Dag 6 Wenen en Boedapest: Buda verder verkennen en de Synagoge bezoeken

Alweer worden we rond kwart over acht wakker en zijn goed uitgeslapen. We maken ons klaar voor het ontbijt dat ook vandaag weer lekker vers is. We smullen er in ieder geval beiden van.

Dan gaan we weer op pad. We lopen naar de brug en steken over op weg naar de prachtige St. Mattias kerk. Daar waren we gisteren al even, maar die is (dubbel en dwars) een extra kijkje waard.

 

We klimmen de heuvel op, die echt niet zo laag is als onze gids gisteren deed denken. De uitzichten maken alles goed en voor we het weten zijn we waar we willen zijn. We gaan eerst even van het uitzicht op Pest genieten.

Voor de kerk staat een bouwwerk met torentjes wat naar verluid vroeger een vismarkt was. Van hieruit hebben we prachtig zicht. Het weer is ook schitterend. Wat hebben wij een geluk gehad daarmee deze week!

Na de nodige foto's kopen we kaartjes voor de St. Mattias kerk. We nemen er ook kaartjes voor de rondleiding in de toren bij. De kerk is werkelijk schitterend van binnen! Heel bijzonder met allemaal schilderingen en nisjes met nog meer schilderingen. Hier kijken we met gemak een half uur rond en langer als we geen reservering voor de toren hadden gehad.

 

 

Om elf uur gaan we daarin naar boven. Het zijn 197 treden naar het uitkijkpunt, maar onderweg stoppen we drie keer. Een keer voor een korte historie over de toren en twee keer om de klokken te bewonderen. Helaas zijn er maar twee echt oud, deze kerk heeft ook in de Tweede Wereldoorlog flink te lijden gehad.

Het uitzicht boven is schitterend! Het weer werkt natuurlijk ook erg mee, maar wat een mooie gebouwen staan er in deze stad. Na de nodige foto's gaan we weer naar beneden en zijn blij deze kerk goed bezocht te hebben.

Gisteren vertelde de gids iets over een labyrint grot en die lijkt ons wel interessant. We lopen erheen maar het blijkt een vreemde toeristenattractie te zijn. Niets voor ons dus en we gaan dan maar wat drinken bij een van de cafeetjes. Die hebben tenminste ook een gratis toilet.

Na de dorst gelest te hebben lopen we naar beneden. Daar is nog een heel mooie kerk, maar die is helaas gesloten. We hebben een restaurantje met Langosh op het oog en gaan daarheen op weg. Het ligt wel een half uur lopen verderop!

Er is hier ook een bikeshare en we besluiten eens te kijken of we misschien een fiets mee kunnen nemen. Jammer genoeg lukt dat niet, het blijft mijn adres weigeren. We besluiten dan toch maar te gaan lopen.

Alleen komen we opeens aan de verkeerde kant van een afzetting terecht. Kai duikt er onderdoor en ik probeer dat ook, maar verlies mijn evenwicht en kom op mijn knie neer. Het doet even pijn, maar dan kan ik gewoon door, dus ik besteed er niet veel aandacht aan.

We lopen de brug over en zien daar een metrostation. We nemen de metro tot dichterbij het restaurant, het Drum Cafe. Dat ligt er vlakbij inderdaad en blijkt een gezellig cafe te zijn. Ze hebben hier keuze uit allerlei langosh (een soort gefrituurd brood).

Kai neemt de traditionele met kaas en zure room en worst. Ik vind zure room niet zo lekker dus kies de camembert met bessenjam. Het is veel lekkerder dan ik had verwacht en ook niet zo zwaar als het lijkt.

Na de lunch gaan we naar de op een na grootste synagoge ter wereld. De grootste staat in New York, deze is de grootste van Europa. De architectuur is bijzonder, want het doet Moors en Byzantijns aan. Ook is de vorm niet traditioneel en lijkt meer op een kerk dan een synagoge.

De rondleiding is heel interessant en de gids neemt ons ook mee naar buiten naar het kerkhofje met de slachtoffers van de ghetto. In het parkje staat ook de Boom van het Leven met nog meer Tweede Wereldoorlogsslachtoffers erop. Verder zijn er nog gedenkmonumenten voor mensen, die de Joden hielpen.

Wij nemen de metro weer terug naar het centrum waar we in de grote souvenirwinkel Paprika kijken. Kai vindt er een leuk cadeautje voor Katja en ik neem wat voor de paprika voor de buren mee. Ik wilde echter ook graag een potje met de typische gepekelde groentes meenemen.

Buiten neemt Kai ook nog een schoorsteen cake. Dat is een soort pannenkoek die op een spit wordt gebakken. Hij is dan ook hol van binnen. Die van Kai wordt in chocolade suiker gerold en ik heb er ook een stukje van. Erg lekker, maar veel te veel na de langosh lunch, hoewel Kai hem helemaal op krijgt.

Die gepekelde groentes  hebben ze alleen in de overdekte markt dus we lopen daarheen. Gelukkig is er nog net een standje open, die ze heeft. Intussen doen mijn benen enorme pijn, maar Kai wil nog graag naar een boekenwinkel aan de overkant van de brug.

Gewend als ik ben maar door te bijten doe ik dat nog, maar ik moet de tranen terugbijten van de pijn die iedere stap me doet. En ik moet straks nog terug ook! Gelukkig hebben ze in de boekenhandel stoelen waar ik meteen in ga zitten om op Kai te wachten. Jammer genoeg vindt die ook nog eens niet wat hij zocht (een boek om Hongaars te leren).

Als ik opsta weet ik wat de meeste pijn veroorzaakt, mijn rechterknie. Die is helemaal opgezwollen en pijnlijk. Kennelijk was er toch meer aan de hand dan alleen een stoot tegen mijn knie vanochtend. Dat wordt leuk terugreizen morgen!

Onderweg zien we een apotheek en ik koop wat ibuprofen. Terug in het hotel leg ik mijn knie hoog en vraag aan Kai of hij ijs kan halen uit het restaurant. Dat helpt wel, maar we hebben alleen plastic zakken om het in te doen en die lekken al gauw.

Kai wil nog heel graag de brug en het parlementsgebouw verlicht zien. Ik zou eerst met hem meegaan, maar dat lijkt me nu geen goed idee. Kai gaat er dus alleen op uit, terwijl ik in de kamer rust. Ik heb er ook vandaag 20000 stappen opzitten en maar liefst 79 trappen! Geen wonder dat mijn lichaam protesteert!

Als Kai terugkomt laat hij mij prachtige foto's zien. Echt jammer dat ik niet mee kon, maar gelukkig gebeurde dit aan het einde van de vakantie. Ik hoop alleen dat die knie snel heelt, want ik ga over iets meer dan twee weken de natuur in met Chris voor lange wandelingen.

We besluiten op onze laatste avond weer bij Rustico te gaan eten. Daar was het gezellig en bovenal vond ik mijn eten (bouillon met groente en vlees en lever met lekkere bijgerechten) zo lekker. Dat krijg ik thuis nergens. Kai smult weer van de goulash soep.

De muzikanten herkennen ons van gisteren en spelen vandaag een bekend Hongaars deuntje voor ons. Ik heb allerlei kleingeld over dus ik geef dat als fooi. Een mooie gelegenheid om daarvan af te komen want wat moet ik met al die forint muntjes.

Terug in het hotel vraag ik om meer ijs. Jammer genoeg lekt dat ook al gauw het zakje uit. Hopelijk gaat rust helpen anders moet ik misschien aan een rolstoel geloven morgen, want einden over het vliegveld lopen zal moeilijk worden. Echt balen dit! Maar ja, het is niet anders.

Morgen wordt het ook weer afscheid van Kai nemen. Dat zal even slikken zijn, maar gelukkig komt hij in juli alweer naar huis. We hebben in ieder geval veel herinneringen om op terug te kijken van deze week!

Dag 8 Italie: Parma en toch nog even met Kai en Bea

Dit gaat dus mijn enige dag in mijn eentje worden, bedenk ik me bij het opstaan. Ik sta op tijd op, want wil het uiterste uit deze laatste dag halen.  Na mijn ontbijt beneden begin ik aan de wandeling naar het station.  Ik ben bijna halverwege als ik me realiseer dat ik mijn fototoestel vergeten ben!

Even overweeg ik dan maar alleen mijn telefoon te gebruiken, maar ik wil eigenlijk mijn zoemlens toch ook echt wel. Dan maar terug naar het hotel en met een taxi naar het station zodat ik toch de trein van half tien naar Parma kan halen.

Op weg naar Parma stoppen we halverwege ook in Modena waar ik weet dat Kai is.  Ik voel me toch wel wat verdrietig dat we deze dag ook samen hadden kunnen doorbrengen en smeed meteen een plannetje om zowel Parma te kunnen zien als Kai en Bea nog even.

Het station in Parma is dichtbij het centrum, slechts een minuut of tien lopen.  Als ik in het oude centrum ben stop ik eerst bij de toeristeninformatie.  De dame daar spreekt geen Engels dus ik ben weer eens blij met mijn beperkte Italiaanse kennis.  Ik krijg een kaartje mee en uitgelegd wat er zoal te zien is.

Alles is heel dicht bij elkaar.  Ik begin met de duomo, die prachtig is van binnen met allerlei schilderingen over het leven van Jezus. Ik koop een kaartje van 8 euro en daarmee krijg ik een audiotour voor de Battistero (doopgebouwtje), Duomo en het museum. 

De Battistero is ook heel erg mooi en interessant.  Ik luister naar alles daarover en naar wat dingen over de Duomo, maar volgens mij zou ik vandaag niet klaar zijn als ik alles ging luisteren.  Het is schitterend weer met een graad of zesentwintig dus ik sla de musea vandaag over.

Jammer genoeg is het als ik klaar ben twaalf uur en gaat de volgende kerk, die ik wilde bezoeken, tot drie uur dicht. Ik loop verder langs de bezienswaardigheden op het kaartje en ga kijken in de Camera di San Paolo in het oude klooster. Toegang kost twee euro, maar het is de moeite waard.

Zo langzamerhand heb ik al heel wat van het stadje gelopen en nog geen enkele prosciutto of kaas winkel gezien.  Ik had me straatjes met alleen maar hangende hammen en kaaswielen voorgesteld, maar die zijn er duidelijk niet.

Bij de toeristeninformatie wijst de dame me tenminste de Via de Farini waar ik inderdaad La Prosciutteria zie, precies zoals ik het me had gedacht. Het is inmiddels lunchtijd en ik neem plaats bij de gezellige Degusteria met producten van de Prosciutteria op het menu.

Het bord met prosciutto en andere worst en wat Parmezaanse kaas smaakt me prima.  Eigenlijk wil ik nog kijken in de Prosciutteria, maar zoals zoveel zaken hier is die tot later in de middag gesloten.  Ik heb gezien wat ik wilde zien in Parma (m.u.v. de gesloten kerk en winkel) en loop terug naar het station.

Daar neem ik de trein naar Modena en niet veel later komt Kai met de fiets aan.  Hij huurt die fiets bijna iedere dag. Alleen een beetje onhandig dat hij altijd op dezelfde plek moet worden afgezet.  Met fiets aan Kai's hand lopen we dus naar het centrum van Modena.

Hier hebben we natuurlijk gisteren alle hoogtepunten gedaan dus we besluiten lekker op een terrasje in het zonnetje van een drankje te gaan genieten.  We hebben hier mooi uitzicht op het paleis van de Doge wat helaas nu een militaire academie is en niet open voor het publiek.

 

Kai stelt voor een gelato te gaan eten en neemt mij mee naar Bloom.  Daar hebben ze heerlijke en ongewone smaken.  Ik neem vijg, peer en braam en Kai meer romerige gelato's.  We laten het ons goed smaken, al eet Kai de helft van de mijne op. Ik bereik op een gegeven moment een "te zoet" grens.

Na nog even een foto van de mooie Duomo in de zon te hebben gemaakt ga ik een tafeltje bezet houden bij Caffe del Collegio.  Kai gaat Bea ophalen en we hebben hier weer aperitivo. Dit keer hebben ze een enorm buffet met allemaal salades.

Kai en Bea doen er hun avondeten mee, maar ik neem enkel de groentes, zodat ik me daar later niet druk om hoef te maken. Dan is het nu toch echt een voorlopig definitief afscheid, maar ik voel me er beter over dan gisteren.  Het idee dat ik ze nog kon zien zat me niet lekker. Gelukkig is het allemaal goed gekomen.

Om half acht ben ik terug in Bologna.  Daar tref ik de osteria van gisteren jammer genoeg dicht.  Dan probeer ik de 051 met de lekkere vlees- en kaasplankjes en vind daar nog een tafeltje.  Ik laat het me nog een laatste keer goed smaken en loop dan terug naar het hotel. 

Het was werkelijk een geweldige week en al ben ik blij weer terug naar Rick en Orion te gaan toch heeft Italie altijd een speciale plaats in mijn hart!  Iets wat ik met de meeste andere landen niet heb.

Dag 7 Italie: Modena en afscheid van Kai en Bea

Net als gisteren wordt Kai om negen uur wakker en staan we op.  Ik ben eerder wakker, maar vind het prima om wat te blijven doezelen. Dit is zijn laatste nacht van bij mij logeren alweer.

We gaan weer naar beneden voor het ontbijt.  Als je van zoetigheden houdt is het hier heel goed.  Ik word een beetje moe van hetzelfde stukje vreemd smakend omelet en stukje olijfbrood.  Maar ach het is gratis, een kniesoor die erover valt dat het iedere dag hetzelfde is (het is nog steeds stukken beter dan het gemiddelde Amerikaanse gratis ontbijt).

We lopen naar het station en zien onderweg flink dreigende luchten, maar we houden het droog. De trein staat alweer klaar en we nemen plaats waar er geen graffiti is zodat we naar buiten kunnen kijken. Een half uur later stappen we in Modena uit waar het plenst van de regen!

Gelukkig is alles overdekt want mijn kleine paraplu gaat hier niet tegen helpen.  We hebben geen haast en wachten binnen tot het wat minder wordt. Gelukkig gaat de plensregen al gauw over in motregen en op een gegeven moment wordt het zelfs helemaal droog en komt de zon tevoorschijn.

We gaan vanmiddag met Bea lunchen en zoeken een leuk restaurant bij haar in de buurt.  Dat vinden we bij Mon Cafe met ook een leuk terrasje.  We halen Bea van haar werk en nemen er plaats.  Ik bestel een carpaccio van bresaola en die is werkelijk voortreffelijk!  Bea's rijstgerecht en Kai's kalfsvleesgerecht zien er ook goed uit. Weer eens wat anders dan pasta.

Bea heeft een uur voor de lunch en dat gaat natuurlijk snel voorbij.  Zij moet nog tot het einde van de week werken.  Daarna gaan Kai en zij naar Sardinie waar ik eerst ook heen wilde gaan, maar dat was me teveel gedoe met al mijn bagage in mijn eentje.  Deze week is ook eigenlijk leuker, zodat zij lekker met zijn tweetjes vakantie kunnen houden.

Kai en ik lopen het centrum van Modena in en gaan doen waar we zondag niet aan toekwamen.  We beginnen met de prachtige historische zalen in het stadhuis. Er zijn er vier met de mooiste schilderingen uit de zestiende en zeventiende eeuw.  Ook hangt er een schitterende kroonluchter!

De emmer werd in de 15e eeuw van de Bolognezen gestolen en men is daar nog steeds trots op!

Intussen heb ik dorst gekregen en we drinken een Coca Zero op het terrasje naast het stadhuis.  Onze volgende stop, de Duomo en zijn museum gaan namelijk pas om half vier open. Deze duomo is interessant, al vind ik hem niet zo mooi van binnen.

Deze duif eet een hele bak pinda's!

Echter zien we er onder anderen een graf uit de vijfde eeuw en nog andere eeuwenoude dingen. Het museum heeft allerlei oude stenen van vorige kerken en een interessante verzameling bekers en anderen kerkspullen in zilver en goud. Het interessantst vind ik de spulletjes, die uit het graf van de heilige Petronius kwamen.

Waar nu heen, vraag ik Kai. Dat weet hij wel, want hij waart dagelijks door Modena wachtend tot Bea klaar is met haar werk.  We gaan naar het Palazzo dei Musei en daar de klassieke kunst bekijken. 

Zeer interessant allemaal al ben ik niet dol op alle kerkelijke schilderijen.  Die stellen ook allemaal Maria en baby Jezus voor als compleet blanke mensen.  Grappig dat Italianen ze ook zo schilderen terwijl zij toch vaak wat donkerder waren.

Voor we het weten is het tijd om Bea van haar werk te halen.  Ik houd vast een tafeltje vast in het restaurant waar we ook lunchten en Kai gaat haar halen,  We hebben een heerlijke Modenese spritz, ietsje anders dan de gewone Aperol spritz.  We krijgen er ook wat snacks bij, zoals hier gewoonlijk is bij "aperitivo".

Kai en Bea gaan met een bus naar huis en die vertrekt om tien over zeven.  We nemen dus afscheid, denkend elkaar morgen niet weer te zullen zien.  Dat vind ik toch altijd weer even slikken, maar gelukkig is mijn taxi er snel en zwaaien we even na.

Tot mijn genoegen haal ik nog een eerdere trein dan gedacht en om half acht ben ik terug in Bologna.  Ik laat een taxi me naar de Osteria del Capello waar we gisteren lunchten brengen.  Dat vond ik gezellig, niet te duur en dichtbij het hotel.

Ook nu weer bestel ik tortellini in brodo met een salade en verschillende kazen.  Het smaakt me voortreffelijk.  Naast mij zitten een Amerikaanse en een Engelse en we raken gezellig aan de praat. Dat maakt het eten alleen ook wel zo gezellig.

Terug in het hotel schrijf ik nog een achterstallig blog en ga dan slapen.  Onvoorstelbaar hoe snel deze week voorbij is gegaan.  Morgen nog een dag en dan huiswaarts!