Weekend in Boston: Over het aquarium en genieten van de stad

Alweer hebben we heerlijk geslapen. Deze bedden liggen zo lekker! Met wat moeite staan we om kwart voor acht op. De zon schijnt en dat maakt een dag in de stad natuurlijk veel leuker. 

We maken ons klaar en gaan dan beneden ontbijten. Dat is werkelijk prima: een hard gekookt ei, wat ham en kaas, bosbessen en bramen en een heerlijke kop koffie. Katja, Kevin en Fiona komen na ons beneden en nemen hun ontbijt mee in de auto. 

We hebben namelijk kaartjes voor 9u20 voor het New England Aquarium. Saskia en Riley zijn verlaat, want de kat Flapjack was vannacht ziek en nu moeten zij alles opruimen. Wij gaan alvast naar binnen, want Saskia weet niet wanneer ze zullen komen. 

Het is een groot aquarium en leuk opgezet. Beneden zien we de pinguins, zeeleeuwen en zeehonden. Dan lopen we rond een enorm aquarium met gigantische schildpadden (Fiona's favoriet) en vissen naar boven. Op iedere verdieping zijn ook kleinere aquaria. 

Als we op de een na laatste (derde) verdieping zijn voegen Saskia en Riley zich bij ons. We lopen verder naar de bovenkant van het grote koraalrif. Katja en ik moeten dan naar de wc en Fiona begint er genoeg van te hebben. 

We gaan allemaal naar beneden en kopen water en chips voor Fiona in het cafe. Als laatste bezoeken we nog het aquarium waar je pijlstaartroggen kunt aanraken. Fiona vindt dat prachtig en drinkt af en toe ook een beetje van het water. 

Riley  en Saskia voelen zich na de slechte nacht niet zo lekker en gaan naar huis om te rusten. Wij gaan eerst op zoek naar een restaurant om te lunchen. Riley raadde Sail Loft aan, maar daar is de wachttijd een uur. 

Gelukkig ligt Joe's er vlak naast en daar is meer dan genoeg plaats. We kunnen er ook onze begeerde kreeftenbroodjes vinden. Rick, Katja en ik bestellen er een. Kevin is er geen fan van en neemt corned beef hash. Fiona smult van pasta met Parmezaanse kaas en mijn frietjes met mayonnaise, een kind naar mijn hart!

Na het eten lopen we terug naar de auto, want Fiona is doodmoe. Haar ouders gaan rusten terwijl Fiona slaapt. Rick moet wat werk doen en als hij daarmee klaar is gaan we een eindje langs de Charles Rivier lopen. Daar zijn roeiers en kayakers en op het pad heel veel fietsers en wandelaars. 

Katja heeft om thee gevraagd en er zit een Starbucks in de supermarkt vlakbij het hotel. Ik koop daar ook meteen wat flesjes water. Verder maak ik de herfstkleuren foto voor vandaag daar. 

Tegen vieren gaan we er weer op uit. Dit keer is historisch Boston ons doel. We parkeren vlakbij Faneuil Hall en lopen dan een klein stukje van het Freedom Trail. We zien het oude State House en het Meeting House (kerk). 

Dan krijgt Fiona genoeg van haar buggy en het is te druk om haar zelf te laten lopen. Katja vermoedt dat ze ook honger heeft. We strijken neer in de Sam Adams Tap Room. Wij volwassenen bestellen een biertje (het mijne is Wined Up, gebaseerd op mousserende wijn en lekker) en Fiona is blij met haar pretzel met kaassaus. 

Daarna gaat Fiona weer blij in haar wagentje en Grandpa duwt haar. Ik ben blij te zien dat het eekhoorntje dat ik gisteren voor Fioan kocht zo geliefd is. We lopen door het voetgangersgedeelte langs veel gezellige restaurants en standjes in Quincy Market. 

Het schemert al als we terug naar de auto lopen. We hebben met Saskia en Riley afgesproken bij de Mad Monkfish in Cambridge. Ik heb daar voor kwart voor zeven gereserveerd. Het wordt een gezellige maaltijd en Fiona laat weer zien dat pad Thai er bij haar goed in gaat. 

Mijn keuze zijn een heerlijke gember en paddenstoelen bouillon en een aantal voorafjes. Het is altijd fijn als Saskia ook een lekker veganistisch gerecht kan vinden en dat is hier duidelijk het geval. 

Het is al na achten als we terug bij de auto's zijn. We nemen afscheid van Riley, want hij moet morgen werken. De rest van ons zullen morgenochtend nog samen ontbijten voor Rick en ik terug naar huis rijden. 

Terug in het hotel pakt Fiona haar boek over de Disney prinsessen en klautert op mijn schoot. Ik lees haar het verhaal van Rapunzel voor en ze luistert de hele tijd. Het is best een lang verhaal dus heel knap van haar!

We nemen afscheid voor de nacht en dan gaan Rick en ik ons op onze kamer ontspannen. Het was een leuke, maar drukke dag en ik heb 14000 stappen gelopen. Het is zo jammer dat deze bezoekjes altijd maar zo kort zijn. Misschien worden ze langer als Rick eenmaal met pensioen is. 

Weekend in Boston: Over een dag genieten met verre familie

Onze wekker gaat om half zeven en we worden er beiden wakker van. Ik heb werkelijk heerlijk geslapen en Rick ook. 

We maken ons klaar voor de dag en gaan dan naar beneden waar Katja en Fiona ook al zijn. Ook Fiona heeft lang geslapen voor haar doen. 

Het hotel heeft een kunstinslag en er zijn overal werken te koop. Verder is de lobby kleurrijk en de gangen hebben muurschilderingen. 

De kamers hebben dat ook en er hangen reproducties van werken van plaatselijke artiesten. Verder zijn de kamers groot en alles is aanwezig. Het mag maar 2 sterren hebben, maar wij zouden hier zo weer gaan logeren.

Er is ook een lekker ontbijt met voor een gratis ontbijt in de VS veel keuze. Wij gaan later vanochtend nog bij mijn zus ontbijten, dus ik houd het bij koffie en wat kaas en ham. Katja en Fiona hebben al gegeten en Rick gaat een broodje van de McDonald's naast het hotel halen. 

Omi mag dan op Fiona passen, want haar vader en moeder moeten nog douchen e.d. Wat is het toch een heerlijk kind! Ze is duidelijk dol op Omi en Grandpa en ik vind het bijzonder hoe ze mij komt knuffelen, hoewel we haar toch niet zo heel vaak zien. 

Wachten tot Mommy en Daddy uit de "fourth floor" (lift) komen. Dat 4th floor hoort Fiona in de lift als ze naar het strand gaan en in de flat van Kevins ouders logeren. 

Als iedereen klaar is om op pad te gaan rijden we in onze auto naar Newburtyport om te ontbijten met mijn zus, zwager en nichtje. Mijn nichtje loopt op krukken, want haar ACL is gescheurd. Heel naar, want ze speelt fanatiek voetbal en dat kan nu zeker een half jaar niet. 

Fiona is meteen idolaat van Diesel en Mica, de zwarte labradors. Die likken haar enthousiast en Diesel is groter dan Fiona. Dat deert haar niets. Tussen het vele speelgoed dat mijn zus nog in hun kelder heeft liggen vindt Fiona een schildpad. 

Dat is een van haar lievelingsdieren en een van haar eerste woorden was "turtle". Die moet dus mee naar boven en Fiona mag hem van mijn zus hebben. De honden zijn er ook in geinteresseerd, maar Fiona laat ze niet aan haar schildpad komen!

Wij eten intussen bagels met cream cheese en voor mij maakt mijn zus wat roerei. Dan mag Fiona de honden snoepjes geven. Dat doet ze goed, maar ze geeft ze alleen aan Diesel. Mijn zus geeft Mica haar deel, want Fiona negeert haar, zo grappig. 

Het is dit weekend familieweekend bij het college van mijn andere nichtje en zij moeten om elf uur vertrekken daarvoor. Mijn zwager neemt nog snel een foto van ons allen en dan is het alweer tijd voor het afscheid. We zijn blij ze weer even gezien te hebben, want dat gebeurt niet vaak. 

De rit terug naar Boston duurt bijna een uur. Onderweg zijn er weer mooie herfstkleuren te zien, maar Fiona vindt de autostoel niets na de lange rit gisteren. Gelukkig kan ze bij Saskia en Riley weer vrij rondlopen en van Pig en Flapjack genieten. 

"Babies" zonder hoofd

Grandpa blijft vermakelijk

Tante Saskia ook

Ons plan voor de middag is om te gaan lunchen bij The Barking Crab en dan naar het Children's Museum op loopafstand daarvan te gaan. 

Het loopt allemaal even anders. Het regent als we bij The Barking Crab aankomen. Er staat een lange rij wachtenden en daar hebben we geen zin in. 

Gelukkig is dit een leuke buurt met heel veel restaurants. We kiezen Boqueria en lopen daarheen. Als we er binnenlopen zien Rick en ik dat we deze keten ook in Washington hebben bezocht. 

Ze hebben lekkere tapa's en we genieten van elkaars gezelschap. Het grootste deel van de maaltijd slaapt Fiona op Katja's schouder.

Het plan om naar het Children's Museum te gaan moeten we ook schrappen, want dat is voor de rest van de middag uitverkocht. Dit gebeurt sinds de coronatijd steeds vaker. Vroeger kon je vrijwel overal spontaan heen gaan, maar nu worden er maar een bepaald aantal bezoekers toegelaten. 

Het weer is er niet naar de stad te verkennen

Dan gaan wij maar terug naar het hotel waar Rick en ik van kamer gaan wisselen om dichter bij de familie te zijn. Vannacht hebben we in een heel ander gebouw dan zij geslapen. Onze kamer is echter nog niet klaar. Rick haalt onze bagage uit de vorige kamer, die we voorlopig in de kamer van Katja en Kevin laten staan. 

Saskia en Riley zijn in de gezellige Brookline buurt en daar gaan wij ook heen. We vinden met gemak een parkeerplaats en zien Saskia en Riley al staan. Dit is een heel leuke winkelbuurt met veel art deco en zelfs Tudor stijl huizen. 

We beginnen bij een heel leuke boekenwinkel, die ook allerlei gezellige snuisterijen verkoopt. Fiona is dol op Bluey van het Disney Channel en ik koop er een boek van voor haar. Rick vindt een paar grappige sokken voor Kai en Saskia een gek spookje om een waxine lichtje in te zetten. 

"Sashia" is haar favoriete tante

De volgende winkel is er een met heel veel pluche dieren. Fiona wordt verliefd op een eekhoorntje en laat die niet meer los. Natuurlijk koopt Omi die voor haar. Fiona knuffelt er de rest van de avond mee. 

We gaan een vroeg diner eten bij Jin. Hier hebben ze Chinese, Thaise en Japanse gerechten op het menu. Het is werkelijk heerlijk! Mijn soep met kip en paddenstoelen, soep dumplings en een sashimi rol met rijstpapier smaken voortreffelijk. Het is wel veel! Gelukkig helpen Kevin en Riley me met de dumplings.

Het is heel gezellig en iedereen is tevreden met het eten. Fiona eet zoveel van haar pad Thai dat Katja en Kevin versteld staan. Dit restaurant gaan we vaker bezoeken, want Riley en Saskia zijn er ook weg van. 

We nemen tot morgen afscheid van Saskia en Riley en dan ga ik achterin zitten met Fiona om Katja even te ontlasten. Fiona heeft helemaal genoeg van haar autostoel, maar ik zoek plaatjes van honden  op Google en houd haar zo tot we terug bij het hotel zijn bezig. 

Katja, Kevin en Fiona gaan direct naar boven. Rick en ik halen onze nieuwe sleutel op. Het is leuk om nu maar een aantal kamers van de anderen verwijderd te zijn. Rick haalt de rest van de bagage op en dan gaan we beiden op bed ontspannen. We zijn allemaal nog moe van de stressvolle rit gisteren. 

Over de rit naar Boston

De wekker gaat om half zeven en een kwartier later staan we op. We maken ons om de beurt klaar voor de dag. Terwijl Rick dat doet laat ik Orion uit. 

Dan laden we de bagage in de auto en rijden keurig om half acht weg. Bij Starbucks is het vrij druk, maar de rij gaat snel. 

Met onze koffies en ontbijt beginnen we aan de 750 kilometer lange tocht naar het noorden. We moeten $5,70 betalen voor de tolweg va de I-495, maar daardoor racen we langs de file. 

Een uur later rijden we door de Fort McHenry tunnel in Baltimore. Het weer is mistig en somber. 

Het verkeer door Maryland is goed en al gauw zien we de Delaware Memorial Bridge voor ons opdoemen. 

Niet veel later zijn we in New Jersey en halverwege de New Jersey Turnpike zoeken we een service plaza op voor een pit stop. 

Het volgende doel is de George Washington Bridge in New York. Die naderen we tegen twaalven en we besluiten eerst even de laatste plaza te bezoeken. 

De Vince Lombardi plaza heeft een Pret A Manger. We kiezen beiden een broodje. Ik heb meergranen brood met kip en Rick een baguette met ham en kaas. 

Het is goed dat we dit gedaan hebben, want hierna zijn er een hele tijd geen plaza's meer. 

Meestal hebben we vanaf de George Washington brug uitzicht op Manhattan, maar het is zo mistig dat we helaas helemaal niets zien. 

Na de brug komen we even in de file te staan op de Hutchinson River Parkway. Gelukkig lost die vrij snel op. 

Deze Parkway is erg mooi met aan weerszijden bomen met beginnende herfstkleuren. We moeten zo langzamerhand aan tanken gaan denken en er is niets zo dichtbij New York! 

In Connecticut komen we in mijlen lang langzaam rijdend verkeer terecht. We zien onze aankomsttijd steeds later worden. Helemaal vervelend voor Katja en Kevin, die een uur na ons vertrokken. 

Eindelijk komen we op I-91 terecht waar we weer op volle snelheid kunnen rijden. Dan laten we de skyline van Hartford links liggen en draaien de I-84 op. 

Hoe noordelijker we komen hoe mooier de herfstkleuren. Ik maak heel wat foto's uit het raam. 

Ergens bij een afrit zien we eindelijk een Mobil tankstation. Hier kopen we ook nieuwe drankjes en ik neem, zoals wel vaker tijdens een lange autorit, wat beef jerky mee als snack.

Nu beginnen we aan het laatste deel van de route. Om klokslag vier uur passeren we de grens met Massachusetts. Nog een uur en twintig minuten te gaan volgens Waze (dat wordt twee uur). 

Op de I-90 komen we weer vast te staan. Katja en Kevin schieten ook niet op en door de files kan Fiona niet slapen. Ze huilt tranen met tuiten, het arme kleintje. 

Volgens ons hebben we nog nooit zulk slecht verkeer gehad naar Boston! Het geeft ons wel gelegenheid te genieten van de herfstkleuren, maar dat is een schrale troost. 

Eindelijk komt Boston naderbij. Ook vlakbij de stad staat het verkeer stil, maar na bijna tien uur rijden zijn we eindelijk bij Saskia en Riley's appartement. 

We praten wat bij en bestellen dan Indiaas eten. Katja en Kevin zijn intussen in het hotel aangekomen. Na het eten nemen wij afscheid van Saskia en Riley en rijden ook naar het Studio Allston Hotel. 

Hier krijgen we een kamer met twee queen bedden, want Katja en Kevin hebben onze suite met extra plaats voor Fiona. Wij zitten nu in een ander gebouw, maar verhuizen morgen naar een kamer dichterbij hen. 

We zijn op van de enerverende rit en ontspannen ons op de kamer. Morgenochtend proberen we mijn zus en familie te zien.