Nog zo'n perfecte dag!

Het is april, dus deze heel mooie lente dagen zijn nog speciaal. In mei worden ze gewoon en naar mate de zomer dichterbij komt, zal het ook warmer worden en soms zelfs te warm (en vochtig). Maar voorlopig staan we te dansen als het zulk weer is als vandaag!

Toch grappig, hoe het leven wel wordt bepaald door het weer. Misschien niet als je de hele dag in een kantoor opgesloten zit, zoals zovelen, maar wel als je een flexibeler schema hebt. Het opstaan alleen al is veel makkelijker als de zon schijnt!

Na een routine met gewichten vlak na het opstaan maakte ik Saskia's ontbijt klaar. Vanochtend was dat Quaker oatmeal "Dinosaur eggs". Ik heb een hekel aan havermout, maar de kinderen en Rick zijn er dol op. Zelf dronk ik koffie en at een kom met rice crispies (snap, crackel, pop, ha ha).

Voor ik aan het verslag van vandaag begin, nog even over de "presidential seal". Marion vroeg of Rick naar West Wing kijkt, ja, dat doet hij, maar zijn informatie kwam van een medewerker in het Witte Huis, waar hij twee weken geleden was. Online kan ik er echter niets over vinden, behalve dit. Ik vind het niet ondenkbaar, dat Bush de adelaar naar de pijlen zou laten kijken, omdat het land in een oorlogstoestand verkeert (volgens hem), maar of het ook echt zo is blijft dus een mysterie.

Vandaag bracht ik behalve Saskia ook de buurjongetjes naar school. Hun moeder (Jeanne) was druk met de nieuwe puppy. Volgens mij moet ze toch wat strenger worden, anders gaat ze er onderdoor! Misschien is een hond van zes of meer maanden toch een beter idee!

Zoals gezegd, was dit wederom een perfecte dag, maar ja, maandag: wasdag en opruimdag na het weekend. Saai, maar het moet gedaan. Na een telefoontje met Christine besloten we om 11 uur een stuk te gaan lopen in haar buurt.

Dit gaf me genoeg tijd om het huis aan kant te maken en boodschappen te halen voor het avondeten.

Ik had besloten, dat we quesadilla's zouden eten. Bij Whole Foods haalde ik de (al gewassen) baby spinazie, geraspte kaas, verse salsa en tortilla's en bij Giant de kant en klare gegrilde kip.

Na mijn gebruikelijke soepje voor de lunch kwam Saskia alweer thuis. Om van het prachtige weer te genieten namen we de fiets naar Vienna en aten daar een heel lekker ijsje (ik weet nu, dat de "sweet cream" smaak bij Coldstone Creamery mijn absolute favoriet is!). Saskia is niet gewend om buiten onze straat te fietsen, dus dit was een goede oefening voor haar. Met de heuvels in deze buurt is het ook een flinke trap voor haar.

Bij thuiskomst en na het maken van al het huiswerk (de voornaamste reden waarom ik uitkijk naar de zomervakantie!) ging Saskia buiten spelen en ik nam mijn fototoestel om foto's te maken van de bloesems in onze buurt. Terwijl ik foto's nam van een prachtige boom in de straat naast de onze, kwam de bewoner naar buiten. Hij zei, dat ik eruit zag als een professioneel en of ik hem de foto kon emailen. Natuurlijk heb ik dat netjes gedaan, hoewel ik geen professioneel fotograaf ben.

De "Dogwood" bijna in bloei


Perenbloesem


Een hangende bloesem


Op het deck heb ik de foto's goed bekeken onder het genot van een Pepsi One. Best een lekkere soda, maar ik vraag me regelmatig af, wat nou de "big Deal" is. Een calorie??? Wie bepaalt dat? En wat betekent dat? En is het nou zo verschillend van Diet Pepsi? Ik vind van niet. Maar ja, wie ben ik, zeker geen marketing persoon!

Gelukkig had ik vandaag niet besloten naar Washington te gaan, want het schijnt er erg druk te zijn geweest (what else is new) en bij het Capitool hield een in het zwart gekleed figuur iedereen goed bezig.

Na weken hopen, zeuren en meer hopen kreeg Saskia vandaag eindelijk haar nieuwe rollerschoenen! Ze was de koning(in) te rijk!

De rollerschoenen

Roze wolken kersenbloesem

De grote grootvadersklok in de hal sloeg negen uur en door de luxaflex zagen we staalblauwe lucht en zonneschijn en Rick en ik keken elkaar aan en sprongen vrijwel tegelijk uit bed. Gauw aangekleed, hup, in de auto en op weg naar Washington. Halverwege stopten we voor een ontbijtje van McDonald's, Rick een sausage mcmuffin with egg en ik een egg mcmuffin. De muffin was dit keer echt heel lekker en het geheel smaakte heel vers.

Toen we Washington naderden zagen we al, dat we beter niet te dicht bij de bloesems een parkeerplaats moesten zoeken. Niet alleen zouden we dan langdurig in de file wachten, maar de kans op een plaats was ook miniem. Dus reden we het kantoorgedeelte binnen. Eerst reden we langs de campus van George Washington University, dus geen kans op een parkeerplaats daar. Maar tegenover het hoofdgebouw van de Wereldbank vonden we een prima plek langs Pennsylvania Avenue.

Het Wereldbank gebouw, 1818 H Street NW

We liepen via het Old Executive Building (waar de vice-president onder anderen zijn kantoor heeft) naar het Witte Huis. Rick vertelde me, dat de kanonnen voor het Old Executive Building van de Spaanse Armada waren.

Het Old Executive gebouw met de kanonnen

Natuurlijk moest ik foto's maken van de West Wing. Bush was wel niet thuis, hij bracht het weekend in Crawford, Texas door op zijn ranch in afwachting van het bezoek van Ariel Sharon daar, maar de pers zat toch klaar.

De West Wing close up

Net voorbij het Witte Huis, bij zit een moedereend te broeden. De Secret Service heeft zwaar metalen hekken om haar heen gezet met bordjes die zeggen haar met rust te laten. Ze hebben haar gescherend "Duck Cheney" genoemd, hoewel sommigen "Lame Duck" leuker vonden.

Moedereend


Secret service bij het Witte Huis

Met de menigte mee liepen we langs het Washington Monument naar het Tidal Basin. De bloesems waren vandaag bijna 100% in bloei, waardoor je het gevoel had tussen roze wolken te lopen. We hebben heel wat foto's genomen, maar ten eerste is het onmogelijk het geheel zo overweldigend als het is op de gevoelige plaat vast te leggen en ten tweede moet ik mijn nieuwe camera nog goed leren gebruiken, want het focussen gaat nog niet zo goed.

Daar ben ik dan, met het Washington Monument in de achtergrond

We liepen dit keer eerst in de richting van het Jefferson Memorial, de lange rij voor de waterfietsen achter ons latend. Een dezer dagen wil ik dat gaan doen, maar vandaag was duidelijk niet de dag!

Vlakbij het Jefferson Memorial zagen we, dat een eend haar nest had gemaakt in een gat in een van de kersenboompjes. Ook om haar heen stonden hekken, men is hier erg voorzichtig met nestende vogels. Er staat dan ook een fikse straf op het verstoren van een broedende vogel. Dit tot ergernis van mensen, die vinden, dat de Canadese ganzen tot een plaag aan het worden zijn. Deze vogelsoort moet eigenlijk hier overwinteren en dan naar Canada trekken voor de zomer, maar meer en meer vinden het hier ook wel prima en worden zo langzamerhand Virginian ganzen.




Bloesem foto's (eentje met een smiling Rick)

Langs het Jefferson liepen we en zwaaiden even naar het levensgrote standbeeld van deze bijzondere man. Bij het nabijgelegen kleine George Mason memorial wilde ik Rick de kleurenpracht van de viooltjes, narcissen, forsytia's en magnolia's laten zien, dit memorial is zonder twijfel in de lente het mooist.

Even verderop konden we niet langs het water lopen. Vanwege de zware regens van de afgelopen weken stond het water zo hoog, dat het pad was ondergelopen. Gelukkig konden we met een dak van bloesems ook onder de boompjes doorlopen.

Bij het F. D. Roosevelt Memorial moest Rick toch echt even naar het toilet. Gelukkig had ik die behoefte niet, want om de een of andere reden staat er altijd een enorme rij voor het dames toilet, terwijl de heren zo in en uit lopen. Niet fair, zoals Saskia zou zeggen!

Ik ben dol op dit FDR memorial, het is groots opgezet en toch heel sober. Met zijn fonteinen en mooie FDR spreuken gebeiteld in de rotsen is het een prima plek om even tot rust te komen. Heel wat mensen deden dat dan ook, door te picknicken in het gras onder de bloesems.

Bij het FDR Memorial

Wij hadden geen eten of drinken mee en ik was intussen flink dorstig geworden. Even verderop zat ons rondje rond het Tidal Basin erop en liepen we langzaam terug naar de auto.

Bij het World War II Memorial zagen we het wapen van de Verenigde Staten met de adelaar en wist Rick me te vertellen, dat de adelaar in de ene poot olijftakjes heeft en in de andere pijlen. In tijden van vrede kijkt de adelaar naar de takjes en in tijden van oorlog naar de pijlen. George W. Bush heeft de wapens in het Witte Huis laten vervangen door adelaars, die naar de pijlen kijken, omdat we volgens hem in een tijd van oorlog leven.

Hierna kwamen we langs een paar interessante gebouwen, zoals de mooie neo-klassieke gebouwen van de Organization of American States, met een standbeeld van Isabella van Castilië voor de deur, het Corcoran museum, waar ik ook nog nooit geweest ben en het gebouw van de Daughters of the American Revolution.

Bij een van de straatverkopers kochten we flessen drank, ik water (wat ik meteen achterover gooide, ik was echt uitgedroogd!) en Rick een diet Coke with lime. Even verderop zagen we een Cosí en, omdat het al half een was, besloten daar onze lunch te halen. Ik had nog nooit bij deze keten gegeten en was aangenaam verrast.

Je bestelt er sandwiches met allerlei ongewone ingredienten, zoals tandoori kip of sesam gember kip (mijn keuze). Het brood is versgebakken en dun en knapperig. Het ging er prima in!

Eenmaal thuis waren de kinderen klaar voor de sproeier in de voortuin en installeerde ik me met mijn laptop op het deck in de achtertuin. We hebben wireless internet, dus ik kon (en kan, want ik schrijf dit nu ook buiten) gewoon puteren.

Vanavond hebben we voor het eerst dit seizoen de grill gebruikt. Heerlijke filet mignon met (groene) asperges en een warm stokbrood van Safeway (echt lekker, toen Rick het om half vijf kocht was het (overeenkomstig hun reclame) vers uit de oven!). Als dessert eten we s'mores, gegrilde marshmallows, stukje Hershey melk chocola en tussen twee Graham crackertjes. Mmmmm!!

Rick heeft Katja helemaal enthousiast gemaakt door haar eventjes in zijn auto te laten rijden. Over minder dan een half jaar begint ze met rijlessen en met haar zestiende kan ze haar rijbewijs gaan halen! Oef, dat is toch wel al heel snel!

Het is buiten heerlijk en de muggen zijn er nog niet, dus ik ga nog even lekker genieten (ook van de prachtige zonsondergang!).

De natuur heeft een wasbeurt gehad

In de lente komt het regelmatig voor, dat het zo helder is buiten, letterlijk geen wolkje aan de lucht, dat het lijkt alsof alles met een grote spuit is schoongewassen.

Vandaag was zo'n dag, het was aan de koele kant (17 graden), maar onbeschrijflijk mooi weer! Er zijn wel erg veel pollen, want mijn ogen en neus jeuken ontzettend. Gek, vroeger had ik er nooit last van, maar de afgelopen paar jaar des te meer. Ik neem het graag op de koop toe in ruil voor al het moois, dat we te zien krijgen.

Kai had een verjaarspartijtje vanochtend, ze gingen lasertag spelen. Omdat hij nog geen cadeautje had, fietsten we naar EBGames om zo'n heerlijk handige cadeaukaart te kopen. Kai nam van de gelegenheid gebruik om een heel stel Gameboy spelletjes en zijn oude Gameboy te verkopen. Daarvoor krijgt hij "store credit", d.w.z. dat hij voor dat bedrag bij EBGames mag kopen. Hij heeft al meer dan $150 bij elkaar, maar wil nog verder sparen. Een prima idee, want EBGames verdient er natuurlijk ook aan, die herverkopen die oude dingen weer voor drie keer zo duur!

Rick had intussen de hot tub klaargemaakt voor gebruik en samen met Saskia heb ik daarin heel lui mijn boek uitgelezen. Heerlijk! Nu moet ik weer op zoek naar het volgende spannende boek.

Gisteravond kreeg ik opeens email van Ebay, dat ze drie veilingen onder mijn account hadden afgesloten, omdat het leek alsof die niet door mij geplaatst waren. Ik dacht eerst, dat het zo'n onechte email was om je paswoord te krijgen, maar het bleek legitiem.

Ik dacht er verder niet zo bij na, maar vanochtend was er weer een email, dit keer moest ik verifieren, dat mijn email adres veranderd was. Ik heb gauw mijn paswoord veranderd en zag toen, dat ik zogenaamd een fototoestel te koop had. Gelukkig heeft Ebay live help online, want ik vond dit allemaal wat eng. Wat zo iemand er nu aan heeft om dit te doen? Ze kunnen gelukkig niet bij informatie zoals credit kaarten, dus het is zuiver en alleen om te treiteren.

Rick en ik hebben een groot deel van de middag doorgebracht met de laatste hotel reserveringen en de vliegtickets voor onze reis naar Yellowstone in juli. Ook wil hij per se weer naar Aruba, want Katja en hij willen gaan scuba duiken daar. Je hoort mij niet klagen, natuurlijk!

Om een uur of zes kwamen Christine, Chuck en Mallory voor het eten. Ze brachten heerlijke voorafjes mee, allerlei groente en fruit met de lekkerste dips van Wegmans. Als hoofdgerecht aten we taco's met kalkoengehakt met harde en zachte tortilla's. Christine bracht ook een bundt cake mee voor het dessert, gebakken met hun zelfgemaakte kahlua. Het smaakte allemaal weer voortreffelijk, vooral omdat we het buiten konden opeten.

Locks of Love

Blogger was de hele nacht down en dus kon ik gisteravond niets posten. Hieronder dus het verhaal van gisteren en vandaag:

Donderdag, 7 april 2005
Nog een warme dag vandaag en natuurlijk moesten we daar zoveel mogelijk van genieten door buiten te zijn. Nu hebben onze buren twee huizen verderop een nieuw hondje, een Cockapoo, Sandy genaamd. Een schattig beestje, die ieder blaadje achterna rent, de kinderen zijn dol met haar. Maar ze is voor mijn buurvrouw Jeanne een dagtaak!

Ik heb Jeanne nog nooit zo vaak buiten gezien. Heel gezellig, want iedere keer kletsen we weer een paar minuten. Gewoonlijk is Jeanne nogal een huismus, maar we kunnen het heel goed met elkaar vinden. Via haar vind ik ook altijd het laatste nieuws over Saskia's school uit, op de een of andere manier weet ze dat altijd allemaal. Zo zal Saskia's juf volgend jaar met pensioen gaan, helaas een jaar te laat voor ons!

Op het moment is het zo mooi om door de buurt te lopen of te rijden! Gisteren zijn alle bloesems door het warme weer uitgekomen, overal zie je witte en roze bomen en knalgele forsythia. Christine en ik hebben anderhalf uur door de buurt gelopen, genietend van alle kleur.

Mooi bloeiende bomen en struiken in een straat in Vienna

Intussen werd onze tuin zomer klaar gemaakt door Fidel en zijn crew. Fidel werkt voor een tuinbedrijf, maar doet aan zogenaamde "moonlighting". D.w.z. hij gebruikt zijn expertise van zijn gewone baan door buiten zijn werkuren (zwart?) werk ernaast te doen. Hij is een stuk goedkoper, dan een tuinbedrijf en heeft dus geen gebrek aan klanten. "Moonlighting" wordt veel gedaan, vooral door klusjesmensen en het is handig er een stel te kennen, want het scheelt een hele hap geld!

De tuin ziet er weer keurig uit, de bedden weer netjes met nieuwe houtsnippers (mulch) bedekt (we hebben hier harde rode kleigrond) en alle dode takken en gewassen weggesleept. We hebben een flinke tuin en het kostte 5 mannen zo'n 5 uur werk! Rick heeft mij de taak gegeven met Fidel te communiceren en ik moet toegeven, dat dat niet eenvoudig is. Hij lijkt de Engelse taal best te beheersen, maar het komt onverstaanbaar zijn mond uit. En ik heb er een hekel aan mensen telkens weer te vragen om zichzelf te herhalen, dus Fidel krijgt van mij heel wat knikken zonder dat ik enig idee heb waar ik "ja" op zeg!

Omdat al mijn lente- en zomerkleding me te groot is geworden en het weer nu wel echt de kant van capri's en shorts op gaat, begaf ik me vanmiddag maar eens naar Tysons Corner voor mezelf. Daar heb ik eerst bij Hecht's rondgekeken, maar veel van mijn gading vond ik daar niet. Bij Ann Taylor Loft zag het er veel beter uit, maar was mijn maat veelal uitverkocht.

Ook bij de mall bloeien de bomen uitbundig

Het probleem met veel kleding hier is, dat het absoluut niet flatteus is. Vooral niet voor de wat voluptueuzere figuren, waarvan er in dit land toch heel wat rondlopen. Broeken, die zo ongeveer tot je kin komen en dan ook nog eens plooien aan de voorkant hebben. Wie ziet daar nu goed in uit? Als je al een buikje hebt, wordt dat nog vele malen geaccentueerd door zo'n model. En er zijn ontwerp(st)ers, die gewoon niet met de tijd meegaan, zoals Liz Claiborne.

Ik had niet veel tijd, maar besloot toch naar de grotere Ann Taylor Loft winkel in Fairfax te rijden, want ik had nu de smaak te pakken. Met gewoon verkeer is die zo'n 20 minuten verderop, maar natuurlijk was er op de Beltway (ringweg om Washington heen) een ongeluk gebeurd met een vrachtwagen en een camper en stond ik dus bijna een half uur in de file. Heb ik weer, want gewoonlijk is het om die tijd van de dag helemaal niet druk, alleen als ik maar anderhalf uur heb om een nieuwe garderobe aan te schaffen. Grrr!!

Maar het was allemaal de moeite van het nagelbijten waard, want ik had die hele winkel wel leeg kunnen kopen! Ik vond bijna alles leuk en alles paste en stond goed. Wat wil je nog meer! De verkoopster hielp ook heel goed keuzes maken en met een tas vol kleren stond ik precies op tijd weer buiten.

Saskia had namelijk een kappersafspraak om haar lange haren helemaal af te laten knippen! Ze had op de televisie over Lock of Love gehoord en besloten, dat zij daar al haar haar aan wilde geven. Ik was er een beetje huiverig over, want ze heeft al heel lang geen kort haar gehad en wist niet hoe het zou staan. Ik heb haar nog een week bedenktijd gegeven, maar ze bleef bij haar besluit.

Vanmiddag was het zover, mijn kapster zou het haar afknippen en, omdat het aan Locks of Love werd geschonken, kostte de knipbeurt niets. We kregen haar paardestaart vastgebonden met een elastiekje mee, met instructies over hoe het weg te zenden. Het korte koppie staat Saskia erg leuk en ze is blij met haar nieuwe look.

Saskia met haar nieuwe "do"


De afgeknipte staart, klaar om tot pruik verwerkt te worden

Saskia had gelijk vanavond de kans het nieuwe kapsel aan een heel stel van haar klasgenootjes te laten zien, want we gingen kijken naar de musical "Alice in Wonderland", die door de bovenbouw van haar school werd opgevoerd. Rick en ik waren beiden doodmoe en probeerden Saskia te overtuigen niet te gaan (zij had het vanmiddag al een keer gezien), maar ze hield voet bij stuk. Achteraf waren we blij, dat ze vol had gehouden, want het was allemaal werkelijk leuk en vrolijk gedaan.

Vrijdag, 8 april 2005

Al om half acht stortte ik me in het drukke spitsverkeer om een bezoek te brengen aan mijn flamboyante Poolse reumatologe. De aanleiding voor dit bezoek was slechts het vernieuwen van een recept. Er schijnt een regel te zijn, dat een dokter een recept niet eindeloos mag vernieuwen zonder de patient te zien. Ik baalde, want ik had haar tijdens mijn bezoek in november om een "refill" moeten vragen. Dit was ronduit tijdsverspilling. Maar goed, weer gehoord hoe goed ik eruit zie en hoe goed ik het doe en receptje uitgeschreven en ik stond een uurtje later weer buiten.

Deze dokter loopt namelijk meteen uit, ik zag op hun schema, dat ze voor iedere patient een kwartier uittrekken, maar zij neemt met de meesten een half uur of meer! Als je dus geen vroege ochtend afspraak hebt, kun je uren zitten wachten. Zelfs om half negen liep ze al bijna een half uur achter! Waarom ze dan mensen niet verder uit elkaar gelegen afspraken geven??

Op de terugweg naar huis ben ik bij Petco gestopt om industriele sterkte kattenpis spul te kopen voor het tapijt. Gezien de ruime keuze aan produkten op dat gebied kreeg ik de sterke indruk, dat wij niet de enigen met een eigenwijze kater zijn! Ik zag zelfs, dat ze luiers voor katten verkopen, maar dat vind ik te zielig. Namen als "Nature's Miracle" en "Simple Solution" en allemaal even duur en allemaal bewerend, dat ze alle vlekken, luchtjes enzovoorts uit het tapijt halen. Yeah right! Maar goed, toch maar proberen, we hebben wel een wonder of oplossing nodig.


Om kwart over tien kwam Kirsten en hebben we een uur gerend, voor het eerst dit jaar in enkel een t-shirt! De volgende stap is shorts.

Daarna heb ik met Christine nog eens een uur ge-powerwalked, dus ik had mijn lichamelijke oefening voor de dag weer ruimschoots binnen!

Na een snelle douche racede ik naar Saskia's school, want daar onderwezen we vanmiddag "Artsmart" over de beeldhouwer Rodin. Mijn "collega" moeder vertelde echt interessant over hem en de kinderen moesten, met als voorbeeld zijn Gates of Hell, een bewerkte deur kleien. Dit bleek voor de meesten best moeilijk, het sprak niet tot de verbeelding. Ik denk, dat een hand of een persoon kleien een beter projekt zou zijn geweest. Maar ja, verschillende ouders stellen de projekten samen en de ene maand is die persoon beter op de kinderen ingesteld, dan de andere.

Saskia ging na school met een vriendinnetje en ik had een hele boodschappenlijst aan dingen, die we nodig hadden. Op naar de Safeway dus maar weer, waar ik weer als een lang verloren vriendin begroet werd, ik ben benieuwd hoe lang die (overdreven) vriendelijkheid blijft, maar de werknemers daar lijken oprecht blij er te zijn, dus dat is goed.

Het is zo'n enorme winkel en ik ken de layout nog niet, dus het duurde wel even voor ik mijn lijstje had afgewerkt. Ook heb ik soms met al die verschillende produkten van hetzelfde soort moeite te kiezen. Zoals welke van de 10 soorten salsa is het lekkerst? En zal ik dan mild of hot nemen? Decisions, decisions! Al winkelend kreeg ik wel van alles te proeven aangereikt, ik had mijn middag snack zo wel weer binnen.

Wat ik mis bij deze winkel zijn Giant's en Shoppers Food Warehouse's self check outs, jammer, dat Safeway die kennelijk niet gaat gebruiken.

En nu is het wachten tot Rick thuiskomt voor een gezellige vrijdagavond samen. Mijn favoriete avond van de week!

Washington in bloei

Met stralend weer werden we vanochtend wakker en de temperatuur zou oplopen tot tegen de 30 graden! Ik bedacht me geen tweede keer en vroeg Rick of hij zin had mij in Washington voor de lunch te ontmoeten. Hij werkt daar deze week bij het Convention Center op de FOSE Convention.
Nadat ik Saskia naar school had gebracht heb ik gauw gedoucht en ben naar de Metro gelopen. Daar kocht ik een Smartrip kaart, een plastic kaart, waar je geld op kunt blijven storten en die voor de Metro en bussen werkt. Veel handiger dan het geijkte papieren kaartje!

Op het perron stonden al heel wat mensen te wachten, het is deze week National Cherry Blossom Festival en dat trekt duizenden toeristen naar de stad. Vooral op een mooie dag als vandaag werd het flink druk.

Bij het Smithsonian station stapte ik uit en schuifelde met de menigte de roltrap op. Gelukkig is de Mall daarna enorm en heb je toch niet het gevoel hutje mutje te lopen.

Ik maakte mijn fototoestel klaar en stevende op het Tidal Basin af. Rond dit meertje staan honderden Japanse kersenbomen, die ieder jaar weer uitbundig bloeien. Het hoogtepunt van de bloei wordt dit weekend voorspeld, maar het was vandaag al een prachtig gezicht.

Kersenbloesem

Al foto's nemend liep ik rond het hele Basin, langs het FDR Memorial en het Jefferson Memorial, waar Aziatische dansen getoond werden. Intussen werd me door allerlei Japanse mensen telkens gevraagd of ik een foto voor hen kon nemen. Kennelijk zag ik er erg betrouwbaar uit. Hopelijk zijn hun kiekjes allemaal gelukt.

Washington Monument met bloesem


Vanaf het niet zo bekende George Mason Memorial

Voor ik het wist was het kwart over twaalf en om 1 uur had ik met Rick afgesproken bij een restaurant dichtbij het Convention Center. Dat ligt een heel eind van het Tidal Basin af, dus ik heb er goed de pas in moeten zetten. Ik heb me voorgenomen volgende week tenminste nog een dag naar de stad te gaan, want ik had gehoopt ook nog ergens even te zitten en al het moois in me op te nemen, maar daar had ik geen tijd voor.

Via de groene grasvelden van de Mall, waar groepjes zakenlui in hun overhemd en nette broek een football naar elkaar gooiden en een stel kinderen aan het vliegeren was, ging ik bij het Natural History Museum de drukte van de stad in.

Football gooien op de Mall

Het was vandaag lawaaierig, overal getoeter, sirenes en motoren, die opgevoerd waren. De straatmuzikanten kwamen er bijna niet bovenuit.

Onderweg steek ik de brede Pennsylvania Avenue over, waar ook de president aan woont. De avenues, allemaal genoemd naar staten, doorklieven de netjes gealfabetiseerde en genummerde straten.

Pennsylvania Avenue
Het is over het algemeen heel makkelijk de weg te vinden in Washington, zoals in veel andere steden in de VS. De stad is verdeeld in vier kwadranten, NW (Northwest), SW (Southwest), NE (Northeast) en SE (Southeast), de geletterde straten lopen van oost naar west en de genummerde straten van noord naar zuid. Maar dan zijn er die vervelende avenues, die als spaken door de stad lopen en roet in het eten gooien!

9th Street, Washington DC

Gehaast liep de lunch menigte langs me heen, vrouwen met nette kleding aan met witte sportschoenen eronder, tenslotte kun je op hoge hakken niet zo snel lopen en sommigen krijgen slechts een half uurtje voor lunch.

Op de hoek van 7th en G streets vond ik het restaurant, waar Rick en ik hadden afgesproken, Zaytinya. Het zag er erg modern uit en bleek dat bij binnenkomst ook te zijn. Er wordt Mediterranees voedsel geserveerd met kleine porties, "Mezze" genoemd. Daarvan bestelt ieder twee of drie en deelt dan. Het smaakte allemaal voortreffelijk! We gaan er zeker nog eens op een "date" heen.

Onze lunchspot

Na het eten liep ik met Rick terug naar het Convention Center en spraken we af, dat ik om kwart voor vier terug zou komen en zou wachten tot hij klaar was in de Lobby van het Renaissance hotel.

Bij Penn Camera kocht ik een telelens voor mijn Canon 10D camera. Die zal ons ook op onze reis naar Yellowstone goed van pas komen.

Daarna zette ik mijn wandeling voort en liep naar het Capitool. Terwijl ik daar zo in de warmte liep (ik was veel te warm gekleed in een zwarte lange broek en zwart t-shirt met driekwart mouwen) beving me opeens een heel gelukkig gevoel! Hier liep ik toch maar in de straten van de hoofdstad van de Verenigde Staten. En het is zo'n mooie stad, overal standbeelden, interessante architectuur en al die bloeiende bomen!

Bij het Capitool liep ik door de tuinen, waar de magnolia's en forsythia's enthousiast bloeiden. Groepen schoolkinderen wachtten om naar binnen te gaan voor hun rondleiding, maar de kaartjes voor gewone toeristen waren voor de dag vergeven.

Via de ultramoderne oostelijke vleugel van de National Gallery of Art en de klassieke westelijke vleugel van dat museum liep ik de Mall weer op. Ik had nog gehoopt naar de orchideeën tentoonstelling in het Natural History Museum te gaan, maar de tijd ontbrak helaas. Weer een reden om terug te gaan (dat en de Rembrandt en Toulouse Lautrec tentoonstellingen in de National Galleries of Art).

Tussen de twee National Gallery of Art gebouwen

Naast het klassieke National Gallery of Art gebouw ligt een beeldentuin met daarin een enorme vijver met fonteinen. Een aantal mensen zochten er verkoeling door aan de rand te zitten met hun voeten in het water. Dat leek mij ook wel wat en ik besloot mezelf tien minuten genieten te gunnen. Ik had een Margriet meegenomen om in de Metro te lezen. Die pakte ik, deed mijn sandalen uit en voelde me helemaal een met de Washingtonians (hoewel ik betwijfel of ze dat waren, aan de ene kant zat een Afrikaanse familie met vrouw in traditionele dracht en aan de andere een Indiaase familie met vrouw in traditionele dracht). Waar ik zat keek ik recht op het mooie gebouw van de National Archives.

Grappig genoeg dacht ik terug aan een vorige keer, dat ik met mijn voeten in het water zat en zo overweldigd was door alles wat ik zag. Dat was vlak bij Bryce Canyon. Natuurlijk een heel andere omgeving, maar toen voelde ik me ook zo in de zevende hemel. Wat zijn we toch bevoorrecht, dat we zoveel mooie plekjes te zien krijgen!

Veel te gauw was het tijd om terug te keren naar de realiteit en ik liep gauw terug naar het Renaissance hotel. Een dag naar Washington is altijd net een mini-vakantie. Zoveel mensen om je heen zijn ook op vakantie daar, dan krijg je dat gevoel vanzelf.

Via de HOV banen van I-66 (waar op bepaalde uren van de dag alleen auto's met meer dan 2 personen op mogen) waren we binnen de kortste keren weer thuis.

Gelukkig is het voor mij nog niet uit met de pret, want vanavond gaan Wendy, mijn buurvrouw, en ik uit eten bij Sweet Ginger. Haar man is een "meat and potatoes guy" en dus kan ze niet wachten met mij sushi te gaan eten. En ik ga maar al te graag mee!

Interessant dagje

Rick moest vanochtend al om half zeven de deur uit om op de FOSE beurs in Washington te werken. Het was stralend weer en Kai en Katja gingen met gemak op tijd naar school. Saskia at haar Special K en we maakten haar een pizza bagel voor lunch (in haar gigantische lunchbox).

Toen ik thuiskwam na haar naar school te hebben gewandeld zag ik de lunchbox nog in de keuken staan. Ik heb gauw de fiets gepakt en mocht hem bij haar in de klas gaan bezorgen. Een blij meisje nam hem in ontvangst, ze had me net opgebeld en was verbaasd, dat ik zo snel al aan haar verzoek had voldaan.

Het was zulk prachtig weer, dat ik het zonde vond achter het autostuur te gaan zitten. Ik moest naar de bank en het postkantoor, beiden aan de hoofdstraat in Vienna. Ik besloot ouderwets Nederlands de fiets te nemen. Heerlijk! Bij het postkantoor lachte een mevrouw me breeduit toe en zei "Heerlijke dag om te fietsen!"
Nou, inderdaad, dat kon ik alleen maar beamen.

Onze bank
Dat fietsen en wandelen populairder wordt kun je zien aan het feit, dat er nu overal voetgangerslichten zijn geinstalleerd. Die vertellen je precies hoeveel seconden je hebt om over te steken en sommigen maken geluiden voor de blinden.

Toen ik thuiskwam gilde de garage gewoon om opruimen. Wij dragen binnenshuis geen schoenen, dus is de garage de schoenenkast voor iedereen. Dat loopt nogal uit de hand, want op een gegeven moment struikel je over de sneakers (sportschoenen), flip flops (slippers) en gewone schoenen. Ik heb dus eens lekker puin geruimd en een zak vol te kleine schoenen gevuld.

Gisteren was ik al met Saskia door haar kasten gegaan en had een zak met te kleine kleding gevuld en vanochtend heb ik in mijn kast huisgehouden. Vandaag kwamen mijn (Spaans sprekende Zuid-Amerikaanse) schoonmaaksters ook en ik vroeg hen of ze interesse hadden in de kleding.

Nu spreek ik een paar woorden Spaans en zij helemaal geen Engels, dus het lukte me niet het uit te leggen (zo frustrerend, ik moet echt Spaans leren!). Zij belden hun hoofdkantoor en die dachten, dat ik niet meer wilde, dat ze schoonmaakten. Nee, nee, nee! (of beter, no, no, no!). Uiteindelijk heb ik het duidelijk gemaakt en waren ze maar al te blij met de drie zakken, ik heb wel vijf keer "gracias" gehoord. Jeetje, dat maakt, dat ik het hele huis wel wil leegmaken om aan hun familieleden te schenken! Fijn, dat het nu allemaal goed terecht komt!

Om half een was ik bij Christine voor een lange wandeling. Zij heeft gisteren een positief antwoord van een uitgeverij gekregen over de roman, die ze heeft geschreven en nu werkt ze hard aan de volgende fase. Voor ik het weet staan de boeken van mijn beste vriendin naast die van Danielle Steel!

We hadden ongeveer een uur om te lopen, voor ik naar mijn afspraak met de oogarts moest. We liepen langs hun vijver en daar lagen de schildpadden weer lekker in het zonnetje, een zeker teken van de lente! Ook de Canadese ganzen waren ruim aanwezig en we moesten regelmatig luidruchtig zijn om ze weg te jagen, want ze versperren je zo de weg! Die dieren kunnen echt gemeen worden.

Op ons pad lagen stukjes dierenhuid, van welk dier was moeilijk te zien. Maar opeens zagen we een bald eagle (de adelaar, die de "Amerikaanse" vogel is) overvliegen, het was dus wel duidelijk, wie zich te goed had gedaan aan wie er in die huid leefde!

Precies op tijd liep ik de wachtkamer van de oogarts binnen. Ik draag gas doorlatende harde contactlenzen, wat heel ongewoon is hier in de VS. De meesten hebben zachte lenzen. Vandaag moest ik een vol onderzoek ondergaan, zoals iedere twee jaar moet.

Terwijl ik daar zat te lezen kwam er een gezin binnen om de kinderoogarts te bezoeken. De moeder kon bijna niet lopen, zo zwaar was ze. Zo zwaar, dat ze Muu-muu's draagt, want er zijn geen andere kleren voor haar, en denk nu niet, dat ik dikke mensen veroordeel, maar het valt gewoon op. Helaas waren drie van haar vier kinderen al ontzettend dik. Nu heb ik (behalve Kai) geen superslanke kinderen, dus als ik "ontzettend dik" zeg, bedoel ik ongezond dik. Deze kinderen leken op mini-Michelin mannetjes. Zo zielig! Maar eentje van hen had heel gewoon gewicht. En dat zet me dan aan het denken. Waarom zijn drie kinderen veel te zwaar en eentje niet? Het is allemaal niet zo eenvoudig als dieet, vrees ik.

Al gauw was ik aan de beurt en werden mijn pupillen vergroot, helemaal niet leuk! Vooral omdat ik niets meer kon lezen tijdens de 15 minuten, dat ik daarna moest wachten en de zon buiten maakte me bijna blind. Gelukkig zijn mijn ogen helemaal gezond.

Bij thuiskomst vond ik alle kinderen klaar op bovenop me te springen. Saskia wilde bij een vriendinnetje spelen, prima, ik liet haar er zelfs alleen heen fietsen, oh wat voelde ze zich groot!

Kai wilde bij de kreek gaan spelen met zijn vriendje Tyler en in de tussentijd belde Katja, dat het toilet bij onze overburen aan het overlopen was. Precies waar ik op wachtte, niet dus!

Nadat ik Kai op zijn hart had gedrukt zijn jongere zusje om 5 uur te halen begaf ik me naar de buren. Dan realiseer je je pas hoe groot de huizen hier zijn, als er een overstroming is! Arme Katja schaamde zich dood! Ik maakte de wc die was overgelopen schoon en een verdieping lager, de wc waarop het water van de wc die was overgelopen stroomde. En nog een verdieping lager, in de basement, de liters water, die van die beide wc's hun weg naar de laagste verdieping vonden.

Nog nooit ben ik zo blij geweest, dat we iedere vakantie weer vele baddoeken meeslepen! Ze zijn vandaag allemaal gebruikt!

Ook dankbaar was ik voor het droge warme weer vandaag en de weersvoorspellingen voor morgen, die nog warmere temperaturen inhouden. Want al hun spullen liggen in het gras om te drogen.

Eindelijk, eindelijk kwam Rick thuis en Paul, Leah's vader. Met hen heb ik de schade nog eens goed bekeken en we hebben beloofd te betalen wat er gedaan moet worden. We hebben op het moment een heel berouwvolle Katja hier. Hopelijk valt het allemaal mee! Maar het is niet iets, wat je je buren aan wilt doen!

Vandaag vond ik op Google een sateliet foto van onze straat, hier kun je zien hoe het er allemaal vanuit de lucht uitziet.

...And they go shopping some more

Oh, jee, het zomertijd uur zorgde vanochtend voor problemen! Gelukkig werkte Katja's wekker goed, want Rick en ik werden met schrik pas om kwart voor zeven wakker! Kai heeft gelukkig weinig tijd nodig om zich klaar te maken voor school, want hij had precies 10 minuten!

Net op tijd kregen we Saskia naar school, die vandaag eindelijk had besloten haar eigen lunch mee te nemen (hoera!). Gisteren hebben we bij de Safeway gezonde dingen gekocht, zoals fruit, waar ze van houdt en rauwe worteltjes met (low fat) ranch dip. Samen met een boterham met pindakaas een lekkere lunch. De lunches op school zijn zogenaamd door dietisten samengesteld, maar veel vertrouwen heb ik daar niet in.

De twee oudsten nemen al heel lang hun eigen lunch mee, maar Saskia is een zeer moeilijke eetster. Maar goed voorbeeld doet goed volgen en haar vriendinnetjes nemen kennelijk lunches mee, die zij ook lekker vindt.

Vanwege het einde van het schooljaar zijn er geen lunchtrommeltjes of zakken meer te verkrijgen, dus koos Saskia gisteren een enorme "lunchbox" uit, een mini coolboxje. Grappig was het haar met dat ding naar school te zien lopen en kinderen hadden er wel wat van gezegd, maar het kon haar niets schelen en vanavond maakte ze zelfs helemaal haar eigen lunch voor morgen klaar. Wow, peer pressure is soms zo slecht nog niet!

Christine kwam hierheen voor een lekkere lange wandeling in het lekker warme weer. We hadden elkaar heel wat te vertellen na twee weken vakantie (wij eerst naar Colorado en zij zaten vorige week in Orlando).

Maandag is een korte dag voor Saskia en om 1 uur is ze alweer thuis. We deden gauw een groot deel van haar huiswerk en daarna nam ik haar op de beloofde shopping trip om lente/zomer kleren te kopen.

Als eerste gingen we naar Old Navy, want hun bermuda's staan haar erg leuk en de capri's ook. Mijn kleine miss heeft een zeer bepaalde smaak en ik ben blij, dat ik gisteren niet aan de verleiding heb toegegeven om dingen voor haar te kopen, want die werden vandaag niet goedgekeurd!

Na voor een aantal dingen geslaagd te zijn, gingen we naar de Limited Too, de populaire winkel voor trendy preteens (en de prijzen zijn er naar!). Ik had $100 in coupons, die tussen eind maart en midden april besteed moesten worden, dus vooruit dan maar. We zijn er zeer goed geslaagd en Saskia is kwa kleding klaar voor de zomer!

Zomers was het vandaag bijna! Er was geen wolkje aan de lucht en behalve een fris windje was het heerlijk weer. Ik heb voor het huis zitten lezen en ben zowaar verbrand. Tijd om de kinderen iedere dag met zonnebrandcreme in te smeren!

Vanavond hebben we barbecue kip uit de crockpot gegeten met puree en erwtjes en worteltjes, een bijna Nederlandse maaltijd, dus.

Toen Saskia en ik vanmiddag terugkwamen van de mall hoorden we een stukje over Nederland. Het bleek, dat in de twee jaar, dat homohuwelijken legaal zijn daar, slechts een procent daarvan in scheiding was uitgelopen. Nu vind ik het altijd leuk om Nederland in ons nieuws te horen (vooral als het niet om een moord gaat!), maar dit zette me toch aan het denken. Want wat zegt het nou helemaal? Misschien alleen, dat het niet veel verschil maakt of het een hetero of homohuwelijk is.

Lente is niet officieel tot het baseball seizoen begint, hier in de VS. Vandaag speelde onze nieuwe trots, de DC Nationals, hun eerste officiele wedstrijd. Helaas verloren ze van Philadelphia, maar de baseball koorts is terug in Washington!

Vanavond zendt NBC de geschiedenis achter de immens populaire serie "Mork and Mindy" uit en daarbij ook het begin van de roem van Robin Williams. Erg leuk!

Inmiddels heb ik ook mijn foto's van onze Colorado reis online staan hier en hier.

The tough go shopping...

Brrr, harde wind en een bewolkte lucht en een temperatuur van 11 graden, de laatste (laten we het hopen) winterdag, vandaag. En vannacht gingen we een uur vooruit, dus leven we nu ook in de zomertijd. Vanaf morgen mogen de warme temperaturen dus beginnen!

Rick stond met een prima humeur op en bood aan voor iedereen een ontbijtje te gaan halen bij McDonald's. Nu vind ik op zijn tijd hun Egg McMuffin heerlijk, vooral zoals hij bij "onze" Mickey D's wordt gemaakt, want het ei is dan niet helemaal doorkookt en de Canadian bacon heeft geen harde stukjes. Heel erg lekker was het weer!

Als het weer slecht is, is het wel erg fijn, dat ook op zondag vrijwel alle winkels open zijn. Saskia had om 1 uur een verjaarspartijtje en we hadden nog geen cadeautje. Voor de kerken uitlieten (rond 11 uur wordt het overal druk) gingen we dus gauw naar Michael's en zochten een knutselwerkje uit.

Alle zijden bloemen bij Michael's

Alle knutsel gangen

Saskia probeert een keuze te maken

Nadat we iets om dreamcatchers mee te maken hadden uitgekozen reden we de (enorme) parkeerplaats over om dichter bij Safeway te parkeren. Deze Safeway had vrijdag zijn "grand opening" en schijnt de grootste aan de oostkust te zijn. Natuurlijk waren we flink nieuwsgierig en brachten er met gemak een uur door! De werknemers zijn duidelijk blij er te zijn en we konden verscheidene lekkere dingen proeven tijdens het shoppen. Deze winkel ligt heel dicht bij ons huis, bovendien is er een vestiging van onze bank in te vinden, heel handig dus! Rick vond me heel on-ethisch, maar ik heb een heel stel foto's genomen.

De enorme facade van de Safeway

De bloemen en vruchtenafdeling

Slechts een gedeelte van de geraspte kaas afdeling

Saskia kiest yogurtjes uit

Een van de gangen met vrieskasten

Eentiende van de inhoud van de vrieskasten

Een delicatesse voor sommigen (walg!)

Een gedeelte van het rundvlees

Ongeveer de helft van de keuze aan spaghetti sauzen!

Na een snelle lunch en nadat we Saskia bij haar verjaarspartijtje hadden afgezet, gingen de tieners en ik op zoek naar lentekleren. Ze hadden gisteren van hun oom en tante in Canada cadeaubonnen voor Old Navy gekregen, dus dat was onze eerste stop. We slaagden er goed, Kai met drie polo's en twee shorts, Katja met capri's en slippers. Ook voor Saskia en mijn kleine neefje en nichtje slaagden we goed en de uiteindelijke rekening was zeer redelijk (Kai's polo's kostten bijvoorbeeld $12,50, dat is toch niets?).

Old Navy ligt een paar minuten van Fair Oaks Mall af en het was vrij makkelijk voor de kinderen om me te overtuigen daar ook heen te gaan.

Als eerste stopten we bij PacSun. Hoewel de nieuwigheid wel een beetje van deze winkel af is (gelukkig, want ze zijn flink prijzig!) wilde Kai toch dolgraag nieuwe schoenen van DC, hier te vinden. Terwijl ik in de rij stond, drukte een vrouw een coupon in mijn handen voor $25 korting, zeggend, dat het eruit zag alsof ik die wel kon gebruiken! Nou, zeker! Ik was haar zeer dankbaar!

Tot slot slaagde Katja goed bij American Eagle, met een heel leuk bloesje, capri broek en een aantal t-shirts. We hadden inmiddels dorst gekregen, dus sloten we onze shopping trip af met smoothies van Mr. Smoothie. Hartstikke leuk om met mijn tieners te winkelen (hoewel flink duur!) en ik vind het ook heel leuk te zien hoe ze elkaar kleding advies geven.

Na een nieuwe Desperate Housewives zijn we klaar voor bed en een nieuwe werkweek!

April Fool's en de zondvloed!

Het is mijn dag niet vandaag! Heb ik net twee uur besteed aan het schrijven van mijn blog over gisteren (met interrupties, dat wel), besluit mijn computer zichzelf af te sluiten. Dom als ik ben had ik het nergens opgeslagen en kan ik nu dus opnieuw beginnen.

Maar ach, vandaag zijn we toch complete couch potatoes, de zondvloed is buiten aan de gang en de weer "alerts" vliegen ons om de oren. We hebben al flood watches, flood warnings en een severe thunderstorm warning gehad. En terecht, want niet alleen is het woord "regen" te vriendelijk voor de bakken water, die naar beneden komen zetten, maar horen en zien verging ons tijdens het onweer. Katja dacht zelfs, dat er een aardbeving was en stond van angst vroeger dan gewoonlijk op. Ik heb te doen met Christine en Chuck, die met dit weer uit Orlando komen terugvliegen.

Maar laat ik mijn relaas over gisteren weer oppakken. De dag begon luidruchtig, want om half zeven ging ons alarm af. Katja had per ongeluk de deur naar buiten geopend, zonder het alarm af te zetten.

Nu gebeurt dat wel vaker, maar dan belt de alarmcentrale om ons paswoord te vragen. Gisteren ging echter de telefoon niet en door het vroege uur vergaten we het voorval. Ongeveer een kwartier later werd er aan de deur gebeld en er keihard op gebonsd. We schrokken ons lam! Het bleek de Vienna politie te zijn, die door de alarmcentrale was gebeld. Onze telefoon lag ergens in huis van de haak en daarom hadden ze ons niet kunnen bellen. De politieagent vertrok weer, toen hij zeker was, dat er niets aan de hand was.

Waarom hij zo moest bonzen zal voor altijd een raadsel zijn. Het lijkt me niet, dat een eventuele misdadiger de deur sneller zou openen als er op gebonkt wordt! Nu moet ik maandag de centrale opbellen, want als het goed is hebben ze onze mobiele nummers ook en die hebben ze om duistere redenen niet gebeld. In ieder geval waren we allemaal lekker vroeg klaar wakker!

Gisteren schreef ik al over de 1 april grap, die Saskia en ik met Rick wilden uithalen. Toen hij onder de douche stond, heb ik een programmaatje op zijn computer gezet, dat zijn scherm onleesbaar maakte. Die vond ik nog het meest geloofwaardig, omdat een van onze laptops dat probleem echt heeft.

Omdat Saskia geloofwaardiger is dan ik, liet ik haar hem het "slechte" nieuws brengen. Ze speelt weleens op zijn PC, dus het kon heel goed, dat zij het ontdekte. Hij vloog er helemaal in! Natuurlijk tot grote hilariteit van Sas, die haar lach niet kon inhouden.

Voor de verandering werd ik dit jaar als enige niet voor de gek gehouden. Rick was goed op dreef met de 1 april grappen, dus ik vond het wel mooi, dat wij hem ook te pakken hadden gekregen.

Hij begon al bij het opstaan met Katja, door haar te zeggen, dat we besloten hadden vanochtend vroeg naar de Shenandoah te gaan vanwege het mooie weer (een nog grotere grap als je het weer van vandaag bekijkt!). Nu is Katja allergisch voor vroeg opstaan op het weekend en de verwachte storm van protest kwam dan ook goed los. Gelukkig kon ze er zelf ook smakelijk om lachen, dat ze zo beet was genomen!

Saskia kwam er genadig af. Die probeerde hij wijs te maken, dat onze kat Snickers (mannetje) zwanger is. Het duurde niet lang voor ze doorhad, dat dat sowieso een natuurlijk wonder zou zijn!

Maar de grap voor Kai sloeg alles. Rick stuurde me een email met deze link en vroeg me het scherm aan Kai te laten zien. Die speelde toevallig met zijn vriendje Tyler hier beneden en ik heb hem heel serieus gezegd, dat ik zijn naam bij de MSN search pagina had ingevoerd en zie eens wat er allemaal tevoorschijn kwam. De jongens waren helemaal gefascineerd! Hoe konden al die pagina's zoveel over Kai's leven weten? Uiteindelijk klikten ze op een link en werd de waarheid duidelijk. Echt heel leuk! Je kunt voor iedereen eigen searches maken op deze site.

Het was gisteren in tegenstelling tot vandaag heerlijk weer en dus moest ik natuurlijk zoveel mogelijk buiten zijn. Als eerste hebben Kirsten en ik anderhalf uur gerend. Zij zijn net een weekje (met allerlei vliegtoestanden met SAS, waardoor ze een dag minder hadden) op en neer naar Denemarken geweest.

Prille lente



We bespraken onder anderen hoe moeilijk het is in zo'n korte tijd alle familie en kennissen te bezoeken en hoe je toch altijd weer iemand voor het hoofd stoot als je ze niet bezoekt. Zij heeft het geluk, dat haar moeder een grote bijeenkomst organiseert als ze er zijn, waardoor ze heel veel van de familie in een keer te zien krijgen.

Als wij in november inderdaad naar Nederland gaan en een huisje huren, wil ik ook zoiets proberen. Het probleem is, dat zoiets wel in het weekend moet en we zullen waarschijnlijk op zaterdag aankomen en de zaterdag daarop weer vertrekken. Maar ja, wie dan leeft, wie dan zorgt! Eerst maar eens zeker zijn, dat we ueberhaupt kunnen gaan.

Een "bloem" van een van de soorten maple bomen

Na mijn soepje voor de lunch moest ik erop uit om een verjaarscadeautje en kaart voor Kai's vriendje te kopen. Die had gisteravond zijn verjaars(logeer)partij, Kai ligt nu nog uit te slapen daarvan! Op deze preteen leeftijd zijn cadeaubonnen van onder anderen EBGames erg populair.

Verder heb ik een huwelijksaankondiging ontvangen van een neef van mij. Ik ken hem nauwelijks, maar vond toch, dat we iets moesten sturen. Het moeilijke is iets lichts en toch origineels te vinden. Het versturen van zwaardere dingen is namelijk idioot duur, voor je het weet ben je $25 kwijt aan verzendkosten!

Nu herinnerde ik me, dat de "Welcome" vlaggetjes, die we hier in de tuin hebben hangen, wel iets heel Amerikaans zijn. En Michael's heeft daar een leuke keuze in.

De "Welcome" vlaggetjes voor ons huis

Dus pakte ik heel Nederlands de fiets en fietste, dit keer zonder helm (ik voelde de blikken van mijn medefietsers, die allemaal heel verantwoordelijk behelmd waren), want ik had net mijn haar gedaan, naar de hoofdstraat van Vienna.

Bij het winkelcentrumpje, waar EBGames is, zijn ook een paar terrasjes, waar iedereen gezellig buiten zat te kletsen. Ik gunde mezelf dit keer geen Starbucks pauze en fietste gauw door naar Michael's en CVS (voor de kaarten).

De Michael's in Vienna


De CVS in hetzelfde winkelcentrum

Bij de CVS zag ik een oude mevrouw naast haar looprekje op de grond zitten. Ik vroeg haar of ze hulp nodig had, maar ze bleek op haar gratis taxi te wachten, die door de manager van CVS was gebeld (waarom die manager haar geen stoel aanbood weet ik niet, ik vond het een vreemd gezicht, zo iemand op de grond!). Ze vond de aanspraak kennelijk wel gezellig, want ik kreeg een heel verhaal te horen, hoe goed Medicare was (staatsverzekering voor ouderen van dagen), dat ze zo'n taxirit vergoeden en dat ze zo nog eens onder de mensen komt.

Terwijl we aan het kletsen waren (ik was maar naast haar gaan zitten en inmiddels hadden een paar andere klanten zich ook in het gesprek gemengd, want we vielen nogal op, daar op de grond) kwam de taxi. De chauffeur hielp de dame hoffelijk op en schuifelde met haar naar de wachtende auto. Ze leek de koningin wel, al wuivend naar al haar nieuwe vrienden zeeg ze neer in de taxi. En wij stonden er als een fanclub al zwaaiend bij. Kostelijk!

Zowel Kai als Saskia ging gisteravond uit logeren en Katja ging met Leah naar de mall. Nadat we om 8 uur Saskia hadden weggebracht, maakten Rick en ik van deze onverwachte "date" gebruik om naar McCormick and Schmick te gaan. Hij had zin in een steak en ik ben dol op hun rauwe oesters. Als hoofdgerecht bestelde ik de op Japanse manier klaargemaakte bijna rauwe tonijn. Rick plaagde me met mijn voorspelbaarheid, maar ik ben nu eenmaal dol op rauwe vis, what can I say?

Ons oestervoorgerecht

Helaas was mijn favoriete dessert daar, de berry cobbler, uitverkocht en kozen Rick en ik een sundae om samen te delen. Jammer genoeg kwam die vrijwel helemaal gesmolten aan (onze serveerder was niet een van de snelsten) en werd na onze klacht daarover netjes van de rekening gehaald.

Inmiddels waren de beloofde "downpours" buiten gearriveerd en stortregende het. Dit restaurant heeft valet parkeren en de valets renden af en aan met autosleutels en paraplu's om hun klanten zo droog mogelijk weg te laten komen.

We wachten samen met nog wat oudere stellen bij de ingang van het restaurant. Een van de mannen had een shirt aan, waarvoor je een zonnebril op moet zetten om ernaar te kijken. Rick fluisterde me in het Nederlands toe, dat hij ook zoiets wil hebben. Ik kon een giechel maar net onderdrukken! Soms is zo'n geheimtaal heel handig.

En nu kijken we naar de Spelling Bee op tv. Dit is een competitie waarbij schoolkinderen allerlei woorden moeten spellen en bij het misspellen van een woord uitgeschakeld worden. Degene, die uiteindelijk overblijft, na alles correct gespeld te hebben blijft over. Dit is heel goed voor onze kinderen, want de woorden zijn vrij moeilijk, dus leren zij er ook nieuwe vocabulaire bij. Van deze spelling bee gaat de winnaar naar de Nationale "Bee" in juni.