Perziken plukken, huwelijksverjaardag vieren en Kai aangenomen aan de Duitse universiteit

Zaterdag

Om half negen komt Berend-Jan mij en Athena wekken.  Wij en Kai zijn nog de enige luilakken van de familie en Kai gaat niet mee op onze excursie van vandaag.  Het ontbijt en de koffie staan al klaar en we eten op het deck met zijn allen.  Het is heerlijk weer!

Dan gaan we op weg naar Delaplane en Cosmo mag mee.  Dat is zo'n drie kwartier rijden en we zoeken de Hollin Farms op.  Daar gaan we perziken plukken en we zijn niet de enigen.  We parkeren de auto en dan zijn Athena en Ana Maria meteen verknocht aan de kippen, die tegenover onze auto lopen.  Ze mogen er dan ook mee knuffelen.

Berend-Jan en ik kopen beiden hun eieren, want die zijn vers van de pers, letterlijk.  Als we de doos met twaalf eieren bekijken valt op dat ze allemaal verschillende kleuren en groottes hebben. De eigenaar van de kip legde uit hoe je de kleur van de eieren kunt zien aan de poten van kippen.  Weer wat geleerd!

Het is weliswaar het einde van het perzikseizoen, maar we worden gewezen naar boompjes waar nog volop perziken aanzitten.  Inderdaad plukken we twee volle zakken met heerlijk ruikende en uitziende vruchten.  Ik maak ook nog veel foto's van vlinders op bloemen en dan gaan we weer huiswaarts.  Athena wil Cosmo mee naar huis nemen, want die slaapt op haar been.

Het bezoek van mijn broer en schoonzus komt nu tot een einde. Ik vond het zo leuk om Athena beter te leren kennen!  We halen nog met zijn allen lunch van Elevation Burger en eten die op hun terrasje op.  Hun frietjes zijn de lekkerste ooit, verse aardappel en direct gefrituurd. 

Thuis pakken de Canadezen in en we nemen afscheid.  Hopelijk zie ik ze volgende week weer en Rick heeft nu ook plannen die kant op te gaan.  We zien elkaar zo weinig dat alle gelegenheden aan moeten worden genomen.  Dit waren in ieder geval al een paar kwaliteitsdagen samen.

Alle drukte van de afgelopen week maakte echter wel dat ik doodmoe ben.  Ook mijn spieren reageren op die vermoeidheid.  We hebben net de hot tub laten maken en Rick stelt voor dat ik lekker met mijn Kindle ga "bubbelen".  Dat laat ik me geen tweede keer zeggen en het is inderdaad superontspannend.

Vanavond gaan we onze huwelijksverjaardag vieren met een sjiek etentje en daarvoor laat ik mijn nagels doen.  Helaas werkt mijn favoriete nagelstyliste Thu niet meer bij Pro Nails 3.  Ty vertelt dat ze van de ene op de andere dag vertrok.  Waarschijnlijk om meer te verdienen, denkt Ty, want zij werken maar voor een heel klein salaris.  Ik geef haar dan ook maar een dubbele fooi als ik met keurige nagels een uurtje later weer vertrek.

Bij de Dive Shop kijk ik of ik iets leuks voor Rick kan vinden voor vanavond.  Veel is er niet, maar ik koop een onderwaterpotlood en leitje.  Bij de Safeway haal ik een grappige kaart en een tasje om het allemaal in te pakken.

Dan haast ik me naar huis en we maken ons klaar voor ons avondje uit.  Stom, stom, stom genoeg krijg ik geldeodorant in mijn linkeroog.  Pijn dat het doet!  Het traant en wat ik ook doe, het helpt niet.  Ik ga dus met een rood en tranend oog uit eten.  Vanavond geen foto's van Rick en mij, want ik zie er niet uit!

Gelukkig is het in het restaurant, Marcel's, sfeervol donker, zodat het oog hopelijk niet teveel opvalt.  We beginnen met een heerlijke amuse bouche en drinken beiden rose vanavond.  Dan kunnen we kiezen voor 4,5, 6 of 7 gangen van het menu.  We gaan beiden voor vijf gangen.

Mijn keuzes zijn een lekkere witte gazpacho, een tonijn tartaar gerecht, gerookte zalm "napoleon", blauwe kaas met honing en een toetje van hazelnootmousse met perzik.  Alles is even exquisiet voorbereid.  Ook Rick smult van zijn keuzes, hij heeft twee visgerechten, twee vleesgerechten en hetzelfde dessert als ik.

Rick is blij met mijn cadeautje en van hem krijg ik de Pandora ketting met de jurken van Doornroosje, Belle en Sneeuwwitje, die we in Grand Cayman samen hebben uitgekozen.  Ik kan niet wachten hem te dragen!

De bediening is ook erg aardig.  Onze hoofdserveerder komt uit Algerije en een aantal anderen uit Marokko.  Het restaurant is Belgisch-Frans en het personeel spreekt dus duidelijk ook Frans.  Rick en ik hebben genoten en gaan tevreden huiswaarts.

Terwijl we aan het eten waren heeft Kai de post uit de bus gehaald en daarbij zat zijn acceptatie voor de School der Talen van de Universiteit van Mainz.  Rick is wild enthousiast bij dit nieuws en ik ben natuurlijk ook blij voor Kai, maar nu is het dus ook echt dat hij binnenkort vertrekt.  Daar moet ik toch even bij slikken.

Zondag

Wat moet ik moe geweest zijn!  Ik slaap de hele nacht door en word pas om half acht wakker.  Dat gebeurt vrijwel nooit!  Ik heb dan ook moeite met opstaan en pas om een uur of negen begeef ik me naar beneden.

Rick schrikt van mijn "deodorant"oog, het is inderdaad bijna helemaal dichtgezwollen.  Het doet gelukkig geen pijn meer en ik heb goede hoop dat het open zal gaan.  Met het vorderen van de dag ziet het er inderdaad steeds beter uit.

Rick pocheert een aantal van de eieren, die we gisteren kochten, en die hebben zoveel meer smaak dan de eieren, die we uit de supermarkt krijgen!  Jammer dat we geen kippenboerderijen dichtbij hebben. 

Voor het eerst in lange tijd hebben we helemaal niets op het programma staan vandaag.  Rick gaat rond het huis bezig zijn en ik doe een uur op de elliptical.  Intussen vindt Kai uit dat hij voor 9 september in persoon moet registeren in Duitsland. 

Nu moet hij misschien de komende week al weg om dingen te regelen.  Dat valt me even rauw op het dak, want het plan was dat ik mee zou gaan om hem te helpen.  Dat gaat nu niet lukken, want ik heb allerlei rondleidingen.  Kai weet niet of het zin heeft om nog terug te komen voor zijn klassen beginnen.

Maar ja, het is niet anders en ik zal maar proberen "met de stompen mee te gaan", zoals we hier zeggen.  Wie weet kan ik eind september nog wel daarheen en zien hoe hij woont of dat we samen een andere stad gaan bezoeken.  Nog maar even genieten van de dagen dat Kai hier nog is.

Voor mijn lunch maak ik een paar lekkere pindakaas met sambal boterhammen.  Daar kan ik soms echt heel veel zin in hebben!  Als "toetje" eet ik er een lekkere perzik bij, helemaal goed.

Dan loop ik naar het zwembad, denkend daar even te blijven.  Dat "even" wordt echter tot vijf uur, want Lorraine, Chris en Mary Ellen zijn er ook.  Jammer dat het zwembad over twee weken alweer dichtgaat, maar gelukkig heb ik er deze zomer veel vaker gebruik van kunnen maken dan vorig jaar.

We hebben geen van allen puf om te koken of ergens heen te gaan voor het avondeten.  We bestellen Thais van Tara Thai en dat wordt keurig bezorgd.  We eten het lekker buiten op met de insektenconcerten op de achtergrond.  Onvoorstelbaar hoe luid die zijn (filmpje)!

Foto's van gisteren staan hier

De National Zoo met de familie

Om een uur of acht zijn Rick en ik en Berend-Jan en Ana Maria op.  Kai en Athena liggen nog lang op een oor.  Rick vertrekt naar zijn werk en wij eten ontbijt.  We kletsen zoveel dat het voor ik het weet al kwart voor tien is!

Gauw haast ik me naar boven voor een uur interval op de elliptical.  Berend-Jan en Ana Maria gaan een stuk lopen door de buurt.  Tegen de tijd dat ik klaar ben zijn zij terug en is Athena ook op.  We maken ons klaar om naar de dierentuin te gaan.

We besluiten de metro te nemen, want in de zomer is er altijd te weinig parkeergelegenheid.  De metro heeft echter zijn eigen problemen.  Zo is er natuurlijk weer eens vertraging op de oranje lijn.  Eindelijk vertrekken we dan eens!

In het Farragut West station komen we weer stil te staan.  We moeten in Metro Center overstappen op de rode lijn, maar er is een rode lijn station, Farragut North, praktisch aan de overkant.  Berend-Jan stelt voor daarheen te lopen.  Prima plan!

Langs allerlei heerlijk ruikende food trucks lopen we door een parkje naar de ingang van Farragut North.  Het kost iets meer, maar tijd is ook geld vinden we.  De trein naar Woodley Park komt vrijwel meteen en als we er uitstappen hebben we allemaal zin in lunch.

Aan de overkant is er een Noodles & Company en de Lebanese Taverna.  De keuze van de Grieks-Canadezen valt op het Libanese restaurant.  Daar krijgen we een tafeltje op hun terrasje en genieten van hummus, linzensoep, watermeloen en feta salade, pita's met knoflookpasta en meer.

Het is heerlijk weer, zo'n dertig graden met lage luchtvochtigheid.  Ik zou hier wel uren kunnen zitten.  Maar ons doel is toch de dierentuin en we lopen zo'n vijfhonderd meter naar de ingang van de dierentuin.  Daar loop je hier in Washington zomaar binnen, want er is geen toegangsprijs.

We zien als eerste onder anderen de rivierotters, die heel speels zijn.  We lopen door naar de panda's maar daar wacht ons de eerste teleurstelling.  Omdat de vrouwtjespanda waarschijnlijk zwanger is is het pandahuis gesloten en ze zijn niet buiten.

Ook het olifanten- en giraffenhuis is gesloten.  Vreemd, want de zomer is de drukste tijd qua bezoekers.  Zogenaamd zouden de dieren buiten zijn, maar dat is niet het geval.  We lopen dus maar verder het kleine zoogdierenhuis in.

Hier zien we allerlei leuke en actieve dieren en blijven er een tijdje.  Athena vindt het duidelijk allemaal erg leuk en daar gaat het om.  Ik vind het zo leuk om haar beter te leren kennen!  Blij dat ik volgende week nog een paar nachten naar Ocean City ga om met hen te besteden.

Ook de gorilla's krijgen we nauwelijks te zien, want die zijn buiten, maar hun tuin is voor ons afgesloten om de een of andere reden.  Gelukkig zien we een heel aantal reptielen in het reptielenhuis en, weliswaar slapende, leeuwen en tijgers.

In het reptielenhuis zien we verschillende leguanen waaronder de blauwe leguaan uit Grand Cayman

Via de zeehonden en zeeleeuwen lopen we terug naar de uitgang.  We lopen de heuvel af naar het metrostation en rennen om de trein, die net aankomt, te halen.  Bij Metro Center stappen we over en alweer komt de oranje trein net aan. 

Daardoor duurt het maar veertig minuten om weer in Vienna aan te komen, versus de anderhalf uur naar de stad vanochtend!  Thuis is Rick er ook vrijwel meteen en we ontspannen met een biertje (de mannen) en Aperol spritz (Ana Maria en ik) op het deck tot het tijd is voor het avondeten.

Athena en Berend-Jan spelen eindelijk eens met ons schaakspel dat we al vele jaren hebben

We hebben een reservering bij Pazzo Pomodoro en worden daar als oude bekenden (wat we ook zijn) begroet.  De eigenaar Jimmy komt gezellig kletsen en is blij dat we familie mee naar zijn restaurant hebben genomen. 

Eerst smullen we van hun prosciutto en verschillende kazen bord met zijn allen.  Berend-Jan, Athena en Rick nemen pizza, ik weer mijn favoriete zwarte pasta met garnalen en zongedroogde tomaat en Kai en Ana Maria andere pastagerechten.  Het blijft heerlijk!

Als toetje kiest Athena panna cotta, Kai cannelloni en Ana Maria en ik delen de baci di Sofia, Sofia (Loren) kusjes.  Dat zijn pure chocolade bakjes met zabaione en een framboos erop.  Berend-Jan bestelt ook grappa, die we allemaal proeven.  Rick en Berend-Jan genieten ook van een bakje gelato ieder.

Als we weer op de parkeerplaats lopen zegt Rick dat het internationale ruimtestation over vijf minuten weer over zal vliegen.  We blijven er op wachten en de Canadezen zijn er ook van onder de indruk.  Het is ook echt wel cool om te zien.

Thuis kijken we op Athena's verzoek Family Feud en dan gaat langzaam iedereen naar bed, behalve ik.  Ik wil ten eerste dit blog afschrijven, maar ook heel even gewoon tijd voor mezelf hebben.  Ik dacht altijd dat ik heel extravert was, maar ik merk dat ik op een gegeven moment echt alleen moet zijn.

Foto's van vandaag staan hier.

27 Jaar getrouwd en American History Museum met de familie

Het is maar een sombere grijze boel als we opstaan.  Het keukenlicht moet zelfs aan, maar het is wonder boven wonder droog en ook warm.  Alleen Ana Maria en Rick zijn al beneden (of boven sinds Ana Maria  beneden sliep). Berend Jan heeft een conference call tot half tien en Athena ligt nog te slapen net als Kai.

Rick en ik vieren vandaag onze zevenentwintigste huwelijksdag.  We wensen elkaar een "happy anniversary", maar Rick moet naar zijn werk en de familie is dus hier. We gaan het zaterdagavond met een sjiek etentje echt vieren.

Rick gaf me dit mooie boeket

Zevenentwintig jaar geleden

Ana Maria zegt nog geen trek in ontbijt te hebben dus ik maak een paar gepocheerde eieren met spinazie en Parmezaanse kaas voor mezelf.  Natuurlijk heb ik er een grote kop koffie in een van mijn Blond Amsterdam mokken bij.  Ana Maria vindt dat ontbijt wel erg lekker en gaat het voor zichzelf maken nadat ze in onze buurt hardgelopen heeft.

Mijn sporten doe ik vandaag bij Anytime Fitness.  Eerst cardio om stappen bijeen te halen en dan komt Sharon me halen voor een uur personal training.  We houden de gewichten laag, maar dat betekent niet dat ik niet toch flink bezweet ben na afloop!  Hoe Sharon het doet weet ik niet, maar ik heb altijd weer het idee goed bezig te zijn geweest.

Op weg naar huis stop ik nog even bij Bird Watchers.  Onze maiskolven voor de eekhoorns zijn op dus ik koop daar een nieuwe zak van.  Ik ben al bekend bij deze winkel en de kassajuffrouw vraagt zelfs hoe mijn vakantie was.

Thuis maken we ons allemaal gauw klaar om naar de stad te gaan.  Berend Jan rijdt naar de metro waar we gelukkig meteen een parkeerplaats vinden.  We kopen Smartrip kaarten voor de Canadezen.  Dat duurt even, want je kunt maar een Smartrip tegelijk kopen.

Als we de roltrap afgaan zien we de trein net vertrekken!  Gelukkig komt de volgende al aan en hoeven we maar tien minuten te wachten voor we richting Washington gaan.  Vanochtend heb ik Mark gebeld en een reservering voor ons allen bij de Old Ebbitt Grill gemaakt.  Ik vind het leuk mijn familie te laten zien waar ik zo vaak lunch.

Mark begroet ons heel enthousiast en ik stel mijn broer, schoonzus en nichtje aan hem voor.  Hij zegt dat ze hier heel blij met mij zijn.  Dat is leuk om te horen.  Hij heeft ook een mooie tafel in het oudste gedeelte van het restaurant voor ons.

Gezellig samen lunchen na elkaar (behalve mijn broer) vier jaar niet te hebben gezien

 

Gelukkig is ook mijn familie zeer tevreden over het eten hier.  Athena neemt het restaurant week menu met drie gangen.  Ze zegt dat het haar lekkerste maal in lange tijd was en zo zag het er ook uit.  Ana Maria neemt de calamari waar ik ook wat van proef en ook die is prima. 

Berend Jan heeft een klassiek Washingtonian gerecht, de half smokes.  Dat zijn een soort hot dogs, maar specifiek bereid zoals je alleen in onze hoofdstad kunt krijgen.  Ik bestel de steak tartare en die is ook heerlijk!

Athena herinnert zich het Witte Huis niet en als je in de hoofdstad van de VS bent moet je dat natuurlijk gezien hebben.  Na het eten lopen we dus eerst naar de voorkant waar ik een en ander vertel over de geschiedenis van het huis en wat anecdotes.  Dingen, die mijn broer zelfs niet wist na hier toch jaren te hebben gewoond (eerlijkheidshalve wist ik ze ook niet voor ik me in ging lezen om te gidsen).

De achterkant van het Witte Huis is snel bekeken en we bedenken wat we nu willen doen. Het is nog steeds droog, maar dreigende luchten en hoge luchtvochtigheid jagen ons een museum in.  We kiezen het American History Museum.  Daar bekijken we de Star Spangled Banner en het poppenhuis eerst.

Dan gaan we naar "American Stories", daar zien we onder anderen Kermit de Kikker en de rode schoentjes van de Tovenaar van Oz.  Ook staat de stoel van Archie Bunker er nog steeds, maar ik vraag me nu af hoeveel mensen "All in the Family" nog kennen.

Volgende stop zijn de jurken van de presidentsvrouwen, altijd mijn favoriet hier.  Daarna kijken we wat rond in de nieuwe vleugel met uitvindingen e.d.  Als laatste gaan we naar de keuken van Julia Child.  Zij was de voorloper van de huidige kookshows.

Athena wil nog naar de winkel en astronauten ijs kopen.  Dat is vriesgedroogd ijs en smaakt inderdaad erg lekker.  Ik heb het al jaren niet geproefd, maar het stukje dat ik van Athena krijg herinnert me eraan dat dit echt smaakt als ijs, maar dan hard en niet koud.

We lopen terug naar de metro, want Berend Jan moet voor zessen thuis zijn voor nog een conference call. De terugrit verloopt vlot en B.J. is op tijd terug voor zijn werk.  Ana Maria en ik gaan naar Whole Foods om avondeten te kopen.

De radar ziet er angstig uit en we nemen grote paraplu's mee voor het geval het zal gaan regenen.  Als we klaar zijn is het nog droog, maar de lucht in het westen ziet er paars uit!  Het rommelt ook vervaarlijk.

We halen het droog naar huis en Rick besluit de barbecue toch al aan te steken.  Dat is een goede beslissing, want zoals gewoonlijk gaat het zware weer om ons heen.  Het regent wel wat, maar niet genoeg om niet te grillen.

Wel worden we beloond met een prachtige regenboog!  Die duurt ook nog eens meer dan een half uur.  Ik probeer hem zo goed mogelijk te fotograferen, want het maandthema is "Regenboogkleuren". 

Kai en ik dekken de tafel in onze eetkamer waar we maar weinig zitten.  Eigenlijk zouden we die veel meer moeten gebruiken.  We genieten van de kipspiezen, gegrilde maiskolven, komkommersalade en olijfbrood.  Het gesprek verloopt ook zo goed dat het al negen uur is voor we opstaan!

Het is heel gezellig ze hier weer te hebben!  Ik leer mijn nichtje ook weer een stuk beter kennen en het is een heel leuk kind!  Morgen hebben we weer grote plannen dus het is zaak op tijd onze bedden op te zoeken.

Een leuke rondleiding en mijn broer, schoonzus en nichtje hier

Kwart voor acht komt weer voor ik het weet.  Mijn eerste gang is naar de basement om te zien of er nog kevertjes zijn.  Gelukkig zijn er maar een paar (ik weet het, die worden binnen de kortste keren weer een plaag, maar voor nu valt het mee).  In de kamer waar mijn broer en schoonzus zullen slapen zie ik er geen meer.

Na een paar wafels geroosterd te hebben en een flinke kop koffie achterover te hebben geslagen zet Rick me af bij het metrostation.  Zonder problemen stap ik een half uurtje later weer uit midden op de Mall. Michael is er ook en belooft bij de andere uitgang te gaan kijken als mijn gezelschap weer niet komt.

Dit gratis krantje houdt me altijd bezig op weg naar de stad

 

Gelukkig is dat niet nodig.  Ik zie al gauw A. en haar vrouw S. aan komen lopen.  Met A. heb ik op het Alles Amerika forum al regelmatig gecorrespondeerd dus erg leuk haar ook in persoon te ontmoeten.

Het is vandaag vochtig, maar niet zo heet als maandag gelukkig.  Na over de geschiedenis van de stad te hebben verteld lopen we naar het Washington Monument.  De bewolkte lucht maakt voor mooie HDR foto's.

We lopen langs het Tweede Wereldoorlog Monument en het Vietnam Veteranen Monument, beiden maken indruk en er worden vele foto's genomen.  Ook het Lincoln Memorial is altijd weer populair.  Maar mijn favoriet blijft het Koreaanse oorlogsmonument.  De gezichtsuitdrukkingen op die beelden zijn zo realistisch.

 

Dan steken we over naar het Tidal Basin.  Bij het Martin Luther King Jr. Memorial is het heel rustig en zo ook bij het Franklin Roosevelt Memorial.  Als laatste bezoeken we Thomas Jefferson's Memorial.  Daar tocht het altijd flink en dat is op een warme dag als vandaag heerlijk.

Na al dit lopen hebben we trek gekregen en we lopen snel naar de Old Ebbitt Grill.  Daar heeft Mark al een tafel voor ons open.  S. en ik bestellen de flatbread en A. hummus met groentes en pita.  Het smaakt allemaal prima en is altijd weer fijn om even te kunnen zitten.

We zetten onze tocht voort en bekijken het Witte Huis van voren en achteren.  Langs Pennsylvania Avenue lopen we richting Capitool.  Bij het Newseum lezen we wat van de vijftig voorpagina's, die er uit iedere staat hangen en iedere dag ververst worden.  Als laatste is er altijd een Canadese krant, want het Newseum ligt naast de Canadese ambassade.

Capitol Hill is altijd weer even klimmen na alle kilometers, maar we halen het naar de top.  Als laatste bezoeken we zoals altijd de Library of Congress.  Het gebouw maakt zoals altijd weer indruk.

Those people have a great view of the city!

Intussen hebben A. en S. besloten na de Library of Congress de rondleiding in het Capitool te gaan doen.  Ze hebben ook een reservering voor morgenmiddag, maar dit komt beter uit.  Ik denk (hoop) dat ze snel mee zullen kunnen zelfs zonder reservering.

Wij nemen dus afscheid voor zij de tunnel naar het Capitool ingaan.  Mijn broer heeft ge-sms-t dat zij inmiddels bij ons thuis zijn aangekomen dus ik loop gauw naar de metro.  Rick komt me ophalen van Vienna en het is zo fijn de familie weer te zien!  Ik heb mijn schoonzusje en nichtje alweer vier jaar niet gezien!

Berend-Jan stelt voor naar het zwembad te gaan.  Dat lijkt mij ook heerlijk na de plakkerige dag in de stad. We kleden ons allemaal in badkleding en lopen naar de overkant.  Daar is het lekker rustig en we genieten van een duik in het koele water.   Het is ook leuk Athena hier te hebben, zij was maar tien toen we haar voor het laatst zagen!

Voor het avondeten bestellen we naar Athena's wens Indiaas eten.  Gelukkig blijven de beloofde onweersbuien om ons heen trekken.  Het smaakt allemaal prima en we hebben meer dan genoeg gespreksstof. 

We zijn allemaal moe.  Zij hebben de hele dag gereden en ik natuurlijk de hele dag gelopen.  We hangen lekker op de banken en een voor een gaan we naar boven of in het geval van Berend Jan en Ana Maria beneden.  Zij hebben besloten ondanks de beestjes in onze logeerkamer te slapen.

Het zwembad lonkte, maar de beestjes hielden me te bezig

Het is lekker eens wat langer te kunnen blijven liggen, al ben ik eigenlijk al klaarwakker als Rick om half acht opstaat.  Ik blijf nog een uurtje doezelen en dan heeft Rick de koffie al klaarstaan voor me.  Ik maak een paar gepocheerde eieren en geniet ontbijt in de warmte op het deck. 

Het kolibrietje komt ook langs.  Gelukkig heeft zij mijn buisjes met nectar weer gevonden en de bijen (nog) niet.  Nu blijkt wel hoeveel die bijen dronken, want in een paar dagen is er nog niet een buisje leeg.

Er is zoveel te doen vandaag dat ik maar eens een lijstje maak.  Bovenaan staat een uur personal training met Sharon.  Tijdens het gewichten heffen kletsen we bij over de afgelopen tijd.  Sharon heeft er een derde hondje bij, een chiwiener puppy.  Dat is een kruising tussen een chihuahua en teckel.

Na het uur rijd ik naar Rite Aid om mijn medicijnen op te halen.  Daar haal ik ook gelijk mieren- en kakkerlakvallen.  Wie weet houden de kevertjes in onze basement daar ook van.  Vanmiddag ben ik van plan daar hard aan de schoonmaak te gaan.

Maar eerst rijd ik door naar Whole Foods.  Daar haal ik avondeten voor ons en alvast boodschappen voor als mijn Canadese broer, schoonzus en nichtje er zijn.  Zij komen morgen gedurende de dag hier aan.  Helaas heb ik wel een rondleiding, maar Kai zal thuis zijn en tijdelijk gastheer spelen.

Lekkere zomervruchten, pruimen, perziken en abrikozen (en bananen, natuurlijk)

Na alles thuis uitgeladen te hebben realiseer ik me dat ik een aantal dingen nodig heb, die niet bij Whole Foods te krijgen zijn.  Ik rijd dus maar weer terug naar het centrum van Vienna. 

Bij Noodles & Company besluit ik mezelf te trakteren op een buff Japanese noodle. Allemaal groentes en garnalen in een lekker pittig sausje.   Op hun terrasje geniet ik van alle vitamientjes.

Dan breng ik een bezoek aan de Giant.  Ik had gehoopt hier Nederlandse Goudse kaas te vinden, want het bedrijf is van Ahold.  Tot mijn teleurstelling zie ik echter alleen Parrano en verder geen Uniekaas produkten.  Ik neem dan maar provolone kaas mee.

De boodschappen zijn gedaan en ik kan het niet langer uitstellen.  Onze tweede voorraadkast beneden in de basement moet uitgemest worden en de kevertjes zoveel mogelijk verwijderd.  Deze kast is sinds we in dit huis wonen niet opgeruimd.  Ik vind er dan ook heel oude dingen achterin!

Het meeste is droog spul, maar de kevertjes zitten overal.  Tussen het plastic van de verpakking van de lampen, tussen de vuilniszakken, in het plastic om de keukenrollen, noem maar op.  Het duurt dan ook ruim drie uur voor ik alles of weggegooid of schoongezogen heb.

Vier volle vuilniszakken sjouw ik naar boven en nog zuig ik kevertjes weg.  Ik spray en zuig en het zijn er nu telkens maar een paar, maar toch.  Ook in de kamer waar mijn broer en schoonzus zullen slapen zie ik ze nog steeds.  Ik ga ze de keuze geven daar te slapen of anders op Katja's kamer.  Hoewel ik de insekten ook al in onze slaapkamer heb aangetroffen.

Inmiddels is het al half zes en ik wilde eigenlijk naar het zwembad vanmiddag.  Ik ga naar boven en zie dat het regent.  Dat is het dan voor mijn zwembadplannen, in plaats daarvan neem ik een lange douche en verzeker me ervan dat er geen beestjes op mij kruipen na al dat gedoe.

De afgelopen week op vakantie heb ik me niet druk gemaakt of ik 10000 stappen zou halen.  Ik zwom en liep op het strand, maar was meer actief in het water en liep daardoor een stuk minder.  Nu moet ik terug naar mijn doel en dat heb ik vandaag nog niet gehaald (hoewel wel 21 trappen, het zal het stofzuigen van het plafond geweest zijn).

Cosmo gaat maar al te graag mee voor een wandeling.  Ik heb de hele dag al foto's van supermarktbloemen gemaakt voor het "regenboogkleuren" maandthema, maar vind een foto, die ik van een bij op een gele bloem in de tuin van onze buren maak beter.

 

Hornsby geniet van de zomer

Precies als ik thuiskom heb ik de 10000 stappen bijeen.  Rick is bezig de hot tub weer in werking te krijgen.  Die was stuk en konden we de afgelopen winter dus niet gebruiken.  Ik hoop er meer gebruik van te gaan maken. Lekker in het warme water bubbelen, hoewel het op het moment buiten zo warm is dat koel water aantrekkelijker is.

Voor het avondeten grilt Rick worstjes voor ons allemaal.  Ik heb kipworstjes met spinazie en knoflook en de mannen chorizo en Italiaanse pittige worstjes.  De broodjes zijn brioche hot dog broodjes.  Dat is hier opeens de rage en ze smaken inderdaad als een Franse brioche.  Een beetje te zoet voor mijn smaak is het echter.  Als groente hebben we Mexican "cole slaw", pittig koolsalade.  Het smaakt prima!

Vannacht ga ik goed slapen ondanks dat er ook een paar van die bruine kevertjes in onze kamer rondkropen.  Ze bijten niet en ik had er een op mijn been, die ik niet eens voelde vanmiddag.  Toch willen we ons huis niet delen met deze "schatjes".  We hebben al wat suggesties gekregen en anders bellen we zeker de Orkin man (het grote bedrijf dat insektenplagen hier bestrijd).

Leuk van een weekje weg en geen tv is dat er allerlei tv shows zijn om nog te kijken.  Rick en ik genieten van twee afleveringen van America's Got Talent.  Rond kwart voor tien gaan we toch ook weer even naar buiten om het International Space Station over te zien komen.  Fascinerend, we zien het heel duidelijk en dan is het opeens uit zicht midden boven ons.  Waarschijnlijk geen zon er meer op dan, waardoor het niet meer reflecteert.

Een zeer hete rondleiding

Oh, wat was ik graag blijven liggen vanochtend, maar mijn telefoonwekker en Rick, die via de intercom zich ervan verzekert dat ik wakker ben, hebben daar andere gedachten over.  Met moeite verlaat ik ons bed en maak me klaar voor de rondleiding van vandaag.

Mijn feeentuintje staat er nog leuk bij

Als ontbijt rooster ik gauw een paar wafels en terwijl ik me insmeer op het deck voel ik al dat dit een hete dag gaat worden.  Er wordt 36 graden voorspeld met een gevoelstemperatuur van 41 graden.  Meestal wordt het zo rond half augustus ietsje koeler, maar zo niet deze zomer kennelijk.

Hopend dat ik het vol ga houden, want ik voel me heel moe, brengt Rick me naar het metrostation.  De trein staat al klaar en zonder oponthoud dit keer stap ik bij het Smithsonian station weer uit.  Opeens ben ik dan weer in de andere wereld van de stad.

Er staat niemand, die aan mijn Belgische gezelschap van vandaag kan voldoen en ik heb dit keer alleen het telefoonnummer van hun hotel doorgekregen dus kan ze niet sms-en.  Gelukkig is Michael weer mijn redder.

Hij staat op maandagochtend bij de andere uitgang van het station en opeens zie ik hem enthousiast zwaaiend aan komen lopen.  Hij heeft mijn groepje weer voor me gevonden!  Waarom het deze zomer zo vaak voorkomt dat mensen de verkeerde uitgang nemen is me een raadsel.  De afgelopen jaren gebeurde dat veel minder.

Vandaag ga ik met D. en W. en hun vriendin I. en haar dochter M. door de stad lopen.  Ze hebben er duidelijk allemaal zin in, alleen is de warmte ze ook al opgevallen.  Gelukkig ken ik inmiddels alle schaduwplekjes en die zoeken we zoveel mogelijk op.

De ergste toeristendrukte is voorbij en ik stel voor dat ze gaan kijken of er nog kaartjes zijn om naar boven te gaan in het Washington Monument.  Het is vandaag een mooie heldere dag dus goed uitzicht.  Tijdens de rondleiding zijn er geen kaartjes meer, maar voor vanmiddag wel en ze kiezen half zes.

We lopen langs het Washington Monument, Tweede Wereldoorlog Monument en de altijd weer indrukwekkende in zijn soberheid Vietnam "muur" met de 58307 namen van gesneuvelde en vermiste soldaten.

Het Lincoln Memorial is altijd het beroemdste monument en voor mijn gezelschap van vandaag extra interessant, want zij gaan nog naar Gettysburg en hebben gisteren het Ford's Theatre bezocht waar Lincoln vermoord werd. 

I. is ook duidelijk erg geinteresseerd in de Amerikaanse geschiedenis en vraagt veel.  Vind ik altijd leuk en als ik het antwoord niet weet zoek ik het op mijn telefoon op, zo leer ik ook nog eens wat.

Na het Koreaanse oorlogsmonument steken we over naar het Tidal Basin.  Daar staat Martin Luther King Jr. nog steeds met zijn armen over elkaar te staren naar het Jefferson Memorial.  Franklin Roosevelt's monument maakt ook altijd weer indruk en als laatste bezoeken we Jefferson's Memorial.

Dan is het tijd om terug naar de bewoonde wereld te lopen.  Bij de Old Ebbitt Grill worden we blij ontvangen door Mark.  We krijgen een lekker grote tafel in een van de gezellige zijzaaltjes.  Gelukkig is mijn gezelschap ook zeer te spreken over de locatie en er worden foto's gemaakt.

We bestellen vrijwel allemaal van het voorafjes menu.  Die "voorafjes" zijn bedoeld om te delen dus goede porties voor een individuele lunch.  Ik neem de flatbread weer en D. naast mij de mosselen.  Als ik dat zo zie is dat ook wel een gerecht dat ik eens wil bestellen, misschien woensdag.

Ook in dit restaurant zijn er historische dingen om te laten zien.  Zo lopen we naar buiten door de bar waar de dierenkoppen, die er hangen, van Teddy Roosevelt waren.  Het is de oudste saloon in Washington en ik ben blij dat de Clyde's Group het van bankroet heeft behoed, jaren geleden.  Nu maken ze een flinke omzet per jaar.

Wij zetten, na een flesje koud water te hebben gekocht, onze tocht voort.  Gisteren hebben ze de achterkant van het Witte Huis al gezien dus dat hoeven we niet nog eens te bezoeken.  Dat scheelt weer in de stappen.  Vooral zestienjarige M. ziet er zeer verhit uit, maar houdt alles toch goed vol.

Op weg naar het Capitool zoeken we ook zoveel mogelijk schaduw op.  Het is werkelijk heel erg heet vandaag!  Op mijn app zie ik dat het 97 graden Fahrenheit is en de Celsius equivalent daarvan is 36,5 graden!  De luchttemperatuur is deze zomer nog niet zo hoog geweest.

Het is dan ook extra moeilijk om Capitol Hill op te klimmen, maar ik beloof ze dat de Library of Congress echt de moeite waard is.  Gelukkig vinden zij dat inderdaad ook en ze fotograferen weer zoveel mogelijk.  Als laatste vragen we nog aan een andere toerist een foto met ons vijven te maken.  Zo hebben zij er ook een met mij als gids erop.

Eenmaal weer buiten nemen we afscheid.  Zij hebben nog een beetje energie over om naar het Air and Space Museum te gaan voor ze naar boven in het Washington Monument zullen gaan.  Wat zullen zij vannacht goed slapen! 

Misschien is het nog de vermoeidheid van de terugreis en de hitte van vandaag, maar ik haal het nog net naar de metro en zijg dankbaar neer op een bankje.  Helaas doet de airconditioning het niet in de wagon en is het er snikheet, maar ik ben te moe om van wagenstel te veranderen.

Rick sms-t waar ik ben en belooft me op te halen, hoera!  Vanavond zou ik meegaan naar een mini reunie van zijn vriend(inn)en van de Copenhagen International School bij Nanette.  Ik zag er erg naar uit, want het zijn zulke leuke mensen allemaal, die ik een aantal jaren geleden heb leren kennen.  Ik ben echter veel te moe en weet dat ik naar mijn lichaam moet luisteren.  Bovendien heb ik al de hele dag gepraat en snak ik naar een avond helemaal niets.

Tijd voor een rustige avond thuis met de voeten omhoog.  Nadat ik de zwarte beestjes in de basement weer heb opgezogen dan althans.  We moeten een insektenbestrijder laten komen.  Nog steeds hebben we geen idee wat voor kevertjes het zijn.  Ze zijn zo'n drie millimeter en lijken op poepjes tot ze gaan bewegen.  Iemand?

Rick vertrekt naar zijn avondje en Saskia, die even thuis is, naar een dinertje met high school vriendinnen.  Zij wil weer terug naar haar eigen haarkleur en heeft al een goedje gebruikt om de verf uit haar haar te halen.  Stiekem ben ik blij, want niet alleen vind ik haar natuurlijke kleur erg mooi, het kost ook handenvol geld die andere kleuren bij te houden.

Voor Kai en mij haal ik Japans bij Yama.  Voor mij lekkere sushi en voor Kai een kip katsu, het is weer smullen geblazen.  Dan kan ik echt niet meer en zet mijn stoel in de ligstand.  Morgen moet ik aan de schoonmaak in de basement en de voorraadkast daar leegmaken, hopend de reden voor de insekten te vinden.  Maar eerst een heerlijke nacht rust zonder wekker!