Record hitte!

Na het drukke lange weekend heb ik vandaag een heel wat rustigere dag gepland. Volgens de weerberichten wordt dit de laatste warme zomerse dag en dat is al vroeg te voelen. Daar wil ik natuurlijk volop van profiteren!

Met Cosmo loop ik gauw twee mijl hard, zodat hij al wat beweging erop heeft zitten. Hij komt, terwijl ik mijn ontbijt zit te eten, al met zijn kop in mijn schoot. Die vragende ogen kan ik niet weerstaan!

Om half tien is het weer zover: de training met Marceleus. We gaan er weer flink hard tegenaan. Hij doet vooral combinatie oefeningen, waarbij meerdere spiergroepen worden getraind. Als tot mijn opluchting eindelijk zijn stopwatch afgaat, dat het halve uur voorbij is, voel ik mijn buikspieren al flink! Mooi, al heb ik goede zelf-discipline, zo rigoureus train ik mezelf toch niet.

Natuurlijk wil ik met dit weer zoveel mogelijk buiten zijn, dus ik neem Cosmo nog een keer mee uit. Dit keer gaat mijn fototoestel mee om "gewone" wandelfoto's te maken. Veel mensen hebben dit weekend hun Halloween versieringen naar buiten gebracht en dat ziet er altijd zo leuk uit!


Zomaar een foto van onze wandelroute



Allemaal heel eng versierd en dan hangt er opeens een schattige Winnie de Poeh in de boom!



Herfstblaadje



Bruggetje over een (droge!) kreek



Veel mensen hebben Halloween vlaggen hangen



Deze was toch wel nieuwsgierig naar dat blaf beest!

De herfstkleuren beginnen nu heel langzaam te komen, maar de meeste bomen zijn nog helemaal groen. Het leukste op het moment vind ik de eekhoorntjes, die krijgertje spelen in de tuinen. Vanochtend zaten er twee in een van onze dogwoods en rennen maar! Cosmo en Snickers liggen de hele tijd op de loer, maar de eekhoorns zijn ze veel te snel af (gelukkig!).

Omdat ik Sam-E nodig heb rijd ik naar Whole Foods. Hier zijn de pompoenen zo schilderachtig neergelegd, ik moet er gewoon een foto van maken. Dat oranje overal maakt de herfst wel zo vrolijk!


Bij thuiskomst zie ik het antwoordapparaat lichtje branden. Het zal toch niet? Maar jawel, hoor, voor de tweede week achter elkaar moet Laura de massage afzeggen! Ze heeft een super erge migraine, dus begrijpelijk, dat je lichamelijk inspannen dan niet gaat. Er hangt echt een ongelukssterretje boven haar hoofd! En een dag niet gewerkt betekent ook een dag geen inkomsten voor haar, heel vervelend!

Gelukkig voel ik me, door het warme weer en de personal training (ik hoop althans, dat die ook van invloed is) flink goed. Erg vind ik het dus niet die pijniging niet te hoeven ondergaan!

In plaats daarvan installeer ik me op het deck. Het is inmiddels echt warm geworden: 92 graden (33 Celsius!). En dat breekt dus alle warmte records van vandaag (hoewel het wel laat zien, dat er ook zeventig jaar geleden zulke warmte periodes konden zijn):
Dulles Old Record: 87 in 1992 New Record: 94

BWI Old Record: 91 in 1939 New Record: 92

National Old Record: 90 in 1939 New Record: 92

In ieder geval is het nog even genieten en kunnen we straks met Katja uit North Carolina weer buiten eten. Dat is de reden, dat het vandaag een vroege blog wordt. Katja komt zo en blijft logeren. Ik verheug me op een gezellige avond met haar!

James Madison University

Vandaag, de tweede maandag van oktober, is het hier Columbus Day (hier heb ik daar al meer over geschreven) en in Canada Thanksgiving. Het is een vrije dag, dus, voor de scholen hier en de Federale regering.

Officieel heeft Rick geen vrij, maar hij neemt het wel. Iedere vrije dag, dat Katja niet werkt en wij niets gaande hebben, moet namelijk benut worden om een college te bezoeken. Bovenaan de lijst staat James Madison University en gisteravond heb ik Katja opgegeven voor de rondleiding van half twaalf.

Harrisonburg, waar de universiteit ligt, is zo'n 190 kilometer rijden hiervandaan. Dit zal zo'n twee uur rijden worden, maar we willen ook wat speelruimte houden om alles te vinden.

Daarom sta ik al om acht uur (met moeite, want mijn bed is zo lekker!) in de badkamer om me klaar te maken. Rick volgt snel en we eten samen ontbijt, alweer buiten, al is het vanochtend flink mistig. De temperatuur is echter zeer aangenaam en daar moeten we zoveel mogelijk van genieten.

Terwijl ik Cosmo meeneem voor een snelle wandeling trommelt Rick Katja uit bed. Kai heeft twee vrienden te logeren en als ik hem vertel later op de ochtend Cosmo zeker drie kilometer uit te laten komt me een vervaarlijk gegrom tegemoet. Gelukkig neemt hij na wat aandringen de uitdaging aan. Ook Saskia krijgt een aantal taken opgedragen en dan zijn we klaar om te gaan.

Net na negenen verlaten we in Ricks auto, met mij aan het stuur en een heel slaperige Katja achterin, de cul de sac. Ricks ingebouwde GPS stuurt me de interstate 66 op naar het westen.

Bij Manassas halen we een Egg McMuffin voor Katja en Diet Cokes voor Rick en mij. De mist flarden hangen over de snelweg en soms is het zicht erg slecht. Gelukkig is het verkeer rustig. Rick werkt naast me en Katja doet haar huiswerk achterin.

Al gauw laten we het stedelijk gebied achter en rijden we door het platteland. De mist begint op te trekken, wat prachtige gezichten geeft op de (nog) groene heuvels. Er is toch altijd wat mysterieus aan optrekkende mist, alsof er een sluier wordt oplicht.

Al ben ik helemaal niet dol op rijden en al absoluut niet in Ricks auto, waar alles met het kleinste tikje al werkt, ik geniet van mijn omgeving. De tijd gaat dus lekker snel en voor ik het weet draai ik de interstate 81 op.

Nu zijn we uit het heuvelgebied in de Shenandoah Vallei beland. Ook hier is weer van alles te zien: zwarte stieren in de weides, de typische rode schuren en de watertoren van Mount Jackson met zijn appels erop geschilderd.

Opvallend zijn ook de vele reclameborden van grotten in dit gebied. Als je dus een speleoloog bent kun je je hart hier ophalen! Van de bloemachtige formaties in de Skyline grotten tot de Endless Caverns, Crystal Caverns, Shenandoah (waar je ook nog eens een American Celebration on Parade kunt bekijken) en Luray Caverns. En dat is dan nog alleen in dit stukje Virginia, er zijn er veel meer in deze staat en de omliggende!

Rond kwart over elf keren we de parkeerplaats van James Madison University op. Van hieruit worden we geinstrueerd een wit met paarse schoolbus te nemen, die ons naar de voordracht zal brengen.

Katja's naam staat op de lijst en net een paar minuten te laat nemen we plaats in de enorme aula. De groep ouders en toekomstige studenten, die er al zitten, is veel groter, dan bij de andere rondleidingen, die ik heb meegemaakt.


Het moderne gedeelte van de campus

De dean vertelt interessant over de school en de verschillende programma's (studierichtingen), die er gevolgd kunnen worden. Ook hier is weer de mogelijkheid om een half jaar in het buitenland te gaan studeren, iets wat Katja zeer interesseert. Een van de vaste plaatsen is Antwerpen, een groot pluspunt, want Katja zou graag in een Nederlandstalige omgeving zijn.

Na een tijdje luisteren kunnen we vragen stellen. Ik vraag, hoe het met de veiligheidsmaatregelen op de campus staat. Zoals iedere school heeft ook deze campus een "blauw licht systeem". Als iemand zich onveilig voelt is daar een telefoon, die direct naar de politie gaat.

Ook is er een heel protocol voor het geval iets, als bij Virginia Tech, gebeurt. Gelukkig is geen enkele school zover, dat ze metaaldetectors gebruiken in gebouwen, want dat soort valse veiligheid op zo'n grote campus zou ik echt overdreven vinden.

Na nog een informatieve film gezien te hebben wordt ons een student als gids toegewezen. Katja staat erop mee te lopen met de Pre-Med student, al is die niet onze aangewezen gids.


Zicht op het historische gedeelte van de campus

Phil komt uit Alexandria, hier niet zo ver vandaan, en blijkt een zeer onderhoudende rondleider. Regelmatig zegt hij iets, waarbij hij ons allemaal te pakken heeft. Zo vertelt hij, dat brandveroorzakende dingen niet mogen in de slaapgedeeltes. Geen magnetrons, ovens of wat ook en ook mogen de dames geen krultangen mee. Een aantal meisjes kijken elkaar geschokt aan! "Just kidding!", roept Phil en je kunt de zucht van verlichting horen, niet alleen van de meisjes, maar ook van hun moeders! Hi hi!

En zo lachen we nog wel vaker om zijn grappen en grollen. De campus van JMU is opgedeeld (en door midden gedeeld door interstate 81, waar je overheen loopt van het ene naar het andere gedeelte) in het historische gedeelte (volgend jaar 100 jaar oud) en het moderne gedeelte.

We beginnen in het moderne gedeelte en hebben daarvandaan een mooi uitzicht op de "Quad", het historische deel. Alles ziet er schoon en mooi onderhouden uit. Alle gebouwen zijn hier uit Bluestone gemaakt, een steen, die in de buurt wordt gewonnen.


Een deel van de "Quad" (met de kissing rock, klik op de link voor het leuke verhaal daarachter). Achter op het t-shirt van de jongen op de foto: "I bleed purple" (paars en geel zijn de schoolkleuren, doorgevoerd tot zelfs in de viooltjes!)

Ook de restaurant gebouwen zien er erg leuk en vooral lekker uit (vooral voor ons, want de magen rommelen, we hebben nog geen lunch op!). Keuze te over, van "gewoon" eten, tot allerlei verschillende cuisines.


Het hoofdgedeelte van de oude campus



Gids Phil met James Madison (die naar gelang het seizoen wordt gekleed). Een klein mannetje was het, met een grote geest!

Op het laatst krijgen we een kamer in een dorm te zien, die er ook erg goed uitziet. Kortom, Katja ziet zichzelf hier ook wel een leuke tijd hebben! Na een bezoek aan de boekenwinkel, die ook altijd de schoolkleding verkoopt (en Katja koopt een heel leuke paars met gele "hoodie" (de schoolkleuren)) gaan we op zoek naar een restaurant.


Een herfstachtige laatste blik op de universiteit

In het centrum van het leuke Harrisonburg vinden we Dave's Downtown Taverna. We mogen hier buiten zitten, maar Katja en Rick hebben het zo warm, dat ze liever binnen eten (tot mijn teleurstelling!). Het eten is Grieks en de souvlaki is erg lekker!! Hij valt dan ook echt in een bodemloze put, ik was misselijk van de honger!

Op de terugweg rijdt Rick en willen we eigenlijk ook graag de Naked Mountain wijngaard bezoeken. Helaas laat de bewegwijzering te wensen over en rijden we straal voorbij de afrit! Aangezien de volgende afrit pas zo'n twaalf kilometer verderop is laten we de wijngaard maar voor wat het is vandaag.

Onderweg bespreken we met Katja welke scholen ze nog wil zien en hoe ze nu over haar aanmeldingen denkt. Het is allemaal nogal ingewikkeld, want als ze zich vroeg aanmeldt voor Virginia Tech en aan wordt genomen is dat bindend, ze kan dan niet meer kiezen. En na vandaag weet ze niet zeker of ze zo per se bij Virginia Tech wil studeren.

Aan de ene kant is het fijn, dat er een aantal scholen zijn, waar ze zich thuis zou voelen. Maar aan de andere kant maakt dat het ook moeilijker, want nu moet ze tot april wachten, voor ze hoort, waar ze is aangenomen. Het blijft een heel leerproces, dit college gedoe!

Moe (althans ik) komen we thuis aan en ik installeer me met laptop op het deck. Rick haalt ergens nog de energie vandaan om met Saskia en Tabatha naar Tysons Corner te gaan. Daar gaan de meiden op zoek naar een verjaarscadeautje voor Tabs en Rick gaat in het Food Court op zijn laptop werken (lang leve Wifi!).

Met wat voorafjes van CPK komt hij weer thuis. Na de zware, late lunch hebben we niet zoveel honger, maar deze gaan er toch goed in! En zo zit ik om tien over negen nog in het donker met een luid krekelconcert buiten te genieten. Morgen wordt het nog zo warm, maar dan gaan de temperaturen rap omlaag. Ik ben dus zolang het nog kan buiten!

Over Halloween versieringen en Homecoming

Zaterdag

Als ik midden in de nacht wakker word ligt Rick gelukkig weer heelhuids naast me te snurken! Gerust val ik weer in slaap om om acht uur met schrik weer wakker te worden. Ik had Katja beloofd om zeven uur wakker te worden om zeker te zijn, dat zij op tijd bij de SAT's zou zijn. Maar ik heb mijn wekker op "PM", i.p.v. "AM" gezet! Dom!!!

Gelukkig is Katja kennelijk wel uit zichzelf op tijd wakker geworden, want ze is vertrokken. Helaas heeft ze, zoals gewoonlijk, dingen op de grond laten slingeren, waaronder haar nieuwe schoenen voor vanavond!

Als ik onze kamer uitloop kijkt een heel stoute hond me onschuldig aan met een aan stukken gereten schoentje tussen zijn poten! Met een heel boos "bad dog!" doe ik hem de tuin in.

Gelukkig heeft Katja me verteld, waar ze de schoenen had gekocht. De Payless vlakbij ons blijkt eenzelfde paar in haar maat te hebben, die ze voor me opzij leggen. Wat een opluchting, want Katja zou vanmiddag geen tijd hebben om weer te gaan winkelen!

Mary Ellen komt en we lopen door een bewolkt en heel vochtig Vienna. Cosmo is mee, zodat hij ook meteen zijn broodnodige beweging krijgt. Dat kauwen op schoenen gebeurt natuurlijk uit pure verveling, wij stonden niet vroeg genoeg op voor meneer!

Na een snelle douche gaan we naar Payless. Rick en Saskia gaan mee, de laatste, omdat ze gymschoenen nodig heeft. Er is een sale aan de gang: koop een paar schoenen en krijg het tweede paar voor de halve prijs. Ik ga dus ook maar even voor mezelf kijken!

En voor $4,50 (!) scoor ik heel leuke sportieve schoenen (deze in wit met blauw), die ik bijvoorbeeld naar de golflessen aankan.

Het heeft flink wat voeten in de aarde voor Saskia een aannemelijk paar gymschoenen heeft gevonden. Ze heeft heel brede voeten en de meer trendy schoenen zijn allemaal te nauw. Ze wil eigenlijk geen veters, maar ontkomt daar niet aan, omdat je die losser kunt aantrekken. Eindelijk vinden we een zwart-wit paar, dat madams goedkeuring wegdraagt!

Het is inmiddels lunchtijd, dus we halen gauw een sandwich bij de ernaast gelegen Subway.

De wolken zijn intussen verdreven en een warme zon tevoorschijn gekomen. Het perfecte weer om de Halloween versieringen in de voortuin aan te brengen!

Als ik de spullen van zolder haal valt me op, dat sommigen wel heel erg vaag zijn geworden. Onze voortuin ligt helemaal in de zon en spullen verschieten snel. Saskia en ik besluiten wat nieuwe dingen te gaan zoeken.

Daarvoor rijden we eerst naar Party City, waar we samen flink griezelen om de engerds, die daar op alle hoeken hangen. De winkel is vol met griezels, monsters en geesten en bij het kostuum gedeelte is het een drukte van jewelste!


Jammer genoeg vindt Saskia hier niet haar beoogde kostuum (een enge Raggedy Ann) en ik opper voorzichtig, dat ze misschien iets anders moet bedenken. Dat valt niet in goede aarde! We zoeken dus nog even door (haar favoriet online is uitverkocht, helaas!).

Met een grappig spookje voor op ons bankje voor, een boel spinnenwebben (waarmee ik nog even wacht met ophangen in de struiken, zodat de vlinders er niet in verstrikt kunnen raken) en wat bordjes vertrekken we richting Michael's.

Ook deze winkel is helemaal in de ban van Halloween. Het ziet er allemaal zo vrolijk en griezelig tegelijk uit! We vinden een leuk bord met "Goulish Welcome" erop en een enge gier.

Met behulp van alle buurkinderen wordt de tuin weer "griezelig" ingericht. Trots bekijken ze hun werk even later en ons buurmeisje zegt tegen Saskia: "Jullie tuin is de perfekte mix van griezelige Halloween en lieve Halloween". Het ziet er weer leuk uit!


Inmiddels zijn Katja en Leah terug van hun SAT's. Katja vond vooral het wiskunde gedeelte een stuk makkelijker, dan de vorige keer. De bijlessen hebben dus kennelijk wel geholpen.

Gisteravond heeft Leah een nieuwe pup gekregen en natuurlijk moeten we die met zijn allen gaan bewonderen. En het is een schatje! Zijn moeder is een Beagle-Cocker Spaniel mix, maar volgens ons is de vader een Rottweiler of Doberman Pincher, want die kleuring heeft hij (en vrij dikke pootjes!).


Rocky, of Rockster, of Diego, ze zijn er nog niet uit

De rest van de middag besteedt Katja aan het klaarmaken voor het feest van vanavond. Saskia gaat bij Tabatha logeren om haar verjaardag te vieren en Kai en Rick spelen Halo 3 (zonde met dit mooie weer!).

Tot de schemering zit ik buiten te genieten van het krekelconcert. In de boom van de buren gaat een zangvogel heel enthousiast een prachtig lied fluiten. Wat een paradijselijk gevoel is dit, op 6 oktober!

Om kwart over zeven is het verzamelen voor de Homecoming Dance gangers bij Leah thuis. Ze gaan met zijn allen (zeven stellen en twee "single" meisjes) bij That's Amore eten. Maar eerst moeten er natuurlijk veel foto's gemaakt, want iedereen ziet er even mooi uit!

Katja en John zien er samen goed uit, vooral omdat ze, zonder het van elkaar te weten, bij elkaar passende kleding dragen. De fototoestellen (er zijn nog een stel andere ouders aanwezig) werken overtijd en pas een half uurtje later zwaaien we de feestgangers uit.


De hele groep





Alle hoge hakjes! Die gaan meteen uit straks met het dansen!



Katja en John





Katja en Leah, al negen jaar beste vriendinnen!

Rick en ik hebben vanavond een "date" bij Bonaroti. Het is alweer een tijdje geleden, dat we samen gingen eten en we hebben heel wat te bespreken. Er gebeurt nogal wat in een week en hij had weinig telefoon tijd.

Bonaroti is een heel goed Italiaans restaurant. Ik bestel (zoals eigenlijk bijna altijd) de carpaccio van zwaardvis, zalm en biefstuk als voorafje. Het smelt letterlijk op de tong! Rick neemt de gerookte zalm, waar hij een hele berg van krijgt!

Als hoofdgerecht kies ik de gegrilde zeebaars en ik kan eerlijk zeggen, dat ik die nog nooit zo lekker heb gegeten! Rick wil ook dessert en als ik echte, geimporteerde Cassata op het menu zie staan ben ik overstag! Heerlijk, dat vruchtenijs met pistache noten ijs, dat ik al heel lang geleden, dat ik dat op heb!

Kortom, een zaterdag om van te genieten!

Zondag

We kunnen vanochtend heerlijk uitslapen, want er staat niets op het programma. Het is superweer buiten, zonnig en al 25 graden. Rick gaat naar Starbucks om ontbijt te halen en dat eten we met Kai, die al vroeg op is voor zijn doen, buiten op. Ik moet mezelf wel even knijpen, dat dit op 7 oktober kan!

Met uitzondering van de oefeningen, die Marceleus me heeft gegeven om thuis te doen, neem ik vandaag echt een sport rustdag. Om Cosmo toch zijn beweging te geven neem ik hem mee naar het hondenpark. Daar rent hij dat het een hartelust is met een Golden Retriever en een Pitbull mix. Al binnen een half uur hangt zijn tong op de grond en is hij uitgeteld. Dat ging lekker vlug (vooral ook, omdat de muggen me daar altijd goed weten te vinden)!

Katja is inmiddels op en moet gaan werken van 1 tot 9! Ze is nog moe van gisteravond, maar heeft heel veel plezier gehad. John was een zeer voorkomende date, die de deur voor haar open hield, haar drankje inschonk en haar als een dame behandelde (die houden we erin, alleen is er (helaas voor Rick en mij) verder niets tussen hen).

Met de telefoon installeer ik me buiten op het deck. Het is tijd om bij te kletsen! En alsof mijn zusje het ruikt belt ze, zodra ik zit! Er is weer heel wat voorgevallen, sinds we het laatst praatten, dus er is zo een uur voorbij!

Mijn broer in Canada is volgend op de lijst. Zij vieren dit weekend al Thanksgiving en hij vertelt, dat ook daar het weer veel warmer is, dan gewoonlijk. Vorig jaar waren om deze tijd de bomen kaal en nu zijn ze daar nog maar nauwelijks begonnen met verkleuren!

Als laatste is Petra in Nederland aan de beurt. Ook hier weer hebben we van alles aan elkaar te vertellen en is een uur zo om!

Voor ik het weet is het kwart voor vijf en komt Karin me ophalen om naar Reston te gaan. Daar ontmoeten we Katja, die deze week hier is, en Lilian bij Clyde's. Ze hebben daar een enorm gezellig terras en we genieten van een glas koude Pinot Grigio.


Katja en Karin

Het lijkt werkelijk wel hoog zomer, zo warm is het nog! Ik zit in een mouwloos shirtje en heb het flink warm! We delen wat voorafjes en ik bestel de zalm salade, die super lekker is! Er zit zelfs granaatappel in, heel bijzonder.

Thuis vertelt Saskia, dat ze het perfekte kostuum gevonden heeft. Het is een stuk goedkoper, dan het andere kostuum, dus we bestellen het. Ze zal een leuke "Tragedy Ann" zijn, straks (en weer zou ik wel willen, dat ik zo'n kostuum zelf kon maken, maar met naald en draad ben ik een ramp!).

Onvoorstelbaar hoe een weekend om kan vliegen! Time flies, when you're having fun, het is zeker waar!

Blazin' Wings etende Rick

Nel vroeg om een foto en hier is die! Zijn mond en lippen hebben de hele volgende dag pijn gedaan! Hij heeft er wel deze foto en een leuk t-shirt aan overgehouden.

De gemiste parade

Om vijf voor half zeven word ik met een schok wakker en zie op de gang nog geen lichten branden. Katja's wekker speelt harde muziek en toch sliep ze er doorheen!!! Onvoorstelbaar, wat zou ik graag zo slapen, bij het kleinste zuchtje ben ik klaarwakker! Gelukkig is ze nog wel op tijd voor school.

Kai was gisteren al vreselijk moe, dus ik heb hem gezegd, dat hij vanochtend het eerste uur mag missen. De anti-histamines, die hij tegen de insektenbeet slikt, maken hem zo moe. Bovendien heeft zijn lichaam toch ook wat te bevechten.

Saskia heeft een groot deel van haar huiswerk nog te doen en ze mist Aoife, die altijd supervroeg naar school loopt. Voor het eerst in lange tijd loop ik dus met Saskia mee naar school. Onderweg komen we allemaal ouders met kleine kinderen tegen. Volgend jaar hebben wij geen kind meer op de basisschool, na twaalf jaar toch een vreemde gedachte!

Kai is inmiddels ook op en Cosmo en ik brengen hem naar school. Daarna rijden we door naar het W&OD pad voor een lange wandeling. Vandaag is mijn "rust" dag van sporten, maar wandelen met Cosmo "mag" wel.

Om de een of andere reden is de parkeerplaats bij het pad afgezet. Eromheen zijn maar weinig parkeerplaatsen, waar geen bordjes staan, dat je klant moet zijn, of je wordt weggesleept. Toch waag ik het erop en op een vrijwel lege parkeerplaats (wel met zo'n bordje) parkeer ik de van.

Eigenlijk maak ik me de hele wandeling zorgen, dat er toch iemand zo ijverig is om het sleepbedrijf te bellen. Daarom loop ik extra snel (dus toch sporten, althans zo voelt het).

Het is druk op het pad, het "On your left!" is niet van de lucht. De racefietsers vliegen voorbij en Cosmo wil niets liever, dan ze bijhouden! De laatste paar dagen zijn we wakker geworden met mist en die hangt er nog een beetje. Het maakt de temperatuur aangenaam om te lopen. Na drie kwartier en vijf kilometer zijn we terug bij de van, die er tot mijn grote opluchting nog gewoon staat!

Thuis douche ik gauw en ga dan Claudia ophalen. Zij was vorige maandag jarig en ik heb haar een lunch beloofd. Zij koos een picknick en bij Whole Foods halen we allerlei lekkers. Claudia kiest een Aziatische salade en ik kan de sushi niet laten staan.

Met onze lekkere hapjes rijden we, met mij aan het stuur, naar Scott's Run Nature Preserve. Dit pad ligt dichtbij Great Falls, maar de rivier is hier een stuk rustiger.


Ongewone paddestoelen onderweg



We lopen met ons eten en drinken naar een waterval. Daar vinden we, heel idyllisch, een plekje om te picknicken. Aan de ene kant is de waterval, aan de andere kant de rivier met de langzaam beginnende herfstkleuren langs de kant. Aan onze voeten bloeien paarse, witte en gele wilde bloempjes. Genieten is dit, vooral omdat inmiddels de zon ook weer present is en de temperatuur de dertig graden nadert.


Ooit stond hier een huis, nu is alleen de schoorsteen over



De waterval



De rivier aan de andere kant

Claudia vertelt over een kampeer avontuur, dat zij en haar vriend een paar weken geleden hadden. Ze hadden een cabin gehuurd in de Blue Ridge bergen te westen van hier. Van de parkeerplaats zou het een vier mijl "hike" zijn. Dus dachten ze daar een paar uur over te doen, vooral ook, omdat ze hun eigen water mee moesten nemen.

Om twaalf uur begonnen ze aan hun klim en zeven uur later waren ze nog bezig! Het bleek helemaal berg op te zijn! Toen het donker was konden ze niet verder, dus hebben ze op het pad geslapen. Volgens Claudia heeft ze als een os geslapen met het geluid van een waterval op de achtergrond. Of ik in beren- en slangengebied zo zou kunnen slapen, betwijfel ik. Maar een avontuur was het zeker voor ze!

Na een half uurtje zetten we onze wandeling voort, de hele cirkel is 2,7 mijl lang (4,34 km) en het vergt nogal wat klimwerk. We lopen langs en door stroompjes (die tot mijn verbazing vrij koud zijn!). Na twee uur zijn we weer terug bij de van. Voor een "rust" dag wordt dit toch een flink actief dagje. Ach ja, "rust" is moeilijk in mijn woordenboek te vinden.


Onderweg

Deze hele week al staat in het teken van "Homecoming" voor onze high schoolers. Er is Spirit Week, waarbij er iedere dag een ander thema is en evenementen, zoals de Powder Puff wedstrijd van gisteren.

Vandaag en morgen zijn de grote dagen daarvoor: de Parade vanmiddag, de Football wedstrijd vanavond en de grote dans morgen. Bij de parade vanmiddag staat Katja op de float en dus ga ik er met Saskia heen. Althans, dat dacht ik.

Maar als ik in het centrum aankom is er geen spoor van een parade te bekennen. Ik parkeer de auto en zie heel wat Madison kinderen lopen (herkenbaar aan hun nieuwe t-shirts met het jaar waarin ze "graduaten" erop). Een ervan loopt achter ons en ik vraag, of hij naar de parade gaat. Nee, zegt hij, die is niet hier.

Oei, ik heb helemaal verkeerd ingeschat, waar de parade zou zijn en inmiddels is die waarschijnlijk al bij de high school aangekomen! Ik baal, want ik wilde Katja graag zien, maar Saskia is opgelucht, want die heeft een erge blaar op haar voet en wil niet ver lopen.

Als troost gaan we bij Great Harvest binnen. Hier krijgen we een sneetje brood aangeboden. Het cheddar brood smaakt heerlijk en daarom koop ik het niet! Zo'n caloriebom is bij mij niet veilig. Maar een van hun superlekkere witte broden gaat wel mee naar huis (en vanavond is dat al half op). Het meisje achter de kassa is een van Katja's Powder Puff teammates zien we aan haar t-shirt.

Katja komt terug van de parade en is teleurgesteld, dat wij er niet waren. Ik ook, maar het was niet expres. Ze gaat naar de mall om schoenen en accessoires bij haar heel elegante Homecoming jurk te kopen. Daarin slaagt ze heel goed, ze zal er morgen perfect uitzien.

Met de meisjes bestel ik eten van het Griekse restaurant. Mijn falafel sandwich is super lekker en hun frietjes ook! Ik zondig schandalig!

Kai gaat naar Vienna en later naar de Homecoming football game. Zijn arm ziet er gelukkig een stuk beter uit. Saskia nodigt natuurlijk Tabatha uit om te komen logeren. Katja studeert de rest van de avond voor de SAT van morgen en gaat naar Leah om haar nieuwe puppy te bewonderen.

Intussen is Rick weer onderweg naar huis en belt uit Chicago voor zijn laatste vlucht, die hier net voor middernacht zal aankomen. Hij heeft heel hard gewerkt in Omaha, Nebraska, soms tot diep in de nacht.

Maar de stad zal hem niet gauw vergeten, want op woensdagavond is hij kampioen geworden! Samen met een collega ging hij bij Buffalo Wild Wings eten en deed de Blazin' Challenge:
Think you have what it takes to succeed at the Blazin’® Challenge? We have one question for you. What’s your pain threshold?

Have you ever slept on a bed of nails? Walked on burning coals? Had a layover in Toledo?

All child’s play compared to the Blazin’ Challenge.

Simply eat a mere 12 wings prepared with our signature Blazin’® sauce in six minutes and you win. Easier said than done, of course.

Rick at die twaalf wings dus in iets meer dan twee minuten en was daarmee de snelste ooit in deze challenge! Nu zal zijn foto aan de muur hangen met "Champion" erbij. Ach, als je je in het midden westen verveelt is er altijd iets om je bezig te houden! Zijn maag voelde vandaag iets minder goed aan, vertelde hij.

Nou, ik ben supertrots op mijn kippenvleugeltjes eter, hoor! En ik kan niet wachten tot hij hier weer gezond en wel binnen komt lopen, waarschijnlijk na middernacht vanavond.

Powderpuff Game

Allereerst bedankt voor de leuke reacties op mijn blog van gisteren. Altijd ook weer leuk nieuwe lezers te "ontmoeten".

Met een briefje voor zijn leraren, dat hij zich vandaag wat slaperig zal voelen door zijn medicijn, vertrekt Kai naar school. Zijn arm ziet er nog niet veel beter uit, maar het is ook niet slechter, dus van een ontsteking is nog geen sprake.

Buiten is het soepig van de mist. In lange tijd heb ik het niet zo erg gezien, we kunnen de overkant van de cul de sac niet zien! Ik druk Katja op het hart vooral voorzichtig te rijden!

Saskia klaagt over hoofdpijn en voelt zich misselijk. Waarschijnlijk is ze oververmoeid, want met in slaap vallen lukt het deze week niet zo. Zelf voel ik me ook nog erg moe en heb een drukke, lange dag voor de boeg.

Moe plus soepige mist buiten, de beslissing is snel gemaakt: we blijven lekker tot half negen liggen! Saskia voelt zich nog steeds matig, dus ik meld haar ziek op school. Uiteindelijk slaapt ze tot half elf!

De mist begint al helemaal op te trekken, als ik even later met Cosmo ga lopen. Die heeft het op het moment heel druk met eekhoorntjes in de gaten houden en er achteraan rennen. Er zijn er zoveel, allemaal druk bezig hun wintervoorraad aan te vullen.

Onderweg komen we een lieve labrador en haar baasje tegen. Cosmo en zij willen dolgraag spelen, maar ja, dat gaat moeilijk aan de lijn. De baas vertelt, dat hij zijn hond uit New Orleans heeft gered na de orkaan Katrina. Ze liep als puppy te dwalen door de straten daar. En nu heeft ze een goed tehuis, dat is duidelijk!

Marceleus wacht al op me, als ik bij Mary Ellen binnenloop. Zij moet weg, dus ik heb vandaag de latere tijd genomen. Iedere spiergroep komt weer ruim aan bod en zoals iedere keer heb ik het gevoel heel hard te werken! Zelfs na deze paar weken merk ik al echt resultaat van de training!

Saskia is inmiddels op en voelt zich wat beter. Omdat ik geld en wat spullen nodig heb, ga ik naar Safeway en haal bij Starbucks ernaast lunch voor ons beiden. Ook bestel ik voor het eerst dit seizoen de Pumpkin Spice Latte. Er is wel nog niets herfstachtigs aan het weer, maar ik vind de smaak daarvan gewoon heerlijk!

Na samen met Saskia gegeten te hebben ga ik naar Oak Marr voor alweer de vierde golfles! Onvoorstelbaar hoe we met het weer hebben geboft! Het was vorige week al zo warm en ik dacht zeker, dat het deze week koeler zou zijn. Maar we staan alweer te zweten, het is dertig graden!

Vanmiddag filmt Scott ons, terwijl we de bal slaan. Daarna gaan we op de computer onze houding en swing vergelijken met die van pro-golfers. Oef, er is nog zeer veel te verbeteren! Maar na vier lessen doen we het alle vijf heel goed!

Als ik net thuis ben belt Christine een beetje in mineur stemming. Al hikken ze er al een paar jaar tegenaan, hun verhuizing naar Huntsville, Alabama, gaat nu echt plaatsvinden. De papieren zijn ondertekend en dat is voor haar even flink slikken.

Voor mij natuurlijk ook, maar ik had me er eigenlijk al bij neer gelegd. Bovendien moet ik straks wel afscheid nemen van mijn beste vriendin, maar ik hoef niet naar een onbekend oord te verhuizen (ze gaan pas in januari kijken, hoe het er daar uitziet).

Intussen komen Leah en Katja terug uit school. Katja met een volgetekende auto, want vanavond is de Powderpuff Game en Leah en zij spelen in het seniors team. Leah kan haar huis niet in en om de een of andere reden werkt de sleutel, die wij hebben niet. Dus heb ik onverwachts twee gezellig kletsende tieners om me heen. Eigenlijk zien we ze veel te weinig!


Katja in uniform, haar bijnaam hier: "Caught-ya"



De meiden gaan al om vijf uur richting school, waar ze een "tailgate" party hebben. Voor de andere twee kinderen en mezelf bestel ik gauw van Joe's Place.

Dan haal ik Tabatha en Michael op en met vier kinderen rijd ik naar Madison High School. Het is niet zo druk, als ik had gevreesd, en ik kan vlakbij het stadion parkeren.

"Powder Puff" is een football wedstrijd tussen de Senior en Junior meisjes. De regels zijn wat anders, dan regulier football. Er worden geen helmen gedragen bijvoorbeeld. Maar het gaat er niet minder fel aan toe!

Langs de zijlijnen staan een stel senior jongens met ontbloot bovenlijf en de letters "SENIOR" op hun borst geschilderd. Een bandje speelt bij ieder goed spel van de Seniors. Katja en Leah en hun teammates hebben grote lol op het veld en de coaches duidelijk ook. De commentatoren zijn heel grappig. De sfeer zit er helemaal in en ik geniet!

Rick baalde, dat hij er niet bij kon zijn, dus ik ben gewapend met drie camera's gekomen: mijn grote, mijn kleine (voor internet video's) en de video camera. Ik lijk wel een journaliste zo!

Als het volkslied speelt en iedereen zich met de rechterhand op het hart naar de vlag draait moet ik heel hard slikken. Deze hele ervaring van onze kinderen in een schoolsysteem, dat zo anders is, dan waar ik aan gewend was, is zo speciaal en dat ontroert me. Het blijft een enorm avontuur!

Het wordt een heel leuke wedstrijd! Vooral omdat de Seniors het bijzonder goed doen en met 30-8 winnen! De Juniors hebben geen schijn van kans!

Katja speelt in de verdediging en rent vier keer het veld op. Fanatiek verdedigt ze de bal. Ze is ver gekomen, na haar eerste voetbalwedstrijd op haar zesde, toen ze ons telkens geplukte madeliefjes kwam brengen, terwijl het spel verderop doorging!

Katja is nummer 6:


Gek doen met Leah









Katja in actie (links van de scheidsrechter)



En de vreugde dans na de winst!


Leah's ouders komen naast me zitten en ik zie onze andere buurvrouw Linda ook, plus een heel aantal andere bekende ouders. Ook word ik begroet door een stel van Katja's vrienden en vriendinnen. Die kinderen ga ik volgend jaar toch wel missen!

Na afloop van de wedstrijd is er een groot vreugdevuur voor iedereen. Kai en Michael willen graag blijven, maar ik ben moe en moet ook Tabatha thuis brengen. Ze mogen van mij naar huis lopen, maar dat willen de heren niet.

Een uitgelaten Katja komt niet veel later dan wij thuis. Wat een fantastische ervaring voor haar! En wat ben ik trots op deze zelf verzekerde tiener, die, ondanks het feit, dat ze verder geen sport speelt, aan zoiets meedoet!

Insektenbeet vervolgd

Ietwat somber begint de dag vandaag en de meteorologen (als ze dat al zijn) op de verschillende nieuwskanalen voorspellen enthousiast motregen. Ieder klein beetje vochtigheid is op het moment welkom, want we zitten 50 tot 75% onder onze gewoonlijke neerslag!

Gisteravond zag Kai's arm er nog niet veel beter uit en ook vanochtend om zes uur zie ik geen verschil. Het is nu vier dagen geleden, dat hij gestoken werd door dat rotbeest, dus ik wil nu wel, dat er even een dokter naar kijkt.


Kai's arm, de zwelling zie je hier niet, maar die is ook flink

De angst met dit soort dingen is cellulitis, waarvan zowel Christine als haar man Chuck recentelijk flink ziek zijn geweest. Om tien over half twaalf kunnen we bij de dokter terecht, dus Kai gaat, zoals het een tiener betaamt, nog even lekker terug naar bed. Katja roept, dat ze jaloers is en gaat naar school.

Nadat Katja weg is gereden ga ik ook nog even wat doezelen. Gewoonlijk staat Rick op met de tieners en ik merk dit vroege opstaan goed in hoe moe ik ben! Om kwart voor acht hebben Saskia en ik de grootste moeite op te staan!

Maar zij gaat op tijd naar school en Mary Ellen en ik doen een interval training. Dit keer wordt het drie minuten hardlopen, drie minuten snel wandelen. Wat we proberen te bereiken is, dat we iedere heuvel af hardlopen. Maar het omgekeerde gebeurt door een minuut bij de interval te doen: we rennen iedere heuvel op! Het gevolg is wel, dat we echt een goede training krijgen!

Thuis neem ik Cosmo mee, die ook zijn beweging nodig heeft. Met hem loop ik nog eens twee mijl, ook afwisselend gewoon en hard. Bij elkaar geeft Garmin uiteindelijk 5,5 mijl aan, toch ongeveer 9 kilometer, niet gek!


Ik kan het toch niet laten nog wat foto's van de vele monarchs op onze vlinderstruik te maken



Bij de dokter hoeven we niet lang te wachten, gelukkig. Dat is weleens anders. We krijgen een Indiase vrouwelijke dokter, die een blik op Kai's arm werpt en zegt, dat het nog geen cellulitis is (alsof ze mijn gedachten gelezen heeft!).

Hij moet twee dagen lang anti histamines slikken. Als het erger wordt moeten we stante pede terugkomen, want cellulitis is een groot risico. Gelukkig is het nog niet zo ver en ze wil niet zomaar antibiotica voorschrijven (wat ik toejuig!). Wat een rotbeesten zijn die wespen en hornets toch! Deze verstopte zich onder een tafel, arme Kai!

Maar, zoals ik telkens een bekende Nederlander geciteerd zie: "Elk nadeel hep ze voordeel". Kai mag kiezen, waar we gaan lunchen en hij kiest Sweetwater Tavern.

Als we aankomen is de parkeerplaats flink vol en we moeten een paar minuten wachten op een tafeltje. Ik had nooit gedacht, dat dit restaurant ook met de lunch zo populair zou zijn! We krijgen een tafeltje (zoals we wilden) buiten op het terras.

Kai bestelt een sandwich met kip en havarti kaas en ik de salade met een moot gegrilde zalm. De salade komt met dadels, cranberries en een champagne vinaigrette, super lekker! De naam "Great American Restaurants" van deze keten is heel terecht: ieder restaurant, dat erbij hoort, serveert voortreffelijk eten.

Op weg naar huis stoppen we bij de CVS om onder anderen Benadryl te kopen. Deze CVS is sinds kort 24 uur per dag open, alleen de apotheek heeft beperkte uren.

Thuis hebben we even tijd om te relaxen. Dan komt Saskia uit school en we gaan naar Christine en Mallory, die we al weken niet hebben gezien! Mallory was vorige week jarig, dus we geven haar de Bridge to Terabithia dvd. Ze is er heel blij mee en de meisjes gaan meteen een spelletje spelen.

Christine en ik vieren het feit, dat zij de laatste woorden in haar derde boek heeft geschreven, met een glas Kir Royal. Als er iemand van het leven kan genieten is zij het wel en het werkt altijd aanstekelijk! Wie drinkt er nu champagne om half vijf op een woensdagmiddag? Juist, Christine! En ik doe vrolijk mee!

Maar al gauw moeten we de warme positie op hun deck verlaten, want Mallory moet naar dansles en Saskia gaat met Tabatha's familie mee voor een verjaarsetentje. Ik zet haar daar af op weg naar huis. Ze gaan naar Red Lobster en Saskia hoopt, dat er ook iets is, wat zij lekker vindt (ze eet uiteindelijk maccaroni met kaas, ooit zal ze hopelijk avontuurlijker worden!).

Het weer is alweer fantastisch, tot acht uur zit ik buiten! Katja komt thuis met een mooie jurk voor haar Homecoming, hij is creme met zwart. Met zijn drieen bestellen we Japans, want dat vindt Saskia niet lekker. Het is super genieten van mijn lievelingseten en ik heb net op de radio gehoord, dat veel vis eten je kansen op Alzheimer ernstig vermindert. Mijn brein zit dus goed!

Tip voor een leuke nieuwe Amerikaanse comedy serie: Pushing daisies. Hoe ze deze serie verder gaan uitwerken weet ik niet, maar de eerste aflevering was super!

PS: 213 unieke lezers bezochten gisteren mijn weblog en drie lieten een berichtje achter. Als ik een weblog lees laat ik vrijwel altijd een berichtje achter, dus ik wil weer eens zeggen, dat het leuk is, om commentaar te krijgen. Wie zijn die 200+ lezers iedere dag? Een deel is "per ongeluk", maar heel veel zijn terugkerende bezoekers (ook dat kan ik in de statistieken bekijken).

Even rustig

Na alle drukte van de afgelopen drie dagen, waar ik met volle teugen van heb genoten, is het tijd om even wat gas terug te nemen. De eerste nacht, dat Rick weg is, slaap ik om de een of andere reden altijd slecht, dus ik ben al heel vroeg wakker.

Dat is maar goed ook, want Kai verslaapt zich. Zijn arm ziet er iets beter uit, dus we kijken het nog een dagje aan. Maar als het morgen er nog zo uitziet gaan we er wel naar laten kijken. De zwelling is wel zo opvallend, dat hij er op school ook opmerkingen over krijgt en een leraar hem zelfs naar de kliniek stuurde (waar ze hem alleen maar ijs konden geven). Rotbeesten, die zwarte wespen!

Als iedereen naar school is neem ik rustig een kop koffie en lees email en de fora. Daarna schrijf ik mijn blog, dat is er gisteren niet meer van gekomen. Cosmo vermaakt zich wel even buiten en ik hoef pas om half tien bij Mary Ellen te zijn voor de personal training sessie.

Als ik daar aan kom is Marceleus er nog niet. Mary Ellen en ik kletsen bij van het weekend en dan belt een vriendin van haar. Iedere ochtend doet Mary Ellen de kruiswoordpuzzel in de Washington Post.

Het werkt aanstekelijk, want ik merk, dat ik ook antwoorden weet. En dat op dingen, die Mary Ellen niet weet. Dat maakt, dat ik me toch wel trots voel op mijn kennis van het Engels!

Als Marceleus komt drukt hij mij een folder in de hand. Hierin staat een acht weken plan: fitness routine, dieet (niet specifiek, maar hoeveel calorieen, e.d.) en meer. Eigenlijk is er niet veel nieuws voor mij, want ik ben me toch al erg bewust van al die dingen. Op zaterdagen moet ik een buik- en schouderspier routine doen en verder moet ik van Marceleus een dag rust nemen. Dat laatste zal me nog het zwaarst vallen, want dat ben ik niet standaard gewend.

Het halve uur training gaat super snel voorbij, want het is constant werk! Circuit training heet het en Marceleus is genadeloos! Maar dat is wat ik wil, ik wil resultaat!

Thuis vind ik een geduldige hond, die maar al te graag meegaat op een wandeling! We lopen tweeeneenhalve mijl. Onderweg geniet ik van de speelse eekhoorntjes en er zijn echt veel Knabbel en Babbel eekhoorntjes (hier chipmunks genoemd)! Die blijf ik schattig vinden, maar ze zijn te snel voor mijn cameralens, helaas. Cosmo wil er constant achteraan, maar de diertjes zijn hem veel te snel af.

De vlinderstruik voor ons huis zit weer vol. Seksende enorme hommels zie ik en gewone honingbijtjes. Maar ook maar liefst zeven Monarch vlinders en een enkele Eastern Swallowtail. Natuurlijk werkt mijn fototoestel over tijd, helaas komen daar maar een paar mooie foto's uit!


Twee Monarchs samen



Eigenlijk zou ik vanmiddag een massage krijgen. Maar eerst belt Laura, dat ze nog wat dingen moet doen en dus wat later zou zijn (prima, ik wacht wel!). Echter, een uur later gaat de telefoon weer, nu staat ze met een lekke band langs de snelweg en het gaat haar vandaag niet meer lukken. Soms vind ik het bijna moeilijk te geloven, hoeveel ongeluk er op haar pad komt!

Gelukkig voel ik me redelijk goed, dus heb geen probleem de massage tot volgende week uit te stellen. Eigenlijk wel lekker, een extra uur voor mezelf, zo dol op de massages ben ik nu ook weer niet (al weet ik, dat ze echt essentieel zijn voor mijn gezondheid).

Na mijn douche installeer ik me op het deck met de laptop. Het is heerlijk weer, warmer dan gisteren en gewoon een genot om buiten te zitten.

Kai belt, dat hij langer op school zal blijven. Ze gaan weer op zoek naar clubs om bij te horen (ik vermoed, dat Susan, Charlie's moeder, hier voornamelijk achter zit, want Charlie is nog lakser, dan Kai). Als Kai thuiskomt vertelt hij, dat ze zich bij de Bead Club (Kralen Club) gaan aansluiten. Ik leg het hier nog uit, als ik het eenmaal snap! Maar voor nu is het voor Kai: "Whatever rocks your boat!"

Zodra Saskia thuiskomt wil ze met Tabatha naar de mall. Tabatha's verjaardag is morgen, namelijk. Ik vertel haar, dat daar dit weekend nog genoeg tijd voor is. Zonder Ricks steun moet ik mijn energie verdelen, anders gaat het mis.

Na wat onderhandelen gaan we naar Once Upon A Time in Vienna om een klein cadeautje te kopen en Saskia zal dit weekend met Tabatha gaan winkelen. Eigenlijk moet ik heel hard leren om immuun te zijn voor Saskia's tranen! Maar zo is het ook goed.

Bij Once Upon A Time kopen we een klein boekje met stempelkussentje en voorbeelden van stempelfiguurtjes. Dat wordt ook nog eens heel mooi ingepakt, in pakpapier met een pracht strik. Heel on-Amerikaans, want inpakken dien je hier zelf te doen. Ik had er bijna een foto van gemaakt, maar ik denk, dat de nogal gemelijke dame daar niet op had willen staan.

Cosmo heeft wel weer eens een reisje naar het hondenpark verdiend. Hij komt meteen aan rennen als ik "spelen met je vriendjes?" roep. Hij weet echt, wat dat betekent, want hij gaat als een mak lam in de auto zitten (is weleens anders).

Bijna een uurlang speelt en rent hij met zijn "vriendjes". Hij is een allemans vriend, dat is duidelijk, vlinderend van de ene naar de andere hond. Er is een Scottie daar, die veel kleiner is dan Cosmo, maar hem wel uitdaagt.

Cosmo laat zijn herdersinstinct zien met dat hondje, waardoor allerlei mensen nerveus worden (hij is tenslotte drie keer zo groot). Ik heb een hekel aan dat soort dingen, want ik weet, dat Cosmo hem geen kwaad zal doen, hij laat hetzelfde gedrag zien met de katten. Maar ja, anderen weten dat natuurlijk niet, dus ik doe mijn best hem tot orde te roepen (lukt nog niet perfekt, maar het begint te komen).

Alweer ben ik vergeten mezelf in te smeren met Off! en ik word opgegeten door de muggen! Maar Cosmo geniet zo duidelijk, dat ik het nog bijna een uur uithoud. Het is ook wel vermakelijk de honden zo bezig te zien, dus de tijd gaat snel.

Als avondeten bestellen we Chinees. Heel anders, dan de Nederlandse Chinees, want ik heb Edamame, Wasabi Sumai en een bouillon soep met garnalen en kip en groentes. Kai bestelt citroen kip (gefrituurde kip met citroensaus), Saskia General Tso's kip, een lekkere gefrituurde kip in saus en Katja biefstuk met broccoli. Allemaal geen dingen, die op het menu van een Chinees restaurant in Nederland voorkomen. Maar het smaakt allemaal voortreffelijk.

Vanavond chat ik op MSN met Kristel in Tahiti. Het treft me weer hoe bijzonder klein het internet de wereld maakt! Het maakt het leven een stuk interessanter!

Landelijk Virginia

De maandag begint gewoon met een loopje met Mary Ellen en Cosmo. Maar vandaag is de volgende stap geen hondentraining, die wordt een weekje uitgesteld. Want om tien uur komen Dennis en zijn ouders en neem ik ze mee voor een rondrit door landelijk Virginia.

Rick vertrekt later vandaag tot na middernacht vrijdag naar Lincoln, Nebraska, dus ik neem afscheid van hem. Hij heeft alweer een tijdje niet gereisd, dus het is even slikken. Maar er is weer zoveel gaande deze week, dat hij vast voorbij zal vliegen.

In de Ford Focus van Dennis rijden we een stukje de interstate 66 af. Ik fungeer, natuurlijk, als navigatrice. Het is een beetje bewolkt, maar de zon schijnt er af en toe ook door. Bij Centreville nemen we de Lee Highway, US route 29, naar het zuiden.

Al snel komen we bij het oude stenen bruggetje, dat in de Burgeroorlog strategisch belangrijk was. Aan de overkant zien we vier herten rustig grazen, terwijl het verkeer op de 29 voorbij raast. Een vreemde combinatie van natuur en stedelijk en geschiedenis en moderne tijd.


Na bij het bruggetje te hebben gekeken en de geschiedenis ervan te hebben gelezen rijden we door naar het bezoekerscentrum van het Manassas National Battlefield. Hier is Dennis drie jaar geleden ook geweest, maar toen was het hartje winter en ijzig koud.

We lopen het veld op en maken foto's van de kanonnen, die er staan. Van hierboven is er altijd een prachtig uitzicht. Het blijft moeilijk voor te stellen, dat hier duizenden mannen op leven en dood vochten!




Onze tocht zet zich voort richting Middleburg. Hiervoor heb ik de Virginia 234 gekozen, een Virginia Scenic Byway. We worden inderdaad getrakteerd op schitterende uitzichten met beginnende herfstkleuren en komen langs indrukwekkende landgoederen en boerderijen.

Als we de US Route 50 bereiken slaan we linksaf en komen al gauw door het oude dorpje Aldie. Niet veel later rijden we de hoofdstraat van Middleburg in en parkeren de auto tegenover de Safeway.

We lopen het gezellige straatje af en kijken zo af en toe in een van de snuisterijen winkeltjes. Een daarvan is een permanent Kerst winkeltje en tot onze verbazing staat het vol met de mooiste spulletjes uit Duitsland! Vooral de moeder van Dennis, die van oorsprong Duits is, herkent er van alles uit haar kindertijd. Erg leuk, maar ook super duur en voor de zoveelste maal vraag ik me af, hoe zulke winkeltjes het overleven.


Volle etalage van een van de snuisterijen winkeltjes



Inmiddels hebben we alweer flinke trek gekregen en kijken of er een tafeltje beschikbaar is bij de Red Fox Inn. Deze inn stamt uit 1728 en is gehuisd in een stenen gebouwtje.




We mogen kiezen of we binnen of buiten willen eten. Buiten is er weinig sfeer, terwijl de eetkamer binnen een gezellige warmte uitstraalt. We kiezen dus voor binnen.

Om te beginnen proberen Dennis en zijn ouders op mijn aanraden de typisch Virginiaanse pindasoep. Die valt zeker goed in de smaak! Zelf bestel ik een sandwich met brie en Virginia ham, ook super lekker!

De serveerder hoort ons praten en denkt, dat we Duits zijn. Hij haalt dus zijn beste Duits (wat beter is dan dat van mij) tevoorschijn en natuurlijk kan de moeder van Dennis hem perfect antwoorden. Ik versta wel wat hij zegt, maar merk, dat mijn Duits flink roestig is!

Na een heel gezellige maaltijd staan we weer buiten en klaar voor de volgende stop op het programma: de wijngaard. Virginia heeft meer dan 90 wijngaarden en vlakbij Middelburg zijn daarvan drie te vinden. Chrysalis is mijn favoriet, ook om het uitzicht, wat je vanaf het bezoekerscentrum hebt. Bovendien hebben ze lekkere wijn, zeer belangrijk, natuurlijk!


Bedrijvigheid bij de wijngaard

Als we aankomen zijn er al een aantal mensen aan het proeven, dus wij moeten even wachten. Geen probleem, we lopen naar buiten naar de druiven, die klaar zijn om geplukt te worden. Dit zijn de Norton druiven, waar de wijngaard om bekend staat. Deze druiven komen oorspronkelijk uit Virginia, maar werden onder anderen door de Burgeroorlog met uitsterven bedreigd. Gelukkig zijn ze nu weer volop in opkomst, want de Norton rode wijn is erg lekker!


De Norton druiven



Als wij voor de proeverij ($5) aan de beurt zijn proberen we drie witte wijnen, een rose en drie rode wijnen. We krijgen allemaal het glas, waaruit we gedronken hebben, als souvenir mee. Ook kopen we een aantal flessen van de wijn, die we het lekkerst vonden.

In Aldie stoppen we nog even om oude molen uit 1807 te bekijken. Helaas is het bezoekerscentrum dicht, maar van buiten is de molen ook interessant. Het is een watermolen met twee grote wielen.




Het is inmiddels een uur of half drie, dus we hebben nog tijd om naar Leesburg te gaan. Via de US 15, hier ook een Scenic Byway, rijden we naar het noorden.

Het is weleens leuk, om iemand anders als chauffeur te hebben, want dit geeft me volop tijd om de omgeving in me op te nemen. Het klinkt misschien sentimenteel, maar ik ben echt dol op deze staat, die zoveel moois en interessants te bieden heeft.

In Leesburg rijden we door de historische straatjes en langs het oude Gerechtshof, waar in 1776 de Onafhankelijkheidsverklaring voor het eerst in Virginia werd voorgelezen. We stappen niet uit, want we willen nog wat verder verkennen.

Als ik zo de plaatsjes Middleburg en Leesburg vlak na elkaar zie valt me op, hoe verschillend ze zijn. Middleburg heeft veel stenen huisjes, terwijl de huizen in Leesburg eerder van hout zijn. Ook is Leesburg wel een heel stuk groter.

Buiten het plaatsje leid ik Dennis het platteland weer op. Hier moet hij zelfs over een grindweg rijden. We komen langs een alpaca boerderij, maar helaas zien we slechts een alpaca in de verte in de schaduw liggen.

Bij de volgende boerderij zien we emu's. De boeren hier houden er niet de standaard boerderij dieren op na, al zien we ook geiten en kippen. Dit mooie weggetje leidt verder langs een wijngaard en een boomgaard, alvorens weer op de US 15 uit te komen.

We besluiten het spitsuur voor te zijn en ons weer richting Vienna te begeven. Gelukkig komen we op de US 7 wel in druk verkeer, maar geen files terecht.

De pindasoep met de lunch heeft de interesse voor Virginia pinda's opgewekt bij Dennis en zijn ouders en ik weet in Vienna een winkeltje, dat ze verkoopt. Helaas blijkt dat op maandag gesloten.

Gelukkig heb ik thuis een doosje met pinda's, dus kunnen ze ze wel proeven. We gaan gezellig met een drankje op het deck zitten en genieten van het feit, dat dit op 1 oktober zomaar kan.

Voor de kinderen bestel ik een pizza en ik heb Dennis en zijn ouders de keuze aan restaurants en cuisines hier in de buurt gelaten. Dat wordt na enig beraad Indiaas, dus we gaan naar Jaipur.

Wat ben ik blij, dat we dit verborgen restaurant een tijdje geleden hebben gevonden! Alweer is het eten en de bediening voortreffelijk. We blijven nog tot half tien gezellig natafelen en kletsen. Dan brengt Dennis mij weer thuis en neem ik afscheid van deze bijzonder aardige mensen! Morgen gaan zij richting New York City, wat weer een heel andere ervaring zal zijn.