Living vicariously through others

Zo zeggen we dat in het Engels, als we genieten van het leven van anderen, maar niet zo van dat van onszelf (op het moment). Zo kan ik op het moment helemaal genieten van foto's van lentebloemen op de weblogs van anderen. Kleur!!

En ik voel me, na alweer een koortsige nacht, nog geen centje beter, dan gisteren. Ik verbeeld me zelfs, dat ik meer hoest en de koorts gaat ook al niet weg. Ik houd me vast aan Kai's ziektebeeld, die voelt zich eigenlijk vandaag pas weer helemaal de oude (na vorige week donderdag begonnen te zijn). Als ik maandag nog zo ben, ga ik naar de dokter (Rick en Christine willen, dat ik nu al ga, maar een dokter doet niets aan een virus).


Als je ziek bent, moet je iets en deze kroop op de muur van ons toilet

Ok, genoeg over mijn gehoest en gesnotter. Ik vermaak me met het verder maken van een Powerpoint presentatie in het Nederlands over Virginia, die ik maanden geleden al ben begonnen. Als die klaar is, wil ik het tot een Flash presentatie maken en op het internet zetten. Het is leuk, creatief bezig zijn.

Het voordeel van het tijdsverschil met Nederland is, dat het daar eerder avond wordt. Dus doe ik mee met een grote MSN chat van een van de super-gezellige email lijsten, waarvan ik lid ben. Ik ben niet het enige Amerikaanse lid, er zijn er nog twee en eentje woont in Canada en een in Zuid-Afrika.

Grappig om zo'n chat te hebben met mensen, die je nog nooit hebt ontmoet en toch goed lijkt te kennen. Persoonlijkheden komen in email goed naar buiten is mijn jarenlange ervaring. Dankzij de dames in Nederland en Rita in Californie en Margreet in Canada gaat mijn saaie middag heel snel voorbij!


Dit schattige kreeg ik van een vriendin toegestuurd, de kat is van een kennis, die een boerderij heeft

Alle kinderen komen thuis uit school en gaan hun eigen wegen. Kai naar een vriendje, Katja met Leah naar Whole Foods (ja, ja) en Saskia gaat bij Madison logeren en naar de film "Music and Lyrics". Vorig weekend heeft ze Madisons partijtje gemist en dit is een "make up" met zijn tweetjes.


Nog even knuffelen met Cosmo voor ze weer op weg ging

Vanavond gaat Katja met Leah en een heel stel vrienden van school met de Metro naar Washington (als de jongens er niet bij waren geweest, hadden we dat niet toegestaan, al is de Metro 's avonds redelijk veilig, maar je weet nooit). Ze gaan naar de 930 Club om naar een concert van Anberlin met Bayside te luisteren.

Het lijkt helemaal geen twintig jaar plus geleden, dat wij in diezelfde club stonden te dansen bij een R.E.M. concert! De 930 Club is geen concerthal, het is een vrij kleine bar, waar minder bekende artiesten komen. En er is heel veel atmosfeer! Leuk, dat Katja daar nu ook heen gaat.

Als ik me morgen nog ziek voel (er moet een wonder gebeuren, als dat niet zo is), geef ik mezelf vrij van blog schrijven en ga ik in mijn self-pity wallowen om maar eens het code switching van mijn kinderen te gebruiken. Allemaal een heel prettig weekend, dus!

Voordelen van ziek zijn

Ja, je leest het goed, die zijn er ook, althans voor een virus als het mijne, waarvan je weet, dat het ooit weer over gaat. De hoofdreden, waarom ik er zo'n moeite mee heb een dag (of twee) mijn lichaam complete rust te geven, is, dat ik zo weken heb doorgebracht, voor ik leerde, dat beweging juist datgene was, wat mijn fibromyalgie zou helpen. Daarvoor lag ik in de winter wekenlang met veel pijn door re-runs op de tv te zappen. Als er iets deprimerend is!

Maar we zijn vele jaren verder en eigenlijk zijn zo'n paar daagjes gedwongen rust best lekker. De top tien "voordelen" van ziek zijn:
1. (en met stip!) Ibuprofen! Zonder zou ik me de hele dag miserabel en koortsig voelen. Met voel ik me enkel miserabel. Het zijn de kleine dingen...

2. Zuster Saskia, die vandaag thuisblijft uit school, omdat ze zo graag voor mij en Cosmo wil zorgen. En ze doet het toch goed!!

3. En dit klinkt raar, maar toch waar: ik hoef van mezelf geen lichamelijke oefening te doen. Of de pijn in mijn armen en benen door fibromyalgie of "het" virus komt maakt toch niet uit.

4. We zijn helemaal bij met de afleveringen van Desperate Housewives

5. Omdat alle blogs, emails en forumberichtjes zijn gelezen heb ik "tijd" om wat internet spelletjes bij MSN Games te spelen.

6. Kai, Saskia en ik kijken acht afleveringen van "The Dog Whisperer", die ik van Laura geleend heb, en leren heel wat.

7. Rick komt thuis van zijn reis en ik mag mijn favoriete (natuurlijk Japanse!) liflafjes kiezen, dan haalt hij ze op. Rauwe vis is zacht voor de keel, heerlijk!

8. Bij het horen van mijn hese stem krijg ik allerlei sympathie en hulp. Even van genieten, want tijdens de slechtste fibromyalgie dagen hoort of ziet niemand iets aan me. En eigenlijk voel ik me dan net zo beroerd.

9. Eindelijk lukt het me een goed aantal van de (Nederlandse) tijdschriften te lezen, zodat ik ze maandag (hopelijk weer beter) door kan geven aan andere Nederlandse dames. Vooral Vriendin vind ik een leuk blad, dat is nieuw voor mij, die alleen de Libelle en Margriet kende.

10. Het besef, dat, ook al heb ik voor mijn gevoel "niets" gedaan, ik toch wel wat voor elkaar heb gekregen, als ik dit zo terug lees.

Iedere keer als de Ibuprofen uitwerkt schiet mijn koorts nog omhoog, hoesten doet pijn, maar ik geef eraan toe en merk een heel langzame vooruitgang. Straks weer lekker vroeg naar bed en hopelijk meer slaap, dan de afgelopen nachten. Kai is in ieder geval weer beter, dus ik weet, dat dat ook in mijn verschiet ligt. Katja ging vandaag ook weer naar school en is nu aan het werk, dus bij haar lijkt dit virus niet zo toe te slaan.

Nu houden we onze vingers, ogen en tenen gekruisd, dat Rick en Saskia gezond blijven!

Ziek!

Tja, wat kan ik nu schrijven over vandaag? Kai blijft nog thuis, want hij had gisteren nog steeds verhoging. Katja gaat wel naar school, tot mijn verbazing. Saskia en Rick zijn tot nog toe onbesmet, hopelijk blijft dat zo!

Zelf heb ik een vrijwel slapeloze nacht achter de rug, veel hoesten, hoofdpijn en koorts. Het is al een aantal jaren geleden sinds ik een dergelijke ziekte heb gehad en hopelijk duurt het hierna weer jaren!

De zon schijnt buiten en Christine, die ook een flinke verkoudheid heeft, belt of ik wil gaan wandelen. Aangezien ik meer dan genoeg heb van het binnenzitten grijp ik dat aanbod met beide handen aan.

We hebben elkaar al een paar weken niet gezien, dus er is heel wat te bespreken. We moeten op de weg lopen, want veel mensen hebben hun stoepen niet schoongemaakt en die zijn, vooral na de regen van gisteravond, ijsvlaktes.

Al heb ik benen als lood, we maken toch de vijf kilometer vol en kletsen nog even met mijn buurvrouw Lorraine. Het is zo heerlijk buiten, dat ik mijn jas uitdoe!

Kai en ik eten lunch en daarna voel ik me opeens vreselijk! Zwarte vlekken voor mijn ogen, armen en benen zo zwaar, het voelt of ik ze niet kan bewegen en zware hoofdpijn. Gauw roep ik Kai om op Cosmo te passen en neem zelf ibuprofen en ga slapen. Met een spinnende Meike op mijn benen blijf ik de hele middag in bed, dan is een kat wel zo gezellig!

Mijn koorts was opgelopen tot 39 graden, terwijl ik eigenlijk nooit hoge koorts heb. Nu moet ik er wel aan toegeven, bah! Gelukkig brengt het medicijn de temperatuur gauw omlaag, nu ga ik het netjes iedere zes uur innemen!

Katja komt met erge hoofdpijn thuis, maar brengt Saskia wel naar Madison om te spelen. Daarna wordt haar hoofdpijn zo erg, dat ze ook gaat slapen. Gelukkig heeft Rick voor hij naar het vliegveld vertrekt nog net tijd om Saskia op te halen!

Rick verlaat ons met tegenzin, maar hij komt morgenavond en misschien zelfs morgenmiddag alweer terug. Christine belt om aan te bieden om Cosmo te wandelen morgen, zo lief! Gelukkig is hij een vrij rustige puppy, hij ligt vooral voor mijn stoel op zijn diverse speeltjes te knauwen.

Morgen hoop ik dus een stuk beter te zijn, want dit is niets! Pas als ik ziek ben realiseer ik me, hoe vaak ik er op uit moet en wat er allemaal gedaan moet worden! Pasfoto's van de kinderen moeten gemaakt en nieuwe paspoorten aangevraagd, ik loop ver achter met mijn fotografie lessen etc. etc. Maar goed, eerst maar even beter worden!

Ziekenboegje

Tien messen lijken er in mijn keel te steken, als ik om vier uur wakker word. Slikken kost zoveel moeite, dat ik het eigenlijk niet wil doen. Ook heb ik het ijskoud, al lig ik onder een dik dekbed (in tegenstelling tot de afgelopen drie nachten zou ik het lekker warm moeten hebben). Geen goed teken!

Het is al zo lang geleden, dat ik een verkoudheid of iets dergelijks heb gehad, dat ik me niet kan voorstellen, dat ik die nu wel heb! Maar de thermometer wijst 38 graden aan en zelfs de keeltabletten, die Rick me geeft, helpen niets tegen de pijn. Bah! Als ik ergens geen tijd voor heb (of zin in heb, maar dat is logisch, natuurlijk)!

Ook Katja wordt wakker met een fikse keelpijn en blijft thuis. Kai heeft nog steeds koorts en ook hij blijft dus thuis. Gelukkig is er bij Saskia en Rick nog niets te bekennen.

Buiten is het grijs en wit, want er ligt nog steeds een flinke ijslaag. Nu weet ik, dat ik het niet goed zou doen in noordelijker klimaten, ik wil kleur!

Christine en Ayesha bellen, beiden zijn ook ziek, gedeelde smart is zeker halve smart! Ik besluit er vandaag gewoon maar aan toe te geven. De kinderen en ik lummelen wat op de computer, terwijl de schoonmaaksters bezig zijn (die Kai en Katja vroeger, dan ze zouden willen, uit hun bed haalden).

Dan komt Laura voor een massage en die is heel pijnlijk. Dat schrijf ik vrijwel iedere week, ik weet het, maar als je je ook nog grieperig voelt is het helemaal erg. Ik heb nog overwogen om af te zeggen, maar op het moment hebben mijn spieren die wekelijkse massage nodig.

Op de weg terug van zijn werk haalt Rick Cosmo op. Die wordt hier, ondanks de ziektes, met groot enthousiasme binnen gehaald. Hij heeft een enthousiaste groet over voor iedereen en is alweer gegroeid! Nu kan hij met zijn poten op de eettafel, dus dat wordt uitkijken geblazen.


Ziek, maar wel pep genoeg om de hond te knuffelen!



Hij is net een kind, hij vindt zijn speeltjes en gaat lief liggen knauwen, dan weer op dit botje, dan weer op dat. Hij heeft duidelijk geen trauma overgehouden aan de kennel en hij ruikt heerlijk.

Ze hebben hem daar een bad gegeven en hij draagt een mooi St. Patrick's Day halsdoekje met klavertjes, hoefijzers en regenbogen. Hoe schattig de kinderen dat ook vinden, Cosmo moet er niets van hebben! Hij blijft aan zijn nekje krabben, dus ik krijg medelijden en verlos hem van het ding.

Met heel mijn wezen hoop ik morgen beter te zijn. Anders wordt het zorgen voor onze "baby" ook heel moeilijk, want hij moet zijn energie kwijt. Kortom: moeders kunnen echt niet ziek zijn! En willen het ook niet...

Terug uit Snowshoe!

Vrijdag, 16 februari

Na nog een laatste stop bij de Safeway voor snacks en drinken voor onderweg gaan we rond een uur of twee op weg naar Snowshoe, West Virginia. Het landschap is de hele weg besneeuwd langs de I-66 en bij Front Royal zien we ook mooie beijsde bomen op de toppen van de heuvels.

Daarna staan we even in de file, omdat er een ongeluk gebeurd is en rijden dan interstate 81 op. Bij Strasburg stoppen we nog even, voor we de bergen in gaan. De “sneeuw” is een ijsvlakte en glimt als een spiegel. Zelfs Rick, die nooit een zonnebril op heeft, leent er eentje van mij, zo verblindend werkt het!


Interstate 81 in Virginia

Na Harrisonburg rijden we echt het platteland in. Berg op, berg af, gelukkig hebben de kinderen een wagenziekte pilletje op, want vooral Saskia heeft daar nogal eens last van.


IJzige bomen in Virginia



De zon staat al laag en alle bomen zijn beijsd, wat alles een sprookjesachtig aanzicht geeft. Overal staan koeien, paarden en schapen, niet in keurige weides, zoals in Nederland, maar op rotsachtige, heuvelachtige, besneeuwde vlaktes. Boerderijen hebben allemaal een naam, de leukste vinden we allemaal de Hillbilly Farm.


Virginia roads

Als we het George Washington National Forest binnen rijden, weten we, dat er mijlenlang niets meer zal zijn. We stoppen dus maar even om drinken te halen bij de Mountain View Country Store (hun motto is: Convenient Friendly Service).

Het zijn ook echt vriendelijke mensen, deze Virginians uit de bergen. Met een “How are y’all” worden we begroet en er wordt flink gegrapt. In zo’n winkel kun je echt van alles krijgen, van drankjes tot jachtspullen tot kleding en verf. Rick vraagt hoe de conditie van de wegen door de bergen is en krijgt te horen, dat die vrij goed is, op een paar “slick spots” na.

Die “slick spots” vinden we allemaal, vooral in de haarspeldbochten! Ik sta zo af en toe doodsangsten uit! Maar we hebben dan ook wel prachtige uitzichten op de bergen van West-Virginia.

We komen onder anderen door het plaatsje McDowell, aan de Bullpasture rivier, waar een bordje staat, dat het een Puriteins stadje is, kennelijk een heuglijk feit, en niet veel later rijden we West-Virginia binnen. Om te beginnen lijkt hier minder sneeuw te liggen, dan bij ons. Maar dan rijden we een bergrug over en ligt er opeens een hele berg en het is -9 graden Celsius!

We bevinden ons in alweer een National Forest, dit keer het Monongahela. En mooi, dat het is, overal beekjes en bevroren watervalletjes. Het is ook vrijwel onbewoond, op de enkele hut na. Wat mensen hier doen om van te leven? Rick en ik vragen het ons iedere keer weer af.

Rond zeven uur bereiken we “Top of the World”, het hoogtepunt van Snowshoe Mountain, waar we inchecken. Hier is het -14 en er staat een fikse wind, brrr!! We hebben zin om bij een open haard lekker iets te gaan eten.

Er is hier wel een erg leuk uitziend restaurant, maar daar blijkt een wachttijd van 2,5 uur te zijn. Dat is wel erg lang en we weten, dat er verderop nog veel meer restaurants zijn. We besluiten dus eerst onze spullen naar de condo te brengen.

Dit is voor ons de tweede keer, dat we gaan skien in Snowshoe. De eerste keer logeerden we in de Mountain Lodge bij de “Village” en achteraf gezien was dat enorm gunstig gelegen. Nu hebben we een mooi gelegen condo (Ridgewood 45) met uitzicht op bos ongeveer een mijl van het hoofdgedeelte met winkels en restaurants. Maar in sneeuw en ijs toestanden is dat precies een mijl te ver, hebben we uitgevonden.

We parkeren voor het complex en zeulen de bagage de trap op. De condo heeft twee slaapsofa’s en boven een “loft” met een dubbel bed. Het is er ijzig, al staat de verwarming vol aan.

In het gastenboek lezen we klachten, dat de verwarming niet goed werkt en de achterdeur lekt. Wat dat laatste betekent zullen we de komende dagen te weten komen. In ieder geval is alles erg oud en slecht onderhouden. Pluspunten zijn wel, dat we een wasmachine en droger hebben en een volledig uitgeruste keuken.

Gauw gaan we op zoek naar een restaurant met een redelijke wachttijd. The Junction wordt onze keus en we vallen aan op de nacho’s, chili en een wilde bessen cobbler toe. Na een heel aantal reruns van Growing Pains zoeken we ons bed op.


De "Village"

Zaterdag, 17 februari

Om half negen staan we, na een koude nacht, op. Ondanks het feit, dat ik een stapel sofa kussens tegen de kieren van de achterdeur heb gezet, kwam daar toch ontzettend veel koude lucht door. Saskia en ik hebben er heel slecht door geslapen.

Kai, die al donderdag over keelpijn klaagde, voelt zich vandaag helemaal niet lekker. Vervelend, want hij heeft voor zijn verjaardag een snowboard gekregen en zou daar les voor krijgen. Nu heeft hij daar geen energie voor. Hij heeft wat koorts en erge keelpijn. Toch wil hij mee, voor het geval de Ibuprofen hem toch weer wat puf geeft.

Bij Top op the World huren Katja, Saskia en ik ski’s. Rick heeft zijn eigen en Kai natuurlijk het snowboard. Het huren duurt lang, hun credit card machine is down. Verder is het allemaal wel modern, in plaats van een formulier invullen, zoals bij andere resorts, typ je hier je informatie in een computer.

Het is al half elf, als we eindelijk betaald hebben en we vergaan van de honger. Gauw bestellen we ontbijt bij Hoot’s. Mijn sunny side up eieren zijn wel heel erg zonnig, ze zijn bijna rauw! Maar de bacon en hashbrown aardappelen erbij zijn wel erg lekker. Ook hebben ze heerlijke koffie! We kunnen er in ieder geval weer even tegenaan.

Nadat we de goede maten laarzen en ski’s hebben ontvangen, zet Rick Kai en mij af in de Village. Dan gaat hij terug met de meisjes om de auto te parkeren en zullen zij naar ons toe komen skien. Het plan van Kai en mij was, om op de “bunny slope” samen te gaan oefenen, Kai op zijn snowboard.

Maar Kai voelt zich duidelijk te ziek daarvoor. Wel schrijven we hem in voor een prive les morgen om 12 uur, in de veronderstelling (en hoop!), dat hij zich morgen daar wel goed genoeg voor zal voelen.

Voor Kai zoeken we een lekker plaatsje in het cafetaria uit. Ik geef hem Excedrin in de hoop, dat hij zich daarmee wat beter zal voelen. Zelf ga ik op de “Skidders” bunny slope mijn skien oefenen. Het sneeuwt inmiddels en is flink koud. Maar het is ook de beste sneeuw, waar ik hier aan de oostkust op heb geskied!

Met zo af en toe checken hoe het met Kai gaat, neem ik de Skidders lift drie keer voor Rick en de meisjes terug zijn. Het gaat best lekker en ik merk nu wel, dat de oefenpiste te makkelijk is voor mij. Net als ik me begin af te vragen, of er iets gebeurd is (er is hier op de berg geen bereik met onze mobieltjes), zie ik het drietal in de neerdwarrelende sneeuw.

We eten lunch bij het Shaver’s Centre, waar ze drie verschillende afhaal restaurantjes hebben: hamburgers/hot dogs etc., pizza en een stew, soep en chili restaurantje. Ik bestel een kip gumbo soep en een V8 van het laatste. Voor me in de rij staat een vrouw, wiens man een Heineken voor haar komt brengen. Die wil ze niet, dus geven ze mij het extra flesje, lekker!

Saskia heeft inmiddels ook alweer genoeg geskied. Zij is in Breckenridge een keer tegen een boom geskied en sindsdien is ze beduidend minder enthousiast over de sport. Zij houdt Kai dus gezelschap en ze spelen spelletjes in de arcade.

Rick, Katja en ik proberen allerlei verschillende groene (makkelijkste) pistes en drie liften. Het is werkelijk prachtig, we skien door poedersneeuw, het doet me aan Breckenridge denken. Het blijft zacht sneeuwen, maar is verder niet te koud.


Katja en ik bij een van de borden



In de lift

Als de liften om half vijf dicht gaan, gaan Katja en ik warme drankjes bestellen bij Starbucks voor iedereen. Rick haalt de andere twee en gaat met Kai ski’s huren voor morgenochtend. We hopen allemaal, dat hij zich morgen goed genoeg zal voelen om mee erop uit te gaan.

Vanavond eten we bij de Village Bistro. Het zijn allemaal gezellige restaurants hier en het eten is ook lekker. Katja en ik delen een voorafje van crabsalade in een martini glas geserveerd. Als hoofdgerecht bestellen we allebei de tonijn, ik merk, dat zij en ik steeds vaker hetzelfde bestellen, grappig!


Hier eten we vanavond

Met de shuttle (het resort is erop ingesteld, dat iedereen het shuttle systeem gebruikt, maar dat is enorm slecht georganiseerd, zullen we later merken) gaan we terug naar de auto.
Onderweg terug naar het huisje halen we wat medicijnen voor Kai en drankjes en snacks voor vanavond.

Na een verwarmende douche en dik gekleed, want het huisje is nog helemaal niet opgewarmd, kijken we naar Cheaper by the Dozen. Rick en Katja slepen hun matras van de sofa af, luxe zijn deze accommodaties bepaald niet en dat zou je voor het geld, dat ervoor wordt gevraagd toch wel verwachten!

Zondag, 18 februari

Midden in de nacht worden Saskia en ik wakker, omdat de wind om het huis huilt. Wij voelen hem zelfs door de achterdeur komen en er is geen positie, die ik kan vinden, om warm te worden. Vreselijk!

Bij het opstaan zien we, wat vorige gasten met een “lekkende achterdeur” bedoelen: er ligt sneeuw in onze kamer! Die is door de kieren naar binnen gewaaid! De wind was en is deel van een enorme sneeuwstorm, er ligt al een flink nieuw pak en het sneeuwt hard.

Helaas gaat het met Kai absoluut niet goed. Hij heeft flinke koorts, hoest en pijn in zijn botten. Hij kan nauwelijks staan, laat staan skien of een snowboarding les volgen in dit barre weer!


Links bovenaan is "onze" condo

Als ik de ski school bel om te vragen, of we ons geld terug kunnen krijgen (het kostte tenslotte $103), wordt dat geweigerd. Wel zijn ze bereid het te veranderen van een snowboarding naar een ski les.

Kai blijft lekker in bed liggen, gelukkig heeft hij boven in de loft het enige warme gedeelte in het huisje. De rest van ons gaat ontbijten bij The Junction, waar ze een zeer matig buffet serveren.

Saskia heeft helemaal geen zin om te skien vandaag, dus zij houdt Kai gezelschap. Rick, Katja en ik lopen met onze ski’s naar de overkant van de straat, waar we zo de pistes op kunnen.


In de lift

Filmpje:



We skien naar beneden en nemen dan een van de lifts naar de Village, waar ik de ski les van Kai overneem. Mijn instructeur heet Kip en doet een Master’s in Verpleegkunde aan de Radford University in Virginia. Maar hij komt oorspronkelijk uit Utah en skiet dus al vele jaren.

Voor het eerst heb ik ontzettend veel aan de les. Ik ben namelijk nog helemaal niet goed met keren en ga nog steeds van steilere heuvels af in de “V” houding. Natuurlijk doet dat mijn heupen pijn en staat het ook nog eens zo stom.

Aan Kip vraag ik dus, om me te helpen beter heen en weer te skien. Daarbij geeft hij enkele heel goede adviezen. Een ervan helpt vooral: het net doen of ik op een fiets trap.


Hij is een paar keer in Nederland geweest (en weet natuurlijk alles over de coffeeshops en Red Light District) en zegt, dat hij opeens moest denken aan al die fietsende Hollanders en dat ik dat dus ook wel goed zou kunnen. Nou, de tip helpt mij in ieder geval, al kijken Rick en Katja er later vreemd van op.

Opeens krijg ik het door en durf ik zelfs zo het steile gedeelte, waar ik eerder voor huiverde, af. Al zie ik mezelf nooit van de moeilijkere pistes af gaan, het is toch fijn om wat meer zelfvertrouwen te hebben!

Op de lift vertelt Kip me, dat Snowshoe is vernoemd naar de Snowshoe haas, die specifiek in deze bergen voorkomt. Deze bergketen in West-Virginia, zo zegt hij, zijn uniek, want ze zijn de eerste bergen na de Great Plains en de Grote Meren. Hierdoor krijgen ze veel meer neerslag, dan de Virginiaanse Blue Ridge verder naar het oosten.


Door "Kip" genomen

Ook de vegetatie is hierdoor uniek (hij is een bron van informatie, niet alleen wat skien betreft!). Volgens Kip zou een botanicus, als je hem in de bossen op Snowshoe Mountain neer zou zetten, denken, dat hij in Canada was. De Redwood Spruce, die er groeit, hoort namelijk bij veel noordelijker klimaten. Interessant, hoor!

Als de les voorbij is, sneeuwt en waait het boven op de berg zo hard, dat ik geen hand voor ogen kan zien! Bijna blind begeef ik me naar het Shaver’s Centre, waar Katja en Rick al een stoel voor mij vrij hebben gehouden. De vegetarische chili gaat er heel goed in! Op de televisie zien we, dat het buiten 15 graden vriest, met door de wind een gevoelstemperatuur van -30!


De hand- en teenverwarmers, die ik heb, zijn onontbeerlijk! Geen stukje van onze huid is onbedekt! Maar het is wel heerlijk skien, als je eenmaal tussen de bossen glijdt. Daar is de sneeuw helemaal vers en het is prachtig met die dikke laag poeder op de dennen!


We skien naar beneden en nemen de lift naar Top of the World. Hier gaan we even binnen warm worden, want het is wel heel erg koud! Daarna skien we helemaal dwars over de berg naar de verste lift aan de andere kant, de Powderidge, die ons weer naar boven brengt dichtbij ons huisje.


Katja en ik in de ijskou

Het is intussen steeds harder gaan sneeuwen en de wind is zo mogelijk ook in sterkte toegenomen. We zien allerlei auto’s vast zitten in de sneeuw. Saskia’s wens om te gaan tuben kan dus helaas (voor haar, want het vooruitzicht nog langer in deze kou te staan trekt ons ook niet erg) niet doorgaan. Daarvoor zouden we naar een ander gedeelte moeten rijden en Rick durft dat niet aan.

Kai voelt zich gelukkig ietsje beter en wil wel mee gaan eten. We besluiten het niet te wagen met de auto en dat is maar goed ook, want de chauffeur van de shuttle vertelt, dat er al meer dan 45 auto’s vast hebben gezeten. Daar komt nog bij, dat er bijna geen parkeerplaatsen zijn. Er is zo’n 30 centimeter sneeuw gevallen vandaag, volgens hem. Het vriest inmiddels 20 graden en om te zeggen, dat het buiten onaangenaam aanvoelt zou een understatement zijn.


Een sneeuwerige Starbucks in de Village

Het restaurant, waar we eerst willen gaan eten, heeft om half zes al een wachttijd van twee uur! We kiezen dus nog een keer voor de Village Grill, daar staan meerdere gerechten op het menu, die we lekker vinden. Mijn filet mignon is zo zacht, ik kan hem met mijn vork snijden!

En dan komt de ellende: we moeten ook weer terug met de shuttle! Als we bij het wachthokje komen, staan daar al zeker dertig mensen te wachten. Er komen enorme Express bussen langs, maar de kleinere busjes naar onze huisjes zien we niet.

Als er eindelijk een komt opdagen, blijkt die naar een ander gedeelte te gaan. Daar staan we dan te wachten en te vertinnen in de sneeuw en felle wind. Ik maak me zorgen om Kai, want dit kan niet goed voor hem zijn.

Eindelijk, na zeker een uur, komt het kleinere busje weer langs. Als hij alweer zegt naar een ander gedeelte te gaan vertel ik hem over Kai’s koorts. Gelukkig zijn de andere skiers ook bereid om naar ons gedeelte te gaan en proppen we ons met veel te veel in het busje.

Volgens Rick was ik te assertief, maar ik ben beleefd gebleven, die chauffeur kon er ook niets aan doen, weet ik. Maar als ik niets gezegd had, hadden we misschien nog zeker een half uur moeten wachten. Nu werden we zelfs voor ons huisje afgezet! Maar wat een ontzettend slecht shuttle systeem daar! Anderen hadden gisteravond ook al anderhalf uur staan wachten!

Dit keer kijken we naar de film “Mean Girls” op tv. Voor het slapen gaan doe ik lang ondergoed en een fleece broek, sokken, en twee truien aan om warm te blijven. De wind waait namelijk nog net zo hard en het blijft hard vriezen.

Maandag, 19 februari

Wat zal ik blij zijn om weer onder ons eigen warme dekbed te slapen! Ondanks de dikke kleding heb ik bijna geen oog dicht gedaan van de kou! Er ligt alweer een pak sneeuw op ons tapijt, dat dat niet gesmolten is zegt al wat! Oh, oh, wat moeilijk is het om op te staan!

Katja en ik hebben keelpijn en ik hoop niet, dat Kai ons heeft aangestoken. Rick gaat ontbijt halen bij de supermarkt, wij blijven alle vier nog even liggen. Het duurt wel erg lang voor Rick terugkomt. Dan belt hij naar de kamer vanuit de van, hij was in een sneeuwbank terecht gekomen en had moeten wachten tot mensen hem eruit hielpen duwen.

Het is nog steeds -14 volgens de thermometer in de van, maar er is een stralend blauwe lucht en de wereld ziet er sprookjesachtig uit met al die sneeuw.
Na een paar mini broodjes met sausage uit de magnetron en een heerlijke kop Starbucks koffie (Cafe Verona, mijn favoriet!) pakken we gauw in. Het uitchecken is zo gebeurd, al dient Rick wel een klacht in over de extreme kou binnen en het gebrek aan slaap gemak in een huisje, dat bepaald niet goedkoop was!

We installeren Kai met onze gewone laarzen in het Hoot’s Cafe met een hete chocolade en gaan dan met zijn vieren nog even ons liftticket van vandaag gebruiken. Het is beduidend warmer, dan gisteren en de condities en uitzichten zijn perfect! Natuurlijk bedenk ik me, dat ik mijn fototoestel ben vergeten! Gelukkig heeft Rick het zijne wel mee, vandaar, dat ik er ook vaker op sta.


Poseren voor de prachtige bomen!



Katja voor en ik er precies achter



Petra in actie



Saskia skiet eindelijk ook!



Uitzicht op het bevroren meer



Rick op de foto

Al te snel zijn we weer bij de laatste lift, want vanochtend geniet ik er echt van. Heerlijke rulle sneeuw, geen ijs, weinig mensen, en mijn nieuw geleerde “fietsen met de ski’s”, beter kan ik het me niet voorstellen.


In actie

Maar ja, we moeten ook nog terug naar huis rijden en we weten de conditie van de bergwegen niet. Dus brengen Katja, Saskia en ik onze ski’s terug (we kunnen ze zo op een stapel gooien, niets wordt gecontroleerd!) en dan rijden we weer naar de Village.

Alweer is er nergens parkeer gelegenheid, maar dan zie ik, dat er een slagboom is afgebroken bij een van de speciale parkeerplaatsen. Daardoor kun je daar zonder problemen parkeren. Weliswaar “illegaal”, maar met dit sneeuw weer hebben we nog geen sleepauto gezien. Volgende keer willen we weer dichtbij de Village logeren!

De lunch bij de Foxfire Grille is voortreffelijk bereid. Katja en ik bestellen alweer hetzelfde: sashimi shooters (met rauwe tonijn, een heerlijk sausje en gember) en een bowl met voortreffelijk smakende chili.

Voor we afscheid nemen van Snowshoe halen we nog even een paar grote lattes bij Starbucks voor onderweg. En dan krijgt Rick de van niet uit de parkeerplaats! We duwen en duwen, Katja zit achter het stuur, maar er is geen vooruitgang.

Hij draait wel en angstvallig richting de SUV naast ons, op een gegeven moment staat de van daar op zijn hoogst 2 centimeter vandaan! Gelukkig loopt er een skier voorbij, die aanbiedt mee te duwen, ik kruip achter het stuur. En dan zijn we opeens los, gelukkig!

De terugreis verloopt voorspoedig, al zijn de “slick spots” van de heenweg nog aanwezig. Ik heb vannacht nachtmerries over de haarspeldbochten gehad, maar die zijn gelukkig niet ijzig en Rick rijdt ze bekwaam.

We stoppen nog even voor een Tastee Freez ijsje voor de kinderen en zien dan, dat we de zeven uur niet zullen halen. Dan gaat de kennel dicht, dus Cosmo zal nog een nachtje moeten blijven.

Als ik de kennel opbel om het ze te vertellen en vraag of Cosmo het goed doet, antwoordt de jongen, dat het prima met hem gaat. Hij hoort Rick op de achtergrond grappen van “our son” en zegt bij het ophangen: “Geen probleem, hoor, ik zal hem zeggen, dat jullie morgen komen”. Ha ha ha, alsof Cosmo ook maar enig weet van tijd heeft.

Maar we missen hem wel en balen een beetje, dat we net te laat zullen zijn. Maar ja, beter veilig de bergen uit, dan naar huis haasten. Ondanks de ongemakken in het huisje en Kai’s ziekte hebben we toch een heel fijn weekend gehad! Ik wou, dat de ski omstandigheden altijd zo waren!

Extra vakantietje

Tja, als we dan geen officiele wintervakantie krijgen (dit weekend is slechts een lang weekend, we komen maandag alweer terug van het skien), dan helpt het weer even mee en krijgen we zomaar een mini-vakantie van zes dagen voorgeschoteld!

Het ijs blijkt erg moeilijk te ruimen van de parkeerplaatsen en stoepen (ik weet het, ik heb het geprobeerd achter ons huis en opgegeven, ik zou een beitel nodig hebben!).

Leah belde gisteren al aan het begin van de middag, dat ze dacht, dat we vandaag ook vrij zouden hebben, want de parkeerplaats bij de high school was nog een grote ijsvlakte. En inderdaad, op het internet stond de aankondiging al:
All Fairfax County public schools will be closed on Friday, February 16.

Offices will be open with a liberal leave policy in effect. Essential personnel should report to work.

The primary reason for the school closing is that many sidewalks are still not safe for children to walk on. Many side roads also remain covered with ice and snow. We urgently ask county residents to please clear their sidewalks.

This school day will be made up on Friday, March 30, which was previously designated as a student holiday. Schools will also be closed for the Presidents' Day holiday on Monday, February 19.

Ze hebben dus vier dagen om alles ijsvrij te krijgen, dat moet toch lukken. Wel jammer, dat we nu 30 maart als vrije dag in moeten leveren. Veel mensen zullen die dag toch vrij nemen, want reizen voor de Paasvakantie worden natuurlijk ver van tevoren geboekt. Of wij dat ook zullen doen, weet ik nog niet.


Na een uur op de elliptische machine te hebben gestaan ben ik nog even naar buiten gegaan om met Saskia, Tabatha en Cosmo te spelen. De gevoelstemperatuur was echter -20 en lang hield ik het niet uit.






De meisjes leken de kou niet te voelen en gleden zeker een uur van het ijs op de heuvel naast ons huis af. Al ziet alles er hier mooi wit en sneeuwerig uit, in werkelijkheid is het een zware laag ijs van 15 centimeter. Ik ben blij, dat we meteen onze oprit hebben schoongemaakt, want ik zag op het nieuws mensen, die daar een hele kluif aan hadden.


Genoeg van al het geglij!

Rick kwam vroeg thuis, want hij en Katja wilden naar een Volkswagen gaan kijken. Een paar uur later belden ze super-enthousiast op, ze hebben een aanbetaling gedaan. Ze hebben goed op de prijs kunnen afdingen, de auto is in perfecte conditie en ze gaan vanochtend nog de auto ophalen! Dus volgende week heeft onze oudste haar eigen "wielen"!

Zelf ga ik zo wat met gewichten zwaaien, de motivatie ontbreekt, maar met een autorit van 5+ uren voor de boeg moet ik wat doen om de spieren los te krijgen. Onze hondenbaby gaat voor het eerst naar de kennel, Brynna vond het daar altijd prima, dus hopelijk hij ook!

En dan hopen we rond het middaguur af te rijden naar Snowshoe, West-Virginia. We zullen in de Mountain Crest Condo's logeren, te zien op deze kaart. Het is daar wel ontbeschrijflijk koud, -25 vanochtend, dus ik zal wel veel bij de open haard te vinden zijn!

Nog even gauw voor we weggaan een foto van een zeer trotse en blije Katja:


Daar zit ze dan!

Valentijns storm

Midden in de nacht word ik wakker, het lijkt wel of er kogels tegen onze ramen gegooid worden! Geen van mijn familieleden wordt er wakker van, dus ik probeer door te slapen. Buiten ziet het er erg wit uit, niet zoals je zou verwachten met een ijzelstorm.

Om kwart voor zes vertelt Katja, dat de scholen gesloten zijn. Waarom ze dat gisteravond al niet konden zeggen is een raadsel. We slapen lekker uit, hoewel ik nog steeds het ijs tegen de ramen hoor.

Bij het opstaan zien we een witte wereld, maar het blijkt geen sneeuw te zijn, het is voornamelijk ijs! En wel bijna 15 centimeter dik, dit hebben we nog nooit meegemaakt! Het hele gebied heeft problemen.


Cosmo vindt de sneeuw prachtig om in te graven



En hij "helpt" ook fijn mee

Gauw ontbijten we en beginnen aan het schoonmaken van de oprit. Dat valt niet mee! Het is superzwaar en na een uur en een kwartier doen mijn armen en handen zo'n pijn, dat ik het verder aan Katja en Kai overlaat. Die doen er daarna nog een uur over, voor hij helemaal schoon is!


Het is hard werken!



De straat achter ons huis

Ondanks het ijzige van de "sneeuw" vermaken de kinderen zich met sleeen en igloos bouwen. Het duurt lang voor de straten worden geploegd. Men was voorbereid op een ijsstorm, dus de zouttrucks stonden klaar. En toen moesten opeens de ploegen uitrukken, dus dat creeerde nogal wat problemen. Pas om 17 uur wordt ons pleintje gedaan!


Eindelijk worden wij uitgegraven

Intussen wordt er een prachtig boeket verschillend gekleurde rozen voor mij bezorgd van mijn romantische man. Ondanks de moeilijk begaanbare wegen toch keurig op Valentijnsdag. De bezorger kwam te voet, want hij was bang in onze cul de sac vast te komen zitten.


Mijn Valentijnsboeket

Dat laatste gebeurde de postbode wel. Die reed te dicht bij onze postbus en kwam in een sneeuwberg vast te zitten. Het heeft met behulp van duwende buren zo'n tien minuten geduurd, voor hij weer verder kon!

Halverwege de middag krijgen we een email, dat de scholen morgen ook gesloten zullen zijn. Inmiddels is het keihard gaan waaien en zien we de stroom een paar keer flikkeren! Gelukkig blijft hij wel aan, want dat lijkt me echt vreselijk, in de diepvries zonder stroom! Hoewel we de inhoud van onze vrieskast gewoon op het deck zouden kunnen leggen, het vriest hard genoeg.

Rick gaat even naar CVS, waar hij Valentijnskaarten en een doosje chocola voor de kinderen koopt. Ik vind Valentijnsdag een leuke traditie. Natuurlijk laat je elkaar op "gewone" dagen ook weten, dat je om elkaar geeft, maar zo'n vrolijke dag met veel rood middenin de kleurloze winter vind ik erg leuk.

Vroeger, voor ik Rick leerde kennen, was het helemaal spannend. Dan kreeg ik op mijn werk boeketten van "secret Valentines". Van sommigen vond ik later uit, wie ze gezonden had. Maar twee jaar achter elkaar kreeg ik er een, waarvan ik nu nog niet weet, wie de zender was!

Dit jaar zou Rick eerst op reis zijn vandaag, maar die reis ging (gelukkig!) niet door. Hij heeft dus een reservering gemaakt bij een van onze favoriete restaurants hier in Vienna, Cafe Renaissance.

Door de ijzige straten rijden we ernaar toe. Het is een geglibber van jewelste, maar in het restaurant is het behaaglijk warm en gezellig. Bij iedere tafel hangt een rode ballon in de vorm van een hart.

Het eten is erg lekker. Het voorafje bestaat uit oesters met crab en een rode paprika saus. Dan kies ik voor de kreeft met garnalen en een champagne saus (een voortreffelijke combinatie). Als kiezen we toetje profiterolles gevuld met slagroom. We genieten, niet alleen van het eten, maar ook van elkaars gezelschap. En ik ben heel blij, dat Rick met deze sneeuwstorm thuis was en niet weer in Seattle zat!


Proost met de Kir Royal!

Vandaag hebben we dus nog steeds vrij. Het probleem voor de scholen was, dat er niet genoeg ploegen beschikbaar waren om de parkeerplaatsen en de buslanen op tijd schoon te krijgen. Nu hebben we onze drie ingebouwde sneeuwdagen opgemaakt (wie had dat tijdens de warme januari maand gedacht!). Bij de volgende sneeuwdag moeten we een vrije dag inleveren.

Maar het is fijn om een dag te hebben om me op de ski trip voor te bereiden. Ik wil, dat de kinderen vandaag inpakken, zodat we morgen zodra ze uit school komen kunnen vertrekken. Hopelijk zijn de wegen in West-Virginia redelijk schoongemaakt!

Vreselijk weer!

Om half zes voel ik geknaag aan mijn bed. Cosmo, die vannacht in onze kamer slaapt, is kennelijk wakker. Verder heeft hij heel rustig geslapen, dus dat gaat de goede kant op. Als ik hem weer terug in zijn bench doe slaapt hij lief verder.

Door de open kier onder de lamellen zie ik witte velden. We blijken een "Winter Storm Warning" te hebben. Maar de scholen beginnen op tijd. Het blijkt nog maar net begonnen met sneeuwen. Gedurende de ochtend wordt het steeds witter en blijft het ook op de wegen liggen.

Met Cosmo loop ik een flink blok om. Hij heeft al helemaal een routine en als er niet gewandeld wordt, wordt meneer vervelend. De sneeuw vindt hij echter prachtig, alles moet besnuffeld worden. Om hem en mijzelf niet te vervelen neem ik telkens een wat andere route.


Hondenportret



Spelen met een kapotte plastic fles

Morgen komt de nieuwe fotografie les uit, dus ik wil mijn foto opdrachten volbrengen. We moeten een "before" en "after" geven van een van de suggesties. Ik kies maar het van boven fotograferen of het op ooghoogte fotograferen, want de lichtval buiten werkt niet mee voor de andere portret suggesties. Cosmo is een gewillig model in de sneeuw.


"Cosmo, come!" geeft deze reactie



Hij hoort iets

Al vriest het buiten en sneeuwt het gestaag, de wegen blijven redelijk begaanbaar. Daar ben ik wel blij mee, want zo kunnen de schoonmaaksters komen en Laura ook. Met dit weer is een massage onontbeerlijk voor mij!

Binnen gaat de telefoon, het is Christine. Heb ik het gehoord? Nee? De scholen gaan twee uur vroeger uit. Dit verbaast me niets, er wordt voor vanmiddag ijsregen verwacht, wat het verkeer op zijn minst zal ontregelen.

Het betekent wel, dat Kai en Katja al om half een thuis zullen zijn. Ik ga meteen naar boven om op de lopende band een uur een heuvelprogramma af te werken. Ik voel, dat ik lekker hard bezig ben, voor het eerst in een aantal dagen. Cosmo knaagt intussen lief op een hoefje, die heeft zijn beweging weer eventjes gehad. Terwijl ik zweet hoor ik de schoonmaaksters binnen komen. Mooi, dan zijn ze klaar voor Laura komt. Het past allemaal precies!

De kinderen komen thuis en Katja neemt Cosmo mee naar Leah, waar hij kletsnat wordt in de achtertuin van het spelen met Quincy. Heerlijk, dan is hij lekker moe! Ik moet toegeven, dat ik het wel even lekker vind, als hij ergens anders is. Net als een moeder het weleens fijn vindt, als iemand anders haar baby bezig houdt. Ha ha!

De massage is extra pijnlijk en naderhand voel ik me niet bepaald beter (gewoonlijk wel). Zou het weer zo'n invloed hebben? Het ergste deel van de storm moet namelijk volgens de weerberichten nog komen.

Gelukkig staat de taco soep al in de crockpot te pruttelen. Dit blijft ons aller favoriete maaltijd, zeker op avonden als deze. Rick komt na een vreselijke rit door files ook eindelijk thuis en met de open haard kijken we American Idol.

En ik verlang naar de kleur van de lente! Alles is buiten wit, grijs en zwart. Voor vannacht wordt zware ijzel voorspeld, waarom krijgen wij nu niet de mooie sneeuw? Het is er telkens koud genoeg voor, tenzij er een storm komt, dan overwint de warme lucht uit de Carolina's!

Oh, jee, er wordt winterweer voorspeld!

Om te beginnen moet ik echt nog even terugkomen op onze romantische avond gisteren. Zoals ik al schreef, was onze eerste date romantisch, maar Rick moest toen de nachos zelfs terugsturen, want er zat geen chili op.

Gisteravond was de ervaring wel heel anders (en de rekening ook, maar daar hebben we het even niet over!). Bij dit restaurant moeten de mannen colbertjes dragen, dus Rick ging mooi in pak. Ik heb niet heel veel sjieke (winter)kleding, dus mijn keuze was snel gemaakt: mijn rood-zijden pakje (rok, hesje en jasje) en rode open-hiel schoenen.

We reden naar Washington en gaven de auto aan de valet parking. Wel vier mensen begroetten ons in het restaurant en we kregen een mooi tafeltje met zicht op de keuken (die open is, zodat je ziet, wat de chefs doen).

De keuze was uit een menu van drie gangen of een "tasting menu", waarbij je tien verschillende gerechten krijgt. Wij kozen voor het laatste, als we dan toch hier zijn, dan ook het lekkerste!

Als eerste toastten we onze twintig jaren samen met een Kir Royal. We namen samen een "trip down Memory Lane" (vind ik altijd een leuke uitdrukking) en praatten over die jaren samen.

De sommelier, die ons nog herkende van de laatste keer in dit restaurant (dat toch alweer jaren geleden is!), raadde een lekkere fles rode wijn aan en toen kwam het eerste gerecht.

We begonnen met een tartaar van haricots verts met caviaar, een lepel met een ei hapje met mozzarella en gele tomaat en een champignon "sigaar". Allemaal even exquisiet en lekker, alsof een engeltje op je tong piest!

Hierna volgden de gerechten elkaar rap op: kastanje en pinda soep met wilde eend, een onbeschrijflijk lekker foie gras taartje met truffels (die echte, dure), rockfish (weet de Nederlandse naam niet) met groente balletjes en Chardonnay saus.

Iedere keer kregen we nieuw bestek en met de rockfish kregen we (natuurlijk) een vismes. Kennelijk weet niet iedereen hier, wat dat is, want de serveerder legde op een heel kiese manier uit, hoe je dat met de vis zou moeten gebruiken.

Toen was er heel even pauze. Wat genoten we! Het restaurant zat vol, maar er was niets merkbaar van al het geluid, dat je in andere restaurants hoort. We hadden er net zo goed alleen kunnen zitten. Zo goed was de bediening ook, je hoefde maar te kijken en ze stonden naast onze tafel.

Met een glimlach werd het volgende gerecht bezorgd: paling burgers! Als mini-hamburgertjes gepresenteerd met een paar zelf gemaakte chips. De serveerder grapte, dat we even niet zo gemanierd hoefden te zijn, want we mochten met onze handen eten. Eerlijk gezegd, was dit mijn minst favoriete gerecht, maar wel grappig.

Er volgde nog een "hoofd"gerecht: een biefstukje van "squab" (ik geloof, dat dat een soort duif is) met een heel lekkere rijst met Japanse groentes erdoor (je moet je deze gerechtjes als niet meer dan acht happen voorstellen, anders zou je het allemaal niet op kunnen, natuurlijk).

Daarna begonnen we aan de desserts. Als eerste een vijftal heerlijke stukjes verschillende soorten kaas, van sterke blauwe kaas tot milde geitenkaas. Dit alles met toastjes van pistache-rozijnen brood. Dit zo beschrijvend loopt het water me weer in de mond, al heb ik net gegeten!

De zoete gerechten bestonden uit een frambozen vacherin (zo lekker, het is onbeschrijflijk), drie soorten chocolade dessert (waarvan ik de midddelste niet lekker vond) en uiteindelijk een bordje met heerlijke petit fours.

Dit restaurant is werkelijk fantastisch. Een avond hier is onbeschrijflijk en we zullen er nog lang over praten. Als je van lekker, wat zeg ik, exquisiet eten houdt, zoals wij, is dit paradijs! Iets, wat je jezelf maar zelden veroorlooft, waardoor het des te specialer is (helaas zijn de foto's niet gelukt).

Na zo'n luxueuze avond is het moeilijk weer in het maandag gareel te geraken. De wekker gaat weer veel te vroeg en de kinderen zijn op tijd op weg. Rick vindt het wat moeilijker om weer in het ritme te komen.

Peapod komt om de boodschappen te brengen en Cosmo vraagt ook de nodige aandacht. Saskia gaat al heel vroeg naar school. Deze drie dagen voor Valentijnsdag moeten de kinderen een "secret Valentine" meebrengen voor een klasgenootje, dat ze hebben getrokken.

Hoewel ik dit best een leuk idee vind, ben ik wat verbaasd, dat de lerares dit introduceert in haar klas. Op deze school zitten kinderen uit gegoede families, maar ook kinderen uit families, die zich niets extra's kunnen veroorloven. Zoiets creeert al gauw een competitie om het "beste" cadeautje.

Zo geeft Saskia vandaag aan haar secret Valentine een zelfgemaakte broche, een boeketje met rode roosjes. Echt heel erg leuk gedaan en een volwassene zou het niet veel beter doen.

Maar ze komt thuis met de mededeling, dat haar cadeautje "sucked". Jammer, hoor! Zelf kreeg ze ook niets spectaculairs, een potlood en wat snoepjes (ik neem aan, dat de meeste ouders er net zo tegenaan kijken als wij). Maar ja, anderen kregen hele mandjes met leukigheden. Dat soort ongelijkheden werk je toch in de hand met zoiets in die leeftijdsgroep.

Thuis heb ik na mijn dagelijkse wandeling met Cosmo nog een half uur om iets fysieks te doen. Ik besluit mijn gewichtenroutine twee keer door te nemen, terwijl Cosmo bij de open haard slaapt.

Dan moeten we naar puppy klas. Cosmo is helemaal rustig in de auto nu, maar hij trekt zichzelf de Petsmart in. Zijn vriendjes zijn daar! Hoewel ik van een paar oudere deelnemers in de klas een ergernis voel. Hun (entertainment breed, zoals de trainers ze noemt, dus heel kleine) hondjes willen ook graag met Cosmo spelen, maar dat mag niet!

Gelukkig zijn de eigenaars van de zwarte labrador, de bulldog en de sheltie minder hooghartig. Tenslotte is Cosmo gewoon een baby hond en net als met een heel jong kind heb ik er nog maar zoveel controle over.

Vandaag leren we (ok, de honden) om te liggen (doet Cosmo al erg goed en is weer voorbeeld voor de klas, misschien is het ook jaloezie van die twee oudjes met hun entertainment breed, ha ha). Ook moeten we "come!" oefenen en ook daar reageert Cosmo super op.

Maar als het op rustig zitten, zodat iemand hem kan aaien, aankomt, gaan we de mist in! Hij wil gewoon springen! Als ik later aan Katja vertel hoe we hem dat moeten afleren, wil zij dat helemaal niet! Maar, draag ik als argument aan, als hij eenmaal 70 pond weegt en een oude dame of klein kind komt, waar hij tegen op springt... Katja wil het niet echt zien, maar ik wel, ik wil hem goed getraind hebben!

Zoals altijd is hij supermoe na de klas. Hij geeft geen kik in de auto, ook niet als ik even bij Giant boodschappen ga doen. Ik wil alleen een paar dingen halen, die Peapod niet verkoopt. Maar ik heb buiten de "sneeuw"drukte gerekend.

Er wordt winterweer voorspeld (sneeuw en ijzel) voor de komende paar dagen en er staan rijen bij de kassa's! Het grappige is, dat mensen altijd hetzelfde inkopen bij het vooruitzicht op een winterstorm: melk, brood, eieren en water. Al die schappen zijn vrijwel leeg. Gelukkig heb ik die dingen niet nodig.

Voor Rick vind ik een leuke Valentijnskaart en verder heb ik alleen gehakt en wat broodbeleg nodig. Gelukkig hebben ze een self checkout, daardoor sta ik zo weer buiten! En Cosmo zit nog heel rustig in zijn bench.

Thuis gaat vrijwel direct de telefoon. Onze automatische garagedeur is zaterdagochtend door de kou gebroken. Vervelend is dan, dat je hem niet meer op slot kunt doen. Gelukkig komen ze die vanmiddag maken.

Kennelijk is het moeilijker, dan gedacht, want het neemt ze een goede twee uur en de baas moet er ook nog bij komen kijken. Maar nu gaat hij weer fijn automatisch. Ze zeiden, dat ze de hele dag dit soort problemen aan het oplossen waren. Toch raar, dat het weer zo'n invloed heeft op een deur!

Katja belt, ze heeft een enorme hoofdpijn, maar moet nablijven voor de Key Club. Het is een vergadering van club presidenten. Als ik haar later met Saskia ophaal, grapt ze, hoe de meeste van die presidenten heel "nerdy" zijn. Intussen denk ik, dat het fantastisch is, dat de school zoveel clubs heeft, waar ook de "nerdy" kinderen een plaatsje vinden.

Met de meisjes ga ik naar Eckerd. Saskia wil hier de twee verdere cadeautjes voor haar secret Valentine kopen en Katja heeft ook wat schoolspullen nodig.

We vinden een mok met hartjes voor $1 en een zak met Hershey Kisses voor 99 cent en een doosje met snoepjes voor de Valentijn. Meer wil ik niet uitgeven, want ik wil niet, dat Saskia in de competitie voor het leukste cadeautje verstrikt raakt. Dit zijn hele leuke cadeautjes en ik probeer haar duidelijk te maken, dat het juist de bedoeling is om inventief te zijn en iets kleins te geven.

Bij Whole Foods wil Katja "lunch" halen. Geen wonder, dat ze hoofdpijn heeft, ze heeft geen lunch op en het is al bijna 16 uur! Natuurlijk vindt Saskia er ook van alles lekkers, maar ik weet, dat het gezond is, dus mag het.

Katja blijft hoofdpijn hebben, maar gaat toch door met haar bijles en later naar de Relay for Life vergadering met Kai. Daar ben ik wel erg trots op, ze had ook zielig op haar bed kunnen gaan liggen! Als ik haar dat zeg, antwoordt ze, dat ik dat toch ook niet doe. Oef, zien ze dat aan mij? Dat je niet aan pijn mag toegeven? Is dat goed of slecht?

Het is perfect, dat ik een Italian Chicken maaltijd in de crockpot heb, want zo kan iedereen op de nodige tijden eten. Inderdaad eten wij vaak niet samen als gezin, maar ik ben ervan overtuigd, dat we op andere manieren onze "samen" tijd krijgen.

Want als ik naar ons vijven kijk zie ik een hecht gezin, waarin alle leden om elkaar en hun verschillende besognes geven. En dat is toch alles, wat je je wenst (en ja, ik heb net een vooroordeel over het "nooit samen aan tafel zitten" van "Amerikaanse families" gelezen, met als onmiddelijke conclusie, dat die families dan langs elkaar heen leven).

Twintig jaar

Eindelijk kwamen gisteren de temperaturen een graad boven het vriespunt uit. Hoera! Ik merk, dat ik heel ongemotiveerd ben, wat sporten betreft, op het moment. Het liefst ga ik naar buiten, maar met die kou en wind voel ik me daar niet lekker. Boven heb ik natuurlijk wel apparaten, maar als er iets saai is!

Toch haalde ik gisteren nog ergens de zelf-discipline vandaan om een half uur op de lopende band te gaan lopen. Hoge "heuvel" op voor vijf minuten, zo snel mogelijk zonder hard te lopen de volgende vijf. Zo gaat het redelijk snel, maar blech! Ik wil weer naar buiten kunnen en dan langer dan het korte rondje met Cosmo!

Om kwart voor twaalf hadden we een dierenarts afspraak voor Cosmo. Die moest zijn tweede ronde inentingen krijgen. Toen we aankwamen werd ons medegedeeld, dat de dierenarts 45 minuten achter liep met zijn afspraken.

Om al die tijd met een drukke puppy in de wachtkamer te gaan zitten leek ons niets. Dus reden we naar Petco, vlakbij. Als laatste poging om Pandora, Kai's slang, te laten eten, wilde Rick haar een levende muis voorzetten.

Intussen verkenden Cosmo en ik de hondenspeeltjes. Hij heeft nu al bijna meer speelgoed, dan de kinderen, toen ze baby waren! Vooral de Kong speeltjes, waar je pindakaas en "snoepjes" in kunt doen, zijn favoriet. Daar is hij uren mee bezig!

Bij de dierenarts liet hij geen kik tijdens de prikken (eentje voor distemper en eentje voor kennelhoest). Ook in de auto is hij nu helemaal rustig. Alleen zijn bench in de basement vindt hij helemaal niets! De dierenarts drukte ons op het hart door te zetten, dus dat zullen we maar doen.

Thuis deed Kai Pandora in haar eetkooitje en liet de muis er ook in los. Tot ons aller vreugde leefde Pandora helemaal op en ving uiteindelijk de muis, wurgde hem en verorberde hem! Ik had dit proces nog nooit gezien en dacht het walgelijk te vinden. Maar misschien was het de opluchting, dat de toch wel dure slang toch zal overleven, ik voelde alleen maar blijdschap, dat ze at!


Toch wel fascinerend!



Niet kijken als je griezelt van etende slangen!

De rest van de middag werkte ik aan mijn honden fotografie les. Dat valt nog niet mee! En eigenlijk moest Cosmo buiten poseren, maar hij was uitgeteld van de dierenarts en slaapt constant. Morgen dan maar.


Alleen maar zin om liggend te knauwen

Om kwart voor zes waren Rick en ik netjes aangekleed en werden we opgehaald door Karin en Frank. Met zijn vieren hebben we heerlijk bij Bistro 123 gegeten! Er hangt in dit restaurant een gezellige sfeer, het eten is er voortreffelijk (mijn hoofdgerecht was gegrillde zeebaars op een peren-cellery puree met rode wijnsaus) en je kunt lekker lang tafelen. Hoewel dat laatste tussen het dessert en de koffie wel erg lang werd, toen de serveerders het druk kregen met een paar grote tafels en ons compleet negeerden.

Maar al met al was het dolgezellig. We zouden veel vaker zo met vrienden en zonder kinderen uit eten moeten gaan, maar in deze drukke jaren komt dat er niet zo vaak van, helaas.

Vannacht hebben we voor de verandering alle drie de kinderen thuis en geen vreemde kinderen te logeren. Is ook weleens lekker!

Vanochtend heb ik helemaal geen puf om te sporten, dus ik doe mijn ochtendoefeningen en loop een blokje om met Cosmo. Net voldoende om de spieren wat los te krijgen. Morgen is er weer een dag en ik neem me voor dan een goede gewichtenroutine te gaan doen (eens zien of dit opschrijven een stok achter de deur is!).


De hondenportretten lukken vandaag ook niet echt, morgen maar weer proberen

Omdat we (vooral de kinderen) ontzettend veel wintersport dingen nodig hebben, gaan Rick, Kai, Saskia en ik na het ontbijt naar REI. Hier is een grote uitverkoop gaande. Kai en Katja (ik kies het hare voor haar uit, want ze heeft veel huiswerk) hebben ski jacks nodig. De jacks van The North Face zijn precies, wat ze zoeken en $100 afgeprijsd (nog steeds zijn ze bijna $200 per stuk!).

Voorzichtig probeer ik nog een goedkopere jas van Columbia voor Katja, maar die zit helemaal niet lekker! Hopelijk gaan deze jacks een aantal jaren mee. Dan heb ik dat geld er wel voor over (en die van Katja vind ik zelf ook leuk, dus die zal door ons beiden gedragen worden, hi hi).

Voor Saskia vinden we nog net een sneeuwbroek en sneeuwlaarzen, allemaal 50% afgeprijsd. Voor mezelf vind ik heel comfortabele enkelhoge sneeuwlaarsjes, want van degenen, die ik nu heb, krijg ik blaren.

Na nog de nodige warme handschoenen, hoeden etc. gevonden te hebben, gaan we afrekenen. Oef, dat eindbedrag is niet mis! Maar als we alles aan het begin van het seizoen volle prijs hadden gekocht, was het bijna twee keer zoveel geweest en we zullen het het komende weekend nodig hebben.

Na de lunch gaan Rick en Katja naar Carmax. In lange tijd heb ik Katja niet zo enthousiast gezien! Zou ze met haar eigen auto thuiskomen? Ik denk het niet, maar in ieder geval zullen ze wel ideeen opdoen.

En dan over de titel van dit blog: vandaag is het twintig jaar geleden, dat ik Ricks smile voor het eerst zag! Na een heel lang telefoongesprek op 9 februari 1987 gingen we op 11 februari 1987 op onze eerste date (het hele verhaal over onze ontmoeting kun je hier lezen).

Wat deden we die avond? We aten nachos bij Bennigan's, want Rick zat diep in de schulden en wilde toch per se voor de date betalen. En we zagen de film "From the Hip".

Heel vreemd om te bedenken, wat er in die tussentijd allemaal voor hoogtepunten in ons leven zijn gebeurd! Dat we daar op die avond in 1987 nog helemaal geen weet van hadden!

Vanavond vieren we ons 20 jaar samen zijn op een veel sjiekere manier: we gaan eten bij het gerenommeerde restaurant "Michel Richard Citronelle" in Georgetown! Ik kan niet wachten! Op naar de volgende 20 jaar!

Koudste februari?

De laatste schoolochtend van de week en Katja en Kai zijn keurig op tijd wakker (Katja hoor ik om kwart voor zes alweer bezig!). Alweer hoor ik de wind om het huis huilen, het moet flink koud zijn.

Dit weekend moeten we gewoon een winterjack voor Kai gaan zoeken, of hij nou wil of niet! Ondertussen staat hij in een dikke trui, waar de wind zo door waait, op de bus te wachten om kwart voor zeven!

Op het nieuws horen we, dat deze februari maand met een gemiddelde temperatuur van -3,5 graden tot dusver de op een na koudste februari maand is, sinds temperaturen gemeten werden. De global warming is hier even op vakantie, kennelijk. En die groundhog? Ik geloof hem nooit weer!

Cosmo komt in onze kamer en Saskia en ik doezelen nog even door, tot Christine, zoals iedere ochtend om kwart voor acht, onze "wake up call" is. Chuck is al dagen ziek en niet de makkelijkste patient. Als een goede vriendin hoor ik het allemaal aan. Inderdaad is zij al de hele week druk met wassen en schoonmaken, ondanks zelf ziek geweest te zijn dit weekend en hij verwacht allerlei verzorging van haar. Ik begrijp haar wel. Gelukkig ben ik wat haar virus betreft de dans ontsprongen!

Als ik me klaar maak om met Saskia en Cosmo naar de school te wandelen kan ik mijn oorwarmers niet vinden! Dan maar een of ander gezichtsmasker van Rick dragen, waarmee ik zonder problemen een bank zou kunnen beroven en niet herkend zou worden. Saskia vindt het maar matig, maar ik ga niet nog eens onbeschermd deze temperaturen in!

Dit weekend moeten we echt even inventariseren, want als we volgend weekend willen gaan skien in het veel koudere West-Virginia, moeten we wel goed uitgerust zijn! Al vind ik reizen altijd leuk, ik kan niet zeggen, dat ik uitzie naar nog meer kou en er dan ook nog de hele dag buiten in zijn. Maar wie weet valt het mee. De rest van het gezin is nu eenmaal dol op skien (en in Kai's geval snowboarden).

Over skien gesproken, Rick belt, dat ik me moet voorbereiden op een gehavend gezicht. Hij is gisteren toch gevallen en de condities waren zo slecht, dat de sneeuw als grint reageerde. Oef, dat moet pijn hebben gedaan!

Net voor ik mijn gewichtenroutine wil gaan beginnen belt Katja B. We zouden samen gaan lunchen, maar ze heeft griep. Opeens ligt dus de hele middag open voor mij. Heerlijk urenlang lummelen in het warme huis.

Behalve een paar wandelingetjes met Cosmo hoef ik er pas als Saskia uit school komt weer op uit. Cosmo gaat mee in de auto. Na een stop bij de bank en het postkantoor mag hij er bij Lofty Salon weer uit. Inmiddels is hij al stil in de auto, dat is vooruitgang!

Saskia heeft een afspraak om haar haar te laten knippen en Mona wilde Cosmo ontmoeten. Hij gedraagt zich voorbeeldig, nadat hij iedereen begroet heeft en alles besnuffeld heeft, kijkt hij rustig in mijn armen toe, hoe Saskia geknipt wordt. Gelukkig plast hij niet binnen, daar was ik wel bang voor!

Zodra we buiten zijn bewatert hij de planten van Mona, maar beter, dan haar tegelvloer! Het was duidelijk, dat sommigen van haar klanten en medewerksters minder gecharmeerd waren van onze viervoeter.

Saskia's kortere haar staat haar fantastisch! Het lange haar stond (vond ik) lijzig en het was iedere ochtend weer een heel gedoe om het uit te kammen. En dan nog de nieuwe outfit van Abercrombie van gisteren en een heel happy meisje gaat met Aoife en haar familie naar de "Sock Hop" bij haar op school.


Katja heeft mijn van mee naar het werk en Rick komt tijdens die sock hop thuis, plus mijn kuit doet nog pijn (al voelt het beter). Dus ik ben blij, dat Serena en Niall haar mee kunnen nemen!

Kai is hard bezig (nou ja, hard...) om zijn slang aan het eten te krijgen. Die leeft tot mijn verbazing nog, maar heeft slangenanorexia. Wat we daar aan kunnen doen, weet ik niet. Maar, al heb ik niets met reptielen, ik vind het toch zielig. En dus moet Kai er van mij aan werken.

Terwijl ik dit schrijf is Rick al geland en op weg naar huis. Het weekend kan beginnen!

En tot slot iets, wat ik niet vaak doe, een landgenote voor schut zetten. Maar dit is zo stom, we lagen er allemaal dubbel om! "Clueless" is dit mens!! Gelukkig was niemand gewond! Kijk naar de video, het is natuurlijk een Marylander, die zo dom was, hi hi!

Hoe stralend weer misleidend kan zijn

Voor het eerst deze week gaat de wekker om zes uur en zorg ik, dat Katja en Kai opstaan (Katja is al op, die wil tegenwoordig om kwart voor zes opstaan, te vroeg voor mij!).

Als ik een paar uur later met Saskia en Cosmo naar de school loop, valt me op, dat de stoepen ijsbanen zijn en sommige straten ook! Echt slecht, hoe er schoon wordt gemaakt en dat maakt het gevaarlijk voor de kinderen.

Bij de school is Cosmo opeens doodsbang van de rij schoolbussen met draaiende motoren. De meisjes, Aoife en Saskia, hebben medelijden en willen hem aaien. Maar ik weet, dat je daardoor angstig gedrag juist bevestigt. Ik weerhoud ze en trek Cosmo mee. Na een paar stappen loopt hij weer gewoon mee. Op deze manier leert hij wel goed met onverwachte dingen omgaan, hoop ik!

Het is stralend vriesweer, -7, en ik loop dit keer de lange route terug. Cosmo vindt het prachtig en als we weer terug zijn valt hij prompt voor de open haard in slaap. Hoera, mission accomplished!

Om tien uur heb ik met Kirsten afgesproken bij Whole Foods om te gaan lopen. Het lijkt de perfecte dag ervoor, stralend blauwe hemel, zon. Het vriest weliswaar, maar minder, dan voorafgaande dagen.

Onder protest doe ik Cosmo in zijn bench en keurig op tijd parkeer ik de van. Omdat Kirsten duidelijk zei haast te hebben, verwacht ik haar al daar. Maar pas na tien ijskoude minuten arriveert zij.

Waar we geen van beiden op hebben gerekend is de heel harde wind, die er waait! Ik heb tenminste nog oorwarmers mee en heb een ski jack aan. Kirsten arriveert in een fleece jack en heeft geen bescherming voor haar gezicht of oren.

Na tien stappen op het W&OD pad bepalen we al, dat dit niet gaat lukken. Mijn gezicht doet pijn van de kou en Kirsten lijdt helemaal, want die is hier niet op gekleed. We besluiten maar in de buurten te gaan lopen, zodat er wat bescherming van de huizen is.

Optimistisch heb ik mijn grote fototoestel mee, hopend wat mooie cardinaaltjes te fotograferen. Maar die kunnen met deze wind niet eens op een takje blijven zitten, dus zitten ze allemaal onder de struiken!

Volgens mij verbranden we al allerlei calorieen om gewoon warm te blijven. Mijn hemel, het lijkt zo mooi buiten, maar het is me toch genadeloos koud!! Terug lopen we wel over het pad, met de wind in de rug is het een stuk aangenamer. Voor ons stuift de sneeuw door de wind gedreven over het pad. Tot mijn verbazing komen er een paar fietsers langs, terwijl het pad grotendeels een ijsvlakte is!


Sneeuw wordt over het pad geblazen

We lopen bijna een uur, ongelooflijk, maar waar! En het duurt daarna meer dan een uur om weer warm te worden! Bah!!! Ik haat dit weer!!!


Besjes met sneeuw

Thuis lees ik allerlei emails over de Nederlandse sneeuw, die niet echt zo erg was, als het KNMI voorspelde. Maar wel lekkere sneeuwpoppen sneeuw en dat is die van ons niet. Als je er een handje van oppakt is het net zand!

Cosmo speelt met zijn speeltjes, terwijl ik mijn eerste hondenfotografie les doorlees. Hij heeft een eigen klein mandje met zijn speeltjes en weet dat al precies!

Hij is nu groot genoeg om op de bank te springen en kan bij de tafel. Dat vergt dus even extra opletten en minder veilige plekken voor de katten, die hem nog steeds liever zien gaan dan komen. Als lezers nog suggesties hebben om wat dat betreft "Af" aan te leren, hoor ik ze graag!

Zodra Saskia thuiskomt vertrekken we naar Tysons Corner. Saskia wil graag een nieuwe outfit voor haar dans morgenavond. Ze heeft hard online gezocht en er een gevonden bij Abercrombie, de kinderafdeling van Abercrombie and Fitch.

Het is rustig bij de mall, kennelijk shopt men niet als het buiten bitterkoud is. Gelukkig zijn Saskia's favorieten voorradig en het staat haar erg leuk. Ook vinden we nog een vest voor haar. Abercrombie is duur, maar voor Saskia is het op het moment belangrijk om er trendy uit te zien, dus vooruit.

Saskia heeft haar rapport mee en het is prima, beter dan vorig kwartaal! Ze is er dan ook erg trots op.


Saskia's rapport, allemaal A's en B's!

Voor de tweede keer deze week eten we Chinees van East Chateau. Ik ben namelijk dol op hun soep en Edamame. En de kinderen vinden hun eten ook lekker. De bezorger kent ons al helemaal, een vriendelijke Aziaat, hij spreekt geen Engels, maar is zeer gecharmeerd van Saskia en Cosmo.

Katja werkt vanavond en de rest gaat vroeg naar bed. Het haardvuur brandt en ik heb het eindelijk behaaglijk warm. Rick zou vanavond gaan skien in Snoqualmie, Washington. Hopelijk breekt hij niets, zodat hij morgen heelhuids thuis kan komen! Grapje, hoor, hij heeft een beetje ontspanning heel erg verdiend!