Naar Medford Lakes, New Jersey

Al zodra ze me over hun huis in New Jersey vertelde, nodigde Pat me uit daar eens te komen kijken. Duidelijk was, dat ze er helemaal verliefd op is, dus dat intigreerde me. Vooral omdat hun huis in Vienna ook niet bepaald een stulpje is met zwembad en al.

Vandaag is het zover en zullen Saskia, haar vriendin Laura en ik naar het noorden rijden. Eerst doe ik een Sports Active routine en daarna willen Saskia en Laura nog een koptelefoonsplitter bij Radio Shack halen. Zo kunnen ze onderweg allebei naar "The Office" kijken op Saskia's laptop. Na benzine bijgetankt te hebben vertrekken we rond half twaalf dan echt.

Via de Washington Beltway en de I-95 rijden we naar Baltimore. Het vlot goed, maar rond een uur krijgen de meisjes zin in lunch. We kiezen welk restaurant we willen. Ik haal een hamsandwich van Subway en de meisjes een hamburger met frietjes van Burger King.

Daarna hoor ik ze alleen nog maar lachen om de gekke grappen in "The Office". Voor mezelf zet ik Marley and Me aan. Dat blijkt makkelijk te beluisteren te zijn en doet de tijd toch sneller gaan. Een paar keer komen we in de file te staan vanwege wegwerkzaamheden, maar rond drieen draai ik de interstate af, het mooie "South Jersey" in.

De staat New Jersey heeft de bijnaam "Garden State" en als je de staat alleen kent van de omgeving bij New York snap je die niet. Hier in het zuiden wordt het echter meteen duidelijk. We rijden door leuke oude plaatsjes met keurig onderhouden tuinen.

In Medford Lakes zien we meteen de meren, die het plaatsje zijn naam geven. Opvallend zijn ook de log cabins, of liever lodges, want cabins doet aan iets kleins denken, langs het water. Pat woont in zo'n authentieke Lincoln Logs huis. Het hele huis is gebouwd uit boomstammen. Alles is van hout en het stamt uit 1929.


Als we aankomen zit Pat al op ons te wachten. We krijgen meteen een rondleiding en onze kamers te zien. Ook die zijn helemaal met houten muren en ingebouwde houten kasten. Zelfs de deuren zijn authentiek, ze lijken wel scheepsdeuren. Ontzettend leuk, allemaal!

Achter het huis is een, alweer helemaal houten, veranda met gaas omringd tegen de muggen. Vandaaruit heb je prachtig uitzicht op het meer. Aan het meer liggen een kayak en een kano. Op de vlonder aan de andere kant zijn gezellige zitjes gemaakt en ligt een watertrampoline.


Katie, Pats vijftienjarige dochter, laat de meisjes zien hoe alles werkt. De dames laten er geen gras over groeien en gaan meteen de trampoline uitproberen. Vroeger had mijn oudtante een huisje in Breukelen en ik weet nog, hoe heerlijk wij het vonden daar te zwemmen. Dit doet me daar wel een beetje aan denken.


Katie neemt Saskia en Laura mee om pizza te eten in het dorpje en Pat en ik gaan wandelen in de buurt. De mooiste huizen liggen hier, er zijn meer dan 150 van deze "log cabins"! Allemaal supergoed onderhouden en helemaal van hout. Ik kan me helemaal voorstellen, dat Pat zo dol is op dit plaatsje!

Thuis gaan we op de porch zitten genieten van een glaasje wijn en garnalen. Saskia en Laura zijn door Katie meegevraagd naar de film, maar voelen zich daar te moe voor. Zij blijven liever thuis wat tv kijken.

Pat en ik zetten Katie en een vriend af bij de bioscoop en gaan dan zelf uit eten. Pat neemt mij mee naar Mikado, een nieuw Japans restaurant. De sushi is er heel vers en erg lekker. De bediening is er wel wat gehaast, vinden we, we staan binnen de drie kwartier alweer buiten! Een record voor een Japans restaurant is dat wel.

Op de porch zitten we nog even van de zwoele avond te genieten, maar als Pat weg moet om Katie te halen, ga ik naar mijn kamer. De lange rit vond ik toch erg vermoeiend. Hier in het noordoosten rond de grote steden is het verkeer zo druk en is het constant opletten! Morgen gaan we lekker van de omgeving genieten. Dit is weer een bijzonder plekje om ontdekt te hebben in dit enorme land!

James Madison University

Behalve die van Virginia Tech heeft Kai nog geen enkele college campus bezocht. Deze maand heb ik als doel gesteld er, als het even lukt, een per week te bezoeken. Als eerste kiezen we een campus, die ik al ken: die van James Madison University.

De presentatie en rondleiding beginnen om half twee, dus ik heb mooi nog even tijd om met Cosmo te gaan lopen. Ik doe mijn verzwaarde vest aan en loop iets meer dan vijf kilometer. Helaas begin ik steeds meer last van de pees in mijn rechtervoet te krijgen. Daar ga ik een enkelsteun voor kopen. Ik heb deze blessure al eerder gehad en dat hielp toen erg. Hopelijk nu weer, anders zie ik mezelf geen tien mijl lopen in oktober.

Keurig om half elf, zoals afgesproken, vertrekken Kai en ik richting Harrisonburg. Kai lijkt wat dat betreft als enige erg op mij. Ik ben altijd stipt op tijd en hij ook. De rest van het gezin zorgt met hun getreuzel ook bij Kai (die nog niet geleerd heeft zich er niet druk om te maken) regelmatig voor ergernis.

Kai zal de ongeveer 175 kilometer lange afstand rijden. Hij heeft al vaker op de interstates gereden, maar dit is natuurlijk bij lange het verst voor hem tot nu toe. Gelukkig zit het verkeer mee en hebben we slechts een kort stukje langzaam rijden bij wegwerkzaamheden.

De rit over de interstates 66 en 81 is altijd erg mooi, maar de 81 is berucht om zijn vrachtverkeer. Katja moet deze route ook altijd rijden, JMU ligt ongeveer halverwege haar rit naar Virginia Tech. De vrachtwagens denderen inderdaad voorbij, maar Kai rijdt goed. Onderweg denk ik wat nostalgisch terug aan de tijd, dat ik hem hielp Lego bouwwerken te maken. Het lijkt opeens zo snel gegaan!


Onderweg

Na iets minder dan twee uur komen we bij de universiteit aan. We hebben nog een uur voor de presentatie begint, dus besluiten eerst te gaan lunchen. Tegenover de ingang van de school zien we een Jimmy John's. Daarvan weten we, dat ze lekkere verse sandwiches hebben (en voor mij belangrijk: zevengranenbrood).

Kai bestelt een "Country Club" en ik een "Billy Club" zonder mayonnaise (wat de fascinatie van Amerikanen met mayonnaise op hun brood is, heb ik na een kwart eeuw nog steeds niet door). De helft van de sandwich is meer dan genoeg voor mij! Jammer, dat we de rest niet koel kunnen houden, want ik vind het zonde om weg te gooien.

Over "koel" gesproken, we eten zo snel mogelijk, want het is ijskoud in de zaak! De airconditioning staat loeihard aan. Buiten is het niet eens zo verschrikkelijk warm. Ik krijg er hoofdpijn van, als het zo koud is! De zon heeft de van opgewarmd en Kai en ik zetten een paar minuten de motor niet aan om op te warmen.

Bij JMU vinden we Sonner Hall, waar we moeten zijn, meteen. Zo te zien aan de tassen, kussens en fans zijn er een aantal studenten aan het intrekken voor een zomerkamp. Gelukkig is er nog ruim voldoende parkeergelegenheid.

Drie kwartier te vroeg lopen we binnen. Kai's naam staat al op de lijst en hij krijgt een brochure over de school in zijn handen gedrukt. Ik krijg een parkeerkaart om van mijn spiegel te hangen, zodat we niet weggesleept worden.

Natuurlijk hebben we geen zin om zolang in een alweer koude zaal te gaan zitten. Na de parkeerkaart in de van te hebben gehangen, lopen we alvast een rondje door de campus. Dit is voor mij de derde keer hier. Katja werd bij deze school aangenomen, dus hebben we de orientatie hier met haar gedaan voor ze wist, dat ze bij Virginia Tech terecht kon.

Deze campus blijf ik ook erg gezellig en mooi vinden. Bovendien valt het me op, dat er iedere keer, dat we er zijn, overal behulpzame studenten staan om de weg te wijzen. Misschien is dat, omdat er een heel aantal nieuwe mensen net is aangekomen voor een kamp, maar het geeft het geheel een heel vriendelijk aanzicht.

De presentatie is interessant en we zien, dat Kai in ieder geval voldoet aan de academische voorwaarden voor deze school. In tegenstelling tot Katja heeft hij alleen niet zoveel buitenschoolse activiteiten om aan te tonen, dat hij ook leiderschap kan geven. Hopelijk telt dat niet zo zwaar mee.

Na afloop worden we meegenomen voor een rondleiding over de campus. Onze gids is Angela uit Maryland, een aankomende tweedejaars (zelfde jaar als Katja, dus). Zij is perfect voor Kai, lekker rustig en ontspannen. Sommigen van de andere gidsen zijn van die superenthousiaste "woe woe" personen, niets voor hem.


Misschien is het daarom ook wel, dat Kai na afloop zegt JMU toch wel erg leuk te vinden. Hij gaat zich zeker opgeven voor deze school. Dat is heel wat, komend van hem. Bij de boekenwinkel kopen we nog een souvenir JMU t-shirt voor Kai en dan beginnen we aan de terugweg.

Al is het niet enorm warm en zeker niet vochtig, het meer dan een uur in de zon lopen heeft ons erg dorstig gemaakt. Op zoek naar een plek om iets te drinken te kopen, rijden we door het oude gedeelte van Harrisonburg. Ook goed voor Kai om te zien, want het is een erg gezellig centrum. Echt een "college town" en een slag groter, dan Blacksburg bij Virginia Tech.

Bij een benzinestation kopen we wat te drinken en dan begint de terugweg. Die blijkt een stuk opwinderder, dan de heenweg! Al meteen is de I-81 een stuk drukker met vrachtverkeer. Rick belt om te kijken, hoe het allemaal ging, en net als ik aan de telefoon zit, horen we een enorme klap!

De trailer voor ons, in de linkerbaan met een snelheid van ruwweg 120 km/u, heeft een klapband. De band vliegt op ons af en Kai reageert razendsnel. Ik zie hem gauw checken of de vrachtwagen, die hij net passeerde, niet meer naast ons rijdt, en dan haast hij zich de rechterbaan in. De band, die met gemak onze voorruit had kunnen breken, vliegt net links langs ons. De trailer haast zich naar de berm en wij rijden ongedeerd verder, onze harten in onze kelen!

Wauw, dat was nog eens een vuurdoop voor Kai! Duidelijk is er niets mis met zijn reactievermogen! Ik weet niet, of ik zelf zo koelbloedig had gereageerd. Nu zou ik graag schrijven, dat de rest van de weg zonder verdere avonturen verliep, maar dat is niet het geval.

Hoe vaak hebben we deze weg al niet gereden zonder enig probleem? Maar Kai gebeurt het, dat, niet ver bij ons vandaan, een auto hem niet naast zich ziet rijden. Het scheelt een haar, maar mede dankzij snel remmen en een beetje naar links gaan (gelukkig niet te ver, want er reed iemand naast hem) door Kai, wordt een botsing voorkomen.

Drie keer is scheepsrecht, dus net voor onze afslag voegt iemand zo op het laatste moment in, dat de auto voor ons er wel op vliegt. Alweer reageert Kai pijlsnel en gaat de berm in, die vrij is (in het spitsuur worden de bermen hier als rijbaan gebruikt).

We slaken letterlijk een zucht van verlichting, als Kai de van weer veilig in de garage parkeert! Wat mij betreft heeft hij vandaag laten zien, dat hij klaar is voor zijn rijbewijs. We zullen hem zo snel mogelijk opgeven voor zijn professionele lessen, waarvan hij er nog zo'n tien zal moeten nemen, voor hij zijn rijbewijs krijgt.

Het is alweer een heerlijke en niet-vochtige avond. Rick grilt hamburgers, waarbij we van het weekend overgebleven mais en salade eten. Een gezien, tig te gaan, wat betreft de colleges. De volgende keuzes van Kai heb ik zelf ook nog nooit bezocht, dus dat vind ik ook wel spannend.

Belgisch eten en cul de sac vuurwerk

Zondag

Al vroeg hoor ik Katja aan de gang en het duurt even, voor ik door heb waarom. Zij, Justin en hun vriendin Maya gaan vandaag naar Kings Dominion. Ze maken een picknick (die niet het park in mag, maar ze zullen terug naar de auto gaan om te eten) en brengen flesjes water om mee naar binnen te smokkelen (die kosten in het park $3 per stuk!). Toch grappig om te zien, hoe anders het eraan toegaat, als Pa en Ma niet betalen, ha ha! Helaas voor hen laat de radar net te zuiden van ons flink wat regen zien, maar ze zullen niet smelten.

Voor het eerst in weken lukt het Mary Ellen en mij weer eens samen te gaan lopen. We nemen voor de verandering een andere route, dit keer langs het Community Center. Zo kent Cosmo ook niet alle honden onderweg, waardoor hij lekker meeloopt. Het moet gezegd, dat hij tijdens zo'n loopje maar weinig stopt om te snuffelen. Dit in tegenstelling tot Diego, met wie Leah niet kan gaan hardlopen, zo vaak stopt hij.

Mary Ellen vertelt, dat haar zoon David de Mexicaanse griep heeft gehad. Ook een stel van zijn vrienden is ziek geweest. David was er nauwelijks ziek van. Hij hoestte en had verhoging. De enige reden, dat Mary Ellen hem heeft laten testen, is, dat ze wilde weten, of hij die griep had. De rest van het gezin heeft het niet gekregen. Al zijn de meesten er niet erg ziek van, ik hoop toch, dat wij ervan verschoond blijven.

Het is bewolkt en koel voor de tijd van het jaar, maar lekker genoeg om buiten bezig te zijn. Ik heb gisteren met de vrouw van een collega van Rick afgesproken om naar Eastern Market te gaan vanmiddag. Dat is een buurt in Washington, die ik nog niet ken. Zij had mij een paar weken geleden uitgenodigd erheen te gaan, omdat ze er vlakbij woont. Daarna zouden we met Rick en haar man gaan eten bij het Belgische restaurant bij hen in de buurt.

J. heeft beloofd te bellen, als hun loge, die 4 juli bij ze kwam vieren, is vertrokken. Nu verwacht ik misschien teveel, maar als mijn gasten langer zouden blijven, dan verwacht, en ik zou met iemand hebben afgesproken, zou ik diegene daarvan bijtijds op de hoogte stellen.

Nu wacht ik eigenlijk de hele middag op haar telefoontje, dat pas om half vier komt, natuurlijk net als ik Cosmo aan het uitlaten ben. En tja, dan is het te laat voor Eastern Market. Voor ik in de stad kan zijn, zal de markt al dicht zijn. Verder rept ze met geen woord over het avondeten, dus we nemen maar aan, dat ze daar geen oren naar hebben.

Enfin, volgende keer beter zullen we maar denken, maar erg netjes vinden Rick en ik het niet. Als ik het eerder had geweten, was ik met Rick naar de markt gegaan. Niet dat die wegloopt, maar ik had erge zin om er eens te gaan kijken.

Omdat we toch wel erge trek in Belgisch eten hebben nu, stelt Rick voor naar Brasserie Beck te gaan. Dit restaurant staat bekend om zijn bierlijst en goede eten. Kai fungeert als chauffeur, zodat Rick zich tegoed kan doen. Rijden in Washington is bovendien ook goed voor Kai, want dat is toch weer heel anders, dan bij ons in de buurt.

Ondanks het wat koelere weer vragen we een tafeltje op het gezellige terras. Het eten is inderdaad super en Rick geniet van zijn Carolus bier. We delen een "steak tartar", een soort filet Americain, dus. Daar ben ik dol op en deze is heerlijk! Natuurlijk ontbreken de frietjes ook niet. Ze worden met drie verschillende mayonnaises (kerrie, tomaten en gewoon) geserveerd. Kai laat ze zich goed smaken en ik kan het ook niet laten er een paar te proeven. Ik vind patat alleen lekker met mayonnaise en niet met ketchup, zoals iedereen het hier in de VS eet, dus uit zelfbehoud vraag ik dat er bijna nooit bij hier.

Als hoofdgerecht bestel ik een halve Salade Nicoise. Gelukkig niet de hele portie, want deze is ruim voldoende! Het wordt leuk gepresenteerd en smaakt voortreffelijk. Ook Ricks stoofvlees ziet er goed uit en Kai vindt zijn croque monsieur ook erg lekker. Volgende keer bestel ik echter de mossels, die zijn hier kennelijk heel goed, want iedereen om ons heen heeft er een pan van op tafel staan!


Originele presentatie van salade Nicoise

Thuis komen Niall en Serena en David en Mary al gauw om naar het vuurwerk in onze cul de sac te kijken. David heeft zelf ook het een en ander aan (illegaal) vuurwerk meegebracht. In Virginia mag alleen grondvuurwerk, maar de pijlen vliegen vanavond de lucht in. De een is nog mooier, dan de ander. Zoals Kai opmerkt is het grondvuurwerk daarbij vergeleken maar saai.


De kinderen krijgen enorme "sterretjes"



Het is moeilijk mooie foto's van dit vuurwerk te maken, maar dit geeft een idee

Gelukkig wordt er niets door de politie opgemerkt, want Mary en ik krijgen bij deze gelegenheden altijd visioenen van onze mannen in de Vienna politiecel! Het vuurwerk van de verschillende buren duurt meer dan een half uur, zoveel is er!

Na afloop maakt Rick een margarita voor Niall en Mary drinkt nog een wijntje. Alweer gaan we veel te laat naar bed, maar we hebben genoten van dit lange weekend!

Maandag

Zo bewolkt als het gisteren was, zo zonnig is het vandaag. Als er perfect weer bestaat, dan is dit het wel: lage luchtvochtigheid, een briesje en een temperatuur van tegen de dertig graden. Heerlijk!

Na mijn gewichtentraining met de Wii ga ik een stuk lopen met Cosmo. Voor hem is het erg fijn, dat het niet zo drukkend heet is. Hij heeft nu zin in de wandeling en heeft het duidelijk niet zo warm.

Saskia vraagt al maanden om een derde gaatje in haar oren. Ik heb de boot wat afgehouden door te zeggen, dat ze daar dan maar voor moest sparen. Als het dan slechts een bevlieging was geweest, had ze dat niet gedaan. Maar ze heeft nu genoeg geld bij elkaar en dus gaan we naar Claire's.

Daar kiest Saskia rode "robijntjes" uit en laat niets merken, als die erin worden geschoten. Brrr, ik vond een keer gaatjes genoeg, dat gevoel hoef ik niet weer te voelen! Tot mijn verbazing vind ik het wel leuk staan bij Saskia, die drie oorbelletjes op een rijtje. Eigenlijk leuker, dan twee gaatjes.

Saskia heeft ook gymschoenen nodig, want haar voeten zijn opeens gegroeid. Ze heeft nu een grotere maat, dan Katja. Ik ben dus eens benieuwd, wanneer ze in de lengte gaat groeien. Bij Foot Locker vinden we leuke (en flink afgeprijsde, nog leuker) Nike schoenen.

Het is ijzig koud in de mall, dus lang willen we er niet blijven. In de winkels zelf valt het wel mee, maar in de gang is het om te rillen. We duiken dus nog gauw de Barnes and Noble in voor een audioboek voor straks onderweg naar New Jersey naar Pat. Marley and Me is uit, dus die kies ik, kunnen de meisjes (Saskia en Laura gaan mee) ook meeluisteren.

Saskia gaat zwemmen met vriendinnetjes en ik ga gauw buiten van het weer genieten. Om een uur of vier neemt Justin weer afscheid en vertrekt terug naar North Carolina. Zo te zien hebben hij en Katja genoten van hun samenzijn.

Mijn nagels zien er zo langzamerhand niet uit en zijn veel te lang. De rest van de week heb ik geen tijd om ze te laten doen, dus ik maak gauw een afspraak met Phuong. Een uurtje later zijn mijn vingers en tenen weer keurig "Cajun garnalen"rood gelakt (zo heet de OPI nagellakkleur).

Rick brengt als avondeten Chicken Out mee. Hun kip van het spit is zo lekker! Daarbij hebben ze gezonde bijgerechten, waarvan ik dol ben op de zoete aardappelpuree. Natuurlijk eten we dit alles met zijn allen aan de tuintafel op. Zo te voelen wordt dit weer zo'n avond, dat ik zo lang mogelijk buiten zal blijven zitten!

Happy birthday, America!

Mijn tiende Independence Day als Amerikaans staatsburger begint lekker zonnig. Samen gaan Rick en ik ontbijt halen bij Starbucks, waar het een drukte van jewelste is. Op het deck verorberen we de "reduced fat turkey bacon" sandwiches en een "venti" (grootste) ijskoffie met melk en caramelsiroop (suikervrij) voor mij en een "skinny" hazelnoot latte voor Rick. Het is alweer heerlijk buiten, het lijkt eerder september, dan juliweer. Ons hoor je niet klagen!

Al sinds het laatste nummer van Family Circle uitkwam en ze de cake op de voorpagina zag staan, wil Saskia die vlagcake vandaag maken. Mary Kate wordt opgetrommeld om te helpen en samen met de meisjes rijd ik naar Giant om de ingredienten te kopen.

Gelukkig vinden we alles en thuis wordt ook Laura opgetrommeld. Onder veel gegiechel (vooral omdat het separeren van de eiwitten nogal wat uitdaging geeft) wordt alles gemengd. Na een half uurtje staan de twee grote cakes (in pannen van 25 bij 37 cm) te bakken. Dan moet de icing nog gemengd worden en ook dat gebeurt bekwaam. Als laatste wordt de "vlag" aangebracht met bosbessen en frambozen. Ik moet zeggen, hij ziet er prachtig uit (en smaakt ook erg lekker).


Na de lunch gaan Katja, Justin en ik naar het zwembad. Een teen van mij erin vertelt me, dat het water me te koud is. Ik ga onder een parasol mijn tijdschriften zitten lezen. Katja en Justin dompelen zich wel onder, maar ook voor hen is het te koud om echt te zwemmen.

Als Rick klaar is met zijn tuinwerk gaan we samen naar de festiviteiten bij het Community Center. Daar staat een soort braderie met allerlei standjes met artiesten, die eigengemaakte spulletjes verkopen, een grote opblaasbare trampoline en andere activiteiten voor de kinderen. Voor de volwassenen is er door de American Legion een grote tent opgezet, waar Budweiser bier wordt verkocht. Rick en ik drinken een beker en kletsen wat met buren, die er ook zijn.




Een lemonade stand kan niet missen



Wij gaan echter voor de Bud Light

Lang blijven we niet, want zoveel is er niet gaande. Je zou denken, dat we na twintig jaar in dit plaatsje iedereen kennen, maar al degenen, die we niet kennen, zijn hier aanwezig.

Thuis vinden we een zenuwachtige Cosmo. Hij wil zelfs niet eten. Rick en ik begrijpen er niets van, er is geen onweer te bekennen, wat Cosmo's recente angst is. Als we op het deck zitten, wordt duidelijk, wat hem zo nerveus maakt: vuurwerk. Er klinkt zo af en toe een knal en daar is hij bang voor. Rick probeert hem met aaien gerust te stellen, maar daar steek ik een stokje voor. Dat heeft een averechts effect bij een hond.

Al een maand of wat (met onderbreking door onze reis) laat ik Cosmo luisteren naar harde online geluiden van onweer en vuurwerk. Ik dacht te zien, dat hij er minder opgewonden van raakte. Maar kennelijk is hij slim genoeg om echt van onecht te onderscheiden.

We zetten Katja en Justin bij de metro af. Zij gaan het vuurwerk in Washington zien. Dat is ongeevenaard, maar er komen ook honderdduizenden mensen op af. Wij gaan eens in de zoveel jaar, maar voor North-Carolinian Justin is dit natuurlijk een super-ervaring.

Kai gaat bij Michael thuis bbq eten en dan met Michael en Charlie naar het vuurwerk hier in Vienna. Saskia en Samira eten hier thuis en gaan straks met ons mee kijken. Rick en ik gaan weer naar de Maplewood Grill. "Classic American" noemen zij hun cuisine en wat wil je nog meer op de verjaardag van "Amerika".

In plaats van een tafeltje kiezen we de bar weer. Hun barstoelen zijn heel comfortabel, beter dan aan een tafel. Het eten is goed, al moet ik mijn tonijn toch weer terugsturen, omdat hij wit en doorgekookt is, in plaats van bijna rauw, zoals gevraagd. De bartender snapte niet, wat ik met "seared" bedoelde (al heb ik het uitgelegd), hij verontschuldigt zich oprecht. Niet getreurd, het komt daarna perfect gekookt en ik krijg mijn glas wijn gratis.

Als het donker begint te wonder gaan we naar Serena en Niall. We hopen het vuurwerk van hun huis af te kunnen zien. Serena en de kinderen gaan toch naar Southside Park, want ze vertrouwen het niet. Niall is ervan overtuigd, dat zijn achtertuin de beste plek is. Samen met andere buren, die wij ook goed kennen, vertrouwen wij op Niall (vooral omdat ik gewoon moe ben en geen zin heb om me in de menigte te begeven).

Niall krijgt helemaal gelijk! We krijgen het vuurwerk perfect te zien vanaf onze "zetel" in hun achtertuin. Hij grapt, dat hij nu al reserveringen voor volgend jaar neemt! Het is ongelooflijk, hoe goed ons uitzicht is! Ik heb mijn camera op statief staan en klik erop los, maar vuurwerk is moeilijk mooi te fotograferen. Ik heb een poging gewaagd.






Net als met Oud en Nieuw in Nederland knalt het links en rechts nog lekker door. Cosmo is daar niet van gecharmeerd! Saskia heeft Samira te logeren en zij gaan in de buurt kijken naar de verschillende vuurwerken. Dat is wel fijn van onze buurt, de kinderen kunnen er veilig rondlopen, ook 's avonds, want er is altijd wel iemand buiten, zeker op een avond als deze.

Ongekend lekker weer

Vandaag heeft Rick ook vrij vanwege 4 juli, onafhankelijkheidsdag. Als die dag op zaterdag valt, hebben de meesten op vrijdag vrij. Is het een zondag, dan is maandag de vrije dag.

We slapen dus lekker uit, hoewel dat niet zo lang is, want Saskia's vriendin Susan is allergisch voor de katten. Gisteravond had ze daar al een beetje last van, maar ze wilde toch blijven logeren. Ze wordt met een dik oog wakker en haar moeder komt haar meteen ophalen.

Enfin, Rick en ik zijn dus eerder, dan we zouden willen, op. Ook niet erg, buiten schijnt de zon en Rick staat te popelen om het gras te maaien. Ik heb gisteren een eigen "workout" gemaakt op Sports Active van iets meer dan een uur. Die ga ik nu doen. Vandaag is het meer een cardio dag en geen gewichten. Het blijft een leuke manier om mijn beweging te krijgen.

Na afloop neem ik Cosmo mee voor een wandeling door de buurt. Na bijna twee weken moet die weer vrijwel nieuw zijn voor hem. Hij gaat dan ook graag mee. Ik wil gaan kijken waar precies het vuurwerk morgenavond zal worden afgestoken. Southside Park is hier nog geen kilometer vandaan, maar er staan hoge bomen in de weg. Ik probeer uit te vinden, waar een goede plek is om te kijken, zonder ons tussen de menigte in het park te hoeven begeven.

Veel is er nog niet te zien, behalve niet parkeren bordjes en het bospad, dat ik altijd met Cosmo loop, is afgezet met oranje plastic hekken. Dit is de eerste keer, dat het vuurwerk aan deze kant van Vienna wordt afgestoken. Twee jaar geleden ging het gruwelijk mis in het centrum van de stad, toen er een pijl tussen de toeschouwers terechtkwam. Katja zag dat van dichtbij gebeuren. Hopelijk zijn daar lessen van geleerd en wordt het nu niet weer zo dicht bij mensen afgestoken.

Katja heeft Justin en Saskia ook een paar vriendinnen, maar Kai's vrienden zijn er vandaag niet. Hij zit er een beetje verloren bij, dus ik vraag hem, of hij zin heeft met mij te gaan lunchen. Daar heeft hij zeker oren naar! Rick kan niet mee, want die wacht op het bezorgen van onze crape myrtle boom voor naast het huis voor.

Kai kiest Chevy's en dat vind ik ook leuk, want die hebben een terrasje. Gelukkig is dat overdekt, want natuurlijk kiest de enige bui van de dag het juist nu te gaan vallen. Ik heb heerlijke taco's met gegrilde varkenshaas en ananas salsa en Kai een steak quesadilla. Tijdens het eten plannen we de collegebezoeken van deze maand. De eerste zal dinsdag plaatsvinden.

Behalve de ene wolkbreuk tijdens onze lunch is het ongekend lekker weer. Meestal is het begin juli heel heet en vochtig, maar dit jaar niet. De temperatuur is een aangename 27 graden en de luchtvochtigheid is laag. Heerlijk dus om buiten te zitte lezen.

Katja en Justin gaan vanavond een typisch fourth of July gerecht maken: barbecuekip, corn on the cob, rijst en salade. Terwijl zij het aan het voorbereiden zijn, gaan Rick en ik een drankje drinken in Vienna. We gaan eerst bij de Vienna Inn naar binnen. Dit is een plaatselijke favoriet, de bar is dan ook flink druk. Er wordt ook flink gerookt en er zijn geen bekenden, dus we besluiten verder te gaan.




Het menu hangt aan de muur

Hier wil ik binnenkort wel weer eens heen om ontbijt te eten. Er hangt zo'n typische, gezellige sfeer, heel leuk. Alleen die rook, 's ochtends heb je daar gelukkig geen last van. Ik kan niet wachten tot in Virginia de bars en restaurants ook rookvrij zijn (veel zijn dat al vrijwillig, maar er is nog geen wet voor). Maar ja, we wonen in een tabakstaat, dus hoe snel dat zal gebeuren is de vraag.

In de bar van Maplewood Grill treffen we juist niemand aan. Rick vindt dit een leuke bar, omdat ze allerlei Belgische bieren hebben. Ik geniet van een heel lekkere "dirty" martini. We zijn het erover eens, dat we zo'n "happy hour" vaker moeten doen.


Deze tractor is van de eigenaar van de plaatselijke gereedschappenzaak. Hij rijdt er vaak mee door de stad en haalt nu even een pilsje.

Thuis liggen de kipfilets al op de grill en worden de maiskolven gekookt. We eten buiten en het smaakt voortreffelijk! Het is leuk, hoe Justin gewoon deel van het gezin is. Na het eten kijken we met zijn allen naar "He's just not that into you". Wel een leuke film, maar ik ben blij, dat we er geen bioscoopprijs voor hebben betaald.

Enge belevenis voor Katja

Om de een of andere onverklaarbare reden word ik met hoofdpijn en pijn in al mijn spieren wakker. Het is net of de lange autorit me pas vandaag duur komt te staan. Het kost dan ook even moeite om op te staan en ik mis Sharons gewichten- en Pilatestraining daardoor. Ik had liever gehad, dat haar klassen in de zomer om negen uur zouden beginnen, half negen is me net te vroeg. Maar ja, het is niet anders.

In plaats daarvan besluit ik weer een Sports Active workout te doen. Er zijn zoveel keuzes, plus je kunt je eigen combinaties van activiteiten samenstellen en die nog drie verschillende intensiteitsniveaus geven ook. Dit is echt een fantastisch programma, ik heb er nog lang geen genoeg van!

Net als ik klaar ben, gaat de deurbel. Het is Leah met Diego, Cosmo is er als de kippen bij! Het weer is vreemd voor juli, zonnig, maar "maar" 26 graden. Gewoonlijk is het in begin juli heel warm en vochtig. Dit is wel lekkerder voor de honden met hun dikke vachten, maar te koel voor mij om, zoals voorgenomen, te gaan zwemmen.

Katja belt, dat ze vandaag wat later thuiskomt van haar oppasbaantje. Als ik vraag om de reden, zegt ze, dat ze me dat thuis wel vertelt. Iets in haar stem zegt me, dat het geen leuk verhaal wordt.

Inderdaad overhandigt ze me bij binnenkomst meteen het visitekaartje van de Falls Church politie met haar "case number" erop (sorry, soms weet ik de termen niet in het Nederlands). Geschrokken luister ik naar haar verhaal.

Op woensdag- en donderdagochtend past Katja in Falls Church, de plaats "naast" ons, op een meisje van anderhalf. Ze wonen in het centrum van de stad. De moeder van het meisje werkt van huis uit, dus Katja neemt het kind mee naar het park of de speeltuin om haar daar bezig te houden.

Vanochtend zat Katja op een bankje een ijsje te eten met het kleintje, toen er een Afrikaans Amerikaanse man op haar afkwam. Die begon een praatje en zei tegen haar, dat hij gedacht zou hebben, dat ze vijftien of zestien was, als ze geen kind had gehad. Katja ergert zich eraan, als mensen denken, dat zij de moeder is, dus ze antwoordde, dat het niet haar kind is.

Daarop gooide de man het over een heel andere boeg. Hij vroeg haar naam en waar ze woonde en gelukkig gaf ze een valse naam en woonplaats. Daarna begon hij over haar gezicht en lichaam en hoe ze hem heel gelukkig zou kunnen maken, voor geld natuurlijk.

Katja is gauw teruggelopen naar het huis van haar "werkgevers" en heeft van daaruit de politie gebeld. Die nam het heel serieus en kwam om rapport op te maken. Ook zal, via de beschrijving, die Katja gaf, een schets van het uiterlijk van de man worden gemaakt op het bureau.

Bij thuiskomst lijkt Katja niet zo aangeslagen, maar naarmate de dag vordert komen er telkens weer details naar boven drijven. Het ergste vindt ze nog, dat die man dacht, dat ze vijftien of zestien was. Ze maakt zich zorgen om zijn volgende slachtoffers, die misschien wel door zijn mooie praatjes worden ingepalmd. Rick en ik hopen in ieder geval, dat hij zich niet weer zal laten zien aan Katja!

Het is ongewoon koel (nou ja, 26 graden) weer voor juli, dus lekker buitenweer. Kai gaat met een vriend naar een skatepark. Saskia maakt Vienna onveilig met een groep vriendinnen en Katja en Leah gaan naar de mall. Ik heb dus het rijk alleen.

Waarom het vandaag een pijndag is, weet ik niet, maar ik besluit er maar aan toe te geven. Ik open de hot tub en ga daarin liggen met de nieuwste Washingtonian en een Diet Mountain Dew. Cosmo vindt het wel gezellig, dat ik in "zijn" tuin vertoef, en gaat er als dank met mijn baddoek vandoor.

Dit is toch wel het ultieme genot. Het warme water en de stralen helpen tegen de pijn en ik geniet van mijn groene omgeving. Ook het tijdschrift is leuk, een aanrader voor een ieder, die Washington bezoekt (ook de website). Deze maand staat er het beste van alles in, lekkerste restaurants, leukste musea en meer.

Na zo'n anderhalf uur relaxen roept de plicht weer. Ik ben gisteren tot mijn schande de chiropractorafspraak van Saskia vergeten. Gelukkig kunnen we ook vandaag om vijf uur terecht. Susan, waarmee Saskia al sinds gisterochtend aan het spelen en logeren is, gaat mee. Brandon, de chiropractor, is al gewend aan meekomende vriendinnetjes, want Saskia sleept iedereen mee.

Om een uur of zeven komt Justin aanrijden. Hij logeert hier in ieder geval tot zondag om 4 juli in Washington mee te maken. Ik krijg een enthousiaste hug van hem en een tas met lekkernijen door zijn moeder meegegeven (mentale notitie: volgende keer ook wat plaatselijke dingen aan Katja meegeven, als ze daar weer gaat logeren). Er zit een fles rode wijn, een cinnamon raisin (kaneel met rozijnen) brood en versgemalen koffie in. Erg aardig!

Het is zo'n lekkere temperatuur buiten, dat we met zijn allen op het deck eten. Als het donker wordt komen de vleermuizen tevoorschijn en de bomen lijken weer Kerstbomen met alle vuurvliegjes. Het is heel ongewoon om hier op 2 juli te zitten en het bijna koel genoeg te vinden voor een vest (maar nog net niet).

Kai doet kunstjes met Cosmo:


High five!



Cosmo vangt deze in zijn bek

De kinderen gaan Monopoly spelen, Kai, Saskia, Katja, Justin en Susan. Susan blijft vannacht hier logeren. De meisjes krijgen niet genoeg van elkaar. Prima, daar zijn zomervakanties voor. Ik kan ook echt van die bedrijvigheid van extra logees hier genieten. Iedereen is vrolijk en ik ben blij, dat we er de ruimte voor hebben.

Dit weekend is voor ons het vuurwerkweekend. Net als in Nederland met Oudjaar wordt er al van tevoren afgestoken (hoewel lang niet zoveel). In de verte hoor ik wat geknal, maar het haalt niet bij wat ik me van vroeger in Leusden herinner.

Als laatste hebben we vandaag onze post van de afgelopen anderhalve week gekregen. Daarbij zaten ook de rapporten van Kai en Saskia. Kai heeft voor al zijn "eind" (ieder jaar krijgen ze hier een final exam, dat als de helft van hun "cijfer" geldt) examens A's en een B!! Dat maakt zijn uiteindelijke score voor dit jaar heel veel beter!! Ook Saskia's rapport is super, alleen maar A's en B+'s. Ze kunnen met recht van hun zomer genieten (en wij zijn trotse ouders van drie kinderen, die het goed doen op school, ik weet, dat het ook heel anders kan zijn).

Tussen het wassen door

Het is toch weer vreemd om in ons eigen bed wakker te worden. Maar de wekker gaat niet om kwart over zes af en de zon schijnt, als ik mijn ogen open doe, dus het vakantiegevoel blijft nog een beetje. Vol goede moed begin ik aan deze uitpakdag. Vooral de berg was, die een gezin van vijf na tien dagen produceert, moet aangevallen worden.

Na de eerste lading in de wasmachine te hebben gegooid, breng ik Rick naar de BMW garage. Zijn auto is tijdens onze vakantie gemaakt. Er waren weer een heel aantal dingen mis mee. Toch wil Rick hem niet kwijt, hij heeft nog geen ander model gevonden, dat hem beter bevalt. Prima, ik heb de noodzaak om iedere vijf jaar een auto in te wisselen nooit zo ingezien.

Katja is naar haar babysitbaantje en Kai en Saskia liggen nog in diepe rust, als ik thuiskom. Ik begin aan de "marathon" Wii Sports Active workout. Die duurt 51 minuten en ik gebruik mijn vijf, tien en vijftien pond gewichten erbij. Eerlijk gezegd heb ik na afloop het gevoel harder te hebben gesport, dan in een van Sharons trainings. Daar zweet ik niet zoveel, ondanks, dat het lokaal altijd warm is. Na een Sports Active training ben ik doorweekt!

Tussendoor hevel ik was naar de droogtrommel en vieze kleren in de wasmachine. Als ik bijna klaar ben met de Wii, gaat de deurbel. Denkend, dat ik vandaag toch niets te doen zou hebben, heb ik "in my infinite wisdom", zoals we hier zeggen, een afspraak gemaakt voor het jaarlijkse asfalteren van de oprit.

Hiervoor kregen we een coupon in de brievenbus van Collegiate Sealers. Daarop stond, dat het ons $96 zou kosten. De vorige keer was dat meer dan $150 (in betere tijden). Ik maakte dus een afspraak, denkend, dat dat een goede prijs was.

De dag, voor we op reis gingen, kwam er echter nog zo'n coupon. Dit keer van Academy Sealers en voor $83. Dat scheelt toch weer even wat.

Onderweg naar Michigan belde ik Collegiate Sealers dus met de mededeling, dat wij nu een coupon voor $83 hadden en of wij die prijs ook van hen konden krijgen. Zonder een moment te aarzelen zei hij toe onze oprit voor $78 te doen, $5 minder, dan Academy. Wow, dat was een paar jaar geleden echt niet gebeurd! Maar ja, als mensen geldproblemen hebben is het onderhoud van hun oprit waarschijnlijk het minst belangrijk.

De man aan de deur vraagt me vriendelijk, of ik mijn van nog nodig zal hebben de komende dagen. Oeps! Ik was even vergeten, dat er straks 24 uur niet over de oprit gereden mag worden. Gauw verzet ik de van. Ik geef de cheque met de coupon van Academy Sealers, zoals gevraagd, en binnen het kwartier ziet onze oprit er weer keurig uit. Er wordt een geel lint gespannen om te voorkomen, dat auto's er per ongeluk oprijden.

Kai heeft meegekeken met het asfalteren. Dat is toch wel iets, dat mannen interesseert en vrouwen niet (althans mij niet). Na afloop rijdt hij met mij naar de kennel om Cosmo op te halen. Dat is altijd een hoogtepunt na een reis, moet ik zeggen! Ik mis Cosmo erg, als we weg zijn. Ik ga van de weeromstuit alle honden, die we tegenkomen, knuffelen.

Cosmo komt pas gebaad naar buiten, hij is nog een beetje nat. De jongen, die hem brengt, zegt dol op hem te zijn. Zo "cool" is Cosmo met zijn twee verschillend gekleurde ogen en hij wilde wel, dat hij nog niet naar huis ging. Weer een Cosmo fan, dus. Cosmo's rapport is ook zeer lovend: "Very, very good dog" staat erop. Verder heeft hij met smaak gegeten, is er niets mis met zijn interne huishouding en zien ze hem graag weer terug.

De "good dog" gaat dolblij met ons mee terug naar huis. Kai rijdt en onderweg legt Cosmo zijn kop op mijn schouder. Mijn "baby" is er weer! Thuis rent hij meteen blij "zijn" tuin weer in en als hij gaat liggen, likt Meike zijn ogen gauw weer schoon. Die zijn in de kennel niet "behandeld". Zo schattig!


Hij ligt weer aan mijn voeten

Met een boodschappenlijstje vertrek ik naar Whole Foods. Gisteravond kwam Peapod al langs met onze online bestelde boodschappen, waardoor we vanochtend tenminste verse melk hebben. Alleen hadden ze een aantal produkten niet, waaronder Katja's boterhambeleg: geroosterde kalkoen.

Whole Foods hebben wij in Michigan, waar wij waren, niet gezien. Het is lekker weer in deze netjes opgezette winkel te lopen. Bij de ingang zie ik, dat de kersen (voor hier) heel goedkoop zijn: $2,99 per pond. Daar neem ik een zak van mee! Behalve Katja's kalkoen koop ik ook avondeten, lekkere stukken zalm met meergranenbrood en gegrilde asperges.

Samen met Katja en Leah eet ik lunch op het deck. Cosmo en Diego zijn dolblij elkaar weer te zien en Katja en Leah ook. Arme Leah probeert al voor het tweede jaar achtereen naar Honduras te gaan voor vrijwilligerswerk en alweer is het niet zeker, dat ze zal kunnen gaan na de militaire coup. Vorig jaar ging het ook al niet door en kwam Leah met ons mee naar Aruba. Nu is hun reis nog niet geannuleerd (ze vertrekken 10 juli), dus hopelijk kunnen ze ondanks alles gaan.

Gistermiddag, wij waren nog niet thuis, maar Rick kan het nagaan, begaf ons internet het. Het bleek een probleem met de DSL lijn te zijn. Gelukkig kan ik vandaag Ricks Verizon kaart gebruiken (tja, ik ben nu eenmaal verslaafd). Maar ik wil het toch gauw gemaakt zien!

Gelukkig gaat net na de lunch de bel. Ik open de deur op een kiertje, want Cosmo wil dolgraag ontsnappen. Er staat een grote zwarte man, die mij voorzichtig zijn Verizon identificatie laat zien. Oh jee, dit lijkt er natuurlijk op, dat ik hem wantrouw! Gauw leg ik uit, dat Cosmo wil ontsnappen en nodig hem binnen uit.

Al gauw heeft de technicien door, dat het niet om hun lijn gaat, maar om Covad. Hij belt hen meteen en is heel behulpzaam. De mensen, die voor Verizon werken, zijn altijd erg goed, moet ik zeggen. Voor mij is dit allemaal abracadabra, ik weet alleen, dat ik mijn internet terug wil! Met de belofte, dat de Covad technicien me "meteen" terug zal bellen, vertrekt de Verizon medewerker.

"Meteen" betekent voor mij tenminste binnen het uur, dus ik wacht nog even met douchen, al voel ik me heel vies. Ik gooi nog een was in de machine en droger en ga dan even buiten op het deck relaxen. Er is wel geen meer als uitzicht, maar al het groen om ons heen en het vredige geluid van ons fonteintje zijn ook rustgevend.

Na een uur heb ik nog niets van Covad vernomen en ik wil mijn internet terug. Ik bel onze provider Speakeasy weer en hoor, dat we weer internet zouden moeten hebben. Echter, als ik een pagina opvraag, gebeurt er niets. Na allerlei gedoe beneden in de basement met laptops en vage draden, geef ik het op en bedank degene aan de andere kant van de lijn. Ik ben echt geen a-technisch iemand, maar er lopen in dat kleine kamertje beneden zoveel draden, dat het abracadabra is voor mij.

Gauw bel ik Rick op met de laatste status. Uiteindelijk blijkt, dat we inderdaad weer internet hebben en dat ik "gewoon" een verkeerde draad had uitgeprobeerd. Ik daag een ieder, die ons huis bezoekt, uit ook maar iets te begrijpen van de tientallen draden, die in dat kleine kamertje achter het "theater" hangen! Hopelijk gebeurt er nooit iets met Rick, want dan hebben we echt een technologisch probleem!

Tot het gaat onweren, zoals hier in Virginia zo gewoon is in deze tijd van het jaar, zit ik met Kai buiten. De meisjes zijn naar het zwembad en komen terug, omdat er donder was. Saskia gaat bij Susan logeren en Katja naar haar boksles bij L.A. Boxing, waar ze deze zomer lid van is.

Tijdens het opvouwen van de was kijken Rick, Kai en ik naar Wipeout. Echt een leuke show! Heel moeilijk ziet het er allemaal uit. Zelfs de meest atletische mensen doen het niet goed.


Met Cosmo en Snickers, hoe huiselijk is dit?

In Michigan

Tot 1 juli zal ik hier schrijven over onze vakantie in Michigan: http://michigan2009nl.blogspot.com

Wild weer en inpakken

Vrijdag

Heerlijk is het om niet om kwart over zes door de wekker gewekt te worden! Ik word net na zevenen wakker en zie gelukkig de zon weer eens schijnen door de lamellen. Mijn vrijdag begint zoals altijd met core training.

Heel veel mensen gaan net als wij de komende week op vakantie. De meesten naar een van de badplaatsen in Maryland, Virginia of North Carolina, dus wij zullen ze tijdens onze trek naar het noorden niet tegenkomen.

Na afloop gaan Mai Lan en ik nog een half uurtje op de elliptische machine. Dan haal ik Cosmo op en rijd naar Whole Foods om Kirsten te ontmoeten. Ik weet zeker, dat we vorig week voor vanochtend hebben afgesproken, maar Kirsten komt niet opdagen. Ik probeer haar mobieltje, maar ook daar is geen reactie.

Er zit niets anders op, dan er dan maar alleen met Cosmo op uit te gaan. Op zich vind ik het niet zo erg, want eigenlijk was tien kilometer lopen me in deze vochtige hitte iets teveel van het goede geweest. Zo midden op de dag ligt het pad volop in de zon.

Vijf kilometer vind ik wel genoeg. Cosmo jaagt op chipmunks en groundhogs, die hem allemaal veel te snel af zijn. Hij vermaakt zich prima, maar opeens vandaag heeft hij een hekel aan naakte mannen!

Nou ja, naakt, ze hebben wel een korte broek aan, natuurlijk. Voorheen reageerde hij nooit op mannen met ontbloot bovenlijf, dus ik ben er eerst niet op bedacht. Een oudere man, die ik vrijwel altijd zie, en die zodra het weer het toelaat zijn shirt thuislaat, loopt voorbij. Opeens springt Cosmo op hem af en begint te blaffen! Gelukkig kan ik nog net voorkomen, dat hij de man aanraakt!

Even later wil hij hetzelfde doen bij een andere man! Gelukkig voorzie ik dat nu wel op tijd. Zelf vind ik het ook geen smakelijk gezicht, hoor, die nogal dikkige, oudere mannen met blote borst. Maar eropaf springen en blaffen kan natuurlijk niet! Dat wordt weer even flink trainen.

Voor de tweede keer in even zovele dagen bevind ik me in de ABC winkel. Ik word al als een oude bekende begroet. Maar ik ben er niet voor mezelf. Voor vaderdag ga ik Rick een boek met recepten voor martini's en een boek met recepten voor margarita's geven. Hij vindt het opeens heel leuk om cocktails te mengen. Hij wilde eigenlijk niets hebben, maar dit leek me een verrassing voor hem.

Bij die boeken wil ik een fles tequila geven en Kai wil de ingredienten voor een Woo Woo Martini geven (Perzik Schnapps en Cranberry Wodka). Natuurlijk mag Kai die niet zelf kopen, dus doe ik het voor hem. De Perzik Schnapps is Nederlands: de Kuyper. Rick kan dus straks na zijn werk lekker genieten van een zoete cocktail. Helaas voor hem houd ik daar niet van. Geef mij maar een lekker glaasje wijn.

Het is waarempel lekker zonnig weer en Katja en ik zitten samen op het deck. Zij heeft het maken van vriendschapsbandjes helemaal herontdekt. Voor mij maakt ze een enkelbandje in zig-zag vorm met paars, groen, geel en wit. Ik vind het heel gezellig, als ze zo naast me bezig is. Dat ga ik straks weer missen, gelukkig is haar terugkeer naar school nog heel wat weken weg.

Vanavond zijn alle drie de kinderen de hort op. Katja gaat met een vriendin L.A. Boxing uitproberen, Kai is naar de bioscoop met een vriend en Saskia naar de dansuitvoering van Delaney. Rick en ik gaan met Paul en Janet uit eten.

Vorige week vertelden ze ons over een leuk Thais restaurant in Fairfax, waar ze ons graag heen wilden nemen. Rick en Paul komen vroeg uit hun werk en in hun van rijden we naar Old Town Fairfax. Via de sluipweggetjes zijn we er binnen het kwartier en vinden ook nog meteen een parkeerplaats (in het stadje is er weinig parkeergelegenheid).

Inderdaad heeft Courtside Thai een gezellig terrasje met een fonteintje en verlichting. Overal staan potten met pepers, waarvan het restaurant zelf verse sambal en andere hete sauzen maakt. Dat het vers is proeven we tijdens het eten meteen.

We beginnen met een cocktail voor Janet, Rick en mij (ik laat me verleiden tot een martini) en een Thaise ijskoffie voor Paul. Dan delen we een paar voorafjes, die werkelijk verrukkelijk zijn. Janet en Paul prijzen dit restaurantje niet voor niets de hemel in. Op vrijwel iedere hoek hier zit een Thais restaurant en de meesten zijn goed, maar deze onderscheidt zich wel.

Voor de verandering eens foto's van de drankjes

Ook de hoofdgerechten zien er allemaal goed uit. Ik heb garnalen en scallops met baby courgette en shiitake paddestoelen in een knoflook saus. Het is een lekkere lichte maaltijd. Na afloop blijven we nog een uurtje nakletsen. Grappig, we zijn al tien jaar buren en pas in het afgelopen jaar doen we veel meer samen. Daarvoor waren zij altijd heel druk met weekendactiviteiten van de kinderen.

Thuis wil Saskia graag mooigemaakt worden voor de bruiloft morgen. Ik lak haar nagels en doe haar haar in een Franse vlecht, want ze wil er morgen slag in hebben.

Zondag

Gisteravond heb ik met Janet afgesproken vanochtend te gaan fietsen, aangezien ik zondag geen tijd zal hebben. Maar als ik om half negen beneden kom, vind ik het wel heel erg donker! Een blik op de radar stemt me niet bepaald vrolijk: er komt een fiks onweer aan.

Duidelijk gaat er niet gefietst worden. Dat is een tegenvaller! Janet vindt het ook erg jammer. We spreken af om misschien later als het opklaart te gaan. Daar reken ik echter maar niet op en ga een "marathon" workout van 50 minuten doen met Wii Sports Active.

Dit programma werkt echt verslavend! Terwijl het buiten dondert en flitst en de regen met bakken uit de lucht valt, doe ik mijn squats, lunges, tennisoefeningen, volleybaloefeningen en nog veel meer. Het gaat snel en is een flinke uitdaging. De Wii gaat op Saskia's verzoek mee naar Michigan en ik heb me al voorgenomen daar ook een paar Sports Active workouts te doen.

Terwijl we in Michigan zijn, zal Ricks auto gemaakt worden. Er is weer eens iets mis, dit keer met de koelingsvloeistof. Hopelijk gaat dat niet weer honderden dollars kosten. Ik rijd met hem mee naar BMW of Fairfax, zodat hij geen leenauto hoeft te vragen. Die zou toch maar ongebruikt op de oprit staan.

Saskia wacht al vanaf negen uur in haar groene jurkje en met haar sandalen met (heel!) hoge hakken aan om naar Kaylee te gaan. Eindelijk is het dan zover. Gelukkig voor Kaylees moeder is het eindelijk droog en zonnig, want zulke harde regen wil je niet op je trouwdag!


Kaylee, die bruidsmeisje is, heeft een leuk rood jurkje aan. Haar moeder, die ik even te zien krijg, een heel smaakvolle roomwitte jurk. Saskia en Laura mogen mee in de limousine naar de kerk. Helaas is die er nog niet, als ik Saskia breng, want ik had graag foto's gemaakt. Nu maar hopen, dat Saskia dat doet, ze heeft haar cameraatje mee.

De tijd vliegt gewoon en Rick en ik willen nog een aantal dingen doen voor onze reis. We rijden naar Tysons Corner, waar we eerst een heerlijke lunch eten bij Food Corner Kabob House. De enthousiaste eigenaar begroet ons vriendelijke en raadt de "special" zalmkabob lunch aan. Rick heeft liever lamsvlees, maar ik neem die zalm.

Ook kabob restaurants hebben we hier in overvloed, maar ik kan met zekerheid zeggen, dat dit de lekkerste is. Vooral hun brood overtreft de andere restaurants, zacht van binnen en knapperig aan de buitenkant. De zalm is ook lekker, helemaal niet droog, zoals hij soms wordt geserveerd.

Bij Blinds to Go haalt Rick de lamellen voor Kais kamer op. Vorige week heeft hij die besteld. Dit is het tweede paar, want hoe Rick het heeft gedaan is nog steeds een raadsel, maar hij had Kais ramen verkeerd opgemeten, waardoor de eerste lamellen niet breed genoeg waren. Gelukkig was de manager van Blinds to Go bereid een tweede stel te maken zonder verdere kosten voor ons, want het was duidelijk Ricks fout.

Voor tijdens de ellenlange autorit van morgen willen Rick en ik bij Barnes and Noble audioboeken vinden, waar we allebei in geinteresseerd zijn. Dat valt nog niet mee, maar uiteindelijk vinden we er twee: "The Sign" van Raymond Khoury en "The Venetian Betrayal" van Steve Berry.

Rick zoekt ook nog een vaderdag cadeau voor zijn vader. Terwijl hij daarnaar kijkt (hij kiest een mooi kookboek met gerechten uit het Midden Oosten, omdat zijn vader Middle Eastern Studies aan het studeren is), bel ik een paar fietsenzaken op. Toen we Katja terugverhuisden bleek, dat ons fietsenrek voor achter op de auto te groot is voor onze Toyota Sienna. Die heeft een Europese opening voor een trekhaak, terwijl onze Ford Windstar een Amerikaanse opening heeft.

We willen fietsen mee naar Michigan nemen, dus is het tijd voor een nieuw rek. Twee zaken hebben rekken voor $240, zeer prijzig. Maar Performance Bicycle Shop heeft een "sale" en een rek voor slechts $139!

Alleen zegt degene aan de telefoon er niet bij, dat dat rek in Fairfax is uitverkocht. Gelukkig was er net iemand anders, die naar hetzelfde rek zocht, en weet de medewerker, dat de winkel in Tysons Corner er wel nog een paar heeft. Daar komen we net vandaan!! Om het goed te maken krijgen we er nog een 20% korting coupon bovenop! Dat maakt het wel heel veel goedkoper, dan de andere zaken. Tysons Corner wordt gebeld en een rek voor ons opzij gelegd.

Rick zet mij eerst thuis af, want Cosmo moet voor vijven naar de kennel. Katja en ik brengen hem erheen. Enthousiast loopt hij naar binnen, duidelijk vindt hij het hier leuk. Ik geef zijn eten en de botjes, waarvan ze hem er iedere dag een zullen geven, af en beantwoord de vragen (twee keer per dag eten, uiteraard extra wandelingen, geen bad etc.). Een laatste aai en weg is mijn vriendje. Dat is het enige, wat ik niet leuk vind aan reizen: Cosmo achterlaten!

Katja maakt meteen van de gelegenheid gebruik door me naar Michaels mee te slapen. Ze wil nog meer hennep en kraaltjes voor haar creaties. Als ze zo doorgaat kan ze ze gaan verkopen!

Opeens begint het te waaien en voelen we de luchtvochtigheid omlaag gaan! Je kunt het ook aan het blauw van de lucht zien, dat opeens niet meer melkerig, maar weer staalblauw is. Gelukkig is de voorspelling voor morgen ook droog, dat rijdt toch wel een stuk fijner.

Als avondeten bestellen we makkelijk Chinees, zodat we door kunnen met pakken. We willen morgenochtend bijtijds (ik hoop voor half tien, maar of dat met de tieners gaat lukken valt nog te bezien) te vertrekken. Of we het in een dag helemaal naar West-Michigan gaan halen, weten we nog niet. Vanaf morgen zal ik een reisverslag bijhouden op http://michigan2009nl.blogspot.com. Hopelijk zullen we overal internet hebben.

PS: Net lees ik, dat Miranda mij een "I love your blog" award heeft gegeven:


Dank je wel, Miranda! Deze "award" mag ik nu aan zes anderen uitreiken. Oei, dat wordt moeilijk, want ik lees veel heel interessante blogs. Maar hier zijn mijn zes winnaressen (op alfabetische volgorde):
- Anja, die een aantal jaren in Utah doorbrengt en daar leuke verhalen met mooie foto's over schrijft.

- Annemiek, die heel interessant vertelt over haar leven in Upstate New York en haar werk als verpleegster.

- Bianca, die op het platteland in Texas woont en zo'n heel ander leven leidt, dan wij hier en daar onderhoudend over schrijft.

- Cisca in Pennsylvanie, die een druk leven heeft met baan en baby, maar toch de tijd vindt humoristische stukjes te plaatsen.

- Ineke, die mij altijd weer dat echte "Nederland" gevoel geeft met haar foto's en verhalen (ok, nu even niet, want ze zijn op vakantie in de VS)

- Petra, die altijd vol enthousiasme schrijft over de verschillende hardloopwedstrijden, waar zij aan meedoet. Zij is echt een inspiratie voor mij!

Jammer, dat het er maar zes mogen zijn, want ik zou er zo nog veel meer kunnen noemen. Iedere avond geniet ik echt van het lezen van iedereens reilen en zeilen!

De zomervakantie is begonnen!!

Voor de laatste keer dit schooljaar maak ik Saskia om kwart voor zeven wakker. Kai blijft uitslapen na zijn late escapade gisteravond. Eigenlijk is er vandaag wel een paar uur school voor de high schoolers, maar er wordt niet op aanwezigheid gecheckt.

Als Saskia op is, ga ik even terug naar bed, want ik ben moe. Er kwam een flinke onweersbui om een uur of vier en ik ben er nu van overtuigd, dat Cosmo de luchtdrukveranderingen voelt en niet fijn vindt. Hij hijgde al een paar uur voor de bui kwam, waardoor ik niet kon slapen. Hopelijk is dit wilde weer binnenkort eens voorbij, want het is deze lente wel bar en boos!

Na mijn ontbijt kan ik het niet nalaten nog een Sports Active workout te doen. Die zijn zo leuk en gaan heerlijk snel! Daarna neem ik Cosmo mee naar het W&OD pad. Het is werkelijk net een sauna buiten! Warm en de bewolking hangt als een vochtige deken op ons.

Voor de verandering loop ik eens in tegenovergestelde richting naar Falls Church. Het is alweer een hele tijd geleden, dat we deze kant op zijn gegaan, dus het pad is helemaal nieuw voor Cosmo. Hij trekt dan ook helemaal niet, weer duidelijk makend, dat dat echt verveling is.

Zelf vind ik het pad deze kant op minder mooi. We lopen langs een weg en over de grote interstates 495 en 66. Heel veel auto's dus en, behalve een paar chipmunks, waar Cosmo prompt achteraan gaat, geen wilde dieren.


Dit is meer ons uitzicht, dan de mooie natuur, vandaag

Zo lopend mis ik Christine en onze lange wandelingen opeens. Het lijkt al veel langer, dan een jaar, geleden, dat zij verhuisde naar Alabama! Na iets meer dan een uur en zo'n 4,5 mijl zijn we terug bij de auto. Ondanks het klamme weer was het toch lekker buiten te lopen.

Thuis tref ik Saskia en drie vriendinnen. Ze hebben het begin van hun zomervakantie al gevierd met lunch bij Amphora. Kai gaat met vrienden bij IHOP eten. Dat soort onafhankelijkheid om gewoon de stad in te fietsen of lopen hebben veel Amerikaanse tieners niet. De scholen van onze kinderen liggen midden in Vienna en dus kunnen ze na school overal heenlopen.

Katja loopt een beetje met haar ziel onder haar arm. Ze mist Justin en haar vrienden hier hebben of een baan overdag, of zijn blut, omdat ze geen baan hebben. Ik stel haar voor met mij mee te gaan naar Vienna en daarna naar Target. Het vooruitzicht om te gaan winkelen vrolijkt Katja gelukkig op.

Zaterdag is Saskia uitgenodigd bij de bruiloft van Kaylees moeder en haar verloofde. Voor beiden is het het tweede huwelijk. Ik heb Kaylees moeder enkel een paar keer ontmoet, dus ken haar niet, maar Saskia zei, dat ze ze vaak cocktails ziet drinken.

Aan Church Street in Vienna liggen een aantal leuke snuisterijenwinkeltjes, waar ik hoop originele wijn- of andere glazen te vinden. Het is meteen raak bij de Dandelion Patch. Daar vind ik een paar vrolijke Margarita glazen met gekleurde pepers erop geverfd.

Daarbij koop ik bij de ABC winkel een fles met kant en klare Margarita en klaar is Kees, of liever Petra. Nu ik toch bij de ABC winkel ben, koop ik ook gelijk mijn Bunco bijdrage voor vanavond. Het thema is "School's out for Summer" en wat is er zomerser, dan een rumcocktail? Ik kies drie miniflesjes met verschillende smaken rum uit.

Als we naar buiten lopen zien we een inktzwarte lucht achter ons. We zitten nog niet in de auto of ik zie een flits met daaropvolgend een keiharde donderslag. Voor we het weten komt de zondvloed naar beneden! Mijn hemel, wat een water, het klatert op het dak van de auto.

Binnen de kortste keren is de weg een rivier geworden. We grappen, dat we maar een ark gaan bouwen, want het is werkelijk onvoorstelbaar hoeveel regen we de afgelopen weken hebben gehad! Iedere keer, als de media beginnen te praten over een droogte, die nooit meer zal aflaten, krijgen we zo'n natte periode. Helaas betekent dit ook veel meer muggen dan gewoonlijk, die ook overdag honger hebben.

Gelukkig is het als we naar Target rijden weer droog. Katja en ik willen allebei graag wat nieuwe sportkleding. De prijzen van hun Champion kleding zijn werkelijk onvoorstelbaar laag. Zo kosten mijn skorts $20 per stuk en Katja's shorts $10 per stuk! Dat is toch geen geld?


Mijn "oogst" voor vandaag

Voor vaderdag en de bruiloft kies ik een aantal kaarten uit. Ik sta er versteld van, hoe duur die wel zijn! Het kleinste kaartje kost al $3! Even overweeg ik ze zelf te maken, maar ik weet hoe belangrijk kaarten zijn voor Rick. Daar had ik het van de week nog over met Ymkje en Gert. Hier is het zo gewoon om overal een kaart bij te geven, terwijl je in Nederland een kaart meestal opstuurt.

Bij Petsmart haal ik een zak Eukanuba voor Cosmo. Bij de kennel volgende week wil ik, dat hij zijn eigen merk eten heeft. Ook koop ik een paar zakken met botjes, waarvan ze hem er iedere dag een zullen geven. Liever had ik Cosmo meegenomen, maar we gaan in Michigan o.a. bij vrienden logeren, die geen huisdieren hebben.

Het weer is inmiddels helemaal opgeklaard en Katja en ik gaan op het deck zitten. We moeten onszelf wel platspuiten met Off!, al helpt het wel, dat het deck hoog is. Jan viel het zondag op, dat we veel minder muggen hebben, dan zij. Die van ons blijven denkelijk beneden in de tuin.

Katja en Rick gaan naar Land of the Lost, Saskia heeft twee vriendinnetjes te logeren en Kai een vriend te eten. Ik ga zo naar Laura, waar vanavond de Bunco avond wordt gehouden, lopen. Ik heb er zin in, het is altijd zo leuk om weer met iedereen bij te kletsen!

Afsprakendagje

Je kunt veel zeggen over de meteorologen hier, maar meestal hebben ze het al best ver van tevoren bij het rechte end. Ook voor vandaag is dat het geval. Al vorige week zag ik op Accuweather.com (of Wunderground.com of Weather.com, alle drie waren ze het eens), dat het veel koeler dan gemiddeld zou zijn en regenachtig. Daarop afgaand heb ik alle afspraken voor deze week naar vandaag verzet.

Inderdaad regent het bij het opstaan. Nadat we samen ontbeten hebben, vertrekt Katja naar haar babysit baantje. Daar verdient ze toch een zekere $80 per week mee, op woensdag- en donderdagochtend.

Op Petra's aanraden besluit ik vandaag Cosmo's wandeling interessanter te maken voor hem. Ten eerste doe ik hem voor het eerst de backpack, die hij voor zijn eerste verjaardag kreeg, om. Deze Outward Hound (vind ik altijd zo'n leuke naam) rugtas vul ik met mijn waterflesje. Cosmo vindt dat wel best, so far so good.

Ook neem ik snoepjes voor hem mee om weer eens een trainingprogramma te gaan doen, een supergoede suggestie van Petra. Ik heb er helemaal vertrouwen in, dat Cosmo dit ook leuk gaat vinden. Hij is tenslotte ook altijd heel enthousiast iedere middag thuis tijdens onze trainingen.

Maar ik heb waarschijnlijk buiten de regen gerekend, waar Cosmo dus een grote hekel aan heeft. Het regent niet eens zo hard, maar hij heeft er al in de cul de sac genoeg van! Een record!

Zo gauw geef ik het niet op. Ik begin meteen met trainen en snoepjes, denkend, dat hij daar toch wel voor zal gaan. En waarempel, we lopen zonder getrek of stilstaan een hele straat naast ons huis uit. Cosmo lijkt zijn "vracht" ook rustig te dragen. Hij is aan het werk en mijn mensenogen lijken een soort trots in zijn houding te zien.

Inwendig prijs ik Petra om haar inzicht. Zie hier, zomaar een hond, die wel wil lopen! In de regen zelfs nog wel, duidelijk helpen de kunstjes, die hij moet doen en de snoepjes. Het gaat allemaal wat langzamer dan gewoonlijk met vaker stoppen, maar goed, beter dan het ezelgedrag. Ik voorzie een lekker lange wandeling, want ondanks de regen is de temperatuur zeer aangenaam.

En dan...doet Cosmo zijn behoefte. Zijn, zoals we dat hier in de VS zo netjes zeggen, nummer twee behoefte. Daarna is hij klaar. Klaar met zijn behoeftes, klaar met de regen, klaar met de wandeling, geen snoepjes of rugzak veranderen hem van gedachten. Hij zet zijn vier poten schrap zoals nooit tevoren. Er zit niets anders op, dan terug te keren, want dan loopt hij wel.

Maar ik heb ook ezelachtige neigingen en geef niet op. Volgende keer, zonder regen, doen we weer hetzelfde. Maar eerst zal ik hem morgen naar het W&OD pad of een ander natuurgebied meenemen. Daar vermaakt hij zich altijd prima en ik ook. Maar ja, daarvoor heb ik nu eenmaal niet iedere dag tijd, dus we moeten een manier vinden om de "gewone" buurtwandelingen ook leuk te maken.

Vorige week heb ik van Rick EA Sports Active voor de Wii gekregen. Vandaag is de perfecte dag om dat uit te proberen. Ik kies de twintig minuten durende "moeilijke" workout. Nou, dat is het ook zeker! Lunges, squats, hardlopen, power-lunges, power-squats, roeien met een band en meer, het is werkelijk een intense twintig minuten. Veel intenser, dan de Wii Fit, ik zie ernaar uit dit programma meer te gebruiken.

Inmiddels is het tijd om naar Anytime Fitness te gaan. Ik heb een afspraak met Roger om elf uur. Keurig op tijd ben ik aanwezig, maar Roger heeft per ongeluk een dubbele afspraak gemaakt. Hij is een supertrainer, maar zijn organisatietalent laat zeer te wensen over!

Noodgedwongen ga ik een half uur op de elliptische machine. Ik doe het heel rustig aan, want ik heb vanochtend al genoeg beweging zonder dit halve uur. Er is een leuk programma op tv over hoeveel antieke troep, die mensen hebben verzameld, waard is. Ik kijk meer, dan ik beweeg. Gelukkig is het verder rustig, dus niemand wil mijn machine.

Tijdens het halve uur met Roger vraag ik vooral aan rug- en buikspieren te werken. Nou, dat laat hij zich geen tweede keer zeggen! Maar het is goed, want vooral mijn rugspieren kunnen wel wat versterking gebruiken. Sharon concentreert zich naar mijn gevoel erg op de borstspieren.

Thuis tref ik Kai al aan, zijn zomer is begonnen. Hij heeft de examens vandaag goed gedaan en kan nu van een welverdiende vakantie gaan genieten. Om het te vieren haal ik op zijn verzoek lunch van Noodles & Company. Ook voor Katja, die net klaar is met babysitten. Hun Bangkok Curry voldoet aan het Weight Watchers dieet, dat Katja volgt.

Laura komt om mij een massage te geven. Met het warme weer voel ik me altijd een stuk beter, maar de afgelopen paar dagen begon ik toch weer de gewoonlijke knopen te voelen. Ze kneedt ze er allemaal uit. Ook kan ze volgende week gelukkig voor de katten komen zorgen.

Net op tijd ben ik klaar om Saskia mee te nemen naar de orthodontist. Daar is het druk en we moeten even wachten. Saskia heeft helemaal genoeg van haar beugel en vraagt, wanneer die er af mag. Ze gaan kijken, hoe deze nieuwe draad het doet, maar het ziet er volgens Dr. McGrath goed uit. Ik zal ook blij zijn na drie beugelbekjes er klaar mee te zijn!

Om kwart over vier zijn we klaar en Saskia heeft om vijf uur een chiropractorafspraak nog geen twee kilometer verderop. Ik bel de chiropractor om te vragen, of we daar nu kunnen komen. Gelukkig kan dat, scheelt weer een ritje.

Brandon is in Venezuela, weet ik via Facebook (ik vind het niet erg netjes, dat hij dat ons niet persoonlijk vertelde vorige week, maar goed). Saskia wordt behandeld door een invallende vrouwelijke chiropractor. Een van Saskia's klachten is, dat Brandon haar nek niet masseert, als ze hoofdpijn heeft. Deze dokter doet dat wel en Saskia vindt dat erg fijn! Ik ga daar toch een opmerking over maken tegen Brandon.

Thuis bekijk ik Saskia's jaarboek van school. Dit is haar eerste "officiele" jaarboek, de basisscholen hebben wel een boekje, maar dat is door vrijwilligers samengesteld. Dit is haar eerste gebonden jaarboek. Ik vermaak me met de commentaren, die haar vrienden en vriendinnen schreven. Gelukkig voor onze sociale vlinder heeft Rick extra bladzijden bijbesteld voor opmerkingen van vrienden en vriendinnen.




Saskia's pagina, van de foto met haar en Kaylee als "superheroes" met Halloween mag ik geen foto voor dit weblog maken, al vind ik die heel leuk

Vooral het commentaar van James vind ik zeer vermakelijk:
I love Saskia more than the sun. You are my best friend for life and we were born to be partners cuz our projects always get A's - James Gevolgd door Brendan:
Well, I can't write something as "deep" as James, but here goes. Ure (you're) awesome and cool. Ure one of my best friends. Ure fun to talk to and be around and yre awesome.
Kostelijk!


Rick komt weer uit Maryland en haalt onderweg Grieks eten op van Plaka Grill. Dit is de eerste keer, dat ik hun eten eet en ik moet zeggen, het verbaast me niets, dat het zo'n druk restaurant is! De kipsouvlaki sandwich is werkelijk heerlijk!

Katja moet vanavond ook weer oppassen en Kai gaat met vrienden helemaal naar Silver Spring, Maryland, voor Silverdocs. Dit heeft even wat voeten in de aarde, want Silver Spring is helemaal aan de andere kant van Washington (zo'n dertig kilometer verderop) en het meest criminele gebied hier. Het filmfestival begint om 22:15 en de jongens zouden aanvankelijk met de metro gaan. Maar die gaat om 23:50 dicht en dat zullen ze niet halen.

Het plan is eerst, dat een van hun vrienden hen erheen rijdt en na middernacht ook weer terug. Daar voelen Rick en ik ons niet gerust bij. Ze moeten door nare gebieden en over heel drukke wegen en deze jongen kennen wij niet.

Uiteindelijk wordt er overeengekomen, ook in overleg met Charlies ouders, dat Charlie en Kai met Nicky meerijden erheen en Rick ze na afloop op gaat halen. Arme Rick, maar die heeft dat toch liever, dan Kai aan een onbekende tiener overleveren. Er zijn net iets teveel berichten van zulk soort excursies, die verkeerd aflopen. Jammer en belachelijk, dat de metro zo vroeg sluit, anders zou er geen probleem zijn en zouden de jongens gewoon met het openbaar vervoer gaan.

Libelles en lelies

Met schrik word ik om kwart voor zeven wakker. Dat is ongewoon! Saskia heeft hoofdpijn en vraagt, of ze later naar school mag. Prima, hoor, deze laatste dagen doen ze niets meer op school. Ze heeft het grootste deel van haar "locker" al mee naar huis en neemt enkel een potlood mee naar school.

Terwijl Saskia verder slaapt, ga ik met Cosmo wandelen. Die heeft er vandaag weer geen zin in. Ik trek hem gewoon mee, als hij weer eens koppige ezel speelt. Het is vandaag toch mijn "rust"dag qua sporten, dus ik vind het wel prima, als we er maar een half uur op uitgaan. Maar ergerlijk is die eigen wil van het anders zo schattige hondenbeest wel. Ik vraag me af, hoeveel andere honden op die manier laten weten, dat de route hen niet aanstaat!

Nadat ik Saskia naar school heb gebracht komt Pat me ophalen. We gaan terug naar Meadowlark Gardens om te fotograferen. We hopen de waterlelies nog in bloei aan te treffen.

Bij de ingang overwegen we even een jaarpas te nemen. Maar die had ik vorig jaar en toen heb ik hem maar een keer gebruikt. We betalen dus gewoon de $5 entree per persoon. De oudere dame waarschuwt ons, dat we niet in het park mogen picknicken. Waar dat vandaan komt is ons een raadsel, want behalve onze fototassen hebben we niets bij ons.

Buiten is het overwegend bewolkt, wat voor goede belichting zorgt. De temperatuur is koeler, dan de afgelopen dagen, wat het fotograferen beduidend aangenamer maakt. Op het moment zijn veel van de lelies uit en dat zijn bloemen, die ik heel inspirerend vind om te fotograferen.


Zoals altijd vindt Pat een plekje om te fotograferen en loop ik meer rond. Alweer zie ik allerlei libelles rondvliegen en wacht tot een van hen neerstrijkt om ze te fotograferen. Vandaag heb ik wel heel veel geluk, want maar liefst vijf van de acht verschillende soorten, die hier volgens het foldertje van het park rondvliegen, poseren voor mij.


Dit park is zo idyllisch mooi! Het is een wonder, dat het niet beter bekend staat (hoewel maar goed ook, want dat draagt bij aan de serene rust). Overal staan bankjes omgeven door mooie bloemen, kunst, rustieke houten bruggetjes en prieeltjes. Maar wat het zo bijzonder maakt zijn de dieren. De gekleurde vissen en schildpadden in de vijvers, de vlinders en libelles en de vele vogels maken het een klein paradijsje.


Gelukkig staan er nog een aantal waterlelies heel mooi in bloei. Daar kwamen we tenslotte voor. Ook poseert een Eastern Tiger Swallowtail vlinder prachtig op een roze bloem. Tevreden houden we het rond een uur voor gezien.

Inmiddels rammelen onze magen toch wel. In het park vertelde Pat, dat ze zich de laatste week "raar" heeft gevoeld. Geen wonder, haar oudste dochter, Sam, heeft morgen haar high school graduation en vertrekt aan het einde van de zomer naar Colorado. Wetend, dat Sweet Ginger Pats "comfort food" restaurant is, stel ik voor daar te gaan eten.

Pats ogen lichten op, zij heeft nu echt zin in sushi. Mooi! Ik voorzie een herfst met veel excursies om haar aandacht van het gemis van haar dochter af te leiden. Haar jongste dochter is stiller, dus ze verwacht een stil huis volgend schooljaar.

Bijna de hele maand juli gaat Pat met haar jongste dochter Katie naar hun huis in Medford Lakes, New Jersey. Wij zijn daar ook uitgenodigd, maar ik betwijfel, dat de rest van mijn gezin wil gaan. Zij kennen Pat en haar gezin tenslotte niet. Maar ikzelf wil wel graag eens zien hoe het er daar uitziet. Pat heeft me er zoveel over verteld. Als het lukt ga ik de tweede week van juli een paar dagen daarheen.

Als Pat me thuis heeft afgezet, maak ik meteen rechtsomkeerts om bij Giant ons avondeten te gaan halen. Rick en ik hebben vanochtend besloten pita's met gegrilde kip (kant en klaar te koop), kaas, tomaat, ui en salsa te eten. Lekker makkelijk en heel smakelijk, iedereen vindt het lekker.

De rest van de middag zit ik buiten, maar tegen etenstijd wordt het me waarempel te koel. Saskia komt terug uit het zwembad met de mededeling, dat het gesloten is wegens donder. Huh? Er is echt in de verste verte geen onweer te bekennen voor de verandering. Wellicht hadden de lifeguards zin in vroeg vrij?

Eigenlijk had ik Katja al thuis verwacht voor het avondeten, maar die heeft besloten onderweg te stoppen om neef Lucas een bezoek te brengen. Lucas vindt dat hartstikke leuk en leidt haar rond op de marinebasis Quantico. Voorheen hadden ze weinig contact, maar zijn nabijheid helpt de familiebanden zeker.

Het is bij tienen en Katja belde net om te zeggen, dat ze op weg naar huis is. Raar als het klinkt, ik heb haar de afgelopen paar dagen weer echt gemist. Kai heeft nog twee examens morgen en dan is zijn schooljaar klaar. Saskia wil donderdagochtend wel nog even naar school om afscheid van iedereen te nemen. We tellen de uren tot de zomervakantie.

Weer een leuke internet ontmoeting

De laatste schoolweek of liever halve week, want donderdag is de officiele laatste dag, maar Kai gaat dan niet en Saskia heeft maar een paar uur, is begonnen. Misschien omdat Katja al een aantal weken thuis is, maar ik heb "het" zomergevoel al een tijdje. Vorig jaar kreeg ik dat pas, toen de kinderen vrij hadden.

De zon schijnt weer uitbundig, wat opstaan zoveel makkelijker maakt. Aan de ene kant vind ik Sharons schema van half negen fijn, omdat we dan ook vroeg klaar zijn. Aan de andere kant had ik het liever een half uurtje later gewild, zodat ik eerst even lekker met een kop koffie email e.d. kan lezen.

Stephanie, Katja's toekomstige flatgenote, is er weer en groet me verlegen. Het gesprek is geanimeerd, maar de college meisjes doen niet mee. Grappig, want ik denk, dat Katja gewoon mee zou kletsen. Maar om dat te testen, zou ik haar om acht uur uit bed moeten krijgen. Vrijwel onmogelijk, dus, tenzij het iets is, wat ze heel graag bij wil wonen!

Het uur vliegt voorbij en een aantal dames gaat erna nog op de elliptische machine. Ik vind, dat ik Cosmo een flinke wandeling verschuldigd ben, dus sla dat vandaag over. Cosmo heeft er voor de verandering ook zin in en zonder getrek lopen we door de buurt.

De tijd vliegt en voor ik het weet moet ik me haasten. Gauw douche ik me en rijd naar Vienna om mijn fiets bij Spokes Etc. af te leveren. De afgelopen paar weken heb ik Ricks fiets gebruikt, want die schakelt beter en fietst lichter. Op de zijne hoef ik niet eens terug te schakelen op heuvels, terwijl die van mij als lood voelt tijdens het heuvel op gaan. Nu krijgt de mijne een "gold tune up" voor $130, dus ik verwacht daarna vrijwel te vliegen op die fiets!

Om half een heb ik met Ymkje en Gert afgesproken bij de Federal Triangle metrostop in het Reagan gebouw. Met de metro ga ik dat niet meer halen, dus ik besluit naar Washington te rijden. Bij het Reagan gebouw moet ik mijn rijbewijs laten zien en wordt de van nagekeken op explosieven. Na een paar minuten mag ik de garage in.

Hier is vrijwel altijd plaats, maar het is even zoeken in de enorme garage. Ik vind een ruime plek in "Mexico". De hoeken en verdiepingen in de garage hebben allemaal de namen van landen, zodat je je makkelijker herinnert, waar je staat.

Als ik boven de grond kom, hoor ik een gezellig bandje spelen op de binnenplaats. Mijn vriendin Mary werkt in dit gebouw en schreef vorige week al, dat Chaka Khan er was. Dit bandje is niet bekend, maar klinkt erg goed.

Meteen zie ik Ymkje bij de ingang van het metrostation. We hebben elkaar nog nooit in persoon ontmoet, maar wel op foto's gezien. We maken kennis en even later ontmoet ik ook Gert.

Ymkje en Gert komen net uit North Carolina, waar ze een weekje aan het strand hebben doorgebracht. Zij hebben de groene kaart loterij gewonnen en nu is Ymkje hard bezig een baan te zoeken. Zij heeft voor een baan net het vierde interview gehad. Hun verhaal horend vind ik het heel ondernemend, dat ze, twee volwassen kinderen in Nederland achterlatend, deze emigratiestap willen gaan nemen. Ik wens hen heel veel succes!!

We beginnen met een lunch op het terrasje van Aria Trattoria. Daar horen we op de achtergrond ook de gezellige live muziek. De serveerster waarschuwt ons, dat we vandaag geen pizza's of lasagna kunnen bestellen, want de baksteenoven doet het niet. Dan houden we het maar bij een salade. Die van mij is heerlijk met druiven, blue cheese, kip, cranberries en meer.


De gezellige binnenplaats met groot terras van het Reagan gebouw

Het gesprek verloopt geanimeerd. Gert vraagt mij, of dergelijke internetontmoetingen weleens mis gaan. Ik kan eerlijk "nee" antwoorden. Iedereen, die ik heb ontmoet, is op vakantie en het is voor mij altijd leuk om hen delen van mijn geliefde omgeving te laten zien. Er is ook altijd meer dan genoeg gesprekstof.

Tijdens het eten bespreken we, wat we vanmiddag zullen gaan doen. Gert en Ymkje zijn al eerder in DC geweest en hebben een groot deel van de Mall al gezien. Maar in het Capitool zijn ze nog niet geweest en denken, dat dat onmogelijk is, omdat je zo vroeg al kaartjes moet gaan halen.

Twee weken geleden heb ik met Ingrid uitgevonden, dat je nu ook in de "walk up" rij kunt aanschuiven en dan al gauw kaartjes kunt bemachtigen. Dat gaan we dus proberen. Verder is Gert jurist en zeker geinteresseerd in de lezing bij het Supreme Court.

De wandeling naar het bezoekerscentrum van het Capitool is flink, maar ook mooi. We komen langs het mooie, neo-klassieke gebouw van de National Archives, waar een enorme rij staat om naar binnen te gaan. Even later zien we het Newseum en de Canadese ambassade, beiden opvallende gebouwen.

Na Capitol Hill op te zijn geklommen en de nodige foto's van het imposantste gebouw van Washington te hebben genomen, komen we bij het bezoekerscentrum aan. Daar vraagt de Capitol politie agent aan Gert, of hij eten of drinken in zijn rugtas heeft. Daar zit wel appelsap in, ja. Dat mag niet mee naar binnen, dus drinken Gert en Ymkje het gauw zoveel mogelijk op.

Eenmaal door de veiligheidspoortjes (het gaat er nu zoveel efficienter aan toe, dan voorheen, ik kan er niet over uit) lopen we naar beneden en sluiten aan in de korte rij wachtenden. Het duurt niet lang voor er kaartjes vrij komen. De mensen voor ons krijgen ze, maar als wij aan de beurt zijn, zijn er maar twee over. Die worden aan mensen achter ons gegeven.

Wij zijn de volgenden aan de beurt en denken nu weer te moeten wachten. Een groepje van vier voor ons besluit echter opeens toch maar niet naar binnen te gaan. Wij kunnen toch nog met de groep van 14:10 naar binnen! Vooral omdat we ook de lezing in het Supreme Court nog willen meemaken is dat een groot geluk.

Voor de tweede keer kijk ik de film over "E Pluribus Unum" (uit velen een) en het Congres. Dat is geen straf, want het is een mooie film. Dan worden we naar een van de rijen met gidsen geleid. Onze rij mag als eerste naar boven en krijgt een goede gids!

Zijn verhaal is weer heel anders, dan wat ik met Ingrid een paar weken geleden hoorde. Hij geeft meer aandacht aan de geschiedenis en feiten van het gebouw, minder aan de kunst, die er hangt en staat. Dit is een van de redenen, waarom ik het niet erg vind een rondleiding meerdere malen te doen. Iedere keer leer ik weer iets nieuws (dit keer, dat de schilder van de hoge schilderingen van de stellage viel en daarna er niet meer op durfde). Ook is het nieuwe beeld van Ronald Reagan inmiddels onthuld door Nancy Reagan anderhalve week geleden.


Vandaag heb ik alleen mijn kleine toestelletje mee, wat weer andere foto's levert

Om kwart over drie staan we weer buiten en banen ons een weg door de toeristen naar het Supreme Court gebouw. Hier is het vele malen drukker, dan een paar weken geleden. Er staat een rij voor het veiligheidspoortje. Die gaat vrij snel en we sluiten aan in de (flinke) rij voor de laatste lezing van de dag.

Gelukkig is er genoeg plaats in de rechtszaal en wij zitten ergens in het midden. Meteen herken ik de docent van een paar weken geleden, dus ik weet zeker, dat Gert en Ymkje een leuk verhaal gaan horen. Ik ben onder de indruk, want, zonder te klinken, alsof hij een uit zijn hoofd geleerd versje opzegt, speelt deze Ben Gold het klaar alle informatie en grapjes van een paar weken geleden te herhalen!

Dit keer zijn er veel meer vragen, waar Ben bekwaam antwoord op geeft. Duidelijk weet hij heel veel over de geschiedenis van het gebouw en de justices en de verschillende zaken, waar ze mee te maken krijgen. Iedere keer, als ik zo'n lezing hoor, neem ik me voor erheen te gaan, als de justices een zaak horen. Wie weet volgende winter...

Net voor het gebouw sluit, staan we weer buiten. De Library of Congress ligt naast het Supreme Court en dat wil ik Ymkje en Gert ook wel graag laten zien.

Een kwartier voor sluiting komen we eraan. Er ligt een rode loper en ik zie een man in tuxedo naar binnen gaan. Binnen is men duidelijk bezig een speciaal evenement op te zetten. We bewonderen de mooie architectuur en de grote leeszaal met vijf mijl aan boeken. Om ons heen wordt er duidelijk versierd voor een party. Als we weggaan zien we keurig geklede stellen, hij in tuxedo, zij in net zwart jurkje, naar binnen gaan. Die rode loper was dus helaas niet voor ons.


Moe van de indrukken, en arme Gert heeft een flinke blaar, lopen we langzaam terug naar het Reagan gebouw. Het hotel van Ymkje en Gert ligt aan het einde van de blauwe Metro lijn en ik adviseer hen om bij King Street in Alexandria uit te stappen. Daar zullen ze allerlei leuke restaurantjes vinden.

We nemen hartelijk afscheid. Het was een erg leuke middag en ik hoop hen, als ze hierheen geemigreerd zijn, nog vaker in Washington te kunnen ontvangen.

Bij de ingang van het Reagan gebouw moet ik mijn rijbewijs laten zien en door de veiligheidspoort. Aan de andere kant probeert een van de agenten een vrouw te helpen, die vergeten is, waar haar auto staat. Een ieders nachtmerrie in dit gebouw! Gelukkig weet ze nog "Mexico", maar dat zegt de veiligheidsbeambte natuurlijk niets. Ik hoor het en zeg, dat mijn auto ook in "Mexico" staat, op B2 aan deze kant van het gebouw. Zelden heb ik een dankbaarder iemand gezien, dan die vrouw! Mijn goede daad voor de dag is weer gedaan.

De terugtocht verloopt langzaam. Gewoonlijk is mijn sluiproute snel, maar vandaag zijn er allerlei opstoppingen. Rick heeft daar ook last van, die moet weer helemaal uit Maryland komen. We maken het vanavond makkelijk en bestellen Domino's pizza.

De temperatuur is weer heerlijk, dus ik schrijf mijn verslag van vandaag buiten. Zolang de luide cicades er nog niet zijn is het geluid van ons watervalletje idyllisch en de lichtjes van de vele vuurvliegjes geven mij dat gevoel van "zomer in Frankrijk" (waar volgens een aantal mensen dit gebied trouwens op lijkt).

Een weekend buiten bezig

Zaterdag

Het is vochtig warm en bewolkt vanochtend en pas om half tien staan Rick en ik op. Nog vier schooldagen en dan begint de zomer van wekkerloze ochtenden.

Samen gaan we Saskia ophalen, die bij een nieuw vriendinnetje logeert. Dit meisje woont aan een straat, die wij niet kenden. De prachtigste huizen staan erlangs! Landgoederen is eigenlijk een betere beschrijving. We staan weer versteld, dat er hier zoveel mensen wonen, die zich zulke huizen kunnen veroorloven!

Mary Ellen heeft vanochtend geen tijd om te lopen en eigenlijk vind ik dat ook wel prima. In dit klamme weer is hardlopen echt geen pretje! Bovendien moet er van alles aan de tuin gedaan worden, dus ik stel aan Rick voor, dat ik het gras maaien voor mijn rekening zal nemen. Dan kan hij werken aan onkruid trekken, want als ik dat doe word ik lekgeprikt door allerlei insekten.

Nu maait Rick meestal met de rijdende machine, maar die vind ik eng. Ik doe het wel met de gasmaaimachine. Nu hebben wij een aardige lap tuin en aan beide kanten van het huis een flinke heuvel. Het is dus een goede inspanning en al gauw ben ik doorweekt. Na anderhalf uur ziet het er weer keurig uit en heb ik mijn beweging wel weer gehad!

Tot voor kort hadden we een struik naast de garage staan, waar een ziekte in was gekomen. Samen met onze buurjongen heeft Rick die vorige week uitgegraven. Dat is een hele klus, want onze grond bestaat uit dikke rode klei (toevallig schreef DixieChick hier ook net over). Klei, die door alle regen van de afgelopen tijd nog zwaarder is geworden (en die overal op en aan gaat zitten, vooral via Cosmo's poten, maar ik dwaal af).


Een kruiwagen vol klei

Enfin, met veel moeite is het dus gelukt die dode struik eruit te krijgen. Maar nu hebben we een gapend gat naast ons huis. Daar willen we dus weer een boom of struik inzetten en ik weet precies, wat ik er graag zou zien staan: een crape myrtle. Deze bomen bloeien bijna de hele zomer, wanneer er door de hitte hier verder weinig in bloei staat.

Om er een uit te zoeken rijden we naar Craven's Nursery. Dit tuincentrum is nog geen vijf kilometer bij ons vandaan en het is enorm! Ik ben niet zo'n tuinierster, dus kom niet vaak bij tuincentra, maar als ik er dan ben kijk ik mijn ogen uit.


Buiten staan zover je kan kijken bomen en struiken in alle soorten en maten. Dat er zoveel verschillende soorten hulst zijn, bijvoorbeeld, daar had ik geen idee van. Binnen staan ook nog allerlei leuke hebbedingetjes (en Mariabeelden) voor in de tuin. We zien van alles, behalve crape myrtles.

Als we ernaar vragen blijken ze recht voor onze van te staan. Duidelijk is onze plantenkennis zeer gelimiteerd. Er is een ruime keuze en een ervan is een redelijk geprijsde kersenrode boom. Die gaat het worden! We regelen, dat hij 3 juli bezorgd en geplant zal worden (als we hen de boom laten planten krijgen we er een jaar garantie op, nooit weg in dit klimaat).

Nadat we Saskia bij haar partijtje hebben afgezet, rijden we naar Tysons Corner. Wij hebben kaartjes voor de film Up! in 3D en Kai, Michael en Charlie gaan The Hangover kijken. De recensies voor Up! zijn heel goed en het is maar goed, dat Rick van tevoren online de kaartjes heeft gekocht. Onze voorstelling is uitverkocht!

De jongens maken zich nog even zorgen, want The Hangover is "rated R", wat betekent, dat je onder de zeventien niet naar binnen mag zonder ouder. Kai en Michael zijn zeventien, maar Charlie nog niet. Voor de zekerheid gaat Rick naar binnen met een Hangover kaartje en Charlie met een Up! kaartje, maar geen haan, die naar de leeftijden kraait.

Up! voldoet aan alle verwachtingen. Het is wat melancholisch in het begin, grappig in het midden en aandoenlijk aan het einde. Het is een film met alle Disney ingredienten (dood, niet aanwezige ouders etc.) en een heel apart verhaal. Zeker in 3D is hij zijn geld meer dan waard.

Onze film is eerder afgelopen, dan die van de jongens, en we hebben afgesproken, dat ze ons bij T.G.I. Friday's zullen treffen. Daar krijgen we al gauw een tafeltje. Kai bestelt de gefrituurde boontjes als voorafje en zelfs Charlie, die niet van boontjes houdt, zie ik er stiekem toch een paar eten.

Sinds we hier voor het laatst aten is er een nieuwe pagina aan het menu toegevoegd: Right portion, right price. Daarop staan gerechten, die tussen de $6,99 en $9,99 kosten en kleinere porties zijn. Precies mijn ding dus en ik bestel de "dragonfire" kip voor $8,29.

Daar krijg ik geen spijt van. De kipfilet is gemarineerd in een pittige Kung Pao saus met daarbovenop ananassalsa. Het geheel wordt geserveerd met bruine rijst met worteltjes erdoor en broccoli en mandarijntjes. Inderdaad precies de goede portie, niet teveel en niet te weinig.

T.G.I.Friday's was het eerste restaurant, waar we na aankomst in de VS aten, waardoor ik me altijd wat nostalgisch voel, als we er eten. Dit was, waar we giechelend kennis maakten met gevulde "aardappelschillen". Die zijn toch voor varkens, dachten wij, tot we ze proefden en ons realiseerden, hoe lekker ze ook voor mensen kunnen zijn. Na al die jaren blijft dit een van de betere ketens in de VS.

Zondag

Al om half negen stappen Jan en ik op de fiets. We willen de drukte van de Tour de Cure, die vandaag in Reston wordt gehouden, voor zijn. Ricks collega's van Microsoft doen aan die Tour mee, maar vanwege het drukke weekend van vorige week hebben wij daar dit jaar vanaf gezien.

Het is werkelijk schitterend weer. De luchtvochtigheid van de afgelopen dagen is helemaal verdwenen. Het is zo vroeg al warm genoeg om in korte mouwen te fietsen. Fijne bijkomstigheid van de race later vandaag is, dat bij alle oversteekpunten (waarvan sommigen best gevaarlijk zijn) politie staat om ons over te helpen.

Binnen het uur bereiken we Herndon. Het wordt al flink druk met fietsers, dus we besluiten niet verder te rijden. Op de terugweg zien we nog een dikke groundhog langs de kant. In de verte zie ik ook een klein hert grazen, maar verder houdt het wild zich met de drukte op het pad verborgen.

Onderweg heb ik Jan en Paul uitgenodigd voor het avondeten. Ze hadden een tijdje geleden al gegrapt onze nieuwe deckset in te willen wijden en dit weer is daar perfect voor. Bij Whole Foods haal ik kip en biefstuk en pinda en teriyaki marinade voor sate. Daarbij serveren we dan komkommersalade en stokbrood en Jan zal een salade meebrengen. Toe angelfood cake met verschillende verse bessen en slagroom, wat er neem ik aan goed in zal gaan.

Als ik thuiskom staat er een kooi met een babyvogel op tafel. Kai en Saskia hebben die onder een enorm hoge boom in de tuin van de buren gevonden en van de katten gered. Het diertje heeft gespikkelde veertjes en hopt, maar kan nog niet vliegen. Het nest zit veel te hoog om het erin terug te zetten.




De dieren zijn zeer geinteresseerd (let op Meike achter de kooi en Sushi onder de tafel staat niet op de foto)

Het probleem is nu: hoe gaan we voor dit diertje zorgen, zodat het overleeft? Kai belt met het Wild Bird Center hier in Oakton. Het eerste advies is natuurlijk terugzetten in het nest, maar dat is onmogelijk.

Dan krijgt Kai het telefoonnummer van de Wild Bunch Wildlife Rehabilitation. Op het antwoordapparaat daar staat, dat als je een jong vogeltje buiten het nest vindt, je het moet laten, waar het is. De ouders komen het dan weer voeden. Er zit niets anders op, dan het diertje terug te zetten, ondanks het kattengevaar. Duidelijk zal het ons anders ook niet lukken het in leven te houden.

Tijd om de komkommersalade te gaan maken en het vlees te marineren. We hebben al lang geen gasten meer gehad bij het avondeten. Ik zie erg uit naar een gezellig avondje met vrienden als afsluiting van alweer een heerlijk weekend.