Over weer een leuke rondleiding

We staan keurig om zeven uur op en het is maar 17 graden! Hopelijk betekent dat dat het vandaag nog niet zo ontzettend heet wordt als voor de rest van de week is voorspeld. Ik eet ontbijt en haal mijn bevroren waterfles uit de vriezer. Mijn heuptasje had ik gisteren al klaar gemaakt voor de rondleiding.

Tegen half negen brengt Rick me naar de metro. Daar nemen we tot woensdagavond afscheid want Rick gaat een paar dagen naar Dallas op zakenreis. De trein staat al klaar en ik ben om tien voor half tien al in de stad.

Zoals gewoonlijk ga ik in het Smithsonian kasteel van de wc's gebruik maken. Dan krijg ik een WhatsApp van S. dat ze onderweg zijn. Ze hoeven maar een vijftal stations met de metro dus ook vanochtend beginnen we vroeg want ze zijn er om tien over half tien al.

S. is op reis mijn zijn 14-jarige zoon Y., de vrouwelijke helft van hun gezin is thuis gebleven. Ze komen uit Noord-Brabant, om de een of andere reden heb ik heel veel Brabanders als klanten. Het is een aangename temperatuur, niet veel vochtigheid en er staat een lekker briesje. Dat wordt fijner door de stad lopen dan de vorige rondleidingen.

We beginnen natuurlijk met het Washington Monument. Zij hebben er al een hele reis door de geschiedenis van Amerika opzitten. Ze zijn in Philadelphia, Annapolis, Williamsburg en meer geweest. Het is dan leuk om hier het begin van de Verenigde Staten verder uitgelegd te krijgen.

Na mijn verhaal over het Washington Monument (en de reden dat het onderste gedeelte lichter is) gedaan te hebben lopen we verder naar het Tweede Wereldoorlog Monument. Hier is het een stuk rustiger dan vorige week.

Dat blijkt niet het geval bij de rest van de monumenten. De ene na de andere internationale groep komt langs. Kennelijk is dit de tijd van de buitenlanders want in veel Amerikaanse staten zijn de scholen alweer begonnen.

Via de Vietnam Muur lopen we naar het Lincoln Memorial. S. is in 1988 ook in Washington geweest en natuurlijk is het nu heel anders. De enige monumenten die er toen waren zijn het Washington Monument, de Vietnam Muur, het Lincoln Memorial en het Jefferson Memorial. De stad is qua toerisme ook enorm gegroeid.

Omdat we vroeg begonnen zijn kan het allemaal op ons gemak. Ze nemen wel foto's maar niet heel veel en daardoor schieten we goed op.

Het Koreaanse oorlogsmonument maakt altijd weer indruk. Het spreekt dan ook zo tot de verbeelding. Je voelt gewoon hoe het geweest moet zijn door dat onbekende landschap te lopen en ieder moment aangevallen te kunnen worden.

Voor we naar het Martin Luther King Jr. Memorial lopen waarschuw ik dat de stoep oneven is. Dat ga ik voortaan doen want dat had kunnen voorkomen dat P. vorige week viel. Dat is natuurlijk in meer dan twee honderd rondleidingen niet gebeurd, maar ik wil het verder niet op mijn geweten hebben.

Langs het Tidal Basin lopen we van Martin Luther King Jr. naar Franklin Delano Roosevelt en dan uiteindelijk naar het Jefferson Memorial. Y. luistert wel goed mee, maar zegt weinig. S. en ik zijn echter wel contant in gesprek. S. is heel geinteresseerd in van alles en nog wat hier, leuk!

Via het Bureau of Engraving and Printing waar de dollar wordt gedrukt lopen we terug naar het Washington Monument. Bij de achterkant van het Witte Huis is alles afgezet en staat er een hele rij vrachtwagens. Zouden ze hier ook het hek gaan verhogen?

Bij de voorkant zien we een heel aantal protesten tegen Trump. Het Huis zelf is nauwelijks zichtbaar achter de barrieres om het nieuwe hek neer te zetten. We vermaken ons met het fotograferen van de verschillende protesten. Een ouder echtpaar is fanatiek voor strengere wapenwetten en daar ben ik het zeker mee eens!

Twintig minuten vroeger dan onze reservering van een uur zijn we bij de Old Ebbitt Grill. Tot mijn verbazing is onze tafel al klaar! Ik bestel weer de tomatensalade met mozzarella, zo lekker! S. heeft de kalkoen sandwich en Y. de meatloaf. Duidelijk smullen zij ook en dat is zo fijn van dit restaurant. Het heeft een goed en gevarieerd menu en is niet idioot duur.

Buiten is het dan wel 32 graden maar er staat een flinke bries en het is niet zo vochtig. De wandeling langs Pennsylvania Avenue is dit keer daardoor geen afzien. We komen onder anderen langs het Marine Monument, de Nationale Archieven en de FBI.

Achter het Capitool vertel ik over dat gebouw. Dan klimmen we Capitol Hill op. Zo voelt het altijd na een hele dag lopen. Het Congres is op vakantie dus er is verder niets gaande hier.

Bij de ingang van de Library of Congress zegt de Capitol Police officier dat ik er moe en verhit uitzie. Nou, dat kan heel goed want zo voel ik me ook. Hij zegt dat ik nu lekker in de air conditioning kan ontspannen.

Dat ontspannen gebeurt nog niet want ik geef de mannen de rondleiding door deze op Thomas Jefferson's bibliotheek gebaseerde grootste bibliotheek ter wereld. Zij zijn in Monticello, het landgoed van deze derde president geweest, dus het is leuk voor hen om de originele bibliotheek van Jefferson hier weer opgezet te zien.

Verder bekijken we van boven de grote leeszaal, de Gutenberg bijbel, het kantoor van de bibliothecaris tot 1980 en uiteindelijk de oudste kaart van de VS. Dit gebouw is altijd weer een mooi einde van de rondleiding.

We lopen samen terug naar de metro en ik geef een dollar aan de bedelaar, die daar altijd zit. Dan zie ik dat de roltrap naar beneden uit staat. Ik heb er een enorme hekel aan zo'n heel lange roltrap naar beneden te lopen. Ik word duizelig van al die lijntjes, maar het lukt me. Een angst van mij is van een roltrap afvallen, gelukkig gaat het weer goed dit keer.

Hun trein komt eerder dan die van mij dus we nemen snel afscheid. Ik hoef ook niet lang op die van mij te wachten. Terug in Vienna ben ik te moe om naar huis te lopen. Gelukkig is daar Uber en die komt vier minuten later voorrijden.

Eenmaal thuis is Orion natuurlijk weer heel blij om me te zien. Lorraine heeft hem vandaag uitgelaten en ik word begroet met Orions geliefde beer in zijn bek. Het is zo grappig dat hij ons altijd met iets in zijn bek begroet. Dat deed Cosmo nooit.

Tot het tijd is om te gaan eten lees ik even in mijn hangmatstoel en zie de kolibrietjes langskomen. Tegen zessen geef ik Orion zijn eten en ga dan naar California Shabu Shabu. Het begint traditie te worden dat ik hier ga eten als Rick op reis is.

Als een oude bekende word ik door de manager begroet. Ik bestel weer half zalm half biefstuk en de tomaten en tonkatsu soep. In plaats van noedels vraag ik extra enoki paddenstoelen. Het is druk voor een maandagavond, goed om te zien.

Het is zo leuk om te doen en heel gezond. Een soort fondue en daarna als de biefstuk en zalm op is nog een soep met groentes erin. Ik krijg ook iedere keer een $5 korting dus dat scheelt. Voldaan vertrek ik een uurtje later weer en de manager vraagt of ik morgen terugkom. Dat niet, maar wel de volgende keer dat Rick op reis is.

Thuis ga ik televisie kijken en dit blog schrijven. Orion heeft weer een lekker botje. Na al dat wandelen vandaag ga ik Orion zo uitlaten en dan lekker slapen. Het was wel weer een heel leuke dag, ik zag wat op tegen een vader en zoon, maar S. en ik hadden meer dan genoeg gesprekstof.

De volgende rondleiding is voorlopig pas eind deze maand. Ik heb veel mensen moeten teleurstellen omdat wij van 20 juli tot en met 4 augustus op reis waren. Voor die twee weken kreeg ik veel aanvragen. Ik ben dus blij dat mijn rondleidingen nog steeds populair zijn.

Over een lekker weekend thuis

Zaterdag

Als ik om half zeven wakker word is de andere helft van het bed leeg. Geen idee hoe laat Rick opstond want ik heb hem niet gehoord. Ik sta zelf gelijk ook maar op.

Nog voor zevenen gaan we dus op weg naar Starbucks. Daar halen we de koffies, heerlijke nitro brew voor mij, op en Rick neemt de cheddar met ham egg bites en ik de egg white egg bites.

Zoals zo vaak op zaterdagochtend willen we naar het marktje bij het Community Center. Alleen zijn we daar vandaag te vroeg voor. Iedereen is nog aan het opzetten en pas om acht uur zullen de eerste klanten komen.

Wij spelen dan maar wat Pokémon Go en gaan dan huiswaarts. Na de egg bites verorberd te hebben ga ik aan mijn uur hardlopen op de plaats op het deck. Om de een of andere reden werd ik met meer pijn dan gewoonlijk wakker dus het is zaak goed te bewegen.

Tegen negenen komen de mannen van het dakenbedrijf terug om de laatste dingen mooi te maken. Ze installeren Ricks satelliet radio kabel en onze nieuwe windvaan. Nu gaat de zeeschildpad ons de windrichting vertellen.

Daarna halen ze het lelijke bruine wit uitgeslagen metaal van het afdakje boven onze voordeuren eraf. Daarvoor in de plaats hebben wij groen metaal gekozen in ongeveer dezelfde kleur als de deuren. Als het klaar is staat het erg mooi en hebben we met recht een "groen" huis.

Intussen is het al ruim lunchtijd en we gaan een Indiase salade eten bij Spice 6 Modern Indian. Als proteine kies ik paneer en Rick lamsvlees. Verder zijn er allerlei lekker gekruide groentes en sauzen. Het is me zoals altijd teveel, maar de smaak van de vele kruiden is super.

Voor ons doen is het vandaag een koele dag met "maar" 27 graden. Omdat ik toch nog veel pijn heb besluit ik niet in het koude zwembadwater te gaan. In plaats daarvan zoek ik mijn luie hangmatstoel op het deck op en ga daar verder met lezen. Rick vindt natuurlijk weer honderden dingen te doen in en rond het huis. Dat houten, verrotte, speeltuintje is nu echt helemaal weg uit de achtertuin.

Tegen vieren gaan we naar de AMC bioscoop in Tysons Corner Center mall. Daar hebben we kaartjes voor de IMAX van de Lion King. Wat is die film weer fantastisch echt gemaakt! Ik moet af en toe zelfs even slikken om tranen tegen te gaan. Zo echt allemaal, echt heel mooi.

Na de film wil Rick een biertje drinken bij Gordon Biersch en ik neem een sauvignon blanc. Hier in de VS komen die meestal uit Nieuw Zeeland en dat zijn mijn favorieten.

Voor ons avondeten steken we over naar Coastal Flats. Daar geniet ik van een salade met kreeft en Rick heeft de surf en turf met filet mignon en crab cake.

Op weg terug naar de auto zien we een paar padvinders chaperones met een Nederlandse vlag op hun jasje. Ik vraag dus of ze Nederlands zijn en dat blijkt inderdaad het geval.

Ze hebben een grote jamboree met 800 Nederlandse padvinders gehad in West Virginia. Dat wist ik want de ambassade vroeg om vrijwilligers om die gisteren in Washington rond te leiden. Als ik dinsdag en woensdag niet al heel hete rondleidingen had gehad had ik het gedaan.

Thuis neem ik meteen ibuprofen want om de een of andere reden staat mijn hele lichaam in vuur en vlam vandaag. Vaak "vergeet" ik de pijn die er altijd wel is, maar als het zo erg wordt lukt dat niet meer. Hopelijk is het morgen minder!

Zondag

Rick ligt nog op een oor als ik net voor zevenen wakker word. Ik lees dan maar op mijn telefoon tot hij om half acht ook klaar is om op te staan. Het is maar 18 graden buiten dus voor ons doen koud. Ik doe dan ook een jasje aan als we naar Starbucks vertrekken.

Deze zomerse struik, de crape myrtle, zorgt voor allemaal kluer, in onze tuin en de buurt

Daar halen we dezelfde ontbijten als gisteren en spelen dan weer een uurtje Pokémon Go. We zetten onze Pokémon in allerlei gyms. Eens kijken hoe lang ze het dit keer gaan uithouden. Er zijn veel spelers in Vienna.

Thuis moet ik weer aan mijn uur op de plaats hardlopen geloven maar ik heb naderhand een leuke beloning. Aan het einde van onze vakantie in Europa brak mijn zoemlens. Als vervroegd verjaardagscadeau heeft Rick een nieuwe voor me besteld.

Het is een Tamron 18-400mm lens en het pakket wat erbij komt is helemaal leuk! Er zit voor hetzelfde geld als de lens alleen het volgende ook nog bij: een monopod, een tripod, schoonmaakspullen, negen verschillende filters en vier verschillende macrolenzen om op de lens te schroeven.

Die laatste ga ik natuurlijk meteen uitproberen op onze hibiscus plant. Super! De andere filters ga ik ook gebruiken maar van sommigen moet ik even uitvinden wat ze doen. Polarizer en UV zijn natuurlijk vanzelfsprekend, maar de rest niet.

Om de lens verder te testen ga ik op de loer zitten voor een van de kolibrietjes. Ik heb geluk want het mannetje komt langs en die is kleurrijker dan de vrouwtjes. Ik ben heel blij met de lens want wat een mooie foto's maakt die!

Onscherp maar je kunt hier goed het rode nekje zien

Verder geef ik de geraniums op het deck en voor het huis een beurt. Ik haal alle uitgebloeide bloemen en verdorde blaadjes eruit. Ik kan alle bloemen in de bakken in Europa altijd zo bewonderen. Die lijken altijd vol in bloei te staan, terwijl onze geraniums soms nauwelijks bloemen hebben. Ik heb dan ook absoluut geen groene vingers!

Voor de lunch gaan we naar Panera waar we beiden een salade bestellen. Die van mij de Griekse met extra feta. We eten ze in het restaurant op en zien het vrij nieuwe Nepalese restaurant aan de overkant. We besluiten dat vanavond eens uit te proberen.

Het is zo lekker buiten, 27 graden met zo'n briesje waarbij je in slaap zou kunnen vallen. Na de nodige pijnstillers genomen te hebben ga ik dan ook in mijn fijne hangmatstoel liggen lezen. Iedere keer weer hoor ik het zoemgeluidje wat de vleugeltjes van de kolibries maken. Ze hebben vandaag honger!

Halverwege de middag gaan we een paar uur naar het zwembad. Daar zien we Chris ook. Het water is koud! Ik ga er maar tot mijn heupen in want die kou is niet goed voor mijn spieren. Tot mijn verbazing gaan Rick en Chris er ook niet helemaal in. Als Chris het te koud vindt is het dat ook echt!

Tegen vijven lopen we weer huiswaarts en gaat Rick huiswerk doen voor zijn presentaties de komende week. Morgen vertrekt hij naar Dallas voor een paar dagen. Ik lees verder in mijn boek, maar de pijn maakt me moe dus ik stel voor op tijd te gaan eten.

Dat gaan we dus bij Mo:Mo House doen. Dit restaurant is van een Nepalese familie en de eigenaresse bedient ons. Ze is jong en super enthousiast en geeft goede tips ook voor low carb opties.

Als eerste delen Rick en ik een portie groente mo:mo's. Dat zijn dumplings met een lekkere saus, ze smaken toch weer anders dan de Japanse.

Als hoofdgerecht heb ik de matar paneer, erwten en paneerkaas in een tomatenkerriesaus. Deze cuisine heeft ook wel overeenkomsten met de Indiase merken we. Rick waagt zich aan een spiesje met geitenvlees. Het is lekker gekruid maar wel erg taai. Ik denk dat hij volgende keer lam gaat nemen.

Al met al is het een goede ervaring en de bediening is heel attent. We zullen hier niet iedere week heen gaan, maar ik zie ons er wel terugkomen. Op weg naar huis kopen we nog een fles water voor mij voor morgen tijdens de rondleiding.

Dan gaan thuis mijn voeten omhoog en de tv aan. Omdat ik zo moe ben ga ik zeker vroeg naar bed. Morgen heb ik een volle dag rondleiding en daar wil ik me goed voor voelen.

Over een dagje opknapbeurten

Het is weer prachtig weer als we opstaan. Ik kan er zo van genieten, die zon iedere ochtend! Ik maak weer een cracker met brie en open een van de uit Frankrijk meegebrachte sla dressings voor op mijn tomaat. Die lichte, yoghurtachtige dressing kun je hier niet krijgen.  Het smaakt alsof ik weer in Frankrijk ben.

Na het eten vertrekt Rick naar zijn werk en ik begin aan mijn uur op de plaats hardlopen. Daarna vul ik de kolibrie nectarhouder. Ze drinken het met zijn vieren heel snel leeg op het moment. Er zit er bijna constant een op, zo schattig! Agressief naar elkaar zijn ze wel, soms vliegen ze luid tsjirpend boven mijn hoofd te ruzieen.

Zodra ze om tien uur opengaan ben ik bij Pro Nails 3. Daar heb ik een afspraak met Phuong maar die is er nog niet. Ze blijkt gevallen te zijn en loopt mank. Ze verontschuldigt zich uitbundig dat ze wat laat is daardoor, maar dat snap ik natuurlijk helemaal.

Voor mijn nagelkleur heb ik de potjes nagellak, die ik vorig jaar bij de bruiloft droeg, mee. Vorige zaterdag vierden Katja en Kevin alweer hun eerste trouwdag! Wat gaat zo'n jaar toch snel voorbij! Ik ben blij met mijn mooie goudkleurige nagels als Phuong klaar is.

Dan rijd ik naar de Walgreens in Vienna met mijn potje met schildkliermedicijnen. Om onverklaarbare redenen kreeg ik maandag maar vier tabletten mee in plaats van dertig. De assistente wilde dat ik bewijs meebracht want in hun systeem staat dat ik er dertig meekreeg. Gelukkig staat op het potje zelf 4/30 dus daar is het bewijs. Ik krijg de overige 26 pillen mee.

Inmiddels loopt het al tegen lunchtijd en ik kan het niet laten om weer een poke bowl te bestellen. Op het deck smul ik ervan en ga dan naar Lofty Salon om mijn haar te laten doen. Daar kleurt Carmen mijn haar weer mooi bij en knipt Mona het ietsje korter en weer in model. Tevreden verlaat ik twee uur later de salon weer.

Als ik het huis binnenloop belt Christine. Terwijl ik met haar praat ziet Orion kans de tuin in te gaan en helemaal modderig te worden door langs het hek met de Deense doggen van de buren te rennen. Zucht! Er mag dan droogte zijn, dat deel van de tuin luistert daar niet naar. Ik laat de modderhond op het deck tot hij droger is.

Zoals altijd is er van alles bij te kletsen met Christine. Ik vertel over onze reis en Christine over haar nieuwe leven in Austin, Texas. We besluiten dat ik in januari daarheen ga om Christine's verjaardag te vieren, een leuk vooruitzicht! Voor we het weten is het anderhalf uur later.

Mijn plan om nog naar het zwembad te gaan laat ik varen. Ik heb eigenlijk alleen maar zin om in mijn luie hangmatstoel te lezen. Ik heb om onverklaarbare redenen veel pijn vanmiddag. Dat doe ik dan ook tot Rick thuiskomt. Orion is gelukkig moe van het rennen en blijft lief naast me liggen.

Onkruid, maar wel mooi

De vlinderstruiken doen hun naam eer aan

Rick komt tegen zessen thuis en we besluiten naar het Mosaic District te gaan voor ons avondeten. Daar is het een drukte van jewelste en van alles gaande. Zo gezellig! We vinden nog net twee krukken aan de bar bij BarTaco.

Daar worden we al herkend en bestellen hun pittige komkommersalade en een heel aantal taco's in slabladeren. Ik probeer eens de speklap taco en vind die erg lekker! Verder is er vis, garnalen, biefstuk, eend en varkensvlees tussen de slabladeren. We eten ieder zes mini taco's en dat is weer een feest op de tong.

Thuis gaan de voeten omhoog en beginnen we aan het weekend. Deze week is weer voorbij gevlogen! Europa lijkt alweer zo lang geleden. Kai doet het goed, hij is zijn lijstje van dingen, die hij moet doen om in Frankrijk te wonen aan het afwerken.

Over verder werk aan ons dak en weer tv!

Volgens Fitbit heb ik 8 uur en 35 minuten geslapen als ik om vijf voor zeven opsta.  Het doel is acht uur dus dat heb ik ruimschoots gehaald. Ik voel me dan ook goed uitgerust.

Als ik beneden kom heeft Rick de koffie al aan het pruttelen. Ik besmeer een cracker met brie en snijd een paar mini komkommers in reepjes. Het onweer van gisteren heeft de vochtigheid verdreven en we eten gezellig op het deck.

Daarna begin ik mijn hardlopen op de plaats en Rick blijft thuis om op de Directv, ons satellietbedrijf, te wachten. Terwijl Rick even een Starbucks voor zichzelf aan het halen is gaat de deurbel. Het blijkt dat vandaag ook onze dakgoten worden vervangen.

De rest van mijn buiten hardlopen gaat dus niet door en ik neem Orion mee naar boven om mijn sporten op de elliptische machine af te maken. Op sommige dagen duurt dat uur zo lang en vandaag is er een van.

Als ik klaar ben is het alweer tijd me klaar te maken voor mijn halve uur personal training. Onderweg ga ik langs de bank waar ik mijn verdiensten van de afgelopen weken op mijn rekening zet. Het is zowaar $20 meer dan ik had geteld. Altijd leuk om op gunstige wijze verkeerd te tellen.

Bij Anytime Fitness heeft Sharon weer een unieke routine voor me. Zo raken mijn spieren niet gewend aan telkens hetzelfde en ik ook niet. Het halve uur vliegt dan ook weer voorbij.

Op weg naar huis haal ik boodschappen bij Whole Foods. Daar zie ik Nelly, die ook een Aussie heeft, Cooper. We praten even bij over de honden want ook die van haar heeft een gebruiksaanwijzing. Ik ben wel blij te horen dat Orion niet de enige is, al wist ik dat eigenlijk al.

Inmiddels wordt de satellietschotel gemonteerd en lopen Rick en de technicus door het huis. Daarom zit Orion tot zijn grote ongenoegen in zijn bench. Ik vind zijn geblaf heel zielig maar loslaten is geen optie.

Een buurman komt speciaal langs om te zeggen hoe mooi hij ons groene dak vindt. Hij heeft spijt niet avontuurlijker te zijn geweest met de kleur.  Ook het dak dat vandaag vernieuwd wordt is saai donkergrijs.

Rick en ik begrijpen niet dat mensen alleen die saaie kleur willen. Er is lichter grijs, er is grijs met bruin (hebben onze buren, ook wel mooi), blauw, groen, dus, maar bijna iedereen koos toch weer dat saaie donkergrijs.

Voor mijn lunch haal ik een poke bowl van Lei'd Poke. Ik stel voor ook wat voor Rick te halen, maar hij wil liever wachten tot alles met de satelliet goed is. Deze poke bowl zou ik wel iedere dag kunnen eten!

Aangezien Rick me niet nodig heeft maak ik me klaar voor het zwembad. Daar vind ik weer een ligstoel onder een parasol. Het is heel rustig nu het zwemteam klaar is. In augustus gaan daardoor veel mensen op vakantie. De hele middag zijn er hooguit twintig mensen aanwezig.

Rick heeft een abonnement genomen op Dutch, the Magazine, en dat las hij in het vliegtuig. Het zag er heel interessant uit dus ik lees het nu. Er is een artikel over Rembrandt en over Vlissingen, waar ik eigenlijk niet van weet of ik er ooit geweest ben. En een heel interessant verhaal over van der Donck, van wie ik nog nooit heb gehoord. Een aanrader, niet alleen voor Engelstaligen geinteresseerd in Nederland.

Het water is lekker koel en af en toe zwem ik wat baantjes. Verder heb ik een nieuw grappig boek van Mary Kay Andrews. Voor ik het weet is het kwart over vijf en lees ik op mijn telefoon dat ik over tien minuten happy hour met Sara heb!

Dat is me compleet ontgaan en gauw schrijf ik haar een berichtje daarover. Sara is het gelukkig ook vergeten dus we verzetten het naar volgende week donderdag. Ik moet echt beter worden in afspraken op mijn telefoon zetten en niet pas tien minuten voor de aanvang eraan herinnerd worden!

Thuis maak ik onze meerkleurige tomaten, augurk en olijvensalade. Daar hebben we crab cakes en bloemkoolpuree bij als avondeten. Alleen ziet Orion kans een van de crab cakes te stelen terwijl Rick en ik niet opletten. We zijn beiden te laat om hem te redden. Gelukkig zijn er nog worstjes over van gisteren en Rick offert zich op en eet die in plaats van een tweede crab cake.

Dan gaat Rick de laatste stukken van het speeltuintje in stukken snijden zodat ze mee kunnen met de vuilnis morgen. Ik ga genieten van de tv met mijn voeten omhoog. Wat een lekkere rustdag was dit!

Over een halve dag rondleiding en "gered" worden door mijn buurvrouw

Voor zevenen staan Rick en ik op. Hij zet koffie voor mij en ik maak een veel zaden cracker met gerookte zalm en mini komkommertjes als ontbijt. Een iets groter ontbijt dan gewoonlijk want ik verwacht een late lunch te zullen eten.

Na het eten loop ik hard op de plaats op het deck tot ik vijfduizend stappen bijeen heb. De rest komt tijdens de rondleiding wel. Na mijn douche kleed ik me in mijn rondleiding tenue. Ik heb nieuwe bloezende topjes gekocht, een maat kleiner, dus de oude kunnen allemaal weg.

Deze topjes zijn ideaal want ze laten geen transpiratievlekken zien. Dat gecombineerd met een golf broekrok en ik zie er presentabel, maar op het weer gekleed, uit. De FitFlops doen al de hele zomer trouwe dienst als schoenen. De pijn aan mijn voeten van vorig jaar heb ik tot nu toe helemaal niet gehad.

Tegen half tien zet Rick me bij het metrostation af. De rondleiding van vandaag is een halve dag en oorspronkelijk wilden ze vanmiddag om 14 uur beginnen. Een paar dagen geleden werd echter al duidelijk dat de kans op onweer vanmiddag wel erg groot is. Tien uur was te vroeg voor hen dus beginnen we om half elf.

Eenmaal in de stad loop ik de Starbucks in om een plasje te plegen zoals mijn oma dat altijd zo mooi zei. Terug bij het metrostation zie ik vier mensen, die volgens mij mijn groepje van vandaag zijn. Als ik aan kom lopen lijken ze echter niet op iemand te wachten. Toch vraag ik het voor de zekerheid en jawel, het zijn M. en P., hun zoon J. en hun dochter M.

Ze zijn toch wel blij dat we vroeger zijn begonnen want het belooft vanmiddag ook nog eens erg warm en vochtig te worden. We lopen eerst naar het Witte Huis maar de voorkant is nu bijna niet meer te zien, jammer genoeg. Ze hebben er wel foto's van hangen maar dat is niet hetzelfde natuurlijk.

Nu is de achterkant toch altijd de meer gefotografeerde kant dus ik vertel over de geschiedenis van het Huis en dan lopen we naar de achterkant. Daarna steken we over naar het Washington Monument. De grappige lange geschiedenis van de bouw daarvan is altijd weer leuk om te vertellen.

Bij het Tweede Wereldoorlog Monument begint net een ceremonie. De vlaggendragers daarvoor komen vlak langs ons lopen en we zien een 92-jarige Tweede Wereldoorlogsveteraan nog vrij vlot achter hen aan lopen. Ook is er een man gekleed in het legertenue van die tijd.

Lang blijven we niet kijken, maar het verbaast me wel dat ze die heel oude mensen daar in de brandende zon laten zitten. Het lijkt me dat er best wat parasols neergezet hadden kunnen worden.

Via de Reflecting Pool gaan we naar het Vietnam Veteranen Monument. Daar is het rustig en zijn we weer onder de indruk van al die namen op de muur. Het is ook een indrukwekkend monument in al zijn soberheid.

Op de trappen van het Lincoln Memorial staat een man met een bord over wapenbeperkingen en ik ben het helemaal met hem eens. Dat zeg ik hem dan ook en hij bedankt me en wenst me een fijne dag. Hij blijft stokstijf staan in de felle zon. Hoe lang weet ik niet, maar wel dat mensen heel gepassioneerd zijn over dit onderwerp.

Na Lincoln bewonderd te hebben lopen we naar het Koreaanse Oorlogsmonument. De soldaten hier spreken altijd tot de verbeelding en net als ik vinden de anderen dit ook het mooiste monument. Dan wandelen we naar het Martin Luther King Jr. Memorial.

Net voor we oversteken valt P., struikelend over een stuk stoep dat uitsteekt. Gelukkig heeft ze enkel schaafwonden, maar die zijn niet mis. Dit is beton met kleine steentjes erin dus heel naar om op te vallen, ik heb het zelf helaas ook mee mogen maken.

P. bloedt flink en ik stel voor naar de dichtstbijzijnde wc's te gaan om de wonden met water schoon te maken. Jammer genoeg is dat water bijna te warm en dat doet meer pijn dan goed. In het winkeltje ernaast halen M. en J. een flesje koud water en daarmee spoelen ze de wondjes uit.

Natuurlijk begrijp ik het helemaal als P. geen zin heeft om door te gaan. Dat heeft ze wel, maar niet meer zo ver als het hele Tidal Basin rondlopen. Dat is prima, we lopen verder door het Franklin Delano Roosevelt Memorial en daar is vrijwel geen kip te bekennen.

Het is iets drukker bij het Martin Luther King Jr. Memorial waar we dit keer via de zijingang binnenkomen. Van daaruit vertel ik ook over het Jefferson Memorial in de verte en dan vindt iedereen het genoeg geweest.

Ook hier ben ik altijd stiekem opgelucht op hete dagen niet naar het Jefferson Memorial te hoeven gaan. Van daaruit is de wandeling terug naar de bewoonde wereld een half uur lopen. Daarom geef ik vaak de optie om dat monument alleen van verre te bekijken.

Zoals altijd vond iedereen de rondleiding erg interessant en dat is natuurlijk iedere keer weer een groot compliment voor mij. We nemen afscheid en ik raad hen aan een taxi naar Chinatown te nemen. Daar kunnen ze naar Walgreens voor pleisters en desinfecterende middelen en zijn er ook veel leuke lunchplekken.

Voor mijn lunch kies ik na lang beraad met mezelf toch weer de Old Ebbitt Grill. Daar neem ik plaats aan de bar en Jay zorgt voor me. Hij zet meteen een koud glas water voor me neer wat ik dankbaar opdrink. Ik bestel ook een glas rose want dat heb ik na dit afzien in de hitte wel verdiend.

Jay vertelt dat de special van de dag een soft shell krab sandwich is en die bestel ik natuurlijk zonder het sandwich gedeelte. Ik mag er dan willekeurig welke salade bij kiezen en ik neem dezelfde, die ik gisteren ook had, de tomaat met mozzarella. Het is werkelijk heerlijk!

Na de lunch is het alweer half drie en ik haast me naar het Federal Triangle metrostation. Om de een of andere reden komt de Oranje trein maar niet. Ik zie er nergens op de website van Metro een reden voor dus wacht dan maar.

Door die vertraging ben ik de regen in Vienna niet voor. Als ik daar uitstap komt de zondvloed naar beneden! En het blijft maar plenzen! Ik sms Lorraine, die voor Orion zorgde, dat ik wel in Vienna ben, maar vastzit in het metrostation.

Zij biedt aan me op te komen halen wat ik met beide handen aanneem want het is koud en tochtig in het station. Koud is natuurlijk relatief, maar ik ben nog bezweet en sta te rillen. Vijf minuten later is Lorraine er en ik ren door de nog steeds stromende regen naar haar van.

Terug thuis ga ik met Lorraine mee naar huis want bij ons zijn de schoonmakers nog bezig en als Orion weet dat ik er ben blijft hij niet meer rustig in zijn bench. Het geeft Lorraine en mij ook de kans bij te praten.

Hun oudste, een jaar jonger dan Katja, gaat naar Florida verhuizen om bij haar verloofde te zijn. Zij gaan volgend jaar juni trouwen. Lorraine vraagt natuurlijk ook over onze reis en de verhuizing van Kai.

Als het eindelijk droog is ga ik terug naar huis. Dat is weer helemaal schoon. Ik laat Orion uit en heb dan genoeg van het buiten zijn. Ik doe mijn voeten omhoog op mijn luie stoel en wacht tot Rick thuiskomt.

Hij blijkt boodschappen te hebben gedaan en avondeten te hebben gekocht. We eten andouille worstjes van de barbecue en daarbij spinazie en bloemkool tots. Die laatste heb ik gemist en alles smaakt prima.

Om de een of andere reden ben ik iedere avond doodmoe. Het zal alle buitenlucht zijn. We hebben nog geen satellietschotel op het dak en kijken dan maar opgenomen shows. Ik zie ernaar uit morgen een rustdag te hebben.