Negenenveertig staten bezocht!

Gisteravond heb ik roomservice besteld voor het ontbijt. Dat komt keurig op tijd. Kai en ik hebben heerlijk geslapen. Deze kamer heeft van die gordijnen, die al het daglicht uitsluiten. Eigenlijk zou ik die thuis ook dolgraag willen, maar dan zou ik volgens mij nooit weer mijn bed uitkomen.

Het eten is erg goed. Ik heb een omelet met groentes en champignons en Kai bananennotenbrood en een enorme vruchtensalade, waar ik ook een groot gedeelte van eet. Alweer is de prijs veel minder, dan bij andere hotels met zulke luxe. We zouden vaker bij een hotel met een casino moeten logeren.

Kai heeft geen zin om mee te gaan naar de fitness, dus ga ik maar alleen. Eigenlijk had ik in dit hotel er heel wat van verwacht, alles is verder ook zo mooi. Maar de fitnesskamer is doodsaai. Een kamer zonder ramen met vier cardiomachines en een gewichtenapparaat. Alles is ook vrij oud. Ach, de crosstrainer werkt en al lezend is het halve uur zo voorbij.

Boven is Kai al helemaal klaar en gepakt. Ik duik de douche in, zo'n heerlijke "regen"douche, ook die zou ik thuis dolgraag hebben. Alleen is het water hier vreemd. Het lijkt net of de zeep niet van je handen wordt gewassen erdoor.

Tegen tienen zijn we klaar om onze avonturen te vervolgen. Onze eerste stop zal Tahlequah zijn, de hoofdstad van de oostelijke Cherokee Indianen.

Door uitgestrekte prairies rijden we erheen. Kai verzorgt de muziek weer. Ik vind vooral de muziek van The Ventures , die hij heeft, erg goed, zeker in deze omgeving. We zijn het er wel over eens, dat, hoezeer de prairies ook hun charme hebben, we hier nooit zouden willen wonen (excuses aan degenen, die wel op prairies wonen). Het is allemaal veel te afgelegen en leeg.

We rijden door het lieflijke historische Tahlequah naar het Cherokee Heritage Center. Daar kopen we kaartjes en zijn net op tijd om met de rondleiding van half twaalf mee te kunnen.

Een Cherokee vrouw leidt ons door een dorpje, zoals het er in de 16e en 17e eeuw uitzag. De huizen zijn van modder en klei gemaakt. Een Cherokee man vertelt heel interessant hoe hij pijlen, messen e.d. uit steen maakt en over de geschiedenis daarvan, die maar liefst 24000 jaar teruggaat. De culturen van de Indianen fascineren me enorm. Eigenlijk zou ik wel uren naar zo'n historicus kunnen luisteren.

Ook de taalspecialist vertelt interessant. Ik had er geen idee van, dat de Cherokee ook een apart geschreven alfabet hadden. Het ene woord, dat we leren is "osiyo", wat "hallo" betekent.

Na de rondleiding lopen we door een 19e eeuws Cherokee dorpje, zoals het er na de "Indian Removal" ongeveer uitzag. Natuurlijk is de geschiedenis van hoe de Cherokees hier in Oklahoma terechtkwamen verschrikkelijk verdrietig. Zij liepen de "Trail of Tears", die hier eindigde.

Als laatste bezoeken Kai en ik het kleine museum, waar, behalve kunst, ook een hartverscheurende tentoonstelling over de pijn en verdriet toen. Ik krijg een brok in mijn keel bij het lezen van de commentaren van overlevenden. Vandaag de dag zijn de Cherokee de grootste Indianenstam met ongeveer drie kwart miljoen, maar het was natuurlijk vroeger een nog veel groter volk.

Het is allemaal heel interessant en ik kijk nog even naar een boek in het winkeltje. Dat vind ik echter niet. Thuis ga ik eens op Amazon.com neuzen of er iets interessants over de geschiedenis van deze stam voor mijn Kindle is.

Toen we hierheen reden, zagen we een Chili's dichtbij. Er zijn ook wat andere restaurants, maar ik laat Kai de keuze en die is dol op Chili's. We hebben inmiddels flink trek gekregen. Ik bestel een van hun lunch specials, een kop tortilla soep en een halve kip fajita sandwich. Erg lekker en de portie is niet te groot.

Na de lunch stellen we de GPS in op Gentry, Arkansas. Dat is ongeveer een uur rijden weg, zegt het apparaat. Wat deden we ooit zonder GPS, ik heb met behulp van Bing ook al precies kunnen kijken, wat qua afstanden te doen is.

Een deel van onze weg volgt de historische route van de Trail of Tears. We hebben de prairies inmiddels ook verlaten en rijden door voetheuvels met zeer bochtige wegen. De natuur is hier verder, dan thuis, en de perenbomen staan mooi in bloei.

In Siloam Springs
rijden we Arkansas binnen. Gelukkig kan ik er gemakkelijk vlakbij parkeren, want ik wil echt een foto van mijn negenveertigste bezochte staat. Helaas zien we aan de overkant geen Oklahoma bord, dus die gaat niet in de staatsbordenfoto's verzameling vertegenwoordigd zijn.

In Gentry bezoeken we het Wild Wilderness Drive Through Safari park. De toegangsprijs bedraagt slechts $10 per persoon, dus veel verwacht ik er niet van. Het blijkt echter idioot goedkoop voor wat het is.

We beginnen met de acht kilometer door het safaripark. Daar zien we bisons, wildebeest, emu's, dromedarissen, zebra's, heel veel verschillende soorten herten en meer. In tegenstelling tot het safaripark in Virginia krijgen we hier geen eten voor de dieren en moeten onze ramen en deuren dicht blijven.

Al gauw zien we, dat anderen zich daar niet aan houden en natuurlijk wil Kai ook graag een dromedaris en een zebra aaien. Dat lukt allemaal prima, de dieren zijn duidelijk aan mensen gewend. Het zal om verzekeringsredenen zijn, dat al die waarschuwingen er staan.

In kooien zien we een heel aantal tijgers, leeuwen, beren, wolven en meer. De dieren zien er allemaal heel gezond uit en hebben goed de ruimte om te bewegen. Na drie kwartier zijn we terug op de parkeerplaats. Dit alleen was de $10 al ruim waard.

We stappen uit en zien, dat we rode kangeroetje kunnen aaien. Dat doen we natuurlijk. Er zijn ook jonge llama's en geitjes. Verderop zijn kooien met aapjes. Een paar chimpansees, lemurs en capuchin aapjes, allemaal hebben ze ruim plaats om te klimmen en een binnen- en buitenverblijf. Een van de lemurs is tam en we aaien Apple. Als ik mijn vinger in haar handje doe, grijpt ze die net als een baby zou doen, schattig.

Als we al die dieren hebben bekeken is het een half uur voor het park gaat sluiten. Kai zei, toen we de eerste keer uit het park kwamen rijden, al verlangend, dat we zo vaak als we willen er doorheen kunnen rijden. Ik stel dus voor nog een keer het rondje te rijden en daar stemt hij enthousiast mee in.

Dit keer zien we drie jonge tijgertjes en een leeuwenwelpje spelen, die we de eerste keer hadden gemist. Ook zijn de andere dieren nu wat actiever, misschien, omdat het koeler is of omdat ze honger hebben. We zijn blij er nog een keer doorheen te zijn gegaan. Als er ooit $20 wel besteed waren, is het hier wel.

Ons hotel voor vanavond ligt maar een half uurtje verderop in Springdale. Deze Hampton Inn is, zoals meestal, een keurig hotel. We krijgen een kamer met twee bedden op de tweede verdieping.

Alleen is er geen restaurant, behalve het gratis ontbijt, dat morgen geserveerd zal worden. Het is nog licht, dus ik stel Kai voor vroeg te gaan eten vanavond, zodat ik kan rijden.

Voor degenen, die zich afvragen, waarom Kai niet rijdt, hij is (veel te) jong om in een huurauto te mogen rijden. Dat mag pas, tegen extra betaling, met 21. Als er iets zou gebeuren met hem aan het stuur zouden we niet verzekerd zijn. Vandaar, dat dat dus niet gaat gebeuren.

Gelukkig zien we, als we naar buiten lopen, een restaurant nog geen honderd meter verderop. Aangezien we beiden nog niet veel honger hebben, besluiten we daar later heen te lopen en nu even op de kamer te gaan relaxen.

Een uurtje later lopen we naar Marketplace Grill, waar we heel vriendelijk worden begroet en naar een tafeltje geleid. Grappig aan dit menu vind ik, dat ieder gerecht, behalve de gewone grootte, ook een "lighter side" heeft.

Die lighter side is een kleinere portie, meer restaurants zouden dat moeten doen. Ik kies de lighter side van de teriyaki met garnalen. Die komt met paprika, broccoli en squash en rijst. Het smaakt lekker, al zwemt alles in teryaki saus. Kai's pizza ziet er ook wel goed uit, maar wij zijn toch wel verwend met de goede restaurants in ons gebied.

Toch niet helemaal tevreden, want de pizza stelde weinig voor, bestelt Kai de chocolade sundae, die ook in een kleinere maat komt (de grote is enorm!). Die komt met twee lepels, die ik neem er ook een paar hapjes van, maar het is mij te zoet.

We lopen terug naar het hotel en relaxen lekker op de kamer. We hebben nog geen vastomlijnde plannen voor morgen, maar wel al een paar ideeen.


Een vakantie met Kai is heel anders, dan met Katja. Katja laat weten, wat ze wil, bij Kai moet ik dat echt uit hem trekken. Ik weet wel zeker, dat hij vandaag veel plezier heeft gehad en dat doet me goed. Ik geniet er ook des te meer van, dat beide jong volwassenen hun spring break nog met hun "oude" (dat ben ik toch vast voor ze) moeder willen doorbrengen.
Foto's van vandaag staan hier.

Oklahoma, Okay!

Vandaag beginnen Kai en ik aan ons avontuur. We staan om kwart voor zes op en Rick zet ons, op weg naar zijn werk, bij Dulles Airport af. Nu ik Premier status heb bij United vliegen we werkelijk door de check in en veiligheidscontrole heen! Daarna nemen we de trein naar terminal A.

Alles bij elkaar heeft het nog geen twintig minuten geduurd! We hebben nog ruim een uur voor onze vlucht vertrekt. Bij een van de cafe's bestellen panini's met kaas, ei en Canadese bacon, wat jus d'orange voor Kai en een grote koffie voor mij. Dat gaat er allemaal prima in.

Ons vliegtuig is een regionale jet van United Express (GoJet). Er zijn twee stoelen aan iedere kant en ze adverteren ermee, dat ze de eerste United Express partner zijn, die ook Economy Plus aanbiedt. Kai en ik hebben een zitplaats in dat gedeelte, dus lekker veel beenruimte.

Tijdens de twee uur en tien minuten durende vlucht lees ik in mijn Kindle en Kai luistert naar muziek. Zo af en toe vallen onze ogen ook dicht, want het was flink vroeg opstaan! De Diet Coke, die me wordt aangeboden, gaat er dan ook goed in.

Eenmaal in Kansas City komt de bagage vrijwel meteen op de lopende band. Het is even zoeken, hoe we naar de autoverhuurbedrijven moeten, maar dan zie ik daar een bus voor verschijnen. Het is flink koud buiten, dus ik ben blij, dat ik een winterjas mee heb genomen.

Na een minuut of vijf worden we afgezet bij het autoverhuurgebouw. Hier zijn alle maatschappijen vertegenwoordigd, heel handig. Ik zie de Dollar balie meteen en moet even wachten op een klant voor mij.

De medewerker, Keith, is een kletsgraag persoon, want hij heeft een heel gesprek over roken met die meneer. Ook tegen mij kletst hij honderduit. Hij vindt mijn doel om alle vijftig staten te hebben bezocht helemaal fantastisch.

Ondertussen probeert hij me allerlei duurdere auto's aan te smeren, maar de intermediate, die ik heb gehuurd is prima. Tja, hij heeft geen intermediate voorradig, neem ik genoegen met een full size? Als het me niets kost natuurlijk, antwoord ik, tot zijn grote hilariteit.

Geen extra kosten voor de full size en ik mag zelfs de kleur kiezen, rood of zilver. Nou, laat ik eens avontuurlijk zijn en rood kiezen. Oh, maar hij heeft ook nog een splinternieuwe Mustang voor me, als ik die wil. Ik maak me er met een grapje vanaf en zeg, dat die rode kleur zoveel avontuur is, als ik aan kan. Ik wil niet eens weten, hoeveel die Mustang extra zou kosten!

Eindelijk, zonder dat het hem gelukt is extra kosten uit mij te slaan, krijg ik de sleutels overhandigd van een Dodge Charger. We doen de bagage achterin, stellen de GPS in en gaan op weg.

Het eerste stuk rijden we door de voorsteden van Kansas City. We hebben allebei best trek en besluiten op zoek te gaan naar een drive thru voor een vroege lunch. Ik ben namelijk bang (en ga daar gelijk in krijgen), dat er na Kansas City een tijdlang niets meer zal zijn.

In Overland Park vinden we een Chick-Fil-A. Daar heb ik nog nooit gegeten, dus die wordt het. Kai neemt een lekkere kipsandwich met frietjes en ik hun gegrilde kipwrap. Het smaakt prima!

Dit wordt onze route van vandaag:


Zodra we het stedelijk gebied uit zijn, snappen we, waarom zoveel mensen Kansas een saaie staat vinden. Er is werkelijk niets dan goudbruine (amber waves of grain, moet ik aan het liedje America the Beautiful denken)velden en her en der een boerderij.

Kai doet zijn Zune aan en we genieten van zijn muziek. Hij houdt vooral van alternatieve muziek, die wat aan New Wave uit de jaren tachtig doet denken. Ik kan dat dus zeker ook waarderen.

Zo rijdend komt het "Toto, we're not in Kansas anymore" van de Wizard of Oz bij me bovendrijven. Wij zijn nu wel in Kansas, een staat, die ik eigenlijk nooit had verwacht te bezoeken. Het heeft toch iets speciaals, die enorme onbewoonde gedeeltes in dit land. Ook de weg is heel rustig, soms komen we kilometerslang geen andere auto of vrachtwagen (daarvan zijn er meer, dan personenauto's) tegen. Ik heb echt zo'n pioniergevoel, hier rijdend.

Het schiet ook lekker op, want de snelheidslimiet is over het algemeen 70 mijl per uur (120 km/u) en ik ga dan altijd net een beetje harder. Kai en ik vermaken ons met elkaar de vele haviken, die in de bomen langs de weg zitten, aan te wijzen. Het spelletje wordt wie er het eerst de volgende ziet.

Een paar keer rijden we langs een doodgereden stinkdier, dat onze auto voor een aantal mijlen verschrikkelijk doet ruiken. Eigenlijk hopen we ook bisons te zien, maar het zijn allemaal gewone koeien, die in de velden grazen.

Tot we in Frontenac zijn en ik waarempel een kleine kudde bisons zie lopen! Ze behoren duidelijk bij een ranch, maar toch, onze bisons hebben we gezien. Niet veel later zien we ook een kudde longhorns en dan voelen we ons helemaal in het westen.

Na zo'n honderdvijftig mijl zijn we eindelijk Kansas uit en draaien we de interstate 44 op. Kai maakt een foto van het afscheidsbord van Kansas, maar het welkomstbord van Oklahoma staat langs de snelweg, waar het verkeer met 75+ mijl per uur langsraast. Hopelijk lukt het morgen er wel een foto van te nemen, dan rijden we meer secundaire wegen.

Omdat het aan de historische Route 66 ligt en we gelezen hadden, dat er een leuk Western restaurant is, hebben we de GPS ingesteld op Vinita, Oklahoma als eerste stop.

Mijn wens om een bordje van Route 66 te fotograferen, gaat niet in vervulling. In het gedeelte, waar wij rijden, is er nergens gelegenheid te stoppen om dat te doen. Het Chuck Wagon restaurant zal vast leuk zijn, maar wij zijn de enige auto op het parkeerterrein.

We kijken elkaar aan en hebben geen van beiden zin om naar binnen te gaan. Het Oklahoma Aquarium, wat ons tweede doel van vandaag was, is maar een uurtje verderop en we besluiten door te rijden daarheen.

Nu weten we ook meteen, waarom zoveel dingen hier al volgeboekt waren. Duidelijk is het Spring Break voor de kinderen. Het is flink druk bij het aquarium, maar we kunnen alles nog goed zien. Ik heb iets met aquaria en dit is ook weer leuke.

Het is opgezet met allemaal kleinere kamers met een thema. De inheemse dieren uit Oklahoma zelf vind ik erg leuk. Ze hebben een alligator snapping turtle, die zo groot is als een kleuter! Die zou ik niet graag tegenkomen! Bij de bever blijven we een tijdje kijken, hij zit zichzelf zo schattig schoon te maken.

Ook bijzonder zijn de twee tunnels waar vier soorten haaien over je heenzwemmen. Dit aquarium heeft de meeste stierhaaien in Amerika. Verderop kun je roggen aaien en leren we, dat mannelijke trompetvissen net als mannelijke zeepaardjes de eieren bevruchten en dragen. Na een uurtje hebben we alles gezien. Dit aquarium is duidelijk niet van het kaliber van dat in Baltimore of Chattanooga, maar ook weer op zijn manier uniek en leuk om te hebben bezocht.

We zijn klaar voor het laatste ritje van vandaag, naar ons hotel. Toen ik uitvond, dat Tulsa een Hard Rock Hotel & Casino heeft, had ik Kai meteen geinteresseerd. De prijs is laag (het is dinsdag en men wil je het casino inkrijgen) en er is alleen een "tribal fee" van een paar dollar, geen tax.

We krijgen een kamer op de 9e verdieping, die heel modern is ingericht. Ook de badkamer is superdeluxe. We hebben weleens zeker drie keer zoveel voor zo'n kamer betaald! Ik plof meteen op bed neer, want ik ben moe van het vroege opstaan en de lange rit (al voelde die veel minder lang, dan een rit naar Blacksburg bijvoorbeeld). Kai springt onder de douche.

Dan bekijken we de restaurants in het hotel. Een van de redenen, dat ik liever in een full service hotel logeer, is, dat ik nachtblind ben en dus niet in het donker ergens heen kan rijden. Er zijn een aantal restaurants hier, waaronder een heel duur op de negentiende verdieping.

Nu we in het Hard Rock Hotel zijn, willen we ook met een muziekthema eten. Het wordt Toby Keith's I Love This Bar and Grill.

Het is een gezellig restaurant met een typisch zuidelijk menu. De bediening is superaardig en zelfs Kai, die eigenlijk niet van de muziek van Keith houdt, vindt het allemaal meevallen. Het eten is prima.

Kai bestelt de cheese fries vooraf en ik kan het niet helpen daar ook iets van mee te pikken. Het is een gigantische portie, dus we eten er nog niet de helft van. Ik bestel de gerookte zalm als hoofdgerecht. Daarbij ook de licht gefrituurde okra. Dat is zo'n zuidelijk gerecht en zo vind ik okra lekker, anders veel te slijmerig.

Kai neemt de chicken fried steak sandwich, alweer iets heel zuidelijks. De steak is gigantisch, maar wel heel dun, dus het lijkt meer, dan het is. Alles is zeer smakelijk en gezellig zo met zijn tweetjes.

Iedereen hier vraagt, wat we in Oklahoma doen helemaal uit Virginia. Als onze serveerder hoort, dat we morgen doorgaan naar Arkansas, heeft hij nog een aantal aanraders. De mensen hier zijn superaardig!

Na het eten lopen we naar de Hard Rock Store. Daar kiest Kai een leuk t-shirt uit en koop ik een paar flesjes water. Omdat Kai onder de 21 is, blijft de minibar in de kamer op slot.

Kai is ook te jong om in het casino te mogen spelen, dus ik geef hem de sleutel van de kamer. Ik wil wel een spelletje spelen, namelijk. Het casino is vrij groot en bestaat voornamelijk uit slotmachines. De tafels, die ik zie, zijn onbemand.

Na wat rondkijken steek ik een vijf dollar biljet in een pokermachine,die 25 cent per spelletje rekent. Mijn ervaring is, dat je met die spelletje langer met je geld doet. Je kunt het ook een beetje beinvloeden. Dat klopt wel, want ik speel er meer dan een half uur mee en dan is het op. Gewoon leuk om gedaan te hebben, verder heb ik geen behoefte om te spelen.

Bij de ijsbar (de tappen zijn van ijs) haal ik een wijntje en ga daarmee naar boven. Nu relaxen we lekker op de kamer en zullen vast niet laat gaan slapen. Morgen weer een leuke dag voor de boeg met gelukkig wel een stuk minder rijden.

Foto's van vandaag staan hier.

Eenentwintig jaar geleden

...was het op 14 maart dertig graden, nog steeds het warmterecord hier, en ging ik hoogzwanger puffend naar het ziekenhuis. De baby lag dwars in stuit, dus het werd een geplande keizersnede.

Rick en ik wilden het geslacht niet van tevoren weten, maar ik hoopte stiekem op een meisje. Mijn wens ging in vervulling. Om vijf voor half twaalf werd Katarina Margaretha geboren, roepnaam Katja. Wat waren wij blij met onze eerste telg!

En nu zijn we 21 jaar verder en is dat meisje opgegroeid tot een hard werkende, leuke jonge vrouw, waar wij trots op kunnen zijn. Zij is een van mijn beste vriendinnen geworden. Wat lijkt haar geboortedag nog net als gisteren, maar ook al zo lang geleden!

Op Katja's vijftiende verjaardag schreef ik het volgende:
(Vrees niet, het zal geen bloederig bevallingsverhaal worden ;))

Veertien maart 1990, op deze dag werd een nieuwe dimensie aan mijn (ons) leven in de Verenigde Staten toegevoegd. Ik woonde en werkte inmiddels bijna zes jaar in Virginia en was helemaal ingeburgerd. We hadden een echt Amerikaans huwelijksfeest gehad en waren inmiddels alweer anderhalf jaar getrouwd. Al onze groene kaart perikelen lagen ook achter ons, gelukkig.

Maar een kind krijgen in een ander land was toch weer iets heel anders. Hier geen thuisbevallingen, zoals mijn moeder drie van ons heeft gekregen (mijn zusje is in het ziekenhuis geboren)en vanaf het begin veel medische controle en testen.

Verder was ik helemaal niet gecharmeerd van de vrijwel automatische ruggeprik, die je bij aankomst in het ziekenhuis scheen te krijgen en die je, volgens de verhalen, vrijwel de hele bevalling aan je bed kluisterde. Ik las dus veel en bereidde me zo voor, dat ik mijn eigen wensen goed kenbaar zou kunnen maken.

De eerste ob/gyn (obstetrician/gynaecologist), die ik koos, bleek van het type "ach, mevrouwtje, maakt u zich niet druk, ik ben de Dokter, die het allemaal wel weet". Aangezien ik daar helemaal niet tegen kon en gewoon antwoord wilde op mijn weldoordachte vragen, veranderde ik, toen ik zes maanden zwanger was, van dokter.

Door het type verzekering, dat ik had, was mijn keuze beperkt en ik kreeg een vrij oude Britse dokter, die van Rick de bijnaam "de kabouter" kreeg. Deze dokter nam mij wel serieus en ik voelde me om de een of andere reden gesterkt door het feit, dat hij Europees was.

Rick en ik volgden, zoals de meeste nieuwe ouders hier, een Lamaze cursus bij het ziekenhuis. Tijdens een van de lessen kregen we een paar video's van geboortes te zien. Een daarvan was een keizersnede en de cursusleidster zei, dat van onze tien cursisten er statistisch gezien twee een keizersnedes zouden krijgen.

Die opmerking is me altijd bijgebleven, want ik was ervan overtuigd, dat ik dat niet zou zijn. Geen vrouw in onze familie had sinds mensenheugenis een keizersnede nodig gehad om een kind te baren. Ik gind dus vrolijk verder mijn zo Nederlands mogelijke bevalling zonder al te veel onnodige ingrepen voor te bereiden.

Vriendinnen organiseerden een grote babyshower voor mij. Ik stond versteld van de mooie dingen, die ik kreeg! Van een heel mooie luiertas tot een kinderstoeltje! Maar op kraambezoek komt men hier over het algemeen niet. Een paar mensen kwamen even "baby kijken", maar daar bleef het bij. Misschien maar goed ook, want hulp is er niet na de bevalling.

Helaas bleek een aantal weken voor de bevalling, dat Katja koppig in een gecompliceerde stuit bleef liggen. Een poging om haar te draaien mislukte compleet. Dus werd tot mijn schrik een datum geprikt voor een geplande keizersnede een week voor ze was uitgerekend, op 14 maart dus.

Gelukkig had ik nog een paar weken de tijd om te wennen aan het idee van een ontzettend medische geboorte. Inmiddels beviel in Nederland ook de eerste vrouw (de vriendin van mijn neef) van onze familie door middel van een keizersnede, zodat ik daar niet eens de primeur in had. Na haar keizersnede bleef ze twee weken in het ziekenhuis en kreeg daar bovenop nog kraamhulp (ik heb begrepen, dat dat inmiddels in Nederland ook niet meer zo makkelijk gaat).

Oh, wat beneed ik haar! Ik zou maar twee nachten in het ziekenhuis blijven en daarna moest Rick al zijn vakantie opnemen (een week) om mij te helpen. Na 9 dagen zou ik er alleen voor staan, want geen van onze beide moeders konden helpen.

Nerveus arriveerden we op de ochtend van 14 maart 1990 in Fairfax Hospital. Het was snikheet buiten en tot op vandaag staat het warmte record, dat toen gezet werd met 30 graden Celsius!

Helaas was het net een paar maanden te vroeg om al gebruik te kunnen maken van het prachtige nieuwe "Women and Childrens Center", waar ik een prive kamer had kunnen krijgen. Voor dat centrum opende barstte de verloskunde afdeling in het oude gedeelte bijna uit zijn voegen. Vrouwen lagen tijdens drukke tijden op de gang te baren! In ieder geval hoefde ik me daar vanwege de keizersnede niet druk om te maken.

Keurig op tijd werd ik klaargemaakt voor de operatie en kreeg toch de gevreesde ruggeprik, maar wilde dan ook wakker zijn voor de geboorte. Rick mocht bij de operatie blijven en was er zo door gefascineerd, dat hij vergat tegen mij te praten. We wisten het geslacht niet van te voren, dus toen om 11:25 een krijsende roze baby omhoog werd gehouden en "It's a girl!" werd geroepen, kreeg ik het even te kwaad. Katarina Margaretha was geboren! Haar roepnaam was Katja.

Al gauw werden we naar onze kamer gebracht, toen nog gedeeld met iemand anders. Helaas trof ik het helemaal niet. Ik lag met een Thaise mevrouw, die constant lag te kreunen en 's nachts vreselijk snurkte. Ze sprak geen woord Engels en haar familie ook niet (het vreemde was, dat dit mijn vader dit keer ook overkwam, maar dan met een Iraanse familie).

Opeens was ik blij, dat ik maar twee nachten hoefde te blijven! Thuis zou ik ongetwijfeld meer rust krijgen!

Het viel me op hoezeer de borstvoeding werd aangemoedigd bij de nieuwe moeders. Verpleegsters hielpen indien nodig en er werd zelfs een borstvoedingsklas gegeven. Als je al een beetje preuts was, leerde je dat zeker gauw af! Katja vond er maar niets aan, die wilde alleen maar slapen!

Na twee dagen werden we uit het ziekenhuis ontslagen en had ik visioenen van lekker slapen. Ha! Iedereen, die kinderen heeft, weet, dat niemand je kan zeggen hoe moe je je zult voelen, totdat het je overkomt. Ik heb foto's van die eerste weken, waar ik er als een zombie uitzie.

En nu zijn we 15 (21) jaar verder! De tijd is gevlogen en toch ook weer niet. Via Katja heb ik van alles geleerd over de maatschappij hier.

Na acht weken moest ik terug aan het werk bij American Express, gelukkig wel parttime met behoud van "benefits" (ziektekostenverzekering e.d.), wat best ongewoon was voor hier in de VS.

Dat betekende al snel na de geboorte zoeken naar dagopvang. Tot onze schrik vonden we uit, dat we voor de beste kinderdagverblijven onze namen al ver voor de geboorte van ons kind op de wachtlijst hadden moeten zetten!

Gelukkig prefereerden we een opvangmoeder en het bleek, dat Fairfax County een programma heeft hiervoor. Would be opvangmoeders moeten een achtergrond check ondergaan en voldoen aan bepaalde eisen (met name rond het aantal te verzorgen kinderen) om een officieel opvangadres te worden.


Een vrolijke baby

Met een lijst van adressen gingen we gegadigden interviewen. Al gauw vonden we een vriendelijke oudere mevrouw in onze buurt. Niet alleen had ze het heel gezellig opgezet, maar ze vroeg ook heel weinig per uur en was flexibel met haar tijden. Ze bleek een prima keuze te zijn en Katja (en later Kai) bleef 4 jaar bij haar.

In het begin had ik er wel wat moeite mee, dat Katja meteen al zoveel Engels te horen kreeg, terwijl ik vastbesloten was haar Nederlands te leren. Van andere Nederlanders kreeg ik telkens te horen, dat ik daar maar niet te hard op moest rekenen, volgens hen zou ze zodra ze op school zat geen Nederlands meer willen praten. Het tegenovergestelde is het geval.

Hoe ouder Katja werd, hoe meer geinteresseerd ze werd in haar tweede taal. Nu, op haar 15e (21e), spreekt en verstaat ze goed Nederlands. Wel niet zo goed als als ze in Nederland gewoond zou hebben, maar dat was mijn doel ook niet.

Wijs geworden door de kinderdagverblijven zetten we Katja's naam meteen op de wachtlijst bij onze favoriete prive preschool. De openbare kleuterschool begint hier pas in het jaar, dat de kinderen 6 worden en wij vonden dat te laat.

Met haar vierde begon Katja bij Appletree II, een schattig schooltje, gerund door een tweede generatie Nederlandse, Annely. Haar ouders, nog helemaal Nederlands natuurlijk, maar al aan de oudere kant, stonden aan het hoofd van hun zusterschooltje.

De Nederlandse inslag vond ik erg leuk, vooral toen bleek, dat de tekenlerares ook Nederlands was. Zo kreeg Katja nog eens Nederlands te horen van anderen, dan alleen mij. En op 5 december mochten alle kinderen hun schoenen zetten!

Omdat de openbare kleuterschool hier maar halve dagen duurt en ik nog steeds werkte, bleef Katja tot en met de kleuterschool naar Appletree gaan.


Katja als zesjarige

Toen ze in 1996 op de openbare school begon was dat voor ons allebei een grote overgang. Opeens werd het weer erg Amerikaans! De lagere school was veel groter, dan de lagere scholen, die ik in Nederland kende. Er waren maar liefst drie eerste klassen en het duurde wel even voor we ons er "thuis" voelden (en nu lijkt die school zo klein, vergeleken bij de middle en high schools!).

En mijn kleine hummel vertrok iedere ochtend met haar backpack en lunchtrommeltje met een heuse gele schoolbus! Prachtig vond ze het.

Intussen vond ik uit hoeveel hulp er van ouders wordt gevraagd in de scholen en vooral hoe werkende ouders op de een of andere manier toch allerlei tijd vinden om aanwezig te zijn in de klas van hun kinderen! Over de jaren heb ik heel wat vrijwilligersuren bij elkaar gewerkt, in het begin zelfs met Saskia in de draagdoek.

Voor we het wisten was Katja's lagere schooltijd voorbij en ging ze naar middle school, waar alleen 7th en 8th grade worden onderwezen, de 12- tot 14-jarigen, dus. Weer een grote overgang en geen gemakkelijke voor haar.

In 8th grade zag ze echter opeens het licht, zoals haar Engelse lerares het noemde en de overgang naar high school was een fluitje van een cent. Voor mij is high school weer een openbaring! Alle verschillende vakken waar ze uit kon kiezen alleen al, vakken, die ik dolgraag ook op de middelbare school had gehad.

En daarbovenop alle na-schoolse activiteiten, die via de school worden geboden! Behalve sport, muziek en theater zijn er nog allerlei clubs, varierend van debatteren en politiek tot vrijwilligerswerk.


Nu is het weer "pi day" (3.14), een leuke verjaarsdag voor Katja heeft zij altijd gevonden. De high schooltijd is voorbij en tot onze schrik (behalve financieel, want dat zal een opluchting zijn) zit haar collegetijd er ook al bijna op.

Over iets meer dan een jaar zal Katja de wijde wereld ingaan. Ze heeft grootste toekomstplannen, die ook nog regelmatig veranderen. Ik ben ervan overtuigd, dat ze succesvol zal zijn in alles, wat ze zal ondernemen.

Behalve een rigoureuze training met Sharon en inpakken voor morgen is er vandaag verder weinig gebeurd. Het sneeuwde vanochtend in Kansas City, maar gelukkig ziet het weerbericht voor de rest van de week een stuk beter uit.

Katja's verjaarsweekend

Zaterdag

Na de heel late avond van gisteren slapen we allemaal schandalig lang uit. Katja kan helemaal een gat in de dag slapen en heeft voor ons plezier Zorro uit haar kamer gezet. Wat een vertier geeft zo'n kitten toch!

Deze week zijn onze dieren en Zorro wel beter aan elkaar gewend, maar echt bevriend zijn ze (nog) niet. Cosmo is zelfs een beetje bang voor Zorro, die iedere keer, als hij hem ziet een hoog rugje opzet, maar dan achter Cosmo aanrent. Meike negeert hem en ik denk, dat hij straks nog het beste met Snickers overweg kan.

Na mijn ontbijt of liever brunch, ga ik naar de sportschool. In Mexico heb ik maar weinig gesport, dus nu moet ik er hard tegenaan. Ik doe een uur crosstrainer op een zware stand.

Thuis pak ik uit en zet een was aan. Als Katja eenmaal op is, geven we de meegebrachte cadeautjes aan Rick, Kai en Saskia. Voor de kinderen heb ik Cabo t-shirts mee en voor Rick hete sauzen en een fles Damiana likeur. Die laatste is gemaakt van een plant, die alleen in Baja California voorkomt, en men doet er een beetje van in de margarita's daar. Aangezien Rick dol is op margarita's, leek me dit een leuk cadeau voor hem.

Inmiddels is de zon tevoorschijn gekomen en is het zo'n zestien graden. Heerlijk om wat in de tuin bezig te zijn en in het zonnetje te lezen. De natuur begint al aardig te ontwaken. De magnolia voor ons huis laat zijn roze knoppen al zien.

Katja's eenentwintigste verjaardag is maandag. Helaas moet ze morgen terug naar Blacksburg, want ze wil geen school missen. Daarom gaan we vanavond uit voor haar verjaarsdiner. Katja's keuze valt op Sweet Ginger.

Iedereen vindt daar iets naar zijn of haar gading. Katja en ik natuurlijk sushi en sashimi. Die passie delen we echt. Het wordt een heel gezellige maaltijd. We hebben elkaar allemaal veel te vertellen, ook de kinderen onderling.

Thuis zingen we "Happy Birthday" voor Katja en eten haar favoriete ijstaart. Die is van Coldstone Creamery, red velvet cake en confetti cake beslag ijs. Ik ben braaf en neem maar een heel dun plakje, want de combinatie smaakt erg lekker.

Kai heeft een ukelele in zijn kast gevonden tijdens het opruimen en speelt daar voor ons op. Het klinkt bijzonder goed. Op zijn laptop vindt hij er allerlei muziek voor. Veel vroeger dan gisteren zoeken we onze bedden op.

Zondag

Vannacht is de klok hier een uur vooruit gegaan en leven we dus alweer in "zomertijd". Om een beetje op schema te komen staan we om half tien op. Rick haalt voor iedereen een Starbucks ontbijtje, dat we gezellig met zijn allen eten. Ik geniet met volle teugen, als iedereen thuis is!

Ook vandaag heb ik me weer voorgenomen er bij de sportschool hard tegenaan te gaan. Dit keer kies ik de stairmaster. Dat valt nog niet mee! Met moeite maak ik het uur vol, maar dan ben ik ook blij, dat ik het gedaan heb.

Het is zo mogelijk nog mooier weer, dan gisteren. Voor Katja teruggaat naar school, willen we nog met zijn allen gaan lunchen. We kiezen Uno's, want dat heeft een lekker groot terras. Heerlijk in het zonnetje smullen we van de lekkernijen, die ons voor worden gezet. Ik heb een frisse salade met o.a. kip, feta, spinazie en gedroogde cranberries.

Daarna brengt Rick Shannon en Saskia naar de mall. Saskia's jeans zijn nu te groot, dus ze heeft een paar nieuwe nodig. Katja pakt intussen in. Ze begint nu aan de laatste paar maanden van haar junior jaar. Volgend jaar zal haar laatste jaar college alweer zijn! Wat vliegt de tijd toch!

Nadat we afscheid van Katja hebben genomen, gaan Kai en ik onze reis plannen. Tot mijn schrik merk ik, dat ik daar wat te lang mee heb gewacht, want sommige hotels zijn al vol. Gelukkig zijn er voldoende alternatieven te vinden. Kai's oorspronkelijke twijfel of hij wel mee wilde gaan is compleet verdwenen, want we gaan een paar leuke en avontuurlijke dagen tegemoet.

Gisteren heb ik ook alle foto's van Mexico online gezet en vandaag een aantal foto's van kitten Zorro. Hopelijk hebben jullie dus even tijd, want er is heel wat te bekijken!

Walvisfoto's

De rest van de Mexico foto's

Zorro foto's

De terugreis

Iedere nacht hier heb ik heerlijk geslapen, zo ook vannacht. Als ik wakker word, hoor ik de branding van de zee. Al zien we de zee, het strand is heel breed, dus het is best ver weg. Het is wel een gezellig geluid.

Om half negen staan Katja en ik op. Ons laatste ontbijt hier is net zo lekker, als het eerste. Ik ga de verse papaya weer missen. De omeletdame hier maakt nog een laatste omelet voor ons, de mijne met tomaat, paprika en champignons. Er is vandaag ook mangosap, wat Katja vooral lekker vind.

Dit hotel vonden we allebei heel gerieflijk. De bedden waren heerlijk, het eten ook goed en de medewerkers allemaal even vriendelijk. Het enige minpuntje was de badkamer. Die was idioot klein. We konden ons er nauwelijks veroeren. Al met al hebben we een heerlijke paar dagen gehad en zouden graag nog een dag of wat zijn gebleven.

Na het ontbijt gaan we nog even aan het zwembad liggen. Ik loop ook nog naar de rand van de zee, waar de golven inderdaad vreemd hoog zijn en als een lage muur op het strand lijken te slaan. We zitten hier aan de zee van Cortez, maar ook heel dicht bij de Grote Oceaan.

Tot mijn en andere aanwezigen op het strand onsteltenis is er een man aan het zwemmen in de golven. Op een gewone dag wordt er al afgeraden hier te zwemmen, maar de golven lijken vandaag helemaal zwaar. Daarna zwemt hij zelfs verder de zee in. Een hotelveiligheidsbeambte probeert de man te bereiken, maar het geluid van de branding is veel te hard. Ik hoop maar, dat hij weer veilig eruit is gekomen!

Na een half uurtje in de zon aan het zwembad te hebben gelezen, is het tijd om voor het laatst naar de kamer te gaan. Daar zien we een waarschuwing van het hotel om vanwege de aardbeving in Japan vandaag ver van het strand te blijven. Er is een mogelijkheid op erg hoge golven.

We hebben gisteravond al vrijwel alles ingepakt. Ik douche en ga dan tijdens Katja’s douche uitchecken. Het enige, wat we nog moeten betalen, is het internet. Erg leuk om een rekening van maar $30 te hebben!

Om kwart voor elf zou de Gray Line bus komen om ons op te halen. Gisteren heb ik daar hard over moeten onderhandelen! Als hij er op de afgesproken tijd nog niet is, zeg ik tegen Katja, dat we gewoon een taxi zullen nemen, als we om elf uur hier nog staan. Gelukkig komt de bus om vijf voor elf voorgereden. Eens te meer ben ik blij, dat ik geeist heb een uur eerder te vertrekken.

Het inchecken gaat vlot. Onze bagage wordt doorgezocht, zoals bij iedereen hier, en daarna doorgecheckt. De veiligheidscontrole gaat snel en we hebben nog iets meer dan een uur voor we aan boord zullen gaan. We besluiten in het restaurant Wings boven te gaan eten.

Daar staat het nieuws aan en we kijken, terwijl we onze heel erg lekkere steak taco’s verorberen, naar de berichten over de verschrikkelijke aardbeving en tsunami’s. Nu merk ik toch, dat ik heel wat Spaans begrijp. Verschrikkelijk, wat een ramp is dit weer!

Keurig op tijd begint het boorden. Terwijl we onze boarding passen aan de agent geven, denk ik mijn achternaam te horen. Even denk ik te vragen, of dat zo was, maar de man kijkt naar mijn boarding pas en reageert niet op de achternaam. Ik zal het me wel verbeeld hebben. Katja wordt eruit gepikt om haar handbagage te laten doorzoeken, dus ik wacht buiten, nog even in de warme zon, op haar.

We zitten in verschillende rijen, wel lekker voorin het vliegtuig. Ik heb een raamplaats en Katja een gangpad. Opeens komt een van de Mexicaanse grondmedewerksters naar Katja en vraagt, waar haar moeder is. Ik blijk toch weer een stoel in eerste klas te kunnen krijgen. Wat een luxe en wat een verrassing!

Ik krijg een raamplaats en vraag een bloody mary om te drinken. We krijgen weer een bord met kaas, plakjes kalkoen, verse vruchten en een chocolaatje. Omdat ik net lunch opheb, eet ik er niet zoveel van. Ondertussen kijk ik naar de film “Love and Other Drugs” op mijn computer. Die had ik nog niet gezien en vind het een erg goede film

Voor ik het weet is het tijd om te landen. We zijn zelfs vroeg. Zo hebben we meer dan twee uur om over te stappen. Ik ben blij, dat ik onze reservering naar de vroegere vlucht heb gezet. Eens te meer, als we er drie kwartier over doen om door de immigratie, douane en veiligheidscontrole te komen! Als we de latere vlucht hadden gehad, was ik weer een nerveus wrak geweest. Ook al, omdat we een kilometer naar onze gate moeten lopen.

Katja heeft de luxe van een snack niet gehad, dus heeft flinke trek. Gelukkig is er een restaurant tegenover onze gate, waar ze een sandwich bestelt. Ook nu weer worden er vrijwilligers gevraagd om hun plaats op te geven, want de vlucht is meer dan vol geboekt. Dit is ook precies dezelfde gate als waar we vorig jaar voor dichte deuren kwamen te staan. Wat een andere ervaring is het dit keer!

Onze gate wordt nog veranderd en er is een kleine vertraging van een half uur, maar dat mag niet deren. We zijn op weg naar Washington, als ik dit schrijf, en zullen daar over een half uurtje aankomen. Onderweg hebben we weer satelliet tv gekeken, een heel fijne manier om de tijd door te komen.

Rick en Kai staan ons op te wachten en al vertellend rijden we terug naar huis. Mijn eerste reis van 2011 zit er weer op en wat een geweldige herinneringen hebben we weer! Vooral de walvistocht zal ik niet snel vergeten. We hebben genoten!

Ziplining away

Al ben ik al vroeg wakker na allerlei intensieve dromen, niet allemaal even leuk, Katja ligt nog in diepe rust. Ik draai me nog een aantal keren om, maar om half negen ben ik echt helemaal wakker. Ik beantwoord emails (altijd ingewikkelder op reis, want de webmail is heel langzaam) en MSN met Rick.

Katja heeft haar rust duidelijk nodig deze reis. Ze gaat vroeger dan ik slapen en wordt ook nu pas met moeite om kwart voor tien wakker. We maken ons klaar en gaan beneden brunchen. We eten genoeg om geen lunch te hoeven eten, want de excursie van vandaag is rond het middaguur.

Na het ontbijt ga ik ons transport naar het vliegveld voor morgen regelen. Onze vlucht zal om tien voor half twee vertrekken en ze willen ons daarvoor om kwart voor twaalf ophalen. Met alle problemen van vorig jaar in gedachten, vind ik dat te weinig tijd (het vliegveld is een half uur hiervandaan). Met heel wat gedoe krijg ik ze zover, dat ze ons om kwart voor elf op komen halen. Dan maar wat langer in het vliegveld, ik wil morgenavond gewoon thuiskomen!

Katja en ik halen onze spullen op en wachten dan op het busje, dat ons naar de zipline tour zal brengen. Met zijn zessen worden we naar Desertica gebracht. Het leuke aan zo'n ritje is, dat je buiten het toeristische gebied komt. Daar is de armoede van dit land helaas goed te zien.

Baja California is enorm droog. Het landschap bestaat uit lage struiken en hoge cactussen. Ik kan me niet voorstellen hoe het moet zijn hier te wonen. Behalve de oases is het inderdaad de hete oven, die de naam van de staat betekent.

Na een half uur komen we bij Desertica aan. Onder een grote palapa krijgen we onze uitrusting aangemeten. Behalve de twee jonge Canadezen, het stel uit Colorado van ongeveer mijn leeftijd en Katja en ik is er ook een jong Mexicaans stel. Met zijn achten en twee gidsen rijden we naar de bergen, waar het kabeltrajekt is.

Dat gaat over een onverharde weg en zo krijgen we een "Mexican massage" volgens een van de gidsen. Katja en ik vinden dat grappig, want dit is al het zoveelste grapje, dat we van verschillende Mexicanen hebben gehoord. Iedereen gebruikt dezelfde humor. Ach, het maakt, dat iedereen lacht en daar doen ze het voor.

Bij de kabels aangekomen krijgen we een korte les. Heel anders, dan het heel professionele geheel in Puerto Vallarta vorig jaar. Hier krijg ik een beetje een eng gevoel bij. Toch gaan we er allemaal voor, het Mexicaanse meisje lijkt nog het meest nerveus.

Er zullen in totaal twaalf ziplines zijn (dat is vrij veel). De langste is meer dan een halve kilometer lang, de hoogste meer dan 200 meter hoog. We moeten speciale handschoenen aan en onze rechterhand moet ten allen tijde achter ons blijven om niet rond te gaan draaien. Ik moet toegeven, dat ik het veel enger vind, dan vorig jaar.

We klimmen een stuk naar boven voor de eerste lijn. Het paar van mijn leeftijd heeft daar nogal wat moeite mee. Stiekem ben ik blij, dat ik veel sport en het dus makkelijk aankan. Eigenlijk voelde ik me schuldig, dat ik vanochtend de crosstrainer niet heb gedaan, maar iets zegt me, dat ik nu genoeg beweging ga krijgen.

De eerste lijn vind ik doodeng. Dat gedoe met mijn rechterhand achter me en als ik de lijn te strak vastpak doet mijn schouder pijn. Maar ik overleef het, al zegt de gids, dat ik de handschoen teveel op de lijn houd en daardoor teveel afrem. Katja krijg ook op haar kop, want zij hield haar hand niet goed. Dit is het primitieve ziplining hebben we al door!

Na iedere lijn klimmen we een flink stuk. Het is heet, het is droog, de zon schijnt onerbarmelijk, maar gelukkig hebben we ieder twee flesjes water mee. Ik zie me dit in hartje zomer nooit doen, maar nu gaat het wel.

Langzamerhand begin ik er echt plezier in te hebben en de anderen ook. Het heel bange Mexicaanse meisje gaat nu zonder gids en we grappen erop los. Alleen de Amerikaanse van ongeveer mijn leeftijd trekt het niet. Het is ook echt een hele klim in de felle zon. Ik ben dankbaar voor mijn stairmaster training.

De Amerikaanse gaat nu iedere keer met een van de gidsen. Ik moet toegeven, dat ik trots ben, dat ik niet eens echt buiten adem ben na de klim. Zelfs de twee Canadese jongens zijn dat wel. Zij hebben dan ook wel tot vijf uur vannacht gefeest, vertellen ze.

Katja luistert geinteresseerd naar hun verhalen. Helaas voor haar ben ik de feestperiode allang voorbij. Maar een volgende keer hier in Los Cabos wil ik wel dichter bij Cabo San Lucas logeren. Zelfs voor mijn "oude" smaak is het hier in San Jose del Cabo net iets te tam.

Na een uur zijn we weer beneden. Bij het in de bus stappen klopt een van de gidsen mij op de rug en zegt "Good job!". Ik neem me meteen voor de komende dertig jaar in dezelfde conditie te blijven, zodat ik op mijn tachtigste nog zo beneden kan komen. Dan mag hij me pas echt een groot compliment geven.

Terug bij de ranch krijgen we een biertje en een boterham met ham, kaas, tomaat en sla. Het zwembad heeft helaas geen water, want een duik zou nu heerlijk zijn. In plaats daarvan spelen Katja en ik met de moederhond en puppies, die er rondlopen. We moeten tot drie uur wachten voor de van, die ons naar het hotel terugbrengt, komt.

Gelukkig worden we ook weer als eerste afgezet en we haasten ons naar onze kamer. Katja wil nog even online, maar ik kan niet wachten op een duik in het zwembad. Het water is koel, maar precies lekker. Ik trek een paar baantjes en hang daarna half in het water, half erboven op de ondiepe rand.

Katja komt er ook bij en samen gaan we door het water naar de bar. Deze bars in het zwembad zijn altijd leuk, alleen is het te koel in de schaduw op het moment. We bestellen dus gauw, Katja een Cola Light en ik een Sea of Cortez. Dit is een cocktail, die ik thuis ook eens wil maken, als we een feestje hebben: een deel kokosnootrum, twee delen ananassap en een deel Blue Curacao. De kleur is net als de zee hier en het smaakt hemels!

Al lezend gaan de volgende twee uur gauw voorbij. Als de zon achter de palmbomen verdwijnt wordt het al gauw te koel om in badpak te liggen. We gaan dus naar boven om ons voor het laatst klaar te maken voor het avondeten. Wat zijn deze dagen ook weer omgevlogen! Katja klaagt, dat het niet langer was, maar dat is haar "schuld". Zij wist van tevoren niet of ze vrij kon krijgen van het rescue squad.

Online bij Tripadvisor.com kijken we naar restaurants in San Jose. Habanero's klinkt erg goed. Dat blijkt op steenworp afstand van het hotel te liggen, met de taxi zijn we er in minuten.

We krijgen een tafeltje op het gezellige terras. Hun menu heeft veel te bieden, maar ik weet al gauw mijn keuze. Het wordt de tonijnceviche en als hoofdgerecht de papegaaienvis. Die laatste heb ik nog nooit op en ik zwem er iedere keer in Aruba mee.

Het smaakt allemaal heel erg lekker. Katja wil haar voorafje (zeg maar gerust vooraf) zelf namaken. Ze geeft mij een hapje en het is inderdaad buitengewoon lekker. De serveerder, Victor, is ook heel erg trots op zijn restaurant en vertelt van alles erover. Katja heeft een garnalengerecht, dat er ook super uitziet. Habanero's, een aanrader in Los Cabos, dat is zeker!

Geen dessert voor ons vanavond, dus ik reken af. Intussen wordt er een taxi voor ons besteld, die ons keurig weer bij het hotel afzet. Daar herkent de concierge van de eerste dag, Leon, ons met naam en toenaam. Bewonderenswaardig (eerder vandaag herkende Roberto van Expedia mij als Petra bij de ziplines, die hij vanochtend deed). We vertellen hem over de ziplines, onze enige tour, waar hij uiteindelijk iets voor zal krijgen.

Zo gaan we onze laatste nacht hier in Mexico alweer in. Ik ben verliefd op dit land en zijn mensen. Dit is mijn vierde keer in Mexico en iedere keer is het weer fantastisch.

De mensen zijn superaardig, het is een prachtige natuur en het eten is niet duur. Ik vind het zo erg, dat dit land en vooral de toeristenindustrie, waar 80% van de mensen van leeft, zo erg te lijden heeft van de negatieve publiciteit van de drugsoorlog, die vooral in de grensgebieden leeft. Aan de andere kant kunnen Katja en ik daarom een heel leuke en goedkope vakantie houden. Ik hoop een beetje geholpen te hebben door veel fooi te geven.

Foto's volgen als ik weer thuis ben, want we hebben met zijn tweeen drie toestellen, dus we moeten het allemaal eerst even uitvogelen.

Cabo San Lucas en San Jose del Cabo

Vandaag hebben we de rondleiding in de Cabos (Los Cabos, meerdere kapen, de plaatsen Cabo San Lucas en San Jose del Cabo) geboekt. Daarvoor moeten we vroeg uit de veren, om zeven uur gaat de wekker van Katja's telefoon al.

Na weer een heel lekker ontbijt met allerlei vers fruit en andere lekkernijen staan we keurig op tijd voor het hotel om de bus op te wachten. Dit keer komt die wat later dan aangegeven, maar dat geeft niet.

Lenin, onze gids, vertelt, dat we nog zes mensen op moeten halen van verschillende hotels. Dat alles neemt toch bijna een uur in beslag. Opvallend is de veiligheid bij de hotels. Zelfs van deze overduidelijke toeristische toerbus wordt allerlei documentatie gevraagd. Dat hoeft bij ons hotel allemaal niet, maar hoe dichter bij Cabo San Lucas, hoe strenger, lijkt het.

Als eindelijk iedereen in de bus zit, rijden we naar de marina, waar we gisteren ook de walvistocht deden. Langs de allerlei rondleidingen verkopende mensen (misschien moet ik ook eens zo in Washington gaan staan, alleen is de kans op Nederlandstalige klanten dan vrij klein) lopen we naar de boot, die in het midden een glazen bodem heeft om vissen te zien. Al vele jaren geleden, toen Katja nog een baby was, hebben we uitgevonden, dat dat eigenlijk niets inhoudt.

Dit is dan ook de eerste glasbodem boot in vele jaren voor ons. We varen naar de grote natuurlijke boog, die de grens tussen de zee van Cortez en de Grote Oceaan aanduidt. Alweer zijn er heel wat zeeleeuwen, maar gisteren lagen ze in de zon, dus waren ze beter te fotograferen.

Het wordt een leuk boottochtje en we zetten nog een groepje mensen af aan een van de weinige zwemstranden, die dit gebied rijk is. Daarna worden we "losgelaten" op een Mexicaans marktje. Al met al doet vooral Cabo San Lucas wel heel toeristisch aan, in tegenstelling to San Jose del Cabo, waar wij logeren.

In dit gebied (misschien daarom?) is het moeilijker pesos te wisselen, dan in Puerto Vallarta. Iedereen wil ook fooien, maar de machines geven alleen biljetten van $20. Zo ook de ATM bij het Mexicaanse marktje, dat we na de bootrit voor een half uurtje mogen bezoeken. Ik besluit dan maar wat dingen te kopen in de hoop wat fooi kleingeld te scoren.

Om te beginnen wil ik een zonnebril, want ik heb mijn oude in het hotel laten liggen. Eerst probeer ik het in de "drugstore" van het winkelcentrumpje, wat niet bij de markt hoort. "Vijftig dollar", zegt de caissiere. Ik hoor vijftien, want dat is hoeveel zulke merkloze brillen in de VS ongeveer kosten. Maar nee, het is een vijf en een nul. Ik sla steil achterover en leg de bril meteen weer terug. Dan maar zonder!

In het marktje zie ik meteen een standje met zonnebrillen. Ze hebben van alles, Chanel, Rayban etc. Allemaal met "officieel" logo, yeah right, ik vraag dus de prijs van een ervan en krijg $16 te horen. $10 geef ik als tegenbod, wat me een boze blik bezorgt. $12 komt het tegenbod en daar kan ik me zeker in vinden na die $50 eerder!

Katja is inmiddels ingepaaid door een zilververkoper. Mexico is bekend om zijn zilver, maar het is oppassen geblazen, want veel "zilver" is niet echt. Volgens onze gids wordt op deze markt wel legitiem zilver verkocht. Dat kun je ook wel voelen aan het gewicht. Ik ben hier een van mijn favoriete oorbellen verloren, dus wil ook wel een paar. Uiteindelijk vertrekken we met drie paar voor een heel schappelijk overeengekomen prijs.

Voor Rick zoek ik altijd typische lokale dingen. Hij is dol op hete sauzen, dus ik koop een drietal flesjes met zeer hete salsa. Tot onze verbazing ging het halve uur winkelen zo voorbij. We zijn zelfs de laatsten terug in het busje!

Een beetje jammer vind ik het, dat we niets van het oude gedeelte van Cabo San Lucas te zien krijgen. Het is allemaal wel erg toeristisch. Katja zegt ook, dat we tot nu toe niet veel meer hebben gezien, dat wat we gisteren al zagen.

De volgende stop is de glasblaasfabriek. Hier wordt al gebruikt glas letterlijk omgesmolten in allerlei kunstwerken. We krijgen een demonstratie. Je moet je een kamer voorstellen met een heel hete oven en lange roestvrijstalen staven met glas aan het uiteinde.

De glasblazer maakt een duiker voor ons, fascineren om te zien. Helaas zal die pas over twee dagen te koop zijn (het moet langzaam afkoelen), anders had ik die misschien voor Rick gekocht.

Na de demonstratie mogen we zelf proberen glas te blazen. Tot mijn verbazing probeert alleen een Mexicaanse vrouw het en dan Katja en ik. Ik mag eerst, maar het lukt mij absoluut niet! Ik heb heus heel wat longcapiciteit, maar blaas kennelijk verkeerd. Katja daarentegen blaast een mooie ballon, die zelf nog knapt. Ze krijgt een flinterdun stukje geblazen glas mee.

In de winkel kijken we nog even rond. Het is wel erg mooi, wat ze allemaal met die al eens gebruikte glazen flessen e.d. kunnen maken. Zin om zo'n groot stuk glas mee te nemen heb ik niet. Katja kiest wel een paar oorbellen met Mexicaanse chili's eraan. Die vind ik ook leuk, maar ik kan geen niet edele metalen dragen.

De magen beginnen te knorren, dus we zijn allemaal blij te horen, dat de volgende stop lunch zal zijn. Hiervoor gaan we naar San Jose del Cabo, dichtbij ons hotel. Onderweg vertelt Lenin (wie noemt zijn kind zo?) interessant over waar we langs rijden. Althans, ik vind het interessant en Katja verlangt al terug naar het zwembad. Nog even geduld voor haar!

Bij Jazmin, een authentiek Mexicaans restaurant in het centrum van het historische San Jose, krijgen we lunch en een drankje. Katja en ik bestellen allebei een margarita, net als het gros van de rest van het gezelschap. Daarbij bestel ik de ceviche en Katja de carne asada, die allebei heerlijk zijn.

Die margarita is echt speciaal, want hier in Baja California doen ze er een speciale liqueur bij, die van een plant is gemaakt, die alleen hier voorkomt. Damiana heet het en men gelooft, dat die plant ook de vruchtbaarheid bevordert, vandaar, dat het soms in een fles in de vorm van een zwangere vrouw wordt verkocht.

Na de lunch mogen we tequila proeven en proeven we ook de damiana. Aangezien Rick dol is op margarita's (en ze vaak zelf maakt) neem ik een fles voor hem mee. De eigenaar van het restaurant belooft ook ons het recept te sturen. Duidelijk zijn niet zoveel Amerikanen geinteresseerd, dus hij vindt het erg leuk, dat ik dat wel ben. Katja koopt nog een mini flesje in de vorm van een zwangere vrouw met die liqueur voor een van haar vriendinnen.

De gids instrueerde ons om half twee voor de enige kerk in dit dorp te komen om over de geschiedenis daarvan te leren. Katja en ik blijken de enige Engelstalige geinteresseerden (Spaans is een kwartier later). Ik moet Lenin er nota bene aan herinneren, dat het vandaag Aswoensdag is. Hij is duidelijk heel katholiek en schaamt zich duidelijk ervoor, dat hij dat is vergeten.

Zijn verhaal over het ontstaan van deze Jezuiten missie in de oase van San Jose is interessant. Dit is een van de oudste missies aan de westkust van Noord-Amerika. De Jezuiten kwamen eerst, gevolgd door de Franciscanen, die de missies in Californie bouwden. Ook weten we nu wat Californie betekent. Het is Latijns voor Calida Fornex (hete oven), al in de zestiende eeuw zo genoemd (tot 1848 behoorde Californie aan Mexico).

Na het verhaal van Lenin lopen Katja en ik het eeuwenoude kerkje binnen. Wat een verschil met de laatste kerk, die ik bezocht! Dat was de Shrine of the Immaculate Conception in Washington. Ook katholiek en zo opulent, terwijl dit kerkje zo sober is. Voor hij terugloopt naar de van slaat Lenin een kruis aan de ingang van de kerk.

Voor ons niet religieuzen is het moeilijk te begrijpen. Lenin vertelt ook op de weg terug naar ons hotel gepassioneerd over de Dag van de Doden op 1 en 2 november, de grootste feestdagen in Mexico. We rijden langs het kerkhof en daar vieren ze dan twee dagen feest. Voor ons niet voor te stellen, voor hem en de meeste Mexicanen een duidelijke passie.

Katja heeft het duidelijk helemaal gehad met cultuur en gelukkig voor haar zijn we meer dan een uur vroeger, dan verwacht, terug in het hotel. Helaas doet onze sleutel het opeens niet meer, dus moet ik terug naar de lobby om die weer te laten activeren.

Dan gaan we op zoek naar wat stoelen om in te zonnen. De twee grote zwembaden zijn vol, dus we proberen het zwembad voor alleen volwassenen eens. Het neemt even om dat te vinden, maar dan blijkt het (bijna letterlijk, want de original San Jose oase ligt er vlak naast) inderdaad heerlijk rustig.

Mijn favoriet is vooral het water! Dat heeft mijn temperatuur van gewoon lauwwarm. Ik heb een waterdichte hoes voor mijn Kindle gekocht, dus ik bevind me in het paradijs. Katja wil liever op het strand liggen, ook goed. We vermaken ons prima en het is lekker rustig, al kletst een vrouw bij de bar er zonder oponthoud keihard op los. Daar let ik maar niet op.

De zon verplaatst zich zo, dat ik van stoel moet veranderen om er nog in te zitten. Ik vind (zo blijkt even later) een lege zonnige stoel naast een Canadees stel. Twee minuten later zeggen zij "uh oh, here comes trouble" en inderdaad een heel luid gezelschap gaat bij de bar zitten.

Een daarvan is de vrouw, die op onze eerste avond hier zei, dat ze ook wat Nederlands sprak. Toen vond ik haar al ergerlijk, nu is ze helemaal irritant. Hard spreken, zingen, noem maar op, en zichzelf maar leuk vinden. De Canadezen en ik zijn het erover eens, dat we plaatsvervangende schaamte hebben. Wat moeten de Mexicanen wel niet denken?

Katja gaat naar boven, maar ik klets nog verder met de mensen uit Edmondton, Alberta. Vaak hoor ik Europeanen grappen over hoe (Noord) Amerikanen niet werelds zijn en deze mensen vertellen mij over hun autoritten. Duizenden kilometers rijden zij door doodsaai land om ergens te komen (zoals Las Vegas). Zij hebben er zeer waarschijnlijk meer mijlen opzitten, dan de meeste mensen in hun hele leven, alleen in Noord-Amerika. Voor Europeanen is dat onvoorstelbaar.

Als de zon achter de gebouwen verdwijnt, nemen we afscheid. Katja en ik maken ons klaar voor het avondeten. Vanavond is dat bij El Patio, het Mexicaanse restaurant.

Daar krijgen we een live serenade van een heel goede zanger met gitaar. Het eten is echter niet om naar huis te schrijven. Ik bestel een heel lekker klinkende salade, die niets voorstelt. Katja's mini empanada's zijn ook niet zo lekker.

Als hoofdgerecht nemen we beiden de gegrilde vis, die nogal droog is. Ik krijg er zelfs de hik van en we eten er maar een beetje van. Het dessert klinkt interessant. Een avocado mousse met pittige saus, maar alweer is de "mousse" meer gelatine en geen van beiden vinden we het lekker.

Ach, we kunnen gewoon opstaan zonder rekening of wat ook en het was een maaltijd. De bediening was weer super en de live muziek ook. Onze magen zijn ook gevuld, dat is het belangrijkste. Het was weer een dag vol genot en ontspanning en vooral dat laatste merk ik lichamelijk erg. De pijnen zijn tot een minimum teruggebracht. Die warmte heb ik lichamelijk duidelijk erg nodig.

Een paar walvisfoto's hier, er volgen er veel meer en ook nog andere foto's natuurlijk. Geen tijd daarvoor hier, sorry. Ook heb ik geen tijd om op de reacties persoonlijk te antwoorden, maar ik waardeer ze allemaal zeer!

Walvistocht

Gisteravond gingen we zo vroeg slapen, dat ik vanochtend alweer voor zevenen klaarwakker ben. Ik rek het opstaan nog tot acht uur, maar hijs me dan in mijn gymkleding. Katja heeft zelfs het klokje rond geslapen! Twee uur tijdsverschil is toch wel handing.

Terwijl Katja nog wat doezelt, loop ik naar de fitnessruimte. Dit is een uitgestrekt hotel met allerlei gebouwtjes van drie verdiepingen, maar ik heb het geluk, dat die ruimte in ons gebouw is, een verdieping lager. Stel je voor, dat ik verder zou moeten lopen om mijn beweging te krijgen!

Tot mijn genoegen zie ik er een crosstrainer staan, zoals we die ook bij Anytime hebben. Het halve uur is met mijn Kindle boek zo voorbij. Jammer, dat het uitzicht niet op zee is, maar ik zie palmbomen en dat maakt veel goed.

Katja is inmiddels ook aangekleed, dus we begeven ons naar het ontbijt. Dit wordt in hetzelfde restaurant geserveerd, als waar we gisteren aten, maar dit keer heel lekker tropisch buiten.

Het buffet is werkelijk voortreffelijk. Verse vruchten, waaronder ananas en papaya (mijn favoriet), op maat gemaakt omelet, Mexicaanse gerechten, het is allemaal even lekker. We scheppen dan ook een flink bord op, vooral met kleurige vruchten.

Vanochtend in mijn halve wakker staat bedacht ik me, dat het misschien toch niet zo'n goed idee was om de stadstour te combineren met een walvistocht. Op de website van dat bedrijf worden bij die excursie de walvissen niet eens genoemd en dit gebied staat daar juist zo bekend om. Ik ben dol op walvissen, dus wil ze absoluut niet missen.

Na het eten lopen Katja en ik dus naar de balie van Expedia, waarmee we onze reis hebben geboekt. Daar staat Roberto ons heel vriendelijk te woord. Vandaag nog kunnen we mee met de tocht op een opblaasbare boot, die je heel dicht bij de walvissen brengt. De stadstour doen we dan apart morgen en die duurt dan ook niet zo lang, want Katja fijner vindt.

We hebben de walvisexcursie van een uur en Roberto zegt (volgens mij, maar of ik dat nu heb willen horen of ook gehoord heb zullen we nooit weten), dat we om half een zullen worden opgehaald.

Katja en ik hebben allebei een strandtas vergeten mee te nemen. We kijken in het winkeltje en vinden een leuke... die maar liefst $32 kost! Ik sla stijl achterover, het is absoluut niets bijzonders! Hoe durven ze het ervoor te vragen.

Gelukkig staan er her en der in het hotel ook mannetjes met verkoopwaren. Een ervan heeft nog leukere tassen (die in het winkeltje stelde niets voor) en roept $14 voor zo'n tas. Dat vind ik al een hele verbetering, maar hij zegt zelf nog, dat hij een goede prijs geeft, want wij zijn de eerste klanten vandaag. $10, dan, vraag ik hoopvol. Dat is hem ook weer wat te gortig, dus we komen $12 overeen. Prima, we hebben er een handige tas voor.

In de kamer kleden we ons in bikini en smeren ons in. Daarna lopen we toch even naar de branding van de zee. Het strand is hier onvoorstelbaar breed, zo breed heb ik het alleen nog een keer in Florida gezien. De golven zijn vandaag minder, dan gisteren, als zwemt er niemand. Dat zal ook wel met de temperatuur te maken hebben, want die is bepaald koud te noemen.

Bij het zwembad het dichtst bij onze kamer vinden we nog een paar stoelen in de zon. Er lijken te weinig stoelen voor het aantal gasten te zijn, vooral bij het activiteitenzwembad en dat is wel jammer. We lezen lui en worden op onze wenken bediend met Cola Lights. Het water is mij nog te koud, maar Katja gaat er halverwege in.

Om kwart voor twaalf gaan we naar boven. Ik ga in de lobby geld wisselen, want al neemt men hier ook dollars aan, het is beter in pesos te betalen. Van Puerto Vallarta vorig jaar herinner ik me, dat die er doorheen vliegen met alle tips en dergelijke.

Voor we op weg gaan willen we wel nog graag een hapje eten. Helaas gaan de restaurants pas om half een open, te laat dus. Een restaurant serveert de hele dag snacks en daar gaan we dan maar heen. We bestellen twee kip quesadilla's, die erg lekker zijn en eten wat tortilla chips met salsa. Katja bestelt hier haar eerste margarita, die (ze deelt hem met mij) erg lekker is.

Keurig op tijd, denken we althans, lopen we naar de lobby om de shuttle te ontmoeten. Een ontdane Roberto komt ons echter halverwege tegemoet. Waar waren we een uur geleden? De shuttle kwam en ging zonder ons. Hij wijst ons op de tijd op het biljet en tot mijn schrik staat daar half twaalf. Ik zou kunnen zweren, dat hij mij half een vertelde, maar ja, dat is zijn woord tegen het mijne.

Gelukkig is er nog een tocht om half vier en Roberto gaat bellen of we daar nog bij kunnen. Goddank is dat het geval, want ik zag mijn geliefde walvissen mijn neus al voorbij gaan. Katja en ik gaan nog even terug naar het zwembad en zijn dan ruimschoots van tevoren aanwezig voor de tweede ophaaltijd.

Met nog twee andere toeristen worden we naar de marina van Cabo San Lucas gebracht. Daar hebben we nog zo'n veertig minuten voor de tocht begint. De quesadilla was niet veel, dus we hebben best weer trek. We besluiten bij het Eco restaurant een garnalenceviche te bestellen. Die smaakt overheerlijk en stilt de honger.

Precies, als de "kapitein" het signaal geeft om naar de boot te gaan, komen wij aanlopen. We zijn met zijn tienen en het bootje lijkt dat maar nauwelijks aan te kunnen. Vorig jaar in Puerto Vallarta hadden we ook zo'n klein bootje en toen werd alles zeiknat. Ik vreesde toen voor mijn camera, dus dit keer is die helemaal beschermd in twee plastic zakken.

Gelukkig is de zee vandaag een stuk minder ruw, dan toen. Eerst varen we de haven uit en nemen een kijkje bij de zeeleeuwenkolonie aan de mond daarvan. Katja wijst ook in de haven een paar zeehonden aan, die ons lijken te volgen, zo leuk!

Dan varen we in volle vaart en dan bedoel ik met bijna 100 kilometer per uur naar het zuiden. Wonder boven wonder wordt niets nat. Misschien heeft dat ook te maken met het feit, dat we achter in de boot zitten, want de mensen voorin klagen steen en been.

Intens turen we de wateren af of we iets zien. Dan opeens wijzen een aantal mensen, ze hebben een waterspuit van een walvis gezien. De kapitein racet er op af en voor we het weten stoppen we vlakbij een humpback moeder en baby.

De baby heeft er veel zin in en voor het eerst ooit zien Katja en ik een walvis uit het water springen. En niet maar een keer, hij komt keer op keer het water uit. Fantastisch! Ook de kapitein en de fotograaf aan boord zijn heel enthousiast, want dit komt niet zo heel vaak voor.

Het dier blijft maar springen en met zijn vin op het water slaan. Ik maak iedereen aan het lachen, omdat mijn camera als een repeteergeweer klinkt, zo snel achter elkaar gaan de foto's. Het is ook zo'n speciaal gezicht!

We varen nog verder naar een tweede moeder en kind team, waar ook (volgens de ecoloog) een tante bij zwemt. Hier wordt vooral veel met de vin gezwaaid en met de staart geklapt. Het is allemaal even prachtig. Wat ben ik blij, dat we deze tocht hebben gekozen boven degene morgen!

Veel te snel naar iedereens mening (maar twee uur lang zulke mooie beelden zien vliegt voorbij) moeten we terug. Onderweg stopt de kapitein nog een keer en zien we een grijze walvis. Deze is echter niet bereid tot spektakel, dus zonder foto's van dit dier gaan we terug.

Eenmaal weer op de kade zien we de foto's van de fotograaf, met wie Katja (vooral, want hij is jong) en ik een leuke conversatie hadden aan boord. Hij heeft duidelijk ervaring, want zijn foto's zijn super. Ondanks dat ik mijn eigen foto's heb, kopen we toch zijn cd en de foto van Katja en mij (die best leuk is) komt er gratis bij.

Met hetzelfde busje als eerder worden we weer naar ons hotel gebracht. Eerder vandaag werd me al verteld, dat we pas na negenen bij een van de restaurants in het hotel terecht zouden kunnen. We hebben dus besloten in San Jose del Cabo te gaan eten.

Katja en ik zijn beiden dol op tapas. Online vind ik Deckman's Athavanas en we nemen er een taxi heen. Het restaurant stelt allerminst teleur! Het is er gezellig, live muziek, en het eten is buitengewoon lekker.

We bestellen zes tapas om te delen. Daaronder oesters met tobiko (een soort caviaar), soft shell crab, wortelsoep met zwezerik (Katja griezelt ervan, als ik haar vertel, wat dat is) en meer. Als dessert delen we een kleine, maar zeer smakelijke, chocolade mousse. Dit restaurant was een goede keuze!

Met de taxi zijn we binnen de tien minuten weer terug en halen nog een wijntje bij een van de bars. Katja gaat al meteen weer slapen, terwijl ik dit blog bijwerk. Morgen vroeg uit de veren voor onze "Los Cabos" (Cabo San Lucas en San Jose del Cabo) tour.

Foto's volgen z.s.m.

Naar San Jose del Cabo

Om kwart over vier gaat Ricks wekker al. Ik doezel nog even en sta dan op. Rick maakt koffie, terwijl ik Katja wek. We hebben vrijwel alles al ingepakt, dus binnen het halve uur zijn we klaar om naar het vliegveld te vertrekken. Zo vroeg is er nog weinig verkeer, dus Rick brengt ons zonder oponthoud naar Reagan National Airport.

We nemen afscheid van Rick, die zegt thuis zijn bed weer in te zullen duiken. Bij de Continental balie is het heel rustig, dus we zijn zo ingecheckt en geven onze bagage af bij de TSA roentgenmachines. Ook bij de veiligheidscontrole gaat het van een leien dakje. In plaats van door een poortje te lopen moet iedereen in een soort scanner met de handen omhoog. Katja en ik kijken nog even gefascineerd naar de “foto’s” daarvan. Al dat gedoe over hoeveel de TSA medewerkers van je lichaam zouden kunnen zien is zwaar overdreven.

Ruim een uur voor we aan boord zullen gaan komen we bij de gate aan. Daar recht tegenover is een restaurant, dat ontbijt serveert. Het menu klinkt aantrekkelijk en we willen beiden de omelet met groentes. Alleen blijkt dat pas na zessen gemaakt te kunnen worden. De medewerkster, die nauwelijks Engels spreekt, is daar heel streng in.

Alleen een sandwich met ei, kaas en verschillende vleessoorten kan nu worden gemaakt. De kokkin is een en dezelfde persoon, dus wat er magisch na zessen verandert is ons een raadsel, maar goed. We kiezen dan maar die sandwich op bruin brood, Katja met kalkoenworst en ik met ham. Het vult in ieder geval de maag.

Met onze reis naar Puerto Vallarta in gedachten zijn we toch een beetje nerveus om weer met Continental via Houston te vliegen. Thuis heb ik gelukkig al gezien, dat we dit keer niet van terminal hoeven te veranderen. Dan zal een uur om over te stappen meer dan genoeg zijn. Vorig jaar hebben we hard moeten rennen om onze vlucht te halen.

Omdat ik nu Premier status bij United heb, mogen we ook vrijwel als eersten aan boord. Het is een moderne 737 met tv schermpjes bij iedere stoel. Voor $6 kun je sateliettelevisie van Direct TV kopen. Dat doe ik dan ook meteen, lekker Animal Planet, Travel Channel en TLC kijken, zo gaan de drie uur wel vlot voorbij. Katja heeft er geen interesse in, zij heeft gisteren een aantal films gedownload.

Keurig op tijd vertrekken we en de vlucht is zeer aangenaam. We krijgen het gewoonlijke drankje aangeboden en daarna komen de flight attendants nog twee keer langs met water en jus d’orange. Ik kijk op Animal Planet naar een show, waar positieve training van honden, diezich buitenshuis misdragen, wordt getoond. Ik steek er zeker wat van op voor Cosmo’s geblaf, als er andere honden langskomen.

Ietsje voor op schema landen we in Houston. Inderdaad hoeven we maar een paar gates te lopen voor onze vlucht. Heerlijk, zo rustig als het gaat. We laten onze paspoorten zien en al gauw is het tijd om in te stappen. Als ik mijn boarding pas geef, vertelt de Continental medewerkster me, dat ik een upgrade naar eerste klas heb. Of ik daar interesse in heb?

Dat heb ik natuurlijk, maar dat zou betekenen, dat Katja alleen in economy moet zitten. Katja zegt echter meteen, dat ik het aan moet nemen We doen tijdens de vlucht toch onze eigen dingen. Zo zit ik opeens een beetje beduusd in stoel 3A en er komt niemand naast mij zitten! Ik kan mijn luxe niet op!

Voor we opstijgen krijgen we een drankje aangeboden en ik neem decadent een bloody mary. De sateliettelevisie is ook in dit vliegtuig aanwezig en in eerste klas natuurlijk gratis. Als we eenmaal op vlieghoogte zijn, krijgen we een blad met daarop een bakje fruitsalade, crackers met verschillende kaas en worst en lekkere koekjes. Daarbij wordt een glaasje wijn geserveerd. Ik vind het de extra kosten absoluut niet waard om voor eerste klas te betalen, maar zo gratis verwend worden, daar zou ik wel aan kunnen wennen, hi hi.

Na zo’n anderhalf uur zijn we buiten bereik van de Directv satelieten en kijk ik uit op zeer droog Mexicaans land. Hele stukken zijn spierwit, waarschijnlijk zoutvlaktes of zoiets. Hoe meer we naar het westen vliegen, hoe bergachtiger het wordt. Volgens de piloot is Los Cabos zijn favoriete bestemming, dus ik ben heel benieuwd!

De tweeenhalf uur vliegen voorbij en voor ik het weet landen we weer in west Mexico, dit keer Los Cabos. Met een trapje lopen we het vliegveld uit de warmte in. Ik wacht even op Katja, die ook een prima vlucht heeft gehad, want er zat niemand naast haar.

We staan vooraan bij de paspoortcontrole en krijgen een mooie stempel in ons paspoort. Door het raam zie ik onze tassen al circuleren op de lopende band. Premier zorgt er ook voor, dat je bagage als eerste uit het vliegtuig komt. Ik mag dit Premier gedoe wel, ik zou er bijna (nog) meer voor gaan vliegen!

De douane hier is interessant. We moeten al onze tassen door een roentgenmachine doen en dan op een rode knop drukken, die een electronisch douanemannetje groen maakt. Dan mogen we door. Niemand wordt gestopt, dus iedereen drukt enthousiast het knopje in voor het groene mannetje.

We hebben via Expedia met Gray Line een busje naar ons hotel. Dit keer (vorig jaar stonken we erin) negeren we de vele timeshare verkopers en lopen naar buiten. Het is nog even zoeken, voor we de in groene polo’s gehulde Gray Line medewerkers vinden. Onze van staat al klaar en er gaan nog een paar stellen mee. Iedereen, behalve wij, komt uit Minnesota. Dat is ook een staat, waar ik van mijn levensdagen niet zou kunnen aarden in de winter!

Ons hotel, Presidente, is het eerste op de route. Het ziet er goed uit, een gezellige open lobby en iedereen is heel vriendelijk. Nadat we hebben ingecheckt neemt de concierge ons mee en legt uit, wat er hier allemaal te doen is. Dat is heel wat en het meeste zit bij de prijs inbegrepen.

Er zijn drie zwembaden, allerlei bars, waarvan twee in de zwembaden en ontbijtrestaurants, lunchrestaurants en twee a la carte restaurants voor het avondeten. Verder kan er getennist worden, zijn er fietstochten (zou ik wel willen doen, maar weet niet of Katja daarvoor te vinden is) en nog veel meer. Het enige jammere, maar dat wisten we van tevoren, is, dat de zee hier gevaarlijk is om in te zwemmen. Het is de Grote Oceaan en de stromingen zijn te sterk.

Katja en ik zijn heel moe, maar ik wil eigenlijk onze excursies ook wel boeken. We hebben maar drie volle dagen en willen twee dingen heel graag doen: een zipline en een walvisvaart. We boeken de ene voor donderdagmiddag en de ander voor woensdag. Die laatste zal de hele dag nemen, want er zit ook een rondleiding in Cabo San Lucas bij. Katja is daar minder van gecharmeerd, maar ik wil, als ik een plaats bezoek, daar ook wel iets van zien.

Na dit alles brengt Luis ons met onze bagage naar onze kamer. Onderweg kletst hij honderduit over wat we allemaal kunnen doen. Hij krijgt dan ook een flinke fooi van mij, want het duizelde ons toch een beetje. De kamer, die we krijgen, ligt op de derde verdieping en kijkt uit over een van de zwembaden en verderop de zee. We hebben een klein balkonnetje en zijn helemaal tevreden.

We doen onze badkleding aan en gaan naar beneden. Eerst kiezen we een paar ligstoelen op het heel brede strand. In de verte aan de waterrand zien we groepjes paardrijders lopen. Er staat een koel windje, dat ik wel lekker vind.

Katja vindt het echter te koel en wil liever naar een van de zwembaden. Bij het bad het dichtst bij onze kamer vinden we twee vrije stoelen. Katja is zo moe, dat ze prompt in slaap valt. Ik haal een lekkere gin en tonic en lees, al genietend, in het zonnetje. Intussen vermaak ik me ook met het luisteren naar de conversaties om mij heen. De meesten hier zijn Amerikaans (ook weer heel veel Minnesota), maar er zijn ook Mexicanen, Canadezen en Ieren.

Een Amerikaanse heeft binnen de kortste keren iedereen aan de praat, alsof ze elkaar al jaren kennen. Ook mij krijgt ze aan de praat, want ze vertelt een van de Mexicanen, dat ze wilde, dat ze meer talen sprak, ze kent alleen een paar woorden “Dutch”. Daar moet ik toch op reageren, natuurlijk? Haar ouders blijken Nederlands te zijn en zo kan ze een aardig woordje Nederlands, zo grappig!

Tegen vijven gaan Katja en ik naar boven om ons klaar te maken voor het diner. We hebben vroeg gereserveerd om zes uur, want dat is voor ons acht uur en we zijn allebei moe. Nu blijkt, dat de badkamer wel heel erg klein is voor twee vrouwen, die zich willen oppoetsen. Maar ach, maakt niet uit, het gaat om die mooie zon, de warmte en de prachtig blauwe zee buiten. Gelukkig is Katja het daarmee eens en het lukt om zonder onenigheid op tijd klaar te zijn.

In het restaurant krijgen we een tafel bij het raam met uitzicht op zee. Het menu klinkt erg lekker en het is vreemd gewoon te kunnen bestellen, wat we willen, zonder ons om de prijs te bekommeren. Ik neem koude komkommer-meloensoep als voorafje en zalmtartaar en risotto met scallops als hoofdgerecht (twee voorafjes, eigenlijk). Katja neemt de zalmtartaar vooraf en de vis van de dag.

Alles wordt mooi gepresenteerd en smaakt erg lekker. We hebben beiden nog wel plek voor een dessert. Katja neemt de “Harlekijn”, die verschillende smaken chocolademousse, en ik wil het olijfolieijs uitproberen. Mijn keuze blijkt de betere te zijn. Katja’s dessert ziet er mooi uit, maar smaakt niet zo lekker. We delen dus mijn olijfolieijs, wat heel bijzonder smaakt, maar veel te veel is voor mij.

Nu zijn we dus helemaal uitgeteld na het vroege wakker worden en de lange reis. Morgen hebben we een complete rustdag, die vooral Katja echt goed kan gebruiken.

Klaarmaken voor onze reis

Zaterdag

We hebben dit weekend helemaal niets op de kalender staan. Rick heeft nog een drie uur jet lag van de westkust en is zelfs, als ik om tien uur opsta, nog ver in dromenland.

Na mijn ontbijt ga ik naar de sportschool, waar ik een uur cardio doe. Een half uur stairmaster en een half uur crosstrainer. Het is er druk en ik moet op beide machines even wachten. Dat is ongewoon!

Het is vreemd weer, 18 graden, maar bewolkt en heel vochtig. Inmiddels is Rick ook op en heeft zin om lunch (voor hem brunch) te halen in Vienna. De keuze valt op Manhattan Bagel. Ik kies een zalm met cream cheese bagel, dat blijft mijn favoriet. Rick neemt een van de deli sandwiches, de Wall Street roast beef.

Saskia gaat met Laura naar Fair Oaks Mall, dus Rick en ik hebben een paar uur het rijk alleen. We spelen een paar spelletjes Scene It op de X-Box en boksen met Kinect Sport. Heel gezellig zo'n speelmiddagje met zijn tweetjes!

Rick boekt ook in overleg met Katja haar vliegreis naar Quito deze zomer. Ze gaat daar twee maanden bij een Ecuadoriaanse familie wonen en Spaanse lessen volgen, die meetellen voor haar graduation volgende zomer.

Laura's ouders hebben de meisjes weggebracht, dus wij moeten ze, als Saskia tegen vieren belt, ophalen. Dat komt mooi uit, want Katja heeft me gevraagd het vervolg op The Girl With The Dragon Tattoo en wat tijdschriften voor haar te kopen, zodat ze die op reis kan lezen.

Op weg naar de boekenwinkel kijk ik in email naar de vluchten, die Rick heeft geboekt, en zie, dat hij de terugreis in juni in plaats van juli heeft gereserveerd. Gelukkig kan hij via Expedia de vluchten kosteloos veranderen.

Terwijl Rick dat in orde maakt, schiet ik de Barnes and Noble in. Wat zijn boekenwinkels toch heerlijk! Nu ik de Kindle heb, kom ik er niet meer zo vaak en de verleiding om lekker in wat boeken te gaan zitten lezen is groot. De boeken en tijdschriften zijn snel gevonden, Rick is nog aan de telefoon, als ik weer naar buiten kom.

Als alles weer in orde is met de vluchten brengen we Laura thuis. Zij en Saskia gaan hardlopen samen. Daarna gaan ze samen eten. Rick en ik zijn dus weer alleen voor het avondeten. Een bezige sociale bij is die jongste van ons!

Vanavond hebben we zin om bij Sea Pearl te gaan eten. Dit modern ingerichte restaurant heeft bijzondere gerechten op het menu staan en is redelijk geprijsd. Rick neemt een enorme blini met gerookte zalm, creme fraiche en caviaar als voorafje. Ik neem de "fire and ice" ceviche en wow, die heeft fire! Mijn mond staat in brand en ik ben wel wat pittig gewend!

Als hoofdgerecht nemen we beiden de gegrilde zalm. Die wordt met spinazie en linzen met een kerriesmaak geserveerd. Ik ben dol op linzen en het is een prima combinatie. Rick daarentegen houdt niet van linzen en vraagt ze te vervangen door aardappelpuree. Dat kan zonder problemen.


Na deze heerlijke en gezellige maaltijd gaan we nog even naar de Pastry Xpo een paar deuren verderop. Daar hebben ze de lekkerste macarons in dit gebied. Helaas hebben anderen dat ook ontdekt, want er zijn er nog maar twee over. Die kopen we en nog een paar andere bonbons erbij om straks op te peuzelen.

Thuis gaan we aan de slag met de Italie reis. Het is even puzzelen met de route, maar we zijn eruit en alle accommodaties, behalve de laatste nacht, zijn geboekt. We hebben vijf nachten in een appartement in Rome (misschien annuleren we de laatste nacht om die bij Pompei door te brengen, maar we weten niet of dat kan, anders doen we Pompei in een dag). Daarna logeren we twee nachten aan het strand in Marina Romea, dichtbij Ravenna, twee nachten in Venetie en drie nachten in Florence. Ik kan werkelijk niet wachten!

Zondag

Alweer komen we schandalig laat ons bed uit. Het is ook verschrikkelijk weer, harde regen en donker, dus het doezelt zo lekker weg. Het zal heel moeilijk zijn morgenochtend om half vijf op te staan, nu ik gewend ben zo lang uit te slapen!

Rick gaat het gewoonlijke ontbijt bij Starbucks halen. Verontwaardigd komt hij terug. Toen hij het cafe binnen wilde gaan, liep hij langs een auto, die nog aanstond en een peuter in een autostoeltje op de achterbank. Er was geen volwassene te bekennen!

Nu is het hier redelijk veilig, maar hoe makkelijk zou het voor een autodief zijn er met auto en kind vandoor te gaan? Dat is al herhaalde malen gebeurd. Rick is, in de stromende regen, bij de auto gebleven tot de eigenaar tien minuten later terugkwam. Aardig, als hij is, heeft hij er nog niets van gezegd ook! Mijn barmhartige Samaritaan, ik had absoluut een opmerking gemaakt!

Na het ontbijt vertrek ik naar Anytime Fitness. Daar doe ik eerst een gewichtencircuit met de machines en daarna een rondje van alle machines, eindigend op de fiets. Ik ben benieuwd hoe vaak ik in Mexico de fitnesskamer zal opzoeken. Ik neem altijd wel sportkleding mee, maar soms blijft die ongebruikt.

Onderweg terug naar huis maak ik me zorgen om Katja, die vannacht ambulancedienst had en vanmiddag 400 kilometer door dit hondenweer moet rijden. Als ik de cul de sac in kom rijden, zie ik tot mijn verbazing haar auto al op de oprit staan! Ze is dus duidelijk niet eerst gaan slapen. Ik spreek mezelf streng toe, want het is nu al de zoveelste keer, dat ik me voor niets zorgen heb gemaakt.

Na de lunch begin ik met inpakken. Het is moeilijk voor te stellen, dat we morgen in het lekker warme Mexico zullen lopen! De regen klatert intussen op het dak, volgens mij gaan we het record van vijf centimeter wel verbreken vandaag. Als het hier regent, dan doet het dat ook goed!

Een uurtje later ben ik klaar en ga online inchecken bij Continental. Alleen lukt dat niet, ik krijg telkens een foutmelding, dus bel uiteindelijk het 800 nummer maar.

Er blijkt iets mis te zijn gegaan in de communicatie tussen de United Airlines (die mijn boeking hebben gemaakt, kennelijk) en Continental computers. Al zijn ze officieel nu een maatschappij, ze functioneren vooralsnog als twee aparte.

Na een half uurtje is het probleem eindelijk opgelost. We krijgen nu ook zitplaatsen, tot mijn opluchting ook voor de terugreis. Omdat ik nu United Premier status heb, mag ik twee tassen gratis inchecken en mezelf op standby voor eerste klas zetten. Als ik dat zou krijgen en Katja niet, zou ik het niet aannemen. De kans is sowieso heel klein, want er zijn heel wat Premier reizigers.

De rest van de middag vermaken we ons met Zorro. Heerlijk is zo'n kitten toch! Hij verkent het hele huis, terwijl de oudere katten hem nauwlettend in de gaten houden. Alles wordt even met een pootje aangetikt. Van Cosmo moet hij nog niets hebben, als die in zicht komt gaat het ruggetje omhoog. Dat zal ook wel snel verbeteren, want Cosmo is veel zachtaardiger, dan Diego.


Tegen vijven wordt Katja wakker en gaat ook inpakken. Zij mist altijd kabobs in Blacksburg, dus die bestellen we voor het avondeten. We zullen vanavond wel vroeg naar bed gaan, want half vijf komt heel snel!

Nog even een update over mijn rondleidingen, ik heb al meer dan tien aanmeldingen! De afgelopen week heb ik vijf nieuwe aanvragen gehad. Helaas heb ik ook een paar mensen moeten teleurstellen, omdat ik op reis zal zijn op "hun" datum.

De eerste rondleiding staat tot nu toe voor 7 april geregistreerd en in de week daarop zal ik maar liefst drie klanten hebben! Grappig is, dat er een vrij groot aantal Belgen zich opgeeft. Waar blijven jullie Nederlanders, ha ha!? Zodra ik van onze reis terug ben, ga ik een spreadsheet bijhouden om het overzicht te vergemakkelijken.

Great Falls en thuiskomst Rick

Hoera, het is vrijdag! Morgen en overmorgen geen wekker, die al om kwart voor zes gaat voor Saskia. Ook voor haar is het belangrijk weer wat bij te slapen. Ik baal er nog regelmatig van, dat ons schooldistrict vorig jaar heeft gestemd de high schools niet later te laten beginnen. En dan heeft Saskia nog geluk, dat ze de laatste busstop voor school is. Anderen moeten nog vroeger weg.

Rick heeft volgens mij de allereerste vlucht uit Seattle genomen, want hij belt om acht uur en dat is vijf uur aan de westkust! Hij heeft meer dan genoeg van Seattle, vertelde hij gisteravond. Gelukkig is zijn terugreis dus begonnen en hoeft hij hopelijk eventjes niet meer terug.

Het is alweer een lekker zonnige dag en belooft iets warmer, dan gisteren te worden. Na een half uur op de stairmaster en net zo lang op de crosstrainer besluit ik een lange natuurwandeling met Cosmo te gaan maken. Volgende week zal hij maar weinig wandeltijd krijgen, vrees ik, dus hij heeft het wel verdiend.

Nieuwsgierig of er misschien al activiteit is in het adelaarsnest daar, kies ik Great Falls maar weer eens. Dat park verveelt absoluut nooit. De weg erheen alleen al is altijd weer mooi met de prachtige landgoederen erlangs.

Als ik in het park uit de auto stap, hoor ik de rivier al razen. Al lopend valt me op, dat er heel wat water in zit op het moment. Meestal lijkt het boven de watervallen niet zo hard te stromen, maar vandaag zitten er kleine versnellinkjes in.

Regelmatig kom ik, als ik hier loop, oudere fotografen tegen en zo ook vandaag. Een oudere dame met een gigantische lens tuurt de verte in. Ze lijkt naar adelaarsnest te kijken, dus ik vraag haar, of ze iets ziet. Het nest lijkt leeg, zegt ze, maar zondag zag ze er een adelaar opzitten. Ik neem me meteen voor deze lente weer vaker te gaan, want ik vind dat zo prachtig om te zien!

Als ik later mijn foto heel erg inzoem, denk ik toch een witte adelaarskop in het nest te bespeuren. Wat denken jullie? Bij de pijl:


Cosmo en ik lopen naar de dam en keren dan terug. Op het pad loopt opeens een vrij grote rivierkreeft met maar een klauw. Wat die uit het water doet? Ik leid Cosmo er maar van weg, want wie weet, wat die ene klauw nog kan doen.


Dan loop ik naar het eerste uitkijkpunt over de watervallen. Dit is Cosmo's favoriet, want hij vindt het heerlijk als een berggeit de rotsen te beklimmen. Inderdaad zitten de watervallen veel voller, dan een aantal weken geleden. Het tweede uitkijkpunt sla ik over en ga door naar het derde en laatste. Daar valt, zoals altijd, de paal met de hoogste waterstanden op. Sinds 1996 is het water niet meer tot hierboven gekomen.

Hier een video van de watervallen vandaag:


Een oudere meneer vraagt mij in welke richting de rivier stroomt. Ik weet, dat dat zuidoostelijk is. Alles hier in de VS wordt met de windrichtingen aangegeven.

Richtingaanwijzingen zijn ook altijd bijvoorbeeld de 123 naar het zuiden, dan de I66 naar het oosten etc. Ik heb met de jaren hier een veel beter gevoel daarvoor ontwikkeld. In Nederland dacht ik er nooit zo bij na of een weg naar het noorden, zuiden, oosten of westen liep. De meeste auto's hebben tegenwoordig ook een compas, zodat je weet, welke richting je oprijdt. Heb ik het goed, dat dat in Nederland veel minder wordt gebruikt, of is dat inmiddels veranderd?

Op de terugweg stop ik bij Walgreens om nog wat laatste (reis)toiletspullen te kopen. Ik wil de belangrijkste dingen in kleine flesjes in mijn handbagage stoppen, voor het geval we weer in Houston vast komen te zitten (help als jullie blieft hopen van niet!).

Bij Starbucks ernaast koop hun oploskoffie Via om in de hotelkamer te drinken. Dat beviel vorig jaar ook bijzonder goed. Inmiddels is het al bijna half twee en mijn maag knort. Bij Noodles & Company haal ik Japanese pan noodles, zo lekker!

Als laatste tank ik bij de Shell. De benzineprijzen zijn de afgelopen week omhoog geschoten. Ik ben dus blij, als ik 40 cent per gallon korting krijg met mijn Giant kaart. Het loont om daar boodschappen te doen.

Tegelijk met Saskia kom ik thuis. Zij loopt nog steeds de meeste middagen hard en eet goed gezond met veel fruit en groente. Het is alsof er een knop in haar hoofd is omgegaan. Ze ziet er erg goed uit.

Ook op school gaat het heel goed met Saskia. Het is fijn om mijn vijftienjarige puber lekker in haar vel te zien zitten. Vooral omdat ik een paar mensen ken in de omgeving, wiens tieners het niet zo goed doen.

Om een uur of zes komt Rick ook weer binnenlopen. We zien uit naar een gezellig weekend samen. Om dat te beginnen, stelt hij voor naar ons favoriete Thaise restaurant, Busara, te gaan.

Hoe het elders in de wereld is, weet ik niet, maar Thaise restaurants hier zijn zo elegant en modern ingericht. We krijgen een gezellig tafeltje. De bediening is ook altijd perfect.

Als voorafje neem ik hun special, de regenboogsalade. Dat is mango, appel, sinaasappel, grapefruit, cashews en grote garnalen in een pittige vinaigrette, zo ontzettend lekker en fris! Rick kiest een warme kipsalade, waarvan hij ook smult.

Precies als we de laatste hap van ons voorgerecht naar binnen hebben, komen de hoofdgerechten al. Dat is dan weer een beetje een nadeel van de efficientie. Rick en ik wilden eigenlijk gezellig tafelen om bij te kletsen.

Maar het eten is voortreffelijk. Ik heb varkenshaas met tomaat en paprika en verse peperkorrels in een chilisaus. Rick bestelde een biefstukgerecht in kerriesaus. We rekken ons eten gewoon lekker en hebben elkaar heel wat te vertellen.

Thuis gaat de open haard aan, hopelijk voor het laatst dit seizoen. We zijn alle drie moe, dus we gaan lekker bank hangen de rest van de avond.

Botanische Tuin

Saskia is alweer vroeg uit de veren. Ik ben blij, dat het morgen vrijdag is, want ik vind dit vroege wakker worden hoogstvermoeiend. Dit zal vast ook een reden zijn, waarom ik Ricks reizen in de zomervakantie makkelijker vind. Het is ook geen wonder, dat Saskia, ondanks, dat ze vroeg naar bed gaat, aan het einde van de week uitgeteld is!

Na mijn ontbijt besluit ik Cosmo voor ik naar de sportschool ga uit te laten. Mijn hemel, wat een verschil met gisteren! Bibberend loop ik door de buurt. Het is zeker vijftien graden kouder, dan gisterochtend, en er staat een straffe wind. Onvoorstelbare temperatuurschommelingen zijn er deze week!

Bij de sportschool is de ene stairmaster bezet, dus ik begin op de crosstrainer. Er is sinds kort een doosje, waar je suggesties in achter kunt laten, dus ik vraag eens om een tweede stairmaster. Dat is zo'n populaire machine, het is raar, dat er maar een is. Na een half uur komt hij vrij en loop ik nog een kwartier trap.

Al sportend heb ik besloten mijn jaarlijkse gang naar de Botanische Tuin in Washington te maken vandaag. Het is er lekker warm en het zonnige weer helpt met het licht in de kassen. Daarom beperk ik mijn sporttijd tot drie kwartier vandaag.

Ondanks het koude weer neem ik de fiets naar de metro. De wind gaat door merg en been, maar het is maar een kilometer, dus ik word niet te koud. Bij het station zet ik beide wielen vast aan de stalling. Leah's fiets is hier weleens gestolen, dus ik wil hem goed vastzetten.

Het is duidelijk nog geen toeristentijd, want de metro is zo rond het middaguur erg rustig. Ik lees in mijn Kindle en voor ik het weet stopt de trein bij Federal Center SW.

Het is altijd weer zo vreemd om midden in de stad weer boven de grond te komen. Dat we er diep onder zaten bewijzen de heel lange roltrappen wel. De langste roltrap in het Westelijk halfrond behoort dan ook tot ons metrosysteem, die van het Wheaton station is 70 meter lang.

Het American Indian museum ligt naast de Botanic Garden en ik kan het natuurlijk niet laten hier te gaan lunchen bij Mitsitam.

Het is al na enen, maar nog erg druk in het restaurant. Ik neem mijn favoriete zalm met de sunchoke salade en wilde rijst salade. Het smaakt weer heerlijk, maar ik heb zoveel gekregen, dat ik het bij lange niet op kan. Ik luister nog even naar de live Indiaanse muziek in de lobby en loop dan weer naar buiten.

De Botanic Garden ligt aan de overkant, dichter bij het Capitool. Naar dat gebouw kijkend, kan ik het niet laten aan al die Congresleden erbinnen te denken, die op het moment aan het beslissen zijn, of ze het al dan niet eens kunnen worden over het budget. Zo niet, dan zullen miljoenen Amerikanen tijdelijk onbetaald blijven. Niet alleen de Federale medewerkers, maar vele anderen zouden hieronder lijden. Hopelijk komen ze op tijd tot een compromis!

De United States Botanic Garden is een van de weinige overheidsgebouwen, waar je zonder controle van tassen naar binnen kunt. Er staat wel een veiligheidsbeambte, maar die wijst alleen vriendelijk de weg.

Binnen is het behaaglijk warm. Er speelt een klassiek muziekje in het hoofdgedeelte. Om twee vijvertjes met fonteinen staan allerlei kleurrijke bloemen. Tot mijn verbazing zijn daar heel wat orchideeen bij. De grote orchideetentoonstelling is dit jaar in het Natural History Museum, maar ook hier zijn er nog een groot aantal.

Al fotograferend loop ik door de gigantische kassen. In de "jungle" kun je ook naar boven om daar vanaf een galerij op de vele planten neer te kijken. Dan is er nog het woestijngedeelte, het medicinale planten gedeelte en de kas met planten, die al sinds prehistorische tijden bestaan. Helaas is het deel met planten uit Hawaii gesloten.

Klik hier voor alle foto's van vandaag

Wat een genot is het toch om hier rond te lopen in de winter. Na zo'n anderhalf uur heb ik alles gezien en loop terug naar de metro. Op zulke momenten ben ik zo blij dicht bij deze prachtige stad te wonen! Ok, eigenlijk altijd al, maar vooral, als ik er zo even een paar uurtjes vertier kan hebben.

Drie uur na mijn vertrek van huis stap ik weer in Vienna uit. Gelukkig staat mijn fiets er nog. Op de terugweg fiets ik langs de basisschool, die net uit gaat. Een oudere politieagent regelt het verkeer en roept: "Where is your helmet?"

Bijna wil ik antwoorden, dat ik Nederlands ben en al mijn hele leven geen helm op heb gehad. In plaats daarvan antwoord ik laf, dat ik hem vergeten ben. Als ik op langere fietstochten ga, draag ik altijd keurig een helm, maar voor zulke korte ritjes niet.

Hier in Virginia is die echter niet verplicht, als je ouder dan 14 bent. Naar de metro is het hoogst onpraktisch, want dan zou ik hem de hele tijd bij me moeten dragen. Dat bracht me op een gedachte, want helmen zag je vroeger in Nederland echt nooit. Komen die er meer in? Ik kan het me nauwelijks voorstellen en het fietsgedrag is ook anders.

Leah had een interview vandaag en komt langs met Diego. Terwijl de honden spelen kletsen we bij. Alles gaat een stuk beter tussen de meiden. Daar ben ik echt blij om, want ik mag Leah ook heel erg graag en zo'n lange vriendschap is het waard om voor te vechten.

De dieren hebben allemaal te lange nagels, dus na het avondeten vang ik ze een voor een om te knippen. De enige, die dat heel gemoedelijk laat doen, is Meike. Cosmo doet telkens of ik hem enorm pijn doe, terwijl ik ver van het kwik knip. Snickers verandert in een ware helkat! Gelukkig lukt het hem niet me te krabben en ik krijg al zijn nagels geknipt.

Pfff, hopelijk helpt dit het veel gekrab aan ons tapijt een beetje. Voor krabpalen halen de dame en heer hun neuzen op, het tapijt voelt kennelijk fijner. Nog een reden, waarom ik een hekel aan tapijt heb. Ik hoop Rick nog steeds over te halen tot parket!