Mijn 4000ste blog! Ontmoeting met een Facebook vriendin

Het heeft vannacht naar mijn gevoel vrijwel constant gedonderd.  Cosmo was dan ook een zenuwachtig hondje en wij hebben niet best geslapen.  Gelukkig is het bij het opstaan weer droog, maar alles is nat dus geen ontbijt buiten vandaag.

De natte eekhoorntjes doen zich tegoed aan de mais op het deck en een ervan is zeer nieuwsgierig wat er bij ons binnen aan de hand is.  Flapjack, Cosmo en Pig zijn dan weer zeer geinteresseerd in hem.  Ik vermaak me prima terwijl ik mijn fruit en ei eet en sloten koffie drink.

Rick is al naar zijn werk en Saskia gaat naar Lifetime Fitness. Ik houd het bij een uur cardio op de elliptical boven.  Dan laat ik Cosmo gauw uit en maak me klaar om naar Washington te rijden.

Al een heel aantal jaren heb ik Petra als Facebook vriendin.  Zij woont in Pennsylvania en doet veel met het redden van galgo's uit Spanje.  We hebben al vaker gesproken over elkaar ontmoeten, maar daarvoor wonen we net iets te ver uit elkaar.

Toen zij op Facebook aankondigde dat ze hier in Washington haar paspoort zou komen verlengen vandaag vroeg ik of ze tijd en zin had elkaar dan eindelijk in persoon te zien.  Dat had ze en ik rijd dus voor de zoveelste keer de afgelopen maanden naar de Nederlandse ambassade.  Zo kom je er nooit, zo ben je er constant (ok, wat overdreven).

Petra ziet mij aankomen en we maken in persoon kennis.  Dan rijden we achter elkaar aan nog geen 500 meter verderop naar het Hillwood Museum.  Daar weet ik dat het cafe erg lekker is en heb er voor kwart over een gereserveerd.  We zijn een heel stuk vroeger, maar ik denk niet dat dat een probleem is.

We melden ons in het bezoekerscentrum en kopen kaartjes voor het huis, want we hebben wel tijd om dat te doen en het is zeer de moeite waard.  Maar eerst lopen we naar het cafe waar we een tafeltje nog net onder de tent krijgen, maar met mooi uitzicht op de prachtige tuinen.

We genieten van onze lunch.  Ik neem de zalm salade Nicoise, die heerlijk is.  Petra kiest voor de mozzarella en tomaat sandwich, die er ook heel lekker uitziet, maar wel heel veel brood wat ze ook niet allemaal opeet.

Precies op tijd voor de laatste rondleiding door het huis lopen we er binnen.  We zouden eigenlijk kaartjes moeten hebben die we om onverklaarbare redenen niet kregen bij de ingang.  Gelukkig maakt dat niet uit en kunnen we toch mee.

Er zijn vier docenten en wij mogen mee met Wilhelmina.  Nu vind ik dat al een erg Nederlands klinkende naam, maar dat hoeft natuurlijk niet. Haar achternaam is absoluut niet Nederlands, maar dat is de mijne ook niet. Wilhelmina heeft een Brits klinkend accent, maar echt Brits is het niet.  Ik kan mijn vinger er niet op leggen dus luister maar naar haar heel interessante rondleiding.

Dit museum is het huis van Marjorie Merriweather Post, die het in 1955 kocht en er meteen in woonde wetend dat het ooit een museum zou worden.  Marjorie was de erfgename van het Post bedrijf (nu General Foods) en tijdens haar leven de rijkste vrouw in de VS.  Ze besteedde haar kapitaal o.a. aan het verzamelen van Russische kunst en Frans meubilair en porcelein. 

Het huis is werkelijk prachtig en iedere docent heeft weer een ander verhaal.  Ik ben hier al herhaalde malen geweest en leer telkens weer nieuwe dingen.  Wilhelmina praat vooral over de geschiedenis van wat we zien wat ik zeer interessant vind. Vooral haar verhaal over de Romanovs, die aan de muur hangen, vind ik fascinerend.  Ik heb iets met de tsars en tsarina's.

We lopen door de diverse kamers en komen dan in de enorme eetkamer terecht met een zeer bijzondere tafel.  Die is helemaal van marmer en half edelstenen, zo zwaar dat de vloer ervoor verstevigd moest worden, zodat hij er niet doorheen zou zakken.

Allemaal heel mooi, maar Petra en mijn aandacht gaat naar de schilderijen.  Petra ziet er hazewindhonden op en ik meen me te herinneren dat ze door een Nederlander geschilderd zijn.  Wilhelmina beaamt dat, Dirk Langendijk was de schilder en dat spreekt ze zo op zijn Nederlands uit dat het meteen duidelijk wordt.

En ja, ze zegt het fijn te vinden ook iets uit haar vaderland te zien iedere keer.  Zij is van oorsprong Nederlands en Petra en ik zeggen dat wij dat ook zijn.  We zeggen een paar korte Nederlandse dingen tegen elkaar, want het is natuurlijk niet beleefd voor de rest van de groep om een heel gesprek aan te gaan. Wel erg toevallig is het, we hadden ook met de andere drie docenten mee kunnen gaan.

Jammer genoeg moet ik de tijd in de gaten houden, ik heb helaas (denk ik nu) om vier uur een massage.  Wilhelmina vertelt veel en graag en ik zou het allemaal willen horen, maar in de keuken zeg ik tegen Petra dat we toch maar beter de bovenverdieping zelf kunnen verkennen zodat ik op tijd terug naar huis kan.

Een heel roze badkamer!

Boven zijn natuurlijk de slaapkamers en daar is wel veel te zien, maar het gros van het verhaal hebben we beneden gehoord.  Marjorie was duidelijk dol op roze, haar slaapkamer en badkamer zijn voornamelijk in die kleur.  Het is niet alleen een mooi museum, maar je kunt je ook echt voorstellen hoe hier gewoond werd.

Een van de bijzondere dingen hier zijn de kostbare Faberge eieren, deze van Katarina de Grote

Marjorie overleed in 1973 en toen was het huis dus meteen klaar om het museum te zijn wat het nu is.  De tuinen zijn ook prachtig, maar daar hebben we vandaag geen tijd voor.  Grappig genoeg wilde Marjorie hier geen bruiloften of concerten of wat ook.  Volgens Wilhelmina had ze het allemaal vastgelegd in haar testament.  Jammer, want een bruiloft hier in de tuinen zou prachtig zijn.

Om half drie nemen Petra en ik weer afscheid.  Erg leuk haar nu eindelijk ontmoet te hebben en zoals altijd voelt het alsof we elkaar al kenden.  Zij gaat terug naar Pennsylvania en ik baan me een weg door het drukke Washington naar huis.

Gelukkig ben ik op tijd terug voor Lisa, die keurig om tien voor vier aanbelt.  Ze maakt kennis met Saskia en geeft mij dan weer een heel goede massage.  Denkelijk van het verdriet om Meike zijn mijn schouders zeer verkrampt, maar verder vindt ze dat mijn spieren goed aanvoelen.  Ik mis Meike wel erg, vooral 's avonds, maar ik denk dat het feit dat ze zo duidelijk niet verder kon helpt met haar dood een plaatsje te geven.

Rick gaat dit weekend op en neer naar Michigan rijden voor een familiebruiloft (12 uur heen morgen, 12 uur terug zondag).  Dat trek ik niet en ik heb zaterdag een rondleiding dus Saskia en ik zullen hier blijven. Vanavond stelt Rick dan voor samen te gaan eten bij Matchbox. 

We kennen het barpersoneel daar. Ashley maakt mijn favoriete cocktail, wodka martini met bloody Mary mix en Old Bay seasoning.  Het wordt ook weer een heerlijk maal.  We delen een tonijn tartaar en Rick neemt een salade en ik de pizza met rucola, prosciutto en vijgen.  Het smaakt prima. 

Thuis treffen we Saskia en Kaylee.  Ik denk dat Saskia's volgende collegejaar veel beter gaat zijn met Kaylee als huisgenote.  Die twee kunnen het zo goed met elkaar vinden.  En ik denk dat Kaylee een veel positievere invloed gaat zijn.

Niemand slaapt als Flapjack!

En ja, dit is blog nummer 4000! Wie had dat ooit gedacht?  Ik begon er bijna dertien jaar geleden mee om te laten zien dat je hier in de VS ook prima kunt wonen.  En zie nu, onze kinderen zijn volwassen en er is van alles voorgevallen in ons leven en nog schrijf ik erop los.  Heel hartelijk dank aan degenen, die trouw meelezen en vooral ook reacties achterlaten!

Zomers genieten vandaag

Rond half acht word ik wakker en denk Saskia al beneden bezig te horen. Dat is vroeg!  Als Rick niet veel later boven komt beaamt hij dat Saskia op is. Het blijkt dat ze haar wekker voor zes uur heeft gezet en al naar Lifetime Fitness is geweest! 

Nu zijn Rick en Saskia niet de stilste en hoe ik ook probeer, het lukt me niet verder te doezelen.  Ach, ook wel fijn eens dichter bij achten op te staan. Vooral omdat de onweersbuien van gisteren de lucht weer hebben "schoongewassen" en het is prachtig weer met 25 graden.

Rick vertrekt natuurlijk naar zijn werk en Saskia en ik zitten buiten.  Ik heb een flinke bak koffie en mijn fruit en ei ontbijt.  Saskia vraagt of we naar de mall kunnen gaan voor ze moet werken.  Dat vind ik wel goed, want geeft me ook nog tijd om wat te sporten daarna.

De Whole Foods hier in Fairfax blijkt strengere regels omtrent kleding te hebben dan de Whole Foods waar Saskia in Richmond werkt.  Zo mag ze geen jurken of rokken dragen, zelfs niet over de knie zoals ze de eerste dag aanhad.  Alleen lange broeken mogen en daarvan heeft Saskia er maar een.  Ook wel erg warm in de hete zomers hier!

Maar goed, het is niet anders. Ook Saskia's topjes zijn niet goed voor haar werk.  We beginnen dus bij Forever 21 en komen daar nog voor ze open gaan aan.  We zijn dan ook de eerste klanten, maar Saskia ziet al gauw dat ze het hier niet gaat vinden.

Bij PacSun heeft ze meer succes, tenminste met topjes.  Hun jeans passen haar niet goed en ook bij American Eagle geen succes.  Saskia heeft maar een lange broek dus we moeten iets vinden.  Gelukkig heeft ze bij de Gap wel succes, die broek past haar zelfs enorm goed.  Wel een stuk duurder (maar niet voor Europese begrippen) dan ik had gehoopt, maar het moet maar.

Thuis verkleedt Saskia zich in haar nieuwe kleding en vertrekt naar haar werk.  Ze sms-t niet veel later dat ze denkt dat haar leidinggevende boos is dat ze zich zondag ziek meldde.  Dat was toen we Meike net doodziek gevonden hadden en Saskia was natuurlijk helemaal ontdaan die dag.  Ik betwijfel dat de dame in kwestie haar huilend aan de kassa had gewild.  Duidelijk is dit niet Saskia's "eigen" winkel.

De elliptical roept mij weer eens.  Ik heb in de mall al wat stappen bijeen gekregen en heb eigenlijk weer eens helemaal geen zin.  Toch maak ik de 10000 stappen erop vol en dat neemt drie kwartier in beslag. Het helpt wel met hoe ik me voel en daarom heb ik toch altijd weer de zelfdiscipline.

Het is niet overdreven warm dus ik lijn Cosmo aan voor zijn wandeling.  Terwijl hij overal ruikt en snuift maak ik wat foto's van bijtjes.  Die zijn weer overal heel actief gelukkig. Zin in een lange wandeling heeft Cosmo niet en dat vind ik prima.

Vervolgens rijd ik Vienna in om medicijnen op te halen bij Rite Aid.  Nu ik hier toch ben ga ik ook even gauw naar Whole Foods om daar spullen voor het avondeten te halen.  We (of liever Rick, ik maak de salade wel) gaan weer lekker grillen.

Tijd thuis om mijn bikini aan te trekken en naar het zwembad te lopen.  Morgen is de laatste schooldag hier dus het is vandaag nog lekker rustig.  Ik vind een ligstoel onder een parasol en ga liggen lezen. Niet veel later komt Chris ook naast me zitten. 

We kletsen wat en dan gaat Chris haar zwemroutine doen.  Ik ga ook het water in, maar het is me nog steeds te koud om meer dan een snelle dompeling te doen.  Chris zegt dat het gauw went, maar ik voel mijn spieren protesteren en dat is niet goed.  Ik ga dus maar weer lekker in de warmte zitten lezen.

Tegen vijven wordt het druk met zwemteam en coaches.  Chris en ik besluiten dat het genoeg is geweest voor vandaag en gaan huiswaarts.  Dat zwembad geeft de zomers hier helemaal een vakantiegevoel.

Thuis prepareer ik de komkommersalade met zout en azijn.  Rick maakt eerst even een fietstochtje na zijn werk en grilt dan de burgers.  Zalmburgers voor mij met tomaat en basilicum, Rick heeft "gewone" burgers, ze smaken prima zo buiten.

We blijven nog een tijdje buiten zitten en kijken naar de vele vuurvliegjes na zonsondergang.  De muggen weten mij ondanks dat ik muggenspul op heb weer te vinden en jagen me naar binnen.  De wereld zou zoveel fijner zijn zonder, op vierjarige leeftijd wist ik dat al want toen "kreeg" ik malaria van een van die rotbeesten.

Stormachtige middag

De zon schijnt vrolijk als we wakker worden.  Rick vertrekt naar zijn werk, Saskia ligt nog te slapen en ik neem mijn koffie mee het deck op. Het is al 28 graden om negen uur!  Als ontbijt besmeer ik een crumpet met amandelboter en geef Cosmo ook wat daarvan in zijn speeltje.

Katja zendt een berichtje dat het haar gelukt is naar haar werk te gaan vandaag. Ze is nog niet helemaal de oude, maar gelukkig een stuk beter.  Daar ben ik blij om, want ik maakte me echt zorgen om haar de afgelopen week.  Dan vind ik de afstand opeens een stuk moeilijker.

Het is zo lekker buiten en de vogels fluiten zo vrolijk dat ik mezelf er niet toe kan zetten op de elliptical te gaan sporten.  Ik besluit zo snel mogelijk op de plaats hard te lopen op het deck.  Na een uur heb ik zo mijn 10000 stappen bijeen en het gevoel goed bezig geweest te zijn, maar dan buiten.

Saskia is inmiddels ook op en samen gaan we naar Whole Foods.  Ik haal spullen voor het avondeten en Saskia doet ook wat inkopen.  Bij het afrekenen laat ik Saskia haar creditkaart gebruiken en betaal haar terug, want zij krijgt maar liefst 20% korting als medewerkster. Dat scheelt toch een slok op een borrel!

Het groente en fruit ligt hier altijd zo keurig opgestapeld, dat moet uren nemen om te doen!

Thuis pakken we de boodschappen uit en dan vertrekt Saskia naar Lifetime Fitness waar ze een zomerlidmaatschap gaat nemen.  Ze wil niet naar Anytime Fitness want daar kent ze teveel mensen. Grappig, ik vind dat juist leuk.

Er zijn nog dolmadakia (rijst en gehakt in druivenbladeren) en gyrovlees over van ons avondeten gisteren dus daar maak ik mijn lunch van.  Als "toetje" neem ik een bakje Rainier kersen, die afgeprijsd waren bij Whole Foods.  Meestal zijn ze me te duur, maar ze zijn zo lekker zoet, alsof je snoepjes eet.

Het lukt me nog om buiten te eten, maar ik zie een zeer donkere lucht aankomen en mijn telefoon zendt een "severe thunderstorm warning" waarschuwing.  Gauw wil ik nog mijn zwemkleding aan gaan doen voor een supersnelle duik in het zwembad, maar zodra ik boven ben hoor ik donder.  Niet veel later hoor ik ook de aankondiging dat het zwembad gesloten is.

Kijkend naar de radar denk ik niet dat het zwembad vanmiddag nog zal gaan lukken. want na iedere donder blijft het nog drie kwartier dicht.  De onweersbuien volgen elkaar constant op en sommigen zijn indrukwekkend.  Onze stroom blijft aan, maar veel mensen met electriciteit boven de grond raken het kwijt.

Kleurrijke radar om 15 uur

Arme Cosmo heeft ook een nare middag met al het lawaai.  De ene waarschuwing na de andere volgt op mijn telefoon.  Zware onweersbuien brengen ook overstromings- en tornadokansen.  Gelukkig blijft die laatste hier weg, maar niet ver hiervandaan wordt er wel een gesignaleerd.

Geen wonder dat er overstromingen zijn

Nu ik toch nergens heen kan besluit ik wat huishoudelijke taken, die Rick gewoonlijk doet, op me te nemen.  Ik voel me ondanks het onweer best goed.  Ik verschoon ons bed en doe de was en afwasmachine.  Ook help ik Saskia mee haar kamer op te ruimen, zodat de schoonmaaksters er morgen kunnen stofzuigen.

Saskia krijgt Laura en Kaylee over en ik vind het weer zo gezellig het gegiechel te horen.  Er mag dan wat meer niet op zijn plaats liggen in huis, maar er wordt weer in geleefd.  Ik "speel" intussen op Pinterest en zoek naar zwemoefeningen.

Als Rick thuiskomt is het net even droog, maar er dreigt nog een flink onweer in het westen.  Gauw maak ik de tomaat, augurk en olijfsalade en zet de krieltjes met rozemarijn en zeezout in de oven. Rick haast zich naar buiten om de kipspiesjes te grillen.  Wonder boven wonder houdt hij het droog en we smullen van een zomers maal, helaas wel binnen vanavond.

Eindelijk zijn de onweersbuien voorbij voor vandaag! Wat kan het hier toch huishouden soms, in die paar uur is er maar liefst vijf centimeter water naar beneden gekomen volgens mijn Mickey regenmetertje.  Gelukkig staat er morgen weer een zonnetje voor het weerbericht.

De langste dag van het jaar

Na alle emoties van gisteren hebben Rick en ik wat moeite met opstaan vandaag. Ik moet de hele tijd aan Meike denken en Rick zegt dat hij, toen hij Snickers uit zijn kamer liet, automatisch ook keek waar Meike was.  Ze was dan ook zo lang deel van ons gezin!

Het is werkelijk schitterend weer en de aanwezigheid van de andere katten helpt ook.  Ik maak een crumpet met amandelboter en pittige peperjam als ontbijt.  Daarbij drink ik ook sloten koffie, die me weer wat in het land der levenden brengen. 

We hebben een nieuwe bezoeker op ons dek, hij propt zijn wangetjes vol, zo schattig!

Rick vertrekt naar zijn werk en ik krijg een berichtje van Katja dat ze bijna flauwviel toen ze wilde gaan douchen.  Ik maak me echt zorgen om haar.  Ze heeft zich weer ziek gemeld en wordt dan helaas niet betaald. Ik kan me daar zo kwaad om maken!  Je wilt toch als cardiologenpraktijk niet dat je medewerkers ziek naar hun werk komen om maar betaald te krijgen??  Dat gebrek aan ziekteverlof hier blijf ik onmenselijk vinden.

Bij Anytime Fitness doe ik eerst een half uur cardio voor Sharon me komt halen.  Ik ben weer dankbaar voor de personal training, want ik heb vandaag maar weinig motivatie om te sporten.  Toch krijg ik na het halve uur gewichten nog mijn 10000 stappen bijeen.

Dan lonkt het prachtige weer toch echt.  Na even met Saskia gekletst te hebben vertrekt zij naar haar werk.  Ik bedenk dat ik enorme zin heb in een salade van Chop't als lunch.  Zoals altijd maak ik een lijstje van ingredienten. 

Ze vullen eerst een bak met groene bladgroentes naar keuze.  Ik kies altijd de spinazie.  Dan mag je vier ingredienten kiezen voor de basissalade en betaalt extra voor elk ingredient meer. Ik heb zes ingredienten, tomaat, komkommer, feta, quinoa, palmharten en wortel. 

Maar het meisje schrijft 3 extra ingredienten op mijn kaartje.  Ik protesteer en ze tellen wel vier keer of ik gelijk heb, terwijl ik op een briefje heb staan wat ik heb besteld.  Gelukkig wordt er toch ook besloten dat er inderdaad een teveel ingredient is aangerekend, pff.  Ik ga er voortaan heel goed op letten!

 

Thuis geniet ik in gezelschap van Cosmo en Snickers van het eten.  Gelukkig lijkt Snickers niet aangedaan door het gemis van Meike.  We kunnen natuurlijk niet in zijn kopje kijken, maar uiterlijk lijkt hij zijn gewone zelf. Ik wil hem wel binnenkort naar de dierenarts nemen om nagekeken te worden.

Het is alweer even geleden dat ik een stuk met Cosmo gelopen heb.  Als het heel warm is heeft hij er geen zin in, maar vandaag wel. Ik geniet van mooie bloemen in de tuinen in de buurt. Sommige mensen zijn zulke tuiniers!  In Southside Park rennen de chipmunks voor ons uit.  Cosmo gaat er telkens achteraan, maar ze zijn hem te snel af.

Kunnen we nu eens doorlopen, Vrouwtje?

Ondanks de lage luchtvochtigheid druip ik toch als ik thuiskom.  Het is dan ook 32 graden.  Ik doe meteen mijn bikini aan en loop naar het zwembad.  Daar roept Chris me en ik ga naast haar in de schaduw liggen.

Om half vier gaat Chris aan haar zwemroutine beginnen.  Zij is een serieuze zwemster en werkt een programma van een uur af.  Ik ga wel het water in, maar het is me nog steeds te koel om er lang in te blijven.  Morgen moet ik van mezelf meer doen dan luieren!

Het is zo'n vakantiegevoel, dat zwembad!

Rick neemt van het mooie weer gebruik om een fietstochtje te gaan maken.  Daarbij komt hij langs Plaka Grill en belt wat ik als avondeten wil.  Een gyro en dolmadakia gaan er zeer goed in!  Na het eten blijf ik nog tot negen uur buiten zitten computeren.

Rick kan niet wachten om zijn vaderdagcadeau uit te gaan proberen.  Hij doet het propaangas aan de onkruidbrander en gaat het onkruid op ons platje te lijf.  Hij vindt het zo leuk dat hij onze buurman erbij roept.  Hopelijk gaat het allemaal goed, want ik heb toch altijd veel respect voor vuur.

Vanavond is het de zomerzonnewending en voor het eerst in zeventig jaar ook volle maan.  Rick en ik willen die "aardbeien"maan zien, maar we hebben zoveel bomen om ons heen dat het even duurt voor de maan daarboven klimt. Hopelijk zien we dit historische feit later vanavond, want het is onbewolkt.

Verdrietige Vaderdag

Zaterdag

Al heb ik heerlijk geslapen, het kost me toch wat moeite uit bed te komen. Pas tegen negenen waag ik me naar beneden.  Rick is daar allang en heeft mijn koffie al klaar staan.  Als ontbijt bak ik weer een eitje en vul een bakje fruit met een beetje slagroom.

Het is zoals we hier zeggen "picture perfect" weer, 25 graden en volop zon.  Ik geniet van de kleuren en vogelgezang op het deck, maar moet ook weer bewegen.  Rick gaat een stuk fietsen en ik naar boven op de elliptical.

Tijdens mijn uur cardio kijk ik naar de voetbalwedstrijd tussen Belgie en Ierland.  Onze Ierse vriend zal niet blij zijn met het 3-0 verlies.  Het is een goede wedstrijd en de tijd gaat snel.  Ik ben zoals altijd opgelucht als het uur erop zit.

Saskia vertrekt naar haar werk bij Whole Foods.  Ik zoek de douche op en als ik weer beneden kom is Rick ook terug.  Het is Vaderdagweekend en ik laat Rick kiezen wat hij wil doen en eten.  Voor de lunch kiest hij Baja Fresh.

Nu ben ik geen enorme fan van Tex-Mex eten, maar hun Baja style garnalen taco's zijn wel erg lekker.  Maistortilla's, die ik liever heb dan tarwetortilla's, met goed gekruide garnalen en veel groentes. Rick heeft de "Amerikaanse" taco's, die met sla en kaas en de andere tortilla's worden geserveerd.  Buiten op het terrasje genieten we van onze maaltijd.

Safeway ligt hiernaast en we hebben een aantal dingen nodig. Ik kijk eens bij hun kazen en zie dat de gewone Goudse kaas hier niet uit Nederland komt, maar ze hebben wel Old Amsterdam en Beemster.  De prijzen zijn echter idioot met $17 per pond! Dat kan veel beter bij andere ketens in de buurt!

Rick wil de rest van de middag met zijn auto spelen. Ik overweeg naar het zwembad te gaan, maar ik weet dat het water me te koud is.  Ik besluit dus een paar uur rustig op het deck te gaan zitten.  Ik heb toch veel pijn dus de energie ontbreekt me ook.  Ik zit klaar met mijn fototoestel en neem weer eens kolibriefoto's en een leuke foto van Cosmo.

 

Aan het einde van de middag rijden we naar Tysons Corner.  Daar genieten we een biertje bij T.G.I.Friday's en dan gaan we naar de bioscoop.  Voor mij is het Finding Dory nummer 2, dit keer in IMAX 3D. Voor Rick is het natuurlijk helemaal nieuw.

Ook de tweede keer geniet ik weer van de film.  Het lijkt zelfs wel of hij sneller voorbij is dan gisteren.  Alweer gaan de meeste mensen meteen na afloop weg, maar ik denk dat er meer blijven zitten dit keer voor het absolute einde.  Echt doen als je naar die film gaat! Het is weer een echte Disney film, leuk voor zowel jong als oud.

Intussen heeft Rick bedacht dat hij graag bij BJ's wil eten. Helemaal goed, we nemen plaats aan hun bar en bestellen de kip dumplings om te delen.  Ik neem een jalapeno komkommer margarita, lekker en het helpt wat met mijn pijnen.

We kijken naar de Copa America wedstrijd tussen Argentinie en Venezuela, die Argentinie ruim wint met 4-1.  Als "hoofdgerecht" bestel ik twee voorafjes, de ahi poke, rauwe tonijn en avocado, en de gevulde champignons. Rick neemt de bisonburger, die er ook goed uitziet. Het smaakt allemaal zeer goed.

Thuis gaan de voeten omhoog en hoop ik morgen minder pijn te hebben. Vaderdag is een dubbele dag voor mij. Maar ik ga me erop concentreren het zo leuk mogelijk te maken voor Rick.

Zondag

Voor zijn Vaderdag ontbijt wil Rick gewoon naar Starbucks.  Prima, ik bestel een venti ijs Americano met hun spinazie foldover.  Saskia wil graag een soya latte en met zijn drieen eten we op het deck.

Gisteren zei Rick al dat hij het vreemd vond dat Meike niet uit de kamer waar de katten 's nachts slapen kwam.  Hij en Saskia gaan naar beneden om haar en Snickers uit de kamer te laten en niet veel later roept Rick mij dat het niet goed zit.

Hij heeft een heel zielig miauwende Meike in zijn armen, die als hij haar neerlegt blijft liggen en duidelijk pijn heeft.  Haar ogen staan ook niet goed, het is duidelijk dat ze flink ziek is.  Ik vind dat haar pootjes ook koud aanvoelen.

Gelukkig heeft onze dierenarts een 24-uurs dierenziekenhuis en daar kunnen we meteen terecht.  Arme Saskia is helemaal overstuur en ik heb moeite mijn tranen in te houden.  Ik denk dat we allemaal wel voelen wat er moet gebeuren straks.

Bij het ziekenhuis wordt Meike mee naar achteren genomen en even later worden we een behandelkamer ingeroepen.  Een heel vriendelijke dierenarts vertelt dat ze Meike heeft onderzocht en dat ze een hartruis heeft, waarschijnlijk problemen met haar nieren en haar temperatuur is veel te laag wat de dokter doet denken dat haar organen het aan het opgeven zijn.

Ze vertelt dat ze heus wel allerlei testen kunnen gaan doen, maar dat ze ernstig betwijfelt dat ze Meike's leven nog kunnen verlengen.  Ze laat ons de beslissing maken haar in te laten slapen, maar het is wel duidelijk dat dat de raadgeving hier is.  

Verdrietig nemen we niet veel later afscheid van Meike.  Ze sluit haar oogjes als we haar aaien, maar laat eigenlijk al geen teken van herkenning of wat ook zien.  Saskia en ik kunnen het niet aan erbij te blijven tot haar hart stopt, Rick wil dat wel altijd.

Zachtjes huilend wachten we in de wachtkamer tot Rick naar buiten komt.  Dan is het ook echt gebeurd, heel plotseling is onze lieve Meike er niet meer.  Ik kan me niet meer goed houden en loop gauw naar buiten zodat ik niet luid huilend in de wachtkamer ben.

Een andere kattenliefhebster komt net haar auto uit en vraagt of ik ok ben.  Ik antwoord dat we net afscheid hebben moeten nemen van onze lieve poes.  Ze komt op me af en geeft me een heel lieve omhelzing.  En zo sta ik op de schouder van een complete vreemdelinge te huilen!  Ze zegt dat ze zelf ook weet hoe het is om een "furbaby" te verliezen. Echt heel spontaan en aardig.

Meike 1/4/2001-19/6/2016

Rick en Saskia komen ook naar buiten en we hebben allemaal hoofdpijn.  Rick rijdt door de drive thru van de McDonald's om drinken te kopen om ibuprofen mee door te slikken.  We zijn allemaal zo aangedaan en Facebooken ook met Katja (die nog steeds ziek is) en Kai.  Beide oudsten vinden het vreselijk dat ze geen afscheid van Meike hebben kunnen nemen.

Het is zo onwerkelijk om thuis te komen zonder onze vrouwtjespoes, die bij ons kwam wonen toen Saskia vijf was.  Vijftien jaar is Meike geworden, een goede leeftijd voor een poes, maar voor ons gevoel te vroeg van ons weggenomen.  We hopen dat haar broer Snickers niet teveel problemen heeft met haar gemis. Wij hebben nu alleen nog mannelijke huisdieren, merkt Saskia op.

Mijn broer uit Canada belt toevallig en dat is een fijne afleiding.  We hebben heel wat bij te praten en terwijl ik praat loop ik rond.  Zo krijg ik toch nog wat stappen op deze rare en verdrietige Vaderdag.  Ik ben zo blij zo'n goede relatie met mijn broer en zus te hebben!

Rick maait intussen het gras en dan stelt hij voor lunch te gaan halen.  Saskia heeft nog geen trek en ik ook niet veel, maar een avocado BLT van Manhattan Bagel smaakt me eigenlijk toch wel goed.  Rick heeft een wrap van Jersey Mike's.  Het is zulk lekker weer, we zitten op het deck.  Ook omdat ik iedere keer als ik de leuning van mijn stoel zie weer die leegte voel dat Meike daar nooit weer zal liggen.

Saskia krijgt gelukkig steun van haar vriendin Laura, want de dood van Meike treft haar enorm. Zij was oorspronkelijk haar poes en ze is vrijwel met haar opgegroeid.  De andere twee kinderen laten ook regelmatig weten dat ze bedroefd zijn, vooral Katja, die nog flink ziek is.  Wat zou ik graag dichterbij haar wonen om haar te steunen.

Voor Vaderdag zouden we eerst naar een bierfestival in de buurt gaan, maar Rick heeft daar geen zin meer in.  In plaats daarvan gaat hij liever naar het zwembad.  Dat vind ik ook prima en we brengen er een paar uur door.  Het water is mij te koud om helemaal in te gaan, maar Rick neemt wel een duik.

Intussen krijgen we van over de hele wereld en uit de buurt lieve berichtjes over het verlies van Meike.  Dat doet toch enorm goed.  Al proberen we toch van de dag te genieten, bij mij is er de hele tijd een huilgevoel en ik merk dat Rick ook geemotioneerder is dan gewoonlijk.

Thuis gaat Rick zijn auto verder programmeren.  Christine belt om haar steun te betuigen over Meike. Voor we het weten zitten we meer dan een uur aan de telefoon!  Ik hoop zo dat hun dochter hier in de buurt werk vindt, dan bestaat er een kans dat ze terug hierheen verhuizen.

Ricks keuze voor zijn Vaderdag maal wordt Dogfish Head Alehouse.  Dit is een microbrouwerij met bieren, die Rick lekker vindt (en hij niet alleen, het is er altijd druk).  Wij nemen plaats aan de bar en delen een bord calamari, erg lekker.

We toasten ook Meike, een van de liefste katten, die we ooit hebben gehad.  Rick merkt op dat ik meer huilde met haar, dan met Sushi.  Hij maakt gauw duidelijk dat het geen wedstrijd om meer huilen is en dat snap ik wel.  Sushi was lief, maar echt Katja's poes, Meike lag iedere avond naast mij te spinnen.  Ik ga haar enorm missen.

Als hoofdgerecht neem ik de bulgogi taco's en de handgemaakte chips.  De taco's zijn werkelijk heerlijk!  De chips niet zo, veel te hard, al maakt een beetje mayonnaise veel goed. Rick probeert een aantal biertjes en geniet van een biefstuk.

Thuis geven Saskia en ik Rick zijn cadeautjes.  Ik heb een onkruidbrander voor hem, iets waar hij geen idee van had, maar zo blij mee is dat hij er bijna meteen mee aan de gang wil.  Saskia heeft de nieuwste Asterix voor Rick, die ik ook wil lezen.

Zo eindigt een heel andere Vaderdag dan we verwacht hadden.  Het laat maar weer zien dat we van alles moeten genieten zolang het er nog is.  Ik ben blij Meike veel gefotografeerd te hebben, zodat ik haar lieve snoetje niet zal vergeten.

Naar de dierenarts en film met Saskia

Het ziet er maar somber uit als ik wakker word.  Ik lees zoals gewoonlijk eerst mijn emails op mijn telefoon en dan komt Flapjack om klokslag kwart voor negen knuffelen.  Alsof hij een ingebouwde klok heeft voor wanneer ik eigenlijk op zou moeten staan.

Tegen negenen moet ik er dan toch aan geloven.  Gelukkig is het wel droog, maar wat koel om buiten te ontbijten (19 graden).  Ik drink een paar sloten koffie, bak een eitje en geniet weer van een bakje fruit met wat slagroom. Het blijft een lekker ontbijtje.

Woorden om bij te leven en deze weersvoorspelling is de uitkomst van een wens van mij!

Saskia zegt boven te sporten, maar ik besluit naar Anytime Fitness te gaan.  Daar vind ik een parkeerplaats vlakbij wat tegenwoordig niet altijd lukt.  Ik doe een uur op de ARC trainer en krijg zo veel stappen bijeen.  Op weg terug naar de van vind ik ook mijn "perspectief" foto voor vandaag.

Ook vandaag maak ik weer thuis lunch.  Ik heb nog die lekkere driekleurige paprika salade en rooster een crumpet, die ik met pindakaas met stukjes pinda en sambal beleg.  Het smaakt me goed en doet me aan The Crumpet Shop in Seattle denken.  Een opmerking van iemand deed me afvragen of ik de enige ben, die sambal lekker vindt met kaas of pindakaas op brood.

Rond half twee proberen we met vereende krachten Flapjack in zijn drager te krijgen. Dat lukt en we rijden naar Town & Country Animal Hospital.  Flapjack moet zijn hondsdolheid prik en hij heeft knopen in zijn vacht, die eruit geschoren moeten worden. 

Bang en veilig onder Saskia's stoel

 

Het is zo'n lieve kat en dat vindt de dierenarts ook.  Flapjack is kerngezond, weegt maar liefst 16 pond en laat zich gedwee behandelen.  Na afloop gaat hij, in tegenstelling tot thuis, meteen weer terug in zijn drager.

Heel lief het onderzoek ondergaan, zo'n schattige kat!

Saskia kondigde eerder vanmiddag aan dat ze naar Finding Dory wilde gaan.  Die film wil ik ook graag zien, maar ik weet dat Rick daar ook dit weekend heen wil.  Ik vind het echter ook erg leuk met Saskia te gaan, want dat gebeurt maar weinig.  Ik besluit de film gewoon twee keer te gaan zien.

Saskia wil eerst nog even wat eten thuis dus ik koop kaartjes online voor de 3D film van kwart voor vier.  We rijden naar Tysons Corner en hebben nog een half uur voor de film begint.  Saskia heeft wat make up "nodig" van Sephora dus daar gaan we eerst heen.

Ons eekhoornvriendje

In de bioscoop koop ik een "kleine" soda beker, die in Nederland absoluut extra large zou zijn. Ik vul hem met Dasani limoenwater.  Die heeft weinig calorieen, maar wel lekker. Ik drink graag en veel water. Ik krijg die hele beker echter niet op, zo groot!

Er zijn heel wat voorfilmpjes en achter ons zitten een aantal tienerjongens, die maar luid blijven kletsen.  Saskia en ik kijken elkaar aan en hopen dat ze tijdens de film, die niet meer zo goedkoop als vroeger is, hun snaveltjes dicht zullen doen.  Gelukkig is dat het geval.

Wat een leuke film is Finding Dory!!!  We lachen regelmatig hardop.  Ik moet zeggen dat hij werkelijk net zo leuk, of misschien zelfs leuker (omdat we de karakters al kennen), is dan Finding Nemo.  Als je naar de film gaat blijf dan zeker tot het allerlaatst en alle namen voorbij zijn gekomen, op het einde is er nog een leuke verrassing.

Natuurlijk is Disney zo slim om ook dingen te verkopen in de bioscoop en Saskia wil graag de pluche Dory.  Opeens voel ik me nostalgisch van toen de kinderen zeurden om pluche dieren.  Ik koop dus natuurlijk die laatste Dory voor mijn "baby", die bijna eenentwintig is.

Het is spitsuur dus door druk verkeer baan ik me weer een weg naar huis. Saskia bestelt een pizza, die ze met Kaylee soldaat gaat maken.  Rick komt thuis en wij gaan naar ons favoriete Italiaanse restaurant waar we als oude bekenden worden begroet.

We bestellen beiden twee "voorafjes".  Ik neem de prosciutto en kaasschotel, die ik bij lange niet op krijg.  Daarna de caprese salade, die heerlijk is.  Rick heeft die salade eerst en daarna hun lekkere bruschetta.  Het is ook altijd zo gezellig hier aan de bar, altijd dezelfde mensen, echt een soort Cheers voor mensen, die die serie nog kennen.

Thuis gaan de voeten omhoog.  Vaderdag weekend is begonnen en we hebben een aantal leuke dingen in het vooruitzicht.  Zelf nooit een liefhebbende vader gehad hebbende waardeer ik de relatie, die Rick met onze kinderen heeft, zo enorm!  Hij verdient een speciaal weekend dubbel en dwars.

Een gezellige en vooral droge rondleiding

Vannacht heeft het flink geonweerd en arme Cosmo was buiten zichzelf van angst.  We hebben dus niet zo goed geslapen, maar toch ben ik om kwart voor acht klaarwakker.  Rick is ook al op.

Gauw maak ik me klaar en twijfel wat ik aan zal doen.  Er wordt regen voorspeld en ik besluit toch maar een capri aan te doen in plaats van een skort.  Later krijg ik daar wel wat spijt van, gelukkig laat ik mijn plan om ook een jasje mee te nemen varen.

Beneden heeft Rick de koffie al klaarstaan en ik rooster een crumpet en eet die met amandelboter en rode peperjam.  Het smaakt prima. Het spettert wat buiten dus helaas geen op het deck eten vanochtend.

Omdat de Metro allerlei renovaties moet ondergaan rijden de treinen zeer onregelmatig vanaf Vienna tot en met vandaag.  Ik heb Rick heel lief aangekeken en gevraagd of hij vandaag vanuit Microsoft's kantoor in de stad kan werken, zodat ik mee kan rijden.  Gelukkig liet zijn schema dat toe.

De rit naar de stad duurt meer dan twee keer zo lang als gewoonlijk maar op tijd zet Rick me bij het Smithsonian station af.  Ik zie meteen een groepje van vier staan dat er Europees uitziet.  Het blijkt inderdaad mijn gezelschap van vandaag te zijn.  Ik maak kennis met O., J., N. en E. uit Oostende.

Gelukkig is het inmiddels op een enkele druppel na droog.  De temperatuur is ook heel aangenaam.  Na mijn gewoonlijke korte geschiedenis van het ontstaan van de stad lopen we naar het Washington Monument.  Daar hangen, zoals in de hele stad, de vlaggen halfstok.  Het is altijd indrukwekkend om die vijftig Amerikaanse vlaggen halfstok te zien. 

Wij lopen verder naar het Tweede Wereldoorlog Monument.  Het is erg vochtig, maar de luchttemperatuur is aangenaam voor wandelen.  Het is rustig bij dit monument.  Bij het Vietnam Veterans Memorial zien we wel een Honor Flight groep met vooral Vietnam veteranen.  Mensen krassen namen op de muur over op een papiertje en de muur blijft indrukwekkend in zijn soberheid.

Bij het Lincoln Memorial is het zoals altijd het drukst.  Nu komt de zon ook tevoorschijn en dat maakt het meteen heet en plakkerig.  De temperatuur schiet omhoog naar een graad of dertig.  Maar alles beter dan regen! Zoals altijd maakt het Koreaanse oorlogsmonument ook weer veel indruk. 

Die laatste blijft mijn favoriet.  Een paar mensen hebben me gevraagd de monumenten van favoriet tot minst favoriet te rangschikken en dat valt nog niet mee! Ik denk dat het zo zou zijn (voornamelijk om de symboliek): 1. Korea 2. Franklin Roosevelt 3. Tweede Wereldoorlog 4. Lincoln 5. Vietnam 6. Washington 7. Jefferson en 8. Martin Luther King Jr.

We steken over naar het Tidal Basin en bekijken het Martin Luther King Jr. Memorial daar als eerste.  Gelukkig leveren de kersenboompjes wat koele schaduw.  Zoals altijd is het hier een stuk rustiger dan in het hoofdgedeelte van de Mall.

Het Franklin Roosevelt monument is vrijwel leeg.  Hier merk ik ook dat ik mijn Fitbit niet aan heb gedaan.  Nee toch!  Al mijn stappen van vandaag worden niet geregistreerd, een ramp!  Wat deed ik ooit zonder, ha ha.

Als laatste bezoeken we Thomas Jefferson en lopen dan het altijd weer lange stuk naar de Old Ebbitt Grill.  Daar verontschuldigt Mark zich dat hij ons geen tafel in de hoofdzaal kan geven vandaag.  We krijgen er een in het atrium en dat is helemaal prima.

Zoals wel vaker wordt mij gevraagd wat goed is op het menu.  Ik raad altijd de plaatselijke crabcakes aan en die bestelt O..  J. neemt de filet mignon, N. de zalmburger en E. neemt op mijn aanraden de soft shell crab sandwich.  Dapper, want dat is iets wat je zeker niet in Europa zult vinden.  Ze vindt het erg lekker.  Ik neem weer de hummus trio, heerlijk met warm weer.

Na een gezellige maaltijd lopen we verder.  Voor het Witte Huis vertel ik het een en ander over de geschiedenis daarvan.  Ik raad ze ook aan het White House Visitor Center te bezoeken. Vandaag hebben we daar geen tijd voor, maar ze zijn hier nog twee dagen.

Dit keer mogen we tot aan het hek van de achtertuin van het Witte Huis komen, want de president is in Orlando. Dan lopen we Pennsylvania Avenue af, onder anderen langs het stadhuis van Washington, de lelijke FBI en de National Archives.

Voor de slachtoffers in Orlando bij de Canadese ambassade

Bij het Capitool hangen de vlaggen boven beide vleugels uit, wat betekent dat zowel de Senaat als het Huis van Afgevaardigden in sessie zijn.  Er is van alles te vertellen over dit gebouw, in iets meer dan 200 jaar is hier heel wat voorgevallen.

Iedereen van het groepje heeft National Treasure Book of Secrets gezien, dus de Library of Congress en dan vooral de grote leeszaal spreekt ze zeker aan.  Ik geef ook in dit gebouw een korte rondleiding.  We bekijken de bibliotheek van Thomas Jefferson, de twee vijftiende-eeuwse bijbels en de achttiende-eeuwse kaarten van wat spoedig de Verenigde Staten zou worden.

Dan nemen we afscheid want zij willen nog de rondleiding in het Capitool gaan doen. Gelukkig zijn ook zij weer zeer tevreden over de dag.  Ik weet niet wat ik zou doen als mensen dat niet zouden zijn! 

Rick moet natuurlijk een volle dag werken en het is pas kwart voor vier.  Ik sms hem dat ik klaar ben en te laten weten als hij ook weg kan. Ik verwacht nog een paar uur te moeten wachten dus loop eerst naar de National Gallery of Art voor mijn perspectief themafoto van vandaag.

Al wordt het moderne gedeelte van dit museum verbouwd, je kunt er toch nog naar binnen.  De perspectief foto, die ik wil maken is het kunstwerk met lichtjes en een loopband tussen het moderne en klassieke gebouw van het museum.  Ik blijf het prachtig vinden!

Dan loop ik door een paar van de leuke winkels en zie leuke oorbellen van Mondriaan schilderijen, maar houd me in. Mijn voeten doen teveel pijn, anders was ik ook nog wat schilderijen gaan kijken. Ik ben zo dol op de Nederlandse meesters en Impressionisten hier!

Bij Elephant & Castle vraag ik een tafeltje voor een drankje.  Hier staat de wedstrijd Duitsland-Polen aan en ik vind dat een prima manier om op Rick te wachten.  Kai en Bea kijken ook, verneem ik via Facebook.  Het brengt ze dichterbij om de een of andere reden.  Wel een saaie wedstrijd is het zonder score.

Mijn Blue Moon biertje is zo lekker na de warme rondleiding en halverwege sms-t Rick dat hij klaar is.  Ik ga gauw naar buiten om op hem te wachten.  Als ik echter in zijn auto stap zegt hij dat hij een biertje mee had willen drinken.  Tja, ik kan nog steeds geen gedachten lezen, zeker niet via sms! En dan zeggen ze dat wij vrouwen niet duidelijk zijn!

De weg naar huis verloopt een stuk beter dan de heenweg.  Rick maait het gras gauw voor het gaat regenen en dan gaan we met zijn drieen naar Iron Chef House.  Daarvoor heb ik een Groupon gevonden voor flinke korting.  Ik vind Groupon steeds leuker!

Ze hebben een uitgebreid veganistisch sushi menu, dus Saskia vindt er van alles van haar gading.  Ik neem allerlei sashimi en een paar rollen en Rick heeft een heel aantal rollen.  Ik geef de Groupon aan de serveerster en niet veel later arriveert de rekening.

Rick grapt dat we niet eens de kans kregen voor een toetje wat de manager doet schrikken.  We overtuigen hem ervan dat het echt een grapje was, of althans dat denken we.  Met de rekening brengt hij ook een gratis dessert!  Het is erg lekker en licht, ananas sorbet met een dun witte chocolade jasje, al kunnen we het lang niet op.

Het regent nog steeds niet als we terug naar de auto lopen, ondanks de constante waarschuwingen.  Saskia wil nog naar Target, maar mijn voeten klagen.  Ik blijf dus in de auto terwijl Rick en Saskia daar boodschappen gaan halen.

Zodra we thuis komen breken de hemelsluizen open.  Het dondert, bliksemt en plenst urenlang.  Arme Cosmo komt bij mij troost zoeken.  Gelukkig komt het meestal niet echt over ons heen. Ik ben wel dolblij dat het later kwam dan verwacht, zodat wij een droge rondleiding konden hebben!