Een wel erg warme rondleiding!

Gisteravond heb ik mijn familie van vandaag gevraagd of we misschien om tien uur in plaats van half tien zouden kunnen beginnen.  Gelukkig hadden ze daar geen problemen mee, want net dat extra halve uurtje slaap helpt met uitgerust opstaan om acht uur.

Het is zo vroeg al 28 graden en het belooft de warmste dag van het jaar tot nu toe te worden.  Ik ben blij dat ik niet al mijn luchtige kleding mee naar Aruba heb genomen, want het meeste ervan zit natuurlijk in mijn tas, die nog in Newark staat. Ook mijn Teva sandalen zitten daarin, maar ik kan op mijn Fitflops ook heel ver lopen.

Gauw maak ik een gebakken eitje en een bakje aardbeien met slagroom als ontbijt.  Rick brengt me naar de metro, die vandaag keurig op tijd rijdt.  Het is wel even een omschakeling van het strand in Aruba gisteren naar een dag in de stad vandaag.  Dat het zelfs warmer dan het Caribisch gebied zal worden is eigenlijk ook vreemd.

Om kwart voor tien stap ik bij het Smithsonian station uit.  Ik help wat toeristen op weg, die allemaal wild rondkijkend bovengronds komen.  Keurig om tien uur komen mijn Belgische compagnons van vandaag op me aflopen.

N. en A. zijn de ouders en de jongeren zijn hun volwassen kinderen C, J, en C en C's vriendin C.  Zij zijn vers uit Belgie, dus de hitte zal voor hen nog wel zwaarder voelen.  Ik zeg dat we onderweg kunnen stoppen en er zijn plaatsen waar we water kunnen kopen.  Verder kunnen we vanmiddag als het echt niet te harden wordt (de voorspelde gevoelstemperatuur is 41 graden) een stuk met de metro doen.

In de schaduw vertel ik over de geschiedenis van de stad.  Op een dag als deze is het zaak de schaduwplekjes op te zoeken, die soms niet zo makkelijk te vinden zijn.  Ik heb dan ook mijn hele "warme dagen" route in mijn hoofd.

Die houdt ook het ene schaduwplekje voor het Washington Monument in.  Alleen staan daar al wat mensen.  Ik besluit dat er nog voldoende ruimte is voor ons en leid iedereen erheen.  Het verhaal over het ontstaan van het Washington Monument vind ik altijd heel leuk om te vertellen.  Het heeft zo lang geduurd voor die obelisk eindelijk af was!

In de schaduw van het Monument "koelen" we even wat af.  Hier staat ook wel wat wind, maar echt afkoelen doet het niet.  Tegen de tijd dat we bij het Tweede Wereldoorlog Monument zijn druipt het zweet al van me af en ben ik blij een doekje mee van huis te hebben genomen.

Het Tweede Wereldoorlog Monument heeft nauwelijks schaduw dus lang blijven we er niet rondlopen.  Het is ook heel rustig overal, waarschijnlijk is iedereen de musea ingevlucht.  Daar ging althans het merendeel van de mensen, die ik vanochtend op weg hielp, heen.

Achter het monument laat ik nog het grappige "Kilroy was here" tekeningetje zien.  Een luchthartig deel van het monument waar de meeste mensen geen weet van hebben.  We staan hier naast de Reflecting Pool waarin het Lincoln Memorial vandaag mooi weerspiegelt.

Na de nodige foto's zoeken we de schaduw weer op.  Na een korte pit stop lopen we naar het concessiestandje en halen waters voor iedereen.  Heerlijk, koud water!  Het flesje wat ik mee had is op en was toch al lauw tot warm.  Het is zaak snel te drinken voor het opwarmt.

We lopen naar het Vietnam Veteranen Memorial, ook hier is het vrijwel leeg.  Ik vind het leuk hoe geinteresseerd iedereen ondanks de hitte is.  Na mijn uitleg over de symboliek van dit monument lopen we er snel doorheen, hoewel ik de symbolen op de muur ook nog laat zien.  Dit zwarte graniet absorbeert de warmte en dat is te voelen.

Zoals altijd is het verreweg het drukst in het Lincoln Memorial.  Hierboven staat buiten tenminste een windje, maar binnen is het niet te harden.  De vele bomen overal zijn wel fijn voor schaduw.  Die vinden we dan ook een beetje bij het volgende monument, Korean War Memorial.

Dit blijft favoriet voor mij.  Ik ontdek telkens weer nieuwe dingen in de beelden en foto's op de muur.  Hier is aan de overkant weer een kans op koud water, maar die laten we allemaal gaan.

We lopen naar het Tidal Basin en bekijken het Martin Luther King Jr. Memorial.  Ik moet hier wel even lachen, want er zijn groepen tieners aanwezig, die allemaal in de schaduw zitten.  Eentje lijkt zelfs wel naast het beeld te liggen slapen. Iedereen ziet er ook zeer verhit uit.  Ik noem het de verzopen kat look en ik ben daar zelf kampioene in!

Langs het Tidal Basin geven de kersenboompjes wat schaduw en we lopen naar het Franklin Delano Roosevelt Memorial.  Daar is een waterfontein en we vullen wat flessen op.  Het water is nog net niet lauw zoals het later deze zomer zal zijn dus nog te drinken.

Ook hier is het leeg.  Ik zie dat het inmiddels 34 graden is met een gevoelstemperatuur van 38 graden.  Het is jammer dat het zo warm is, want verder is het prachtig weer met mooie blauwe luchten. We bekijken de vier "kamers" (voor iedere termijn van Roosevelt's presidentschap een) van dit monument en lopen dan verder.

 

Intussen is het mij wel duidelijk dat we eerder bij de Old Ebbitt Grill gaan aankomen dan half twee, de vroegste reservering, die ik voor zeven personen kon maken.  Ik probeer Mark te bellen, maar AT&T werkt niet mee.  Bijna bij het Jefferson Memorial lukt het eindelijk en hij stelt me gerust dat onze tafel al klaarstaat.

We bekijken het Jefferson Memorial en ik vind het daar altijd lekker koel in de zomer.  Het tocht er namelijk enorm.  Ik merk aan mijn gezelschap dat ze nu wel toe zijn aan wat airconditioning. Maar goed dat we nu naar het restaurant lopen.

Dat is nog een hele tippel en gedeeltelijk heuvel op.  Onderweg komen we nog langs wat interessante gebouwen en beelden waar ik over vertel.  We hebben echter nu maar een doel: airconditioning! Ik denk weleens dat mensen niet aan Washington denken als een (sub)tropische locatie, maar in de zomer kan het echt wel zo zijn!

Vlakbij de Old Ebbitt Grill zit altijd een dakloze blanke veteraan en ik geef hem wat.  Naast hem zit nu ook een donkere man, die zegt ook veteraan te zijn, en ik geef hem ook wat.  Het Veteranen Ministerie zit hier maar een paar blokken vandaan, schrijnend is het, maar ik weet natuurlijk niet het hele verhaal.

Mark heeft de beste tafel voor grotere groepen klaar voor ons!  Voor in het restaurant en vrij prive, Tony gaf mij deze tafel vaak en ik vind het lief dat Mark dat voortzet.  Ik mis Tony best in dit restaurant en vind het nog altijd jammer dat ik geen afscheid van hem heb kunnen nemen.

Ze hebben hun verschillend gekleurde tomaatsalade met burrata weer op het menu en die bestel ik.  De rest bestelt salades en de French dip.  Ik denk dat die laatste niet was wat de dames dachten. Het is een broodje met veel rundervlees en wat kaas dat in een bouillon gedoopt moet worden.  Ik heb dat nog nooit in Frankrijk gezien, dus geen idee waar dat "French" van komt.

Toch lijkt iedereen van zijn of haar maaltijd te genieten, al gaat een van de French dips niet op, en het is gezellig.  De serveerster doet goed haar best en komt regelmatig, maar niet irritant vaak, vragen hoe alles is.  Ik krijg extra kaas bij mijn salade van haar met een grote glimlach.

Al voor we gingen eten werd bepaald dat we inderdaad de Metro tussen het Witte Huis en het Capitool gaan nemen.  Ik wil nooit dat men zal zeggen dat ik dat heb opgedrongen dus laat altijd de weg naar het Capitool zien voor we naar de Old Ebbitt Grill gaan.  Maar het is onvoorstelbaar heet en vochtig dus hun keuze verbaast me niet.

We bezichtigen eerst de achterkant van het Witte Huis en aan de voorkant vertel ik over de geschiedenis ervan. Het valt me op dat er maar weinig protesten zijn vandaag, al zagen we onderweg wel een grote parade van Falun Gong.

Na de nodige foto's lopen we naar de metro.  McPherson Square is ook het dichtstbijzijnde station voor hun hotel.  Ik help ze Smartrip kaarten te kopen en dan nemen we de eerstvolgende trein naar Capitol South. We stappen zes stations later uit en ik bedenk me dat dat best een end wandelen is inderdaad.

We nemen de lange roltrap naar boven en lopen eerst naar de voorkant van het Capitool waar zowaar beide "huizen" (zoals ze ze hier noemen in plaats van kamers) in sessie zijn.  Ik vertel over het gebouw en hoe het Congress ontstond en dan lopen we verder.

Na een korte uitleg over het Hooggerechtshof, de juridische macht van het Trias Politica van dit land (die ik eigenlijk het interessantst vind) lopen we naar de grootste bibliotheek ter wereld, het Jefferson gebouw van de Library of Congress.

Zoals altijd maakt dit gebouw indruk.  We bekijken de grote leeszaal en dan laat ik de speciale details in het gebouw zien (aluminium in plaats van zilver?!).  Thomas Jefferson's bibliotheek is ook erg leuk om te zien. We bekijken de 15e eeuwse bijbels en als laatste de historische kaarten van de VS.

Eenmaal weer buiten nemen we afscheid.  Ik hoop via Facebook nog contact te houden, want het was weer een heel leuke dag met gezellige mensen.  Ik ben daarom ook blij met Facebook, ik heb nog steeds goed contact met mensen (hallo als jullie meelezen!), die ik een aantal jaren geleden heb rondgeleid.

Rick baant zich intussen een weg door het drukke verkeer van Washington om mij in onze huurauto op te halen.  Hij vroeg of ik naar een dichter bij museum kon lopen, maar hij heeft kennelijk de temperatuur buiten niet gevoeld. Ik weiger een extra stap te zetten en hij haalt me tegenover de Library of Congress op.  We moeten de huurauto bij Avis op Reagan National Airport afleveren.

Dat gaat makkelijk en dan lopen we naar de terminal, nog best een flinke wandeling in de hitte, blijkt.  Onderweg komen we langs de Abingdon plantation.  Zo vreemd in een vliegveld, de plantage is er niet meer, enkel ruines, maar er staat nog van alles erover op een bord.  Dat staat echter in de zon en voor het eerst ooit heb ik er geen interesse in!

In de terminal gaat Rick onze bagage halen en ik op zoek naar een flesje water. Ik koop een Hint flesje met ananas smaak. Terug in de bagage claim roept Rick mij met onze vier tassen.  We slepen ze naar de taxi rij en daar staat een flinke rij!

Na iets meer dan een half uur zijn wij eindelijk aan de beurt en rijden met een vriendelijke Alexandria taxi chauffeur naar huis.  Zin of energie om uit te pakken heb ik absoluut niet.  Rick sleept de tassen naar binnen en  stelt voor avondeten te gaan halen.

Daar hoef ik niet lang over na te denken, ik wil iets kouds en dat is sashimi en sushi.  Rick haalt het op bij Yama en voor hemzelf eten bij Al Nakheel ernaast. Het smaakt allemaal prima. Saskia is nog eens naar Finding Dory intussen.

Als snack neem ik de Sambal Goreng Kentang uit Aruba meegenomen.  Helemaal wat ik me van vroeger herinner! Zo lekker!  Gelukkig heb ik er zes zakken van meegenomen.

Morgen heb ik "vrij" en veel te doen.  Waarom is de zomer toch altijd zo druk?  Ik zou dat naar januari of februari willen verplaatsen! Het blijft mijn favoriete seizoen en vandaag ondanks de hitte een dag met een sterretje.

Dag 9 Aruba: Een avontuurlijke terugreis

Rick heeft zijn telefoonwekker op dezelfde tijd gezet als hij gewoonlijk op moet staan voor zijn werk, 7:10 dus.  Ik ben al zeker een uur ervoor wakker, maar doezel nog wat door tot die wekker gaat.  Ik ben al vrijwel ingepakt dus hoef me enkel aan te kleden om te gaan ontbijten.

Rick heeft nog meer te doen, maar zegt dat na het ontbijt wel af te maken.  Prima en we lopen naar Bugaloe voor een laatste ontbijtje hier.  Myrthe is er weer en behalve ontbijt (voor mij weer de spiegeleieren en Rick neemt een tosti) koop ik ook een Bugaloe damesshirtje.  Het is mouwloos, eigenlijk niet mijn favoriet, maar ik vind het zo leuk en vrolijk.  Met de hitte thuis zal ik het heus wel dragen.

We nemen afscheid van Bart en Alex van Unique Sports en Myrthe en lopen terug. Rick gaat verder inpakken en ik besluit een laatste strandwandeling naar de kleurrijke vissersbootjespier te maken. Nog even dat zachte Arubaanse zand tussen mijn tenen.  Ook nu weer zijn de vogeltjes er om iedereen, die dichtbij komt, aan te vallen.  Hun nest moet ergens in de buurt zijn.

 

Op de terugweg bedenk ik me dat ik voor het eerst sinds we hier komen (bijna ieder jaar sinds 2003) me niet een beetje verdrietig voel om het eiland te verlaten.  Natuurlijk had ik graag wat langer willen blijven, maar ik voel me zeer tevreden over deze vakantie en vind naar huis gaan ook weer prima.

 

 

 In het verleden denk ik dat ook het feit dat we altijd aan het einde van de zomer gingen en de kinderen na de vakantie vrijwel meteen weer naar school vertrokken meespeelde.  Nu zien we Katja en Saskia weer bijna onmiddellijk bij thuiskomst en Kai over minder dan twee weken.

Rick en ik hebben in ieder geval ook met zijn tweetjes genoten.  Terug op de kamer pakken we de laatste spulletjes in en roepen dan Francesco, de bellman, die we al jaren kennen.  Ik check uit, terwijl Rick de auto haalt en niet veel later zijn we op weg naar het vliegveld.

We hebben alle tijd en rijden nog even langs Eagle Beach voor een laatste blik op de Caribische zee.  Bij het vliegveld brengt Rick de auto terug, terwijl ik met de bagage in de terminal wacht.  We vliegen weer eerste klas naar Newark en gaan inchecken bij die balie.

“Heb jij mijn paspoort uit de kluis gehaald?”, vraagt Rick daar verschrikt.  Nee, die hele kluis in de kamer is me ontschoten!  Grote schrik, want niet alleen Ricks paspoort ligt daarin, maar ook de sierraden, die we van de week kochten voor mij en de meisjes.

Er zit niets anders op dan dat Rick een taxi terug naar het hotel neemt.  Gelukkig is dat maar een kwartiertje rijden en hebben we zo’n enorme slag om de arm qua tijd genomen.  Iets meer dan een half uur later is Rick terug met paspoort en sierraden.  Oef!

Hier in Aruba moeten we door de Amerikaanse douane en er zijn drie paspoortcontroles en twee veiligheidscontroles met schoenen af etc. In het verleden hebben we hier bijna onze vlucht door gemist dus we zijn er wat bezorgd over.

Dit keer gaat het echter gelukkig van een leien dakje!  De Arubaanse paspoortleesmachine werkt veel sneller dan een beambte en de Arubaanse veiligheidscontrole heeft maar een korte rij.  Ik kijk nog even heel gauw in de winkel of ze een Libelle hebben, maar helaas.

Nu moeten we onze bagage weer ophalen en door de Amerikaanse immigratie en douane.  Gelukkig hebben we allebei Global Entry waarmee we binnen vijf minuten er doorheen zijn!  Wauw, dat is een record hier waar we zo vaak in ellenlange rijen hebben gestaan!

Gelukkig ruikt de douane hond mijn meegebrachte etenswaren niet (voornamelijk droog spul, vandaar waarschijnlijk) en we kunnen de tassen weer op de lopende band gooien.  Nu moeten we nog door de Amerikaanse veiligheidscontrole, weer schoenen uit etc., en dan zijn we erdoor!  Nog nooit van tevoren is het zo snel gegaan!

We hebben zelfs nog tijd voor een laatste Amstel Bright en bestellen die bij One Happy Bar.  Als de bartenders daar doorhebben dat ik Nederlands spreek willen ze van alles weten.  Ze zeggen in deze terminal bijna nooit Nederlanders tegen te komen.  Klopt wel, want alle vluchten hier vertrekken naar de VS.

Rick en ik hebben dus eerste klas stoelen, maar hij zit in rij 3 en ik in rij 4.  Bij de balie vragen we of we bij elkaar kunnen zitten en dat wordt rap geregeld.  We zitten nu beiden in rij 4.  Na een drankje stijgen we voor op schema op.

De Palm Island uit de lucht

De flight attendants zijn beiden ook Europees, de ene Iers en de ander Engels.  We kletsen even over het werken in de reiswereld wat ik ook zoveel jaren heb gedaan.  Ik heb altijd een zwak voor United gehad, want we gebruikten hun computersysteem bij American Express en ik heb heel wat (gratis) met ze gereisd in die tijd.

Als lunch hebben we de keuze tussen kip en zalm.  Ik hoef daar geen seconde over na te denken en kies de zalm.  Eerst krijgen we een wijntje met een bakje warme nootjes voorgeschoteld en dan de lunch.  Die is erg lekker, moet ik zeggen!  Als toetje krijgen we een vers  gebakken chocolade chip koekje en ook dat gaat er goed in.

Dan schrijf ik dit blog en speel Candy Crush Saga en lees Suske en Wiskes.  De vlucht vliegt, letterlijk, voorbij!  Voor we het weten zetten we de afdaling naar Newark in.  Daar komen we ongeveer een half uur voor op schema aan. 

Als we geland zijn ziet Rick dat hij een sms van United Airlines heeft dat onze vlucht naar Washington gecancelled is.  We kijken gauw op de app en alle vluchten naar beide vliegvelden dichtbij ons zijn geannuleerd! 

Wat nu?  Rick belt nog met United, maar ook de Delta vlucht waar ze ons op willen boeken wordt net geannuleerd terwijl ze dat doen.  Ze hebben geen vluchten open tot morgenmiddag. We besluiten dat er niets anders opzit dan een auto te huren.  Terwijl Rick dat met Avis regelt probeer ik onze bagage nog mee te krijgen.

Dat kan echter wel twee uur duren en daar willen we niet op wachten. Gelukkig ben ik door schade en schande wijs geworden en heb medicaties in mijn handbagage en alle nodige toiletspullen dubbel.  Als we vrijwel meteen vertrekken zullen we tenminste hopelijk nog voor middernacht thuis zijn.  Het is tenslotte bijna 400 kilometer rijden!

De auto ophalen gaat gelukkig vlot en door het New York en Newark spitsuur banen we ons een weg naar het zuiden.  Al gauw lost het verkeer gelukkig op en schiet Rick goed op.  We hebben een Mazda 3 en vinden beiden de stoelen hoogst oncomfortabel. Voor we het weten hebben we beiden rugpijn!

Het verkeer blijft goed en we schieten lekker op.  Ongeveer halverwege stoppen we om te plassen en wat te eten te halen.  Er is een lekkere bakkerij en ik neem een baguette met kalkoen, brie en appel. Rick heeft volkoren croissants met ham en kaas. In de auto eten we het op.

Net voor tienen rijden we onze oprit op.  Wat ben ik blij thuis te zijn, zeg!  Wat een dag! Saskia en de dieren, vooral Cosmo, zijn dolblij ons te zien. Hopelijk gaat het lukken vannacht goed te slapen.

Day 8 Aruba: Lekker strand, snorkelen en eten

Onze laatste volle dag Aruba en we zijn vast van plan van iedere minuut optimaal te genieten.  We staan dan ook keurig om acht uur op (ik hoop dat thuis vol te houden, voor de vele rondleidingen de komende weken moet ik zelfs om kwart voor acht op). 

Bij Smit en Doorlas in de lobby halen we ijskoffies en lopen dan naar Bugaloe.  Daar bestellen we beiden het boerenomelet, heerlijk!  Dit uitzicht ga ik echt missen, gelukkig weten we beiden dat we terug naar dit eiland willen, net als Disney World, ha ha.

We hebben onze snorkelspullen al mee en zijn van plan bij Malmok te gaan snorkelen..  Rick probeert al de hele week een Aruba Rocks! sticker voor zijn auto te krijgen, maar dat winkeltje is alleen van zes tot negen 's avonds open.  Op het raam stond echter een telefoonnummer dus dat bel ik eens.

Het blijkt dat de eigenaar binnen vijf minuten aanwezig kan zijn voor ons.  Helemaal perfect, want het winkeltje ligt op weg naar het strand.  De eigenaar is heel aardig en we kopen een heel aantal stickers.  Misschien vinden de kinderen ze ook leuk voor hun auto, na zoveel jaar hier geweest te zijn.

Het zeewater is koud vanochtend!  Ik ben blij met mijn "shorty", een wet suit met korte mouwen.  Al meteen ziet Rick een zusterhaai onder een rots.  Ik maak er een foto van, voornamelijk om het te herinneren, want hij of zij laat zich verder niet zien.

Wel zie ik ook prachtig gekleurde vissen en het is weer genieten.  Jammer dat we het beiden maar een uurtje volhouden door het koude water.  Jammer genoeg geen schildpadden gezien tijdens het snorkelen dit keer, maar tijdens de bootritten des te meer.

Op de terugweg gaan we nog even kijken of een van de nesten is uitgekomen, maar dat is niet het geval.  We hebben allebei nog zin in een haring en halen die bij Daily Fish.  Ik kan het niet laten ook een bakje Hollandse garnalen te kopen, heerlijk!

Voor we terug naar het hotel gaan gooien we de auto vol zodat we dat morgen niet meer hoeven te doen.  Mijn doel om terug te zijn en te gaan genieten van onze palapa, die aan de rand van zee staat vandaag, was twaalf uur en we zijn er om kwart over twaalf, dus prima.

We lezen en nemen af en toe een duik.  Jammer genoeg gaan de magen op een gegeven moment rommelen en we lopen naar Bugaloe.  We bestellen beiden de grouper sandwich en kletsen intussen met Myrthe, die we hier al jaren kennen.  Zij hebben inmiddels twee kleintjes en op een gegeven moment denkt ze wel dat ze terug naar Nederland zullen gaan.

Als dessert proberen we de gelato van Cioccolato naast het restaurant.  Ik neem aardbeien en ananas, maar zoals zo vaak is het me veel te veel.  Ik verlang dan naar de bolletjes van de Nederlands Italiaan, een bolletje, op zijn hoogst twee, is genoeg voor mij.

Rick gaat op de stoel onder de palapa lezen, maar ik wil nog eens rond de rotspartij dichtbij het hotel snorkelen.  Daar krijg ik geen spijt van, want ik zie een grote inktvis uit zijn hol. Dat gebeurt zelden.  Terwijl ik hem gadesla en observeer, zie ik dat Disney hun bewegingen perfect heeft uitgebeeld in Finding Dory en de Little Mermaid.

Terug bij de palapa lees ik tijdschriften en Suske en Wiskes.  De tijd vliegt!  Voor we het weten loopt het tegen vijven en nemen Rick en ik nog een laatste duik in zee en zwembad.  Deze vakantie is weer zo snel gegaan!  Het is wel fijn dat we nog zoveel zomer voor de boeg hebben en veel dingen om naar uit te kijken.

We doen droge spullen aan en lopen dan naar Bugaloe, waar Myrthe weer een tafeltje voor ons heeft gereserveerd. Ik bestel de Oasis, tequila, blue Curacao en Sprite, heerlijk!  Rick neemt een emmertje Amstel Brights, maar krijgt die natuurlijk niet op.  We nemen er een paar mee naar de kamer voor na het avondeten.

De zonsondergang is helaas niet zo mooi vanavond. Eigenlijk vind ik die vaak mooier thuis met van die vlammende kleuren.  Daar is het hier te vochtig voor.  Toch blijven we om ernaar te kijken en als de zon eenmaal onder is komen de mooie kleuren wel.

Roze zand!

Dan maken we ons klaar voor ons laatste avondmaal in Aruba.  Dit keer gaan we naar Passions.  Het is lekker dichtbij en op het strand, vandaar altijd favoriet voor de laatste avond.  We krijgen een tafeltje aan het water en het geluid van de golven en het zachte live bandje maken het heel romantisch.

We nemen beiden een voorafje, ik de meloen met feta salade en Rick gerookte zalm met gevulde pepers.  Als hoofdgerecht heb ik het koude visvoorafje met mosselen, gamba's, scallop en halve kreeftstaart.  Dat is meer dan genoeg eten en erg lekker.  Ricky is onze serveerder en maakt ook een paar foto's van ons. 

Na het eten neemt Rick nog een paar foto's van mij bij de beroemde divi divi boom en dan is het echt klaar met vandaag.  Zoals altijd heb ik de afgelopen paar dagen al mijn spullen weer ingepakt en Rick doet zijn dingen vanavond. Morgen hoeven we gelukkig niet voor dag en dauw op, maar onze vlucht is vroeger dan anders dus tijd om nog te zwemmen zal er helaas niet meer zijn. 

Het was werkelijk heerlijk deze week, maar we hebben beiden ook weer zin om huiswaarts te gaan.  De komende weken zijn er zoveel dingen om naar uit te zien.  Ook heb ik de komende tien dagen zeven rondleidingen, dus het wordt druk!

Vissenfoto's (en inktvis) van vandaag staan hier

Dag 7 Aruba: Snorkel de snorkel

Keurig om acht uur staan we naast ons bed.  Ik was al wakker, maar las wat op mijn telefoon tot Rick ook zijn ogen opensloeg.  Vandaag heb ik geen zin in "officieel" sporten, ik ga het vele snorkelen dat we vandaag gaan doen als "sporten" zien.

We lopen eerst naar de palapa op het strand, die we hebben gereserveerd, en leggen onze baddoeken op de stoelen.  Rick wilde er vandaag en morgen heel graag een hebben.  Ik betwijfel dat we vandaag veel tijd zullen hebben hem te gebruiken, maar we zullen zien. 

Bij Bugaloe bestel ik de spiegeleieren met toast en Rick de omelet.  Misschien dat ik die morgen ook neem, hij ziet er wel erg lekker uit.  Natuurlijk smaakt alles nog beter met het uitzicht hier!

Na het ontbijt lopen we even langs het pad naar de gekleurde Adirondack stoelen op het strand waar ik iedere reis hierheen foto's van wil nemen.  Ik kon ze eerst niet vinden, maar zag tijdens het snorkelen gisteren dat ze naar een ander strandje verplaatst zijn.

We hebben wat drankjes nodig en gaan op weg naar onze snorkelplaats even langs Super Food.  Rick vraagt of ik niet meer Nederlandse snacks wil.  Tuurlijk wil ik dat wel, maar ik heb vorige week al alles ingeslagen wat ik echt ook eet.  Onze kast ligt nog vol met drop en pepermunt, die maar heel langzaam op komen. Ik houd me dus in.

Bij Boca Catalina gaan we het water in en zien meteen een heel aantal zeesterren.  Zoveel en zo groot hebben we ze nog niet eerder gezien!  Jammer genoeg is het water erg troebel en is het wel leuk snorkelen, maar minder geschikt voor foto's.

Na een uurtje zwemmen we terug, want we zijn een flink eind afgedwaald.  Dit zwemmen is dus echt wel sporten.  Op de terugweg vindt Rick een inktvis in zijn hol.  Jammer genoeg lukt het ons niet hem eruit te krijgen, maar op de foto's is hij duidelijk te zien.

Op de terugweg stoppen we bij het Aruba Rocks winkeltje waar Rick een sticker voor zijn autoruit wil kopen.  Ze zijn echter alweer gesloten, de laatste keer dat we erlangs liepen ook. We zullen het nog eens proberen morgen, maar meer tijd hebben we niet.

Eindelijk hebben we dan even tijd om van de palapa te gaan genieten.  Alleen zit er een dame vlechtjes in de haren van een meisje te doen op onze stoelen.  Ik meld dat dit onze palapa is en ze verplaatst zich naar een andere verlaten palapa. 

Na een Suske en Wiske gelezen te hebben laat mijn maag zich horen.  Lunch gaan we ook bij Bugaloe eten, voor het eerst deze vakantie. Ik kies het stokbroodje BLT en dat smaakt me prima.  Rick heeft de biefstuk sandwich.

Dan halen we onze duik- en snorkelspullen en voegen ons bij de beginnende duikers en een meer gevorderd stel, waarvan Rick en de man in gesprek raken omdat ze beiden in Washington werken en dezelfde mensen kennen.  Ik ben weer de enige snorkeler.  Grappig hoe ik verschillende kinderen mis bij sommige activiteiten.  Zo was Kai altijd mijn snorkelbuddy.

Erg vind ik het niet.  Ik ben juist blij een herkansing te krijgen bij Pedernales, nadat mijn camera er donderdag stuk ging.  De fel gele en blauwe Queen angels zwemmen er namelijk altijd rond en zijn anders zeer verlegen en moeilijk op de foto te krijgen vissen.

Het is vandaag helderder dan donderdag en ik krijg een aantal goede foto's. Ook zie ik Rick onder me langs zwemmen.  Jammer genoeg zijn er vandaag geen schildpadden te bekennen.  Net na vieren zijn we terug bij de pier.

We zoeken onze palapa stoelen weer op en lezen en zwemmen wat.  Dan trekken we droge kleren aan en lopen naar Bugaloe voor happy hour.  Daar bestelt Rick weer zijn favoriete Amstel Bright biertje, maar ik heb mensen aan een blauwgroene cocktail zien zitten en ik bestel de Blue Lagoon ook.  Erg lekker en niet te zoet, die moet ik voor thuis onthouden.

Het personeel zingt weer allerlei hits voor ons en Rick maakt een Powerpoint met hun foto's en het Bugaloe logo.  Ze vinden het prachtig.  Het zijn ook echt goede zangers.  Wij blijven dit de leukste plek aan Palm Beach vinden.  Vriendelijke mensen, lekker eten en een super sfeer!

We blijven dit keer tot net na zonsondergang en gaan ons dan klaarmaken voor het avondeten bij Barefoot. We krijgen een tafeltje in het zand onder de gigantische palapa.  Gustavo wordt onze ober en is superaardig en heel attent.

We beginnen met voorafjes.  Ik heb de meloen met prosciutto salade, die best groot is en ook erg lekker en fris!  Rick heeft de Nederlandse crabcakes, die inderdaad heel anders smaken dan de Amerikaanse, al heb ik in Nederland nog nooit crabcakes op het menu zien staan, maar dat kan ik gemist hebben.

Als "hoofdgerecht" neem ik de biefstuk tartaar, die ook best een groot voorafje is.  Bij elkaar meer dan genoeg eten voor mij.  Rick heeft de snapper met Old Amsterdam, hij geeft mij een stukje en dat smaakt heerlijk.  We hebben nog een heel klein plekje voor dessert vrij en alweer wordt dat chocolade mousse, witte en melk dit keer.  Rick eet er het merendeel van, het is mij iets te zoet.

Overal lezen we over Pokemon Go en ik baal ervan dat die app er niet voor Windows Phone is.  Ik wil Ricks werk altijd ondersteunen door een Windows Phone te houden (en de camera's van die telefoons zijn de beste), maar het gebrek aan apps vind ik soms erg jammer.  Gelukkig heeft Rick een iPhone mee en laden we de app daarop.  Eens kijken of er Pokemons op Aruba zijn, morgen.

Vissenfoto's van vandaag staan hier.

Dag 6 Aruba: Antilla wrak snorkelen en meer snorkelen

We slapen vanochtend een kwartiertje uit tot kwart over acht.  Ik eet een paar plakjes kaas om wat in mijn maag te hebben en dan halen we ijskoffies beneden bij Smit en Doorlas.  Vandaag wil ik Palm Beach aflopen.  Ik betwijfel dat ik deze laatste dagen hier de discipline voor de fitnessruimte op kan brengen, maar er moet tenminste bewogen worden.

Het is weer prachtig weer en de kleuren zo mooi!  Rick loopt op blote voeten en ik op mijn Teva sandalen, die ook in het water kunnen.  We lopen langs de kleurrijke vissersbootjes waar vissers hun vangst binnenhalen.  We besluiten dat op de terugweg uitgebreid te bezoeken.

Bij Hadicurari zijn de kite surfing competities nog steeds in volle gang.  Het is er dan ook zeer druk met kite surfers, die af en toe uit het water springen.  Ook zien we schildpaddennesten waar sporen van baby schildpadjes te zien zijn.  Sommige gaan wel de verkeerde kant op, hopelijk niet vanwege het vele licht hier.

Ook hier staat een I love Aruba bord en daar wil ik heen.  Nu heb ik voordeel met mijn sandalen, want de weg door zee erheen is te ruig voor Ricks poezelige pootjes (geen idee waar die uitdrukking vandaan komt, maar ik vind het altijd zo'n leuke).  Hij loopt dus op het droge erheen. Ik vind het wel leuk om door het ondiepe, zeer heldere water met visjes erin te lopen.

Na een paar foto's beginnen we aan te terugweg.  Nu gaan we de pier met vissersbootjes op.  Als ik foto's wil maken van een kleurrijk vissersbootje komt een paar vogeltjes me letterlijk aanvallen. Of althans, ze vliegen op me af en net over me heen.  Ook de pelikaan, die vlakbij het bootje neerstrijkt,moet eraan geloven.  Of ze een nestje verdedigen?  We zien het nergens, maar grappig is het wel.

Terug in het hotel gaat Rick een duik in het zwembad nemen, want hij heeft badkleding aan.  Ik zoek de douche op en kleed me in droge kleding.  Dan gaan we op weg om pannenkoeken te eten.  Dat willen we eigenlijk bij Linda's doen, maar die blijkt op zondag gesloten.  Dan maar Diana's Pancakes Place vlakbij, naast de molen.

Daar krijgen we een leuk Delfts blauw aangekleed tafeltje en bestellen drankjes, voor mij een kopje koffie dat met een mini stroopwafeltje wordt geserveerd.  Onze pannenkoeken bestellen we bijna hetzelfde, ik met kaas, spek, appel en champignons en Rick met kaas, spek, ham en champignons. 

Het briesje maakt het aangenaam vertoeven op dit terras naast de Arubaanse molen (ooit uit Nederland overgekomen).  De pannenkoek vind ik heerlijk!  Lekker dun, knapperig en met ieder hapje een vulling.  Rick vindt hem ook lekker, maar vindt het iets te knapperig.  Ik vind hem zo veel minder machtig.

In de hotelkamer maakt Rick zijn duikspullen klaar.  Mijn snorkelspullen zijn makkelijk mee te nemen.  Om half een moeten we present zijn bij Unique Sports.  We maken kennis met Lilian, die de dive master gaat zijn.  Bas is net als donderdag kapitein.

Lara, een van de blauwe papegaaien van het hotel

Er zijn maar twee andere duikers, een stel uit Groot-Brittannie.  Dat is leuk, want we vertrekken maar liefst een half uuur vroeger dan het schema om half een.  Onderweg kletsen we gezellig en ik wijs het stel dat voor het eerst op Aruba is de schildpadden, die boven water komen om adem te halen.  We zien er twee.

Eenmaal bij het Antilla wrak gaan de duikers van boord en ik ga snorkelen.  Ik verwacht er niet veel van, want twee jaar geleden zag ik helemaal niets.  Dit keer zie ik het wrak echter vrij goed, al zijn er weinig bijzondere vissen te zien.  Toch houd ik het, tot verbazing van Bas, tot net voor de duikers klaar zijn in het water uit.

Op de terugweg zien we nog een paar schildpadden.  Ik hoop er nog een te zien tijdens het snorkelen, maar heb ze zo ook al goed gezien.  Veel vroeger dan we verwachtten zijn we terug bij de pier. Ik stel voor te gaan snorkelen bij de rotspartij hier vlakbij en dat lijkt Rick ook wel wat.

Dat wordt een erg leuke snorkelpartij!  We zien allerlei leuke vissen en draaien rotsen om waaronder allerlei verschillende soorten krabben "wonen" en gauw wegkruipen.  Vooral de French angels hier zijn altijd mooi, maar we zien ook rif inktvissen van heel dichtbij.

Na twee rondjes om de rotsen heb ik dorst en gaan we terug naar het zwembad waar Rick wat verfrissende drankjes voor ons gaat halen.  Ik ontspan intussen in het water wat mijn temperatuur heeft, lees badwater. 

Vanavond hebben we een tafeltje bij Bugaloe gereserveerd voor het happy hour.  We doen droge kleding aan en lopen erheen.  Myrthe heeft voor een prima tafeltje gezorgd en al genietend van het leuke gezang van de medewerkers van het restaurant schrijf ik mijn blog van gisteren en laad foto's op. Intussen genieten we van een "bucket of Brights", dit bier vind ik zelfs lekker.

Het wifi in het hotel is verschrikkelijk slecht, maar hier gaat het snel.  De tijd echter ook en mijn hoop dat ik ook dit blog klaar zou kunnen krijgen vervliegt al gauw.  We zien nog net de zonsondergang en haasten ons dan terug naar de kamer. Alweer in sneltreinvaart maken we ons klaar.

We hebben een reservering bij +297, een ultra modern uitziend nieuw restaurant.  We lopen er binnen vijf minuten heen en krijgen een tafeltje.  Op een tablet staat hun menu en dat zijn allemaal kleine hapjes.  Aziatische tapas zal ik ze noemen, maar de prijzen zijn schrikbarend!  Een hapje sushi voor $5, om een voorbeeld te noemen en de zalm is de helft van wat we bij onze sushi restaurants krijgen.

Twee van mijn gerechtjes, de biefstuk en scallops carpaccio

Dat gaat eigenlijk de hele maaltijd door.  Alles is prachtig gepresenteerd en smaakt ook zeer goed, de bediening is zeer attent.  Maar, ik heb een maaltijd van tien hapjes, ondanks vier gerechten, Rick iets meer vanwege zijn keuzes.  De rekening is alsof we een copieus en luxueus maal hadden, alleen ontbrak de ambiance en die is toch ook wel erg belangrijk.

We zijn het erover eens dat dit restaurant een leuk nieuwtje is, maar jee, we hadden niet verwacht zoveel voor zo weinig neer te tellen.  We vertrekken beiden nogal ontevreden en besluiten elders dessert te gaan zoeken.  Misschien is dit restaurant voortaan beter om even een voorafje te gaan eten, want het is wel lekker.

Het is heel gezellig in dit gedeelte van het eiland en we kijken eerst bij Cafe Rembrandt. Toen dit restaurant begon waren ze compleet Nederlands met allerlei lekkere gerechten.  Voor ons gevoel is het nu helemaal verAmerikaanst, al staat er nog wel sate op het menu.  Hun toetjes trekken ons niet aan.

Dan proberen we Papillon, Frans, maar gerund door Nederlanders dus wie weet.  Daar zien we een chocolade mousse trio (wit, melk en puur) op het menu staan en dat wordt het.  Het smaakt heerlijk en is gezellig zo middenin alle drukte van Palm Beach. 

Terug in het hotel kijken we nog de eerste helft van Frankrijk-Portugal, maar zijn te moe om de wedstrijd af te kijken.  We spieken dus gauw naar de uitslag voor we gaan slapen. Heel jammer dat Portugal won, maar het is niet anders!

Foto's van onze wandeling langs Palm Beach staan hier.

Vissenfoto's van vandaag staan hier.

Dag 5 Aruba: Dagje (voornamelijk) op het droge

Het lukt ons vandaag goed om keurig om acht uur onze bedden uit te komen.  Rick heeft echter geen zin in sporten, dus ik besluit een half uur elliptical in de fitness ruimte te gaan doen.  Dat gaat vlot met het mooie uitzicht en CNN kijken, hoewel de berichten uit de VS weinig vrolijk makend zijn.

Rick wacht me al op bij Bugaloe voor het ontbijt en we bestellen beiden een tosti ham en kaas en voor mij een lekker sterk kopje koffie.  Dan maken we ons klaar voor onze avonturen van vandaag.  We gaan vandaag naar ons bekende en onbekende plekjes op het eiland.

We beginnen in het noorden met de Alto Vista kapel.  Een oud kapelletje in de natuur met prachtige zichten op zee. Met de GPS vinden we het snel.  Vroeger zonder GPS was kaartlezen in Aruba altijd een hele kunst, die ik, zo zal later vandaag blijken, goed onder de knie heb na al die jaren.

Na de nodige foto's van het kapelletje rijden we door naar de grotten.  Hiervoor moeten we het Nationale Park Arikok binnen en moeten hier $11 per persoon aan entree betalen.  Ze hebben de weg dan ook helemaal opgeknapt.

Wij banen ons een weg naar de Fontein grot.  Daar wacht Jose ons op, een medewerker van het park, die ons een korte maar zeer interessante rondleiding geeft in de grot.  Hij laat ons de namen van vroege missionarissen zien en ook de rode tekeningen, die de Indianen 900 jaar geleden maakten. 

Door het droge klimaat hier is dat allemaal bewaard gebleven.  De grot is dan ook toen Aruba nog onder water lag gevormd.  Ver naar binnen kunnen we niet, want er zijn vleermuizen en hun guano is niet goed om in te ademen. Bovendien is het enorm warm in de grot.  Grappig, want bij ons in de buurt zijn de grotten juist altijd koel.

Als we weer buiten staan merk ik dat ik het natuurlijk weer eens niet zonder pit stop kan.  Gelukkig is er een restaurant vlakbij.  Rick heeft een veel grotere blaas dan ik en wacht in de auto. Tegen aankoop van een Diet Coke mag ik van hun toilet gebruik maken.  Opluchting, want het is net iets te druk om zoiets in de open lucht te doen.

Onze volgende stop is de Quadirikiri grot.  Dit keer geen gids, maar wel een interessante grot.  De vleermuizen vliegen ons hier om te oren.  Het middengedeelte is zo donker dat Rick en ik allebei struikelen.  In de derde "zaal" komt de zon door een paar gaten in het plafond binnen.

Rick heeft een boek gelezen dat in San Nicolas (Sint Nicolaas) speelde.  Daaruit heeft hij Charlie's Bar onthouden en wil die nu graag opzoeken.  Die kent de GPS echter niet en de straat waarin de bar ligt ook niet.

Nu worden mijn kaartleeskunsten ingeroepen en feilloos leid ik Rick tot voor de bar.  Het is duidelijk een populaire plek voor de lokale bevolking en toeristen, hoewel het er midden op de dag niet druk is.  De rest van de straat heeft ook bars, maar vrijwel alles is gesloten en doet een beetje naargeestig aan.

Charlie's Bar echter niet, het is een "funky" gebouw.  We hebben beiden honger dus blijven er niet lang.  Rick koopt een t-shirt als souvenir en dan rijden we terug naar Oranjestad.  Wellicht wordt San Nicolas weer levendiger als de raffinaderij volgende maand weer opengaat na vele jaren ongebruikt te zijn geweest (voor de geinteresseerden Citgo gaat hem gebruiken).

In Oranjestad omzeilen we het verkeer in de hoofdstraat en parkeren op een terreintje buiten het toeristengebied, maar toch vlakbij waar we willen lunchen.  Dat wordt vandaag Iguana Joe's.  Ik weet al wat ik hier wil bestellen, maar Rick moet het menu even verkennen. 

Mijn favoriete gerecht hier is de keshi yena.  Dat is vlees met verschillende groentes en kruiden met een laag Goudse kaas eroverheen gesmolten.  Machtig, maar oh zo lekker!  Rick neemt een hamburger met Goudse kaas.  Intussen kijken we uit over de drukte van de hoofdstraat van Oranjestad.

Na het eten lopen we naar Gemani waar ik van Rick een mooie ring uit mag zoeken, regenboog saffieren, mijn geboortesteen.  Ook kiezen we iets leuks uit voor Saskia (voor Katja hebben we het al) en ik kan het niet laten een kettinkje met een roze teenslipper en bijbehorende oorbellen uit te kiezen.

 Dan wil Rick wat souvenirwinkels doorlopen en ik wil foto's maken van een paar van de historische gebouwen in het stadje.  We gaan dus even onze eigen weg en ontmoeten elkaar weer bij de auto.  Op de terugweg stoppen we nog even snel bij de Bruna waar ik de laatste Margriet koop (de Libelles zijn al op) en nog wat Suske en Wiskes, omdat ik toch een aantal had laten liggen, die ik nog niet heb gelezen.

Voor we terug naar het hotel gaan, rijden we naar waar de kite surfing competitie wordt gehouden.  Daar is niet heel veel meer gaande dus we blijven maar even kijken.  Terug in het hotel doen we gauw de zwemspullen aan en duiken in zee. 

Daarna gaan we in het zwembad ontspannen en lezen.  Zo erg dat Rick om kwart voor zes vraagt of onze restaurant reservering niet voor half zeven is.  Ja, dat is hij en we moeten er zeker een half uur voor rijden! 

Volgens mij zijn we nog nooit zo snel geweest met douchen en netjes kleden!  Iets meer dan een kwartier later rijden we weg.  Het verkeer in Oranjestad is vreselijk, maar gelukkig weet Rick een omweg.  Ik bel het restaurant wel even voor de zekerheid, maar uiteindelijk komen we maar zes minuten "te laat" aan.

De Flying Fishbone staat volgens hun website op de achtste plaats van strandrestaurants in de wereld.  Het is dan ook wel bijzonder om echt op het strand te zitten en sommigen zelfs in het water.  Zo ver kreeg ik Rick dit jaar niet, hij heeft liever droge voeten.

We gaan even hallo zeggen tegen het stel, Nicole en Jeff, die we donderdagavond tijdens ons bijzondere etentje bij 2 Fools and a Bull ontmoetten.  Dan nemen we de nodige zonsondergangsfoto's.  Wij hebben er het beste tafeltje voor dus veel mensen komen bij ons staan en een ervan neemt onze foto's.

Zoals wel vaker bestel ik twee voorgerechten als avondeten. Dit keer mis ik Katja, want wij bestelden hier altijd het visarrangement voor twee.  Voor mijzelf alleen is dat veel te veel.  Ik neem dus de tonijn tataki en ik Caribische kreeft op een bed van guacamole.  Het smaakt allemaal verukkelijk.  Ricks kreeft met garnalen op risotto wat er ook prima uitziet.

We hebben intussen zoveel lekkere desserts langs zien komen dat wij er ook een willen.  We kiezen de chocolade mousse met pistache ijs, super lekker!  Dan gaan we nog even met Nicole en Jeff in de bar kletsen en Nicole en ik worden Facebook vrienden want het lijkt hen leuk mijn rondleiding te doen in DC. 

Dan nemen we afscheid en zonder oponthoud zijn we tegen tienen terug bij het hotel.  De energie ontbreekt mij om een blog te schrijven.  In een geval als dat schrijf ik gauw de hoogtepunten van de dag op, zodat ik niets vergeet. Voor elven liggen Rick en ik voor pampus!

Eilandfoto's van vandaag staan hier