Over een gezellige avond bij buren

Al heel vroeg hoor ik Rick bezig. Hij heeft vandaag een vrijwilligersdag bij Habitat for Humanity met zijn team van zijn werk. Daarvoor moet hij helemaal een de andere kant van de stad in Maryland zijn. 

Rick vertrekt om zeven uur, maar ik blijf nog een half uurtje liggen. Het Disney liedje dat Alexa om half acht speelt is doordeweeks altijd mijn teken om op te staan. Ik kijk op mijn telefoon en zie dat er een tornado watch is. Dat betekent dat er tijdens de op ons afstevenende onweersbuien tornado's kunnen voorkomen. 

Even vind ik het vreemd dat Ricks evenement doorgaat, maar denk dan dat het misschien binnen is. Ik maak mijn ontbijt en als ik dat opheb haal ik een nitro brew van de Starbucks in het Pan Am Center. 

Op de terugweg belt Rick. Hij is helemaal naar het huis waar ze aan zouden werken gegaan en vond daar uit dat alles vandaag inderdaad af is gelast. Nu heeft Rick een rustige dag voor de boeg, want hij heeft natuurlijk geen werkafspraken. 

Dat het ver weg was blijkt wel als ik al klaar ben met mijn stappen als Rick thuiskomt. Nu zal het verzet worden naar een andere datum. Waarschijnlijk wordt dat nadat we terug zijn uit Europa.

Het is aangenaam op het deck, dus ik doe mijn Franse lessen en breinspelletjes buiten. Opeens hoor ik een vervaarlijk gerommel in de verte en op de radar zie ik de lijn van onweersbuien met rasse schreden naderen. 

Rick en ik bestellen gauw onze lunches, maar we zijn te laat. Onderweg naar Subway breken de hemelsluizen open. Rick is zo galant om de regen te trotseren en mijn salade te halen. De zijne staat even later klaar bij Cava.

Gelukkig is het allemaal snel voorbij en kunnen we zonder al te nat te worden ons huis weer in. Als we onze salades ophebben gaan we naar het centrum. Het is weer droog, maar nog erg bewolkt.

Als eerste gaan we kijken bij de kermis, die men nog aan het opzetten is. Ik vind het altijd leuk daar foto's van te maken en dat kan nu zonder mensen. Morgen begint Viva Vienna en dan zullen we ons hier niet weer begeven, veel te druk. 

Dan gaan we naar Whole Foods voor een paar dingen. Voor we het weten hebben we meer bij elkaar dan in ons mandje past. We nemen o.a. een fles mousserende rose mee om vanavond aan de overburen te geven. 

Als laatste rijden we naar de Pie Gourmet. Een "pie" lijkt wel wat op een Limburgse met fruit gevulde vlaai. Wij kopen een kersen"pie", ook om vanavond mee te brengen. Deze taarten zijn altijd vers en heerlijk. 

De rest van de middag puzzelen we wat en Rick gaat zijn Halo spelen in de basement. Om zeven uur zijn we uitgenodigd bij John en Jenny aan de overkant. Dit avondje is al herhaalde malen verzet, dus fijn dat het nu eindelijk kan.

Zij wonen in het huis waar onze Mormoonse buren woonden. Ze hebben dat helemaal vernieuwd, want het was in een slechte staat. We krijgen eerst een rondleiding en doen ons dan tegoed aan Libanese hapjes. 

John is een grote Bourbon fan en Rick en ik proeven een aantal van zijn favorieten. Het is zo gezellig en hun kinderen ook zo leuk dat het al na elven is als we afscheid nemen. Zo laat blijven we eigenlijk nooit op bezoek bij mensen, dus dat zegt wat! We prijzen onszelf gelukkig met alle buren rond het plein.

En zo breekt een lang weekend aan voor ons. In Nederland is het Hemelvaart wat hier niet wordt gevierd. Wat je ook viert, in ieder geval een heel fijn weekend gewenst!

 

Over heerlijk eten bij een Spaans-Japans restaurant

Eigenlijk ben ik om tien over zeven al wakker, maar ik blijf tot Alexa "You've got a friend in me" begint te spelen liggen. Beneden tref ik Rick het nieuws kijkend aan. Dat gaat op het moment vrijwel alleen over de schietpartij waarbij 19 kinderen vermoord zijn. Ik word daar zeer verdrietig van!

Om dat droevige een beetje te ontsnappen besluit ik mijn ontbijt buiten op het deck te eten. Het is een aangename temperatuur en met het geluid van onze waterval geeft het me een vakantiegevoel. 

Na onze Starbucks rit sleep ik mijn mini elliptische machine naar buiten en sport op het deck. Om vijf voor half tien ga ik me klaarmaken voor personal training. Zo heb ik tijd om naar Sharons huis te fietsen. 

Onderweg zet ik mijn vogelzang app aan en die onderscheidt het lied of de roep van maar liefst negen vogelsoorten. Ik vind het interessant dat we hier kennelijk twee kraaiensoorten hebben en dat die een andere roep hebben. 

Sharon heeft weer een pittig half uur voor me in petto. Alle spieren komen aan bod en ik blijf het knap vinden dat de routine nooit hetzelfde is. Dat lijkt me ook saai voor Sharon. 

Thuis maak ik mijn stappen af en ga dan naar Poki DC. Daar haal ik een poke bowl. Rick is intussen naar Cava geweest en we eten gezellig samen op het deck. De zon laat zich slechts af en toe zien, maar het is lekker warm.

De rest van de middag ben ik erg lui. Het begint wat te miezeren, dus buiten zijn is er niet meer bij. Dan lees ik wat, wandel af en toe een stukje, doe Frans en mijn breinspelletjes. Zo is het al snel tijd om me te verkleden voor vanavond. 

Rick heeft mij voor Moederdag een etentje bij Cranes in Washington gegeven. Dat restaurant heeft een Michelin ster en de cuisine is een fusie van Spaans en Japans. We zijn zeer benieuwd!

Rick zet mij bij het restaurant af en gaat dan de auto parkeren. Ik word naar een tafeltje helemaal achterin met zicht op het hele restaurant geleid. De ambiance is heel modern, een grappig contrast met het oubollige biefstukrestaurant dat er voorheen was.

Als Rick aanwezig is bestellen we beiden de omakase. Dat zijn zeven hartige gerechtjes en drie desserts. Ik ben niet zo van het dessert en vraag wat dat dan inhoudt. Het blijken twee kleine hapjes en een chocolade gerecht te zijn. Dat kan ik nog wel aan. 

Het wordt een verrukkelijke maaltijd. De Japanse en Spaanse smaken zijn heel goed gemixt door de chef uit Barcelona. We hebben een drietal visgerechten, een drietal vegetarische en een vleesgerecht, varkensschouder. Daarna komen de desserts, niet teveel en niet te zoet, helemaal perfect. 

Makreel

Gyoza gevuld met erwtenpuree

Gestoomd ei met allerlei lekkers

Hamachi

Asperge met heerlijke saus en blauwe aardappel chips

Kabeljauw

Varkensschouder

Geitenmelk chocolade mousse met chocolade ijs en chocolade rijstkorrels in caramelsaus

De bediening is zeer attent en de gerechtjes komen met de juiste tussenpozen. We voelen ons niet gehaast, maar vragen ons ook niet af waar het volgende blijft. Al met al een heel leuke en smakelijke ervaring, dit restaurant heeft zijn Michelin ster verdiend.

Door het sjieke City Center DC lopen we terug naar de garage. Gelukkig hebben we op de terugweg rustig verkeer. Rond half tien zijn we thuis. Ik zeg tegen Rick dat ik zo'n bijzonder avondje veel leuker vind voor Moederdag dan een ding dat ik nauwelijks gebruik. Hij is het daarmee eens, want ook hij profiteert hiervan. 

Het blijft fijn om dichtbij zo'n grote stad te wonen en dit soort dingen te kunnen doen. We hebben nog heel wat te ontdekken, want Washington krijgt steeds meer interessante restaurants. Ook dit jaar hebben drie restaurants een Michelin ster verkregen.  

Over een warme woensdag

Zodra Alexa haar Disney deuntje begint te spelen sta ik op. Ik heb een drukke dag vandaag! Rick heeft de koffie klaar, maar ik heb geen ontbijt in huis. 

Zoals gewoonlijk gaat Rick eerst douchen voor we naar Starbucks gaan. Ik heb al meer dan de helft van mijn stappen bijeen als hij daarmee klaar is. 

Bij de Starbucks drive thru overhandigt Frankie ons onze koffies. Mijn egg bites zijn echter niet dubbel gebakken. Dan vind ik ze niet lekker, te weeig, dus ze gaan nog even de oven in. Dan zijn ze lekker knapperig.

Thuis maak ik de rest van mijn stappen af en vul de kolibrie voeders met verse nektar. Ik hoop dat er meer op afkomen, want behalve die ene vorige week heb ik er geen meer gezien. Dan fris ik me op en ga boodschappen doen. 

Als eerste ga ik naar de Safeway. Daar koop ik o.a. Campari tomaten voor mijn ontbijt. Ik kijk eens bij de hondenspullen. Daar zie ik een heel grappige luiaard, Sasha the Sloth. Orion is dol op knuffels en bijt ze niet kapot, dus ik neem die mee als verjaardagscadeau. Verder koop ik een blikje eten en een van de kluifjes waar Orion dol op is. Heel handig, want nu hoef ik niet meer naar Petco.  

Mijn volgende stop is de H Mart. Daar haal ik paddenstoelen voor mijn ontbijt. Ik zie dat ze de Turkse drinkyoghurt weer hebben en neem daar een paar flesjes van mee. Verder een bakje met gebakken ansjovis en ik ben klaar. 

Thuis is Orion dolblij met zijn speeltje. Hij laat dat zien door het in zijn bek te nemen en er rondjes door de kamers mee te lopen. Zo grappig en schattig vind ik dat altijd!

Rick heeft het te druk om zijn lunch te gaan halen. Hij bestelt de zijne net als ik van Subway en ik ga ze dan wel ophalen. Ik vind het door elkaar gehakt lekkerder, dan zoals gisteren allemaal bovenop elkaar gegooid. De meeste Subways doen dat niet meer, maar deze wel (wellicht enkel voor mij). 

De schoonmaakploeg komt en ik stap in mijn auto. Dan belt Judith, die op JFK Airport in New York op haar vlucht naar Parijs wacht. Ze heeft een heel lange overstaptijd vanuit Maine en dus even tijd om bij te kletsen. 

Judiths collega arriveert een uurtje later en dan nemen we afscheid. Ik heb inmiddels een bankje in het centrum van Vienna gevonden. Het is heerlijk weer met een graad of tweeentwintig en af en toe zon. Natuurlijk kan ik het niet laten weer wat bloemenfoto's te maken. 

Gisteren vroeg Christine mij of ik een recensie voor haar nieuwste boek op Amazon kon schrijven. Ze heeft die nodig om meer publiciteit te krijgen. Christine wilde me niet dwingen het boek te lezen, maar ik doe dat wel, anders is mijn recensie onzien. 

The Fake Fiancee is een leuk verhaal en het leest vlot.  Het grappige is dat ik Christine's "stem" er helemaal in terugvind. Sommige uitdrukkingen en de manier waarop ze dingen zegt komen terug in het boek. Ik zal de recensie vanavond schrijven. 

Terwijl ik zit te lezen zie ik mensen met professionele filmcamera's rondlopen. Ze filmen winkels en interviewen een aantal mensen. Als ik door het park loop zie ik onderstaand bord. Leuk! Ik ga zeker kijken als de Vienna aflevering wordt uitgezonden. 

Net na vieren hoor ik via mijn Arlo app dat de schoonmaakploeg klaar is. Ik ga me dan meteen klaarmaken voor het eerste happy hour met vriendinnen in meer dan twee jaar. Maria komt me ophalen en we gaan naar Zenola.

Daar krijgen we een grote tafel en langzaamaan komen de anderen binnendruppelen. Iedereen vindt het heel erg leuk dat ik dit na meer dan twee jaar weer oppak. Het gespek is meteen geanimeerd.

De chef en eigenaar van Zenola stelt het duidelijk op prijs dat ik dit happy hour hier houdt. Hij komt zich voorstellen en aan het einde van de maaltijd krijgen we een baby aubergine met een heerlijke vulling als afsluiting van hem. 

Natuurlijk wordt het super gezellig en voor we het weten is het half zeven. Maria moet naar huis om bijles te geven. Ik ga natuurlijk mee, omdat zij mij op heeft gehaald. Het is leuk om te zien dat de anderen nog blijven. Ze kenden elkaar voor vanavond niet, maar nu zijn ze druk in gesprek. Dit is wat ik graag wilde bereiken met deze groep. 

Zoals altijd heerlijk eten en mooi gepresenteerd

Maria zet me thuis af en ik zie dat Rick zijn eten aan het ophalen is. Orion heeft nog geen eten gehad en ik maak het voor hem. Het is zo schattig om hem zo blij te zien met een speciale traktatie. Het gaat dan ook schoon op en de bak wordt drie keer gelikt om zeker te zijn dat er niets meer in zit.

Tijd voor de luie stoel met de voeten omhoog, eens zien wat vanavond leuk is om te kijken qua shows. Ik heb nu een nieuwe serie ontdekt vanwege het filmen in Vienna. 

Over de terugrit

Als ik om kwart over zeven een oog open zie ik Rick al aangekleed in de kamer staan. Hij gaat vast koffies halen bij Starbucks. Intussen douche ik en pak mijn spullen in. 

Gisteravond hebben we een restaurant uitgezocht om te ontbijten. Het wordt The Friendly Toast. Het ligt wat verder weg dan we dachten, maar we lopen door een mooi gedeelte van Boston en zo krijgen we ook wat beweging voor de lange rit terug. 

The Friendly Toast blijkt een heel leuk restaurant te zijn. Die houden we in gedachten voor een volgend bezoek aan de stad wat zeker zal komen, want Saskia blijft hier nog minstens twee jaar wonen. We bestellen beiden gepocheerde eieren met corned beef hash en die smaken voortreffelijk. 

Terug in het hotel pakt Rick zijn dingen in. Dan geven we de sleutels af bij de receptie, laden de bagage in de auto en gaan op pad. Het is half tien en Waze voorspelt dat we om kwart voor vijf thuis zullen zijn. Dat wordt natuurlijk altijd wat later met enkele pauzes onderweg.

Ten eerste moeten we benzine tanken, want dat is er de afgelopen dagen niet van gekomen en we hebben nog maar twintig mijl in de tank. Dan rijden we een paar uur alvorens te stoppen bij de laatste plaza in Connecticut voor we bij New York City aankomen. 

Daar is een Subway en ik bestel mijn favoriete salade en Rick een flatbread. Zonder verder oponthoud bereiken we New York. Natuurlijk is het daar wel druk en in langzaamrijdend verkeer rijden we de George Washington brug over.

De rest van de rit verloopt bijzonder vlot. We stoppen nog een keer voor een pitstop en om te tanken. Dit keer bij het Chesapeake House in Maryland. Two Dots heeft weer een "speurtocht" en ik vermaak me daar de hele middag mee.

Met zijn tweeen zijn Rick en ik efficiente autoreizigers. Dat blijkt wel als we om kwart over vijf, slechts een half uur later dan voorspeld in Boston, Vienna binnenrijden. We stoppen even bij Greenheart voor een fles groentensap en ik neem een paar close up bloemen foto's voor het maandthema. 

Het is fijn nog voor het avondeten thuis te zijn. Zo hebben we tijd om alvast wat uit te pakken. Ook geven we Orion een extra lekker avondmaal. Die is vandaag jarig, zes alweer! Morgen zullen we het uitgebreider vieren.

Rick laat kabobs van Friends bezorgen en ik heb enorme zin in Chinees. Vroeger waren er zeker vijf restaurants, die hier zouden bezorgen, maar nu doet geen van hen dat meer. Gelukkig is Lotus Garden vlakbij en Rick biedt aan het eten even op te halen. 

En zo zit dit Boston avontuur er ook weer op. Saskia heeft al een paar sollicitatiegesprekken geregeld. Haar hoop is op dezelfde school als twee van haar studiegenoten aangenomen te worden. 

Over een boeiende dag in Boston

Om half acht staan we op en ik douche en pak in. Rick wil daarmee wachten tot na het ontbijt. We bestellen koffies bij dezelfde Starbucks als gisteren en vinden dan met gemak een tafel buiten bij Tatte. 

Dit keer ga ik bestellen. Rick wil de lams "hash" en ik vraag of ze het roerei ook met spinazie en prosciutto kunnen maken. Dat is niet het geval dus ik bestel dan maar met prosciutto en Parmezaanse kaas. 

Niet veel later wordt Ricks maal bezorgd, maar het mijne staat niet op de bon. Geen probleem, dan bestel ik het nogmaals. Maar daar wil de manager niets van weten. Zij hebben de fout gemaakt en ik hoef niet te betalen. Dat is zeker goede service! 

Na het eten lopen we nog een stukje de andere kant op dan gisteren. Daar valt niet veel te beleven. We gaan terug naar het hotel en als Rick klaar is vragen we de auto en checken uit. 

Saskia heeft slecht geslapen en komt langzaam op gang. Het lijkt ons een goed plan om die tijd te gebruiken voor het inchecken bij het Sheraton hotel voor vannacht. Tot ons genoegen is onze kamer al klaar en kunnen we ons al installeren. 

Inmiddels is Saskia gereed om op pad te gaan, dus we rijden naar haar appartement. Op vijf minuten loopafstand bevindt zich The Hopewell. Daar is een gezellig terras en het is perfect weer om buiten te eten. 

Rick en ik nemen salades en Saskia hummus en gegrilde spruitjes. Het is allemaal erg lekker en goed toeven in de zon. Na het eten gaan we even langs Saskia's appartement en rijden dan terug naar het Sheraton hotel. 

Daar parkeren we de auto in de hotel garage, die bemand wordt door een Oost-Europeaan zonder enige persoonlijkheid. We moeten er wel om lachen, maar je zal maar de hele dag in een hokje in een parkeergarage moeten zitten. Zou ik ook chagrijnig van worden. 

Wij maken de Boston Common onze bestemming van vanmiddag. We lopen er via de gezellige Newbury Street heen. Daar zijn allerlei restaurantjes, café's en winkels. Saskia wil naar binnen bij een boekhandel en vindt er een boek dat zij zoekt. 

De Boston Common is een oase in het midden van de stad. Je kunt er een van de beroemde zwanenboten nemen of gewoon genieten van de rust. Wij kijken een tijdje toe hoe een vrouw een heel aantal eekhoorns van pinda's voorziet. Daarna gaan we op zoek naar de beroemde Cheers Bar voor een drankje. 

We hebben het al gauw gevonden en er is nog plaats aan de bar. Natuurlijk is dit echt een tourist trap, want ik denk dat geen enkele Bostonian hierheen gaat. Toch is het wel leuk er weer eens geweest te zijn. 

Het is al na vieren en we lopen via de mooie Beacon Street terug naar het Sheraton hotel. Daar halen we de auto op van de knorrige man. 

Door het spitsverkeer banen we ons vervolgens een weg naar North End, het Little Italy van Boston. Hier woont Riley en we gaan bij Saskia's en Riley's favoriete Italiaan eten. 

Saskia leidt Rick naar een parkeerplaats. Saskia heeft last van lage bloedsuikerspiegel en heeft een snack nodig. 

We gaan een Starbucks binnen en daar blijkt de vrouw in de rij voor Saskia ook Saskia te heten. Dat is wel heel toevallig! 

De andere Saskia is van afkomst Costa Ricaans. Haar moeder had de naam van een model in een tijdschrift gelezen. Erg grappig! 

North End is een heel gezellige buurt met ontelbare Italiaanse restaurants. We halen Riley op van zijn appartement en lopen van naar Antico Forno. Zij hebben dit restaurant ontdekt vanwege de veganistische gerechten op hun menu. 

Het is een authentiek Italiaans restaurant. Saskia eet het natuurlijk niet, maar Rick, Riley en ik delen een heerlijke antipasto. 

Dan bestel ik aubergine rolletjes met ricotta, Parmezaanse kaas en tomatensaus, super lekker. Het smelt in mijn mond, terwijl ik aubergine vaak taai vind. 

Ook de anderen zijn duidelijk te spreken over hun keuzes. Ik proef Saskia's gnocchi en die zijn duidelijk vers gemaakt. Riley heeft een pizza en Rick rigatoni met worst en ui. Het is super gezellig en we leren Riley beter kennen als een vrolijke jongeman. 

Veel te gauw is het tijd om terug naar de auto te lopen. Dan zetten we Riley en Saskia af bij Saskia's appartement. Het is altijd weer moeilijk afscheid nemen, maar we zullen Saskia in ieder geval weer zien voor Fiona's verjaardagsfeestje. 

We hebben genoten van deze dag en bereiden ons nu voor op de lange rit terug naar huis morgen. Het was fijn nog een extra dag te kunnen blijven!