Het begin van Saskia's grote avontuur!

Het is alweer heel warm als we opstaan.  Ik ben blij deze week niet meer rondleidingen te hebben want de vooruitzichten worden steeds heter met zelfs 36 graden met een gevoelstemperatuur van 40 graden op vrijdag!

Rick vertrekt voor een halve dag naar zijn werk en ik maak weer crackers met geitenkaas en tomaat als ontbijt.  Saskia ligt nog te slapen als ik naar de sportschool vertrek. 

31 Graden om negen uur, echt!

Daar doe ik wat cardio en dan komt Sharon me halen voor een half uur gewichtentraining. Haar jongste en enige dochter gaat in augustus in Kentucky naar college en daar heeft ze het moeilijk mee.  Haar zonen daarentegen blijven maar thuis hangen en ze is (terecht) eindelijk uitgevallen tegen de vriendin van een van hen, die onbeschoft tegen Sharon is in haar eigen huis.

Tot ik 7500 stappen bijeen heb blijf ik nog op de ARC Trainer "rennen".  Dan haast ik me naar huis waar Saskia haar ontbijt net aan het eten is.  Zij maakt zich klaar en dan gaan we naar de mall.

Daar koopt Saskia bij Sephora nog wat make up en een lekkere hoodie bij Urban Outfitters.  Bij Currency Exchange wissel ik een aantal dollars voor Australische dollars.  Alleen hebben ze de dirhams voor de Verenigde Arabische Emiraten niet, dus die gaan we op het vliegveld proberen te vinden.

Saskia's katten gaan haar missen!

Via het centrum van Vienna rijden we terug.  Saskia haalt een recept van Rite Aid, zodat ze tenminste extra van een van haar medicijnen heeft.  Aan de overkant bestel ik een gerookte zalm met cream cheese dunne bagel van Manhattan Bagel.

Terwijl ik mijn lunch eet gaat Saskia naar Caffe Amouri met een vriend voor haar middageten.  Rick komt thuis en moedigt mij aan naar het zwembad te gaan.  Ik moet toegeven dat ik het altijd heel vervelend vind om te wachten op een afscheid dus neem het dankbaar aan.

Al heel gauw heb ik het zo warm dat ik het water opzoek.  Daar trek ik mijn veertig baantjes weer, heerlijk!  Ik meen in de verte donder te horen, maar gelukkig horen de lifeguards die niet.  Het is dan ook gewoon zonnig.

Als ik klaar ben komt Chris aanlopen.  Zij is net terug uit IJsland en Zweden en vertelt over haar reis.  Net als zij wil gaan zwemmen horen we overduidelijke donder.  Ik zie wel dat de lifeguards eindelijk eens overleggen of het echt zo is, maar een tweede en derde gerommel maakt een einde aan de twijfel.

Voor mij wel goed, want Saskia, Kaylee en Rick worstelen met het gewicht van Saskia's bagage.  Haar grote koffer weegt maar een paar ons minder dan 23 kilo en ze moet echt een tweede mee.  Haar handbagage wegen we niet en dat blijkt later een grote fout te zijn. 

Orion heeft zijn maandelijkse BarkBox ontvangen, zo leuk!

Uiteindelijk zit alles (naar we hopen) erin en Kaylee en Saskia vertrekken naar Whole Foods om daar te eten.  Rick en ik besluiten naar Pazzo Pomodoro te gaan.  Daar is het nog happy hour en ik bestel een lekkere sauvignon blanc.

Rick en ik nemen beiden een pizza.  Die van mij een quattro stagioni, hier wordt die authentiek geserveerd en hij is al sinds mijn kindertijd mijn favoriet.  Rick heeft ook een lekkere, dit restaurant is eigenlijk het enige Italiaanse restaurant hier dat ik echt vind zoals ik het me uit Europa herinner.

Thuis laden we Saskia's bagage in de van.  Saskia rijdt met Kaylee mee naar het vliegveld en Rick en ik gaan samen in de van.  Ik ben Kaylee wel dankbaar, want Saskia lijkt vanavond een stuk rustiger dan gisteravond.

Zonder oponthoud komen we bij Dulles aan.  Daar parkeren we en helpen Saskia met haar bagage.  Zij vliegt met Etihad via Abu Dhabi naar Perth. Bij Etihad lijkt een lange rij te staan, maar die blijkt voor het wegen van de cabine bagage.  Die mag per stuk maar zeven kilo wegen en Saskia's beide tassen zijn zwaarder.

Het lukt ons genoeg uit haar rugzak te krijgen om die mee te kunnen nemen, maar het andere kleine koffertje moet ingecheckt worden.  Dat kost maar liefst $320!  De eerste twee koffers zijn gratis maar daarna... Ik baal enorm, want het koffertje is maar anderhalve kilo te zwaar, maar die kunnen we echt nergens meer kwijt.

Gelukkig zal Saskia veel van de meegenomen dingen opgebruiken, dus hopelijk hoeven we dat voor de terugweg niet weer te betalen. Misschien ook wel fijn voor haar om tijdens haar lange overstap in Abu Dhabi maar een tas te hebben.

Dan is het tijd om afscheid te nemen.  De meisjes zullen elkaar enorm missen en omhelzen elkaar lange tijd. Rick en ik geven Saskia een knuffel, maar ik kan niet zo goed tegen lang afscheid nemen.  Saskia ook niet, want zodra ze naar de veiligheidscontrole loopt kijkt ze niet meer op of om.

Wij zeggen ook gedag tegen Kaylee tot zij ergens in augustus Saskia's katten op zal komen halen. Dan rijden we terug naar huis en ik heb het gevoel dat Rick het moeilijker heeft met Saskia's vertrek dan ik. Ik kan alleen niet wachten tot ze veilig daar is en dan zal het allemaal wel voor elkaar komen.

Mooie luchten na onweersbuien

We kijken tv en houden in de gaten wanneer Saskia's vlucht vertrekt. Die is een half uurtje vertraagd maar om tien over half elf zie ik op Flight Aware dat ze opgestegen zijn.  De vlucht duurt bijna dertien uur dus pas laat morgenochtend onze tijd zal ze in Abu Dhabi aankomen.

Een vochtige maar leuke rondleiding

Om acht uur moet ik mijn bed uit, hoe moeilijk dat ook is.  Mijn lichaam is weer gewend aan langer uitslapen en dat wil ik eigenlijk helemaal niet. Rick roept "Rise and shine!" via de intercom en gelukkig ben ik al wakker, anders had ik dat niet gewaardeerd, ha ha.

Beneden staat de koffie klaar en ik besmeer een paar crackers met de heerlijk geitenkaas, Bonne Bouche, die ik gisteren bij Whole Foods proefde.  Ik snijd een paar tomaatjes in plakjes en eet buiten op het deck.

Daar merk ik dat het vandaag wel erg vochtig is. Jammer, want dat zal de rondleiding minder plezierig maken. Rick brengt me naar het metrostation waar ik de trein net weg zie rijden.  Gelukkig hoef ik maar tien minuten op de volgende te wachten.

Zo'n veertig minuten later stap ik bij het Smithsonian metrostation uit.  Ik loop naar het Smithsonian kasteel om even in de airconditioning te zijn.  Dan neem ik plaats in de schaarse schaduw van de M paal aan de uitgang van het metrostation.

Precies om tien uur zie ik een stel naar boven komen, die weleens mijn gezelschap van vandaag zouden kunnen zijn. Dat blijkt inderdaad het geval en ik maak kennis met R. en I. uit omgeving Antwerpen.

Zij hebben voor ze hier kwamen wat gereisd ten noorden van ons en de hitte hier is wel even een schok. Maar ze gaan hierna naar Florida, dus dit is een goede oefening. Het is niet eens zo heel warm voor onze begrippen, maar door de vochtigheid lijkt het veel warmer.

We beginnen aan de rondleiding en lopen naar het Washington Monument.  In de schaduw daar vertel ik over de geschiedenis van het ontstaan van de stad en hoe het Washington Monument daarmee te maken heeft.

Het is overal vrij rustig valt me op, al zien we constant groepen padvinders overal.  Hun zoon is ook een padvinder dus dat is grappig.  Via het Tweede Wereldoorlog Monument en het Vietnam Memorial lopen we naar het Lincoln Memorial.  Onderweg kopen we ook wat broodnodige koude waterflesjes.

 

Bij het Lincoln Memorial is het zoals altijd heel druk en heel warm. We lopen verder naar het Koreaanse Oorlogsmonument waar bijna niemand aanwezig is.  Wel horen we onderweg heel wat Nederlands en Vlaams.  Onze oren zijn er natuurlijk op getraind.

Na het indrukwekkende Koreaanse Oorlogsmonument steken we over naar het Tidal Basin. Bij het Martin Luther King Jr. Memorial wordt ons een aantal keren gevraagd een foto van een gezin te maken.  Ik ben niet weg van dit monument en ben daar niet de enige in.

Na het Franklin Delano Roosevelt Memorial met al zijn symboliek en vier "kamers" (voor elk van zijn presidentstermijnen een) gaan we naar het Jefferson Memorial.  Daar kopen we nieuwe flesjes water en bekijken de derde president, die zoveel meer was, in zijn tempel.

Via de achterkant van het Witte Huis, waar de helicopter van Trump nog staat, lopen we vervolgens naar Potbelly.  Daar is het wel heel fijn om in de airco te zitten! Ik besluit een salade te nemen en krijg daar geen spijt van.  R. en I. nemen beiden een broodje waar ze ook van smullen.

We zetten onze tocht voort en bekijken het Witte Huis van de voorkant. Het spettert wat en ik zie op de radar dat er flinke onweersbuien om ons heen hangen.  Zolang het niet plenst lopen we gewoon verder.

Via Pennsylvania Avenue lopen we naar het Capitool. Het blijft spetteren, maar bij het FBI gebouw begint het flink te regenen.  We schuilen onder een miniem afdakje van het gebouw en lopen weer verder als het wat minder wordt.

Bij het Newseum lezen we wat van de voorpagina's van de meer dan vijftig kranten, die hier dagelijks ververst worden.  Op weg naar het Capitool is het bijna droog, maar het gerommel in de verte klinkt dreigend.

Het Huis van Afgevaardigden is in sessie en ik vertel zo snel als ik kan over het Congres.  Ik ben bang dat we opeens in een flink onweer terecht gaan komen.  Ik houd angstvallig de radar in de gaten.

We lopen Capitol Hill op en dan wacht ons nog een verrassing.  De toegang tot de Library of Congress is afgezet.  Een vriendelijke Capitol Police agent legt uit dat er een "suspicious vehicle" is.  Ik lees op mijn telefoon dat een auto een Capitol Police wagen heeft geramd.

Aangezien het nog steeds dreigt hard te gaan regenen stel ik voor het Supreme Court gebouw in the gaan.  Daar is het lekker koel en rusten we even op een bankje in de enorme hoofdruimte.  We werpen nog een blik in de rechtszaal en wagen het er dan weer op naar buiten te gaan.

Tot mijn opluchting zie ik dat de blokkade is opgeheven.  Het is intussen gelukkig ook droog.  We lopen de Library of Congress binnen waar het heel rustig is.  Misschien omdat hij net weer open is.  We nemen ruim de tijd om de grote leeszaal, Jefferson's bibliotheek, de Gutenberg bijbel en meer te bekijken.

Dan zit de rondleiding er weer op en R. en I. zijn er gelukkig heel erg over te spreken.  Samen lopen we naar het Capitol South metrostation.  Ik help hen even meer geld op hun kaart zetten en dan nemen we afscheid want hun trein komt vrijwel meteen.

De trein naar Vienna komt niet veel later en het is een van de nieuwste metrotreinen.  Mooi en modern, maar de stoelen zijn niet zo comfortabel als van de oude en er zijn minder zitplaatsen.  Gelukkig stap ik vroeg genoeg in om er een te vinden, want ik voel mijn voeten flink.

Eenmaal in Vienna roep ik dan ook een Uber, want ik moet er niet aan denken nog een kilometer te lopen! Als ik thuis uitstap zie ik tot mijn verbazing dat Rick al thuis is.  Hij vraagt dan ook waarom ik hem niet belde.  Tja, gewoonlijk is hij rond vijf uur nog op zijn werk.

Als Saskia van haar babysitten thuiskomt gaan we naar SpaceBar, een bar met op hun menu enkel verschillende tosti's, waaronder ook veganistische.  Je moet 21 zijn om hier te mogen eten en de bartender vraagt om Saskia's rijbewijs.  Dat heeft ze niet mee, dus Rick en zij gaan terug naar huis.

Intussen drink ik vast een glaasje wijn aan de bar en bestudeer het menu. Twintig minuten later zijn de anderen terug en bestellen we allemaal een verschillende tosti. Die van mij is met ham, provolone, appel en gegrilde ui op een meergranen boterham. 

Rick heeft er nog tater tots, een soort aardappelkroketjes, bij besteld.  Het smaakt ons allemaal prima, eenvoudig, maar lekker. Ook goed nog even zo met Saskia te kunnen eten. Het aankomende afscheid, vooral van haar katten, valt haar zwaar.

Thuis gaan bij mij de voeten omhoog en Rick helpt Saskia met haar inpakken.  Het zal nog een uitdaging worden geen overgewicht te hebben.  Misschien moet ze toch maar een tweede tas inchecken.

Weekend met de meisjes en Kevin

Zaterdag

Oei, als ik wakker word voel ik me helemaal niet lekker. Rick slaapt wat uit en staat pas om kwart voor negen op. Ik moet van mezelf ook het bed uit, maar doe eerst wat rek- en strekoefeningen in de hoop mijn spieren wat blijer te krijgen.

Na het onweer van gisteren is de luchtvochtigheid een heel stuk minder.  Dat maakt het heerlijk vertoeven buiten.  Rick en ik halen ontbijt voor de goegemeente.  Kevin is het makkelijkst met slechts een zwarte koffie.

We gaan naar Starbucks, South Block en Peet's.  Eenmaal weer thuis is iedereen op en we eten gezellig met zijn allen op het deck.  Ik besluit vandaag een rustdag van sporten te nemen en enkel mijn kilometer te gaan zwemmen.

Gisteravond waren Orion en Django niet zo blij met elkaar, maar nu rennen ze lekker in de achtertuin. Gezamenlijk blaffen ze tegen de buurhonden en spetteren ze in Orions badje.  Daar ziet Kevin echter muggenlarven in drijven dus met vereende krachten legen we het.  Orion is er toch niet zo van gecharmeerd.

Katja en ik zijn goed muggenvoer en hebben binnen de kortste keren een heel aantal beten. We haasten ons naar binnen en maken ons klaar om naar het zwembad te gaan. Katja, Kevin en ik gaan eerst, Rick zal later volgen.  Saskia heeft huiswerk te maken.

Vandaag is het BBQ dag in het zwembad en er stond dat er geen gasten toegelaten zouden worden.  We hopen Kevin binnen te smokkelen, want ons abonnement is weliswaar voor vijf personen, maar dat moet ons gezin zijn. Gelukkig lukt het zonder enig probleem hem binnen te krijgen (het abonnement is heel duur dus ik voel me helemaal niet beschaamd).

Terwijl ik aan mijn kilometer begin spelen Katja en Kevin in het water.  Rick volgt niet veel later.  Het water is heerlijk en een half uurtje later heb ik kilometer zevenentwintig voor dit seizoen erop zitten. Ik ga verder met de anderen genieten van gewoon in het water hangen.

Rick en Kevin besluiten dat zij hun lunch willen doen met de BBQ, die hier geserveerd wordt. Katja en ik zijn daar niet zo van gecharmeerd en besluiten samen Vietnamees te gaan eten.  Saskia komt opeens ook naar het zwembad en eigenlijk had ik ook wel willen blijven, want Katja wil niet terug na het eten, zoals ik gehoopt had.

Maar het is ook wel goed om even een uurtje mijn oudste tot mezelf te hebben. Zo heeft zij de kans mij precies te vertellen wat haar bezig houdt en haar wensen voor haar shower en meer. We frissen ons thuis op en gaan dan op weg naar Viet Aroma.

Ricks auto staat achter mijn van en ik besluit eindelijk eens mijn vreemde angst opzij te zetten en Ricks BMW i3 naar Vienna te nemen.  Dit is voor het eerst dat ik in deze auto rijd.  Het is natuurlijk helemaal niet moeilijk, waarom ik die tegenzin had is me nu een raadsel!

Bij het restaurant bestel ik kip spiesjes met hun loempia en salade en Katja een roergebakken gerecht met garnalen wat er ook erg lekker uitziet. Zoals ik al dacht heeft Katja me heel wat te vertellen en ik ben blij dat we dit uurtje samen even hadden.

Thuis is Rick inderdaad helemaal verbaasd dat ik zijn auto nam. Zij zijn net terug uit het zwembad.  Om de een of andere reden dachten zij dat wij daar terug zouden komen, maar dat was dus nooit de bedoeling.

We ontspannen een paar uurtjes thuis en laten de honden lekker in de tuin rennen.  Ik lees in mijn hangmatstoel en het is werkelijk heerlijk weer.  Ik zou hier in slaap kunnen vallen, maar de honden spelen niet bepaald stil. 

Katja en Kevin, als bierliefhebbers, willen graag naar de Caboose Brewing Company vlakbij.  Het is een gezellige microbrouwerij in ons stadje.  Katja en Kevin nemen een flight met vier bieren, Rick een donker bier en ik een wit biertje.  We genieten er met wat gerookte zalm pate buiten van.

Het is gezellig en er zijn heel wat honden.  Zowel Django als Orion zou het hier niet goed doen, helaas. We zijn toch wat jaloers met al die rustige honden, hoe lief de onze ook zijn. Gelukkig kunnen ze het samen over het algemeen wel goed vinden.

Saskia heeft de middag met een vriend, die haar nog voor ze vertrekt wilde zien, doorgebracht. Als iedereen weer thuis is rijden we Vienna weer in. Daar nemen we plaats aan het tafeltje dat ik heb gereserveerd op het terrasje van Sushi Yoshi.

Katja's grote wens was sushi vanavond en die wordt dus bewaarheid.  Ik ben dol op hun per stuk of halve rol methode van bestellen.  Ik bestel voornamelijk sashimi en ook een hand rol.  De rest heeft meer sushi. 

Het duurt best lang voor we ons eten krijgen, maar een salade en miso soep zijn gratis erbij en die stillen de eerste honger.  Het is ook gezellig zo met zijn vijven, alleen jammer dat Kai en Bea er niet bij zijn.  Ik geniet in ieder geval met volle teugen en vind het helemaal niet erg dat het allemaal wat langer duurt.

Na het eten vertrekken Katja en Kevin naar het Reston Town Center om wat vrienden te ontmoeten.  De honden spelen opeens schattig samen en liggen daarna vlakbij elkaar te slapen.  Het gevoel is werkelijk net als kinderen, die het eerst niet goed met elkaar kunnen vinden en dan opeens goede vriendjes zijn.

Het is weer zo fijn, al dat leven hier in huis! Jammer dat het altijd maar zo kort duurt.  Maar tot iedereen weer vertrekt genieten we er volop van.

Zondag

Alweer heb ik rare dromen, om de een of andere reden droom ik constant dat mijn tas wordt gesloten en ik mijn credit cards en geld kwijtraak, terwijl de rest met rust wordt gelaten.  Het is zo echt dat ik eenmaal beneden gauw kijk of mijn tas er nog ligt.

Rick en ik zijn ver voor de anderen op, hoewel nog steeds pas tegen negenen.  Alweer is het schitterend weer en voor hier betekent dat vooral lage luchtvochtigheid, want warm is het toch altijd in de zomer.

We rijden Vienna in en halen (ijs)koffies van Starbucks.  Dan gaan we een crepe eten bij Crepe Amour.  Daar is het druk, maar we krijgen nog een tafeltje buiten. Mijn Atlantico crepe met gerookte zalm, cream cheese en spinazie is weer superdun en lekker.

Als we klaar zijn is Katja ook wakker en we nemen haar bestelling mee naar huis. Kevin drinkt alleen zwarte koffie als ontbijt en Saskia gaat een acai bowl halen voor haar ontbijt als ze eenmaal bij haar positieven is.

Rick gaat de voortuin maaien en ik begin aan het op de plaats hardlopen waarmee ik mijn stappen wil behalen.  De honden spelen intussen in de tuin.  We zijn allemaal zo blij dat ze het weer goed met elkaar kunnen vinden (met af en toe een snauw, dat wel).

Als Rick klaar is lopen we, met uitzondering van Saskia, die weer huiswerk heeft, naar het zwembad.  Daar genieten we een uurtje van het koele water en ik doe intussen een gewichtenroutine met mijn watergewichten. Ik voel mijn spieren na afloop dus dat ga ik vaker doen.

Om een uur gaan we huiswaarts en douchen voor we gaan lunchen.  Katja en Kevin hebben Taco Bamba nog niet meegemaakt en de keuze valt daarop.  Kevin bestelt nachos en Katja en Rick taco's.  Ik wil eens een krab tostada proberen en dat is iets wat ik vaker ga nemen, heerlijk!

Met Orion en mijn Kindle verschans ik me daarna op het deck, zodat Katja en Kevin Zorro en Django zonder problemen de auto in krijgen.  Dan is het weer eens tijd om afscheid te nemen.  Gelukkig niet voor lang van Katja, want zij is van plan weer te komen als Kai hier is over een paar weken.

Tijd om boodschappen te doen!  Rick zet mij af bij Whole Foods en Saskia en hij gaan naar Giant. We doen inkopen voor vanavond en meer. Saskia vindt nog een heel aantal dingen, die zij mee wil nemen bij Giant.  Ik heb ook een hele tas van Whole Foods als ze mij weer op komen halen. Ik hoop maar dat haar bagage niet te zwaar gaat zijn!

Na de boodschappen uitgepakt te hebben, vertrekken Rick en Saskia naar Tysons Corner voor nog wat laatste inkopen.  Een half jaar weg is natuurlijk ook best lang, al is Australie ook een modern land waar van alles te verkrijgen is.  Ik ga in mijn hangmatstoel lezen en val bijna in slaap.  Orion houdt me gezelschap

Als Rick en Saskia eindelijk terugkomen zijn ze helemaal enthousiast.  Ik denk dat het is omdat Saskia alles heeft gevonden wat ze wilde.  Het blijkt echter dat ze een verrassing voor mij hebben!

Rick overhandigt me een Pandora tasje en ik vind er een Tinkerbell jurkje en Mickey spacer in.  Dit is al maanden mijn wens voor mijn Disney prinsessen ketting!  Ik ben er super blij mee! Nu heb ik Sneeuwwitje, Assepoester, Doornroosje, Belle en Tinkerbell, zo leuk!

Voor het avondeten hebben we zalmburgers en Saskia een veggie burger.  Saskia eet snel, want Kaylee komt haar helpen met inpakken.  De tijd begint te dringen, nog twee nachten en dan gaat het grote avontuur beginnen!

Rick maakt onze zalmburgers en we smullen er buiten op het deck van.  Die burgers zien er in de winkel altijd zo klein uit, maar uiteindelijk kan ik er maar een van de twee op.  Het smaakt allemaal wel fantastisch.

Kaylee is terug om Saskia te helpen inpakken en ik bel Etihad om een veganistische maaltijd voor Saskia te bestellen.  Dat is geen probleem.  Zo komen mijn oude reisagent vaardigheden nog even van pas.

Over minder dan 48 uur nemen wij afscheid van onze jongste voor de langste reis, die een lid van ons gezin ooit gemaakt heeft! Zij is nerveus, maar ik ook, ze blijft toch mijn baby (en ik merk dat ook aan Rick).  Maar voor de vlucht van Abu Dhabi naar Perth vliegt ze samen met een andere jonge vrouw uit Groot Brittanie.  Dat vind ik al fijner, dat ze niet alleen daar aankomt.

Zo eindigt weer een druk weekend.  We hebben genoten van iedereen, al was het veel te kort.  Ik ben dankbaar voor de goede relatie, die de kinderen onderling en wij met elkaar hebben.  Zoals ik maar al te goed weet is dat niet vanzelfsprekend.

Nog een hete dag en dan een lekker verkoelende onweersbui

Heel veel rare dromen maken dat ik met schrik pas om half negen wakker word. Rick heb ik niet eens op horen staan!  Gelukkig staat er vandaag niets op het programma.

Net als ik naast mijn bed sta komt Rick boven met Orion.  "It's a scorcher again", kondigt hij aan.  Het is om half negen al dertig graden en werd vannacht niet koeler dan zevenentwintig graden.  Lang leve de airco!

Toch neem ik mijn ontbijt van crackers met kaas en tomaat en koffie mee naar buiten.  Ik kan het gewoon niet over mijn hart verkrijgen niet van iedere zomerse ochtend buiten te genieten!  Toegegeven, in de zon is het nauwelijks uit te houden en er is weinig schaduw op ons deck 's ochtends.

Mijn tijgerlelies bloeien!

Saskia gaat studeren bij Caffe Amouri en ik naar boven op de elliptical.  Orion zou dolgraag het katteneten in Saskia's kamer aanvallen, maar ik ken mijn pappenheimer en neem hem aan zijn halsband mee de sportkamer in. Zoals het een echte hond betaamd gaat hij vervolgens lijdzaam bij de deur liggen terwijl ik mijn uur volmaak.

Dan lijn ik Orion aan voor zijn wandeling.  We gaan vandaag wat verder en komen slechts een keer langs een tuin met honden.  Gelukkig vindt Orion zijn snoepjes al gauw interessanter dan de honden, want hij is flink sterk!

Eenmaal weer thuis hangt Orions tong ver uit zijn bek, zo warm heeft hij het.  Ik moet hem nodig meer kammen, want weer hangen de plukken uit zijn vacht.  Ik zag dat bij Cosmo nooit zo, maar ik denk dat Orions zwarte vacht de lichtere vacht eronder beter laat zien.

De warmte maakt Orion ook loom, al schroomt hij niet om de katten het leven zuur te maken. Ik fris me op en besluit dan te gaan lunchen bij Viet Aroma.  Daar word ik als een oude bekende binnengehaald.  Ze weten zelfs nog mijn favoriete lunch, de gegrilde garnalen met een Vietnamese loempia.

Het smaakt weer zeer goed en is lekker licht.  Ik heb besloten dat Vietnamees na Japans mijn favoriete cuisine is.  Sowieso heb ik een voorkeur voor de Aziatische keukens.  Wat zijn jullie favoriete keukens?

Saskia is druk aan het studeren en blijft bij Orion terwijl ik naar het zwembad ga.  Daar zwem ik gauw mijn baantjes, want er wordt later vanmiddag onweer voorspeld.  Halverwege zie ik Lorraine en wijs haar waar ik zit.

Als ik klaar ben met mijn baantjes kletsen we gezellig onder de parasol.  Tot we wel heel donkere wolken zien samenpakken en ik op mijn radar app een flink onweer zie naderen.  We springen nog even in het zwembad en lopen dan snel terug naar huis.

Daar blijkt Rick al thuis te zijn en is het zo donker dat de lichten aan moeten.  Rick neemt Saskia's kapotte laptop naar de Microsoft Store en zodra hij vertrokken is barst het noodweer los.  De stroom flikkert een paar keer en het plenst.  Heel hard nodige regen mag ik wel zeggen!

Een uurtje later is er een centimeter gevallen.  Ik zag dat Nederland vier centimeter regen veel vond, vorige week kregen wij in minder dan een dag zeven centimeter.  Op sommige plaatsen in de VS is meer dan tien centimeter met een storm niet ongewoon.  Ik blijf het een spannend fenomeen vinden!

Het is gelijk ook een stuk koeler met "maar" zesentwintig graden. Heerlijk voelt dat opeens. Rick komt terug met een nieuwe laptop voor Saskia (garantie) en we bedenken waar we willen gaan eten.

Saskia wil wel mee Indiaas eten en ik zie dat Curry Mantra een veganistisch menu heeft.  Het blijkt een erg gezellig restaurant met live Indiase muziek. Gezellig ook dat Saskia mee kan eten.

We smullen van alle lekkernijen en Saskia neemt de helft van haar maaltijd mee naar huis.  Dat laat wel zien dat ze het lekker vond. Rick neemt ook zijn doggy bag mee, ik denk niet dat ik de rest van mijn eten zal eten, want dat is alleen wat spinazie.

Thuis wachten we op de aankomst van Katja en Kevin, die dit weekend nog even afscheid komen nemen van Saskia.  We zijn benieuwd hoe het met Orion en Django zal gaan.  Ik zie uit naar een weekend met mijn twee dochters en toekomstige schoonzoon!

Zo heet dat iedereen de mall induikt, wij ook!

Eigenlijk zou ik vandaag van mezelf naar mijn aqua klas moeten.  Maar ik word moe wakker en heb geen zin om vroeg op te staan.  Soms draag ik mezelf teveel op en na de lange hete dag gisteren mag het vandaag best iets minder.

Rick is kennelijk ook wat langzamer, want als ik om half negen opsta zit hij nog beneden zijn ontbijt te eten. Hij waarschuwt me dat het buiten al als een oven aanvoelt met 31 heel vochtige graden.  Toch kan ik het niet laten mijn gebakken eieren met kaas en tomaat op het deck te verorberen.  De zomer duurt toch al zo kort!

Toegegeven druip ik als ik weer binnenkom.  Ik vind het niet snel te warm, maar ik ben vandaag wel dankbaar voor de airconditioning!  Ik besluit een uur op de elliptical boven te gaan "rennen".  Orion komt mee en gaat braaf slapen zodra ik begin.

Christine belt tijdens haar sporten en zo sporten we toch een beetje samen.  We hebben weer heel wat bij te kletsen en voor we het weten zijn we allebei klaar.  Ik mis de tijden dat we gewoon samen naar de sportschool gingen en het saaie sporten een stuk leuker was al pratend met een vriendin.

Ondanks de hitte en mijn al zeer bezwete staat waag ik me toch aan een wandeling met Orion.  Die geniet ervan, maar lang houdt hij het niet uit en thuis zijgt hij dankbaar neer bij zijn waterbak.  Ik heb eindelijk antwoord van de dierenarts en de zesentwintigste gaan Orion en ik er weer heen.  Intussen mogen we zijn medicijn verdubbelen.

Orion en ik vinden ook dit mooi blauwe roodborst eitje

Voor de lunch wil ik mijn zwemroutine nog doen, want iets zegt me dat dat vanmiddag niet meer gaat lukken.  Als ik in het zwembad aankom zijn beide zwembanen ingenomen door lifeguards, die les geven. De regel is dat er te allen tijde een baan open moet zijn voor volwassenen om te zwemmen.

Het ergert me dan ook flink als ik een van de lifeguards vraag hoe lang ze nog in die baan zal zijn en zij duidelijk niet van plan is zich te verplaatsen.  Gelukkig is haar collega in de baan ernaast wel meteen bereid die vrij te maken.

Het is weer genieten mijn veertig baantjes te trekken.  Ik heb er nu vijfentwintig kilometer opzitten dit seizoen, volgens mij het meeste wat ik ooit gezwommen heb. Ik droog nog wat op, maar het is zo warm dat ik me al gauw klaarmaak om terug te lopen.

Als ik achter me kijk zie ik een peutertje in de volle zon met een baddoek over zich heen in slaap proberen te vallen op een ligstoel.  Zijn babysitter, een jonge tiener, let absoluut niet op hem en is druk bezig op haar telefoon.  Als dit jochie daar blijft liggen zal hij gegarandeerd oververhit raken zo geen zonnesteek krijgen.

Gauw bedenk ik hoe ik zonder het meisje boos te maken kan zorgen dat het jochie niet in de zon blijft liggen.  Ik besluit mijn stoel in de schaduw aan te bieden voor hem.  Dat neemt ze dankbaar aan en later zie ik dat ze hem inderdaad erheen overhevelt. Ik bedenk me dat het geen slecht idee zou zijn op dagen als vandaag als dit soort dingen ook gemonitord werden.

Thuis kleed ik me in gewone kleding en wacht op Saskia.  Vanmiddag gaan we, zoals het gros van de mensen in deze omgeving blijkt, naar de mall.  Saskia heeft er een aantal dingen nodig, maar we beginnen met lunch.

Saskia kiest daar Le Pain Quotidien voor.  Zij hebben in de mall een vol restaurant en een dependance, zeg maar.  Wij nemen plaats aan een tafeltje bij die laatste.  Ik zie "mini Dutch pancakes" op het menu en Saskia vertelt me dat dat poffertjes zijn.

Jammer genoeg heb ik geen trek in iets zoets anders zou ik ze proberen.  Saskia bestelt de heel lekker uitziende avocado tartine en ik neem een kop gazpacho en de zalm tartine.  Het smaakt allemaal zeer goed en is gezellig nog even zo met mijn jongste. 

Ze vertelt dat ze een Brits meisje heeft gevonden, die hetzelfde programma gaat doen en dezelfde vlucht naar Perth vanaf Abu Dhabi zal nemen.  Dat vind ik ook een prettig gevoel. Het enige waar we nog steeds niet zeker over zijn, zijn haar medicijnen, maar ik neem maar aan dat dat ook wel goed komt.

Saskia heeft wat zomerkleding nodig en vindt werkelijk heel goedkope, maar goed uitziende, dingen bij Uniqlo. Ik vind het wat saaie kleding, maar wat Saskia koopt vind ik ook leuk.  PacSun heeft niets van haar gading en verder zijn er geen kledingzaken waarin ze geinteresseerd is in dit deel van de mall.

We lopen Macy's in en gaan naar de derde verdieping waar ze koffers en tassen verkopen.  Ze hebben een goede uitverkoop (al denk ik dat die permanent is) en Saskia vindt een grote, maar lichte, Samsonite koffer met bijbehorend cabine koffertje. Ze hebben ook nog eens een leuke felblauwe kleur.

De verkoper ziet zijn kans schoon en biedt mij 35% korting aan als ik een Macy's kaart neem.  Daar kan ik natuurlijk geen nee tegen zeggen.  Dat niet alleen, maar ik besluit dan ook meteen een nieuwe duffel voor mezelf te kopen.  Er is er maar een die werkt met mijn gigantische kussen en die is ook goed afgeprijsd.

Met de koffers achter ons aan lopen Saskia en ik door de mall.  Voor we vertrekken wil ze toch nog eens bij Urban Outfitters kijken.  Natuurlijk slaagt ze daar weer goed.  Wel duurder, maar het staat Saskia wel erg leuk.

Op de terugweg stoppen we bij Bed, Bath & Beyond.  Daar kopen we baddoeken en wasdoekjes voor Saskia en zakken waar ze de lucht uit kan zuigen met een stofzuiger zodat spullen minder plaats innemen in haar koffer.  Voor onszelf koop ik nieuwe afwasborstels, heel spannend.

De laatste stop is Whole Foods en we zijn beiden eigenlijk wel uitgeput nu.  Al dat staan in de mall en de hitte, ik kan niet wachten mijn voeten omhoog te doen! We doen snel onze boodschappen en gaan dan huiswaarts.

Daar is Orion natuurlijk dolblij ons te zien.  Hij glipt naar buiten en steelt een karton voor eieren uit onze recycling bak.  Hij rent de tuin in en ziet daar ook Delia met Frosty.  Tot mijn verbazing blaft Orion helemaal niet! 

Delia laat Frosty, een poedeltje, van de lijn en de twee rennen even rond.  Ik ben best bang dat Orion opeens uit zal halen, maar Orion speelt gewoon en er komt geen blaf of grauw uit hem!  Als Frosty er genoeg van heeft roep ik Orion terug en hij komt zomaar terug.  Wauw! Er is dus zeker verbetering!

Gewoonlijk zou ik nu buiten op het deck gaan zitten, maar zelfs voor mij is het nu te warm en vochtig.  Ik ben ook moe dus doe mijn voeten omhoog op mijn stoel.

Rick komt wat laat uit zijn werk en we bestellen eens eten van een voor ons nieuw Thais restaurant, Bangkok Street.  Dat blijkt een heel goede keuze te zijn!  Het is vlakbij, maar we gaan er om de een of andere reden nooit heen.  Vanaf nu zullen we er zeker vaker bestellen!

Saskia heeft een nieuwe vriendin hier en daar blaft Orion dan weer wel eindeloos tegen.  Leer mij die hond begrijpen!  Vanmiddag zag ik wel opeens met Frosty hoe ik graag zou willen dat Orion altijd was. Hij hoeft het niet fijn te vinden geaaid te worden, maar dat felle geblaf moet als wij hebben gezegd dat het goed is, afgelopen zijn.

Een warme en vochtige, maar leuke rondleiding

Om de een of andere reden zijn Rick en ik beiden al vroeg klaarwakker.  Hij staat wel iets eerder op dan ik, maar ik volg al heel snel.  Als ontbijt pocheer ik een paar eieren en snijd een paar tomaatjes.  Rick heeft mijn koffie al gezet en op het deck smaakt het me prima.

Het is wel al duidelijk dat het een flink hete dag gaat worden! Ik smeer me goed in, want in die hete zon verbrand je ongemerkt heel snel.  Rick moet weer in Washington zijn voor de Inspire beurs en ik kan dus gezellig met hem meerijden.  Ik heb Lorraine gevraagd om Orion een paar keer uit te laten. Dat stelt me wat hem betreft gerust.

Onderweg haalt Rick nog een Starbucks koffie voor zichzelf en dan rijden we zonder problemen de stad binnen. Het verkeer staat zoals altijd vast bij de brug, maar het is minder druk dan gewoonlijk.  Waarschijnlijk omdat veel mensen al op vakantie zijn.

Rick zet me af bij het Smithsonian kasteel en ik blijf nog even in de airconditioning daar.  Dan loop ik naar het Smithsonian metrostation.  Daar neem ik plaats in de enige schaduw, die er is, en hoor meteen mijn naam.

Vandaag bestaat mijn groepje uit vader van G., zijn twee zoons, J. en M.,  en zijn dochter J. en haar vriend P. Als laatste maak ik kennis met de Argentijnse vrouw van J., C., en hun schattige net driejarige dochtertje I.  Het is een leuk vrolijk groepje.

Kleine I. zit af en toe in haar buggy, maar het grootste deel van de rondleiding stapt en rent ze parmantig rond!  We lopen als eerste naar het Washington Monument waar in het winkeltje water wordt gekocht en ook even van de faciliteiten gebruik wordt gemaakt.

Het verhaal over de bouw van het monument is altijd leuk en kleurrijk om te vertellen. Bij het Tweede Wereldoorlog Monument zien we vervolgens een groepje militairen en politie te paard, maar waarom is niet duidelijk. De fonteinen trekken kleine I., die het natuurlijk enorm warm heeft, en ze mag er even snel haar voetjes in afkoelen.

We lopen verder langs de Reflecting Pool, die vandaag niet weerspiegelt, want het waait.  Ik ben dat briesje zeer dankbaar, want dat maakt het weer draaglijker. Ik loop zoveel mogelijk in de schaduw, maar het is ook erg vochtig en dat merken we ook.

Het Vietnam Veterans Memorial maakt veel indruk en de vrijwilliger daar vertelt ook het een en ander.  Ik doe deze rondleiding trouwens voornamelijk in het Engels zodat C. het ook kan verstaan.  Ik merk, zoals iedere keer, dat ik het verhaal zo in het Nederlands in mijn hoofd heb zitten dat ik echt aan het vertalen ben en soms naar het juiste woord moet zoeken, terwijl ik dat anders nooit doe tussen Nederlands en Engels.

Bij het Lincoln Memorial blijf ik bij I's buggy terwijl de anderen Lincoln bewonderen. Intussen zijn de waterflesjes of op of warm geworden, dus er wordt een nieuwe lading bij een standje gekocht.  Met lekker koude flesjes lopen we naar het Koreaanse oorlogsmonument.

 

Hier is onverwachts heel rustig.  Ik vind het sowieso vrij stil overal, waarschijnlijk is iedereen de musea ingedoken met deze hitte. Ik moet toegeven dat ik druip! Mijn paardenstaartje voelt net zo nat als als ik net heb gezwommen.

We steken over naar het Tidal Basin waar een ietsje verkoelend briesje waait. Daar bekijken we het Martin Luther King Jr. Memorial en lopen dan verder naar het Franklin Delano Roosevelt Memorial en kleine I. is uitgerend en valt zomaar in de buggy in slaap.  Wat een makkelijk en vrolijk kindje!

De rest van het pad langs het Tidal Basin is overstroomd dus we nemen de stoep naar het Jefferson Memorial.  Ook hier blijf ik beneden, dit keer met een slapende I. in de buggy.  Gelukkig is er wat schaduw.

I. blijft slapen en we lopen gauw (hoewel, dat neemt altijd nog bijna een half uur) naar de Old Ebbitt Grill.  Daar lopen we dankbaar de airconditioning binnen, maar die wekt I. natuurlijk ook. We moeten even op een tafel wachten en ik begroet Dale hartelijk.  Ik hoop dat hij mij, net als Mark, op een gegeven moment gaat herkennen uit de zee van gezichten, die hij iedere dag ziet.

We krijgen een tafel op de binnenplaats met attente bediening.  Een aantal bestellen burgers, een paar kip en ik de burrata crostini, altijd een lekker lichte lunch. Kleine I. (en ze is klein!) eet bijna een hele bak van de kinder macaroni met kaas op! 

Het smaakt ons allemaal prima en daarna zetten we onze tocht voort.  Bij het Witte Huis staat een man allerlei religieuze dingen te spuien, maar verder is het qua protesten rustig. Ik vertel wat over de geschiedenis en dan lopen we verder.

Twee van de mannen hebben zin in koffie en halen die bij Peet's.  De rest van ons loopt verder. Met I. gaat dat toch niet zo snel dus ze vinden ons al gauw weer terug.  Bij de achterkant van het Witte Huis worden er een aantal foto's gemaakt en de nationale kerstboom "bewonderd" (die stelt niet veel voor tot ze er het extra stuk opzetten met Kerst).

De tijd gaat snel en ik zie dat we de Library of Congress niet gaan halen voor die sluit.  Niemand lijkt dat erg te vinden, gelukkig.  Met zo'n kleintje gaat alles toch wat langzamer, maar ze blijft zo vrolijk en schattig.  In die hitte en met al dat wandelen vind ik het bewonderenswaardig.

We lopen Pennsylvania Avenue af langs o.a. het Trump hotel (wat een prachtig oud gebouw is), het lelijke FBI gebouw, waarvan ze net te horen hebben gekregen dat ze geen nieuw onderkomen zullen krijgen nu Trump president is.  Dat gebouw kruimelt letterlijk kapot, maar ja.

Via de National Archives en het Newseum lopen we naar het Capitool.  Daar vertel ik aan de achterkant over en dan lopen we Capitol Hill op. Intussen probeer ik een supermarkt in de buurt waar zij logeren te vinden.  Dat lukt hopelijk met een Giant.

We bekijken het Capitool nog van voren en ik wijs het Hooggerechtshof en de Library of Congress.  Ze moeten zeker eens terugkomen, want een dag Washington is echt niet genoeg.  Het was wel een gezellige dag weer, hoe warm het ook was.

We nemen afscheid en ik wijs hen waar ze iets kunnen gaan drinken wat ook gelijk tegenover het metrostation is. Ik zie meteen een vrije taxi aankomen en neem die naar het Marriott Marquis.  Daar wacht Rick me al op en we lopen naar waar hij zijn auto heeft geparkeerd.

Een half uurtje later zijn we weer in een heel andere omgeving, de voorsteden van Washington.  Orion is helemaal blij uit zijn bench te zijn en rent als een gek door de tuin.  Hij heeft mij duidelijk ook gemist, want hij komt telkens zijn kop in mijn schoot leggen.

Wat mij betreft zet ik geen stap meer en geniet van de airconditioning.  Rick is zo lief om sushi voor mij te halen waar ik natuurlijk van smul. Saskia is ook weer thuis en morgen gaan we verder aan voorbereidingen voor Australie.

Morgen wordt het tot nu toe de heetste dag van dit jaar.  Blij dat ik geen rondleiding heb!  We zullen de mall en het zwembad induiken, hopelijk.

Lekker veel zwemmen

Het zwembad van Lifetime is weer open dus ik sta bijtijds op en kleed me in bikini.  Lekker makkelijk zo in de zomer, dat zal als het kouder wordt moeilijker worden. Als ontbijt maak ik crackers met kaas en tomaat en neem dan afscheid van Rick en Saskia.

Tegelijkertijd met de instructrice loop ik het zwembad in.  Vandaag zie ik niemand, die ik al eerder ontmoet heb, maar maak wel kennis met Kathryn, die mijn "buddy" is tijdens de klas. Zoals iedere keer vind ik het uur flink pittig.  Er zijn intervals en gewichten en dit keer ook veel buikspieroefeningen.

Mijn spieren voelen na afloop dan ook moe aan. Eigenlijk wilde ik hierna nog tienduizend passen op de plaats lopen, maar ik kom maar halverwege.  Ik ben er gewoon te moe voor en ik heb mijn benen morgen ook hard nodig.

Met een boodschappenlijstje voor ons en Saskia ga ik naar Whole Foods. Daar koop ik avondeten voor Rick en mij en dumplings voor mijn eigen lunch. Saskia wil groenteburgers, broodjes, tomaat en avocado. 

Als ik de dumplings op heb (lang niet zo lekker als van District Dumplings en nota bene duurder) wil ik naar het zwembad gaan. Gelukkig kijk ik net op Twitter en zie dat er weer eens donder bij heldere hemel is gehoord (de radar is compleet schoon).  Het zwembad is dus drie kwartier gesloten.

Die breng ik dan maar in mijn hangmatstoel door met mijn spannende boek, ook geen straf.  Een uurtje later gaat Saskia babysitten en loop ik eindelijk naar het zwembad.  Het is er vrij rustig, waarschijnlijk vanwege dat eerdere sluiten.

Zonder moeite vind ik een ligstoel onder een parasol.  Ik zie Angelique, die ik al een hele tijd niet gesproken heb.  We praten bij over de kinderen, die van haar zijn ongeveer dezelfde leeftijd als de onze. Dan gaan we beiden onze baantjes trekken.

Het water is heerlijk en de muziek voor de verandering erg leuk en niet te luid.  Voor ik het weet zit mijn kilometer erop.  Het is altijd weer jammer als het erop zit, want het is zo ontspannend, maar ik voel mijn benen en schouders wel dus ga maar niet door.

Op de ligstoel lees ik verder over Willem van Oranje en de Tachtigjarige Oorlog.  Wat een ontberingen allemaal!  Zoals altijd is het weer jammer als het boek uit is.  Net als ik de laatste regels lees, hoor ik donder en de lifeguards ook.  Alweer gaat het zwembad voor onbepaalde tijd dicht.

Mij deert dat niet, want ik wilde toch al naar huis.  Rick belt dat hij nog wat gaat drinken met wat collega's en niet op hem te wachten met eten.  Prima, ik maak de tomaten, augurk en olijf salade en geniet van de moot zalm en een snee olijfbrood.

Saskia vertrekt naar Richmond, maar moet op haar pasfoto's de handtekening van een advocaat hebben.  Nu wonen er een heel aantal advocaten aan ons pleintje, maar Chuck van hiernaast kennen we het beste en hij is zeer bereid te helpen.

Eigenlijk had ik Saskia deze taak op willen dragen, maar er is wat haast bij dus neem ik hem maar op. Het is natuurlijk maar een paar stappen naar het buurhuis, maar eigenlijk vind ik dat Saskia meer moet regelen omtrent haar reis, die tenslotte haar wens was.  Maar ja, het is ook allemaal wel overweldigend en dit is een klein iets om te doen.

Chuck ontvangt me zoals altijd hartelijk. Hij is niet zomaar een advocaat, maar werkt voor het ministerie van justitie als aanklager.  Hij is daarmee ook heel wat op reis dus we hebben geluk dat hij net weer thuis is.

Een uurtje later komt Rick thuis en wil zijn eten maken.  Alleen heeft hij nog steeds niet geleerd wat een "aanrechtsurfer" Orion is.  Terwijl Rick zich boven verkleedt, steelt Orion zijn zalm van het eiland en binnen de kortste keren is die in de hondenmaag verdwenen!  Rick houdt het dan maar bij hot dogs en hopelijk krijgt Orion geen last van de kruiden op de zalm!

Morgen heb ik een heel warme rondleiding voor de boeg.  Toch heb ik er zin in.  Ik ben wel een beetje blij dat het aantal rondleidingen deze maand wat minder is dan vorige jaren.  Waar dat aan ligt, geen idee.

Lijstje voor Australie afwerken

Maandagochtend en Rick en Orion staan om tien voor half acht op.  Ik ben ook wakker, maar heb weer eens pijn dus moet mijn spieren weer even in het gareel krijgen. Om kwart over acht lukt het me mijn bed gedag te zeggen.

Het is weer lekker warm buiten en de zon doet mijn spieren ook altijd goed.  Ik bak een paar eieren met kaas en tomaat en eet ze op het deck op. Het belooft een hete dag te worden, maar dat vind ik juist heerlijk, vooral als ik niet door de stad hoef te lopen, toegegeven.

Bij Anytime Fitness doe ik een kwartier cardio en dan komt Sharon me halen voor de enige personal training sessie deze week.  Sharon vertelt dat zij mijn zwemmethode met kickboard en flippers probeerde en na een baan al doodop was. 

Toch vreemd, want zij is natuurlijk nog sportiever dan ik.  Ze zegt mij te bewonderen dat ik in een half uur zo een kilometer zwem.  Het is me al vaker opgevallen dat veel hardlopers geen zwemmers zijn en omgekeerd. 

Dertig minuten later zijn alle spieren aan bod gekomen en doe ik nog een half uur cardio.  Dan ga ik huiswaarts en laat Orion even uit.  Niet lang, want ik heb veel pijn en wil het risico niet lopen dat hij gaat trekken. Het is toch te warm voor Orion, die thuis meteen met zijn kop op de waterbak gaat liggen na die leeggedronken te hebben.

Saskia heeft nog een kort lijstje af te werken voor ze naar Australie vertrekt.  Ik ga met haar mee naar MotoPhoto voor haar studentenkaartfoto. Saskia is er zowaar tevreden over.  Nu moet die nog getekend worden door een advocaat (gelukkig kennen wij er een aantal, maar wat een vreemde eis!) en dan opgestuurd.

De grootste vraag voor ons is hoe het met Saskia's medicijnen moet. Kan zij die in Australie ook voorgeschreven krijg of moeten wij die iedere maand opsturen.  Jammer genoeg lukt het Saskia niet haar dokter te spreken vandaag.  Ik maak me hier wel zorgen over, want de tijd begint te dringen en Saskia heeft die medicijnen hard nodig.

Als lunch ga ik naar Chopt en probeer de Melrose grain bowl wat na te maken.  Een aantal ingredienten hebben ze niet meer, maar het is bijna hetzelfde.  Niet zo verslavend, maar op een dag als deze is een salade de lekkerste lunch.

Op de terugweg halen we avondeten.  Ik haal diepvries groente, die in de magnetron opgewarmd kan worden van Giant en de rest van Whole Foods.  Daar doet Saskia ook wat van haar boodschappen. Ik ben benieuwd wat ze in Australie gaat eten, want ze moet er zelf koken.

Thuis train ik met Orion, die vanochtend het snoer van mijn laptop kapot knauwde en dus duidelijk meer vertier nodig heeft.  We doen onze voordeur routine waarbij Orion op een matje moet blijven zitten als de deurbel gaat.

Hij doet dat voorbeeldig, nu nog als er ook echt mensen zijn!  Ik heb vandaag de dierenartsassistente weer ge-emaild, want wij zien niet veel verschil met de Prozac na acht weken.

Tegen half vier loop ik naar het zwembad, denkend dat ik er de rest van de middag ga doorbrengen.  Er staat echter een groot bord dat ze vanmiddag om vier uur sluiten voor een zwemteam wedstrijd.  Vroeger was dat vijf uur en nu is daar voor ons "gewone" leden dus nog een uur vanaf gesnoept, grr!!

Gelukkig heb ik nog precies genoeg tijd om mijn baantjes te trekken.  Op een gegeven moment zit de lifeguard er enkel voor mij, want het zwembad is verder leeg.  Alleen Lorraine zie ik er nog, want die helpt mee met het opzetten van de wedstrijd.  We kletsen even en dan loop ik naar huis.

Voor Orion is het natuurlijk fijn dat ik er alweer ben.  Ik geef hem een kluif en we genieten op het deck van het heerlijke weer.  Op mijn hangmatstoel met een diet Coke houd ik het goed uit en Orion houdt de wacht.  Hij heeft goed zicht van zo hoog, alleen is helaas voor hem onze tuin zo omgeven door bomen dat we nauwelijks onze buren of de straat kunnen zien.

De Tachtigjarige Oorlog heeft me altijd gefascineerd (ik weet echt nog heel veel Nederlandse geschiedenis tot mijn verbazing, maar ja, het was ook altijd mijn favoriete vak).  Het boek van Simone van der Vlugt "Rode Sneeuw in December" heeft me in zijn greep en voor ik het weet loopt Rick weer binnen na uren op de beursvloer te hebben gestaan.

Als avondeten grilt Rick de eerder door mij gekochte kipspiesjes.  Erbij hebben we erwtjes en bruine rijst en pindasaus.  Het smaakt allemaal prima in de buitenlucht.  Zoals jullie hierboven zien gaat het de komende dagen een hittegolf zijn. 

Dat gaat woensdag een hete rondleiding worden!  Maar morgen hoop ik meer van het zwembad gebruik te kunnen maken. Water brengt tenslotte de beste verkoeling!