Weekend met het hele gezin

Zaterdag

Als Rick en ik, na voor ons doen uitgeslapen te hebben, om negen uur opstaan is het huis nog helemaal stil.  We hebben gisteren al de bestellingen van de anderen gekregen voor het ontbijt. We rijden naar Starbucks en bestellen drankjes en sandwiches.

Tot mijn verbazing is iedereen op als we terugkomen.  We eten gezellig met zijn zessen ontbijt op het deck.  Het is wat minder warm vandaag en ik heb eigenlijk helemaal geen zin om boven te sporten.  Ik besluit mijn acht pond gewichten naar buiten te nemen en acht tabata (8x20seconden met 10 seconden rust tussendoor) oefeningen te doen.  Tweeendertig minuten later ben ik daarmee klaar en voel ik dat ik goed bezig geweest ben.

Om wat stappen bijeen te krijgen vraag ik wie er zin heeft de honden uit te laten.  Katja en Kevin zijn er meteen voor te vinden en ook Rick gaat graag mee.  We lopen een stuk door de buurt en de honden genieten er ook van.

Terug thuis ga ik met Kai en Saskia naar Whole Foods.  Daar halen we spullen voor een barbecue vanavond, proviand voor een picknick morgen en lunch, die we ook voor Katja en Kevin meenemen. 

Nu al pompoenen!  Ik ben nog niet klaar voor de herfst!

Zij en ik willen een sandwich, die hier met lekker veel groente worden gemaakt.  Maar oh, wat is de sandwich dame langzaam!  Het helpt ook niet dat ze weinig Engels spreekt. Ik heb inwendig moeite geduldig te blijven, maar laat daar niets van merken en bedank haar als ik eindelijk drie sandwiches in handen heb van harte.

We slepen alles mee terug naar huis en genieten alweer buiten van de lekkere boterhammen.  Dan bespreken we eens wat we vanmiddag zullen gaan doen.  Ik wil eigenlijk naar het zwembad, maar Saskia heeft haar badpak niet mee.  Zij stelt voor te gaan midget golfen (die naam in het Nederlands is hier in de VS helemaal politiek incorrect, trouwens).

Er is een heel leuke midget golfbaan in onze buurt.  Woody's heeft Perils of the Lost Jungle, helemaal in het thema van Indiana Jones.  We kopen "paspoorten" en moeten dan ongeveer een half uur wachten om binnen te mogen. 

 

Intussen lezen we over Percy Fawcett, die echt de "verloren jungle" in Brazilie verkende en in 1925 spoorloos verdween.  Het is allemaal erg leuk gedaan en doet het halve uur snel voorbij gaan.  Helaas is dit het laatste jaar voor deze locatie.  Ze bouwen een nieuwe baan verder naar het westen, die volgend jaar open zal gaan.

Wij genieten van de grappige geluiden, de "apen", de enge Mayaanse tempel en meer, waardoor we onze balletjes moeten spelen.  We hebben allemaal een andere kleur, die mijne is aqua.  Na de eerste negen holes sta ik voor.  Ik ben eerlijk gezegd best competitie gericht en wil nu dan ook winnen!

Dat lukt me ook! Nergens scoor ik meer dan vier punten en met 48 punten ben ik de winnares.  De anderen volgden niet ver achter me.  Het was werkelijk heel erg leuk om te doen, we hebben heel wat afgelachen!  Jammer, dat het allemaal zo snel ging, na iets meer dan een uur zijn we alweer klaar.

Op de terugweg stoppen we bij Safeway.  Daar halen we lekker bier en prosecco en pita chips en hummus als voorafjes.  Thuis genieten we daarvan, terwijl ik de komkommersla maak en Rick kip- en biefstukspiesjes, maiskolven en asperges grilt.

Met zijn zessen eten we buiten al worden Katja en ik ondanks de Off! opgegeten door de muggen. Terwijl we eten zie ik de vleermuizen ook rondvliegen.  Ze mogen wel dichterbij komen om lekker van die stomme muggen te eten!

Na het eten komt Laura bij Saskia op bezoek en de rest van ons kijkt lui tv.  Morgen hebben we weer een familie uitje gepland.  Ik geniet met volle teugen van iedereen bijeen.  We maken zo ook herinneringen, die ons nog lang bij zullen blijven.  Vooral dat ik vandaag won (grapje, hoor, maar ik heb dus nog nooit gewonnen met mini golf!).

Zondag

Rick komt al terug met ons ontbijt als ik om half negen mijn bed uit rol.  We wekken de anderen ook, want we willen vandaag een "hike" (wandeling) in de Shenandoah gaan doen.  Het is prachtig weer en we eten gezellig in het zonnetje op het deck.

 

Dan pakken we de koelbox in en nemen zes rugzakken mee om al dat lekkers te dragen.  Helaas heeft Django gisteren een van zijn nagels gebroken en dat bloedt nog steeds. We besluiten hem thuis te laten, want zo'n wandeling introduceert allerlei vuil in die wond.  Cosmo gaat dus alleen mee.

 

We rijden de I-66 af en net buiten Front Royal het Shenandoah National Park in.  Na mijn nationale parkenpas te hebben laten zien mogen we zo door.  Het is wel een lang weekend en beduidend drukker in het park dan ik het "gewend" ben.

 

Dit is de lange weg naar het Whiteoak Canyon pad, maar Kevin is nog nooit in dit park geweest en zo ziet hij ook de mooi uitzichtpunten.  We stoppen een keer om Kai zijn drone te laten uitproberen en maken een paar keer een sanitaire stop, want sommigen van ons, namen worden niet genoemd, hebben volgens Rick erwten als blaas.

 

Eindelijk tegen enen komen we op de parkeerplaats van Whiteoak Canyon aan.  Ook daar is het zo druk dat alle plekken vol zijn.  Gelukkig kunnen we ook langs de weg parkeren.  We ruimen de rugzakken in met waterflessen en ons proviand en beginnen aan de wandeling naar beneden.

 

Niet veel later hoor ik op een kruispunt een viertal in het Nederlands overleggen.  Ik vraag of ze hulp nodig hebben en zij vragen of ik ook op vakantie ben hier.  Ik vertel dat ik in deze omgeving woon en daarop zeggen zij dat dat zeker helemaal niet verkeerd is.  Daar ben ik het grondig mee eens.

 

Ze willen weten hoe het pad naar beneden is.  Dat pad is wel goed, maar best steil naar beneden en dus ook weer steil omhoog op de terugweg.  Dat schrikt hen dus af, want ze zijn al iets ouder.  Ik kan me dat wel voorstellen, want het is zeker geen Nederlands bospaadje hier.

 

We wensen elkaar nog een fijne wandeling en zetten onze tocht voort.  Na ongeveer een uur komen we aan bij de waterval.  Alleen Kai en ik hebben deze wandeling al vaker gedaan, voor de anderen is het de eerste keer.  We gaan dus eerst naar het uitkijkpunt waar ik eigenlijk altijd vind dat je niet zoveel ziet.

Dan zoeken we een open plek in de schaduw langs het water.  We doen ons tegoed aan hummus, pita's, gekleurde worteltjes en paprika, mozzarella en prosciutto, jerky, cheddar kaas, kokosnoot, mango en verschillende bessen.  Intussen kabbelt het beekje aan onze voeten, zo idyllisch!

 

De anderen klimmen nog naar de voet van de waterval, maar dat is teveel voor Cosmo en mij.  Ik wacht dan ook lekker met mijn voeten in het koele water.  Dan is het weer tijd om naar boven te klimmen.

 

Saskia heeft besloten dat ze zo snel mogelijk weer bij de van wil zijn en zet me er toch een vaart in!  Kai en Katja klagen dat we op die manier weinig genieten van onze omgeving, maar we houden Saskia toch maar zoveel mogelijk bij.  Zo duurt de tocht omhoog maar ietsje langer dan omlaag!  Dit keer hebben we geen wilde dieren gezien, daarvoor was het waarschijnlijk te druk.

 

Op de terugweg willen we, lees Katja, Kevin en ik, een wijngaard aandoen.  Eerst kies ik de Unicorn wijngaard, maar die blijkt helaas gesloten.  Dan gaan we toch maar naar een van mijn favorieten qua ligging, Pearmund Cellars.

 

Daar is het gezellig druk.  We vinden nog een tafeltje op het terras en Katja en ik bestellen een glas viognier en Kevin de riesling.  Hier zit je midden in de wijngaard en de druiven zien eruit alsof ze ieder moment geplukt kunnen gaan worden.  Zo ontspannend is dit altijd, jammer dat we niet langer kunnen blijven.

Het is nog wel even verdrietig, want Kevin's grootmoeder is vanavond overleden.  Zij was 87 en had alzheimers, dus herkende Kevin al jaren niet.  Toch is het moeilijk en we condoleren Kevin dan ook, hij lijkt er rustig onder.

 

Thuis gaat Saskia nog wat tijd besteden met haar beste vriendinnen voor ze vanavond weer naar Richmond rijdt.  De rest van ons frist zich op na de inspannende wandeling en dan gaan we, alweer met Cosmo mee, eten bij Clare and Don's Beach Shack.  Django gaat niet goed met andere honden, dus die blijft weer thuis al is zijn pootje niet meer bloederig.

 

Dit restaurant is altijd zo gezellig en vrolijk, want het is net een strandrestaurant.  Er speelt een live bandje en we hoeven maar een minuut of tien op een tafel te wachten.  Het is eten is prima en zeer goedkoop.

 

We beginnen met gefrituurde augurken en gefrituurde alligator.  Ik neem er een paar stukjes van, maar vind het eigenlijk niet heel lekker.  Mijn mahi mahi vistaco's zijn echter zeer smakelijk.  Ook de anderen genieten duidelijk van hun hoofdgerecht.

 

Dan haasten we ons naar huis zodat we nog afscheid kunnen nemen van Saskia.  Zij heeft zoveel huiswerk dat ze daar morgen de hele dag aan wil besteden.  We hebben in ieder geval allemaal genote van het samenzijn deze paar dagen.  Herinneringen zijn gemaakt en die neemt niemand ons meer af!

Weer een gezellige rondleiding

Voor de vierde keer deze week gaat mijn wekker om kwart voor acht.  Vandaag de laatste rondleiding in de hitte en dan hebben we een lang weekend.  Rick heeft de koffie alweer klaar staan voor mij en ik eet gauw een paar wafels.

Het is alweer zonnig en zo vroeg al 24 graden.  Ik smeer me maar goed in, want dat ben ik al een paar keer vergeten.  Dan brengt Rick me naar het metrostation waar de trein al klaarstaat.  Ik zie nog een open zitplaats in de allereerste wagon en spring gauw naar binnen, want de machinist kondigt net aan dat de deuren gaan sluiten.

In de eerste wagon zitten is best leuk, want door het voorraam zien we de rails zoals de machinist ze ziet.  Een half uurtje later stap ik bij het McPherson Square metrostation uit.  Zodra ik boven de grond kom zie ik een groepje van vier staan dat volgens mij mijn gezelschap van vandaag is. 

Inderdaad zie ik blikken van herkenning en ik maak kennis met het gezin d'H uit Zeeland.  De twee dochters zijn recentelijk afgestudeerd en dit is een speciale familiereis.  Ik hoop ze vandaag een erg leuke ochtend tijdens deze rondrit te geven.

Natuurlijk vertel ik eerst het verhaal over het ontstaan van de stad.  Daarna lopen we naar het Witte Huis, maar daar mogen we niet dichtbij de voorkant komen.  De Saudi Arabische koning komt op bezoek bij de president en het is helemaal afgezet.

Nu lopen we langs het kerkje van de presidenten en ik besluit weer eens te kijken of dat open is.  Dat is het geval en we bekijken dit mooie, typische vroeg 19e-eeuwse kerkje.  Ik laat ze zien waar Abraham Lincoln kwam zitten tijdens de Burgeroorlog en ook waar de andere presidenten meestal zitten.

Als we naar buiten stappen is het allemaal nog steeds afgezet voor het Witte Huis.  Ik vertel er dan maar van een afstand over.  Om ons heen zijn allerlei protesten tegen de Saudi Arabische koning, waaronder van mensen uit Jemen, die zeggen dat de Saudi's moorden plegen in hun land.

We lopen door via de omweg naar de achterkant.  Intussen zien we de stoet met Saudi Arabische koning net aankomen rijden.  We mogen ook niet tot vlakbij het hek achter het huis komen, maar hoeven daar niet zo ver weg te blijven. 

Het is al flink warm en ik voel het vocht van me afdruipen.  Bij het Washington Monument stel ik voor te kijken of er nog kaartjes zijn, maar zij wachten liever tot morgen.  Helemaal goed, ik geef in deze tijd van het jaar wel de optie, want in de zomer zijn de kaartjes al vroeg vergeven, maar nu zijn ze vaak nog beschikbaar.

Bij het Tweede Wereldoorlog Monument is het heel rustig en alle kransen van de afgelopen paar dagen zijn weer verwijderd.  We bekijken "Kilroy was here" tekeningetje achter het monument weer.  Sinds ik dat plaatje ontdekt heb laat ik het iedere keer zien.  Ik vind het schitterend dat het aan dit heel serieuze monument is toegevoegd (hier de waarschijnlijke afkomst). 

Er is een mooie reflectie van het Lincoln Memorial in de Reflecting Pool, een voordeeltje van een hete dag zonder wind.  Gelukkig kunnen we voornamelijk in de schaduw lopen.  Ook bij het Vietnam Veterans Memorial is het heel rustig.

Langzaamaan beginnen we dorst te krijgen, want de meegebrachte waterflessen zijn allemaal lauw geworden.  Ik stel voor nadat we het Lincoln Memorial en Koreaanse oorlogsmonument hebben bekeken neer te strijken bij het standje aan de overkant daarvan. 

Fourth graders (groep 6) lezen een voor een voor wat hun "hopen en dromen" zijn voor het komende schooljaar voor het Lincoln Memorial, heel schattig

Zo gezegd zo gedaan en we vinden een tafeltje in de schaduw.  Terwijl we genieten van het koude water en wat kan dat opeens lekker zijn, geef ik wat suggesties voor restaurants om te eten en dingen om morgen te doen.  Het zit hier zeer gerieflijk, maar er zijn nog drie monumenten te bekijken dus we gaan door.

Alweer is het langs het Tidal Basin praktisch uitgestorven.  We bekijken Martin Luther King Jr., Franklin Roosevelt en Thomas Jefferson in hun monumenten.  E. zegt dat ze vandaag best wat van de Amerikaanse geschiedenis heeft geleerd. 

Zo wist ze niet veel over Abraham Lincoln. Haar zus K. beaamt dat ze zich niet veel Amerikaanse geschiedenis herinnert van school.  Ik herken dat, ik heb alles wat ik nu weet zo ongeveer aan deze kant van de plas geleerd.

Met de jaren is dit mijn favoriete figuur in de Amerikaanse geschiedenis geworden: Thomas Jefferson

We lopen terug richting het Washington Monument en bespreken lunch en avondeten mogelijkheden.  Zij willen vanavond graag bij de Old Ebbitt Grill eten en ik stel voor dat ik een reservering voor ze maak.  Alleen blijkt er niets tussen vijf en half tien open te zijn, ook morgenavond niet.

Dan vraag ik toch maar naar Mark of Tony en krijg Mark aan de lijn.  Hij vraagt me hem een paar minuten te geven, want ze zijn inderdaad volgeboekt.  Een minuut of vijf later komt hij terug aan de lijn en zegt het voor elkaar te hebben.  Mijn gezelschap kan om acht uur vanavond komen eten, de tijd, die ze hadden gevraagd, echt super!  Ik bedank Mark dan ook uitvoerig.

Nu resteert nog de vraag waar te lunchen.  Ik vertel ze dat ieder museum een cafetaria heeft en dat ik naar het American Indian Museum wil gaan. Ik heb namelijk letterlijk gedroomd van die koude broccoli soep met scallops, die ik maandag had.

Dat restaurant heeft nogal wat exotische gerechten en ik probeer dat duidelijk te maken.  Ik vind het natuurlijk gezellig als ze met me meegaan, maar ik wil niet dat ze dan niets zullen vinden wat ze lekker vinden.  Na wat overleg wordt er toch voor Mitsitam besloten.

In plaats van die afstand ook nog eens te lopen vouwen we ons met ons vijven in een taxi, die eigenlijk maar plaats voor vier heeft.  Ik zit voorin, maar ook opgevouwen, want die stoel staat helemaal naar voren.  Het is maar een kort ritje, dus geen probleem.

Het museumgebouw is al mooi van buiten en ook van binnen.  Ik ben nog in de rol van gids en vertel ze dat het gebouwd is naar de natuurfilosofie van de indianen.  In het cafe weet ik natuurlijk meteen wat ik wil, maar ik maak me wat zorgen over de rest, want ze lopen zoekend rond.

Met mijn Smithsonian lidmaatschap krijg ik 10% korting en ik betaal vast voor mijn eten.  K. was me al voor en heeft de bisonburger verkozen.  Ook haar zus heeft die op haar blad staan.  Haar moeder heeft de tortilla chips met saus en vader een salade en een fruit salade.  Ik geef hen mijn kaart zodat ze de tien procent korting ook krijgen. Met deze hitte heeft niemand ook heel veel trek.

Het is gezellig om samen te eten waar ik verwacht had alleen te zijn.  We kunnen het zeer goed met elkaar vinden, maar op een gegeven moment is het eten op en willen zij verder naar het Capitool en de Library of Congress. We nemen afscheid na een leuke (meer dan) halve dag samen.  Ik hoop ze genoeg aanwijzingen voor de komende anderhalve dag te hebben gegeven.

Als ik het metrostation binnenloop zie ik dat mijn trein twee minuten weg is.  Ik ren het perron op en neem plaats in het achterste treinstel.  Op de radar zie ik dat er onweersbuien om ons heen zijn.  Toch besluit ik vandaag naar huis te wandelen.

Het blijft stil qua donder.  Ik laat mezelf hopen dat ik toch nog een duik in het zwembad kan nemen voor het losbarst.  Ik verkleed me en ben halverwege het zwembad als er verdomme een keiharde donderslag komt!

Lorraine is bezig in haar tuin en ik zie er een mooie vlinder waar ik een foto van wil nemen.  Ik klaag tegen haar dat ik voor de tweede keer deze week het zwembad mis door het weer.  Het regent hier niet eens, maar blijft maar donderen!  Ik hoop nog dat het weggaat, maar als ik om kwart voor vijf nog donder hoor geef ik het op.

Na een verfrissende douche dan maar, kleed ik me weer in gewone kleding.  Rick komt thuis en samen gaan we naar het happy hour bij Sea Pearl. We vinden een paar stoelen aan de bar en delen wat sushi.  Ik bestel ook de watermeloensalade en de Mosaic crispy rice cake, beiden favorieten.  Rick smult ook van crab sliders en sate stokjes.

Thuis wachten we op de komst van Saskia en Katja en Kevin.  Saskia komt als eerste binnen.  We hebben haar al sinds de terugkomst uit Grand Cayman niet gezien.  Gelukkig laat Saskia zich goed knuffelen.  Haar haarkleur is weer helemaal haar eigen kleur.  Ze vertelt over spoken in hun appartement. Wat heb ik haar gemist, merk ik nu pas eigenlijk.

Het stel uit New Jersey heeft een langere rit.  We verwachten hen pas tegen middernacht dus ik weet niet of ik daarvoor op ga blijven.  Het zal een historisch weekend worden, want vrijwel zeker het laatste in lange tijd dat we allemaal bijeen zijn.  Ik ben zo blij dat Kai hier nog is!!

Een rondleiding met liplezen

Toch wel wat nerveus voor mijn eerste rondleiding met een doof iemand sta ik om kwart voor acht op.  Rick heeft de koffie al klaar staan en ik eet ontbijt op het deck.  Zo vroeg al is het 27 graden, dat belooft weer een heet dagje te worden. De lucht ziet er wel blauw uit dus hopelijk is de luchtvochtigheid vandaag wat minder.

Rick zet me vanochtend wat vroeger af bij de metro.  Zo kan ik mee met de trein, die er al staat.  Het vergt wel even zoeken voor ik nog een vrij zitplekje vind.  Ik had al half besloten toch maar op de volgende trein te wachten, want meer dan een half uur staan zie ik niet zitten, maar er is nog een stoel over in het laatste treinstel.

Om kwart over negen stap ik bij het Smithsonian station uit en zie daar nog niemand, die op mijn gezelschap van vandaag kan lijken.  Al gauw komen er echter twee jonge Nederlandse stellen op me aflopen en we maken kennis.  Ik vraag wie van hen degene, die niet kan horen is, en dat blijkt K. te zijn. 

Zij zal met liplezen de rondleiding volgen en ik druk haar op het hart het me te zeggen als ze me niet kan volgen of als ik iets moet herhalen.  Ik spreek zo gearticuleerd en langzaam mogelijk en kijk haar natuurlijk altijd aan zodat ze mijn lippen kan zien.  Dat is best moeilijk, want ik ben gewend om iedereen om de beurt aan te kijken als ik spreek.

Na een korte geschiedenis over het ontstaan van de stad lopen we naar het Washington Monument.  Ik stel voor te gaan kijken of er nog kaartjes over zijn en daar hebben ze wel interesse in.  Tot mijn verbazing zijn er nog kaartjes voor twaalf uur en we besluiten die te nemen, zodat we voor de lunch nog naar boven kunnen.

We lopen verder langs de oorlogsmonumenten en gaan het Lincoln Memorial in.  Af en toe vraag ik of K. het nog volgt en dat wordt telkens beaamd.  Haar man zegt dat ze hem anders wel meer vragen zou stellen.  Langzaamaan ontspan ik ook wat, ik doe mijn best en zo te zien gaat het goed.

 

 Het is overal heel rustig, al merk ik nu hoeveel vliegverkeer we de hele tijd horen.  Vanaf Reagan National Airport vertrekken iedere drie minuten vliegtuigen en er vliegen militaire helicopters af en aan over het Tidal Basin.

Langs dat Tidal Basin komen we al helemaal vrijwel niemand tegen.  Martin Luther King Jr., Franklin Delano Roosevelt en zelfs Thomas Jefferson hebben maar weinig bezoekers vandaag.  Het wordt intussen wel steeds warmer en de zon is meedogenloos!

We lopen terug naar het Washington Monument waar we keurig precies om twaalf uur aankomen.  De vriendelijke ranger vraagt waar iedereen vandaan komt en ik hoor dat de dames in Afrikaanse jurken voor ons uit Senegal komen.  Daar heb ik natuurlijk gewoond!

Eenmaal binnen wachten we op de lift en vertel ik de Senegalese dames in het Frans dat ik in Dakar heb gewoond als kind.  Daar is vooral de oudere dame in geinteresseerd en ze vraagt me waar we dan woonden en wanneer. 

Boven hebben we natuurlijk prachtig uitzicht.  Het is een goede tijd om hier te zijn, want de zon staat op zijn hoogtepunt en dus is er aan geen enkele kant tegenlicht voor foto's.  Het blijft mooi en ik vind het ook leuk weer eens hierboven te zijn, de eerste keer dit jaar.

 

 

 

Na de nodige foto's genomen te hebben lopen we naar beneden en kijken nog even naar de tentoonstelling over de geschiedenis van het monument.  Dan nemen we de lift naar de begane grond weer.  Onderweg krijgen we een paar van de sierstenen, die aan de binnenkant van het monument gemetseld zijn, te zien.

Buiten vliegt de hitte weer op ons af.  Via de achterkant van het Witte Huis lopen we naar Potbelly waar we dankbaar in de airconditioning aan een tafel neerzijgen.  De anderen kiezen verschillende sandwiches, maar ik wijk eens af van mijn mushroom melt. Ik bestel de kikkererwtensalade en die is heel lekker fris met ook andere groentes, blauwe kaas en ei.

Na het eten haalt V. nog een koffie bij Peet's en dan gaan we de voorkant van het Witte Huis bekijken.  Daarna lopen we langs Pennsylvania Avenue naar het Capitool.  Het is inmiddels 36 graden en het voelt als 42 graden. Warm, warm, warm!  Capitol Hill in de volle zon is dan ook weer even flink afzien.

We zijn allemaal dankbaar voor de airconditioning in de Library of Congress.  Zoals altijd maakt dit gebouw van binnen veel indruk.  We bekijken de bibliotheek van Thomas Jefferson, ik vind het altijd zo bijzonder dat we nog zoveel van de boeken, die van hem waren, kunnen zien.

Na de twee vijftiende eeuwse bijbels ook bewonderd te hebben, lopen we weer naar buiten.  Zij willen het Supreme Court gebouw naast de bibliotheek nader bekijken en ik moet de andere kant op voor mijn metrostation. 

De monnik schrijft een bijbel en ernaast wordt de eerste Gutenberg gedrukt

We nemen dus afscheid en ik vraag K. nogmaals of ze het heeft kunnen volgen en zij zegt dat ik goed te "verstaan" was. Ik geef toe best nerveus te zijn geweest hierover en ben blij dat het een leuke dag voor alle vier was.

Als ik het station binnenloop zie ik dat de trein naar Vienna over een minuut komt.  Ik ren naar beneden en stap in de voorste wagon.  Heerlijk, weer zitten en in een koele trein.  Meestal is het begin september nog (zeker voor Nederlandse begrippen) zomers weer, maar niet meer bijna veertig graden zoals vandaag!

Kai is zo lief om me weer van het station te halen.  Ik kleed me onmiddellijk in mijn bikini en ga linea recta naar het zwembad.  Daar spring ik meteen in het water.  Afkoeling en wat voelt het goed!  Jammer dat het maandag dichtgaat, want het weer zal volgende week ook nog flink warm zijn.

Chris is er ook en we kletsen wat voor zij aan haar baantjes begint.  Vroeger was het einde van het zwembadseizoen ook wanneer wij elkaar niet meer vaak zagen.  Vorig jaar liet Chris echter weten dat ze ons contact miste en sindsdien lieten we tenminste een keer per week de honden samen uit.  We zijn vast van plan die routine weer op te nemen.

Geloof het of niet, maar als de zon achter de bomen verdwijnt en het niet meer boven de dertig graden is krijg ik kippenvel!  Ik loop naar huis en tref daar Rick al aan.  Hij gaat het gras maaien, ik neem een douche.

Dan val ik doodmoe in mijn luie stoel!  Ik weet niet of het de warmte was, de zenuwen, of de hele dag heel geconcentreerd praten zodat iemand mijn lippen kon lezen, maar ik ben uitgeput!  Zo moe voel ik me gewoonlijk niet na een rondleiding.

Rick ziet dat ik mijn "muur" heb bereikt en neemt over.  Hij bestelt avondeten van Tara Thai, geeft mij mijn porties en doet de taken in huis.  Wat ik toch zonder die man zou moeten?  Morgen nog een halve dag rondleiding en dan is het een lang weekend!

Een rondleiding tijdens alweer een hittegolf

Puf, puf, het is alweer 24 vochtige graden als ik om kwart voor acht het deck op stap.  Meestal is het begin september niet meer zo vochtig, maar we maken voor de zoveelste keer deze zomer een hittegolf mee deze week.  De voorspelling dat dit een koele zomer zou worden is zeker niet uitgekomen.

Toch klaag ik niet, want ik heb vele malen liever hitte dan koude temperaturen.  Ik kleed me gewoon zo luchtig mogelijk aan (het uniform van golf skort met luchtig topje werkt goed deze zomer).  Na mijn ontbijt zet Rick me op weg naar zijn werk weer bij de metro af.

Er is geen pijl op het metroschema te trekken.  Meestal ben ik om tien over half negen ruim op tijd voor een trein rond kwart voor, maar die rijdt nu vlak voor mijn neus net het station uit.  Gelukkig zijn er vandaag geen vertragingen en met de volgende stap ik toch nog net voor half tien bij het Smithsonian station uit.

Daar komt net een stel aanlopen en ik denk uit de mond van de man "Mogge" te horen.  We kijken elkaar wat weifelend aan, want dit keer zie ik niets specifieks Nederlands of Europees aan hen.  Maar inderdaad, het zijn C. en P. uit Eindhoven. 

We maken kennis en ik hoor het mini-rampverhaal over hun hotelavontuur hier in Washington.  Hun reisbureau had hen in een hotel in een van de op zijn zachtst gezegd mindere buurten geboekt.  Dat hotel bleek bij aankomst niet eens een kamer voor ze te hebben en ze werden naar een ander hotel ook niet in zo'n leuke buurt gestuurd (of liever gebonjourd zo te horen).  Daar stond een politiewagen de hele nacht voor de deur.  Ik denk dat dat reisbureau van hen wel een bezoekje kan gebruiken, op zijn minst zodat anderen deze ervaring niet zullen hebben.

Helaas is daardoor hun eerste indruk van Washington natuurlijk niet bepaald gunstig, al zijn ze er heel nuchter onder.  Ik hoop die indruk vandaag stukken te verbeteren natuurlijk!  We beginnen met de kaart en een korte geschiedenis over het ontstaan van de stad.

Dan lopen we naar het Washington Monument.  Ik vraag of ze geinteresseerd zijn in kaartjes naar boven, die deze maand makkelijker te verkrijgen zijn op de dag zelf dan in de drukke zomer.  Zij hebben echter andere plannen voor na de rondleiding dus we lopen door.

Bij het Tweede Wereldoorlog Monument is het een drukte van jewelste.  Een vrijwilliger vertelt ons dat vandaag zeventig jaar geleden de vrede met Japan werd getekend.  Er zal over een half uur een grote ceremonie plaatsvinden.

C. en P. besluiten daar niet voor te blijven.  Een goede beslissing, want anderhalf uur later horen we ze nog bezig bij dat monument.  Een park ranger weerhoudt ons er stellig van door het monument te lopen dus gaan we er aan de voorkant maar weer uit.

Via de Reflecting Pool lopen we naar het Vietnam Veterans Memorial.  Daar is het vandaag juist heel rustig.  Ook in het Lincoln Memorial is het vrij stil, maar bij het Koreaanse oorlogsmonument zijn allerlei hoogbeklede Koreaanse militairen en Amerikaanse militairen aanwezig.  Duidelijk is hier ook net een of andere kranslegging of ceremonie gehouden.

Wij steken over naar het Tidal Basin en daar is het helemaal uitgestorven.  Er is bijna niemand bij het Martin Luther King Jr. Memorial en het Franklin Roosevelt Memorial.   Thomas Jefferson's "tempel" is iets populairder, maar de meeste toeristen zijn duidelijk naar huis.

Fala, het enige hondje in een monument

Tijd voor de lunch en Mark heeft meteen een tafeltje voor ons in de hoofdzaal van de Old Ebbitt Grill.  Hier is het koel, maar niet koud, zoals in de zijzaal waar ik vorig jaar altijd een tafel kreeg.  We zijn nat van de warmte en dan is het fijner als je niet zit te rillen in de airconditioning.

Onze serveerster, Deborah, herken ik van vorig jaar en is de liefste ooit en heeft zeker lol in haar werk.  Ze is helemaal dol op haar kleinkinderen en vertelt daar van alles over.  Ze laat een foto van haar kleindochtertje zien en dat is inderdaad een schatje!

C. en P. bestellen beiden de steak frites en ik zie een soft shell crab op het menu staan.  Die kan ik niet laten gaan!  Het smaakt dan ook allemaal zeer goed.  Deborah was kennelijk zo blij dat wij interesse toonden in haar kleindochtertje dat we een gratis stuk Key lime pie van haar krijgen.  C. en ik eten er wat hapjes van, maar we hebben niet genoeg trek om het op te eten, lekker is het zeker.

Wij zetten onze tocht in de vochtige sauna, die Washington heet, voort.  De president is nog in Alaska dus die kunnen we bij het Witte Huis niet toevallig zien lopen.  Ik vertel over de geschiedenis van het huis van onze leider.  Ook wijs ik Concepcion weer eens aan met haar protest van meer dan dertig jaar. 

Na de achterkant van het Witte Huis lopen we Pennsylvania Avenue af.  Op verzoek van P. gaan we  de National Archives binnen en bekijken de Onafhankelijkheidsverklaring, Constitutie (grondwet van de VS) en Bill of Rights (eerste tien veranderingen aan de Constitutie).  Een man vertelt ons nog wat meer geschiedenis over Benedict Arnold, in de VS berucht als verrader tegen de Britten.

Langs het Newseum met de meer dan vijftig voorpagina's van kranten uit alle staten en een paar landen lopen we verder naar het Capitool.  P. merkt op dat dat toch verder lopen is dan hij had verwacht.  Alles ligt hier in Washington inderdaad best ver uiteen.

We klimmen, want zo voelt het na een hele dag in de warmte, Capitol Hill op en gaan aan de overkant de Library of Congress binnen.  P. heeft de film "National Treasure Book of Secrets" gezien en daardoor zegt de grote leeszaal, die in de film voorkomt, hem nog meer.

We bekijken de bibliotheek van Thomas Jefferson en de twee vijftiende eeuwse bijbels en lopen dan weer naar buiten.  Daar neem ik afscheid, want zij hebben hun auto bij L'Enfant Plaza geparkeerd en ik ben natuurlijk met de metro.

De trein komt al snel en ik verheug me op een duik in het zwembad waar ik de hele dag al naar uit heb gekeken.  Op een gegeven moment stoppen we echter bij het Virginia Square station, maar de deuren gaan niet open.  Het blijkt dat iemands telefoon is gestolen, maar de dader is kennelijk toch al ontsnapt.

Eenmaal weer boven de grond wordt mijn hoop op zwemmen de grond ingeboord.  Het regent wat en een blik op de radar laat allerlei onweersbuien op komst zien.  Ik was ook van plan naar huis te lopen, maar "chicken out" en bel Kai of hij me op kan halen.  Gelukkig kan dat.

Maar goed ook, want het begint te plenzen als ik in Vienna uitstap.  Ik vraag Kai of het gedonderd heeft en dat bevestigt hij.  Meteen horen we weer een donderslag.  Het zwembad sluit na iedere donderslag drie kwartier dus vergeet dat maar voor vandaag, helaas.

Kai heeft wel goed nieuws, want hij heeft een wanhopige email naar zijn universiteit gestuurd en daardoor twee weken uitstel gekregen.  Alles hoeft dan pas de 23ste binnen te zijn.  Vandaag heeft hij ook een formulier voor huisvesting opgestuurd.  Hopelijk gaat het nu allemaal lukken.  Ik zou me wel fijner voelen met een vertrekdatum, maar ik moet niet alles willen zomaar opeens.

Cosmo is natuurlijk een bonk zenuwen door al het gedonder als ik binnenloop, het arme dier.  Gek genoeg krijgen wij nauwelijks een druppel regen, maar het blijft maar donderen.  Eindelijk wordt het stil en is Cosmo genoeg gekalmeerd om te eten.  Veel te laat voor mijn zwembad, dat wel, dus ik neem maar een koele douche.

Zorro daarentegen is de rust zelve.  Hij gaat dit weekend weer mee terug met Katja en Kevin en ik heb er gemengde gevoelens over. Kevin laat Zorro namelijk nergens toe in hun appartement

Voor het avondeten bestellen we makkelijk Zpizza.  Ik doe eens stout en kijk niet naar de calorieen.  Ik heb gewoon zo'n zin in hun Thaise pizza.  Thaise pizza?  Ik zie iedereen vreemd kijken, maar het is echt lekker!  Pindasaus, kip, kerrie, wortel, tauge en meer, heel wat anders dan de "gewone" pizza.

Morgen heb ik de rondleiding met iemand, die doof is.  Ik maak me er een beetje zenuwachtig over, want ik weet niet of ik langzaam genoeg of duidelijk genoeg spreek.  Ik denk het wel, maar ja, ik heb nog nooit iemand, die slechthorend of doof was, rondgeleid.  Ik ga het maar over me heen laten komen. 

Vandaag zou mijn lieve Oma 108 geworden zijn.   Zij overleed 21 jaar geleden en ik mis haar nog steeds

Twaalf jaar blog schrijven!

Op 1 september 2003 besloot ik dat het misschien leuk zou zijn om mee te doen met de toen vrij nieuwe "blog" trend.  Ik begon dit blog over ons leven in de VS en zou wel zien wat ervan kwam. Ik koos Nederlands als taal, zowel om de taal bij te kunnen houden als om het ietwat prive van mensen dichtbij ons te houden.  En nu is het zomaar opeens twaalf jaar later!

Nog steeds vind ik het schrijven erg leuk en ik denk zeker dat het mijn Nederlands heeft geholpen.  Tenslotte moet ik synoniemen vinden voor vaak gebruikte woorden.  Dat alleen al zorgt ervoor dat mijn woordenschat niet afstompt.  Ik speel nu Wordfeud in het Nederlands en merk dat ik de taal nog allerminst verleerd ben, gelukkig.

Twaalf jaar na het beginnen van dit blog hebben we dus nog maar een kind tijdelijk thuis.  Die ligt nog helemaal op een oor als ik om kwart over acht mijn bed uitkom.  Een half uurtje later dan de andere dagen deze week, want dit is mijn enige vrije weekdag deze week.

Het belooft weer een warme dag te worden.  We beleven een hittegolf, want gewoonlijk is het begin september zeker geen 33 graden!  Deze hele week is dat als temperatuur voorspeld met hoge luchtvochtigheid.  Ik ben dan ook vast van plan iedere dag van het zwembad gebruik te maken!

Na een lekker ontbijt van gepocheerde eieren, spinazie en kaas op het deck begeef ik me naar Anytime Fitness. Ik heb nog even tijd om op te warmen voor Sharon me komt halen.  Het uur vliegt voorbij en ik vind negen uur beginnen eigenlijk wel lekker af en toe.  Na nog een half uur cardio heb ik anderhalf uur gesport en het is pas half elf.

Thuis lijn ik Cosmo aan voor een wandeling voor het te heet voor hem wordt.  Ik neem mijn fototoestel met macrolens mee om bloemen en insekten in tuinen in de buurt te fotograferen.  Ik word er helemaal blij van als ik ook mijn eerste monarch vlinder van dit jaar zie.  Die zijn zo mooi!

De eerste dag van de maand betekent Revolution voor Cosmo en de katten.  Dat is een maandelijks middel tegen vlooien, teken en hartworm.  Met wat moeite behandel ik de katten, want al doet het ze absoluut geen pijn om wat druppels op hun nek te krijgen doen alle drie alsof ik ze ik weet niet wat aandoe.

Tot mijn ongenoegen merk ik echter dat ik geen flesjes meer voor Cosmo heb.  Gelukkig kan ik ze meteen weer halen bij Town & Country Animal Hospital, want ik ben nogal vergeetachtig en de eerste van de maand is makkelijk te onthouden. 

Gewoonlijk krijg ik als ik die vraag de korting van 1800PETMEDS, maar volgens deze receptioniste zou ik dat bedrag eigenlijk afgedrukt moeten hebben en laten zien.  Als dat het geval is ga ik het voortaan gewoon van het internet bestellen.  Reden dat ze bij de dierenarts die korting (maar liefst $30) ueberhaupt geven is om te voorkomen dat mensen niet bij hun apotheek kopen. 

Niet veel later loop ik met Cosmo's Revolution naar buiten.  Thuis moet ook hij eraan geloven en daar is het verschil tussen katten en honden weer.  Waar de katten alles deden om te ontsnappen blijft Cosmo gelaten staan en laat mij het flesje leegknijpen in zijn vacht.

Voor mijn lunch haal ik een you pick two bij Panera, want daar heb ik een coupon voor.  De lemon chicken orzo soep en tonijnsalade op tomaat-basilicumbrood gaan er zeer goed in.  Kai komt ook een van zijn salades buiten eten.

Kai heeft nog steeds niets gehoord uit Duitsland, maar ik vraag maar niets meer, want hij reageert heel geergerd iedere keer.  Ja, ik ben een zeurmoeder, zucht, maar ik wil zo graag dat alles voor hem in kannen en kruiken komt!

Vanmiddag heb ik expres zoveel mogelijk vrijgehouden om van het zwembad te gaan genieten.  Ik vind er meteen een ligstoel onder een parasol en lees het blad "Hollands Glorie".  Nu wil ik naar Vlieland de volgende keer dat we in Nederland zijn!  Ook lees ik erin over "Het ABC van de Nederlandse gezelligheid" van Jaap Bartelds, lijkt me een leuk boek.

Zo heet de komende dagen!

Het nieuwe maandthema is vormen en hier de parasol met driehoeken

Iedere keer als de kinderen het zwembad uitmoeten neem ik een duik in het koele, maar niet koude water.  Het voelt zeer verfrissend, want het is hoogzomers warm.  Ik zwem rustig baantjes en geniet nog even van de zomer, die me veel te snel voorbij gaat!

Chris komt ook na haar werk (ze is wiskundelerares op een prive school, die eerder begon dan de openbare scholen) en we kletsen even bij.  Dan loop ik terug naar huis en kleed me aan.  Mijn haar is weer hard aan een kleurbeurt toe.

Carmen voorziet me van een glas lekkere wijn en brengt de kleur aan.  Terwijl het intrekt ga ik verder aan mijn zentangle tekening waar ik al een tijdje aan bezig ben.  Net als Carmen zegt dat het tijd is om de kleur eruit te wassen ben ik ermee klaar.  Deze tekening vergde veel verschillende patronen.  Erg leuk om te doen blijf ik het vinden.

Thuis wordt het wachten tot Rick thuiskomt uit South Carolina.  Hij neemt voor mij eten van Sunflower mee.  Saskia zou trots op me zijn, het is helemaal veganistisch.  Nu bereid ik me voor op drie rondleidingen achtereen, allemaal met meer dan dertig graden en hoge luchtvochtigheid.  Ik heb het wel vaker gezegd, maar ik heb hierdoor heel veel meer respect gekregen voor mensen, die altijd en vaak in warm uniform buiten moeten werken!

Foto's van insekten op bloemen staan hier.