeens een gewoon mens te zijn en nog een heel aardige ook! Gek om de mens achter de personnage te zien en je te realiseren, dat iemand echt wel toneel kan spelen om een show gaande te houden.

Brrr!

De Halloween versieringen van onze buren

Een week geleden liep ik nog te puffen in Washington en nu is het alweer tijd voor de winterkleding! Het is flink koud voor de tijd van het jaar en er staat een straffe wind.

Na een weekend met weinig beweging zitten mijn spieren ronduit vast. Ik moet voortaan ook op reis toch de zelf-discipline opbrengen om tenminste een stevige lange wandeling te maken, iedere ochtend. Maar soms heb ik er zo'n hekel aan! Dan wil ik gewoon lekker rustig aan de dag beginnen en rondhangen.

Gelukkig schijnt de zon wel lekker en ik ga er met mijn gewichten op uit. Het lopen gaat goed, ik neem de route met de meeste heuvels en heb zo af en toe keihard wind tegen.

Sommige bomen lijken wel in brand te staan, zo fel zijn ze gekleurd! Dieprode maples, felgele tulpenbomen, een oranje boom, waarvan ik de naam niet ken. Toch is het hier overwegend nog groen en de meeste bomen staan nog vol in blad. Wat een verschil kan een paar honderd mijl toch maken, want ten westen en noorden, zo zagen we uit het vliegtuig, is alles al gekleurd!


Een knalgele maple bij Saskia's school

Garmin laat me zoals altijd precies zien hoe hard ik bezig ben en hoever ik loop. Een uur en 13 minuten later ben ik terug na 5,25 mijl. Tijd om gauw te douchen, voor de schoonmaaksters komen.

Met dit weer krijg ik helemaal zin om te experimenteren met de crockpot. Er zijn zoveel verschillende mogelijkheden kwa recepten! Ik maak een lijstje met ingredienten voor de maaltijden de komende dagen. Een met rundvlees, een met kip en een met varkensvlees (meestal probeer ik er ook een vegetarisch gerecht bij te hebben, maar deze week is een dag korter).

Bij Giant zoek ik alles bij elkaar. Het duurt soms best even om een produkt te vinden, al is iedere Giant hetzelfde ingedeeld (ideaal, want bij andere supermarkten zoek je je helemaal rot).

Terwijl ik bij de keuzes voor gedroogde vruchten (waarom is er hier toch altijd zoveel keus??) sta te twijfelen, loopt er een oudere man langs. "Pardon, Ma'am, can I reach by you, I can't last a day without these prunes!", zegt hij. Hmm, helemaal blij met het beeld, dat dat bij mij oproept ben ik niet, maar vind het wel weer kostelijk. Dit zijn de kleine leukigheden op een dag.

Voor Saskia's "ghost" cadeautjes vind ik een aantal leuke gummetjes en ander klein spul. Ze hebben hier, zelfs bij de supermarkt, werkelijk alles voor Halloween! Nu hebben twee andere families in de straat ook een papier met een geestje aan de voordeur hangen, zoals wij. Zij zijn ge"Boo"ed (en Saskia vond het prachtig)!

Net voor Laura komt heb ik nog tijd om lunch te eten. De massage is weer heel pijnlijk, geen verrassing met de koudere temperaturen en het vele zitten van gisteren. Mijn rechterkant zit weer helemaal vast, gelukkig is de conversatie wel aangenaam. Hoewel...Laura's vriendin moet gedotterd worden en daar zit ze natuurlijk wel over in.

Rick biedt aan op de terugweg van zijn werk de uitnodigingen en bordjes, servetjes e.d. voor Saskia's Halloween partijtje op vrijdag te kopen. Eigenlijk wilde ik dit feestje op zondagmiddag houden, zodat ik meer dan genoeg tijd zou hebben om voor te bereiden. Maar dan blijkt het gros van de vriendinnen niet te kunnen, dus het is een heel geregel opeens!

Dankzij Rick kan ik me nu op mijn PSP cursus concentreren. Morgen komt de nieuwe les uit en ik heb er de hele week nog niets aan gedaan. Het is een wat ingewikkelder les, dan de eerste twee weken, maar met etenstijd heb ik toch drie van de vier opdrachten klaar.


Een van de opdrachten: het desatureren van een gedeelte van een foto

Katja komt euforisch thuis van haar rijles, zwaaiend met het officiele blauwe papiertje "Virginia Certification of Driver's Education". Ze is geslaagd! En meteen vertrekt ze, met Leah, in de van naar de mall.

In ieder geval heeft ze gisteravond ijlings haar kamer keurig opgeruimd, want ik mompelde, dat ik, als ik vanochtend nog zo'n troep aan zou treffen, niet zo graag de sleutels van mijn auto zou overhandigen. Misschien wordt dit nog een (strategisch gebruikt natuurlijk) goed onderhandelingsonderwerp.

We hebben haar vandaag ook moeten verzekeren bij USAA, oef, even slikken! Ze weet hoeveel dat kost en ook, dat, als ze ook maar het geringste ongeluk veroorzaakt, die premie nog veel hoger zal worden. Maar wat een mijlpaal, voor haar, maar ook voor ons en helemaal gerust zit ik hier niet te typen, want ze moet nog terug rijden.

De rundvleesmaaltijd, een stoofpotje met draadjesvlees, gedroogde vruchten (pruimen, peren, perziken, appels en abrikozen), aardappel, wortel en mini uitjes, gaat er goed in. Het blijft leuk, die nieuwe recepten uitproberen.

Cape Ann en huiswaarts

Zondag

We hebben geluk met het weer, want alweer is er een staalblauwe lucht. Na een lekker ontbijtje van bagels en verse pancakes met maple syrup vertrekken we richting Cape Ann.

Hoewel ik vrijwel ieder jaar een of meerdere weekends bij mijn zusje heb gelogeerd, hebben we, vooral door de kleine kinderen, nog niet veel van de omgeving gezien. Het is altijd beperkt gebleven tot Boston, Newburyport en Salem, waar het heksenmuseum is. Nu de kinderen wat makkelijker reizen kunnen we wat toeristischer worden. En dit is zo'n prachtig gebied, er is eindeloos veel te zien en doen.

Via Essex rijden we de Cape op. Het is inmiddels lunchtijd, dus we beginnen met zoeken naar een restaurantje. De omgeving is prachtig! Overal water, met herfstkleuren, kleine houten huisjes en de typische pittoreske vissersbootjes.




We stoppen in Rockport bij het Lobster Pool restaurant. Van buiten lijkt het een keet, maar het ligt mooi aan het water. Binnen ziet het er gezellig uit, er brandt zelfs een houtkachel, waar we lekker dichtbij gaan zitten.

Het restaurant is zelf-bediening, je doet je bestelling aan de kassa, krijgt een nummertje en haalt het op als het klaar is. Dit gebied leeft van de kreeftenvangst, dus natuurlijk bestel ik, die daar dol op is, een "lobster roll". Dit is een hot dog broodje dik gevuld met stukken kreeft in een lichte mayonnaise saus. Ik eet er mijn vingers bij op! Met Saskia deel ik ook nog een bakje zoete aardappel frietjes, zo lekker!!

David raakt aan de praat met de eigenaar van het restaurant, die hem vertelt, dat hier 's zomers zo'n 1500 mensen per dag komen eten!! Ook krijgt hij wat tips over wat leuk is in de omgeving, want ook David en Ayesha zijn niet erg bekend op Cape Ann.

Na het eten rijden we door naar het centrum van Rockport. Hier zoeken we eerst naar het Paper House, een huis, dat helemaal is gemaakt van oude kranten en is ingericht met meubels gemaakt van oude kranten. Hierover had ik in "Weird New England", het boek, dat ik van mijn zusje voor mijn verjaardag kreeg, gelezen en het leek ons wel leuk voor de kinderen.

Na enig gezoek en te ver gereden te zijn, vinden we het eindelijk, ergens afgelegen in een woonbuurt. Van buiten ziet het er als een gewoon huisje uit. Het dak en de schoorsteen zijn in ieder geval niet van kranten gemaakt. Van dichtbij zie ik, dat de muren dat wel zijn. Het geheel ziet er uitgestorven uit en al zegt het papier op de voordeur, dat het huis dagelijks van 9 tot 6 open is, zien we geen levende ziel. Onverrichterzake vertrekken we dus maar weer.

Rockport is een heel pittoresk oud plaatsje met een haventje en allerlei (kunst)winkeltjes. We parkeren de auto, kopen wat chocolade fudge in een heel zoet ruikende Candy Store
en lopen dan het winkelstraatje door.




Het ziet er weer zo heel anders uit, dan in de oude plaatsjes in ons gebied. Je kunt je hier de whalers gewoon voorstellen. Hun oude kunst, Scrimshaw, wordt nog steeds bedreven en je kunt er van alles van kopen. Vooral hierin ben ik geinteresseerd, want ik heb jaren geleden zelf iets van scrimshaw gemaakt. Het is een enorm priegelwerk en erg mooi.


Halloween is ook overal



Ayesha, Saskia en David in Rockport

Na een uurtje te hebben rondgelopen zijn we weer bij de auto terug. De volgende stop is Gloucester en dan vooral het Eastern Point Light, de vuurtoren daar.

In Gloucester werd de film "The Perfect Storm" gefilmd. Het is duidelijk, dat dit een serieus vissersplaatsje is. Het ligt helemaal aan het water, heeft een heel stel haventjes en overal staan stapels met kreeftenkooien. Volgens David gaan vissers van hieruit voor maandenlang de zee op.


Kreeftenkooien in Gloucester



Het Eastern Point Light is een mooie wit met rode vuurtoren. We kunnen er helaas niet in, maar we kunnen wel naar de pier klouteren, wat de kinderen natuurlijk prachtig vinden. Daar zien we enorme meeuwen van heel dichtbij en de skyline van Boston in de verte. De luchten zijn prachtig, het is aan het bewolken en de zon staat laag, wat allerlei zonnestralen tot gevolg heeft.


Boston aan de horizon



Eastern Point Light
We genieten even van dit buiten zijn, maar de tijd begint wat te dringen. David moet vanavond zijn zoon, Devon (16), nog van het vliegveld halen. Hij is dit weekend bij zijn moeder in Florida geweest (en jullie dachten, dat wij ver reisden voor een weekend!). We rijden dus terug naar Ipswich, waar we bij dezelfde gezellige pub als vrijdag gaan eten.

De serveerster herkent ons nog en herinnert zich zelfs, dat Ayesha en ik een pinot grigio en een ijswater wilden. Kennelijk bestellen niet veel mensen dat hier in deze pub, het bier vloeit er rijkelijker.

Dit keer bestel ik de baked haddock (geen idee welke vis dat in het Nederlands is) en Saskia een pizza met zwarte olijven, waar een weeshuis van kan eten (en de andere kinderen doen dat dan ook).

Thuis gaat David gauw op pad en wij kijken de zondagavond programmering op ABC (Desperate Housewives en Brothers and Sisters, een nieuwe serie, die ik tot nu toe leuk vind). We gaan op tijd naar bed, want morgen moeten we alweer naar huis, wat vliegt de tijd toch!

Maandag

Na dit alles gisteren op (electronisch) papier gezet te hebben, ontbrak de tijd om de foto's er ook bij te zetten en die maken het verhaal toch compleet. Inmiddels zijn we weer op Virginiaanse grond.

Dit is voor het eerst, dat we tot maandag blijven logeren, want tot vorig jaar werkte mijn zusje op maandag en zou het moeilijk zijn geweest ons naar het vliegveld te brengen. Ik heb Saskia nog een dagje (halve dag) uit school gehaald en zo hebben we echt een ontspannen weekend met zijn allen.

De dag daagt sombertjes, het heeft vannacht geregend en alles ziet er maar druilerig uit. Wat hebben we geboft met het weer, dit weekend!

Eigenlijk ben ik helemaal vergeten, hoe moeilijk het is om met kleintjes op tijd de deur uit te komen. Stefan moet om negen uur op zijn pre-school zijn en Ayesha worstelt met ontbijten en aankleden. Gelukkig hoeft ze vandaag Natalya niet klaar te hebben, want daar passen Saskia en ik op.

We nemen afscheid van Stefan, altijd even moeilijk, omdat we niet weten, wanneer we elkaar weer zullen zien. We weten in ieder geval, dat hij zijn nicht Saskia adoreert. Dat is wel het leuke van zulke bezoekjes. We zien elkaar weinig, maar als dat dan gebeurt is het meteen kwalitatief top.

De ochtend wordt verder gevuld met inpakken en dan rijden we nog even rond. Natalya en Saskia kunnen nog rond een herfstachtig vijvertje in Newburyport rennen en via landelijke weggetjes laat Ayesha mij het boerengedeelte van de omgeving zien. Onderweg belt David, dat puppy Layla vandaag thuis mag komen, weliswaar met heel wat medicijnen, maar het gaat toch de goede kant op.

Dan wordt het tijd om richting vliegveld te gaan. Onze vlucht gaat om kwart over twee en Ayesha moet Stefan om een uur weer van zijn school ophalen. Na nog even bij McDonald's lunch voor Saskia en Natalya te hebben gekocht, zien we de wolkenkrabbers van Boston voor ons. Voor mij blijft het aanzicht van steden met wolkenkrabbers bijzonder, want die hebben wij in ons gebied niet.

Bij het vliegveld nemen we gauw afscheid, zodat de emoties niet te hoog oplopen. Weer betaal ik $2 per koffer (plus tip, want dat geld gaat naar United, ik heb alleen $10, dus de man knipmest zich te pletter voor mij) aan de Skycap.

Iemand vroeg, wat dat precies is: Hier kun je je bagage, zodra je uit de auto stapt, afgeven. Je krijgt dan een boarding pass en je hoeft binnen niet meer in de rij te staan. Voor $2 per stuk bagage vind ik het ideaal! Geen gesleep en geen gewacht en bovendien krijgt je koffer een "Priority" sticker, waardoor hij iedere keer weer als een van de eerste de band afrolt bij het ophalen.

We hebben nog meer dan twee uur voor onze vlucht vertrekt en we zijn zo door de veiligheidscontrole. Er wordt wel gevraagd, of we vloeistoffen in onze tassen hebben, maar we hoeven alleen maar ontkennend te knikken en we mogen door. Schoenen uit, jassen uit, laptop apart in bakje, we zijn het allemaal gewend intussen.

Nu klagen wij nogal over wat Dulles Airport te bieden heeft aan eten, als je eenmaal door de veiligheidscheck bent, maar in Boston is er echt helemaal niets! Een Burger King (bah, vet!), wat kleffe broodjes en gelukkig een Starbucks, die Caesar salads met kip verkoopt. Daar doe ik mijn lunch dan maar mee.

Bij het tijdschriften standje koop ik voor Saskia alle tienertijdschriften, die ze hebben, want ik voorzie anders verveling de komende twee uur. Saskia leest nu lief en iemand heeft haar zwarte kat mee, dus een deel van de tijd gaat op aan het knuffelen daarvan.

Zelf koop ik voor $7,95 een dag internetten en lees de blogs van anderen en schrijf mijn eigen verhaaltje. Zo zijn de twee uur zo voorbij.

In het vliegtuig treffen we een jonge, grappige (sorry, maar de meesten bij UAL zijn ouder en hebben een citroen ingeslikt) flight attendant (als iemand om twee glazen water vraagt, grapt hij, dat er een maximum van een drankje is). We kunnen meeluisteren met de verkeersregelaars, wat ik altijd erg leuk vind en voor we het weten glijden we over de gele, oranje en rode wouden van Maryland en Virginia.


Boston vanuit de lucht



Virginia herfstkleuren





Naast de landingsbaan

We hebben goed uitzicht op de Potomac rivier en even later zien we heel in de verte de stad Washington, vooral het Capitool en het Washington Monument zijn goed te onderscheiden. De herfstkleuren zijn hier nu op hun hoogtepunt, dus ik hoop, dat er een aantal mooie dagen aankomt om er van te genieten!

Op het vliegveld staan Katja en Rick ons op te wachten. Katja rijdt ons bekwaam, in Ricks auto, terug naar huis. Morgen heeft ze haar laatste rijles en het is al vrijwel zeker, dat ze zal slagen voor haar rijbewijs. Ze lijkt er in ieder geval absoluut niet zenuwachtig om.

Net als ik in reactie op Hilde's blog heb geschreven, dat we al een tijdje niet meer ge"boo"ed zijn, vertelt Rick, dat de Halloween Ghost voor Saskia langs is geweest. Voor morgenavond moeten we dus wat leukigheidjes bij elkaar halen en die op de stoep van twee andere kinderen leggen. Saskia kan niet wachten!

Kai komt doodmoe thuis van zijn football training. Hij is een stuk beter, maar nu doet zijn oor pijn. Hij heeft wel een naar virus opgelopen!

We hebben van het weekend genoten (ik vond het ook heerlijk om mijn jongste weer even helemaal voor mezelf te hebben), maar zijn ook weer erg blij om thuis te zijn. De drukke tijd breekt aan, iedere week is er wel iets, tot Kerstmis! Ik geniet altijd met volle teugen van deze maanden.

New England

Na een heerlijke nachtrust worden Saskia en ik tegelijk wakker. We slapen op zolder in een nieuw gebouwde kamer met ons eigen terras. Een blik naar buiten toont een felblauwe lucht met prachtig gekleurde bomen.

Beneden is de stemming wat in mineur, want het nieuwe pupje, Layla, van tien weken is vannacht ziek geweest. Ze is al klein voor haar leeftijd en heeft de parasiet Giardia. Ze eet niet en ligt alleen maar te slapen.


Hopelijk komt Layla er gauw weer bovenop

David, mijn zwager, brengt haar naar de dierenarts. Ze heeft een halve pond verloren en de dierenarts houdt haar voor observatie. David en Ayesha zijn erg bezorgd, want in die korte tijd, dat Layla bij ze woont, zijn ze al erg aan haar gehecht.

Om de gedachten wat te verzetten gaan we met de kinderen wandelen naar het centrum van Newburyport. De leuk gekleurde oude houten huisjes (nog een aantal daterend uit de 17e eeuw) en de prachtig vlammende maples maken het een kleurige wandeling.




Bij de Tannery, een klein winkelcentrum, halen we eerst een lekker broodje bij Annarosa's. De kinderen vinden het prachtig, je kunt het brood gemaakt zien worden. Ook hebben ze echte Franse brioches en hun stokbrood smaakt heerlijk.

Daarna gaan we even naar de "Eureka" speelgoedzaak, die allerlei bijzonder speelgoed heeft. Niet het "gewone" Toys R Us spul. De kinderen vermaken zich er prima en vinden allemaal een kleinigheid om mee te nemen.

In de winkel hoorden we al over een uitslaande "twee alarm" brand in het stadje en op de terugweg zien we daar de overblijfselen van. Een van de oude houten huizen is uitgebrand en de brandweer is er nog bezig. Natuurlijk is dat eindeloos interessant voor Stefan van vier.


Thuis eten we gauw lunch en stappen dan in de Suburban op weg naar Russell Orchards in Ipswich. Hier is het helemaal herfstachtig met pompoenen en alweer de prachtig vlammend gekleurde maples.

We eten een verse, warme cider donut en drinken hete appelcider. Het is koud buiten! Ik heb niet de juiste kleding mee, want ik had niet op de koude Noordenwind, die hier blaast gerekend. Gelukkig is David galant en leent mij zijn jack, want het blaast door merg en been! Dat zijn wij in het warme zuiden niet meer gewend!




De kinderen schommelen wat in de speeltuin en we zien een gigantisch varken, dat terecht (met zijn duizend pond) "Big Boy" wordt genoemd. De kinderen voeren eenden, ganzen en het "geriatrische" schaap.

Als laatste doen we mee aan de wijnproeverij. De wijnen hier zijn niet van druiven gemaakt, maar van allerlei ander fruit. Ik proef peren-, rhabarber-, bosbessen- en zwarte bessenwijn. Van die laatste neem ik een fles mee voor Rick. Het smaakt wel wat als port, wat hij erg lekker vindt.


Via allerlei oude plaatsjes en mooie bossen en meertjes rijden we terug naar Newburyport. Hier gaan we eten bij David's Tavern. Ze hebben een speciale kinderkamer bij dit restaurant, waar de kinderen kunnen eten en spelen. Zelfs Saskia vindt dit ontzettend leuk. Ze maakt zelfs een vriendinnetje, met wie ze email adressen uitwisselt.

Wij volwassenen genieten van de rust aan een gezellig tafeltje. Mijn gerecht van wasabi scallops smaakt heerlijk. De kinderen vermaken zich de hele twee uur, dat wij zitten te tafelen en laten zich niet aan ons zien. Wat een fantastisch idee voor ouders met kleintjes, om op deze manier een "date" te hebben, zonder voor dure oppas te hoeven betalen! Dat zouden meer restaurants moeten doen!

Naar Newburyport

Na een slechte nacht, want als ik weet, dat ik op een bepaalde tijd op moet staan, word ik constant wakker en kijk ieder uur op de klok. Om kwart over zes rollen we allemaal uit bed (met uitzondering van Kai). Katja is eigenlijk laat en wij zijn eigenlijk wat vroeg.

Om half acht rijden we weg richting Dulles Airport. We nemen afscheid van Rick en geven onze baggage buiten aan de Skycap ($2 per koffer, maar zoveel sneller, dan binnen in de rij staan!).

De rij voor de veiligheidscontrole lijkt enorm, maar het gaat toch vrij snel. Voor we weggingen heb ik alle vloeistoffen uit mijn backpack gehaald, maar daar wordt eigenlijk helemaal niet naar gekeken. De schoenen moeten uit, de laptop uit de tas, en de screenster vraagt me, wat er in de "Happy Birthday" tas zit, want ze zag een hoofd. Dat is de babypop, die we voor mijn nichtje Natalya's verjaardag meehebben.

Saskia is vergeten vertier voor in het vliegtuig mee te nemen, dus we kopen een Sudoku boek en een schrijfblokje bij Borders. Bij Subway kiest Saskia ontbijt en kopen we flessen water, die, als we ze niet openen, nu mee aan boord mogen.

Net als het boarden is begonnen komen we bij de gate aan. We kunnen meteen aan boord en vijf minuten eerder, dan het schema, vertrekken we. De vlucht gaat heel snel en voor we het weten hangen we boven Boston. En daar blijven we voorlopig hangen, want we mogen nog niet landen. Maar, na een half uur in de "Holding pattern" gehangen te hebben, mogen we eindelijk naar beneden en zien we de leuke Cape Cod huisjes en kleurige vissersbootjes en met een bonk raken we de aarde weer.

Ayesha staat al te wachten met een slapende Natalya achterin. We rijden naar Newburyport. Het regent, maar de herfstkleuren zijn hier op hun hoogtepunt, overal vlammend oranje en rode maples, prachtig!

Newburyport is een heel leuk oud plaatsje met een centrum met allerlei kleine winkeltjes. We bestellen panini's in een van de gezellige cafe's en halen dan mijn vier-jarige neefje Stefan op van zijn schooltje.

We brengen onze baggage naar huis en delen de meegebrachte cadeautjes uit. De kinderen zijn er dolblij mee.

Het blijft erg herfstachtig weer, regen en wind, en ik heb echt het gevoel in het noorden te zijn. Op weg naar de karateles van Stefan rijden we door de Dunkin Donuts drive thru en bestellen er hete thee, het is het weer ervoor!

De karateles van de vier- en vijf-jarigen is leuk om te zien en Stefan is maar wat trots om zijn tante en nicht als toeschouwsters te hebben. Na de les rijden we naar Boxford om het nieuwe huis van Ayesha's goede vriendin te zien.

De kinderen (Suz heeft een drie jarig zoontje) spelen hard, maar het is saai voor Saskia. Ze helpt goed, maar is blij, als het tijd is om te gaan eten. Met al die kleintjes vergeten we bijna, dat zij ook nog een kind is, maar morgen gaan we dingen doen, die zij ook leuk vindt.

We eten met zijn allen in Ipswich (als we door de straten lopen merkt Saskia op, dat dit haar aan Engeland doet denken, grappig, in New England). Bij de Choate Bridge pub krijgen Saskia en ik een gigantische pizza voor onze neus. Maar het smaakt allemaal heerlijk!

Thuis zijn de kleintjes doodmoe en vrijwel meteen in bed. Met Saskia kijken we Return to Halloweentown op het Disney Channel.

Herfstkleuren

Zo prachtig als het weer gisteren was, zo mistig en bewolkt is het vandaag. Maar het is warm! Bij het opstaan is het al achttien graden!

Christine en ik hebben afgesproken zo vroeg mogelijk bij Burke Lake Park rond het meer te gaan lopen. Ik stap direct na mijn laatste hap All Bran met Yogurt Bites in de van.

Nadat ik Christine heb opgehaald rijden we via de Fairfax County Parkway naar het park. Het lijkt wel of in 24 uur de herfstkleuren opeens zijn verschenen. Ik krijg er zo'n Disney's "Fantasia" gevoel bij van feetjes, die over bladeren dansen en ze een andere kleur geven.

De "Park"way is terecht zo genaamd, want langs de weg staan vlammend gele en rode bomen en struiken. Door de mist ziet het er allemaal nog mooier uit (hoewel ik het ook met zon wil gaan rijden).

Na een half uurtje parkeren we de auto en lopen naar het pad rond het meer. Het is heel mistig, maar de herfstkleuren zijn spectaculair! En eigenlijk geeft de mist het nog een extra dimensie. Christine toont bewonderenswaardig geduld, terwijl ik natuurlijk weer vele foto's neem. Toch houden we ook de pas er goed in en lopen de 5 mijl in minder dan anderhalf uur.










Onderweg stappen we zelfs nog bijna op een crayfish, die uit het meer gekropen moet zijn. Hij doet zijn klauwen "dreigend" omhoog. Wel zielig, dat hij waarschijnlijk de weg naar het meer niet terug zal vinden. Ik ben trouwens dol op gekookte crayfish, die hebben net meer smaak, dan garnalen (het zijn eigenlijk mini-kreeftjes).


Bij Christine thuis drink ik nog even een overheerlijke latte en bel dan Kai om te vragen, of hij iets lekkers wil voor de lunch. Zijn keel staat nog steeds in brand, maar hij is wel te vinden voor een sandwich van Whole Foods. Ik trakteer mezelf dan ook maar meteen en haal meteen bij CVS inpakspullen voor de cadeautjes, die ik morgen mee wil nemen.

Kai en ik smullen samen van onze sandwich, toch wel erg gezellig om samen met iemand anders te lunchen! Hij vindt dat duidelijk ook, want hij komt wat los. Verder werkt hij de hele dag aan achterstallig schoolwerk en slaapt tussendoor. Helaas heeft hij zijn football wedstrijd vanavond gemist, maar de coach (met wie ik via email contact houd) heeft alle begrip en wil vooral zeker zijn, dat hij zijn schoolwerk inhaalt.

Vanmiddag heb ik van alles te doen, dus ik bedenk me, waar ik het beste kan beginnen. Met het avondeten, dus, want dat moet tenminste vijf uur stoven. Het wordt een heerlijk gerecht van varkenshaas, wortel, ui, appel, selderij, karwei zaad en appelsap.

Sylvia komt langs om de "tandem" fiets, die ik vroeger met Saskia gebruikte, te lenen. Deze fiets bevestig je achter je eigen fiets, zodat het kleine kind mee kan fietsen (hij of zij hoeft niet te trappen, maar het helpt wel). Aangezien Sylvia Teddie vaak naar school fietst zal dit goed van pas komen.

Dan maak ik wat leuke wijnbedeltjes om morgen aan mijn zus en zwager te geven, het zijn vrolijke tropische bedeltjes, dit keer. Ik heb een "eureka" moment, want mijn kaartje past in een afgeknipt Ziploc zakje, perfect!

Terwijl ik boven alles in aan het pakken ben voor morgen en de was aan het opvouwen ben, gaat de bel. Daar is onze kleurrijke GE monteur weer. Hij introduceert zich ook met "Hi, here I am again". Ik moet wel om hem lachen!

Hij komt de nieuwe ovendeur installeren en volgens hem hoef ik nooit meer een monteur hiervoor te roepen, als ik het eenmaal heb zien gebeuren. Nou, daar ben ik niet zo zeker van! Na veel gevloek krijgt hij alle schroefjes los en de hele deur ligt uit elkaar.

Dan zet hij de glasplaat erin en voorzichtig merk ik op, dat het er wel erg mat uitziet in vergelijking met de glanzende glasplaat op de andere oven. Als ik nog bloemrijke uitdrukkingen in het Engels in mijn vocabulaire nodig had, had ik er vanmiddag een heel stel bijgeleerd. Van alles passeert de revue aan vier letter woorden en andere uitdrukkingen, waar mijn buurvrouwen geshockeerd op zouden hebben gereageerd.

Maar hij bedankt mij, dat ik hem er vroegtijdig op attent maakte. Een paar minuten later merkt hij, dat hij de glasplaat ook nog eens ondersteboven heeft ingeschroefd. Alles moet weer los, met de nodige expletieven erbij, natuurlijk.

Met een sympathieke glimlach zeg ik hem, dat zijn dag wel erg moet zijn geweest. Hij lacht terug met zijn drie en een halve tand en zegt "Right you are, Ma'am, pardon my French! And you're cool!". Moet ik nu gevleid zijn? Ik ben het maar wel, het is toch een goeierd.

En hij heeft het goed met ons voor, want de glasplaat van de onderste oven heeft ook al een barst. Hier heeft hij een goede tip voor: de nieuwe glasplaat is voor vijf jaar gegarandeerd en hij heeft er niet bij geschreven, welke oven de nieuwe plaat nodig had. Over een half jaar tot een jaar, zo stelt hij voor, kunnen wij GE weer bellen en zeggen, dat hun nieuwe plaat een barst vertoont. Zij zullen dan enkel de werkkosten verrekenen, niet de kosten van de plaat. Want, zo vertrouwt hij me toe: "They get you where they can anyway, Ma'am, and we're severely understaffed". Ah, vandaar de frustraties, er wordt bezuinigd op de monteurs. Ik peins er nog even over of ik GE's slogan "We bring good things to life" wel zo passend vind.

Na dit gezellige onderonsje is het alweer tijd om Saskia naar piano te brengen. Kai en Katja hebben eindeloos veel schoolwerk, dus het is een heel rustige avond. Morgenochtend vroeg brengt Rick Saskia en mij naar Dulles en tot maandagavond zullen we in Massachusetts zijn. Ik zal proberen te schrijven, maar weet niet of het gaat lukken.

Als laatste heb ik eindelijk onze foto's van de Michigan, Wisconsin en Minnesota reis online, die zijn hier te bewonderen.

Nazomeren in Washington

Wie had dat gedacht? Het is 18 oktober en ik ben verbrand, Saskia loopt hier in korte broek rond en de deur staat om half acht nog wijd open, want het is nog 20 graden buiten (het werd vandaag maar liefst 28 graden en ik liep in een zwarte lange broek en drie kwart mouwen t-shirt door de stad, pfff!!).

Gisteren werd het niet warmer dan 15 graden en vanochtend begint het ook mistig en bewolkt. De temperatuur is echter aangenaam en ik ga zonder jas lopen. Ik besluit weer een powerwalk (zo'n 4,5 (7,25 km) mijl per uur snelheid volgens Garmin, langzamer heuvel op, natuurlijk) en hardlopen (de heuvel af, tussen de 7 en 8 mijl (11,25-13,80 km) per uur) te gaan doen. Het gaat heel lekker en na een uur heb ik er 4,75 mijl (7,64km) opzitten. Meer tijd heb ik niet, want ik heb in Washington afgesproken voor de lunch.

Thuis gooi ik gauw de ingredienten voor ons avondeten in de crockpot. We eten soep van rookworst, boontjes en aardappel, erg lekker. Ook check ik hoe Kai zich voelt, die net op is. Hij heeft nog steeds erge keelpijn, als het zo blijft zullen we toch naar de dokter moeten. Ik dacht eerst aan een virusje, maar als de keelpijn erger wordt is het misschien toch bacterieel.

Om kwart voor elf parkeer ik de van in de oprit van Claudia en loop gauw naar de Metro. Om twaalf uur heb ik namelijk met Anneke en Carin, de nichten van Petra in North Carolina, afgesproken bij het American Indian Museum.

Als ik de roltrap afkom, het perron op, staat er tot mijn verbazing nog geen trein klaar, wat meestal wel het geval is. En tien minuten later nog niet, terwijl het perron volloopt. Iedereen staat rustig te lezen of te telefoneren, hoewel het duidelijk is, dat er iets aan de hand is.

Pas na twintig minuten wordt er iets onverstaanbaars omgeroepen. Iedereen kijkt naar elkaar, heb jij het verstaan? Hoofden worden geschud en men leest rustig verder, eens zal de trein toch komen, denkt men kennelijk.

Maar ja, ik ben Nederlands en dat geduld heb ik niet, want het is inmiddels tien voor half twaalf en de rit naar het Capitool neemt meestal toch zo'n drie kwartier in beslag. Ik bel nog gauw Kai voor het geval Carin en Anneke bellen waar ik blijf en ga dan de roltrap op om te vragen, wat er aan de hand is.

De stationsmanager weet het ook niet, kan ook de luidspreker meneer niet verstaan (tijd om in een nieuwe installatie te investeren, dus!), maar ziet wel net een trein het station binnenrijden. Ik ren weer naar beneden en heb nog net een zitplaats. Gelukkig vertrekt de trein vrijwel meteen, er blijkt maar een spoor in gebruik te zijn, roept de bestuurder verontschuldigend om.

Tergend langzaam rijden we naar Dunn Loring en ik zie me om twee uur nog niet in Washington zijn! Maar dan gaan we er opeens als een speer vandoor en maar een paar minuten na twaalven stap ik bij Federal Center SW uit. In de trein heb ik heel productief mijn hele nieuwe Paint Shop Pro les doorgelezen op mijn mobieltje.

De paar blokken naar het American Indian Museum loop ik snel en Anneke herkent me al en loopt op me af. Ik bedacht me, dat ik haar enkel van een minuskuul MSN fotootje "ken", maar ik hoefde dus niet bang te zijn niet herkend te worden.

We maken kennis en aangezien de dames er ook al een flinke wandeling bij Arlington National Cemetery op hebben zitten (de Tourmobile reed vandaag niet en het is een fikse heuvel om te lopen) hebben we allemaal zin in een lekkere lunch.

Na de verplichte tassencontrole, die vandaag wel heel grondig is, lopen we Mitsitam binnen. Ik laat Anneke en Carin de verschillende "gebieden" zien, waar ze Indiaans voedsel uit die streek verkopen.

Meestal kies ik de zalm uit het Noordwesten, maar dit keer vind ik de reerug (venison) met champignon vulling en persimmon saus uit de Northern Woodlands erg lekker klinken. We kiezen hier alle drie voor, met een salade van butternut squash en een grote soort mais (voor Carin en mij, Anneke kiest de wilde rijst salade).

Dan begint de jacht op een flesje wijn, die ze gewoonlijk zowel wit als rood hebben staan. Maar dit keer blijkt de witte wijn op te zijn en de rode wijn volgens de manager ook.

Maar dan zie we precies drie flesjes rode wijn bij de kassa staan! De laatste drie in het hele cafetaria! Die schreeuwen natuurlijk onze naam! Hi hi!

Tot mijn grote verbazing staan Anneke en Carin erop mij te tracteren! Zo lief! Dat had ik echt niet verwacht!

Het wordt een heel gezellige lunch en we bespreken, wat we vanmiddag zullen gaan doen. Het is inmiddels werkelijk stralend weer geworden, dus de monumenten zijn een prima keus.

Als eerste stel ik een foto van het Capitool voor. Het mooiste plekje daarvoor is bij de Capitol Reflecting Pool, zodat je de reflectie van het gebouw in de vijver ziet op de voorgrond.


Anneke kan niet lang of snel (hoewel ze uiteindelijk bewonderwaardigend ver liep!) lopen, dus rustig lopen we richting het Witte Huis. Ik vertel ze welke gebouwen ze aan weerszijden van de Mall zien en natuurlijk is het weer heel bijzonder voor hen om te horen, dat al die musea gratis toegankelijk zijn.


Anneke en Carin voor de National Gallery of Art

Bij een van de musea zien we een havik achter een eekhoorntje aangaan. Hij slaagt er niet in het diertje te vangen, maar alleen al het zien van een havik zo midden in de stad vind ik machtig!

Het is inmiddels ronduit warm geworden en ik betreur mijn keuze van zwarte kleding, ik voel de zon op mijn benen branden! Carin en Anneke zijn slim geweest en hebben mouwloze topjes aan.

Het is druk in de stad met bussen vol studenten en toeristen. Ik had er geen idee van, dat oktober zo'n toeristische maand was! We maken foto's voor het Witte Huis en lopen dan naar het World War II Memorial. Onderweg koopt Anneke nog een cadeautje voor haar zoon en man bij een van de standjes (ik schrijf maar niet wat het is, want ik weet niet of zij hier meelezen).


De president is, geloof ik, niet thuis



De "Old Executive Building", waar de vice president werkt

Helaas zijn de mooie fonteinen bij het Double You, Double You, Two (zoals wij het noemen) uit, maar het blijft een indrukwekkend monument. Carin merkt terecht op, dat elk van deze oorlogsmonumenten zoveel lijden vertegenwoordigen.

Langs de grote Reflecting Pool lopen we richting Lincoln Memorial. Er staat vandaag wat wind, dus de weerspiegelingen zijn niet perfect. Daarentegen is het zulk mooi weer en genieten we van de spelende eekhoorntjes en de hele kudde Canadese ganzen, die zich een thuis hebben gemaakt in deze vijver.


Carin en ik lopen de trappen naar boven het Memorial in, terwijl Anneke blijft wachten en van het uitzicht geniet. Het aanzicht van dit enorme beeld van deze president, die het leven voor velen in dit land zo veranderde, vind ik altijd weer indrukwekkend. Al blijf ik erbij, dat het tijd is voor een schoonmaakbeurt.


Lincoln Memorial



Carin is erg geinteresseerd in het Vietnam Veterans Memorial, dus is deze sobere muur met duizenden namen erin gebeiteld onze volgende stop. Er liggen allemaal rode anjers langs de kant en onder een van de namen ligt een oude babyfoto. Van een van de gesneuvelden? Het geeft me weer even kippenvel, wat een leed gaat er schuil achter al die namen! Bah, oorlog!


Terwijl we hier rondlopen, zie ik opeens een bald eagle boven ons hoofd rondcirkelen. Anneke en Carin denken waarschijnlijk, dat ik gek ben, want ik wijs het in het Nederlands en Engels aan. Maar in alle jaren, dat ik hier woon, heb ik nog nooit een bald eagle in de stad gezien! Het is op de een of andere manier passend, het nationale symbool in de hoofdstad van het land. Ik ben er helemaal opgewonden van!


Ver boven ons, maar je kunt de witte kop goed zien

Anneke begint nu toch wel moe te worden en het is ook al bij vieren. We besluiten het Korean War Veterans Memorial als laatste aan te doen. Ook dit blijft indrukwekkend, met de angstige blikken op de gezichten, die beeldhouwer Frank Gaylord zo treffend heeft neergezet.




Dan lopen we naar de weg, waar we afscheid nemen. Anneke en Carin gaan op zoek naar een Tourmobile halte en ik moet terug richting Metro. Ik krijg nog een heel leuk fotografie tijdschrift ook, alsof de lunch niet genoeg was! Het was een heel gezellige middag, jammer, dat het zo kort was, maar we houden vast contact!


Herfstkleuren in de maples in DC



Terwijl ik terug loop, bel ik Rick op zijn mobieltje. Hij blijkt ook in DC te zijn en wel vlakbij het Capitool. Hij biedt me een ritje naar huis aan en pikt me bij het Washington Monument op. Heel handig, want mijn voeten doen intussen ook pijn, ik kan me niet voorstellen, hoe moe Carin en Anneke vanavond zullen zijn!

Onderweg doen we nog wat boodschappen en thuis staat het eten al te pruttelen. We bakken gauw wat biscuits en de bonensoep smaakt voortreffelijk.

Kai klaagt nog steeds over erge keelpijn, dus neemt Rick hem mee naar de dokter. De kliniek hier is open tot 21 uur, wat erg fijn is voor dit soort dingen. Ze ontdekken echter geen bacteria, dus het is een hardnekkig virus. Arme Kai, hij wil zo graag beter zijn en door met football. Ook mist hij natuurlijk hartstikke veel school. Gelukkig heeft hij een liefhebbende zus, die langs al zijn leraren is gegaan om zijn achterstallige werk op te halen! Als hij morgen dus nog thuis moet blijven kan hij daar alvast aan beginnen.

"I feel vindicated" (Ze bestaan: redelijke dierenartsen)

Soms merk ik, dat ik me op veel vlakken toch veel makkelijker uitdruk in het Engels, dan in het Nederlands. Mijn vocabulaire is "bloemiger" in die taal. Ik weet van mezelf, dat ik in het Nederlands telkens dezelfde uitdrukkingen gebruik. In het Engels doe ik dat niet. En ik loop nu al een uur te bedenken, hoe ik het beste "I feel vindicated" in het Nederlands kan vertalen.

Het lukt me niet er een gepaste vertaling voor te bedenken, het beste, waar ik op kom is "ik voel me gezuiverd van alle blaam" en dat klinkt zo oubollig. In ieder geval riep ik "I feel vindicated" tegen Rick, nadat ik met een andere dierenarts over Brynna had gepraat.

Maar goed, laat ik bij het begin beginnen. Nadat we haar met moeite (ze drinkt ontzettend veel water) vanaf middernacht nuchter hebben gehouden, brengt Rick Brynna vanochtend vroeg naar Town and Country Animal Hospital om haar gebit te laten schoonmaken.

Dit is in haar twaalfeneenhalf-jarig leven nog nooit gebeurd, maar de dierenarts vorige week gaf me zo'n schuldgevoel, dat ik het maar heb afgesproken. Hiervoor moet Brynna onder narcose gebracht worden. Het voordeel hiervan is, dat ze dan gelijk kunnen kijken, waarom ze zo hijgt en "hees" is, als ze blaft.

Het regent vandaag keihard en in plaats van met Kirsten te gaan lopen doe ik een gewichtenroutine boven. Net als ik klaar ben en ook wat cardio wil doen, komen de schoonmaaksters. Een prima excuus om dan maar op te houden, ik heb gisteren tenslotte een flinke fietstocht gemaakt.

Kai voelt zich wel ietsje beter, maar zijn keel staat nog in vlam. Ik vrees, dat hij morgen zijn PSAT's zal missen. Gelukkig is dat voor hem maar een oefening, Katja in de 11e klas doet ze morgen serieus.

Terwijl ik op de massage tafel lig en Laura mijn recalcitrante spieren loskneedt, gaat de telefoon. Het is de dierenarts, Dr. Kube dit keer, een van de oudere doktoren (nou ja, hij is ongeveer mijn leeftijd, als dat "ouder" mag heten, meer ervaren is misschien een betere beschrijving).

Hij vertelt, dat hij (Goddank, want dat zou nog meer gekost hebben!) geen kiezen heeft hoeven trekken. Wel is, zoals de andere dierenarts al suggereerde, een klein gedeelte van Brynna's larynx verlamd. Dit is een vrij vaak voorkomend probleem bij oudere honden.

In tegenstelling tot de jongere dierenarts, die met stelligheid beweerde, dat in dit geval een operatie nodig zou zijn, raadt deze, meer ervaren, dokter het af. Hij vindt, dat Brynna nog goed kan ademen, al klinkt het luid en een operatie heeft vrijwel altijd de gevaarlijke complicatie, dat er voedsel in de longen kan komen. Dat resulteert dan in een longontsteking, die vaak fataal is in honden van deze leeftijd.

Dat niet alleen, maar de operatie is te gecompliceerd om in een gewone dierenartsenpraktijk te doen. Wij zouden dan met Brynna naar een specialistenpraktijk moeten, wat, volgens hem, ettelijke duizenden dollars zou kosten. Hij is het met me eens, dat dat met een hond van deze leeftijd weinig zin heeft, vooral ook, omdat dit niet haar enige gezondheidsprobleem is.

Hij adviseert haar zo rustig mogelijk te houden en zolang ze er verder niet onder lijdt het te laten voor wat het is. Zie daar, een veel redelijker beeld, iemand, die er niet blind op uit is enkel een symptoom te behandelen, zonder naar het hele verhaal te kijken. I feel vindicated (en volgende keer zorg ik ervoor die andere dierenarts niet meer te zien)!

Dit alles neemt niet weg, dat ik het heel moeilijk vind om onze lieve hond zo oud te zien worden. Ze heeft zelfs nog nooit gegromd, dus ik gun haar zo een fijne oude dag en als zo'n operatie haar weer helemaal jong zou maken, zou ze meteen op de operatie tafel liggen. Helaas is het ware leven anders en rest ons niets behalve veel knuffels met haar. Hopelijk weet ze, hoeveel we allemaal van haar houden.

Verder hebben we een rustige avond en eten vegetarische shepherd's pie (in een ovenbestendige schaal vegetarisch gehakt op de bodem leggen, daar een blikje tomatensaus overheen, dan twee blikjes groene boontjes, daaroverheen een laag aardappelpuree en een laag geraspte kaas, een half uur in de oven en voila).

Maandag fietsdag

Een vroege blog vandaag, want ik ga vanavond weer een gezellig avondje hebben met de Nederlandse dames. Ons groepje is inmiddels met twee uitgebreid en dus zijn we nu met zijn achten! Wie had dat gedacht? Ik kende iets meer dan een jaar geleden geen enkele Nederlandse van mijn leeftijd in deze buurt!

Vanavond zal het bij Sylvia zijn en het is mijn beurt om een aperitiefje mee te nemen. Gisteren bij een van de wijngaarden zag ik een typisch produkt uit het zuiden van de VS: hot pepper jelly. Dit is jam van hete pepers, een beetje zoet en flink pittig, dus.

Amerikanen eten het met brie of cream cheese op crackers. Tijdens onze eerste Oud- en Nieuwviering kreeg ik het voor het eerst te eten bij onze buren destijds, verschrikkelijk lekker! Ik heb er dus brie bij en Triscuits, mijn favoriete crackers.

Helaas voelt Kai zich vanochtend bij het opstaan helemaal niet lekker en gaat weer terug naar bed. Als ik zijn temperatuur opneem heeft hij koorts, dus ik bel de school en email de coach, dat hij vandaag niet komt. Hopelijk is hij er gauw weer bovenop, want het is voor zijn football carriere natuurlijk niet goed om veel trainingen te missen (gek, dat ik daar het eerste aan denk en niet aan zijn achterstallige schoolwerk, dat hij in zal moeten halen).

Als Saskia naar school is, stap ik op de fiets. Ik wil vandaag een heel end rijden, want morgen wordt het slecht weer en ik weet niet, of ik dan buiten zal komen. Het worden uiteindelijk 20 mijlen (iets meer dan 32 km) in anderhalf uur en zoals altijd is het met het mooie weer genieten.

Het valt me iedere keer weer op, dat er zoveel mensen fietsen nu, in vergelijking met een aantal jaren geleden. Niet alleen op het W&OD pad voor de recreatie (dat zijn meestal de in strakke fietskleding gekleedde racefietsers), maar ook gewoon in de straten van Vienna. Meestal zijn het mensen op weg naar hun werk of met boodschappen. Veel ervan zien er Centraal- of Zuid-Amerikaans uit, maar ik ken ook een aantal Amerikanen, die veel van de dagelijkse besognes op de fiets doen.

Begrijp me goed, het haalt niet bij Nederland natuurlijk, maar er is veel veranderd wat dat betreft, in de jaren, dat ik in dit gebied woon. Er zijn stoepen bij gemaakt en voetgangerslichten overal, zelfs fietspaden worden steeds meer langs nieuwe wegen aangelegd. Vroeger kon je als voetganger of fietser de grote brede wegen slechts oversteken met gevaar voor eigen leven. Dat is nu heel anders. En ik ben er blij om!

Na een heerlijke fietstocht voorzie ik Kai van wat soep en Gatorade (de geijkte ziek-zijn liflafjes). Saskia komt thuis van school en besluit op het laatste moment toch met me mee te gaan om onze nagels te laten doen.

Zij kiest oranje en zwart als nagellak en krijgt een spinnetje op haar duimen getekend. Ik zeg haar nu maar heel voorzichtig te zijn, anders overleeft dat allemaal niet tot de 31e! We zullen er telkens een laagje doorzichtige nagellak op aanbrengen, wie weet lukt het dan.




Bij Michael's zoeken we nog wat leuke cadeautjes uit voor mijn neefje en nichtje: krijtjes voor in bad voor Natalya en een tekenpakket van Crayola Explosion voor Stefan. Saskia kan niet wachten te gaan, want behalve haar neefje en nichtje zal ze nu ook met hun gisteren verkregen tien weken oude Labrador puppy kunnen spelen! Nog vier nachtjes slapen!

Foto shoot en Shenandoah National Park

Gisteren heb ik het grootste deel van de dag besteed aan fotografie. Om 11 uur moest ik bij Lofty Salon zijn met mijn fototoestel.

Mona, de eigenaresse, had me gevraagd in haar salon te fotograferen. Ze wil de salon, waar niet alleen gekapt wordt, maar onder anderen ook nagels worden gedaan, Botox wordt geinjecteerd, massages worden gegeven en zelfs buikdanslessen plaatsvinden, mee laten doen aan de salon van het jaar.

Dus, ik liep een uur lang rond en nam foto's. Het was erg druk en ik probeerde hard om geen klanten, die het niet wilden, te fotograferen. De meeste mensen reageerden echter heel positief op mijn geklik. Maar er waren ook een paar snobberige vrouwen, die in mij niet meer dan een stuk meubilair zagen. Slik! Ik was natuurlijk maar "de fotografe", terwijl zij, carrierevrouwen, er waren om hun zoveelste Botox injectie te incasseren.

Gelukkig was het in het algemeen een goede ervaring en vooral de buikdansles was leuk om te zien. Uiteindelijk maakte ik iets meer dan 40 foto's, die hier te bekijken zijn. Mona is er blij mee en heeft gevraagd, of ik nog terug kan komen op een minder druk tijdstip om ook de andere kamers te fotograferen.

Gisteravond had Rick een stel mannen uit de buurt uitgenodigd om film te komen kijken. Met heel wat (Belgisch) bier gewapend vertrokken ze naar de basement. Jeanne, mijn buurvrouw twee huizen verderop, had Saskia en mij uitgenodigd om te komen en dat werd super gezellig. Mary kwam ook en pas rond middernacht namen we afscheid. Gelukkig hadden we niet ver te reizen!

Vanochtend straalt de zon alweer door de lamellen! Al heb ik gehoord, dat de herfstkleuren nog niet op hun hoogtepunt zijn, is vandaag de beste dag om te gaan kijken in de Shenandoah.

Saskia gaat naar Tabatha, Katja heeft eerst rijles en moet dan tot 20 uur werken en Kai blijft liever rustig thuis. Dus rijden Rick en ik om half tien samen weg voor een gezellig dagje met zijn tweeen. Wat geniet ik ervan!

We beginnen met een Egg McMuffin van McDonald's en op Ricks Sirius satelliet radio vinden we een station, dat allerlei New Wave liedjes uit de jaren 80 speelt.

Over de interstate rijden we naar Front Royal. Boven ons vliegen roofvogels, de heuvels worden steeds hoger en er zijn toch al heel wat vlammend gele en rode bomen te zien. In de velden staan zwarte stieren, waarschijnlijk Angus, te grazen bij de oude, typisch rood geschilderde schuren. In de lucht zien we strepen van vliegtuigen, maar verder is hij staalblauw.


Onderweg

Bij de ingang van het Shenandoah National Park is het aardig druk, maar met onze National Parks pas rijden we zo binnen, $15 besparend. We kopen ook een boekje met "Easy Hikes" en kiezen een hike van 5,5 kilometer over het Appalachian Trail uit.

Maar eerst rijden we twaalf mijl over Skyline Drive, hier en daar stoppend om over de Shenandoah Vallei uit te kijken. Het is schitterend en ik probeer goede foto's te maken, maar zoals altijd doen die de wijdse uitzichten geen eer aan.




Bij Jenkins Gap parkeren we de auto en beginnen aan onze klimtocht. Het is altijd een speciaal gevoel om op het Appalachian Trail te lopen. Dit pad is meer dan 2000 mijl lang en loopt van Maine naar Georgia. Wij lopen om te beginnen richting Georgia.


Het Appalachian Trail



Rick vond een wandelende tak



En dan is er plotseling kleur

Al is het druk in het park, we komen de hele weg niemand tegen! We lopen helemaal alleen in dicht woud, slechts een enkel eekhoorntje laat zich zien. Het is prachtig en ik voel me echt een met de natuur. Iedere keer als ik in dit park ben, voelt het als een mini-vakantie.


Als Rick en ik een uurtje later aan een tafeltje bij de Thornton River Grille in het kleine, gezellige oude centrum van Sperryville zitten, zeg ik dat ook tegen hem. Konden we maar een kamer boeken in de leuk uitziende Bed and Breakfast aan de overkant en deze perfecte dag met een extra dag verlengen.

Maar helaas, het ware leven (dat op zichzelf al leuk genoeg is, daar niet van) roept! Maar niet voordat we een aantal van de wijngaarden onderweg met een bezoekje vereren.

Na een enorme renovatie is Gray Ghost Wineries weer open en we mogen ter ere van Virginia Wine Month gratis proeven. Vooral hun merlot vind ik heerlijk, maar voor $25 per fles toch echt wel te duur. Dat is wel jammer van de wijngaarden hier, ze zijn erg duur. Een fles Shiraz uit Australie kost $5. Aan de andere kant steunen wij kleine bedrijven graag, dus kopen we een fles van hun rose.



Niet veel verderop ligt de Unicorn Wijngaard. Deze ligt heel mooi met kleurige maples en er is vandaag een festival gaande. Rick laat mij verder alleen proeven, zodat hij kan rijden. Hoe leuk ik deze wijngaard ook vind, ik ben dol op fantasiefiguren, hun wijnen zijn een stuk minder.




Alleen hun "Slightly Embarrassed" rose is erg lekker, dus kopen we daar een fles van. Ook koop ik een potje met hot pepper jelly, daar ben ik dol op.

Als laatste brengen we een bezoek aan Pearmund Cellars. Door de wijngaard rijden we naar het huis. Daar is het een gezellige boel, een hele groep mensen zit buiten te picknicken en wijn te proeven.

Wij gaan naar binnen en ontmoeten de eigenaar, Chris Pearmund. Bij deze wijngaard zijn we al meerdere keren geweest en dat vertel ik hem. Hij vraagt ons, of we vers druivensap willen proberen. Dat laten we ons geen tweede keer zeggen en dus krijgen we een persoonlijke rondleiding van de "baas".

Gisteren hebben ze een vat (waar 600 flessen uit zullen komen) Cabernet Franc en een vat Cabernet Sauvignon gemaakt. Het geheel ziet er niet smakelijk uit, met schuim en druiven erop drijvend. Maar het sap smaakt heerlijk zoet, wel bijzonder.


Dit zal wijn worden

Erg leuk ook, om zo persoonlijk met de wijnmaker te kletsen. Ik merk, dat de wijnmakers, die ik hier heb ontmoet, ontzettend enthousiast zijn over hun "werk". Dat moet ook, denk ik, wel, want er is veel competitie en het vergt doorzettingsvermogen om succesvol te zijn.

We nemen afscheid en rijden weer richting Vienna. We staan herhaalde malen stil, want we waren niet de enigen, die de kleuren in de bergen wilden gaan bekijken. Na een fantastische dag samen zijn we rond zes uur weer thuis.

We eten gauw en dan gaat Rick Katja ophalen van haar werk (ze kreeg haar eerste heuse paycheck). Direct daarna gaan ze naar Fair Oaks Mall naar de college fair, die daar wordt gehouden. Hier krijgen ze allerlei informatie over de verschillende colleges. Ik blijf bij de twee jongsten, die nog gauw hun huiswerk doen en kijk naar Desperate Housewives (en geniet nog even na van al het moois, dat ik vandaag heb gezien).