Over het weekend

Zaterdag

Het is bewolkt, maar drukkend warm als we opstaan. We halen ons ontbijt en koffies van Starbucks, gooien de lege glazen flessen in de glasbak en gaan dan naar het Vienna marktje. Voor het eerst sinds de pandemie is er geen speciale ingang, maar kun je van alle kanten naar binnen.

Ook kunnen klanten nu bij de standjes hun eigen groentes uitkiezen, in plaats van dat het voor hen gedaan wordt. Het voelt zo vreemd opeens! 

We zien een paar bekenden en vertellen hen ook enthousiast over de geboorte van Fiona. Zo leuk hoe mensen reageren!

Vandaag hebben we alleen een dozijn meerkleurige eieren nodig, maar we lopen de andere kraampjes ook af. De foto met Dora heb ik dan ook meteen gemaakt. Net op tijd voor de regen zitten we weer in de auto. 

Gelukkig duurt die niet lang en de zon komt daarna af en toe tevoorschijn. Ik kan mijn stappen dus buiten doen en Rick wiedt onkruid in de achtertuin. Als we daarmee klaar zijn is het tijd ons op te frissen.

We rijden naar Springfield, naar de grootste babyzaak in de VS, Buy Buy Baby. Daar kijken we rond naar meubels en bedenken welke wij aan zullen schaffen. 

In ieder geval een draagbaar ledikant, maar we zijn er nog niet uit welke. Natuurlijk vind ik hier ook weer een paar schattige kleertjes en we kopen Dreft om de babykleertjes vast te wassen. 

Voor de lunch rijden we naar The Boro. Daar haalt Rick zijn favoriete kabobs van Tasty Kabob en ik een kleurrijke poke bowl van Poki DC. Op een bankje in de schaduw smullen we ervan. 

We hebben bedacht dat we, net als voor onze kinderen als baby, voor Fiona graag een Steiff knuffel willen kopen. Alleen zijn de meeste speelgoedzaken er niet meer. 

Iemand stelde Neiman Marcus voor, een super duur warenhuis. Daar zien we van alles en nog wat, maar geen Steiff dieren, helaas. Dat wordt dus nog even door zoeken. 

Tijd om een paar uur naar het zwembad te gaan. Zodra er een baan vrijkomt ga ik mijn baantjes trekken. Voor vandaag houd ik het bij twintig, dus een halve kilometer. Ik wil dat opwerken naar een kilometer, maar moet er weer even aan wennen. 

Rick gaat niet in het water en loopt na zo'n anderhalf uur naar huis. Ik blijf nog een tijdje lezen, want het is heerlijk op mijn luie stoel. Het is altijd zo'n enorm zomers gevoel. 

Als ik weer thuis ben gaan Rick en ik samen voor de cavia's en katten van de buren zorgen. We vinden het alleen vreemd dat we Ninja, hun vriendelijkste kat en ook een erge buitenkat, maar niet zien. Maar hij zal wel ergens slapen, nemen wij aan. 

Wat gisteren niet lukte, slaagt vandaag wel. We krijgen een tafel buiten bij Ornery. Daar bestellen we de heerlijke bitterballen. Ik vind ze eigenlijk lekkerder dan de traditionele. Dan kiest Rick een lamsvleesburger en ik een portobello paddestoel gevuld met mozzarella en tomaat, erg lekker!

We rijden terug via het zwembad en zien daar een zwarte kat lopen. Die lijkt verdomd veel op Ninja en Rick pakt hem op. Jawel, hoor, Ninja, gelukkig heeft hij een halsbandje met zijn naam om. 

Het is een heel lieve kat en hij laat zich rustig meenemen in de auto. Nu is hij weer veilig thuis. Kennelijk hebben de buurkinderen, die voor ons voor hem zorgden, niet goed opgelet.

Rick koopt zelden iets om de fantasiefiguren in huis aan te vullen, maar hij vond deze ridderkabouter heel leuk. Die houdt onze gargoyles nu gezelschap om ons huis te verdedigen. 

De babykleertjes zijn gewassen en hangen nu te drogen. Zo schattig, die superkleine pakjes. Het is vandaag allemaal goed gegaan met het kersverse gezinnetje. Nog twee nachtjes slapen en wij kunnen erheen!

Zondag

 Het is al 26 graden als we net na achten beneden komen! Dat belooft een warme dag te worden. Ik vind het altijd heerlijk om zomaar op het deck te kunnen stappen en de vredige ochtend in me op te nemen.

Lang duurt dat niet, want we hebben zin in koffie en die halen we natuurlijk bij Starbucks. Ik ben alleen helemaal niet tevreden met mijn nitro brew. Het lijkt wel of dit filiaal niet weet wat "a splash of milk" betekent. Er zit of bijna geen melk in of veel te veel.

Vanochtend is het echt meer melk dan koffie en dat vind ik gewoon niet lekker. Rick heeft geen zin om terug te gaan dus we halen een nieuwe bij de Pan Am Starbucks onderweg naar het Mosaic District. Daar hebben ze het altijd goed: een caramel kleurige koffie. 

De volgende stop is de Mosaic markt. Hier koop ik een bakje paddestoelen en een tomaat voor het ontbijt morgen. Verder kunnen we bij Greenheart de sappen ophalen, die ik voor Katja en mezelf heb besteld. 

We willen vandaag een poffy als ontbijt proberen, maar Poffy gaat pas om tien uur open. We lopen al wachtend wat door het Mosaic District. Ik ga alle vrolijke regenbogen na deze maand missen. Ik heb het gevoel dat er dit jaar veel meer aan Pride werd gedaan dan voorgaande jaren. 

Sinds gisteren is hier een ouderwetse disco rolschaatsbaan. Ik vond vroeger rolschaatsen heel erg leuk. Ik probeerde het jaren geleden, toen de kinderen klein waren, nog eens en brak toen mijn pols. Het ziet er zo makkelijk uit, maar ik denk niet dat ik het nog durf.

Eindelijk is het tien uur en we zijn de eerste klanten bij Poffy. Rick heeft voor het restaurant openging veel met de eigenaresse gecorrespondeerd en zij herkent hem meteen. Lilian is Indonesisch en heeft het poffertjes recept van haar moeder "heruitgevonden".

Haar kinderen hebben veel allergieen en daardoor zit er geen ei of melkproducten in het deeg. Het is veganistisch (tenzij je er bacon opdoet, zoals wij). Alleen kon ze ze niet glutenvrij maken. 

Er zijn verschillende smaken poffy deeg. Wij nemen de originele smaak om te zien hoe die zich vergelijkt met poffertjesdeeg. We bestellen het met bacon, een van de twee niet zoete opties. Acht minuten later krijgen we een bakje met drie poffy's overhandigd.

Het is ontzettend lekker! Het deeg is natter dan van poffertjes, maar de smaak komt heel erg overeen. Met de knapperige bacon is het een heerlijk ontbijt. Een interessant concept en wie weet probeer ik ook nog eens een van de andere smaken deeg, zoals red velvet of matcha. 

Thuis is het tijd voor sporten, inpakken en dan douchen. Tegen lunchtijd gaan Rick en ik er weer op uit. Dit keer om medicijnen voor mij bij de Walgreens te halen, en onze salades van Subway en Cava staan al klaar (via de app besteld).

Als laatste, zodat de bonbons niet zullen smelten, gaan we naar Cocoa Vienna. Daar is de chocolatier even bezig met verse chocolaatjes maken en Dora ziet haar kans schoon om de winkel te bestuderen. 

Wij vinden uit dat je hier een doos kunt laten personaliseren. Wij kiezen degene met twintig bonbons en laten Welcome Fiona op het plakkaat pure chocolade schrijven. Dat is toch veel leuker dan een gewone doos bonbons. Deze ga ik ook voor andere gelegenheden onthouden. 

Na de lunch kleden we ons in badkleding en lopen naar de overkant. In het zwembad vinden we nog net een paar ligstoelen, maar toch voelt het niet hutje mutje. Dat is het fijne van een prive zwembad, het is nooit overvol. 

Rick gaat liggen lezen, maar ik zie dat de zwembanen open zijn en maak daar meteen gebruik van. Met mijn zwemflippers en kickboard trek ik dertig baantjes. Zo heb ik een goed half uur gezwommen en bij de volgende pauze voor kinderen ga ik mijn nieuwe "waterstoel" uitproberen. Het is heerlijk ontspannend, ik zie ernaar uit hem vaker te gebruiken. 

Voor we het weten is het tijd om terug te lopen. Eenmaal in droge kledij gaan we naar de buren om voor de laatste keer voor hun cavia's en katten te zorgen. Ninja vindt het maar niets dat hij de hele dag in huis heeft moeten zijn. Hij probeert hard te ontsnappen, maar Rick en ik hebben al ervaring met een kat of twee. Gaat niet lukken, Ninja!

We hebben zin om ergens buiten te eten, maar geen zin om lang te zitten. Het wordt het Vietnamese restaurant The Four Sisters. Hier hebben ze heerlijk eten en de keuken is ontzettend snel. Rick en ik smullen allebei van hun biefstuk met limoen dip, waterkers, tomaat en ui gerecht. Die dip zou ik wel kunnen drinken!

En zo is het zondagavond en gaan we morgen dit kleine knuffeltje bewonderen. We gaan er tot donderdag heen, hopelijk kunnen we Katja en Kevin goed helpen. Allemaal een fijne week gewenst!

Over mijn eerste teen in het zwembad dit seizoen

De derde ochtend dat we als Grandpa en Omi wakker worden. Het voelt nog onwennig, maar de foto's zijn allemaal zo schattig en we kunnen niet wachten tot we het hummeltje in het echt ontmoeten!

Het is alweer schitterend weer en dat is te zien aan de planten op het deck. Ik zit tussen een ware bloemenzee als ik mijn ontbijt eet. Vooral de geraniums vinden dit koelere weer duidelijk heel fijn. 

Een tijdje geleden kregen we van mijn vriendin Naomi een drietal pakjes toegestuurd, die we pas als we grootouders zouden zijn mochten openmaken. Dat deden we dus. Er zaten een Nijntje mok, een Nijntje Nederlands-Engels telboek en een boek met woordjes over Den Haag in. Mijn grootouders woonden in Den Haag, dus superleuk! Zo lief van Naomi! Ik zie ernaar uit Fiona voor te lezen!

We halen onze gewoonlijke koffies van Starbucks en dan gaan we onze eigen weg tot lunchtijd. Ik doe mijn stappen op het deck en intussen krijg ik het goede nieuws dat het kersverse gezinnetje naar huis mag. Daar zijn Katja en Kevin zeer aan toe! Lekker slapen in hun eigen bed, althans zover Fiona dat toelaat.

Alles is nu voor het eerst, eerste autoritje

Als ik mijn stappen bijeen heb, besluit ik mijn boodschappenlijstje af te gaan werken. Ik begin bij Whole Foods, waar ik boter koop. Ik heb namelijk beschuit en mijn broer heeft muisjes uit Canada gestuurd, want om de een of andere reden heeft de grootste Nederlandse winkel hier die niet. 

We willen volgende week die beschuit met muisjes eten, vandaar de boter. Alleen zit ik nu met twee pakjes blauw-witte muisjes. Ik ga maar proberen of iemand van de plaatselijke Nederlandse Faceboek groep er wat aan heeft. 

Voor het eerst sinds de pandemie is de salade bar bij Whole Foods weer geopend

Mijn volgende stop is de Indiase winkel. Daar koop ik een aantal flesjes van de ongezoete yoghurt drank, die ik lekker vind bij het avondeten. Dan gooi ik VLINDR vol, want die moet volgende week weer heel wat kilometers afleggen. Als laatste haal ik mijn sap van Greenheart. 

Thuis fris ik me op en dan is het alweer tijd voor de lunch. Rick en ik gaan onze gewoonlijke salades halen. Hij gunt zich de tijd niet om buiten te eten, echt zonde. Ik vind dat Rick veel te veel zit, maar daar wil hij niets van horen.

Na het eten ga ik een wandeling maken met Dora. Dit keer bestudeert ze de bouwwerkzaamheden aan de overkant. Binnenkort zal er nog meer bos gekapt worden. Daar word ik niet vrolijk van, maar niets aan te doen. 

Tijdens mijn wandeling kom ik langs twee mooie tuinen en zie de bijen daar heel druk bezig. Duidelijk zijn ze dol op echinacea! Ik vind het altijd leuk om bijenmacrofoto's te maken, dan zie je al de haartjes op hun lichaam. Ik vraag me steeds af of ze zo donzig aanvoelen als ze eruit zien. 

Tijd om me in bikini te kleden en naar het zwembad te gaan. Ik heb me heilig voorgenomen vandaag het water in te gaan. Het helpt niet als mijn buurvrouw zegt dat het ijzig is. Nu ga ik er meteen in voor ik mezelf overtuig dat het te koud is. 

Inderdaad is het water zeer fris! Net iets te koud voor mij, maar ik zwem toch een paar baantjes. Dan zie ik Maria, die me komt feliciteren met de geboorte van Fiona en dat is een heel goede reden om het water uit te gaan. Morgen neem ik me voor meer te zwemmen. 

Tot een uur of vier lees ik in een ligstoel en wandel dan naar huis. Daar pak ik een pen en schrijf Fiona bij op onze verjaardagskalenders. Dat zijn er best veel, maar liefst vijf, twee in onze badkamer en een in de andere badkamers. Fiona is op de trouwdag van mijn Opa en Oma geboren, 93 jaar later. 

Onze buren zorgen altijd voor Orion en eventuele katten, die hier zijn. Nu kunnen we eindelijk eens wat terug doen en met hun dieren helpen. Er zijn twee cavia's en vijf katten, die voer en water moeten hebben en een paar kattenbakken om schoon te maken. 

Terwijl ik in hun huis ben zie ik maar een van de katten. De cavia's komen echter heel blij tevoorschijn voor hun eten. Het zijn schattige diertjes, ik zal proberen morgen een foto te maken. Lorraine, Chuck en Patricia komen zondag weer thuis en kunnen dus volgende week ook meteen weer voor onze viervoeters zorgen.

Als Rick klaar is met zijn werk puzzelen we een tijdje. We schieten goed op met deze Parijs puzzel. Intussen bedenken we waar we willen gaan eten en dat wordt Old Town Fairfax. Daar is het druk, want er is een gratis concert.

We krijgen dan ook nul op het rekest bij onze eerste keuze, Ornery Brewery. Dat proberen we misschien later dit weekend nog eens. Ik zie mijn kans schoon om The Wine House eens te bezoeken. Daar is nog net een tafel buiten vrij.

Het wordt een goede keuze. We bestellen beiden het gerookte zalm voorafje en dan heeft Rick varkenshaas en ik de vissoep. Alles is even lekker en ik zag nog meer van gading op het menu, dus hier gaan we ook terug. 

En dan is het opeens weer vrijdagavond! Allemaal een heel fijn weekend gewenst!

Over grootouders worden!

We staan weer vroeg op en dat is fijn met dit prachtige weer! Ik maak mijn ontbijt en doe dan vast wat cardio tot Rick klaar is. Natuurlijk gaan we ook vandaag weer naar Starbucks om onze koffies te halen. 

Rick gaat daarna meteen aan het werk en ik maak mijn 10000 stappen af. Omdat we zo vroeg begonnen heb ik nog heel wat tijd voor personal training. Mijn nieuwe contactlens is vandaag aangekomen en ik ga hem meteen ophalen. Het is te doen met een lens, maar ik kreeg er volgens mij wel hoofdpijn van.

Als ik terugkom is er nog tijd om naar Sharons huis te fietsen. Zij komt net met haar vorige klant naar buiten en die heeft al achterkleinkinderen! Het halve uur gewichten gaat weer lekker snel en ik ben blij dat het gelukt is, want volgende week ben ik er weer niet. 

Als ik terugfiets stop ik weer eens bij de tuin van de "tuinmannen", zoals wij ze noemen. Daar groeit en bloeit weer van alles, zo mooi! Daar moet ik natuurlijk wat foto's van maken. 

Als ik thuiskom loopt het al tegen lunchtijd. Ik douche me snel en dan gaan Rick en ik lunch halen. Ik neem weer eens een slawrap van The Italian Gourmet. Rick houdt het bij zijn gewoonlijke Cava salade. Op het deck is het heerlijk toeven en daar eten we dan ook.

Daarna ga ik naar het Mosaic District, waar ik naar babykleertjes wil kijken. Eerst ga ik naar de babywinkel Wee Chic, maar daar schrik van de prijzen! Soms zijn de kleertjes wel vier keer zo duur als bij Target en ik vind ze niet eens zo leuk.

Bij Target slaag ik wel. Die leuke kleertjes kosten bij elkaar bijna net zoveel als een pakje bij Wee Chic! Je kunt hier sowieso voor geen geld schattige babydingen krijgen. 

Vanmiddag krijg ik eindelijk weer even de kans naar het zwembad te gaan. Dora gaat mee. Ik ga het water niet in, maar ik denk (hoop) dat ik me daar morgen wel aan kan wagen. De temperatuur is 26 graden en dat is de grens van zwemtemperatuur voor mij. 

Tegen kwart voor vijf sms-t Rick dat hij vuurwerk voor 4 juli wil gaan kopen. Ik ga mee en samen kiezen we de pakketten, die we willen. Het vuurwerk is dit jaar fiks duurder, omdat er zoals met zoveel dingen een tekort is. Het is waarschijnlijk maar goed dat wij vroeg zijn, want vorig jaar waren ze uitverkocht. Nu hebben we ook genoeg voor Oud en Nieuw.

We zijn nog net op tijd thuis voor ons happy hour met Christine en Chuck. We schenken een paar glazen champagne in om met hen virtueel te toasten, want...

Gisterochtend om half vier is ons kleindochtertje Fiona Riley geboren! Fiona weegt iets meer dan 2600 gram en is 46 centimeter lang. 

De afgelopen dagen heb ik mijn blog met moeite geschreven, want het was allemaal best spannend en moeilijk niets door te laten schemeren. 

Katja was uitgerekend voor 9 juli, maar zoals ik vorige week al schreef had ze last van hoge bloeddruk. Dat leek in het weekend wel beter te gaan, maar maandagmiddag was het weer veel te hoog. 

Terwijl wij terugreden uit Boston en net de grens met New Jersey over waren gereden liet Katja ons dat weten. Wij boden hulp aan en zo hielpen wij Kevin tot hij naar het ziekenhuis moest. 

Katja's bloeddruk bleef erg hoog en er werd besloten de bevalling in te leiden. Dat was natuurlijk geen pretje, want Katja's lichaam was nog helemaal niet klaar voor een bevalling. 

Maandagnacht en het grootste gedeelte van dinsdag voelde Katja zich miserabel door medicijnen en dergelijke. Wij konden alleen virtueel steun geven, maar Kevin was daar voor Katja.

Pas laat dinsdagmiddag kon er met het ware inleiden begonnen worden. Het zag ernaar uit dat het nog wel een tijdje zou duren, dus wij zijn dinsdagavond op onze gewone tijd naar bed gegaan.

Natuurlijk heb ik bijna niet geslapen en iedere keer dat ik wakker werd keek ik op mijn telefoon. Om tien voor half zes deed ik dat weer en er was een berichtje van Katja dat ze, als we wakker waren, iemand had om aan ons voor te stellen.

Rick lag heerlijk te slapen, maar ik heb hem wakker gepord en Katja een berichtje gestuurd dat we wakker waren. En toen maakten we via een videocall kennis met ons kleindochtertje. Een schattig roze babietje, klein, maar verder helemaal volgroeid.

Moeder en dochter maken het goed, al moet Katja vanwege haar bloeddruk nog een nacht in het ziekenhuis blijven. Daar is ze helemaal niet blij om. De borstvoeding is goed van start gegaan en hopelijk mag het gezinnetje morgen naar huis. Zoals het er nu uitziet zullen wij Fiona maandag ontmoeten. 

Wij zijn natuurlijk super trots op nieuwe mamma Katja. Kevins en haar wens is helemaal in vervulling gegaan. Eerlijk gezegd had ik zo'n sterk gevoel dat het een meisje zou zijn dat ik serieus geschokt was geweest als ze een jongetje aan ons voor had gesteld!

Hieronder de eerste foto's van Fiona:

Katja en Kevin zijn Virginia Tech Hokies en Fiona begint er al vroeg mee