Een somber dagje tussendoor, maar nog steeds warm

Het is maar donker in de kamer als ik om kwart over acht opsta.  Rick komt ook net boven en beaamt dat het regent.  Voor het eerst vind ik dat niet erg, want we hebben die regen heel hard nodig. Alleen is het qua pijnen nooit zo fijn voor mij en dat merkte ik al toen ik wakker werd.

Rick vertrekt naar zijn werk en Saskia slaapt nog.  Ik ben nu vastbesloten uit te vogelen hoe ik niet Kindle ebooks op mijn Kindle kan zetten. Via Facebook kreeg ik de tip Calibre te gebruiken.  Daar ga ik mee aan de slag nadat ik het gedownload heb.

Terwijl het programma installeert maak ik een paar gepocheerde eieren met Parmezaanse kaas en snijd twee tomaatjes voor mijn ontbijt.  Intussen heb ik gisteren bij Bol.com een paar ebooks gekocht en probeer die op Calibre te zetten.  Ook krijg ik er een aantal toegestuurd.

Eerst worden emails niet naar mijn Kindle verzonden en bevestig ik mijn  Kindle met USB koord aan mijn laptop.  Zo krijg ik twee boeken op de Kindle, al een hele vooruitgang.  Voor het derde boek puzzel ik en vind uit wat er mis is met de email en dan wordt dat wel goed verzonden. Hoera!

Met drie historische Simone van der Vlugt romans op de Kindle ga ik naar boven voor mijn uur cardio op de elliptical. Ik begin als eerste in Rode Sneeuw in December. Orion houdt me lief slapend gezelschap en voor ik het weet is mijn uur sporten voorbij.

Een gewicht maakt een fijn kussen!

Het is gelukkig weer droog en ik lijn Orion aan voor zijn wandeling. Het is rustig op straat, maar opeens komt er een gezin naar buiten om naar hun auto te lopen.  Orion gaat weer helemaal uit zijn dak en ik kan hem nauwelijks aan.  Het is nu zeven weken nadat hij met Prozac is begonnen, tijd om weer eens te e-mailen met de psychiater dierenarts.

Saskia is ook op en vertrekt meteen, zij moet vanmiddag oppassen.  Ze had dat graag als zomerbaantje gedaan, maar ze is hier niet lang genoeg.  Nu past ze op een jongetje wat ze heel leuk vond de afgelopen jaren.

Voor mijn lunch ga ik naar Pho Thang Long.  Ondanks dat het 29 graden is buiten heb ik met dit bewolkte weer toch zin in pho.  De kip pho en de verse limoen soda smaken weer heerlijk.

Naast Pho Thang Long ligt Pet Valu en ik besluit daar wat botjes voor Orion te halen.  Daarvan kunnen we er niet genoeg aanslepen, want als hij er geen heeft, heeft hij meteen iets wat hij niet mag tussen zijn kaakjes! 

Er zijn ook vijf zwarte kittens ter adoptie, zo schattig!  Maar wij hebben al genoeg katten

Mijn nagels zien er al zeker een week niet uit en nu er weer rondleidingen in het vooruitzicht zijn wil ik mezelf een "opknapbeurt" geven. Bij Pro Nails 3 kies ik "Ocean Star Night" uit als kleuren.  Natuurlijk weer verschillend gekleurde glittertjes op een achtergrond van een van mijn favoriete kleuren blauw.  Een uurtje later vertrek ik zeer tevreden met keurige vinger- en teennagels.

Op de terugweg haal ik nog even spullen voor het avondeten bij Whole Foods.  Dan ga ik verder aan mijn ebook "probleem".  Een heel lieve Facebook vriendin heeft mij haar Nederlandse adres gegeven, zodat ik ook ebooks van Amazon.nl kan bestellen. 

Dat gaat helemaal goed. Ik ben zeer tevreden, want met ebooks denk ik makkelijker weer Nederlandse boeken te gaan lezen en dat kan alleen maar goed zijn om de taal bij te houden. Eerlijk gezegd heb ik volgens mij voor het laatst meer dan tien jaar geleden een Nederlands boek gelezen in Aruba, omdat ik mijn Engelse Harry Potter boek vergeten was!

Omdat het nog steeds droog is en toch een aangename temperatuur had ik me eigenlijk voorgenomen mijn baantjes te gaan trekken.  Opeens voel ik echter alle energie uit me trekken en ik besluit naar mijn lichaam te luisteren. 

Mijn hangmatstoel wacht geduldig en ik val bijna in slaap.  Het is zo rustgevend met het geluid van de fontein, de bomen en het gezang van de vogels. Ik schrik dan ook als Orion opeens blaft omdat Rick thuiskomt.

Jammer genoeg wordt het dan ook ineens donker en begint het weer te regenen wat ons naar binnen jaagt.  Het is altijd zo vreemd om nog zulke zomerse temperaturen te hebben ondanks regen.  Ik herinner me nog van vroeger in Nederland dat regen meteen betekende dat het flink afkoelde.

Voor het avondeten eten we de restjes van gisteravond en spinazie, zalm van Whole Foods en rozemarijn brood.  Het is een zeer smakelijk maal en makkelijker kan niet. We zijn beiden heel moe om de een of andere reden.

Terwijl ik dit schrijf hoor ik het buiten plenzen.  Morgen schijnt er meer regen te komen met ook onweersbuien.  Nog even doorbijten voor mij dus, maar daarna komt het lekker zomerse weer weer terug.  Echt jammer dat het zwembad van Lifetime deze week gesloten is, anders zou ik zeker daarheen gaan.

Fourth of July, Onafhankelijkheidsdag

Als ik Rick op hoor staan denk ik dat het nog vroeg is, maar het blijkt al tegen negenen te lopen!  Ik ga er dus ook maar snel uit. Vooral omdat mijn nek en schouders scherp pijn doen en dat mij een flinke hoofdpijn geeft.  Ik neem gauw een pijnstiller in de hoop dat het gaat helpen.

Na Orion uitgelaten te hebben gaan we ijskoffies halen bij Starbucks. Rick wil al een tijdje graag ontbijt van Taco Bell, maar die in Vienna serveert dat niet.  Degene twee kilometer verderop wel en Rick bestelt een enorme quesadilla (waar hij morgen nog eens van zal eten) en een ontbijt burrito.  Ik houd het bij de lekkere kip sausage sandwich van Peet's.

Omdat het 4 juli is, de 241ste verjaardag van de Verenigde Staten, gaan we snel naar de supermarkten voor avondeten inkopen.  Vorige week waren de maiskolven uitverkocht en dat willen we niet nog eens meemaken.  Bij Giant halen we van alles en bij Whole Foods hoop ik zalmburgers te vinden.  Die zijn er niet dus ik neem voor de verandering een paar mootjes zalm.

Patriottische desserts

Intussen is Saskia begonnen aan haar rit van New Hampshire terug naar huis.  Die zal zo'n tien uur duren en ik zal zeker blij zijn haar weer heelhuids thuis te hebben. Vandaag is het twee weken voor Saskia aan haar grote reis naar Australie gaat beginnen.

Thuis gaat Rick een fietstochtje maken en ik krijg mijn stappen bijeen door op het deck op de plaats hard te lopen.  Het is warm en vochtig en ik druip dus al gauw.  Bij het zwembad is de grootste zwemwedstrijd van het jaar bezig en ik hoor het startfluitje telkens.  Onze hele cul de sac staat vol met auto's ervan.

Een uur later heb ik 8500 stappen bijeen en is Rick ook weer terug.  Orion heeft met zijn vriendin Mia gerend en is helemaal uitgeput daarvan. Ik neem hem mee de tuin in, maar zin om meer te rennen heeft hij niet. 

Rick is vandaag helemaal op de Amerikaanse toer.  Hij grilt hot dogs voor zijn lunch, die hij met de traditionele mosterd, relish (volgens mij heb je die zoete augurken saus niet in Nederland) en ketchup eet.  Het ziet er wel erg lekker uit dus ik vraag Rick er ook een voor mij te grillen, mijn op zijn hoogst eens per jaar hot dog!

Voor mijn lunch haal ik, het wordt een gebarsten plaat, de Melrose grain bowl van Chopt. Twee van de medewerkers daar waarschuwen me dat dit de laatste week is dat het op het menu staat.  Daar ben ik me natuurlijk ten zeerste van bewust.  Met dit warme weer is zo'n salade ook echt het lekkerst.

Na de lunch lopen Rick en ik naar het zwembad.  Daar zijn de banen bezet en ik besluit te wachten tot die mensen klaar zijn.  Dat duurt echter nogal en ik heb het heel warm.  Dan toch maar de baan met iemand delen.  Ik heb echter geluk, want zij is net klaar met haar zwemmen.

De muziek staat naar mijn smaak weer veel te hard, maar al zwemmend valt het minder op.  Er worden patriottische liederen gespeeld, zoals Born in the USA  en God bless the USA (die laatste vind ik prachtig, al bekoort het "God bless the USA" gedeelte me niet bepaald).  Toch is vandaag een dag dat ik me tenminste net zo Amerikaans als Nederlands voel. 

Terwijl ik mijn baantjes trek zie ik weer donkere wolken samentrekken in het westen.  Ik hoop van harte dit keer mijn kilometer vol te kunnen maken en dat is gelukkig het geval.  Op mijn telefoon zie ik echter een flink onweer net ten noorden van ons en het duurt niet lang voor we harde donder horen. Het zwembad wordt voor drie kwartier gesloten, maar dat deert ons niet, want wij waren toch al van plan naar huis te gaan.

De zigzag kan de bliksem, die mijn ontspanning onderbrak voorstellen

Vanochtend ben ik voor het eerst in vele jaren weer in een Nederlands boek begonnen.  Mijn Facebook vriendin Pascale stuurde het op naar mij, Nachtblauw van Simone van Vlugt.  Het gaat over de geschiedenis van Delfts blauw.

Aangezien ik  dol ben  op de historische boeken van Thea Beckman leek dat thema me wel wat. Nou, dat kan ik nu beamen, want het boek is al uit!  Nu wil ik ook de rest van Simone van der Vlugts historische romans lezen, maar ik ben een epub digibeet.  Ik weet alleen hoe ik boeken van Amazon op mijn Kindle kan krijgen.  Dat wordt dus even puzzelen morgen.

Intussen is Rick bezig met onze grillmaaltijd. Saskia komt ook weer binnen en heeft de tien uur rijden gelukkig heelhuids doorstaan. Met zijn drieen genieten we van Ricks kokkerellen.  Behalve de zalm voor mij en de burgers (vegan voor Saskia) zijn er gegrilde maiskolven, komkommer en tomatensla en aardappelsalade.

Terwijl we eten zien we weer donkere wolken aankomen.  Net als we klaar zijn begint het te spatten.  Mijn radar app laat allemaal buien zien en we hopen dat het vuurwerk van Vienna doorgang zal kunnen vinden. 

We zijn uitgenodigd door Niall en Serena om het in hun tuin te komen kijken.  We lopen er door de lichte regen heen en het is al meteen gezellig binnen. Zo gezellig dat we eerst niet doorhebben dat het vuurwerk is begonnen.  Het is dan ook wat vroeg, waarschijnlijk om de buien voor te zijn.

Zoals altijd is het weer prachtig. Twintig minuten van al dat mooie vuurwerk zijn zo voorbij!  Als het afgelopen is begint het ook weer harder te regenen.  Binnen kletsen we nog wat na en lopen dan terug naar huis. Het was weer een leuke en lekkere 4 juli!

Vuurwerk op het pleintje

De zon schijnt weer gezellig de kamer binnen en om een uur of acht houd ik mijn bed wel voor gezien.  Rick heeft Orion intussen al uitgelaten en ik geef de hond zijn medicijn.  Dat vindt hij heerlijk en reageert erop door als een dolle met zijn lammie in zijn bek door het huis te rennen.

Het is alweer zeventwintig graden en belooft weer ruim boven de dertig graden te worden.  Ik beleg mijn laatste crumpet met kaas en tomaat en bedenk me dat het weer eens tijd wordt naar Trader Joe's te gaan.

Op het deck geniet ik van mijn bak koffie en broodje.  Het heeft vannacht kennelijk geregend, want de tafel is kleddernat.  Goed voor de plantjes, die het wel heel droog hebben op het moment in de hitte!

Sharon sms-t of we om half elf in plaats van tien uur kunnen beginnen vandaag.  Prima, ik zorg om half tien op de ARC trainer te staan en heb zo mijn uur cardio al klaar als Sharon me komt halen. 

Voor de personal training heb ik mijn Simply Fit board weer eens mee, zodat ik meer moet balanceren tijdens het gewichtheffen.  Het halve uur vliegt voorbij en na afloop rolt Sharon mijn schouders nog met een heel fijn hard balletje.

Thuis lijn ik Orion aan voor zijn wandeling.  Het bakje met snoepjes gaat weer mee.  Het is vrij rustig op straat, maar opeens komt er een blaffend hondje naar het hek van een huis.  Orion blaft en trekt, maar ik gooi een snoepje voor hem en nog een en dat leidt hem compleet af!  Hij negeert het hondje opeens.  Vooruitgang!

 

Gisteren zag ik bij Michaels dat de feeentuin spullen halve prijs waren en er een heel aantal typisch zomerse en patriottische dingen waren.  Ik zet de spulletjes in het tuintje en hang de rood-wit-blauwe vlaggetjes aan de caravan.  Ik zou best een feetje op vakantie in Fairyville willen zijn!

Met een bevroren Kong doe ik Orion in zijn bench en ga dan wat boodschappen halen bij Safeway.  Ze hebben fantastische korting op wijn, koop een fles krijg de tweede halve prijs en dat scheelt letterlijk een slok op een borrel.  Als je zes flessen koopt krijg je er nog tien procent korting bovenop dus dat doe ik natuurlijk.

Voor de lunch ga ik, je raad het al, naar Chopt.  Ten eerste is een salade met dit hete weer het lekkerste als lunch en ten tweede moet ik die Melrose grain bowl deze week zo vaak mogelijk halen.  Misschien krijg ik er dan wel genoeg van en vind ik het niet erg dat hij na zondag niet meer te verkrijgen is.

Inmiddels sms-t Rick dat hij bij de dokter is.  Hij heeft al een tijdje last van zijn oor en het zwemmen maakt het erger.  Het blijkt dat zijn oor inderdaad verstopt zit en het wordt uitgespoten. Opgelucht komt Rick thuis, hij kan ook weer beter horen.

We maken ons klaar voor het zwembad en lopen naar de overkant.  Het water verkoelt nog net, maar is bijna te warm nu.  Ik trek vandaag 44 baantjes, honderd meter extra om de kilometer van gisteren vol te maken. Het is zo ontspannend en toch goede beweging.

Tegen vijven lopen Rick en ik huiswaarts.  We hebben gisteren Amerikaanse vlaggetjes gekocht en plaatsen er een voor ieder huis langs ons plein. Het ziet er vrolijk uit, vooral ook omdat de overburen feestelijke ballonnen aan hun brievenbus hebben gehangen.

Voor ons avondeten bedenken we welke restaurants een terras hebben.  De keuze valt op Chef Geoff en daar is het nog happy hour.  Rick bestelt van dat menu een kalkoenburger.  Ik neem de aardbeien en watermeloen gazpacho als voorafje, die werkelijk verrukkelijk is.  Mijn crab cake is dat ook en het is heerlijk buiten.

Thuis ziet Rick dat er een nieuw tv kanaal is, DogTV.  Speciaal voor honden en dat moeten we dus zien.  Er loopt een man met honden en later zwemt er een hond in het water.  We proberen Orions aandacht erop te krijgen, maar meer dan een paar seconden lukt dat niet.  We moeten er erg om lachen!

Vanavond hebben we ons jaarlijkse 4 juli vuurwerk met het pleintje.  Voor we beginnen gaan we naar de achtertuin van Charles en Susan voor wat hapjes en drankjes. Daar is het gezellig druk en we ontmoeten een paar nieuwe mensen uit de buurt zowel als mensen, die ik al een tijd niet gezien heb.

Voor we het weten is het half tien. Het vuurwerk is erg mooi en iemand heeft een bandje met patriottische muziek aangezet.  Er zijn zoveel mooie liedjes over de Verenigde Staten!

Wij hebben vooral legaal in Virginia grond vuurwerk, maar Parker, een jaar jonger dan Saskia, en Cameron, een jaar ouder, zijn naar Pennsylvania geweest en hebben mooi "echt" vuurwerk. Samen met Lorraine, die jarig is, geniet ik ervan.

Na afloop haast ik me naar binnen waar Orion in zijn bench is met de DogTV hard aan.  Hij is absoluut niet ontdaan dus of de DogTV heeft toch geholpen, of vuurwerk doet hem niets. Ik laat hem naar buiten en aan niets is te merken dat hij ontdaan is, gelukkig.  Dat waren toch harde klappen vlak buiten ons huis.

We ontspannen nog wat tv kijkend en dan is het tijd voor bed!

Zeer zomers eerste juli weekend

Zaterdag

Met Katja loop ik door Vienna en opeens zien we daar drie schattige ijsbeertjes!  Maar die horen hier helemaal niet, natuurlijk.  We proberen ze te vangen, maar een van de schatjes bijt in mijn hand.  Gelukkig had ik daar mijn telefoon in, die het rokend laat afweten... *poef*

Plotseling word ik uit mijn droom gerukt door het laatste couplet van het Amerikaanse volkslied.  Slaapdronken kijk ik op mijn horloge en het is al negen uur!  Ricks kant van het bed is leeg, wie weet hoe lang al.

Gauw sta ik op en hoor een gepiep voor de deur.  Orion heeft me bezig gehoord en komt me begroeten.  Dat is toch wel altijd wel heel leuk met een hond!  Het is alsof hij me jaren niet gezien heeft.

Dat volkslied werd gezongen bij het zwembad, want daar is een grote wedstrijd gaande, zoals altijd op het weekend voor 4 juli. Dat moet best luid geweest zijn dat ik het in onze slaapkamer kon horen!

Het is al 27 graden en belooft een warme, maar vooral vochtige dag te worden.  We halen ijskoffies bij Starbucks en Rick heeft al een egg Mcmuffin op.  Voor mij halen we een kipsausage broodje van Peet's.

Op de terugweg stoppen we nog even bij het boerenmarktje.  Daar zie ik bakjes met rode, witte en zwarte bessen en klapbessen. Die heb ik al vele jaren niet meer gezien!  Brengt herinneringen van vroeger terug toen wij ze moesten eten en ik er bergen suiker op deed. Ik zou ze kopen, maar ze zijn duur en ik denk dat ik ze nog steeds niet lekker zal vinden en Rick al helemaal niet.

Patriottisch vandaag voor 4 juli

Allerlei bessen!

Met lege handen lopen we dus terug naar de auto.  Misschien dat ik het volgende week toch gewoon doe, even over nadenken.  Het is wel jammer dat deze marktjes duurder zijn dan de supermarkten. Al heb ik die bessen nog nooit in een supermarkt gezien.

Rick gaat een stuk fietsen en ik besluit op het deck op de plaats hard te lopen.  Nu voel ik de vochtigheid zeker, ik druip letterlijk!  Toch ben ik liever buiten dan boven op de elliptical.  Er is zoveel te zien en te luisteren naar vogels, het zwembad en meer.

Als Rick weer thuiskomt heb ik er 6500 stappen opzitten.  We lijnen Orion aan, nemen zijn snoepjes mee en ik laat zien aan Rick hoe ik de wandelingen nu doe.  Het begint goed, want Orion is zo geconcentreerd op de snoepjes dat hij zijn grote "vijand" Ray niet eens vlakbij ziet staan!

We lopen uiteindelijk twee kilometer, telkens hondensnoepjes voor ons uitgooiend.  Zo negeert Orion langskomende fietsers, een man, die uit zijn auto stapt en een omaatje dat haar huis uitkomt.  Zolang hij snoepjes krijgt toegegooid gaat het goed.  Ik merk ook dat hij echt op ons let en ook dat is goed.

Op de terugweg zit Ray er nog en kletsen we even met hem.  Intussen blijf ik snoepjes voor Orion gooien en hij blijft rustig.  Tot Ray opstaat en op ons afloopt.  Dat is teveel van het goede.  Baby stapjes, zoals we hier zeggen.

Jammer genoeg zijn de Deense doggen in de tuin van de buren en Phil blaft enorm naar Orion.  Die trekt met als gevolg dat het halve bakje met snoepjes uit Ricks hand valt op de oprit.  Dat is makkelijk genoeg weer opgeruimd en al met al was het een succesvolle wandeling en hebben we nu een uitgeputte hond (het is ook wel heel warm voor hem!).

Zo vermoeid dat we hem als we lunch gaan halen niet in zijn bench doen.  Eerder was het enorm druk vanwege de begrafenis van de omgekomen coach, maar nu is het totaal rustig in Vienna.  Bij Chopt is het restaurant zelfs compleet leeg. Wellicht zijn mensen nog bij de receptie na de begrafenis.

Bij dit restaurant hebben ze allemaal shirts met het woord "Beter" erop in verschillende talen.  Ik word geholpen door een medewerkster met "kalutera" in het Griekse alfabet (ik schrijf het niet goed, maar zo klinkt het ongeveer) op haar shirt.  Mijn gymnasium opleiding komt soms nog van pas met het lezen van het Griekse alfabett, ha ha.

Zij weet ook precies wat ik wil bestellen! Al voor ik "Melrose" kan zeggen vult ze me aan.  Ze waarschuwt dat die salade na deze week niet meer te krijgen zal zijn.  Ze weet zelfs welke dressing ik wil!  Ik complimenteer haar met haar geheugen, want ze krijgt toch heel wat salades te maken per dag.

Intussen duurt het maar voor Rick terugkomt.  Ik sms hem zelfs, maar dan komt hij eindelijk uit Taco Bamba.  Kennelijk was het daar een stuk drukker.  Thuis treffen we Orion nog steeds slapend aan, zijn eerste keer zonder bench als wij weg waren!  Er is hoop!

De lunch nuttigen we natuurlijk weer buiten op het deck. Rick besluit de voortuin nog even te gaan maaien en ik speel met Orion in de achtertuin.  Hoewel, echt spelen is het niet, want hij heeft geen zin in rennen.  Hij speelt wat in zijn badje, maar met deze hitte ontbreekt het Orion duidelijk aan energie.

Zodra Rick klaar is maken we ons klaar om naar het zwembad te gaan.  Ik voel me niet
zo lekker van de vochtige hitte en moet er duidelijk nog aan wennen.  Gelukkig is het water heerlijk verkoelend.

Rick gaat zijn tien baantjes trekken en ik begin aan mijn kilometer. Intussen zie ik de donkere wolken samenpakken en ik vrees dat ik de kilometer niet ga halen voor er donder wordt gehoord!

Gelukkig lukt het me net!  Ik ben net aan wal als er een duidelijke donderslag klinkt en we naar huis moeten voor tenminste drie kwartier.  Ze zijn hier heel streng op, ik las bij Lifetime zelfs dat hun binnenbad sluit als er buiten donder en bliksem is.

Wij wilden toch al niet langer blijven dus het is helemaal goed. Rick vertrekt naar de Giant voor wat boodschappen en ik blijf bij Orion voor het geval hij toch bang is van onweer.  Ik merk daar echter nog niets  van en wij krijgen maar een paar spetters. Alles trekt net ten noorden van ons terwijl wij de regen ook heel goed kunnen gebruiken.

Een paar druppels voor onze hibiscus

Rick komt net op tijd thuis om naar de film te gaan.  We hebben kaartjes voor Despicable Me 3 in de zaal met Dolby Cinema (dan trilt je stoel ook soms) en de speciale stoelen, die helemaal in de ligstand gaan.  Het is een ontzettend leuke film en die stoelen, ik wou dat ze ze in ieder theater hadden!

Na afloop hebben Rick en ik behoefte aan warmte, want het was op zijn minst fris in de bioscoop.  De onweersbuien zijn vertrokken en een blauwe lucht lacht ons toe buiten.  Bij Barrel & Bushel kunnen we zo in de buitenbar plaatsnemen. 

Dit is het enige restaurant in de omgeving met een heerlijke mint julep!

Die ligt in de volle zon, maar de airco van binnen maakt het koeler.  De warme zon voelt heerlijk op mijn rug en helpt met de pijn.  We nemen beiden "voorafjes" als hoofdgerecht, voor mij de raclette kaas en salami met asperges, aardbeien en gegrilde baguette.  Het smaakt heerlijk en is genoeg voor mij!

Ook Rick heeft genoeg aan zijn keuzes. Zo wordt het een zeer betaalbare maaltijd en dat in een Hyatt Regency! Die hotels zijn meestal heel luxueus, maar misschien is het door de mall met al zijn restaurants dat ze hier een vrij betaalbaar restaurant hebben.

Thuis "kletsen" we via Facebook met de meisjes.  Katja beleeft een lekker weekend aan het strand in het appartement van Kevin's ouders.  Saskia geniet van New Hampshire en Maine met Mo. Kai werkt aan het einde van hun semester en daardoor horen we weinig van hem.  Ik mis iedereen onder ons dak, maar ben ook zo dankbaar voor social media!

Vroeger was het alleen telefoon of brieven schrijven contact met familie en dat heb ik nog vijftien jaar meegemaakt. Nu heb ik een veel beter contact met onze familie overal, want die is nogal verspreid.

Zondag

We gingen gisteravond later naar bed dan gewoonlijk en staan weer rond negen uur op.  Na Orion uitgelaten te hebben gaan we naar Starbucks voor onze ijskoffies en Peet's voor onze broodjes. Voor mij weer de kipsausage sandwich.

Dit is gewoon niet te vergelijken met iets wat ik ooit in Nederland had.  Het is hamburgervorm, maar andere consistentie.  De smaak is lekker gekruid maar ook een zweem van zoetheid door de esdoorn siroop. Ik vind het heerlijk.

Op de terugweg wil ik medicijn voor Orion ophalen bij de Rite Aid apotheek.  De winkel is open, maar de apotheek gaat pas om tien uur open. Het is tien voor tien dus ik besluit maar te wachten. Zo ben ik de eerste en niet veel later heb ik Orions pillen weer mee. Het blijft grappig om zijn medicijn hier te kopen.

Het juli maandthema is schaduwen en weerspiegelingen, dit is mijn foto van vandaag

Thuis eten we ontbijt en dan gaat Rick de achtertuin maaien.  Ik loop vast wat passen op de plaats tot om kwart voor elf de deurbel gaat.  Mary Ellen komt me ophalen voor een wandeling door de buurt.

De gladiolen zijn prachtig op het moment

Het is alweer een tijd geleden dat we dit deden en we hebben heel wat te bepraten.  Het is flink warm, 31 graden, maar het gaat wel tot het ons opeens beiden uitslaat!  Het is weliswaar minder vochtig dan gisteren, maar met flink lopen gutst het plotseling toch weer van ons af.  Toch lopen we drie kwartier en spreken af dit weer vaker te doen.

Rick vertrekt net naar het zwembad voor een snelle duik.  Toch handig zo'n onmiddellijke verkoeling aan de overkant van de straat te hebben.  Ik stel mijn zwembeurt uit tot na de lunch en kam Orion weer eens.  Er komt weer een hele hond uit hem en iedere kam zit vol.  Onvoorstelbaar!

De derde "lichting"

En ja, dit hete weer trekt me opnieuw voor de lunch naar Chopt.  Ik kan maar niet genoeg van de Melrose grain bowl krijgen.  Natuurlijk ook gezond en weinig calorieen dus helemaal goed. Rick heeft een rosbief met kaas broodje als lunch en we smullen van ons eten op het deck.

Voor alles door elkaar gemengd wordt

Echte liefde, Rick heeft last van een oor en haalt daar een spulletje voor en brengt mij een zakje nieuwe caramel M&M's, zo lekker!

Dan maken we ons klaar voor het zwembad en vinden daar nog net een paar vrije stoelen in de schaduw.  Het is vandaag drukker, maar verreweg niet vol.  Rick heeft niet goed geslapen dus doet een dutje in zijn ligstoel.

Met mijn flippers en kickboard wacht ik tot er een baan vrij is om te zwemmen.  Ik deel niet graag met anderen.  Ik ben van plan anderhalve kilometer te zwemmen, maar na 36 baantjes denkt een van de lifeguards donder te horen en wordt het zwembad voor drie kwartier gesloten.

Iedereen is erdoor verbaasd, want zij is de enige, die het hoorde (ik weet zeker dat het een vliegtuig was).  Ik kijk op mijn radar app en de onweersbuien zijn veel te ver weg om hier donder te horen.  Ik hoor meer mensen geergerd zijn, 

We betalen heel wat voor een lidmaatschap en voor niets naar huis gestuurd worden is vooral voor mensen, die alleen in het weekend hier kunnen ontspannen, heel ergerlijk.  Onze overbuurman is er ook zeer gebelgd over.  Ik tweet naar het zwembad dat men best een radar app op hun telefoon kan zetten om te kijken of er ook echt slecht weer in de omgeving is.

Enfin, voor mij is het enkel dat ik morgen vier baantjes meer moet trekken. Rick en ik ontspannen ons op het deck en Rick geeft me een glas van Trader Joe's mango en prosecco cocktail,  Die is heerlijk!  Ik was bang dat het te zoet zou zijn, maar het is lekker verfrissend.

Nadat we ons beiden weer in normale kleding hebben gekleed gaan we op weg voor het avondeten.  Eerst stoppen we bij de vuurwerkverkoper.  Hier koopt Rick zowel vuurwerk voor morgen, als we het met de buren gaan afschieten voor 4 juli, als voor Oud en Nieuw.  Het helpt dat alles hier koop er een, krijg de tweede "gratis" is.

Bij Michaels kopen we benodigdheden voor een project wat we voor het deck willen doen.  Ook ga ik bij de feeentuin spulletjes kijken en die zijn allemaal halve prijs. Ik koop een heel stel echt zomerse, zo leuk!  Zelfs Rick helpt mee met uitkiezen.

Van Rick krijg ik ook een spinner, ik moet toegeven dat ik er zeker ook mee speel

Voor ons avondeten rijden we naar het Mosaic District en vragen een tafeltje op het terras van Four Sisters.  Rick en ik bestellen een summer (niet gefrituurd) en een spring (wel gefrituurd) roll als voorafje. De spring roll is voor mij, de summer roll voor Rick.  Vietnamese loempia's zijn de lekkerste ooit!!!

Als hoofdgerecht bestel ik weer nummer 50, de gefrituurde en dan gegrilde (waardoor het helemaal niet vet is) vis met rijstpapier en groentes.  Rick heeft een Vietnamese nasi. Het terras is gezellig vol, zoals het hele Mosaic District eigenlijk.  We wanen ons hier werkelijk in Europa ergens met alle terrasjes en voetverkeer.

Een heerlijk en licht maal

Na heerlijk zomers (want dat vind ik Vietnamees eten) gegeten te hebben gaan we weer huiswaarts.  Dit weekend is alweer bijna voorbij, maar Rick zal morgen maar een halve dag werken en dan is het dinsdag een feestdag dus een korte werkweek de komende week.

Mijn uitzicht vanavond

Gewoon nog eens een blog, ik kan niet op een passende titel komen

Om de een of andere reden viel de pizza van gisteravond helemaal niet goed en kon ik niet slapen van de misselijkheid.  Gelukkig besloot mijn maag dat ook niet fijn te vinden en de rest is geschiedenis zoals we hier zeggen.

Daarna viel ik als een blok in slaap en word pas om kwart over zes wakker.  Veel later dan gewoonlijk en ik val niet weer terug in slaap.  Het is dan ook niet moeilijk om om acht uur op te staan.

Vooral ook niet omdat het weer een lekker warme zomerse dag is. Ik maak een crumpet met kaas en tomaat en een kop koffie (van Ricks al gezette koffie) als ontbijt en luister naar het cicade concert en de zingende vogels. Ik vind het deck zo heerlijk in dit seizoen, het is gewoon een extra kamer.

Maar natuurlijk moet er gesport worden.  Alleen zie ik dat mijn Fitbit weer eens onverwacht leeg is en ik laad die even op. Daardoor ga ik toch later naar de sportschool dan ik zou willen en heb maar tien minuten voor Sharon me voor de personal training komt halen.

Toen ik naar binnen liep zag ik de rode en zwarte linten aan het hek. Vandaag ligt de high school coach, die afgelopen weekend in een ongeluk omkwam, opgebaard in de kerk aan Church Street waar Anytime Fitness ook is.  Die kleuren zijn de high school kleuren dus de linten zijn voor hem.

Sharons dochter was een cheerleader de afgelopen jaren en Sharon heeft voor bloemen van de cheerleaders gezorgd.  Ook zij gaat echter niet, zo goed kende zij hem ook niet en er zullen al zoveel mensen zijn. We zijn het erover eens dat begrafenissen niet bepaald ons ding zijn. Met zoveel mensen herinnert de familie ons toch niet.

Toch houdt het me bezig.  Misschien omdat ik de familie zijdelings ken of omdat het gewoon zo'n zinloos ongeluk was?  In ieder geval is het hartverwarmend te zien hoe de gemeenschap reageert.  Zo is het weer duidelijk dat we toch in een apart stadje wonen al is dat vastgegroeid aan Washington.

Thuis lijn ik Orion aan voor zijn wandeling.  Die is helaas maar kort, want al gauw komen we langs een tuin met twee blaffende honden.  Orion is zo sterk, ik kan hem ondanks zijn harnas nauwelijks aan!  Ik probeer nog andere richtingen, maar overal zijn mensen of honden.

Dan gaan we maar binnen wat trainen.  Orion moet op zijn mat blijven zitten als ik buiten ben en de deurbel laat gaan.  Eerst tref ik hem iedere keer bij de voordeur, maar opeens heeft hij het door en zit hij nog op de mat als ik weer binnenkom.  Jammer genoeg zijn er geen anderen bij de voordeur, maar dit trainen is toch belangrijk.

Voor de lunch ga ik weer naar Chopt denkend dat dit de laatste dag is dat ik mijn favoriete salade kan bestellen.  Ik vraag het aan de medewerksters en de salade zal er nog zeker een week zijn!  Ik geniet er in ieder geval weer van, wat een heerlijke combinatie van ingredienten waarvan ik de helft niet eens zou weten waar ik het zou kunnen krijgen hier.

Orion rent even lekker met zijn vriendin Mia en dan doe ik hem in zijn bench.  Hij valt dankbaar aan op de bevroren gevulde Kong, die hij krijgt.  Ik loop naar het zwembad waar ik nog net een stoel onder een parasol kan bemachtigen.

Beide zwembanen zijn bezet met kinderen, die zwemlessen krijgen.  Er is mij gezegd dat die voor volwassenen bedoeld zijn dus ik neem mijn flippers en kickboard mee.  Zodra ik aan kom lopen vraagt de coach of ik wil zwemmen. Op mijn bevestigende antwoord wordt de baan meteen leeggemaakt.

Er stond op het bord dat het water dertig graden zou zijn, maar dat is zeker niet het geval!  Gelukkig niet eigenlijk, want met deze hitte is wat verkoeling wel te wensen.  Een half uurtje later heb ik er weer een kilometer opzitten en eigenlijk zou ik verder willen, maar ben bang dan weer zo'n terugslag te krijgen.

Dit seizoen heb ik zestien kilometer gezwommen tot nu toe.  Het haalt niet bij Chris' mijlen (zij zwemt drie mijl (5km) iedere avond), maar ik ben er toch trots op.  Misschien haal ik morgen een mijl of twee kilometer, we zullen zien.

De muziek staat weer zo hard dat ik me eraan erger, maar gelukkig zie ik iemand anders klagen en wordt het meteen een stuk minder.  Ik ben misschien vreemd, ik houd er niet van de hele tijd muziek te horen. Chris vindt dat ook, maar kennelijk heeft iemand besloten dat het tegenwoordig nodig is de hele tijd die (luide) muziek te hebben.

Tot mijn grote verrassing wordt er opeens om kwart voor vijf aangekondigd dat er een kwartier jazz muziek zal zijn.  Wat een verschil en hoe rustgevend!  Rick sms-t of ik nog bij het zwembad ben en dat is het geval.

Hij zwemt zijn baantjes en dan gaan we huiswaarts.  Rick wil iets kouds voor zijn avondeten en ik zie mijn kans schoon.  We gaan naar Sushi Yoshi voor sashimi en sushi, mijn favoriete Japanse restaurant hier.

Na even wachten krijgen we stoelen aan de sushi bar en bestellen ieder onze keuzes.  Rick neemt een wasabi shumai als voorafje en die is anders dan wij kennen van de Thaise restaurants (logisch natuurlijk), maar wel lekker.

Rick neemt nog twee sushi rollen erbij en ik een bord sashimi en een handrol (die eruit ziet als een ijsje). Het smaakt ons allemaal heel goed en de bediening en sushi chefs zijn heel aardig. Niet voor niets is dit restaurant zo populair!

Het is een goed begin van het weekend.  We hebben nog geen specifieke plannen, maar het wordt vast weer genieten.  Dat is wat de zomer is voor mij en hopelijk duurt die nog lang!

Wie had gedacht dat ik zo'n waterrat zou worden?

Kennelijk is het af en toe toch wel goed om wat minder druk te sporten, want ik voel me vanochtend weer een stuk beter.  Toch heb ik mezelf erbij neergelegd dat ik ook in de zomer tegenwoordig heel wat pijn heb.  Balen, maar het is niet anders.

Om acht uur heb ik genoeg van mijn bed en kleed me in bikini en mijn strandjurk.  Rick en Orion begroeten me beneden en hebben de achterdeur al open staan. Ook de koffie staat weer klaar en ik bak een paar eieren met kaas en tomaat als ontbijt.

Vandaag is het drie jaar geleden dat Katja en Kevin verkering kregen en het is precies een jaar tot hun bruiloft.  Ik zoek een leuk Blond Amsterdam plaatje en feliciteer ze op Facebook.  Ik word bijna nerveus van de gedachte dat het nu nog maar een jaar is om alles voor te bereiden (kun je nagaan hoe Katja zich voelt!), maar dat is toch nog veel tijd!

Tegelijkertijd met Rick vertrek ik.  Hij naar zijn werk en ik naar Lifetime Fitness.  Daar zie ik in het zwembad de dames waar ik al kennis mee heb gemaakt, maar die zijn diep in gesprek.  Een aantal anderen knikken ook vriendelijk ter begroeting. 

Met mijn noedel en gewichten ga ik het water in.  Ik zie dat de temperatuur dertig graden is en toch voelt het koel aan.  Zo gauw went je lichaam aan warm weer! Een paar minuten later gaat de muziek aan en wordt het weer een heel leuk, maar ook best intensief uur springen en gewichten in het water.

Halverwege komt Jan op me af en verontschuldigt zich dat het vaste groepje mij niet bij hun gesprek betrok.  Ze hadden het over politiek legt ze uit.  Ik vind het heel aardig van haar en zeg dat het prima is.  Daarna vraag ik me af wat hun politieke affiliaties zijn, want onze verschrikkelijke president heeft zich weer eens belachelijk gemaakt op Twitter!

Het uur vliegt voorbij en ik vind het jammer dat dit zwembad volgende week gesloten zal zijn.  Ben ik net in een routine moet die weer even op pauze.  Ik ga proberen zo'n uur met noedel en gewichten in ons zwembad te doen (of tenminste een half uur).  De gewichten en noedel heb ik tenslotte ook.

Thuis loop ik tot ik vijfduizend stappen bijeen heb op het deck en lijn dan Orion aan voor een flinke wandeling.  Gedeeltelijk wordt die langer omdat er zoveel mensen buiten zijn!  Ik moet constant de andere kant op om die te mijden (opdracht van de dierenarts). 

Het gaat allemaal goed tot er een hond in een tuin is waar Orion weer heel hard om trekt.  Hij is sterker dan Cosmo of ik ben minder sterk, maar ik heb moeite hem in toom te houden.  Met de snoepjes lukt het beter.  Niet veel later heeft een man zijn hond los en ik roep hem toe dat Orion niet goed is met andere honden.  Gelukkig heeft hij zijn hond goed onder controle.

Dat laatste zou ik ook zo graag bereiken en wie weet lukt het ooit.  Ik zie wel echt dat Orion heel erg op mij let en met de snoepjes negeert hij andere mensen om zich heen compleet.  Er is dus hoop. 
 
Helemaal buiten adem (Orion) en bezweet (ik) komen we weer thuis.  Ik neem een snelle douche om me wat op te frissen en ga dan lunch halen.  Ik kan het niet helpen, het wordt weer de Melrose grain bowl van Chopt.  Waarschijnlijk is die morgen voor het laatst beschikbaar en als hij nog een maand blijft zal ik heel blij zijn, zo lekker!!!

Na op het deck van de salade genoten te hebben maak ik me klaar voor het zwembad.  Orion gaat gedwee in zijn bench, hij heeft het duidelijk warm en vindt het fijn in de airco te zijn.  Dat zal de komende dagen erger worden, want er komt een hittegolf.

Het zwembad water is iets koeler dan het was door de koelere nachten de afgelopen week. De luchttemperatuur is 31 graden dus het is lekker verfrissend.  Ik ben eerst van plan meer dan een kilometer te doen, maar voel teveel rare pijnen en wil mijn lichaam niet overbelasten. 

Veertig baantjes zijn dus weer genoeg voor vandaag.  Dit seizoen heb ik dus vijftien kilometer gezwommen tot dusver en dat is meer dan de afgelopen jaren! Ik vind het heerlijk en hoop dat ik geen blessures krijg waardoor ik niet verder kan.

In de schaduw lees ik nog een beetje en ga dan weer huiswaarts waar mijn trouwe viervoeter zelfs nog ligt in zijn bench.  Gewoonlijk zit hij al enthousiast te kijken.  Zodra hij Mia buiten ziet is zijn energie helemaal terug en ze rennen lekker langs het hek.

Mijn hangmatstoel lonkt weer en daar lees ik verder in mijn boek.  Als Rick thuiskomt stelt hij voor pizza te bestellen, want hij weet dat ik al de hele dag hoofdpijn heb.  Ik heb echter meer zin om even ergens heen te gaan.

Dat wordt Ledo Pizza en daar zien we onze buren nota bene aan een tafeltje.  Dat niet alleen, maar niet veel later komen andere kennissen binnenlopen.  Dit restaurant is er nog niet lang, maar duidelijk in trek ondanks de vele pizza concurrentie.

Als voorgerechtje bestel ik de knapperige ravioli en dan een mini pizza met feta, kip en groentes.  Die pizza's zijn schattig en lekker, al krijg ik hem niet helemaal op, hoe klein hij ook is.  Alleen heeft Rick zijn pizza nog steeds niet!

De manager komt zich enorm verontschuldigen. Ricks pizza is op de grond gevallen.  Hij biedt Rick een voorafje of een salade aan, maar die heeft daar geen zin in.  Eigenlijk vind ik dat hij die pizza voor de halve prijs had moeten geven, maar goed.

Als Ricks pizza eindelijk komt ben ik klaar, want anders zou mijn pizza koud zijn geworden.  Rick besluit het meeste van zijn pizza mee naar huis te nemen. De verontschuldigingen waren aardig maar het maakte al met al onze maaltijd een stuk minder leuk. 

Wij laten het ons niet deren en thuis gaan mijn voeten omhoog en de tv aan. Saskia is intussen veilig in New Hampshire aangekomen, gelukkig.  Zij verraste Mo op diens verjaardag en dat werd goed ontvangen.  Altijd goed als alle drie de kinderen happy zijn!

Snickers lijkt Flapjack te vragen wat hij over dat hondenbeest denkt.  Beiden hebben nog nooit zoveel geblazen als tegen arme Orion, die enkel wil spelen.

Als je te moe bent om op je botje te knauwen