Sneeuwdag en Glamour shots

5:24 zie ik op mijn alarmklok, als ik groggy wakker word uit een fijne droom door een hard gefluisterd "Mammie!". Waarom realiseren kinderen zich niet, dat ouders ook gewoon willen blijven slapen? Katja is voor dag en dauw op om uit te vinden, dat de scholen vandaag gesloten zijn. Zij en haar broer (die ze vervolgens op de hoogte stelt) en Saskia snurken verder, maar ik ben wakker. Ik heb het warm (hoe kan dat nou, het vriest -15 buiten en er is geen verwarming aan!) en woel en denk en dat laatste is nooit goed.

Tot kwart over acht houd ik het uit. Dan belt mijn zusje op en sta ik op. Het ziet er buiten idyllisch uit. Zes centimeter heel droge sneeuw is vannacht gevallen, maar nu is de lucht weer staalblauw. En koud, dat het is! Min tien en straffe wind, brrr!! De open haard gaat meteen aan!

In gebieden noordelijker dan het onze zouden ze met 6 centimeter nooit sneeuwvrij krijgen. Maar hier spelen twee factoren mee: 1. het sneeuwt niet zo vaak, dus wordt er weinig geld in de budgets gestopt voor het schoonmaken van de straten (vooral in de woonbuurten). Zes centimeter sneeuw en min tien temperatuur maakt alles glad, vooral voor kinderen, die al om half zeven bij de schoolbusstop moeten staan. 2. Dit is een heel heuvelachtig gebied. Schoolbussen op gladde straten, die steil aflopen zijn geen veilig vervoer.


Dit is Cosmo's eerste pak sneeuw en dus gaan we er lekker in spelen in de achtertuin. Ik maak honderdduizend foto's en sommigen zijn nog gelukt ook. Wat een heerlijk beest is het! Dat snuitje met sneeuw erop is kostelijk!





Na het spelen lijn ik hem aan zijn lange riem en ga de oprit en stoep schoonvegen. De vrouw van Saskia's pianoleraar komt net langs wandelen met haar twee Shelties. Ze bewondert Cosmo uitgebreid, ze heeft wel wat kennis van dit soort honden en prijst zijn kleuring de hemel in. Cosmo speelt intussen met Mosely, de jongste Sheltie.


Lekker in de sneeuw!





Let op de sneeuw op zijn neusje (en hij is vandaag 12 weken oud!)



Gauw maak ik de paden schoon, want ik moet de douche in, de tijd dringt alweer. Om elf uur loop ik binnen bij mijn tandarts. Zoals in voorgaande blogs besproken niet het kleine buurt tandartsenpraktijkje.

Vandaag heeft mijn bezoek niets met mijn tanden te maken (gelukkig!). Ik kom er voor "glamour shots". Eerst word ik opgemaakt en dan worden er foto's gemaakt, waarvan er een op poster grootte aan hun muur zal komen te hangen.

Van tevoren werd me gezegd geen make up op te doen en mijn haar enkel te wassen. Ik moest een v-hals trui dragen en mocht mijn eigen juwelen uitkiezen. Nu heb ik blauwgroene ogen, volgens veel mensen, en turquoise of blauwgroene kleren staan me het best. Ik draag dus mijn fel turquoise trui en de turquoise juwelen, die Rick me in Jackson, Wyoming, gaf. Over die accessoires krijg ik altijd veel complimenten.

Zo ook vandaag, het ensemble wordt helemaal goedgekeurd. De dame, die mijn make up en haar doet, is make up artist geweest voor een van de grote modellenbureaus in Los Angeles (ik ben de naam vergeten, maar hij was me bekend). Ze is Japans-Amerikaans en we hebben een interessant gesprek over tweetaligheid. Ze werkt bijna twee uur lang aan mijn make up en haar en ik herken mezelf nauwelijks terug!

Mijn make up is zwaar, iets, waar ik zelf nooit voor zou kiezen, maar voor portretten is het wel goed. Ik word een kamertje in geloodst en op een stoel gezet, een zwart kleed als achtergrond.

Joey, die ook de vrouw van de tandarts is, maakt de foto's. De verlichting gebeurt achter witte paraplu's en met een zilverkleurig tafeltje. Ze heeft cursussen gevolgd en training gehad van een portretfotograaf. Ze doet het erg goed, gaat op laddertjes staan en vertelt mij, hoe mijn hoofd te houden.

Na zo'n twintigtal foto's gaan we kijken, welke gelukt zijn. Eerlijk gezegd vind ik de meeste goed gelukt, heel ongewoon voor mij, want ik houd er helemaal niet van op de foto te gaan! Met moeite kiezen we er twee poses uit. Eentje zal binnenkort op poster grootte in hun wachtkamer hangen, een vreemd idee!


De favoriete poses



Pas om half twee verlaat ik hun kantoor. Ik verga van de honger, maar moet eerst nog even naar Giant. Daar neem ik foto's van de bloemkolen voor een opdracht van een van de fotografie lijsten. Mensen kijken me heel vreemd aan, maar ja, wij houden nu eenmaal niet van bloemkool, dus dit is de enige manier.

Saskia heeft ook een "protractor" nodig (geen idee hoe dat ding in het Nederlands heet) en ik cash. De man, die mij gewoonlijk helpt met inpakken (en altijd complimentjes maakt over hoe goed ik eruit zie), weet niet, wat hij van mijn make up moet denken. "You look like you're ready to go to work", zegt hij. "Work" zou dan wel een theaterproductie of zo zijn, hi hi.

Thuis schrikken de kinderen ook van mijn verschijning. Ze weten niet of ze het mooi of eng moeten vinden. Het is echt een soort schminken, dus helemaal niet geschikt voor dagelijks gebruik. Als studente heb ik wat modellenwerk gedaan en toen werd ik ook zo opgemaakt. Dit bracht me dus een (kuch) 25 jaar terug!

In ieder geval was het een leuke ervaring en het zal gek zijn mezelf daar levensgroot te zien hangen, als ik er weer kom voor een controle. Zelf krijg ik er twee 8X10s en twee 5X7's uit. Toch leuk!

De rest van de middag plant ik mezelf op een stoel en laat de kinderen alles doen. Mijn kuit doet namelijk scherp pijn bij iedere beweging. Hopelijk helpt wat rust!

Morgen zullen we er hoogstwaarschijnlijk aan moeten geloven: op tijd opstaan! Wat een geluk deze week, iedere ochtend tot dusver langer kunnen blijven liggen. Rick belde net op, hij mist ons erg. Ook het sneeuwweer mist hij, in Seattle regent het. Nog twee nachtjes!

Warm!

Kom, dacht ik, ik geef dit blog eens een titel, die ik graag zou willen schrijven. Hoewel ik op dit moment wel lekker warm ben, de verwarming staat hoog en de open haard staat aan en ik heb een deken over me heen. Mijn spieren hebben dat heel hard nodig!

We hoeven vanochtend niet vroeg op te staan, want bij de high school kunnen we vanmorgen met de leraren gaan praten. Nu heb ik aan dit formaat "conferenties" al altijd een grote hekel. Je staat in de rij met tien andere ouders, terwijl een ouder vindt, dat zijn Johnny echt wel meer dan de vijf minuten, die ervoor staan, van de leraar verdient.

Op het moment voel ik me zo slecht, dat langer dan vijf minuten staan me duizelig maakt (lopen kan ik daarentegen eindeloos). Daar komt nog bij, dat het bij het opstaan -15 is en er een straffe wind staat. De "wind chill advisory" van gisteren is er weer.

Gewoonlijk ga ik getrouw naar dit soort bijeenkomsten, maar dit keer moeten de leraren het zonder mij doen (zij zullen me niet missen). Hopelijk vinden Kai en Katja dit verzuim niet iets om zich eeuwig te herinneren, want het lukt me gewoon niet om daar te gaan staan wachten.

Gauw rij ik Saskia naar school en wacht dan thuis, tot ik Kai (Katja gaat met Leah mee) ook kan rijden. Met dit weer en Kai's gebrek aan winterjas kan hij niet in wat als -25 voelt op de schoolbus wachten!

Als ik met Cosmo (die we aan de auto willen wennen) weer thuiskom zie ik een email van Christine, Chuck heeft het gevreesde buikvirus ook! Het is nu vier volle dagen, sinds ik haar zag, de incubatietijd is 3 tot 5 dagen. Nog even duimen, dat ik dit alles ontsnap!

Met haar aan de telefoon loop ik zo snel als ik kan op de lopende band. Multi tasking heet dat hier. Als Chuck Christine nodig heeft hangen we op en bel ik Rick terug. Met hem aan de telefoon jog ik het halve uur vol. Helaas voel ik ook opeens een knap in mijn kuitspier en die doet daarna fiks pijn.

Hierdoor verplaats ik mezelf naar de elliptische machine en na het gesprek met Rick, bel ik Katja B. op. Zo vul ik bijna een uur met kletsen en bewegen, ideaal! Veel onderhoudender, dan een tv show!

Mijn kuit blijft pijn doen, ook na de lunch en een douche. Laura masseert het goed, maar het voelt alsof er messen in steken, ik kan nauwelijks lopen. Dat is balen! Maar ik bijt erdoorheen. Na de massage ga ik toch zo'n kilometer met Cosmo lopen. Hij doet het erg goed aan de lijn, tenzij er iemand of iets is, dat hij wil begroeten.


Uitgeteld na het wandelen!

Kai belt, dat hij na school blijft. Hij wil naar een vergadering over "track" in de lente. Samen met een paar vrienden wil hij gaan hardlopen. Ik juig het helemaal toe!

Op mijn laatste foto serie van de Canon 30D cursus krijg ik super positieve feedback van de fotograaf. Dat doet toch weer goed! Hij vindt, dat ik op een creatieve manier het verschil in scherptediepte (als je op "next" en "previous" klikt zie je de twee andere foto's) heb weergegeven (ik had een rijtje met verschillend gekleurde glitterlijm neergelegd en de scherptediepte verschillend afgesteld). Dat beeindigt die cursus en ik ga verder.

Om te beginnen wilde ik mezelf inschrijven voor een macrofotografie cursus, maar toen zag ik opeens een "photograph your dog with an SLR camera" optie! Hee, mijn favoriete onderwerp op het moment is mijn hond, dus een logische keuze, toch? Ik heb me opgegeven, jullie zullen de resultaten hier wel zien. Morgen begint de cursus.

Met Petra klets ik op MSN. Zoals altijd heerlijk een vriendin om alles mee door te nemen! Ze heeft mijn topjes aan gekregen en geeft $20 aan zowel Katja als Kai voor hun Relay for Life!! De kinderen zijn daar helemaal blij mee (dank je, Peet, dit betekent veel voor ze!).

Katja brengt Saskia naar piano en haalt ook yoghurt voor Cosmo, die dat bijna in iedere maaltijd eet. Daarna vertrekt Katja naar een basketbal wedstrijd en een etentje bij het dichtbijzijnde Mexicaanse restaurant.

Kai, Saskia en ik bestellen pizza van Vocelli. Ik bestel dan altijd pizza met knoflook, spinazie, ui en tomaat, heerlijk!

Saskia en ik kijken American Idol en dan bedenk ik me, dat wij toch wel anders zijn, dan (sommige van) onze Amerikaanse vrienden. Althans degenen, die hier de Superbowl kwamen kijken. Op een gegeven moment kwam het gesprek toen op American Idol en ik voelde me bijna beschaamd, dat ik deze voorrondes juist zo leuk vind. Een paar van mijn vriendinnen vinden het namelijk vreselijk te zien, hoe sommige mensen genadeloos wordt verteld, wat de jurieleden van ze denken.

Ja maar, ze kunnen dan ook helemaal niet zingen.... Ja maar, zeggen zij, sommigen zijn ook niet helemaal goed (mentale handicap). Ok, maar dan moet je die mensen daar ook niet voor opgeven. Of ben ik nu te wreed? Ik vind het nog steeds erg vermakelijk...

Dan belt Annemarie en daar ben ik echt blij mee! Ik heb op het moment veel gaande in mijn leven, dus lekker kletsen met een vriendin is heerlijke therapie (dank je, Annemarie!). Rick belt er na meer dan een uur doorheen, dus we nemen maar afscheid. Met sommige mensen heb je nooit gebrek aan "kletsstof". En ik ben rijk, want in mijn leven zijn er een heel aantal mensen, waarbij dat het geval is!

Rick zit in de regen in Seattle en als ik naar buiten kijk, zie ik, dat het helemaal wit is! De sneeuw komt met snelheid naar beneden en Katja is nog niet thuis. Ik bel haar op Leah's mobieltje (daar is ze beter bereikbaar, dan op haar eigen!). Ze zitten bij het Mexicaanse restaurant hier een mijl vandaan. Als ik ophang hoor ik haar zeggen, dat het nauwelijks sneeuwt (alsof ik maar een zeurmoeder ben).


Tien minuten later belt ze, dat ze heel voorzichtig naar huis aan het komen is. Ze is net in een slip geraakt bij een stopbord. Volgens haar werkten haar remmen niet, maar zo werkt de van niet, die heeft een "advance trac", die voorkomt, dat er een slip is.

Twintig minuten later loopt Katja binnen met de aankondiging, dat ze nu begrijpt, waarom wij bezorgd zijn, als zij met sneeuw rijdt. Een goede les, dus, ik denk, dat we de volgende keer heel wat minder weerstand zullen krijgen.

Hopelijk hebben we morgen later beginnende scholen. Dan zijn er nog maar twee ochtenden vroeg opstaan, voor Rick weer thuis is!


Kattenpootjes in de sneeuw

Het sneeuwt op het moment hard, er ligt ongeveer een centimeter en iedere vlok blijft liggen met deze kou. Het is mooi buiten! De katten vonden het ook even leuk. Het zal geen enorme storm worden, maar mooi is het dus wel!

Wind Chill Advisory

Gisteravond heb ik Kai al gezegd, dat hij het eerste uur mag missen, als hij wil. Op de tv wordt ernstig gewaarschuwd voor de kou en Kai heeft (nog, voor de 16e zullen we er een moeten vinden) geen winterjas. Hij mompelt wat en gaat naar bed.

Om half zeven vanochtend loopt Katja mijn kamer binnen en vraagt, of zij ook later naar school mag. Kennelijk heeft Kai toch eieren voor zijn geld gekozen, al hoor ik dat niet direct van hem. Ze hoeven mij nooit te overtuigen, dat later naar school gaan beter is, zeker niet als Rick op reis is.

Buiten huilt de wind om het huis en het vergt alles om om kwart voor acht toch mijn bed uit te komen. Ik doe mijn ochtendoefeningen en op de thermometer buiten zie ik, dat het flink vriest.

Het blijkt nu wel, dat de kinderen niet genoeg winterspullen hebben. Saskia kan bijvoorbeeld haar handschoenen nergens vinden. Dat zal nog wat worden over twee weken, als we gaan skien!

Als ik Saskia bij wijze van hoge uitzondering naar school rijd blijkt, dat iedereen zo dacht. Er staat een file van een lengte, die ik nog nooit heb gezien bij de school! De temperatuurmeter van de van geeft -12 Celsius aan en ik voel de wind aan mijn stuur trekken. Het is in jaren niet zo koud geweest!

Als ik thuis kom zijn de twee oudsten klaar om naar school te gaan. Als excuus voor hun laat zijn heb ik een "afspraak" aangegeven. Dat kan van alles zijn. Duidelijk zijn we niet de enigen, die vandaag laat beginnen, het is druk!

Wat gewoonlijk vijf minuten rijden is, neemt vandaag een half uur! Als we dichter bij het grote kruispunt komen wordt duidelijk waarom. Er is een "water main break" (gebarsten waterleiding) en Maple Avenue, de hoofdweg door Vienna, is in dit spitsuur afgezet.

Het verkeer wordt omgeleid en dat creeert ronduit chaos! Maar wij hebben te doen met de wegwerkers, die er niet eens zo warm gekleed uitzien. Achterin piept Cosmo, want we hebben hem zo gauw meegenomen in zijn slaapbench.

Eindelijk om half tien zet ik de twee tieners af. Bij de school staat alweer een politieauto en al gauw zien we waarom. Door de harde wind is een van de vlaggenmasten omgewaaid, bovenop een van de geparkeerde auto's. Wat weer betreft is het hier ook echt nooit saai!

Gelukkig heb ik Cosmo al in zijn bench, want we hebben vrijwel geen tijd meer voor we naar de puppy training moeten! Ik ga gauw thuis zijn snoepjes ophalen en dan vertrekken we richting Petsmart.

Op mijn telefoontje aan de trainer vorige week is nooit gereageerd en ik kreeg al erg het gevoel, dat berichtjes niet door worden gegeven. Dus ik heb van tevoren bepaald, dat we gewoon gaan shoppen, als Cosmo niet aan de klas mee mag doen, omdat hij niet genoeg inentingen heeft.

Maar Carol, de trainer, haalt haar schouders op en zegt, dat hij gewoon mee mag doen. Cosmo vindt het prachtig! Hij speelt eindeloos met een minieme Shi Poo (kruising shih tzu-poedel, wel schattig, een echt wolbaaltje), die naar de naam "Flash" luistert. Cosmo is zeker drie keer zo groot als Flash, maar dat deert die laatste helemaal niets! Het is wel koddig om te zien.

We leren "sit, stay", wat Cosmo helemaal niet moeilijk vindt. En we leren netjes aan de lijn lopen. Nu doet Cosmo dat gewoonlijk best, maar hier zijn al die leuke andere puppies, dus vergeet het nette lopen maar!

De helft van de klas (waaronder wij) wordt de winkel ingestuurd om aan de lijn lopen te oefenen. Maar Cosmo wordt constant afgeleid, want mensen vinden hem een bijzonder uitziende hond. Van training komt niet veel, als ik telkens moet vertellen, wat voor ras hij is. Maar trots voel ik me natuurlijk wel, hij is ook een uitzonderlijk mooi hondje.

Als we terug in de zaal zijn gaat de andere helft van de klas de winkel in en wij moeten onze "babies" leren, dat mensen aan hen gaan zitten. Ze moeten op hun rug en wij moeten "dierenartsje" spelen: in de oren kijken, in de bek kijken, heupen proberen. Cosmo worstelt wat, maar laat het verder rustig toe.

Na nog wat spelen met "grote" vriend Flash is de klas afgelopen. Met een doodmoe hondje ga ik nog wat winkelen. We hebben geen tapijtreiniger meer, dus dat staat hoog op de lijst. Hij doet zijn behoeftes voornamelijk buiten, maar er zijn nog steeds ongelukjes, zeker met dit koude weer, omdat wij niet zo gauw naar buiten stappen.

Verder vind ik leuke speeltjes. Op aanraden van Katja B. een rubber speeltje, waar je iets lekkers in kan doen. Dat is een groot succes! En verder een speeltje, waar hij ballen uit kan halen, ook een enorm succes (wat ik niet had verwacht). De family room ziet eruit alsof we een nieuwe baby hebben, met al die speeltjes!


Ha, ik heb dit zo door, hoor!

Thuis valt hij in een diepe slaap. We zouden iedere dag puppy training moeten hebben! Eindelijk krijg ik de kans om wat te bewegen. Met dit weer heb ik de ergste hoofdpijnen en alles zit vast.

Cosmo slaapt voor de tv, terwijl ik een half uur op de elliptische machine doe. Eigenlijk zou ik langer willen, maar Saskia is alweer bijna thuis, dus ik spring onder de douche (nou ja, "spring"...).

Saskia wil mee om onze nagels te laten doen, dus we wachten tot Kai thuiskomt, zodat hij op Cosmo kan passen. Mijn nagels moeten voor woensdag netjes zijn. Helaas is mijn gewoonlijke styliste druk en ik krijg een superlangzame. Maar het eindresultaat is wel mooi, dus geen klachten.

Kai en Katja moeten vanavond naar een Relay for Life vergadering. Beiden zitten in het committee om zoveel mogelijk deelnemers te krijgen. Kai, als Freshman (eerste jaar high school), heeft zijn eigen team al. Natuurlijk heeft hij zijn zus als leiding-gevende, maar ik heb haar er toch even van op de hoogte gebracht, dat zij dit als Freshman niet deed. Ze verwacht namelijk best veel van haar vrij verlegen broer.

Toen ik Kai vorige week even alleen had, heb ik hem gevraagd, of hij dit echt wilde. Hij is namelijk niet zo'n spontaan iemand als zijn zus, hij is ontzettend stil. Maar tot mijn verbazing wil hij dit wel doen en heeft hij al het merendeel van zijn team bij elkaar. Zo heeft Katja een enorm goede invloed op haar minder flamboyante broer. Iets, wat je als ouders graag ziet. Beiden moeten tenminste $500 aan giften bij elkaar brengen, dat is nog best moeilijk.

Met zijn allen eten we Chinees. Iedereen vindt dat lekker en vooral hun soep wordt zo heet bezorgd, dat ik er blaren van op mijn gehemelte heb. Raar klinkt het, maar met dit koude weer is dat lekker! Vannacht wordt het nog kouder!

Superbowl weekend

Altijd als Rick op zondag middag voor de week weg moet, loop ik het hele weekend wat doelloos rond. Wat dat betreft vind ik de weekdagen makkelijker, daar zit een ritme in.

Zo heb ik dit hele weekend niet echt gesport, niet goed, want mijn spieren zitten in alle mogelijke knopen. Maar het blijft (water)koud buiten en de discipline ontbrak.

Gisterochtend ben ik even gaan wandelen met Cosmo als beweging en daarna in de douche gesprongen, want om elf uur kwamen Sylvia en Bianca met hun dochtertjes.

Net voor ik de douche inging belde Chuck, de man van Christine. "Oh", zei hij, "jij klinkt nog erg goed!". Hoezo? Christine was de hele nacht ziek geweest met het buikvirus, dat Mallory en hun overburen ook hadden. Hoe naar ik het ook voor mijn vriendin vind, meteen schiet door mijn hoofd "Als ik het maar niet krijg!". Dat is wel het laatste, dat ik kan gebruiken met Rick op reis!

Sylvia en Bianca kwamen tegelijk aan en Aniek en Teddie vertrokken meteen naar de basement om met de Barbies te spelen. We hebben ze verder de hele tijd niet gehoord! Grappig detail is, dat de meisjes, die allebei nog maar net Engels leren, onderling een mengeling van Nederlands en Engels spraken, volgens Rick.

Intussen hadden wij met zijn drieen een gezellig gesprek en even later lunchten we van het heerlijke zelf gebakken brood, dat Sylvia mee had genomen. Daar bleef geen kruimeltje van over!


Om een uur of twee namen we weer afscheid en begon Bianca aan de lange rit terug naar Richmond.

De rest van de middag heb ik aan het opschonen van mijn foto's van Washington DC besteed. Ik heb er zoveel en een aantal heel mooie, maar ook foto's, die ik op een later tijdstip mooier over kan doen en die gooi ik weg.

Nadat Katja klaar was met werken hebben we haar opgehaald bij de mall en zijn met zijn vijven bij Cafe DeLuxe gaan eten. Dit cafe doet heel Frans aan, het zou zo middenin Parijs kunnen staan.

Wat vind ik dat toch altijd gezellig, met zijn vijven uit eten. Het gebeurt niet meer zo vaak, dat we het hele gezin bij elkaar hebben!

De rest van de avond kijken we National Treasure, ik blijf het een leuke film vinden!

Vanochtend slapen we lekker uit. Tabatha is komen logeren en de meisjes beginnen meteen hard te werken aan hun Social Studies project: een krant uit de Romeinse tijd. Het wordt erg leuk, zelfs met een stripverhaal erin, Saskia tekent Asterix en Obelix na, en een kruiswoordpuzzel met Romeinse woorden.


Kattenspeeltjes zijn veel leuker, dan die van mij!

De meisjes blijven werken en Rick, Kai, Katja en ik gaan lunchen. Rick wil een flinke maaltijd eten, zodat hij het vliegtuigeten niet op hoeft. Hij kiest Clyde's. Grappig, zo eet ik twee keer in een week in een restaurant van deze keten.

Na het eten neemt Katja afscheid van Rick en gaat naar haar werk. Een paar uur later nemen wij ook afscheid en gaat Rick richting Washington Dulles. Hij moet de hele week in Seattle zijn en komt laat vrijdagavond weer thuis.

Gewoonlijk hebben wij vanavond een feestje, vanwege de Superbowl. En ondanks, dat Rick er niet is, wilde ik toch wat leuks doen. Ik heb wat lekkere kaas met crackers en verschillende knabbeltjes in huis gehaald en een aantal vriendinnen uitgenodigd. Sommige mannen komen toch en de kinderen ook, dus het zal nog best vol worden hier in huis. Gezellig!!

Update: De Colts hebben na een hele goede wedstrijd gewonnen. Mijn family room zat vol vriendinnen en een vriend, de kinderen hebben ook genoten. Ik voelde me rijk, dat, ondanks dat ik geen "echt" feest gaf en Rick er niet was, toch zoveel mensen kwamen. Veel mensen zullen dit niet begrijpen, maar voor we naar dit huis verhuisden had ik nauwelijks een sociaal leven hier, om allerlei redenen, niet geschikt voor discussie op dit blog. Dat maakte vanavond dus heel fijn voor mij!

Groundhog Day

Het is twee februari, een feestdag in de VS! Of althans, ergens in de VS, namelijk in een gehuchtje in Pennsylvania, waar een groundhog (grote marmot) uit zijn hol kruipt op die dag en of zijn schaduw ziet (6 weken meer winter) of niet (een vroege lente). Kennelijk zag hij vanochtend bij dag en dauw zijn schaduw niet, dus moet de lente vroeg komen. Laten we het hopen!

Hier duurt de winter voort, helaas, zoals zo vaak, met ijs, in plaats van sneeuw. Om vier uur zie ik, dat er een licht aan is beneden en kijk intussen ook naar buiten. Ik zie een ijzig glinsterend pleintje, dus vraag me af, of de scholen wel op tijd zullen beginnen.

Katja en Kai staan op tijd op, ik hoor ze bezig. Maar dan opeens komt Katja mijn kamer binnen met de aankondiging, dat de scholen twee uur vertraagd openen. Het schijnt buiten erg ijzig te zijn. Of ik Cosmo kan nemen, zodat zij kan slapen.

Cosmo is klaarwakker en ik heb de halve nacht niet geslapen van de pijn in mijn heupen en benen. Het is pas half zeven. Gelukkig blijkt Kai helemaal aangekleed en klaar wakker, dus die neemt de zorg over. Pff, ik ben te oud voor een baby, dat is duidelijk!

Net na achten staan we allemaal op en Kai vertrekt als eerste naar school om kwart voor negen om de bus te halen. Katja volgt al snel. Maar Saskia hoeft pas na tienen weg, haar school begint vandaag om vijf over half elf!

Dit soort dagen maken mijn bewegingsroutines altijd een uitdaging. Leuk vind ik het al nooit en als het zo laat moet, is het al te makkelijk om mezelf eruit te kletsen. Voor vandaag staat een gewichtenroutine op het programma en ik doe het half hartig voor Saskia naar school gaat. De energie ontbreekt gewoon.

Christine belt, ook zij heeft last van haar fibromyalgie en geen energie. Ons oorspronkelijke plan voor vandaag was om naar IKEA te gaan, maar nu ontbreekt de tijd. We besluiten dan maar naar Fair Oaks te gaan, vijf minuten van Christine's huis, tien minuten van het mijne.

We spreken om kwart over elf af. Eerst ga ik nog met Cosmo naar buiten, die lekker met Dave langs het hek rent en een modderbaby is, als we naar binnen gaan. Gelukkig had ik dat al voorzien en heb een baddoek liggen. Hij vindt het afdrogen heerlijk, mijn levende speelgoedbeest.


Een paar minuten later dan afgesproken ontmoet ik Christine bij de Starbucks midden in de mall. We hebben allebei trek, dus we gaan eerst lunchen bij Corner Bakery. Het is zo waterkoud buiten en ze hebben er de lekkerste tomaten-basilicum soep! Daarbij bestellen we een salade met verschillende groentes, gegrilde kip, blue cheese, krenten en walnoten. Heerlijk!

Zelf ben ik er eigenlijk alleen om te "window shoppen", ik heb niets nodig. Maar Christine heeft een cadeaubon voor $25 voor Williams Sonoma of Pottery Barn, dus gaan we daar eerst kijken.

Christine ziet niets leuks en dus gaan we door naar CVS, waar zij wat medicijnen nodig heeft en ik een verjaarskaart wil uitzoeken. Zo komen we bij het Shoebox rek terecht.

In jaren heb ik niet zo hard gelachen! Wat een gekke kaarten, we liggen als twee tieners dubbel, midden in de zaak! Dat voelt goed! De ene kaart is nog grappiger, dan de andere! We bepalen, dat, als we ons down voelen, we voortaan meteen naar CVS vertrekken om kaarten te lezen!

Na nog wat andere winkels aangedaan te hebben bestellen we een Caramel latte bij Caribou Coffee. Ik vind de lattes hier lekkerder, dan bij Starbucks.

Christine en ik nemen afscheid en ik ga richting Vienna en de Giant. Op de hoofdweg door Vienna wordt het verkeer stop gezet. Er komt een grote begrafenisstoet uit het uitvaartcentrum. "Money and King" bestaat al sinds 1881 (zomaar uit het blote hoofd, ik ben er al vele malen langs gefietst).

Nu herinner ik me helemaal niet hoe dat gaat met een stoet in Nederland, maar hier wordt die begeleid door een heel aantal politiemotoren (in dit geval zes) en auto's (in dit geval 1). Veel sirenes dus en bij ieder licht wordt het verkeer stop gezet. Dit is een lange stoet, zeker dertig auto's moeten door!

Intussen is het buiten waterkoud en het "sleet". Ik weet daar geen Nederlands woord voor, het is een kruising tussen regen, ijs en sneeuw. Na een paar uur begint het ook nog even echt te sneeuwen, maar dan ben ik alweer thuis.

Rick belt, dat hij veilig geland is uit Omaha, Nebraska. Weer een staat erbij voor hem, maar hij vond er niets aan! Twee nachtjes hebben we samen en dan vertrekt hij weer tot de 9e.

Katja gaat naar Leah's basketbal wedstrijd (ik zou er ook graag een zien, ze speelt op hoog niveau), Kai logeren bij Charlie en Aoife komt hier logeren. Rick is moe en ik voel me niet lekker, dus wij hangen voor de tv. Trading Spouses maakt, dat ik gelijk weer heel blij ben met mijn gezin! Mijn hemel!!!

De meisjes komen na de basketbal wedstrijd hier buurten. Leah's team heeft gewonnen en ik vind het leuk, dat ons huis de uitval plek heeft. "College" is al te dichtbij!

Weer hysterie

Als Rick weg is, slaapt Saskia naast mij in bed. Zij wil dat graag, maar ik geniet ook nog even heel erg van haar kind zijn. Er is niets aandoenlijkers, vind ik, dan het onschuldige en kwetsbare van een slapend kindergezichtje. Het hare heeft nog dat heel kinderlijke, al groeit ze de laatste tijd hard, zowel fysiek als mentaal.


Naast mij in bed

De kinderen gaan allemaal op tijd naar school, hoewel Saskia het nauwelijks haalt. Ze had haar huiswerk niet helemaal af en er bleek heel wat over te zijn! We horen de bel als we bij de school aankomen. Saskia rent naar haar "trailer", een voordeel van een buitenklas.

Als ik wegloop, hoor ik het begin van de Pledge of Allegiance. Iedere dag zeggen de kinderen die en zingen of het volkslied of America, the Beautiful. Verder worden de verjaardagen aangekondigd en ander nieuws van de dag. De "baan" van aankondiger is zeer begeerd en ons buurjongetje Cameron heeft hem dit jaar.

Cosmo is meegekomen naar school en loopt al erg goed aan de lijn. We lopen samen terug en nog wat verder. Hij vindt het heerlijk, rent een stuk en snuffelt zich te pletter. In de achtertuin spelen we nog even met de bal, tot hij niet meer wil.

Dan gaat hij in de bench en ik op weg naar Katja B. Zij is net terug uit Nederland, waar ze twee weken zonder man en kinderen is geweest, heel bevrijdend, vond ze. We lopen door het waterkoude weer voor anderhalf uur. Ik ben Garmin vergeten, maar ik schat meer dan vijf mijl, want zo af en toe ben ik buiten adem, ongewoon voor mij met "gewoon" lopen! Maar Katja is langer dan ik en heeft ook lange benen, dus we houden de pas er goed in.

Er is van alles te bekletsen en we drinken nog een Senseo koffie bij Katja thuis. Dan moet ik er vandoor, want ik moet nog douchen, lunchen en Cosmo uitlaten, voor ik naar de kapper ga. Ja, ja, een druk leven heb ik, ha ha!

Cosmo is natuurlijk superblij me weer te zien. Ik maak zijn lunch klaar en dan de mijne (overgebleven Thai's eten van gisteravond). Dan doe ik hem onder protest weer in zijn bench.

Als ik Mona vertel, dat we een puppy hebben, vraagt ze, waarom ik hem niet mee heb genomen. Nu zijn honden in de meeste zaken in de VS allerminst welkom, dus dat durfde ik echt niet. Ik heb moeten beloven, dat ik hem, als ik Saskia volgende week voor een kapbeurt breng, meeneem.

Weer helemaal blond en mooi geknipt verlaat ik de salon. Volgende stop is het postkantoor. Daarvoor fotografeer ik even een telefooncel voor een opdracht van een van mijn fotografielijsten. Hier geen besloten cels met omringend glas, maar een hokje.


Pakjes zijn onderweg naar Nederland en ik heb eindelijk de formulieren om de Amerikaanse paspoorten van de kinderen te verlengen. Die verlopen eind februari, namelijk. Voor Saskia, die onder de veertien is, moeten zowel Rick als ik verschijnen om het aan te vragen, voor Kai en Katja hoeft er maar een ouder aanwezig te zijn. Het zal dus allemaal tot na volgende week moeten wachten, als Rick weer thuis is van zijn reizen.

De rest van de middag besteed ik met het afmaken van mijn foto lessen. Ik leg verschillend gekleurde glitterlijm staafjes op een rij en experimenteer met mijn macrolens en verschillende diafragma's. Hoewel ik niet superblij ben met de foto's, krijg ik wel het gewenste effect: de foto's zijn zeer verschillend, naarmate de scherptediepte groter of kleiner is. De kinderen vinden het maar raar, Mammie op haar buik gekleurde lijm fotograferend. Tja, je moet toch wat om bezig te blijven!

Katja vertelt over een bezoek van een motiverende spreker (letterlijk vertaald) op hun school. Ze is er helemaal van onder de indruk. Om te beginnen dachten ze weer een saaie toespraak over rijden onder de invloed en de gevaren vandien te krijgen. Maar deze spreker, Chris Skinner, was iets heel anders. Hij maakte ze aan het lachen, maar ook aan het huilen. Zijn speech zal langer blijven hangen, dan een bangmakende dia show, die ze vorig jaar zagen, vertelt ze.

Vanavond is "Curriculum Night" bij de high school van de kinderen. Uiteindelijk willen geen van beide kinderen erheen (egoistisch ben ik er blij om, want ik ben 's avonds niets waard, maar aan de andere kant is het ook belangrijk, dat ze weten, welke vakken er te kiezen zijn). Op zo'n avond worden alle beschikbare vakken besproken en kunnen de kinderen met counselors praten over hun beste pakketten.

We zijn echter allemaal moe en het is koud. Er wordt al de hele dag opgewonden sneeuw en ijzel voorspeld en de kinderen vragen constant, wanneer het nou gaat beginnen. Geergerd antwoord ik, dat ik God niet ben! Geen idee, dus!

Zij willen morgen een sneeuwdag, maar vergeet het maar. Naarmate de dag vordert lijkt de weersvoorspelling wel een leeglopende ballon. Van "moderate snow totals" gaan we naar "1 to 3 inches", dan "minimal accumulation" en nu is het niet eens zeker of er ueberhaupt wat gaat vallen. We zitten altijd zo op de rand van het "weer", het is moeilijk te voorspellen. De "Winter Weather Advisory" is in ieder geval afgelast, dus we zullen morgen weer om kwart voor zes op moeten. Helaas!

Humpday

"Humpday", zo wordt woensdag genoemd, het midden van de week alweer. En nog beter: de laatste dag van januari, hoera!

Het blijft winters en arme Katja moet om 2:20 met -10 en een forse wind met Cosmo naar buiten. Dat is te koud in het midden van de nacht! En volgende week worden nog lagere temperaturen van tot -15 verwacht. We besluiten dus 's nachts maar weer de absorberende papieren "luiers" neer te leggen, zodat Cosmo daarop kan gaan.

Rick blijft vanochtend thuis en we wandelen samen met Cosmo. Zo kan ik hem laten zien, wat we op maandag geleerd hebben. Het is fel koud, de wind gaat door merg en been!

We houden het twintig minuten vol en dan ga ik binnen verder met mijn gewichten, terwijl Rick zijn presentatie van morgen voorbereidt. Om half twaalf nemen we afscheid van elkaar. Hij gaat naar het vliegveld voor zijn reis naar Omaha, Nebraska, tot en met vrijdag en ik ga naar Christine.

Haar neem ik eindelijk mee voor haar grote verjaarslunch. We gaan naar Clyde's Willow Creek Farm in Ashburn, een enorm nieuw restaurant in een oude boerderij gevestigd.


Het is een makkelijke rit over de tolweg naar het westen. Een half uurtje later lopen we het restaurant binnen. Eerst leidt Christine, die er al eerder is geweest, me rond. Er zijn zeker zes grote eetzalen, allemaal met een eigen karakter en allemaal even gezellig.


Overal in het restaurant zijn antieke sledes en wagens te vinden



We mogen kiezen, waar we willen zitten (al is het restaurant enorm, in elke zaal zitten aardig wat mensen). We kiezen de zaal, waar alleen volwassenen in mogen en krijgen een gezellige "booth" (twee bankjes met een tafel ertussenin, ik kan me niet herinneren of die in Nederland ook in restaurants zijn) aan het raam.

Christine en ik hebben heel erg dezelfde smaak en ook hier weer bestellen we hetzelfde: de zalm met Franse linzen (groene linzen, hier zijn de "gewone" linzen bruin en hebben veel minder smaak, vind ik). Onder het genot van een glaasje wijn gaat alles schoon op! De bediening is heel goed, het eten voortreffelijk en de ambiance ook, hier wil ik ook eens met Rick heen.

Bij Christine in de buurt gaan we nog even naar Target. Petra heeft gevraagd om een paar sporttopjes, dus die wil ik vinden. Ook hebben we helemaal geen lijm meer in huis en met alle schoolprojekten is die onontbeerlijk.

Bij de topjes heb ik meteen een dilemma: het specifieke topje, dat Petra wilde, is er niet meer. Wel vind ik twee andere, maar soortgelijke, modellen, dus besluit die dan maar te kopen. Volgens Christine zijn die erg comfortabel, hopelijk vindt Petra dat ook!

Na nog een glas ijswater bij Christine te hebben gedronken vertrek ik weer huiswaarts. Kai heeft Cosmo al uit zijn bench gehaald, die hij nog steeds maar niets vindt. Toch ben ik, mede door alle literatuur, die ik erover heb gelezen, overtuigd van het belang van bench trainen, dus we houden vol.

Vanmiddag leren we Cosmo door een IKEA tunnel te lopen. Hij vindt het prachtig! Ik kan niet wachten hem allerlei "tricks" te leren, hij lijkt erg makkelijk te leren. Aan de andere kant heeft hij dat ook duidelijk nodig, want als hij niet wordt gestimuleerd begint hij echt te klieren: enkels bijten, dingen knauwen, die niet van hem zijn etc.. Eigenlijk om je rot te lachen, een echte peuter!

Kai en Saskia maken tosti's en tomatensoep voor ons allemaal, heel leuk om een maal door de kinderen bereid te eten. Het is nog wel geen culinair hoogstandje, maar dat komt nog wel, en het smaakt toch erg lekker.

Dan kijken we met zijn allen naar Crashbox van HBO Family. Kai en Saskia wedijveren over wie het eerst het antwoord weet. Dit is een leuke, educatieve show en vooral Saskia is er dol op.

Daarna is het tijd voor American Idol. Zoals vele anderen vind ik de eerste rondes, wanneer mensen, die absoluut niet kunnen zingen, meedoen, het leukst. Dit keer zitten er ook wel een paar heel goede zangers tussen.

Moord in de achtertuin ;)

De dag begint voor Rick al ontzettend vroeg, om 4:45 uur gaat zijn wekker! Vandaag is de grote Vista premiere in het Washington Hilton. Gisteren was er groot feest op Times Square in New York. Microsoft doet niets klein. Intussen is Apple al begonnen met een tegenoffensief in reclames, het blijft grappig hoe bedrijven elkaar met naam en toenaam kunnen noemen hier.

Kai en Katja gaan (net!) op tijd naar school. Cosmo komt nog even bij mij in zijn bench en gaat lief nog even slapen. Hij is, tot nu toe, echt een makkelijk hondje.

Saskia en ik staan met veel moeite op. Zij is doodmoe, want ze heeft de halve nacht wakker gelegen. Ze vraagt om een "mental health day" en ik geef haar die. Even een gezellig dagje thuis zal haar goed doen.

Het is alweer vriesweer buiten, dus ik klets eerst met mijn zusje en dan met Christine aan de telefoon. Mallory heeft een buikvirus en Christine hoopt van harte het niet te krijgen. Ik herken het gevoel!

Rond tien uur steek ik mijn neus aarzelend buiten de deur met Cosmo, die wel zin heeft in een wandeling. Het blijkt eigenlijk, vergeleken met de afgelopen paar dagen, zeer aangenaam weer. Ik loop een heel stuk met Cosmo (voor zijn grootte althans) en we oefenen "Sit" en "Wait", hij heeft het vrijwel meteen door en loopt al erg goed aan de lijn.

Thuis doe ik mijn hardloopschoenen aan, ik heb nog net tijd voor een 5k voor Laura komt om te masseren. De schoonmaaksters zijn er al en Saskia past op Cosmo, die al die gekke doekjes en flesjes, die de dames laten liggen, maar angstig interessant vindt.


Samen lachen!

Saskia past erg op, dat hij niets giftigs likt. Een keer veegt ze gauw iets af aan het tapijt op de trap, dat blijkt bleekwater te zijn en grijs tapijt vindt dat niet leuk! Gelukkig is het niet erg opvallend. Ach ja, er wordt in ieder geval geleefd in dit huis, een museum zal het nooit worden!

Intussen loop ik eens een nieuwe route, waarvan ik correct inschat, dat hij ongeveer 5 kilometer lang is. Er zijn wel weer veel heuvels op in en ik ben niet blij met mijn tijd van bijna 32 minuten. Maar ja, ik ben in ieder geval gegaan, want ik was het eerst niet van plan.

Laura komt om half twaalf en vindt, zoals ik al had verwacht, mijn hele lichaam in de knoop. Ze blijft zelfs wat langer om de ergste knopen eruit te masseren. Au!!

Tijdens de massage staat Saskia naar buiten te kijken en zegt opeens, dat ze een grote gespikkelde vogel in onze tuin ziet zitten. Dat moeten wij natuurlijk ook zien, dus Laura staat er al en ik spring van de massage tafel.

Het lijkt op een of andere roofvogel en we kijken toe, terwijl hij een of ander dier (blijkt later een vogeltje, getuige de vele veertjes op het gras) vangt bij onze vijver. Dan komt hij met zijn poot vast te zitten in het net van de vijver.


Wij gaan door met de massage, wat mij betreft was die klaar, maar Laura is een harde heelmeester! We verwachten straks naar buiten te moeten om de valk of havik los te moeten maken, maar Saskia verkondigt, dat hij dat zelf al gedaan heeft.


Intussen lig ik op de massage tafel te balen, dit zouden zulke fantastische foto's kunnen zijn en daar lig ik hulpeloos. Ik verwacht helemaal, dat het roofdier met prooi weg zal vliegen.


Maar niets is minder waar, kennelijk vindt hij onze tuin lekker veilig. Naast de schuur in de bladeren gaat hij op zijn gemakje zijn vangst opeten. Hij zit er nog zeker een half uur, ruim voldoende tijd voor heel wat foto's!


Nu is onze vijver (die echt niet groot is) altijd al aantrekkelijk voor dieren. Reigers komen overvliegen en een net voorkomt, dat ze gaan vissen. Wasberen komen er ook en laten allerlei troep achter. Maar van zo dichtbij een etende roofvogel meemaken is me nog nooit overkomen.


De foto's zijn met de telelens helemaal uit genomen, dus niet allemaal even scherp, helaas, maar hier zie je hem goed eten.

Pas als het hapje op is en de kat van de buren nadert vliegt onze gast weg! De eekhoorntjes, die angstvallig van veilige hoogte toekeken, slaken een zucht van verlichting.


Een eekhoorntje kijkt van veilige hoogte toe

Als Katja thuiskomt gaan we meteen richting orthodontist. De beugel, die Cosmo een paar dagen geleden stukgeknauwd heeft, moet vervangen worden. Bijna had hij vandaag ook haar onderbeugel te pakken, dus het wordt zaak, dat ze alles hoog legt in haar kamer!

Omdat Rick de komende paar donderdagen op reis zal zijn en Katja misschien moet werken, is Saskia's piano verzet naar vandaag. Voordeel is, dat Katja haar kan brengen!

Intussen speel ik in de sneeuwvlokken met Cosmo. Alweer blijft het niet liggen, maar het is weer een stuk kouder dan vanmorgen!

In de crockpot pruttelt in de tussentijd onze avondmaaltijd. Ik had helemaal geen zin om naar de supermarkt te gaan, dus heb een maal bij elkaar geraapt. Kippenborst, aardappel en een paar blikken gestoofde tomaten en er wordt gesmuld. Lekker makkelijk!

Eerste puppy training

Wat is het toch met januari, dat zoveel mensen een beetje depri zijn? En waarom lijkt januari zo vreselijk lang, terwijl maart, mei en juli voorbij lijken te vliegen? Vreemd, toch?

Iedereen om me heen lijkt een beetje in een "funk" te verkeren, ik zelf ook. Het koude weer nodigt niet uit om buiten te gaan lopen, al is er een stralend blauwe lucht. Dus doe ik mijn gewichten routine voor de open haard en kijkend naar CNN Headline News.

En dan is het tijd om met Cosmo naar zijn eerste training te gaan! Ik doe hem in zijn "slaap" bench in de auto. Dit is de eerste keer in de auto, nadat we hem mee naar huis hebben genomen en we moeten duidelijk meer oefenen, want meneer protesteert wel.

Maar als we eenmaal in het klasje staan, weet hij zich van blijdschap geen raad! Al die vriendjes om mee te spelen! De trainer kijkt naar zijn inentingen en het blijkt, dat hij er eigenlijk nog niet genoeg heeft om mee te mogen doen. Oeps!

Pas op 8 februari kan hij zijn volgende ronde krijgen, dus ik moet nog even uitvinden, of hij volgende week dan uit moet zitten. Vandaag mag hij gelukkig wel meedoen.

De andere puppies zijn een toy poedeltje, een shihtzu, een lahsa apso, een mix zwarte labrador, een sheltie en een oerlelijke (excuses aan bulldog liefhebbers) witte bulldog. Die laatste beweegt zich echt nauwelijks en haar eigenares vertelt trots, dat bulldogs alleen maar willen slapen en geen beweging willen. Lijkt me doodsaai!

We leren de "Sit" en "Wait" commando's. Cosmo weet al hoe hij moet zitten en als een trotse moeder zie ik, dat hij daarin de beste van de klas is. Alleen vind hij de hondensnoepjes, die ik mee heb, niet lekker en het is daarom moeilijk zijn aandacht af te leiden van al die vriendjes en vriendinnetjes!

De snoepjes van de trainer vindt hij daarentegen super lekker, dus ze geeft er mij een paar. Die hoef ik maar voor zijn neus te houden en ik heb zijn complete attentie!

Het "Wait" commando vind ik zelf verwarrend. We moeten "Wait" zeggen en dan moet de hond stoppen of zitten. Dat gaat dus nog niet zo goed en als huiswerk moeten we dat oefenen. Het uur is voorbij voor Cosmo en ik het weten.

Petsmart (en Petco) zijn de enige winkels, waar huisdieren mee naar binnen mogen, dus gaan Cosmo en ik nog even shoppen. Ik vind heerlijke hoefjes met kaas en pindakaas smaak, die hij al in de winkel begint te knauwen.


Heerlijk knauwen

En een worstje, dat opgesneden kan worden in kleinere "snoepjes". Die ruikt zo lekker, dat later op de middag zelfs andere honden aan mijn jaszak beginnen te snuffelen, waar de snoepjes in zitten!

Buiten doet Cosmo keurig een plasje (zie je, hij is al helemaal mijn "baby"!) en we rijden naar huis. Hij slaapt verder bijna de hele middag, dus de training was lekker uitputtend. Ik heb geen hond meer aan hem!


Uitgeteld!

Katja en ik gaan nog even naar Cenan's, waar ik stokbroden voor vanavond koop. Het is een Turkse bakkerij en ze hebben heerlijk brood. Ik koop "gewoon" stokbrood, maar ook een met tomaten en basilicum, een met sesamzaad en een met knoflook en Parmezaanse kaas.

Om half zeven komen Karin en Sylvia me ophalen om te gaan fonduen bij Lilian. Dit is de eerste "Nederlandse damesavond" van het nieuwe jaar, dus we toasten om te beginnen met champagne op het nieuwe jaar. Dan gaan we fonduen in bouillon en we smullen van de biefstuk, kip, garnalen en kokkels en de voortreffelijke sausjes erbij!

Als toetje heeft Marie Jose superlekkere chocolaatjes gemaakt! Rick komt mij ophalen, want Karin en Sylvia willen langer blijven. Het was weer dolgezellig en voor de zoveelste keer verbaas ik me erover, dat ik in twee jaar tijd plotseling zo'n leuke Nederlandse vriendinnenkring heb opgebouwd. Twee jaar geleden kende ik nog niemand Nederlands hier in Virginia!

See saw...

See, saw, Up and down, this is the way to London Town. One foot up, the other foot down...

Dat liedje zong ik vroeger voor de kinderen, het is een van de "nursery rhymes", die ik hier al doende leerde. Grappig is, dat ik de woorden van die liedjes inmiddels beter ken, dan Rick, die in dit land is opgegroeid!

Hickory, Dickory, Dock, the mouse ran up the clock! Jack and Jill went up the hill to fetch a pail of water... Dankzij Barney ken ik ze allemaal en meer, maar onze kinderen hoorden natuurlijk ook "Alle Eendjes zwemmen in het water" en "Berend Botje ging uit varen". Ze zijn echt wel tweetalig, hi hi, ook wat kinderliedjes betreft!

Maar goed, een "seesaw" is een wip en het weer hier doet daar wel erg aan denken! En mijn lichaam lijkt werkelijk een accurate barometer! Na een relatief pijn vrije dag gisteren, word ik met allerlei pijnen wakker.

En buiten regent en sneeuwt het. Als ik even later met Cosmo ga wandelen sneeuwt het alleen maar. Maar liggen blijft het niet. Bah, rotweer, dus weer en een heel stuk kouder dan gisteren. Wip, wap! Het weer doet me dus aan die "See, saw" denken!

Met Cosmo trotseer ik dus de sneeuwbuien. Hij vindt die ochtendwandeling heerlijk, dartelt parmantig naast me en we oefenen "Heel", waarbij hij stil moet staan, totdat ik naast hem ben. Hij doet het erg goed! Het laatste stukje rent hij en wil onze achtertuin in.


Karton van een pakpapier rol is goed kauwmateriaal!

Daar ontmoet hij zijn grote vriend, Dave! Voorheen vond ik Dave's geblaf hoogst ergerlijk, maar nu ben ik blij met hem. Hij mat Cosmo helemaal af, telkens. Met een heel modderig hondje loop ik terug naar huis. Ik droog hem af, geef hem eten, dat schoon opgaat en voor de komende uren heb ik geen hond meer aan hem!

Om zelf goed beweging te krijgen vandaag neem ik de telefoon mee op de elliptische trainer en bel mijn broer in Canada. Hij moet zijn schoonzusje echter naar het station brengen en zal terugbellen.

Nu sta ik toch al op die trainer, dus besluit zo snel als ik kan te gaan voor tien minuten. En dan bedenk ik me, dat het eigenlijk wel twintig minuten moet zijn om een goede workout te krijgen.

Met twintig minuten vind ik, dat ik er best nog tien bij kan plakken voor een heel half uur! Bezweet kom ik na een half uur de machine af en echt wel erg trots op mezelf, dit was serieuze zelf-discipline en alleen maar bezig met mijn lichaam. Gewoonlijk heb ik de tv aan, of muziek, maar dit was tussen mij en de machine. Het voelt goed.

Na de lunch begin ik aan mijn laatste les over de Canon 30D, mijn fototoestel. En laat dit nu precies de les zijn, waar ik op heb gewacht! Hij gaat in op alles, wat tot nu toe abracadabra was! Hoera! In de komende paar dagen nog een paar goede fotografie onderwerpen vinden en dat heb ik toch weer het gevoel heel wat geleerd te hebben.


Eerste foto in "M" (Manual, alles zelf geprogrammeerd) en zowaar, het scherm is hartstikke scherp!

Vanavond gaan we naar Joe's Place om te eten. De helft van de opbrengst van de voedselverkoop aan gezinnen van Saskia's school zal naar de school gaan. Hiervan hoopt de PTA (ouderraad, zeg maar) nieuwe computers te kopen.

Wij bestellen vaak van dit restaurant, maar ik heb er nog nooit binnen gegeten. Saskia belt om te beginnen al haar vriendinnetjes, maar niemand gaat vanavond. Gelukkig wordt het alsnog heel leuk, als Mary en David en hun kinderen komen. Samen hebben we de lekkere pizza's en pasta's, want dat kunnen ze! Mijn vis pizza smaakt voortreffelijk.

Met vrienden is het een leuk restaurant, maar veel sfeer is er niet. Aan de andere kant vind ik hun eten heel Italiaans. Dat klopt ook wel, want de eigenaar is Napolitaans.

Mary en David komen na het eten nog even Cosmo bewonderen. Daarna is het huiswerktijd voor Kai en Saskia (Katja is op haar werk) en wij kijken de geijkte zondag shows op tv. Na een fijne vier dagen is het morgen weer vroeg opstaan!

Weerscadeautje!

Na alle kou en narigheid van de afgelopen dagen (en geloof me, ik zat in een diep pijn dal en ben bang, dat dat ook gauw weer terug zal komen) krijgen we vandaag opeens een weerscadeautje! Ik voel het al, als ik om half negen met Cosmo ga lopen. De zon is warm, er staat geen wind, het voelt lente-achtig aan!

Terwijl ik met een zeer energieke (ik zie al tekens van hoe hij als volwassen hond zal zijn!) Cosmo loop en zo af en toe wat hardloop (op zijn initiatief), stopt er midden in de straat een auto plotseling.

Uit stapt een jongen van een jaar of tien met een fototoestel en vraagt of hij een foto van Cosmo mag maken. Achter zijn ouders' auto moeten een paar anderen plotseling stoppen. Na de foto's vraagt het jochie nog, wat voor hond het is en rent dan de auto weer in. Ons hondenfotomodel staat er weer mooi op!

Claudia emailt of ik een stuk wil gaan wandelen en dat laat ik me geen tweede keer vragen! Ze komt om half elf en bewondert Cosmo eerst uitgebreid (en hij haar, vooral haar sjaal valt in de "smaak". Hij heeft een sjaal fetish, want hij was ook helemaal in de ban van Marjans sjaal!

Daarna lopen we zo'n zes kilometer door het heerlijke weer. Iedereen is buiten, moeders met kinderen, vaders met kinderen, hondenwandelaars, oudere mensen, we onderbreken onze conversatie om de haverklap om te groeten.

Als we thuiskomen is het 60 graden Fahrenheit (15,5 graden Celsius) buiten! Gisteren werd het 31 graden (-0 Celsius), dus het voelt als zomer, zoveel graden warmer! Bovendien is de zon al flink warm en in mijn zwarte kleding voel ik hem zelfs branden. Ik eet lunch op de stoep voor het huis en lees de laatste Margrieten. Wat een luxe!

Om een uur komen Sylvia en Teddie om Cosmo te bewonderen. Teddie is zo'n lekker spontaan kind, ze rent de van uit en geeft mij een grote hug. Schattig!

Zij en Cosmo kunnen het ook prima vinden en Teddie helpt Katja haar kamer opruimen (gelukkig voor Katja vinden kleine meisjes dat nog prachtig). Sylvia en ik kletsen er lekker op los onder het genot van een paar mokken Pickwick thee (Ricks favoriete thee, we drinken niet anders, hij is een echte thee snob, ha ha).

Voor ze weer verder gaan laat Teddie nog even Cosmo uit, die eindeloze energie lijkt te hebben vandaag. Misschien is het voor hem ook wel de warmere temperaturen. Sylvia en Teddie nemen (van Teddies kant vooral met moeite) afscheid.

Cosmo en ik gaan de achtertuin in. Dave, de beagle, waar ik me al maanden aan erger vanwege zijn eindeloze geblaf (niet zijn fout, natuurlijk, maar dat van zijn baasjes, die hem de hele dag in de achtertuin laten) is ook buiten. En voor het eerst ben ik er blij om!

Cosmo en hij rennen, dat het een hartelust is, Dave aan de ene kant van het (ijzeren) hek, Cosmo aan de andere kant. Dave blaft naar hartelust, Cosmo laat een paar blafjes horen. Maar ik zie wel opeens, hoe hij als volwassen hond zal zijn! Tong uit de bek laat hij zich volledig gaan!

Hij valt met zijn poot in onze vijver, zo enthousiast is hij! Na een kwartier ga ik hem toch maar opvangen, want ik ben bang, dat hij te wild wordt. Jeetje, als ik hem moe wil hebben, hoef ik hem alleen maar naar buiten te laten, als Dave er ook is!

De rest van de middag brengen we (Cosmo en ik) op het stoepje voor door met Diet Coke en de Margrieten (ok, hij slaapt in de schaduw, behalve als er katten langs komen). Alle kinderen en Rick zijn er niet, de laatste is naar de kapper, de rest bezig met vrienden.


Cosmo's ogen van dichtbij

Saskia en Abby komen terug om met Cosmo te spelen en dan gaat Saskia bij Abby logeren. Katja gaat naar haar werk en daarna naar een verjaarsfeest (en ik ben bezorgd over de weg, die ze moet rijden, dus ik kan niet wachten, tot ze weer veilig thuis is).

Rick, Kai en ik gaan weer eens een nieuw restaurant uitproberen. Rick is "on a roll", zoals ze hier zeggen, en omdat ik me door de warmere temperaturen meteen beter voel (ik ben echt een menselijke barometer!) ben ik er voor.

We rijden over de drukke interstates naar Crystal City, een prachtige naam voor een gebied met voornamelijk saaie hoge kantoorgebouwen en flats. Althans, tot recentelijk, er is nu een grote beweging gaande, om er leven in de brouwerij te brengen.

En daar horen natuurlijk winkels en restaurants bij. Jaleo is daar een van. Bij het Washington DC restaurant hebben we al meerdere malen gegeten, maar bij de Virginia branche nog nooit.


De attractie bij dit restaurant zijn de tapas. Hoewel de paella er ook erg indrukwekkend uitziet.

Om te beginnen krijgen we een schoteltje met verschillende soorten olijven en augurken en uitjes. Ook natuurlijk brood, dat werkelijk fantastisch smaakt.

Rick en ik bestellen een "flight" van sherries: dry, medium en sweet. Allemaal even lekker.

Kai vindt het menu wat moeilijk te ontcijferen, maar geniet van het tomatenbrood met kaas en later van de kip en ham kroketjes. Rick en ik zijn (natuurlijk) avontuurlijker.

Mijn eerste gerechtje is een gazpacho (voor het groente gehalte). Daarna bloedworst (die is echt lekker, geloof me!) met knoflook saus en zalm met ansjovis saus. Verder delen we chorizo, gefrituurde dadels met bacon, Tuscarora champignons en een soort pizza met olijven en ansjovis.

Het smaakt allemaal even lekker en de bediening is ook erg goed. En als de rekening komt zijn we ook blij verrast, voor ons drieen is het bijna goedkoop te noemen! En dat vrijwel in de stad!

Kai neemt zijn X-Box mee naar Charlie's huis om er te logeren en Rick en ik kijken samen de dvd van "The Devil wears Prada", die ik met Kerst van Katja kreeg. Wat een heerlijke film is dat!


Toch wel best moe

Telkens denk ik, dat het zondag is, maar we hebben nog een vrije dag voor de boeg! Helaas is het weerbericht voor morgen en de rest van de week weer veel kouder, dus ik zal een tijdje op dit lekkere weer moeten teren.

Autoshow

Nou, ik hoop, dat alle insekten, die nog zo happy rondvlogen een paar weken geleden, nu wel dood zijn gevroren! -10 moet daar toch koud genoeg voor zijn?

Het is in ieder geval te koud voor mij om naar buiten te gaan, dus ik doe mijn gewichtenroutine in de family room (boven in mijn sportkamer is het ook stervenskoud, we hebben namelijk de verwarming daar uitstaan, omdat het gewoonlijk te warm is anders). Ik heb vannacht heel goed geslapen, dus voel me een stuk beter. In ieder geval heb ik leuk gezelschap tijdens mijn buikoefeningen!


Als ik bijna klaar ben, horen we een harde klop op de garage deur. Tot onze verrassing zijn het Roland en Marjan! Ze komen nog even afscheid nemen, leuk, hoor! Grappig genoeg had ik net aan ze gedacht, omdat ze in het noord-oosten waren en het weer daar zo slecht is, op het moment. Maar ze hebben het veilig terug naar Washington gehaald.

Roland vraagt of ik ook een Best Buy in de buurt weet. En of, en dat niet alleen, maar een Target, Walmart, Toys R Us, Michael's en nog veel meer in datzelfde winkelcentrum! Ze kunnen, als ze dat willen, de laatste uren van hun verblijf in de VS naar hartelust shoppen bij het Fair Lakes Shopping Center!

Na even kletsen en ook van Rick afscheid genomen te hebben, die vandaag vrij heeft genomen, vertrekken ze voor hun laatste escapade alvorens terug te keren naar het kikkerlandje. Volgens mij hebben ze een leuke tijd gehad (wat ze bij de andere moderators hebben gedaan kun je hier lezen) en ik ben benieuwd naar hun eigen reisverslagen!

Saskia gaat bij Tabatha spelen en de rest van ons rijdt naar Washington op weg naar de Washington Auto Show in het Convention Center. Iedere keer geniet ik er weer van om de brug over te rijden en de monumenten te zien.

Het is wat later, dan we weg wilden gaan en in het Convention Center is het eten de gewoonlijke vette hap. We gaan dus in Chinatown op zoek naar een restaurant voor lunch.

Al staat er een grote Chinese boog en zijn er nog wat heel erg goede en authentieke (lees: je weet niet wat je te eten krijgt, want de menu's zijn niet in het Engels en soms wil je het ook liever niet weten) Chinese restaurants op H Street, er zijn niet veel Chinese bewoners meer.

Het is tegenwoordig een druk gebied met restaurants uit alle hoeken van de wereld. Het enorme Verizon Center, waar Katja gisteren genoot (en dat is een understatement) van het concert, heeft al die ontwikkeling in de hand gewerkt.

Het eerste restaurant, dat wij tegenkomen, is RFD. Hier hebben ze tientallen soorten bier, maar hun menu is ook goed. Het is echt een "taproom", dus geen witte tafelkleden, maar simpele tafeltjes.

Rick is een enorme bier liefhebber en ik zie hem watertanden. We moeten hier ook eens 's avonds heen, zodat hij er een paar kan proberen (wisten jullie, dat Grolsch al vanaf 1615 gebrouwen wordt? Ik niet!). Wij bestellen allebei de buffalo burger, van bison vlees gemaakt. Die smaakt perfect!

Dan lopen we door de ijskou naar het Convention Center, Kai en Katja in een sweatshirt! Die kinderen voelen gewoon geen kou!

De autoshow is enorm! Hij beslaat twee verdiepingen!! En er is superveel te zien en lezen. Ons doel is om naar kleine, zuinige auto's te kijken om ideeen op te doen voor Katja's toekomstige auto. Zij belaagt ons al weken met tweedehands auto's van Carmax en we zullen hoogstwaarschijnlijk tweedehands kopen, maar we willen zien, wat er op de markt is.


Jeep weet, dat de kleintjes ook bezig gehouden willen worden




Intussen kijken Rick en ik ook naar de minivans. Die van mij is alweer vier jaar oud en in de komende twee jaar aan vervanging toe. De Toyota Sienna staat nu op mijn verlanglijst! Die heeft alles, wat ik fantastisch zou vinden: voor en achter sonar, GPS systeem ingebouwd, allerlei andere moderne snufjes en allerbelangrijkst: veel bagageruimte! Maar ja, hij is ook de duurste minivan, dus dat wordt nog even sparen.


De Toyota Tundra



Een heel leuke auto, hoor, maar $350.000?

Voor Katja zijn we onder de indruk van de Kia Rio en de Kia Spectra. Heel redelijke prijzen voor de nieuwe modellen en een garantie van 10 jaar en 100,000 mijl!


De 2009 Camaro, die vind ik wel erg leuk!



Pontiac maakt soms leuke wagentjes!

We lopen bijna drie uur rond en dan ben ik echt uitgeteld! Dat stilstaan en geslenter maakt, dat de spierpijnen terug komen en ik erge hoofdpijn krijg. Gelukkig ziet Rick, dat ik het niet meer trek.


Een wel heel erg Redskins fan, met Indianentooi en al!



De futuristische Ford Airstream



Ook een SUV kan hybride zijn

Bij Starbucks halen we gauw wat te drinken, want het was heet en droog in het Convention Center. Door een druk spitsuur (we vergeten telkens, dat het vandaag vrijdag is!) rijden we terug. We zijn net te vroeg om gebruik te kunnen maken van HOV.

Thuis laten Kai en ik Cosmo uit en Rick en Katja gaan naar Keith's Driving School om de verlenging van haar tijdelijke rijbewijs op te halen (later blijkt, dat ze die wel hebben opgestuurd, oenen, dat het zijn!!). Het kost ze nog even tijd om het te vinden, maar dan is Katja weer legaal op de wegen.

Aangezien ik wat vragen kreeg over het behalen van het rijbewijs hier: je moet veertig uur (waarvan 10 in de regen of in het donker) onder leiding van een rijvaardige volwassene gereden hebben, daarna nog zeven uur professionele les en die (door de staat aangestelde) instructeur neemt dan ook gelijk het examen af.

Katja heeft er dus al heel wat rij-uren opzitten. Dan krijgen ze een tijdelijk rijbewijs voor 3 maanden (Katja heeft die in oktober gehaald) en moeten voor het gerecht verschijnen om een eed af te leggen voor hun permanente rijbewijs (is hoe ik dat laatste heb begrepen, dat moeten we nog meemaken). Alleen loopt Virginia achter en is die gerechtshof datum pas op 27 maart voor Katja en dus verliep haar tijdelijke rijbewijs.

Saskia heeft vanavond een verjaarspartijtje bij een Koreaans meisje. Het is een logeerpartij en de ouders spreken nauwelijks Engels. Hoe anders zijn mijn kinderen, dan ik, ik vond uit logeren gaan helemaal niets als kind. En al helemaal niet bij wild vreemden!

Moeizaam

Om half vier word ik wakker met nek- en hoofdpijn. Ik kan geen comfortabele positie vinden, bah! Toch maar weer over die nieuwe matras gaan nadenken. Natuurlijk val ik om zes uur als een blok in slaap en merk het niet eens, als Rick opstaat!

Deze dagen dagen koud en sneeuwerig. Maar de sneeuw blijft niet liggen, helaas, het zijn sneeuwbuien of ook wel "squalls" genoemd. Het is waterkoud en ik heb een hekel aan dit weer. Geef een lekker pak sneeuw of heb het warmer, maar dit weer is vreselijk!

Madison and John zijn hier natuurlijk voor het ontbijt en Rick vertrekt naar zijn werk. Ik neem Cosmo mee op een voor hem lange wandeling. Hij vindt het heerlijk, maar laat weten, als het te ver is. Hij gaat gewoon zitten! Ik krijg hem niet meer mee. Dus loop ik het laatste stukje met hem in mijn armen. Auto's, die langsrijden, houden in, ik zie de bestuurders naar ons kijken. Het is ook echt wel een heel mooi hondje en zo lief!


Soms lijkt hij onvermoeibaar!

Rond half elf komt Kirsten om te gaan lopen. Madison en Saskia passen op Cosmo in de tussentijd. We lopen iets meer dan vijf mijl en ik heb zo te doen met Kirsten. Haar huwelijk is echt niet goed, en met een man is het moeilijker breken, dan met ouders, merk ik in haar. Ik luister maar, concreet advies heb ik niet. Wij hebben zelf in persoon gezien, hoe moeilijk en vreemd Doug is. Maar het moet haar keuze zijn om uit dat huwelijk te stappen.

Als we terugkomen neemt Kirsten Madison mee en John is inmiddels al naar huis. Mijn handen zijn zo koud, ik kan ze niet meer bewegen! Maar gelukkig wordt dat naast de open haard (die bij ons gas is) al gauw beter.

Wij eten lunch en dan ga ik met Katja op weg. Zij moet haar cheque van Old Navy bij de bank brengen en gaat daarna een heel aantal uren aan haar stage bij Dr. Weil werken.


Ik krijg iedere keer weer "hulp" bij het bereiden van Cosmo's eten

Nadat ik haar heb afgezet rijd ik door naar de UPS Store. Hier kan ik een fax versturen. Katja's tijdelijke rijbewijs is namelijk gisteren verlopen. Ik dacht, dat ik vanuit ons huis op donderdag een fax had gestuurd, maar die bleek gisteren niet aangekomen.

Dan maar bij een professioneel bedrijf en morgen kunnen we het verlengde rijbewijs in Burke ophalen. Op 27 maart zal Katja voor een rechter moeten verschijnen en verklaren, dat ze tot nu toe zonder problemen heeft gereden en dan wordt haar rijbewijs permanent. Bijna twee weken na haar 17e verjaardag (die 14 maart is), dus.


Met gekruiste pootjes even rust

Terwijl ik toch in de kou onderweg ben haal ik ook maar melk bij CVS en een cadeautje voor Saskia's vriendinnetje, die morgen een partijtje heeft, bij de kunstwinkel ernaast.

Het vervelende van een verlopen rijbewijs is, dat Katja natuurlijk niet zelf kan rijden. En ik voel me helemaal ziek, grieperig met alle pijnen! Het lukt Rick niet om op tijd thuis te zijn om Saskia naar pianoles te brengen, dus ik begeef me weer in de kou om haar te brengen.

Eigenlijk valt de wanhoop en frustratie (want ik wil zoveel meer!) van de pijn niet te beschrijven. En ik wil ook niet constant klagen, soms voelt het alsof ik Rick alleen bel om te klagen. En dat is natuurlijk helemaal niet leuk voor hem!

Ik verbijt me dus en breng Saskia. Maar dan belt Rick en ik kan me niet goed houden, de tranen vloeien rijkelijk en hij wil vanavond uit eten en ik zie dat niet zo zitten. Maar zoals altijd helpt zijn positieve kijk op de zaken.

Hij haalt Katja op van haar stage en Saskia van haar pianoles. En dan moet ik van hem mee uit eten, ik voel me toch rot, of ik nu thuis ben of uit (gelijk heeft hij). Hij neemt me mee naar een nieuw restaurant: Chima.

Dit restaurant komt uit Brazilie en ziet er zeer modern uit. We mogen als eerste naar een uitgebreide "salad bar", met onder anderen artisjok harten, carpaccio en gerookte zalm. Heerlijk!

Daarna kunnen we ons kaartje op "Orange" (kom langs) of "Black" (even genoeg gehad) zetten. Er komt van alles langs, maar ik geniet van de zalm, een stukje zwaardvis en filet mignon. Het is allemaal even lekker.

Helaas is de service fantastisch, terwijl we eten en daarna zien we onze serveerder opeens niet meer. Iemand anders brengt op verzoek de dessert menu's, maar we moeten zo lang wachten, dat we geen zin meer hebben!

Uiteindelijk zie ik de manager langs lopen en zeg, dat we al heel lang wachten. Hij staat erop, dat we een gratis dessert krijgen, al willen we eigenlijk niet. Maar ja, als iemand het goed probeert te maken willen wij ook niet de vervelendste zijn. We krijgen allebei een volledig dessert! Ik een guave mousse met chocolade saus en Rick een cheesecake. We nemen er een paar happen van en het is natuurlijk erg lekker.

Al met al raad ik dit restaurant wel aan. Het is eten van heel erg goede kwaliteit en het is nieuw, dus de service zal vast verbeteren.



Als je honger hebt, ben je de beste vriendjes

Katja en Leah zijn intussen bij een concert van de Red Hot Chili Peppers bij het Verizon Center. Hun eerste serieuze concert! Rick is nu op weg om hen op te halen, ik ben benieuwd hoe het was.