Over de reis naar Snowshoe Mountain

We hebben vanochtend geen (erge) haast, want we kunnen pas om vier uur in ons huisje. Ik sta op mijn gewoonlijke tijd op en dan rijden we naar Starbucks. Rick heeft al ontbijt gegeten, maar ik bestel egg white egg bites. 

Die zijn bijna niet gebakken, dus ik vraag of ze ze nog even in de oven kunnen doen. Ik krijg ze helemaal knapperig rondom terug. Dat ga ik voortaan doen, want zo zijn ze vele malen lekkerder dan zo'n weke hap.

Terwijl Rick alvast dingen in de auto doet, ga ik aan mijn dagelijkse stappen. Als ik er 5000 heb vind ik het genoeg geweest en ga douchen en de laatste spullen in mijn tas doen. Met wat pakken en meten, want ski spullen nemen ook heel wat plaats in, zijn we tegen half elf klaar om weg te rijden.

Orion gaat op zijn stoel en ligt zodra we de snelweg oprijden te slapen. Hij vindt autoritjes nog steeds helemaal geweldig, gelukkig. We rijden de I-66 af naar het westen. Bij de laatste afslag voor de I-81 wil Rick bij de Starbucks stoppen.

Opeens realiseert hij zich dat hij die afslag straal voorbij is gereden. We rijden dus de I-81 een stukje en draaien bij de eerste afslag om. Daar is de Starbucks dan! Rick haalt een eggnog latte bij de drive thru en ik maak een pit stop. 

Onze GPS systemen, de auto en Waze, geven verschillende routes aan. We volgen die van Waze, want die "weet" ook van verkeersproblemen. Het wordt dus de zuidelijke route en die is prachtig. Onderweg stoppen we bij een Subway om een salade als lunch te eten. 

Zodra we na zo'n tachtig kilometer van de I-81 afgaan, rijden we het George Washington National Forest binnen. Opeens zien we besneeuwde bomen en wordt het scherp kouder. We rijden nu in het Blue Ridge gebergte en de wegen zijn heel bochtig met af en toe een haarspeld bocht. 

Iedere keer denken we dat we nu vast in West Virginia zijn, maar het blijft maar Virginia. Onze staat is zo groot, dat valt ons iedere keer weer op. In Moneterey, Virginia, tanken we tijdens een flinke sneeuwbui. 

Het duurt nog zeker een half uur voor we de grens met West Virginia bereiken. Tot de Burgeroorlog waren Virginia en West Virginia een staat. Tijdens de oorlog koos Virginia voor het Zuiden en West Virginia sloot zich aan bij het Noorden. Daarom verklaarden ze zich een aparte staat. 

Hier rijden we door het Monongahela National Forest. Ongelooflijk wat een enorm woud, met helemaal geen bewoners. Hier kun je ook goed zien hoeveel onbewoonde ruimte de VS heeft. Mijlenver van elkaar zien we af en toe een huis, veel ervan zo te zien niet meer bewoond. 

Doordat de wegen berg op berg af gaan en er flink veel bochten zijn, schieten we niet hard op. Het is wel idyllisch met de sneeuw en kabbelende beekjes langs de weg. Eenmaal in de vallei gaat het weer wat sneller, maar al met al komen we pas om tien voor vier bij het verhuurbedrijf aan. 

Dat is prima, want check in is vier uur. Alleen lijkt er niemand te zijn. Arme Rick staat daar zonder jas in de wind en sneeuw met een temperatuur van -8 graden. Gelukkig duurt het niet lang voor de deur opengaat, de dame was even naar het toilet. Kan gebeuren, natuurlijk, en niet veel later komt Rick met de codes om ons huisje binnen te gaan terug de auto in. 

We zijn hier aan de voet van Snowshoe Mountain en die moeten we op om naar ons onderkomen te gaan. Hoe hoger we komen, hoe kouder het wordt en hoe harder het gaat sneeuwen. Tegen de tijd dat we Whistlepunk 37 gevonden hebben is het -10 en voelt volgens mij als -20 met de harde wind.

We brengen Orions bench naar binnen en doen hem daar met een met kaas gevulde Kong in. Rick gaat alles naar binnen halen en ik pak uit. Inmiddels zijn we een goed geoliede machine en een half uurtje later is alles op zijn plaats. 

We hebben een paar boodschappen nodig en rijden naar het kleine supermarktje vlakbij. Melk voor de thee morgenochtend was eerst het enige op het lijstje. Sinds we zijn aangekomen kwamen daar een ijskrabber en iets om de open haard mee aan te maken bij. We slagen met alles, dankzij de vriendelijke verkoopster. 

Dan wil Rick graag bij de Village met alle restaurants en winkels kijken. Dat ziet er heel gezellig uit, maar oh wat is het koud!! Ik kan het gewoon niet leuk meer vinden, want ik heb al zoveel pijn en de sneeuw en wind maken dat vele malen erger. 

We kijken snel welke restaurants open zijn en lopen dan meteen terug naar de auto. Luisterend naar het weerbericht denk ik niet dat ik morgen vaak buiten ga komen. Het zal flink onder nul blijven met windstoten van tot 55 km/u. Op deze berg is het altijd flink kouder, dan bij andere skigebieden in de omgeving. We zitten hier dan ook op bijna 1500 meter.

Ons huisje heeft een slaapkamer, een badkamer, een keuken en een gezellige woonkamer met open haard. Het is erg gezellig en leuk gedecoreerd. Alleen was het toen we binnenkwamen 15 graden binnen. 

Zodra we terug zijn, maakt Rick de open haard aan. Dat valt nog niet mee, maar na een tijdje brandt er een goed vuur. Tijd om aan het avondeten te gaan denken. 

Dat bestellen we van The Junction. Rick gaat het halen en het is tot mijn verbazing nog flink warm. Ik heb de geroosterde spruitjes met blauwe kaas en balsamico en de buffalo kipnuggets. Het smaakt lekker en de pittige kipnuggets zorgen ervoor dat ik het eindelijk warm heb vandaag. Ook Rick vindt zijn maal lekker.

Nu gaan de voeten omhoog, de dekens over ons heen en gaan we bij de open haard Hallmark films kijken. We zullen zien wat morgen brengt. Ik ben benieuwd hoe lang Rick het gaat uithouden in die kou. Maar we zijn er even uit en de sneeuw is prachtig, dus genieten doe ik toch. 

Over het weekend

Zaterdag

Rick staat om kwart voor zeven al op! Ik vraag hem verbaasd waarom hij op zaterdag zo vroeg opstaat. Zijn antwoord is dat hij uitgeslapen is. Nou, ik niet en ik blijf nog even doezelen. 

Om zeven uur trilt mijn telefoon. Mijn broer in Nederland belt ons drieen hier in Noord Amerika via WhatsApp. Ik denk met mijn slaperige hoofd nog dat hij zich in het tijdverschil heeft vergist, maar had beter moeten weten.

Tegen achten sta ik op en alweer gaat mijn telefoon, dit keer is het mijn zus. Zij had online gezien dat ik wakker ben. Er is slechts nieuws over mijn moeder. Zij is met spoed naar het ziekenhuis gebracht en blijkt longontsteking te hebben. 

Men vermoedt COVID en mijn moeder ligt op die afdeling. Nu is natuurlijk de vrees dat mijn vader ook ziek gaat worden. Ze zijn beiden flink op leeftijd en hebben nogal wat gezondheidsproblemen. Morgen horen we meer. 

Intussen loopt het al tegen negenen en al die tijd heeft Rick nog niet gegeten. Gauw vertrekken we om ontbijt te halen. Rick heeft kortingsbonnen van McDonald's en haalt daar twee broodjes. Ik houd het bij de egg bites van Starbucks samen met de gewoonlijke nitro brew. 

Dan rijden we naar de Trader Joe's om te zien wat ze daar hebben. Nou, in ieder geval het leuke "Delfts blauwe" doosje met stroopwafels. Ik neem er twee mee om aan Mona en Carmen te geven de volgende keer dat ze mijn haar doen. Ook neem ik "everything bagel" kruiden mee, daar zit van alles in en lijkt me lekker op veel dingen. 

Bij de Total Wine halen we een bestelling af. Dit keer heb ik ook een aantal merken alcoholvrije wijn gekocht. Ik wil weleens zien of die lekker zijn. Ze krijgen goede recensies in ieder geval. Ik vind alcoholvrij bier lekker en toen ik zwanger was dronk ik alcoholvrije wijn. Dat is echter eeuwen geleden en de industrie is sindsdien enorm gegroeid. 

Terug in Vienna rijden we even langs het huis met de candy canes dat ieder jaar een van onze favorieten is. Ook dit jaar ziet het er weer schitterend uit. Iemand vertelde dat ze met Halloween ook heel goed versierd zijn, dus dat moeten we volgend jaar maar een gaan bekijken. 

Thuis ga ik aan mijn stappen en Rick aan zijn fysiotherapie oefeningen. Ook haalt hij onze skikleding van zolder. Ik heb al jaren niet meer geskied (en weet ook niet of ik het de komende week ga doen), maar heb alles nog, behalve een skibroek. Het zal flink koud zijn in Snowshoe, dus die wil ik wel graag.

Bij Alpine Ski probeer ik er een heel aantal aan. Eigenlijk wil ik een zwarte, maar geen enkele daarvan zit goed. Een grijze past daarentegen als gegoten. Die kleurt ook wel bij mijn rood met zwarte skijas en dat wordt hem dus. We kopen verder nog wat handverwarmers, want als ik ergens een hekel aan heb is het koude handen.  

Onze magen rommelen en we gaan lunch halen. Voor mij wordt het een bloemkoolrijst bowl met zalm van Zoe's Kitchen. Rick haalt zijn gewoonlijke salade van Cava. We laten het ons thuis goed smaken. 

Rick vertrekt naar de basement, waar hij de American football wedstrijd tussen Michigan State (zijn school) en Ohio State kijkt. Michigan State verliest hoor ik aan zijn reacties. Ik was ooit een echte football fan, maar de afgelopen jaren is dat steeds minder. 

Als Rick weer boven water komt, buigen we ons gezamenlijk over de puzzel. Die willen we vandaag echt afkrijgen en dat valt allerminst mee. Als we alles eindelijk op zijn plek hebben, blijken er twee stukjes te missen. We zoeken overal, maar vinden niets. Vind ik wel slecht van een puzzel, die niet erg goedkoop was. 

Het is guur weer buiten en zou perfect voor een Sinterklaasavond zijn, ware het niet dat we dat al een aantal jaren niet meer vieren. We hebben de kinderen een chocoladeletter gegeven en daar blijft het bij. Rick en ik missen het wel, maar het is gewoon niet hetzelfde met iedereen ver weg. 

In plaats daarvan gaan we een film kijken in ons bioscoopje. We willen iets lichts en Disney Plus heeft een nieuwe film, Godmothered. Helemaal perfect! Alleen beginnen we te laat en ongeveer halverwege hebben we teveel trek om verder te kijken. Morgen kijken we hem af, want het is een superleuke, echt Disney, film.  

Al een tijdje wil ik Shabu Shabu eens thuis proberen. Het restaurant is wel open om binnen te eten, maar dat vinden Rick en ik te riskant. Ik bestel het dus om mee te nemen. Als ik het eten ophaal, verbaas ik me erover hoe druk het is. Iedereen zit weliswaar van elkaar af en met plexiglas ertussen, maar toch. 

Rick haalt intussen zijn eten van het nabijgelegen Glory Days restaurant. Tegelijkertijd lopen we terug naar de auto. Het waait idioot hard dus lang buiten zijn is geen pretje. 

Thuis breng ik een pan met water aan de kook en giet daar de tomaat-tonkatsu bouillon van het restaurant in. Dan gooi ik de groentes, die langer moeten koken, erin. Zoals in het restaurant kook ik daarna de zalm en biefstuk een voor een. 

De gewoonlijke sausjes zitten er ook bij en het smaakt allemaal net als in het restaurant, maar is niet dezelfde ervaring. Ik moet de hele tijd van het fornuis naar het eiland lopen en zit eigenlijk nauwelijks stil. Rick merkt terecht dat dit geen ontspannen maaltijd is. 

De smaken zijn er allemaal wel, maar het is veel gedoe en duurt te lang zo thuis. De volgende keer ga ik het met een fondue set proberen, volgens mij gaat dat beter lukken.  

Het is al na achten als we klaar zijn en tijd om in onze luie stoelen te gaan zitten. De wind huilt om het huis en in mijn hoofd zing ik "Makker staakt uw wild geraas". Ik hoop dat iedereen, die Sinterklaas gevierd heeft, een leuke avond had. 

Zondag 

Als ik wakker word is er een berichtje van mijn broer in Nederland. Mijn moeder testte negatief voor het coronavirus en de behandeling voor de longontsteking lijkt aan te slaan. Goed nieuws, dus.

Rick is alweer een tijdje beneden en we vertrekken meteen om koffies en ontbijt te halen. Bij Starbucks halen we koffies en delen dan een Spaanse scramble met spinazie en champignons van Anita's. Dat is een goed begin van deze koude dag. 

De bloemist in Vienna heeft heel mooie versieringen en de etalages ook. Alleen is in die laatste de weerspiegeling zo erg dat je alleen die ziet op de foto's. Onderstaande enorme kerstballen hebbben verschillend gekleurde lichtjes. 

Bij de Giant haalt Rick nog een aantal benodigdheden voor ons reis morgen en dan gaan we naar de markt in het Mosaic District. Dit keer heb ik geen paddestoelen besteld, want ik zien ons in Snowshoe geen ontbijt koken. Het groentesap van Greenheart gaat wel mee, die is veel te lekker met een beetje bloody Mary mix iedere avond.

Op weg naar huis rijden we even langs het "Grinch" huis een paar straten verderop. Ik vind de versieringen ieder jaar super, maar dit jaar zijn ze ook nog eens actueel. Zo ontzettend leuk, ik word er vrolijk van. 

Thuis gaan Rick en ik weer tegelijk aan onze oefeningen. Hij doet zijn fysiotherapie en ik mijn stappen. Tegen twaalven zijn we klaar. Na onze douches en alvast de koffers van zolder gehaald te hebben, rijden we naar The Boro.

Daar heb ik een poke bowl van Poki DC besteld. Rick probeert een baguette met ham en kaas van Paris Baguette. Het is dat ik me niet goed voel nadat ik brood heb gegeten, anders zou ik er ook een proberen. Het ziet er zo lekker en authentiek uit. De poke bowl is zoals altijd een gezonde traktatie. 

Thuis gaan we aan het inpakken, zowel van de koffers als van de cadeautjes. Daarna kijken we de rest van Godmothered. Nogmaals, het is een grote aanrader, echt een feel good Disney film met een toch wat verrassend einde. 

Voor het eerst dit seizoen zet ik het Hallmark Channel aan. Het blijven zoetsappige, maar leuke kerstfilms daar. Het past perfect bij de kerstsfeer met de boom en de sokken als voorgrond. 

Na alweer een artikel gelezen te hebben over hoe slecht het er met de restaurant industrie in dit land voorstaat, besluit ik Yama weer eens wat klandizie te geven. Het is onmogelijk alle restaurants hier te steunen, dus we concentreren ons zoveel mogelijk op degenen, waar we graag eten. 

Rick haalt daarom kabobs van zijn favoriete kabob restaurant. Mijn sashimi en Ricks kabobs zijn een heerlijke afsluiting van het weekend. 

En nu gaan we een nieuwe Hallmark film kijken. Allemaal een heel fijne week gewenst!

Over vrijdag

De laatste dag van de werkweek alweer en Rick heeft een drukke dag voor de boeg. Ik ben om kwart voor acht beneden en dan heeft Orion bij wijze van uitzondering zijn ochtendwandeling al gehad. 

Terwijl ik mijn heerlijke tomaat, beukenzwammen en ei ontbijt maak en eet, neemt Rick zijn douche. Optimistisch komt hij in een shirt met korte mouwen weer beneden. Mij niet gezien, ik heb het liever warm. 

Aangezien Rick het zo druk gaat hebben vandaag, rijden we naar de Pan Am Center Starbucks dichtbij ons huis. De reden dat we gewoonlijk naar het filiaal in Vienna gaan is dat we onderweg ook Pokemon Go kunnen spelen. 

Precies op tijd voor zijn vergadering van negen uur duikt Rick zijn kantoor in. Ik ga aan mijn stappen. Het gaat snel, want ik houd me bezig met spelletjes en Netflix kijken. Het is nog maar net na tienen als ik klaar ben. 

Terwijl ik de adventkalenders op 4 december zet, wil Orion graag zijn dagelijkse ren- en piepspelletje met zijn uil spelen. Hij doet dat iedere ochtend en rent dan door het huis met een van zijn knuffels in zijn bek. Ik moet dan net doen of ik hem afpak en dan rent Orion weer weg. Goede beweging voor hem, zeker op een grijze dag als vandaag, wanneer hij niet veel buitenkomt. 

Ook de eekhoorns geven Orion beweging. Die hebben een manier gevonden om langs het hout van onze glazen deur naar het vogeleten te klimmen. Als het mij te gek wordt, laat ik Orion even op het deck en zijn de smiechten weer een tijdje weg. 

Het pakket voor Raquel, Kai en de ouders is klaar om op te sturen. Ik ga naar het Vienna postkantoor en vul het douaneformulier in. Er is maar een persoon voor me, dus ik prijs me gelukkig.

Jammer genoeg krijg ik de heel onvriendelijke Koreaanse dame. Zij bijt me toe dat ik het formulier verkeerd heb ingevuld (ik heb per ongeluk het eerste blad overgeslagen). In plaats van dat ik dat even in mag vullen wordt ik terug gestuurd met de mededeling maar weer in de rij te gaan staan als ik het gecorrigeerd heb.

Snel vul ik het correct in, maar inmiddels is de rij tot buiten de deur. Haar collega wenkt iemand, die zij terugstuurde tussen klanten naar haar toe, maar madam Onaardig kijkt wel mijn richting op, maar roept gewoon de volgende uit de rij, gr!

Gelukkig krijg ik uiteindelijk de vriendelijke dame. Het is altijd weer schrikken hoeveel het internationaal verschepen kost, maar het is de moeite waard. Ik koop er ook meteen leuke kerstpostzegels bij. Nu maar hopen dat het voor Kerst aankomt.

Doordat het postkantoor zo lang duurde is het lunchtijd. Ik bestel een salade van Subway, want heb zin in heel veel groente. Rick heeft nog een Griekse salade over van gisteren en eet aan zijn bureau. Het is niet gezond, maar ik kan hem niet zover krijgen een lunchpauze te nemen. 

De afgelopen dagen heb ik al heel wat cadeautjes binnengekregen voor Rick en Katja (Rick heeft Saskia en Kevin onder zijn vleugels genomen). Ook mijn schoonzus heeft haar cadeaus al gestuurd. Ik ga alles inpakken in de vrolijke tasjes, die ik eerder deze week kocht. Zo kan Orion ook niet meer onder de boom door rennen. 

Het ziet er weer vrolijk uit en ik doe de kerstlichtjes aan. Ik heb mijn favoriete nostalgische versieringen expres zo gehangen dat ik ze vanuit mijn stoel zie. Vanavond vallen me onderstaande twee op. De ene 12 jaar en de ander 33 jaar oud. Die laatste is een van onze oudste versieringen, zo niet de oudste. 

Als Rick klaar is met zijn werk buigen we ons nog even over de puzzel. Het laatste gedeelte is echt moeilijk met veel stukjes, die er hetzelfde uitzien. Ik ben ook bang dat er tenminste een stukje mist. Er ligt volgens ons niet met die kleur, maar wie weet zien we het over het hoofd. 

Rick haalt eten van Pazzo Pomodoro. Daar hebben ze weliswaar een verwarmde tent met een deur, maar we voelen ons daar niet veilig bij. Thuis smaakt het ook lekker. Toch wil ik wel zoals gistermiddag proberen buiten op een terras te eten als het weer het enigszins toelaat. 

We delen de antipasto, die heerlijk is, maar veel te veel, dus morgen nog wat te snacken. Mijn kabeljauwgerecht in tomatensaus met kappertjes, knoflook en olijf is super! Ik ben blij dat de vorige keer ontdekt te hebben. Rick heeft een grote karbonade, waar hij ook van smult. Het wordt allemaal met meer dan genoeg groentes geserveerd. 

En zo is er alweer een werkweek voorbij. Dit weekend gaan we ons voorbereiden op de kou, want maandag gaan we naar een skigebied. Allemaal een fijn weekend gewenst!

Over donderdag

Alweer een koude, maar zonnige dag daagt. Het moeilijkst is opstaan, want dat bed is zo lekker warm en onze kamer zo'n zestien graden. Op zulke momenten ben ik bij uitzondering wel blij met ons tapijt. De vloer is dan tenminste niet koud. 

In sneltreinvaart kleed ik me in mijn sportplunje en ga naar beneden. Daar wachten Rick en Orion me al op. Terwijl ik ontbijt eet, maakt Rick zich klaar voor zijn werkdag. Ik moet zeggen dat ik de beukenzwammen werkelijk heerlijk vind! Jammer, dat die bijna nooit te koop zijn. 

Na onze koffies opgehaald te hebben zet Rick zijn auto aan de oplader. Hij rijdt op het kleine beetje benzine dat erin kan en moet straks naar zijn fysiotherapie. Dit alles betekent, dat ik de garage niet uit kan. 

Dat is een goede stok achter de deur. Ik doe een groot deel van mijn stappen en maak me dan klaar om naar Sharon te gaan. Goed ingepakt, want ik ben nog bezweet van de cardio, fiets ik naar haar huis. Ik weet zeker dat ik toch de auto had genomen, als Rick me niet had geblokkeerd. Helemaal goed, dus. 

Het ritje naar Sharons huis gaat goed, behalve als ik mijn capuchon afdoe, br! Zij heeft weer een pittig half uur voor mij, maar we ontzien mijn schouders nog steeds zoveel mogelijk. De oefeningen daarvoor doe ik zonder gewichten. Voor ik het weet is het tijd voor mijn minuut planken. Volgende week ben ik op reis, dus we nemen afscheid tot half december.

Voor ik ga lunchen pak ik alvast wat cadeautjes om naar Frankrijk te sturen in. We hebben een geschikte doos gevonden, waar alles perfect in past. Het lukt me niet alles al klaar te krijgen. Dat moet tot na de lunch wachten. 

Om half een heb ik met Kirsten afgesproken bij Bear Branch Tavern. Ik ben wat vroeg en vraag alvast een tafel op hun terras. Iedere tafel heeft een mini verwarmer, heel fijn! 

Voor Kirsten komt spreek ik nog kort met Christine. Die heeft wat verontrustend medisch nieuws gekregen en heeft even een klankbord nodig. Als Kirsten komt hangen we op. 

Terwijl Kirsten en ik op ons eten wachten, krijgen we een slokje van de eggnog van dit restaurant om te proeven. Vanaf morgen is die in de verkoop en hij is inderdaad super lekker. Dat zegt wat voor mij, want ik ben niet zo'n eggnog liefhebster. Rick zou zo'n hele fles ook niet opmaken, anders zou ik het voor hem kopen. 

Als lunch heb ik een uiensoep zonder brood en Kirsten een salade bowl met een gebakken ei. Die ziet er echt heerlijk uit en gaat op mijn lijstje van uit te proberen. 

Kirsten en ik hebben nooit gebrek aan gesprekstof en voor we het weten is het twee uur. Met die verwarmer en de zon hebben we het ook absoluut niet koud. We nemen afscheid tot het nieuwe jaar, vreemd voelt dat toch weer. 

Rick en ik zijn bezig aan onze kerstkaart. We hebben foto's van iedereen, behalve onszelf. We kleden ons kerstachtig aan. Rick zet zijn camera op het statief en dan experimenteren we met foto's voor de kerstboom. Een paar ervan zijn leuk geworden, dus nu kan de kerstkaart eindelijk besteld worden. 

Het is lekker weer buiten, zeker in de zon, en ik ga voor het huis van de laatste zonnestralen van de dag genieten. Die zijn inderdaad al snel achter de huizen verdwenen en dan is het te koel buiten. Het fietsen, de lunch en even buiten zitten, alles bij elkaar heb ik een groot deel van de dag in de openlucht doorgebracht. 

Het happy hour met Chuck en Christine gaat vandaag niet door, want Christine heeft een virtuele conferentie. Misschien maar goed ook, want mijn Canadese broer en schoonzus bellen ons via de Alexa Show en zo praten we even "in persoon" bij. Ook bij hen gaat er deze kerst iemand missen, mijn neef (Saskia's leeftijd) studeert intussen in Londen en zal de feestdagen in Engeland doorbrengen.  

Voor ons avondeten haalt Rick Grieks van Plaka Grill. Ik heb het gyro vlees met komkommer en een taramosalata dip. Een vreemd samenraapsel, maar het smaakt me opperbest. 

Orion hoopt mee te eten, maar helaas voor hem is er niets over

En zo is er alweer een dag voorbij gevlogen. Hopelijk gaat dat in januari en februari net zo, want ik zie enorm tegen die maanden op. 

Over woensdag

Geen rare dromen vannacht voor de verandering en ik word uitgeslapen wakker. Volgens Fitbit heb ik inderdaad heel goed geslapen. Ik heb voor Kerst de nieuwste versie gevraagd, die naar verluid een betere hartslagmeter heeft en GPS ingebouwd, heel belangrijk.

Rick heeft mijn koffie klaar staan en is net als gisteren aan de vroege kant. Terwijl ik mijn ontbijt maak en eet, laat hij Orion uit en gaat naar boven om te douchen. Daardoor gaan we direct na mijn eten naar Starbucks.

Met de nitro brew erbij begin ik aan mijn stappen. Intussen kijk ik naar Sugar Rush en zo gaat de tijd snel. Om kwart voor elf heb ik na een uur en een kwartier mijn 10000 stappen bijeen. Ik speel nog even mijn dagelijkse rondje breinspelletjes op mijn telefoon en ga me dan opfrissen. 

We willen de kerstsokken zo snel mogelijk naar Frankrijk sturen en ik ga bij de Giant in Oakton wat snoepgoed kopen. De bedoeling is natuurlijk Amerikaanse zoetigheden. Ik vind Hershey chocola niet zo lekker, maar hun Hugs wel. Verder kies ik fudge brownie M&M's, Reese's pindakaas cup en twee smaken Ghirardelli. Volgens mij is witte chocolade met rood witte pepermunt ook heel Amerikaans.

In datzelfde winkelcentrum ligt een van de weinige Hallmark winkels in de omgeving. Daar zoek ik kerstversieringen voor Raquel en haar ouders. Voor Kai vonden we er gisteren al een. Ik slaag goed, een ervan is met een cardinaaltje, een met Rudolph en een met een antieke Amerikaanse auto. 

Op de terugweg haal ik een garnalensalade slawrap van de Italian Gourmet. Orion heeft duidelijk ook wel zin in de garnalen, maar die kan hij op zijn buik schrijven. Hij mag een slablaadje proberen, maar daar vindt meneer niets aan. 

Na het eten rijd ik Vienna in. Het wordt steeds gezelliger met allerlei kerstversieringen en geschilderde ramen. Die laatste doen me aan Parijs denken. Daar gingen we vroeger met Kerst heen en dan hadden veel restaurants ook kerstschilderingen op hun ramen. 

Bij Just $1 koop ik zoals ieder jaar een heel stel kersttassen en -dozen. Ieder $1, dat heb ik ervoor over, want ik heb een hekel aan inpakken. Op deze manier help ik ook het heel lieve Vietnamese paar van wie deze winkel is. 

Mijn paddestoelen zijn op en ik ga kijken wat Whole Foods vandaag heeft. Kennelijk ben ik niet de enige wilde paddestoelen liefhebber, want ik kan nog net het laatste bakje beukenzwammen meenemen. Een mevrouw achter mij baalt daarvan, maar ze is blij als ik haar het mengsel van verschillende paddestoelen aanwijs. 

Vanmiddag heb ik uitgevonden dat ik de Nederlandse namen kan vinden,\ als ik de officiele naam van de soort invoer. De paddestoelen, die ik van de markt had, waren de doodstrompetpaddestoel en de goudvliesbundelzwam. Weer wat geleerd, ik merk dat ik door mijn broer een interesse in wilde paddestoelen en zwammen heb ontwikkeld. 

Het fotografiethema voor december is "Licht". Terwijl ik door een straat rijd, treft me de gouden kleur, die het licht van de late middag zon aan onderstaande bladeren geeft. Er zijn hier en daar nog steeds mooie herfstkleuren te zien. 

Als ik thuiskom voel ik me opeens als een leeggelopen ballon. Alle energie is weg. Ik heb zelfs geen puf om te puzzelen. Ik plof in mijn luie stoel, schrijf alvast een deel van dit blog en kijk intussen met een half oog wat tv. 

Zodra Rick klaar is met zijn werk en zijn fysiotherapie oefeningen beginnen we aan het avondeten. Het wordt vanavond baramundi, bloemkool tots en erwtjes. Simpel, maar lekker, precies goed voor vanavond, want we zijn beiden moe. 

Straks wordt de Rockefeller Center kerstboom aangestoken, zonder publiek natuurlijk. Facebook liet mij zien dat ik op deze dag vorig jaar in New York rondliep na Kai naar het vliegveld te hebben gebracht. Het is nu dus officieel een jaar geleden dat we hem voor het laatst zagen. 

Ook de Capitol kerstboom is vanavond aangestoken door Nancy Pelosi, de spreker van het Huis van Afgevaardigden. Wij waren daar een paar keer bij, maar ook dit ging zonder aanwezigen. Het is een ander kerstseizoen dan gewoonlijk, maar wij gaan er het beste van maken. 

Over dinsdag

Gisteravond had ik opeens een complete paniekaanval vanwege mijn tandartsbezoek vanochtend. Ik ben een echte tandartshater en met de erge fibromyalgiepijnen op het moment was het vooruitzicht alsof ik naar een martelkamer moest.

Rick stelde me gerust dat ik mezelf echt niet hoef te dwingen. Hij merkte terecht op dat er al genoeg stress is. Als ik vanochtend beneden kom heeft Rick de tandarts al gebeld en mijn afspraak afgezegd, zo lief!

Dit alles heeft me doen besluiten van tandarts te gaan veranderen. Toen deze praktijk net opende gingen ze er prat op dat ze gespecialiseerd waren voor mensen, die een tandartsfobie hebben. Ook werd er altijd heel voorzichtig gedaan, zodat ik niet nog meer pijn had.

Met de jaren zijn de oorspronkelijke tandartsen en mondhygienisten vertrokken en nu lijkt het wel een fabriek. De laatste keer dat ik mijn gebit liet schoonmaken wilde ik bijna uit de stoel springen zo pijnlijk ging de mij onbekende mondhygieniste te werk. Ook de tandarts was alweer een nieuwe, die niets van mijn gezondheidsgeschiedenis leek te weten. Super onpersoonlijk!

Nu heb ik hier in Vienna een andere praktijk aangeraden gekregen, die heel goede recensies krijgt van mensen zoals ik. Daar zijn maar vier tandartsen en zo te lezen al heel lang dezelfde. Ik heb geen haast om te gaan, maar volgend jaar ga ik daar eens polshoogte nemen. 

Blij dat ik vandaag niet hoef, maak ik mijn paddestoelen, tomaat en ei ontbijt. Het is opeens heel koud buiten en dan smaakt dit warme ontbijt extra goed. Rick is vroeger klaar dan gewoonlijk en zodra ik mijn eten opheb maken we onze dagelijke rit naar Starbucks. 

Dan gaat Rick verder met zijn training en ik doe mijn stappen. Intussen kijk ik wat afleveringen van Sugar Rush. Een ervan is een competitie tussen suikerwerkartiesten. Wauw! Onvoorstelbaar wat ze met suiker kunnen maken. Het zou zo een echt standbeeld kunnen zijn. 

Het is 1 december en dus tijd om deurtjes van de Adventkalender te gaan open. We hebben dit jaar weer een leuke ouderwetse Duitse. Verder is er de permanente Adventkalender op onze voordeur. Die heb ik al sinds Katja een baby was en hij ziet er nog altijd als nieuw uit. 

Na even met de glitterlijm oefenen op papier, schrijf ik de namen van Kai en Raquel en Raquels ouders op de kerstsokken. Gelukkig lukt dat goed. Nu goed laten drogen voor we er cadeautjes indoen. 

Na een snelle Pokemon Go raid gespeeld en eindelijk een Mesprit gevangen te hebben, is het tijd om lunch te bestellen. Het wordt een bloemkoolrijst bowl met zalm van Zoe's Kitchen. 

Precies op tijd voor mijn wekelijkse lunch met Judith ben ik terug. Vandaag gaat de tijd super snel en is het kwart voor twee voor we het weten. Judith gaat aan het werk en ik verder met onze puzzel. Het schiet goed op, alleen bovenin is het nog moeilijk met veel dezelfde kleuren. 

Rond vier uur gaat Rick aan zijn fysiotherapie oefeningen. Als hij daarmee klaar is rijden we naar Tysons Corner mall. We hebben bedacht dat het leuk zou zijn wat Bath and Body Works luchtjes naar Frankrijk te sturen.

Tot onze verrassing hebben ze een heel aantal nieuwe producten voor mannen. Rick, die niet zo van de after shave is, vindt ze zelfs lekker. We kiezen de beste voor Kai en Raquels vader. Voor de dames is het makkelijk. 

Nog een paar hand sanitizers en een kleine kaars voor onszelf en dan zijn we klaar. Ik zou deze hele winkel wel mee willen nemen, maar eerst maar eens opgebruiken wat we al hebben.  

Bij de Disney winkel vinden we nog een leuke kerstboomversiering en dan gaan we weer huiswaarts. Ieder huis aan ons plein is nu verlicht, zo gezellig! Ik hoop dat we in een plaatselijk tijdschrift komen. Een fotografe daarvan wil langskomen. 

Thuis bereid ik mijn komkommersalade en daarbij maakt Rick bloemkoolrijst nasi met varkensvlees en een ei er doorheen. Het is bijna niet te onderscheiden van echte nasi op deze manier. Ik ben blij die zakjes Conimex nasi kruiden te hebben gevonden om met de bloemkoolrijst te eten. 

Het is hier vanuit mijn luie stoel zo genieten van de kerstboom! Vooral van de persoonlijke versieringen van voorafgaande jaren. Dit jaar heb ik er nog geen besteld en niet zeker of ik dat ga doen. Ik ga verder aan onze kalender van volgend jaar, ook niet met mensenfoto's. Hij wordt wel mooi met natuurfoto's e.d., die ik heb genomen.