Over het Super Bowl weekend

Zaterdag

We hebben de wekker afgezet en staan pas om half negen op. Het is lekker om een beetje uit te kunnen slapen. Het warme weer is even weg en met de wind voelt het winters buiten. 

Bij Starbucks halen we ons ontbijt en gaan dan een tijdje Pokemon Go spelen. We zien dat er nieuwe gyms en pokestops zijn. Dat is altijd weer leuk. 

Rick heeft zoals ieder weekend allerlei karweitjes op zijn te doen lijstje. Ik ga een uur cardio doen. Zoals altijd geniet ik van het komen en gaan op het deck. 

Vandaag zit er een tortelduif te bedenken of hij het durft op de voeder te vliegen. Na een tijdje waagt hij het erop en komt dan telkens terug. 

De ochtend is snel voorbij en we hebben heel wat dingen op ons programma vanmiddag. Als eerste gaan we naar het postkantoor. Daar versturen we pakjes naar Fiona en Saskia. 

Verder heeft Kai zijn pakket dat we midden januari verstuurd hebben nog steeds niet ontvangen. Er staat dat het ergens in een postkantoor ligt omdat Kai niet thuis was toen het werd bezorgd. 

Alleen staat er enkel "France" zonder adres. Ook de manager van ons postkantoor heeft geen verdere informatie. Er zit niets anders op dan dat Kai gaat checken bij zijn dichtstbijzijnde postkantoor. 

Wij rijden door naar The Boro om lunch te halen. Ik heb mijn pokebowl van Poki DC gemist en Rick heeft zin in kabobs van Tasty Kabob. We eten in de auto, zodat we meteen verder kunnen. 

Ook kleuren van de regenboog

Morgen is de Super Bowl en we hebben Chuck en Lorraine uitgenodigd. Eerst gaan we naar Total Wine om onze wijn en bier voorraad aan te vullen. Dan werken we een boodschappenlijstje af bij Wegmans. Helaas kunnen we niet alles vinden, dus dat moet morgen dan maar. 

We rijden terug naar Vienna en ik ga de pittige (met wasabi en sojasaus, cayenne peper, spookpeper en Carolina Reaper peper) zakjes amandelen in het kleine voedselkastje leggen. 

Daar komen veel mensen en hopelijk daartussen enkelen, die goed tegen hete pepers kunnen. 

Het valt me op dat de zakjes kleuren van de regenboog hebben en alleen paars ontbreekt. Perfect voor mijn maandelijkse themafoto, dus. 

Rick haalt strips van Big Planet Comics voor onze volgende reis en dan gaan we op zoek naar een bak om tweedehandskleding in te doen. Ik heb mijn kast weer eens opgeruimd. Als laatste halen we Orions medicijnen van Walgreens. 

Het loopt inmiddels al tegen vieren en na het uitladen van de booschappen gaan we ons lekker ontspannen. Ik voel me niet optimaal, waarschijnlijk omdat er een koud regenfront aankomt. Ik voel de barometrische schommelingen altijd weer.

Online zie ik dat vanavond de opening van een restaurant dat wij graag willen proberen is. Genki Izakaya is maar vijf minuten rijden en hun menu is aanlokkelijk voor ons beiden. 

We nemen plaats aan de bar en een van de bartenders ziet er zo bekend uit! Zij zegt niets, maar op een gegeven moment weet ik gewoon dat we haar kennen. Het blijkt Jenny van Gyu Shige te zijn, maar daar had ze altijd een mondkapje op. 

Zij vroeg zich al af of we haar zouden herkennen. Ze helpt ons verder heel goed met het menu. Voor mij stelt ze de martini met Ketel One Citroen (zo staat het op het menu en geen Amerikaan, die weet wat citroen betekent) en yuzu voor. Dat is inderdaad een heel goede keuze.

Hier hebben ze wel yakitori (i.t.t. Akai Tori eerder deze week) en Rick en ik bestellen een aantal stokjes. Het is perfect gegrild en heel lekker. Verder heb ik tonijn met foie gras en zeeegel, zo'n bijzondere combinatie en de salade met een sesamsaus is super. 

De ambiance is alsof we in Japan zijn, inclusief de rest van de klanten. De gemiddelde leeftijd is veel jonger dan wij en we zijn precies op tijd gekomen, want als we vertrekken is er een rij wachtenden. Zeker een restaurant dat we op ons lijstje van favorieten zetten. 

Naast het restaurant ligt de nieuwe Giant en daar halen we nog wat dingen van ons lijstje. Dan hoeven we die winkel morgen niet te bezoeken. En nu is het tijd voor Netflix. 

Zondag

Er valt wat ijsregen als we om kwart over acht opstaan. Ik trek een van mijn heel warme truien aan, want op de markt is het altijd berekoud. 

We hebben weer een heel lijstje af te werken. Natuurlijk halen we eerst ontbijt en koffies van Starbucks. Daarna gaan we naar Whole Foods waar ik een bakje met verschillende olijven volschep. Die doen het altijd goed op een charcuterie plankje. 

De markt gaat in deze tijd van het jaar pas om tien uur open en we zien dat Party Mania al om half tien zijn deuren opent. Ik wist niet eens dat we een zaak met feestartikelen zo dichtbij hadden. Dat is veel handiger dan helemaal naar Party City rijden. 

Zoals we al verwachtten zijn de meeste Super Bowl artikelen uitverkocht. We kunnen nog net wat Kansas City Chiefs bordjes en servetten bemachtigen. Gelukkig zijn Rick en Chuck voor de Chiefs, want van de Eagles is niets meer te krijgen. Ook nemen we het laatste Super Bowl tafelkleed mee. 

Mijn regenboogkleuren foto bestaat vandaag uit ballongewichtjes

Nu is de markt open en door de ijsregen lopen we erheen. We hadden gehoopt een paar korstloze quiches te kopen voor morgenavond, maar Savagely Good is er vandaag niet. Een heel aantal andere kraampjes is er ook niet, maar gelukkig de dame van King Mushroom wel. Ik neem een bakje maitake paddenstoelen mee. 

Nu hebben we nog maar een ding op ons lijstje. Eerst gaan we thuis van alles doen, inclusief mijn sporten, hoewel korter dan gewoonlijk. Rond twaalf uur maken we ons klaar om er opnieuw op uit te aan. Het gaat niet van harte, want het is werkelijk hondenweer!

Bij de Giant is het zo druk dat Rick ver weg moet parkeren. Ik zou eerst mee naar binnen gaan, maar blijf nu liever in de warme auto wachten. Rick komt terug met de bestelde garnalen schotel en zegt dat het idioot druk was. Kennelijk is iedereen op het laatste moment Super Bowl inkopen aan het doen. 

Rick haalt een chili van Potbelly als lunch. Op zulke momenten mis ik de bloemkoolrijst bowl van Zoe's Kitchen, want dat lag naast Potbelly. Nu verhuist Ricks geliefde Cava binnenkort naar die locatie. Mijn bladerwrap met kip, spek en allerlei groentes van Sweet Leaf is gelukkig ook heerlijk. 

Na het eten beginnen we aan de charcuterie, kaas en zalm plank voor vanavond. Rick snijdt de plakjes klaas en ik maak het geheel op. Ik maak een football van pepperoni en wat kaas en het goal van de kaasplakjes. Verder nog rood wit blauw, ook de Amerikaanse kleuren, en de vleeswaren en zalm. 

Naar mijn gevoel is het heel duidelijk een football en een goal, zodat het lijkt of er een touchdown wordt gescoord. Ik ben er best trots op, maar Rick zegt dat hij niet ziet wat het voorstelt. Gelukkig zien mijn Facebook vrienden het wel. 

Koekjes, of zeg maar gerust koeken, die we bij Wegmans kochten

Rick kijkt beneden naar van alles over de Super Bowl. Katja, Fiona en ik kijken liever naar de Puppy Bowl. Katja zendt de schattigste video's van Fiona, die de hele tijd haar favoriete doggies en kitties ziet. 

Om half zes komen Chuck en Lorraine. Het is een beetje traditie aan het worden dat we met hen de Super Bowl kijken. Of althans, de mannen kijken, Lorraine en ik kletsen. 

Lorraine heeft lekkere koolhydraatarme gehaktballen mee. Ik maak nog snel even een dipsaus voor de mini komkommers. Het wordt ongeveer net als de dipsaus waarmee ik ooit in de Tip stond: mayonnaise, geraspte kaas en ketjap. Toen was het met venkel, maar met komkommer is het net zo lekker. 

De mannen gaan in ons bioscoopje zitten en Lorraine en ik aan de bar. Het eten is zo smakelijk en we genieten van alles. Voor mij is vooral de brie super. Die gaat dan ook op. Er is sowieso heel weinig over. 

Lorraine en ik praten tijdens de wedstrijd, maar opeens wordt het spannend. De teams staan gelijk spel. Wij zijn dus allemaal voor de Chiefs en op het laatste moment winnen zijn. Eindelijk eens een interessante football wedstrijd, want meestal wint een team ruim.

Chuck en Lorraine helpen nog met opruimen en dan nemen we afscheid. Zij hoeven gelukkig niet ver weg om thuis te komen. Ik schrijf dit blog nog even af en dan is het tijd om naar bed te gaan. 

Allemaal een heel fijne week gewenst!

Over een volle vrijdag

Half acht komt me vandaag veel te snel. Ik blijf nog even liggen, maar tien minuten later ben ik van de partij. Beneden staat de koffie klaar en ik maak mijn paddenstoelen en spinazie op voor mijn ontbijt. Een eitje in eiwit wrap erbij voor de proteine en ik kan er weer tegenaan. 

Terwijl Rick zich klaarmaakt doe ik vast wat cardio. Dan gaan we Vienna in. Rick wil zijn overhemden naar de gewoonlijke stomerij brengen en die blijkt opeens vertrokken te zijn. We zoeken de hoofdweg af naar een andere en uiteindelijk vinden we de Vienna Valet vlakbij Starbucks.

Via de Vienna Community Facebook groep vernemen we dat er nog wat anderen zijn waar we straal voorbij zijn gereden. Deze is wel handig gelegen aangezien we dagelijks naar Starbucks gaan en ze zijn organisch, ook fijn. 

Na onze koffies opgehaald te hebben gaat Rick aan het werk en ik doe snel nog een half uur cardio. Dan fris ik me op en haast me naar de Caboose Tavern. Hier wordt een deel van de opbrengst van hun ontbijt aan de One Neighborhood Foundation gegeven. 

Natuurlijk wil ik daar ook aan bijdragen al is het maar met een ijsthee. Lydia is er weer en onze burgemeester Linda en Peggy, die ook veel met Vienna bedrijven doet. Verder maak ik kennis met Shari en Carmella. Het is gezellig even te kletsen, maar lang kan ik niet blijven. 

Om elf uur heb ik een afspraak met Vlasta, mijn fysiotherapeute. Ik haal het net op tijd, want Lydia wilde nog foto's maken voor ik vertrok. Ik moet eerst een aantal vragen beantwoorden over mijn mobiliteit van schouders en heupen. 

Dat vind ik altijd lastig, want niets belemmert me per se in mijn mobiliteit, het doet alleen pijn. Vlasta snapt dat wel. Over het algemeen gaat het prima met de Scoop en stretch oefeningen. Alleen mijn linkerschouder verbetert absoluut niet. 

Vlasta probeert van alles, maar niets helpt. Ze denkt dat er een zenuw klem zit en zoals ik zelf al bedacht had raadt ze me aan naar een orthopeed te gaan. Heb ik natuurlijk geen zin in, maar ik wil wel van die pijn af. 

Het uur gaat snel voorbij en ik maak een afspraak voor over drie weken. Het is net na twaalven en ik besluit mijn boodschappen nu maar te doen. Als eerste ga ik naar Greenheart. Daar zie ik dat mijn oude vertrouwde "Rooster" sap nu "Detox" heet. Ook de andere sappen hebben veel serieuzere namen dan voorheen. Dat is de invloed van de nieuwe eigenaar, maar zolang ze hetzelfde smaken is het prima. 

Whole Foods is mijn volgende stop. Daar zie ik krokusjes bloeien in het tuintje naast de supermarkt. Ik vind het zo fijn dat er op 10 februari al kleur in de natuur is. We hadden net zo goed in dikke sneeuw en kou kunnen zitten. Je weet het maar nooit hier. 

Met mijn boodschappen ga ik mijn in groene bladeren gewikkelde "cheesesteak" lunch halen bij Sweet Leaf. Daar is ook een Mediterraanse winkel en waar ik Turkse drinkyoghurt koop. 

Thuis val ik aan op mijn lunch, want ik heb flinke trek gekregen. Sweet Leaf is zo lekker! Het is heel mooi weer en als het niet hard zou waaien zou ik buiten hebben gegeten. 

Als Rick een pauze heeft lijnen we Orion aan en nemen hem mee voor een wandeling door de buurt. Daarbij voelen we wat een nieuw bord aan de overkant dat met een zwarte vuilniszak bedekt is kan zijn. Wij denken dat het een historisch bord is, zoals er hier in Virginia veel staan. Voor nu is het een mysterie. 

Deze week hebben we ons happy hour met Christine en Chuck naar vanavond verschoven. We hebben elkaar al drie weken niet "gezien" en er is genoeg gesprekstof. Het uur vliegt dan ook voorbij. 

We hebben alweer een tijdje geen Turks gegeten en brengen Lezzet een bezoek. Hun eten is zo goed! Mijn kip kan niet malser en yoghurtsaus erbij is heerlijk. Ook ben ik een fan van hun bulgur. Hun televisie stast op Turks nieuws en dat is natuurlijk allemaal over de aardbeving. Vreselijk al die verwoeste gebouwen, wat een leed!

En zo gaan we het weekend alweer in. Allemaal een fijne paar dagen gewenst!

Over de 36ste verjaardag van ons eerste telefoontje vieren

Tot mijn verbazing ligt Rick om kwart over zeven nog naast me. Hij heeft zich een beetje verslapen. We staan vrijwel tegelijkertijd op. Rick zet koffie en thee en eet zijn cereal. Ik kook mijn ontbijt en geniet daar naast Rick van. 

Dan gaat Rick naar boven om zich klaar te maken voor de dag. Intussen ren ik op de plaats en heb de helft van mijn stappen bijeen als we naar Starbucks gaan. 

Dit keer zegt Rick wat over het schuim voor we de koffies overhandigd krijgen en er is maar een heel klein laagje. Het kan dus wel. 

Rick gaat aan het werk en ik heb nog even tijd voor cardio voor ik naar Sharon ga. Intussen is het weer heel druk op ons deck. 

Sharons halve uur met gewichten gaat weer snel voorbij. Na afloop maak ik mijn regenboogkleuren foto van de banden van verschillende sterktes. 

Thuis doe ik nog een half uurtje op de Scoop en maak me dan klaar voor lunch. Vervolgens rijd ik naar het centrum. 

Een recent geopende broodjeszaak, Nazzo Pazzo, heeft het admin team van de Vienna Foodies Facebook groep uitgenodigd om hun eten uit te proberen. 

Behalve broodjes en panini's zijn er ook salades, pasta's, zoetigheden en Italiaanse producten. 

Leuke ravioli voor Valentijnsdag

Lydia is er al en Chris en Katie komen iets later. Ze zijn alle drie een jaar of twee ouder dan Katja, echt leuke mensen en we praten over van alles en nog wat. 

De anderen bestellen allemaal een broodje (of zeg maar goed gevuld brood, want ze zijn groot). Ik neem de Nicoise salade zonder aardappel en die is lekker. 

Na afloop wil Ivan, de manager, ons dessert meegeven. Bijna sla ik dat aanbod af tot ik de heerlijke Baci di Sofia Loren zie staan. Die zijn een goddelijk smakend hapje. Ivan pakt er zes voor me in, al vroeg ik er maar vier. Zo gastvrij is hij! 

Nadat we uitvoerig bedankt hebben en afscheid hebben genomen loop ik naar Norm's Beer & Wine. Daar koop ik een fles Belgisch bier als Valentijn cadeautje voor Rick. 

Op weg naar huis stop ik even om een foto van wat vroeg bloeiende narcissen te maken. Ook vandaag is het weer warm met 18 graden, zo'n tien graden meer dan de gemiddelde temperatuur. 

De rest van de middag doe ik een heel aantal Arabische lessen en begin in een nieuw boek. Zo loopt het al snel bij vijven. 

Rick en ik verkleden ons, want we gaan het feit dat we 36 jaar geleden voor het eerst met elkaar spraken en een vervroegde Valentijnsdag vieren. 

Ons eerste contact was via de telefoon, want we ontmoetten elkaar via een video dating service. Jaren geleden schreef ik hoe dat in zijn werk ging: Avonturen vanuit ons hoekje van de wereld: Pakken en nostalgie (nederlandseamerikaan.blogspot.com)

We roepen een Uber om ons naar 2941 te brengen. Het is heel lang geleden dat we bij dit restaurant dineerden en het is maar een kwartiertje rijden bij ons vandaan. 

Onze ober is frans en zo praat ik voor de tweede keer vandaag frans. De eerste keer was vanmiddag toen we kennis maakten met de Italiaanse manager van Pazzo Pomodoro en Nazzo Pazzo. Ik sprak ook even Italiaans met hem. 

Het komt hier vrij regelmatig voor dat mensen meerdere talen spreken, Amerikaans of niet. Daardoor is de stereotype wereldvreemde Amerikaan mij niet bekend. Daarvoor moet je kennelijk elders in het land zijn.

We beginnen met een cocktail. Rick heeft een margarita en ik bestel een "In the blue". Dat is een combinatie van prosecco, spirulina wodka, grapefruit sap, cranberry sap en geroosterde rozemarijn. 

We kiezen het chef's menu en beginnen met oesters gratinee, die zijn heerlijk. De zachtste zeebaars ooit in een bouillon met krab en truffel erop is het tweede gerecht. Het is zo lekker!

Dan komen de vleesgerechten. We krijgen lamsgehakt in een pasta ring met kaasschuim eromheen. We zijn er zeer over te spreken. Daarop volgend komt een hertenbiefstuk met zure kersen, ook een perfecte combinatie. De bediening is attent en we genieten volop.

Het is inmiddels wel bekend dat ik geen zoetekauw ben en ik weiger bijna het dessert. De ober zegt dat ik daar spijt van ga krijgen, dus vooruit. En jawel, het is heerlijk! Amandel gelato, bonbons met heerlijke vullingen. Ik eet het niet allemaal, maar ben blij dat ik het toch geprobeerd heb, want het was niet te zoet. 

Als we de rekening krijgen roept Rick een Uber. Die staat klaar als we naar buiten lopen. Het is een Tesla en dat is toch een bijzondere auto om in te rijden. De deuren alleen al gaan futuristisch open en dicht.

Onze chauffeuse is zelf een foodie en we hebben het over een aantal restaurants. Voor we het weten zijn we thuis en gaan nagenieten van een heerlijke maaltijd. Een van de vele dingen, die ik zo liefheb aan Rick is dat hij mij genieten heeft geleerd. 

Het kan het kleinste of het grootste zijn, maar let op de details en geniet. Het is een waardevolle levensstijl en niet altijd even makkelijk, vooral omdat ik in een nogal zwaar op de hand zijnde omgeving ben opgegroeid. Carpe diem!

Over een sociaal dagje

Rick doet het heel stil bij zijn opstaan, maar ik hoor nog net de klik van de deur die sluit. Ik besluit te wachten tot Alexa haar Disney deuntje gaat spelen. 

De zon schijnt en het belooft een lenteachtige dag te worden. Ik maak mijn ontbijt en geniet weer van de lekkere paddenstoelen, spinazie en ei in eiwit wrap. Als dat eenmaal in mijn dankbare maag is begin ik aan mijn cardio.

Rick is wat later dan gewoonlijk en ik heb al 5000 stappen bijeen als we onze Starbucks rit gaan maken. Dit keer geeft Rick de nitro brew terug voor een nieuwe zonder schuim. Gisteren had ik maar een halve beker koffie, de rest was schuim. Daarvoor vind ik het te duur. 

Met onze koffies gaan we naar de paarse glasbak en gooien ons lege glas daarin. Dan spelen we wat Pokemon Go en om half tien zijn we thuis en begint Ricks werkdag. 

De tweede 5000 stappen verdeel ik tussen de mini elliptische machine en de Scoop. Ik zie dat al het vogelvoer weer op is en vul dat bij. De eekhoorns eten hun voer langzamer. 

De ochtend kabbelt voorbij en net voor twaalven rijd ik naar een nieuw restaurant in Vienna: Akai Tori. Daar ontmoet ik mijn vriendin Lea Ann, die ik al sinds voor de pandemie niet heb gezien. Ik had gehoopt de yakitori te proberen, maar die hebben ze pas volgende week. Ook de sushi is er nog niet. 

De keuze is dan of ramen zonder noedels of de katsu sashimi zalm en daar de korst vanaf halen. Het wordt het laatste voor mij. Lea Ann neemt ramen. We zijn geen van beiden onder de indruk van ons eten. Mijn gerecht is te vettig en heeft geen smaak en Lea Ann vindt de ramen maar matig. Hopelijk zijn dit de kinderschoenen en verbeteren ze snel. 

Omdat we elkaar al zo lang niet gezien hebben blijven we nog een tijd nadat we de rekening hebben betaald doorpraten. Lea Anns jongste dochter gaat trouwen en dat is natuurlijk een grote gebeurtenis. Verder hebben we het over onze reizen. Lea Ann en haar man zijn zeker zo reislustig als Rick en ik en hun laatste reis was naar Nieuw Zeeland. 

Het is al half drie als we afscheid nemen zwerend dat we het niet weer zo lang gaan laten duren voor we elkaar zien. Ik rijd door naar de Hallmark winkel voor een Valentijnsdag kaart voor Rick. Verder neus ik wat rond tussen de snuisterijen en maak mijn regenboogkleurenfoto. 

Gedurende de dag krijg ik regelmatig updates van ons Arlo systeem. De deurbelcamera laat zien dat mijn granola repen voor de bezorgers van de verschillende bedrijven met graagte in ontvangst worden genomen. Alleen houdt kennelijk niemand van pittige amandelen. Die zakjes blijven liggen en zal ik t.z.t. naar de Little Free Pantry brengen. 

Het is nota bene zeventien graden en ik ga voor het huis in de zon mijn Duolingo lessen doen. Alle kinderen spelen buiten en ik hoor de cardinaaltjes hun lentelied fluiten. Ik ben benieuwd of we nog winters weer zullen krijgen, maar voorlopig zien de voorspellingen er lenteachtig uit.

Mijn maandelijkse happy hour met vriendinnen houden we dit keer bij Parc de Ville. We zijn met zijn zessen en iedereen komt uit een verschillende "hoek" van hoe ik ze heb leren kennen. Sommigen ken ik al heel lang, anderen nog niet. Een paar hebben elkaar nooit ontmoet en toch wordt het ontzettend gezellig!

Dit is voor de meesten een nieuw restaurant en iedereen is er goed over te spreken. Ik neem de uiensoep zonder brood en de zalm rillettes, allemaal even lekker. Na afloop brengt Huyen me heel aardig thuis. Zij heeft ook een schattig cadeautje voor Fiona, een roze schildpad en een paar t-shirtjes. Zo lief!

Nu moet ik gaan bedenken waar het volgende happy hour gaat zijn. Iedereen bedankt me altijd voor het organiseren, maar die keuze is het enige werk dat ik eraan heb. 

Over een bezoek aan Orions gedragsdierenarts

Gisteravond lagen we er na middernacht in en we besluiten geen wekker te zetten. Zo slapen we tot half negen en zijn dan goed uitgerust. Twee uur tijdsverschil is niet veel, maar net genoeg om weer even in het ritme te moeten komen. 

Aangezien we niets in huis hebben gaan we na Orions wandeling meteen door naar Starbucks. Daar bestellen we onze gewoonlijke koffies en ontbijten. Dan gaan we nog even langs Greenheart voor een nieuwe fles Roostersap. 

Het is al tien uur als ik aan mijn cardio begin. Eerst drie kwartier op de mini elliptische machine en dan twintig minuten op de Scoop. Terwijl ik daarop trap komt een van de eekhoorns heel nieuwsgierig naar binnen kijken. Ik krijg net een oog op de foto voor Orion hem wegjaagt. 

Als ik klaar ben met sporten pak ik mijn spullen uit. Ik maak een aparte zak voor al mijn "koud weer" kleding, zodat ik die allemaal bij elkaar heb en makkelijk kan vinden. Ik ben blij dat ik alles wat ik meegebracht heb ook gedragen of gebruikt heb. 

Rick heeft om half een een vergadering dus we gaan om twaalf uur lunch halen. Ik bestel een salade van Subway. Die is altijd weer lekker en ik heb zo een flinke portie verschillende groentes binnen. 

Vanmiddag hebben we eindelijk een afspraak met Orions gedragsdierenarts. Zij heeft het zo druk dat we haar al anderhalf jaar niet hebben gezien en we hebben heel wat te bepraten. Rick gaat ook mee voor het geval ik iets vergeet dat hij wil discussieren. 

De praktijk ligt maar tien minuten rijden bij ons vandaan. We hebben Orion zoals geinstrueerd zijn hele batterij aan medicijnen gegeven. Eenmaal aangekomen moeten we wachten tot de dierenartsassistente ons komt ophalen. 

Die leidt ons naar de behandelkamer, waar Dr. Pike met allerlei hondensnoepjes op ons wacht. Rick vindt het jammer dat Orion niet op de dokter en assistente reageert, maar zoals de dokter zegt hebben ze dat expres gedaan. Ze zitten allebei en maken geen onverwachte bewegingen. Bovendien vindt Orion de snoepjes heerlijk. 

We vertellen hoe Orion ondanks zijn medicijnen toch de hele avond blaft als we een feestje hebben, ondanks dat hij in een heel ander deel van het huis is. Natuurlijk komen de bezoeken van de familie en vooral Fiona naar voren. 

Dr. Pike ziet aan Orions gedrag dat de medicijnen, die hij nu krijgt, niet optimaal helpen. Orion zou gewoon moeten zijn gaan liggen en alles langs zich heen laten gaan. We gaan een ander dagelijks medicijn gebruiken dan de Prozac, die Orion de laatste jaren heeft geslikt. Dat moet hem minder nerveus maken. 

Hopelijk gaat dat werken. Dr. Pike blijft realistisch en zegt dat we waarschijnlijk nooit het perfecte gedrag zullen krijgen en we altijd oplettend zullen moeten zijn als er bezoek is. Ze geeft nog het advies om wit geluid aan te zetten bij de bench van Orion, zodat hij weinig hoort en dan nemen we afscheid. 

We zijn hier praktisch naast de H Mart en ik ga er even binnen om paddenstoelen voor mijn ontbijt te kopen. Thuis moet Rick weer aan het werk en ik ga meteen naar Whole Foods voor mijn energie op is. 

In het tuintje naast de supermarkt bloeit een hamamelis. Ik lees online dat tegenwoordig de Amerikaanse toverhazelaar (hamamelis virginiana) wordt gebruikt om nieuwe soorten te creeren. Het valt me op dat veel hier ontdekte planten "virginiana" in hun naam hebben, kennelijk hier in Virginia ontdekt. 

In de winkel werk ik mijn lijstje af. Ik koop ingredienten voor ons avondeten, wat snacks, tulpen en spinazie voor mijn ontbijt. Die laatste vergeet ik bijna, maar denk er nog voor ik de boodschappen in de auto zet aan. 

Mijn regenboogkleuren themafoto van vandaag wordt onderstaande. Het is een close up van een holografische cadeautas. Ik vind het effect leuk. 

Het is alweer na vieren als ik klaar ben. Ik doe nog wat Arabische lessen en dan gaan Rick en ik aan onze volgende puzzel beginnen. Het is er een met allemaal posters, die met Parijs te maken hebben. 

Moe van zijn avontuur 

Rick bereidt ons avondeten. Ik heb ingeslagen voor taco's met kalkoen- en rundergehakt met taco krudien. We doen ze in de harde tacoschelpen met weinig koolhydraten en hebben er kaas, pico de gallo en ui bij. Het is altijd weer een lekker maal. 

Hopelijk lukt het ons vanavond op een gewone tijd naar bed te gaan, zodat we weer in ons gareel kunnen komen.

 

Over de terugreis

Midden in de nacht om een uur of drie werd ik wakker van de kou. Rick ook en hij doet de ramen dicht. Dan ziet Rick dat het sneeuwt. 

We slapen lekker verder tot Ricks telefoon om tien voor half zeven rinkelt. Het is niemand die we kennen en we proberen nog even door te slapen. 

Dat lukt niet meer en om zeven uur staan we op. Rick ziet op zijn telefoon dat het - 9 is en voelt als - 15.

We doen voor het laatst onze heel warme kleding aan en gaan op pad voor ons ontbijt. Het sneeuwt nog wat, maar er is maar een paar centimeter gevallen. 

De bergen zijn niet meer zichtbaar, wat hadden we geluk! 

Gisteren hebben we het ontbijt menu van Black Iron Kitchen bekeken. Omdat we nogal wat tijd hebben voor we opgehaald worden besluiten we daar te gaan eten. 

Dat blijkt een goede keuze. Hun omelet is heel bijzonder met kaas, wilde paddenstoelen en dennentakjes. Het klinkt raar, maar de smaak is bijzonder en lekker. 

Rick vind zijn maal ook lekker en we bestellen er beiden sap bij. Dat van mij is met komkommer, meloen, boerenkool en selderij. Rick houdt het bij ananas en sinaasappelsap. 

Na het eten lopen we nog wat rond om foto's te maken. Het is hier zo gezellig, echt een ski dorpje. 

Terug in het hotel trekken we lichtere kleding aan en pakken alles in. Dan belt Rick de bellman om onze bagage op te halen. 

In de lobby ga ik bij het knapperend haardvuur zitten en Rick luistert naar het tweede gedeelte van zijn training. 

De bergen zijn toch nog even uit de wolken, ik ga ze missen 

Een kwartier later dan verwacht komt eindelijk onze bus voorrijden. Die zit helemaal vol, er zijn nog net twee stoelen over. Gelukkig past al onze bagage erin. 

De anderhalf uur naar Montrose verlopen zonder oponthoud. Opgelucht stappen we uit, want we zaten als sardientjes in blik. 

Er staat binnen een lange rij, maar die blijkt voor Delta te zijn. Bij United Premier zijn wij de enigen. Onze bagage is dan ook zo afgegeven. 

De TSA Pre rij is wat langer, maar wij hebben alle tijd. Eenmaal daar doorheen is onze gate recht voor ons. Dit is maar een klein vliegveld, maar wordt zo te zien flink uitgebreid. 

Tot mijn vreugde zijn er stopcontacten, zodat ik mijn telefoon kan opladen. We zijn een heel klein beetje vertraagd door een mankement, maar dan kunnen we naar het vliegtuig lopen. 

Rick en ik zitten bij de noodingang en hebben niemand tussen ons in. Dat is altijd weer fijn. De vlucht duurt maar een half uur en dan landen we alweer in Denver. 

We brengen eerst de oordopjes terug die we op de heenweg kochten. Ik vond mijn andere onderin mijn tas, dus deze zijn overbodig. 

Dan nemen we plaats aan de bar van Pour La France. Daar bestel ik een uiensoep zonder brood en Rick een hamburger. De soep is heel lekker! 

We vliegen in een 777 naar Washington en het aan boord gaan begint 45 minuten voor vertrek. Rick en ik vinden het altijd fijn om als een van de eersten aan boord te gaan. 

We hebben zoals gewoonlijk een raam- en een gangplaats. We hadden eerder vandaag gezien dat de stoel tussen ons in bezet zou zijn. 

Het is dus afwachten wie die persoon gaat zijn. Alleen komt er maar niemand en we juichen als de deur dichtgaat en de stoel tussen ons in open blijft. Wat een geluk, want het vliegtuig is vrijwel vol. 

Als snack bestel ik dit keer de Take Off doos. Ze veranderen telkens en nu vind ik wat er in die doos zit lekkerder. 

Verder lees ik mijn leuke mysterie boek van Lucy Burdette uit. Zo zijn de 2,5 uur gauw voorbij en net na negenen landen we op Dulles. 

Helaas duurt het daarna eeuwen voor Rick zijn ski's heeft. Daardoor zitten we pas om tien uur in de taxi naar huis. Al met al was het een reis van meer dan tien uur. 

Op weg naar huis bestelt Rick wat pizza's in a bowl van Papa John's. Die zullen bij aankomst worden bezorgd. Ik schrijf dit blog, zodat ik me straks kan ontspannen.