Over een weekend in de diepvries

Zaterdag

Op het moment word ik wakker van de pijn en dat is niet goed. Ik voel me vaak een zeur als ik dat aan Rick vertel of zelfs hier schrijf, maar het heeft enorme invloed op mijn gemoed. 

Rick, altijd vrolijk, maakt een mok koffie met cacaopoeder voor me en spuit daar een flinke hoeveelheid slagroom op. Dat helpt inderdaad, even iets wat eigenlijk niet "mag". Het smaakt me dan ook super. 

We halen mijn broodje van Panera en Ricks broodje van Starbucks plus de koffies. Dan rijden we naar H Mart en ik koop een heel aantal soorten paddenstoelen voor mijn ontbijt. Vervolgens zijn Trader Joe's en Total Wine aan de beurt. We slagen vooral met groente heel goed bij Trader Joe's. Het is altijd een stuk goedkoper dan elders. 

Allemaal harten bij Trader Joe's

Op de terugweg stoppen we even bij het LOVE beeld. De sneeuwvlok voor de O is nu wel erg toepasselijk. De L is halverwege bedolven onder sneeuw en ijs. Nog steeds zijn er overal mensen van de gemeentes de wandelpaden aan het schoonmaken. 

Thuis doe ik mijn cardio en Duolingo. Rick gaat verder aan de oprit, die nog steeds niet ijsvrij is. Dan gaan we lunch halen. Het wordt een poke bowl voor mij en een broodje en soep van Panera voor Rick. Zorro vindt de Panera zak zeer interessant. 

We puzzelen wat en ik doe ijs op mijn knie. Het binnenzitten komt me de keel uit, maar die knie moet rust hebben. Rick komt met de oplossing. We gaan naar Washington rijden en zien hoe dat er met deze sneeuw en ijs uitziet. Dan kan ik foto's maken vanuit de auto. 

Zo gezegd zo gedaan en ik geniet er enorm van. Er zijn wel wat toeristen en die zien er zo koud uit dat ik met ze te doen heb. We rijden naar het Capitool en keren dan om en gaan de stad uit. We zien een prachtige zonsondergang. 

We gaan de dag afsluiten bij Sweet Ginger. Zij hebben een heerlijk Thais gerecht met eend en veel groente. Rick neemt de panang kerrie. Het is het perfecte eten voor een koude dag. 

Zondag 

Vanochtend word ik met minder pijn en in een beter humeur wakker. Dat even eruit gaan gisteren deed wonderen. Het is berekoud in de kamer en ik blijf liggen tot de verwarming zijn werk een beetje heeft gedaan. 

We kunnen het rustig aan doen, want de markt gaat pas om tien uur open. We drinken dus koffie en thee voor we aan onze boodschappen beginnen. Het ontbijt en de koffies zijn hetzelfde als gisteren en na Starbucks steken we over naar de Giant. 

Daar werken we ons lijstje af, maar ze hebben een paar dingen niet. Dan toch ook maar even naar Whole Foods waar we alles wel vinden. Nu is de markt open en we rijden erheen. Het waait keihard en de gevoelstemperatuur is min zeventien. De wind gaat door merg en been. 

We zijn dan ook niet geheel verbaasd als er maar weinig kraampjes zijn. Ik koop Crimson crisp appels en van de slager eieren en kip. De paddenstoelen verkoper is er niet en die van de korstloze quiches ook niet. 

Paddenstoelen heb ik genoeg van H Mart, maar de quiches zouden een van onze maaltijden zijn. Ik zend Peggy een berichtje en als we willen kunnen we de quiches vanmiddag bij haar thuis ophalen. Zo zijn we ook weer even van huis dus helemaal goed. 

Deze kaarsen ruiken zo lekker, maar ze willen er $20 voor hebben en dat is me teveel

Dit is dag negen met temperaturen onder het vriespunt. Rick wil kijken of de ijspegel naast ons huis tot de grond gaat komen. De blauwe lucht staat wel mooi met al dat wit. 

Terwijl ik mijn cardio en Duolingo doe gaat Rick verder met de puzzel. We willen hem absoluut vandaag afkrijgen! Ik maak een mooie foto van mijn roosjes van Trader Joe's en het fotothema deze week is "gezichten in dingen". Ik vind de deurknop wel een gezicht hebben. 

Zo wordt het al snel twaalf uur en we willen allebei soep als lunch. Rick kiest Italiaanse bruiloftsoep van Whole Foods en ik pho met zalm van Roll Play. Ze hebben hun twee halen een betalen special nog steeds dus ik heb morgen ook een lekker warme lunch. 

Na het eten gaan we op pad om de quiches op te halen. Peggy woont in Sterling en dat is een half uur rijden voor ons. Ze staat al klaar met vier broccoli en kaas korstloze quiches. Nu kunnen we die maaltijd toch door laten gaan. 

Peggy woont vlakbij het Algonkian Regional Park en dat ligt aan de Potomac Rivier. Wij willen de rivier graag bevroren zien, want dat gebeurt vrijwel nooit. Eerst vinden we een plek om te parkeren en dan moeten we een stuk naar de rivier lopen. 

We zijn er nog niet uit of het de paar foto's waard was om te bevriezen. Mijn hemel wat is het koud! We rijden verder om te kijken of we niet dichterbij de rivier kunnen komen en dat blijkt wel het geval te zijn. 

Onderweg komen we drie herten tegen. Eentje staat naast onze auto en trekt zich daar niets van aan. Dat geeft mij de gelegenheid om mooie close up foto's te maken. Ze zien er lekker warm uit met hun donzige vacht. 

Soms is het leuk om eens wat van de omgeving niet zo ver van huis te verkennen. We komen erachter dat er hier huisjes te huur zijn vlak aan de rivier. In de zomer moet dat prachtig zijn. Nu is er natuurlijk niemand. 

Dit was een leuk uitstapje en door ijzige en besneeuwde bossen rijden we naar huis. Je kunt niet op het ijs lopen zonder uit te glijden. Het ziet eruit als sneeuw, maar de werkelijkheid is anders. Zelfs hier in Vienna kunnen onze vrienden, die in het centrum wonen, nog nergens heen wandelen. 

Dit vind ik wel een mooie foto van onze voortuin

Nu zijn we vastberaden de puzzel af te maken. Het duurt nog zo'n anderhalf uur met vereende krachten en dan legt Rick het laatste stukje. Hij was leuk, maar niet zo makkelijk als hij eruit ziet. 

Rick gaat eten halen, voor mij mijn favoriete yakitori van Genki. En zo is het weekend alweer voorbij en januari ook! Op naar de lente!