Een bloglezeres en haar gezin rondleiden

Gelukkig voel ik me vandaag een stuk beter en sta zonder moeite om kwart voor acht op.  Rick en Orion zijn al op en de koffie pruttelt ook. Ik besmeer een paar crackers met lekkere Bonne Bouche geitenkaas en drink een glas Supergreens erbij. Zo lekker!

Rick brengt me naar de metro en daar staat de trein al klaar.  Ik ben dan ook nog voor half tien al in de stad.  Ik loop maar weer eens even het Smithsonian kasteel binnen en kijk daar wat rond en vang wat Pokemon.

Dan ga ik in de schaduw met zicht op het Smithsonian metrostation staan wachten.  Ik vreesde weer een nare vochtige dag, maar tot nu toe is het best lekker met zelfs een verfrissend windje. Als het zo blijft zal het goed vol te houden zijn.

Op een gegeven moment zie ik een groepje dat weleens mijn gezelschap van vandaag zou kunnen zijn. Inderdaad zwaait C. naar mij.  Ik maak kennis met haar, haar man Lex, hun dochters F. en M. en M's vrienden M. en J.

Als eerste lopen we naar het bezoekerscentrumpje van het Washington Monument voor een pit stop.  Dan vertel ik over de geschiedenis van het ontstaan van de stad en de bouw van het Washington Monument.  Dat is nog steeds gesloten, zeker tot 2019, helaas.

We lopen verder naar het Tweede Wereldoorlog Monument.  Dat blijft indrukwekkend en zo anders is het weer bij het Vietnam Veteranen Monument.  Na de grootsheid van het World War II Memorial is dat zo sober met zijn zwart granieten muur vol namen.  Het laat zien hoe simpel en sober ook indruk kan maken.

Zoals altijd is het het drukst bij het Lincoln Memorial. Hier is het ook warm binnen dus ik blijf wat aan de rand wachten.  Volgens mij zie ik er allang weer uit als een verzopen kat, ondanks het lekkere briesje!

We lopen verder door het Koreaanse Oorlogsmonument wat altijd weer tot de verbeelding spreekt.  Ik heb het nu al zo vaak gezien en iedere keer lijken de beelden iets anders over te brengen.  Ik zou er zo een verhaal over kunnen schrijven.

De soldaat, die naar een onzichtbare andere achter hem lijkt te roepen.  De mannen met de mitrailleur en stand, die elkaar iets lijken te zeggen.  De anderen, die angstig om zich heen kijken en de voorste, die stug doorloopt.

Wat denk je van zijn verhaal?

Wij steken over naar het Tidal Basin en lopen door het Martin Luther King Jr. Memorial. Het heeft gisteren flink huisgehouden, maar kennelijk is het eb, want we kunnen langs het Tidal Basin lopen.

We lopen door het Franklin Delano Roosevelt Memorial en ik zie er weer een aantal mensen Pokemon Go spelen.  Ik kijk stiekem ook op mijn Samsung en vang gauw een Pikachu, terwijl de anderen het standbeeld van FDR bewonderen.

Als laatste monument zien we Jefferson in zijn tempel. Hier is het ook lekker koel, want het tocht van alle kanten.  Zo hadden ze het Lincoln Memorial ook moeten bouwen! Jefferson is een van mijn favoriete Amerikaanse geschiedenisfiguren, ik zou hem graag ontmoet hebben.

Omdat we met zijn zevenen zijn moest ik de Old Ebbitt Grill voor half twee reserveren.  Daardoor hebben we nog ruim de tijd om de achterkant en dan de voorkant van het Witte Huis te bekijken. 

M. en J. willen daar foto's maken met hun Carnaval vlag hopend in hun krant te komen.  Ze nemen er een aan beide kanten van het Witte Huis. Zo'n foto is natuurlijk uniek, ik ben benieuwd of het lukt.

Toch nog bijna een half uur te vroeg komen we bij de Old Ebbitt Grill aan.  Geen probleem, er is meteen een tafel voor ons.  Ik mis Mark wel, want nu ben ik weer gewoon een van hun klanten.  Omdat ik toch minder rondleidingen heb ben ik hier ook niet zo vaak als anders.

Iedereen weet al snel wat te bestellen.  Ik wil eigenlijk weer de burrata crostini, maar die hebben ze vandaag niet.  Ik bestel dus maar de heirloom (verschillende kleuren en maten) tomatensalade met mozzarella.  Het smaakt me prima en van de rest zijn alle borden ook leeg als we klaar zijn.  Dit restaurant blijft een succes!

Net als ik zijn de dames geinteresseerd in Pandora bedels.  Ze zoeken er nog een voor Washington en ik heb er jaren geleden hier vlakbij een gekocht met het Witte Huis erop.  Niet Pandora, maar wel zilver.

We gaan op zoek. Bij de White House Gift Store hebben ze alleen gewone bedels.  Ik ben er bijna van overtuigd dat ik mijn bedel bij Treasure Trove Jewelers even verderop heb gekocht, maar ook hier hebben ze enkel gewone bedels.  Ook de laatste kans, Benson's Jewelers, lukt niet.  De heel aardige medewerker hier zegt dat ze ze wel hadden, maar al een tijd niet meer.

Jammer, ze zullen dus iets anders moeten bedenken als aandenken van hier. Helaas maakt Pandora maar een specifieke bedel per land en voor hier is dat het Vrijheidsbeeld. Ook willen ze geen hangende bedels en dat beperkt ook.  Ik ben benieuwd of ze iets gaan vinden.

Wij lopen via het Old Post Office Pavillion (nu Trump Hotel), FBI gebouw, National Archives en Newseum, waar we de voorpagina's van kranten uit alle vijftig staten bekijken, naar het Capitool.  Daar is het Huis van Afgevaardigden in sessie en inmiddels is het ook flink warm.

Nadat ik over van alles betreffende de wetgevende macht heb gesproken lopen we Capitol Hill op.  Dat valt altijd weer tegen na zo'n dag lopen en nu voelen we de hitte ook echt.  Vooral voor het Capitool zonder schaduw is het even afzien.

Gelukkig vinden we in de Library of Congress verkoeling.  We lopen eerst de trappen ("nog meer trappen?", vraagt L.) naar het uitkijkpunt over de grote leeszaal op.  Dan werken we ons een weg naar beneden via de bibliotheek van Thomas Jefferson, de Guttenberg bijbel en de eerst kaart van de Verenigde Staten.

Eenmaal weer buiten neem ik afscheid.  Gelukkig zijn ze weer allemaal zeer te spreken over de rondleiding!  Natuurlijk merk ik gedurende de dag wel hoe het gaat en gelukkig is het nog nooit voorgekomen dat mensen het niet erg leuk vonden!

Zij gaan terug naar hun auto en ik loop naar het metrostation.  Ik kijk ook eens op mijn radar app en zie dat er een flink onweer ras op Vienna afkomt.  Inderdaad plenst het als ik daar uitstap.  Met een heel aantal anderen schuil ik in het station.

Rick komt me ophalen, maar dat duurt even.  Intussen zie ik nog een mooie regenboog en zijn onze plantjes blij met het water.  Rick brengt me weer thuis en ik kan niet wachten een frisse douche te nemen!

Orion is heel blij ons weer te zien. Lorraine heeft hem vandaag twee keer uitgelaten en zelfs eten gegeven.  Wat zouden we zonder haar doen?  Ik zou het echt niet weten!

Als avondeten bestellen we Thai's eten van Bangkok Street.  Het smaakt weer heel goed. Mijn gerecht heeft kip, knoflook en gestoomde broccoli.  Ik vind dat ik gezond en toch lekker eet.  Stiekem zou ik liever Ricks gerecht hebben met lekker veel pittigheid, maar helaas kunnen mijn ingewanden daar niet meer tegen.

Om vier over negen komt het Internationale Ruimtestation overvliegen en Rick en ik vinden het altijd weer bijzonder dat te zien. Orion en Snickers vergezellen ons naar buiten en op een gegeven moment zitten ze schattig naast elkaar.  Net kinderen zijn het zo!

Kijk nou hoe schattig (er kwam een auto aan)

Morgen nog een rondleiding, maar hopelijk echt minder vochtig. En we tellen af tot Kai aankomt.  Ik kan niet wachten hem weer te zien!

Een "staycation" weekend

Zaterdag

Om zeven uur komt Orion mij even begroeten en drie kwartier later weer.  Ik ben dus wakker als Rick tegen half negen opstaat en sta tegelijkertijd op.  Orion heeft zijn dagelijkse "gekke" uurtje en we lachen ons rot om zijn bijna letterlijke bokkensprongen!

Dan gaan we op weg om ontbijt te halen.  We halen ijskoffies bij Starbucks en Rick neemt daar ook een broodje.  Ik vind hun ontbijt niet lekker en Rick vindt het prima om even verderop bij Peet's de maple chicken sausage sandwich in de drive thru te halen.

Op de terugweg stoppen we nog even bij het wekelijkse boerenmarktje.  Daar zien we ook onze overburen, die hier heen zijn komen hardlopen met hun kinderen, twee in een buggy en een op de fiets.  Zo actief zijn Rick en ik niet in de hitte maar we besluiten wel de natuur in te gaan later vanochtend.

Er zijn best lekkere en verse dingen te krijgen op de markt, maar in tegenstelling tot Nederland is het hier juist allemaal een stuk duurder dan in de winkels. Het zal vast verser zijn, maar twee keer zoveel betalen voor een bakje tomaten gaat me te ver.

Kleurrijk is het zeker!

Met lege handen lopen we dus terug naar de auto.  Toch vind ik het telkens leuk om even rond te neuzen. Het zal toch iets nostalgisch zijn. Ik heb vooral zulke fijne herinneringen aan de grote markt in Den Haag met mijn oma en opa.  Die hadden hun kraampjes daar waar we van alles te proeven kregen.

Thuis maken we ons gauw klaar en met Orion en flesjes water vertrekken we naar Sky Meadows State Park.  Dat is een uurtje rijden door het mooie Virginiaanse landschap. Rick heeft dit park een aantal maanden geleden ontdekt met Cosmo en Orion.

Het is zo afgelegen dat er maar heel weinig mensen en honden zijn, perfect dus voor Orion.  We betalen de $5 entree en rijden eerst naar het bezoekerscentrum.  Daar wil ik eigenlijk plassen, maar er staat zo'n lange rij dat ik besluit dat maar in de natuur te doen.  Als er toch niemand is...

We rijden naar de plek waar Rick de honden uitliet en zijn daar inderdaad de enigen.  We lopen door een gemaaid weiland met allemaal wilde bloemen.  De prachtigste vlinders vliegen er rond, maar laten zich moeilijk fotograferen.

Het is hier wel koeler dan thuis, maar nog net zo vochtig.  We lopen een stuk, zien hertensporen en Orion geniet ook.  We komen geen mens of hond tegen, dus helemaal goed.  Het is wel heel, heel vochtig en als ik 5000 stappen bijeen heb ben ik blij weer terug bij de van te zijn.

We drinken dankbaar water en Orion ook.  Dan ziet Rick iets op zijn voet kruipen en dat is een teek!  Het gras was inderdaad op sommige plaatsen vrij hoog.  Rick ziet er nog een paar op zijn voeten en ik een op mijn voet, bah, bah!!  Orion lijkt er geen te hebben dus we gaan op weg.

Orion krijgt iedere maand Sentinel tegen teken en vlooien en dat werkt duidelijk, want als ik een kwartier later naar achteren kijk, die ik twee teken op zijn kop lopen. We stoppen, verwijderen die en nog een paar.  Verder vinden we er geen en gaan verder.

We zijn hier in het Virginia wijngebied en Rick moedigt mij aan een glas te gaan drinken bij een van de wijngaarden.  Hij blijft bij Orion in de van en ik bestel een glas rose bij de Delaplane wijngaard. Op hun balkon met prachtig uitzicht geniet ik ervan.  Het helpt mijn spieren ook ontspannen, want die voelen het slechte weer aankomen.

Als ik terug in de van kom zegt Rick dat hij nog een aantal teken van Orion heeft geplukt.  We halen Orion naar buiten en zien er nog een paar.  Terwijl Rick rijdt houd ik Orion in de gaten en al rijdend pluk ik nog drie teken uit zijn vacht.  Duidelijk werkt Sentinel, want de bloedzuigers moeten niets van Orion hebben. Ik gooi ze uit de van en hoop dat dat het is!

Orion vindt de auto heerlijk!

In Manassas heeft route 234 alle ketens, die je je maar kunt wensen.  Hier willen we bij een Drive Thru lunch halen. Al heb ik wat problemen met hun ideologie (Mormoons, zondag dicht, anti LGBTQ) wil ik toch eens een kip broodje van Chik-Fil-A proberen.

Deze keten is enorm populair en we sluiten aan in de rij.  Alles gebeurt buiten en Orion blaft tegen iedereen, die voor Ricks raam verschijnt.  Tot ik hem bij mij roep.  Het is nog geen meter afstand van waar hij was, maar hij wordt stil!  Ik weet zeker dat hij een paar maanden geleden door was gegaan met blaffen.  Baby steps, zoals we hier zeggen.

De kipbroodjes smaken ons inderdaad prima, heerlijke kip voor een fast food keten! Intussen zien we letterlijk paarse luchten onze kant op komen!  Eigenlijk hoopten we nog te kunnen zwemmen, maar dat gaat waarschijnlijk niet lukken.

Net op tijd voor de stortbui met flinke donder en bliksem losbarst lopen we ons huis in.  Het gaat buiten flink tekeer en het zwembad tweet iedere keer dat ze weer drie kwartier gesloten zijn.  Ik geef het op en ga douchen en me in gewone kleding steken.

Zodra het onweer voorbij is gaat Rick een stukje fietsen.  Als hij terugkomt is het zwembad weer open en hij wil erheen.  Ik voel me niet zo lekker met veel pijn en weet dat ik eigenlijk ook zou moeten gaan, maar ik kan me er niet toe zetten.

Rick zwemt net op tijd, want alweer pakken donkere wolken zich samen. Voor we het weten openen de hemelsluizen zich weer.  We hebben de regen zeker nodig dus we klagen niet. 

Voor het avondeten besluiten we net als voor de lunch naar een restaurant te gaan waar we nog nooit geweest zijn.  Founding Farmers (eigenaren zijn boeren) blijkt een goede keus te zijn.  Er wachten veel mensen op een tafeltje, maar wij lopen naar de bar waar we met gemak twee stoelen vinden.

Als we met zijn tweeen zijn is de bar net zo makkelijk en gezellig.  Jake is onze bartender en zeer attent.  We delen filet Americain op brood als voorafje, heel erg lekker!  Ik neem de tonijn met speklapje (waar ik maar weinig van eet) met rucola en frietjes.  Rick heeft de meatloaf. We zijn er beiden zeer over te spreken!

Intussen is het droog en kunnen we zonder paraplu buiten op Ricks auto van de valet wachten. De voeten gaan omhoog thuis en de tv aan. Dankbaar voor de airconditioning, want die helpt mij 's nachts slapen met deze hitte.  Vroeger in Nederland had ik een zolderkamer en sliep ik helemaal niet als het warm was. Dat zou hier een ramp zijn!

Nu dondert en bliksemt het weer flink, maar Orion slaapt lekker.  Grappig hoe iedere hond zijn eigen angstjes heeft.  Net mensen zijn het, maar dan anders.

Zondag

Om kwart over acht ben ik klaarwakker en ga op mijn telefoon lezen.  Rick kijkt verbaasd op, maar is ook klaar om op te staan.  Voor ons doen vroeg in het weekend, maar ja, als je uitgeslapen bent is het zonde te blijven liggen op een lekkere zomerse dag.

Het is buiten wat koeler dan het de afgelopen dagen is geweest, maar nog steeds heel vochtig.  We laten Orion uit en gaan dan ontbijt eten.  Rick stelde gisteren voor om naar bakkerij Paul te gaan.  Daar was ik natuurlijk helemaal voor!

Eerst halen we onderweg ijskoffies van Starbucks (al denk ik dat ik een volgende keer koffie van Paul zal willen). Paul ligt in de Tysons Galleria mall en het is er vrij druk!  We sluiten aan in de rij en bestellen beiden een baguettine met ham, kaas en ei.  We smullen er buiten op het terras van.  Wat een heerlijk ontbijt!!

Om de een of andere reden voel ik me niet lekker.  Waarschijnlijk vanwege de barometerschommelingen.  Ik moet dus bewegen, maar zin in de elliptical boven heb ik niet.  Ik besluit een op de plaats te gaan hardlopen.

Rick gaat met Orion buiten wieden en daarna (zonder Orion) een stuk hardlopen. Als we beiden klaar zijn gaan we naar het zwembad.  Daar trek ik mijn veertig baantjes en dat voelt heerlijk. Zo maak ik mijn eenendertigste kilometer zwemmen vol.

Rick is sneller klaar met zwemmen en gaat boodschappen doen.  Hij belooft ook soep voor mijn lunch mee te nemen.  Ik voel me heel moe en ga op een ligstoel liggen lezen. Chris komt en we kletsen gezellig tot het begint te spetteren.

Gauw gaat Chris haar baantjes trekken, maar al gauw blazen de life guards het signaal dat ze donder gehoord hebben.  Alweer heb ik niets gehoord en er ontbreekt absoluut niets aan mijn oren.  Maar ja, er is wel onweer in de buurt dus we gaan gedwee huiswaarts. Ik hoor dan ook niet nog een keer donder.

Rick brengt me lekkere avgolemono soep van Skorpio's.  Ik weet het, soep in de hitte klinkt raar, maar daar heb ik als ik me minder voel vaak het meest zin in. Het smaakt me dan ook zeer goed.

Aangezien ik geen donder meer heb gehoord en het helemaal zonnig is loop ik om half drie terug naar het zwembad.  Daar blijkt dat ze toch nog een keer donder hebben gehoord en gesloten zijn tot drie uur. 

Binnen hoor ik een woordenwisseling tussen twee life guards, een vindt dat er geen donder was en de ander wel.  Ik vind het toch wel vreemd dat een persoon het hele zwembad zo kan sluiten voor drie kwartier!

Zin om terug te lopen heb ik niet dus wacht het kwartier met wat andere mensen, die ook geen tweede donder hoorden.  Er is hier ook geen druppel gevallen. Klokslag drie uur mogen we naar binnen en spring ik meteen weer in het water.

Wel lekker zo'n heel leeg zwembad!

Net als ik weer op mijn stoel lig te drogen komt Rick ook.  Beiden maken we deze zomer veel meer gebruik van het zwembad dan andere jaren. Ik ben alleen meer van het lekker lezen in een ligstoel en Rick leest zijn paar strips en gaat dan huiswaarts.

Ook nu is dat weer het geval.  Ik ben helemaal in mijn boek over Rembrandt's bastaarddochter en Rick wil naar huis.  Hij zal Orion bezig houden en ik volg om half vijf als ik ook weer onweersbuien onze kant op zie komen.  Geen daarvan bereikt ons dit keer.

Nadat ik me opgefrist heb rijden we naar Whole Foods.  Rick wil vanavond blackened vis maken.  Eigenlijk wil hij mahi mahi, maar die hebben ze nergens, dus we kiezen zalm. We nemen ook een bakje garnalen mee om als voorafje te eten.

Rick zoekt online naar een recept voor blackened zalm en gebruikt het mengsel van kruiden, zout en peper voor het "blacken" dat hij eerder maakte.  Het eindresultaat ziet er professioneel uit en smaakt ook prima!  We hebben blackened zalm op een bed van gekookte spinazie met vers rozemarijn brood.

Op het deck genieten we ervan.  De temperatuur is zo lekker nu, ik zou willen dat het morgen weer zo was!  Wij noemen onze zomer thuis een "staycation" (woordspeling op "vacation"), allerlei leuke dingen in de omgeving en thuis.  Tot nu toe lukt het goed!

 Morgen en overmorgen mag ik onze mooie stad weer aan toeristen laten zien. Dat is eigenlijk werken en morgen zal het ook heel vochtig zijn, maar voelt altijd weer als een leuke dag met vrolijke mensen!

Hazy, hot and humid (heiig, heet en vochtig)

Wat ben ik toch dankbaar voor airconditioning!  Ik heb vannacht heerlijk geslapen, ondanks dat het niet koeler werd dan 24 graden buiten!  Zo goed dat ik helemaal geen zin heb om op te staan als Rick om half negen naar boven komt met Orion.

Natuurlijk doe ik dat wel en Rick heeft de koffie al klaarstaan.  Ondanks dat het inmiddels tegen de dertig graden loopt eet ik mijn ontbijt van crackers met kaas en een glas Supergreens sap buiten. Het is niet de warmte, maar de vochtigheid die maakt dat je bij de minste beweging transpireert.

Met wat moeite vertrek ik naar Anytime Fitness.  Daar plaats ik me op de ARC trainer en beweeg.  Ik ben om de een of andere reden heel moe en mijn spieren ook.  Toch heb ik zevenduizend stappen bijeen als Sharon me vijftig minuten later komt halen voor personal training.

Het halve uur gaat snel en na afloop besluit ik dat het genoeg is geweest. Ik rijd naar huis en ga met Orion de tuin in. Hij heeft helemaal geen zin om achter een bal aan te rennen en probeert telkens in de vijver te komen, maar die heeft Rick goed afgesloten.

In zijn eigen badje heeft hij weinig interesse.  Ik besluit de waterslang aan te doen en Orion te bespuiten. Dat vindt hij maar matig, maar als hij wat koeler wordt gaat hij blij in het gras rollen.  Duidelijk helpt het hem nat te zijn.  Een wandeling maak ik niet vandaag, het is gewoon te heet voor Orion.

Voor de lunch bestel ik een salade van Taylor Gourmet online.  Dit restaurant staat vooral bekend om zijn broodjes, maar ik zag woensdag dat ze een rucola, watermeloen en kaas salade hebben.  Dat is mijn absolute favoriet en hij staat al klaar met een groot "Thank You, Petra Engle" op de tas als ik het restaurant binnenloop.

Buiten op het deck smul ik ervan.  Wat een verrukkelijke combinatie is het, er zit ook komkommer, munt en zoete amandelen doorheen.  De dressing is een romige citroensaus, ook lekker fris.  Dit is een salade, die ik de rest van de zomer vaker ga halen.

Het is te warm buiten voor Orion dus we gaan binnen een tijdje trainen.  Ik leer hem "play dead" in minder dan een uur!  Hij lijkt het ook leuk te vinden snoepjes te krijgen voor alleen maar op zijn rug liggen. Ook de mat voor de voordeur training gaat super. Ik kan niet wachten tot Kai hem meer trucjes kan leren!

Tegen drieen verkleed ik me en loop naar het zwembad.  Het is inmiddels 36 graden en ik trek met genoegen mijn baantjes in het koele water.  Ons zwembad heeft een apparaat dat iedere nacht het water verkoelt tijdens een hittegolf.  Het andere zwembad in Vienna is er jaloers op, Sharon vertelde me dat dat water net badwater is.

Als mijn dertigste kilometer dit seizoen erop zit ga ik lezen in mijn nieuwe boek "I am Rembrandt's Daughter". Het is een boek voor jong volwassenen, maar krijgt heel goede recensies.  Tot nu toe vind ik het niet zo pakkend, maar we zullen zien.

Chris komt naast mij liggen en leest in haar boek club boek.  Zij is lid van een boek club.  Dat lijkt mij ook wel leuk, maar ik vind het altijd zo moeilijk boeken te lezen, die me door anderen worden opgedragen.  Ik ben best kieskeurig als het op boeken aankomt.

Rick zou ook komen zwemmen, maar is later thuis dan hij had verwacht. Hij belt dat hij zich liever in gewone kleding kleedt en dan wil gaan eten.  Dat vind ik prima en loop naar huis.

Vanavond gaan we eens in Fairfax eten.  Dat stadje wordt ook steeds leuker en gezelliger. Wij gaan naar The Wine House en daar is plaats aan de bar. Rick neemt voor de verandering in plaats van bier een glas rose net als ik.

We delen een plankje met prosciutto, eend en pate en allerlei lekkernijen erbij.  Daarvan nemen we de helft mee naar huis.  Mijn hoofdgerecht wordt mosselen met spek en blauwe kaasbouillon, werkelijk een uitstekende combinatie.  Ricks biefstuk met spruitjes en puree ziet er ook goed uit.  We smullen van alles!

 

Een restaurant dat terug op onze radar is, want we aten er jaren geleden al eens.  We zijn het erover eens af en toe eens iets nieuws te proberen, want we hebben nogal de neiging naar dezelfde restaurants te gaan.  En zo begint een weekend met helemaal niets in de planning en Rick en ik samen.  Ik heb er zin in!

Wel een serieuze hittegolf nu!

Om half zes worden we gewekt door een sms van Saskia over haar sim kaart in Australie. Ze is dus in Perth aangekomen en nog steeds klaarwakker! Rick antwoordt en daarna kunnen we beiden de slaap niet meer vatten.

Toch blijven we langer liggen en ik hoor Orion op een van zijn hoefjes knauwen.  Om kwart over acht komt hij met zijn koele neus eens kijken of wij nog leven.  Er is geen betere manier om gewekt te worden dan door een schattige hondensnuit.

Rick gaat naar beneden en ik kleed me in bikini.  De koffie pruttelt als ik beneden kom en ik schenk een kop in.  Als ontbijt drink ik een glas Power Green sap, zo lekker!  En natuurlijk een cracker met de heerlijke geitenkaas.

Rick moet zijn auto verzetten, want ik wil naar Lifetime voor mijn aqua klas.  Daar kom ik precies op tijd aan, grijp de "gewichten" en noedel en neem mijn plaats in in het zwembad.  Hier heeft iedereen zijn of haar plek.  Ik zou dieper willen, maar dat is al ingenomen door oude gedienden.

Christy's klas vind ik het leukst, denk ik. Zij gaat dit keer ook zelf het water in met ons en ze doet veel gewichten, wat ik ook fijn vind, want dan gaat het uur sneller. Voor ik het weet is de klas voorbij en loop ik nog nat terug naar de van.  Dit is lekker makkelijk in de zomer, ik moet nog kijken hoe het gaat als het kouder wordt.

Het is inmiddels al ver over de dertig graden.  Toch neem ik Orion mee voor een flinke wandeling, ik heb mijn stappen nodig.  Hij vindt het prima en ik blijf zoveel mogelijk in de schaduw. Toch hijgt Orion enorm als we weer binnen zijn.  Ik vrees dat het toch te heet is voor hem en ook voor zijn pootjes op het asfalt en cement.

Natuurlijk zorg ik dat er genoeg water is, maar ik hoorde op de radio dat een Weimaraner in deze omgeving overleed nadat zijn vrouwtje met hem hardliep in dit weer.  Dat maakt dat ik extra voorzichtig ben.  Ik zie mensen met honden hardlopen in het heetst van de dag en vrees dan voor de honden!

Het voelt namelijk als 38 graden, ondanks dat het "maar" 31 graden is.  De luchtvochtigheid is heel hoog op het moment. Ik kan er goed tegen, maar zou willen dat ik minder transpireerde, het maakt dat ik er constant als een verzopen kat uitzie!

Orion gaat gedwee in zijn bench en ik naar het centrum van Vienna.  Daar gooi ik de van vol voor maar $1,89,9 per gallon (bijna vier liter)!  Super goedkoop natuurlijk, ik klaag helemaal niet!

Bij het postkantoor verstuur ik de Disney gemeneriken postzegels naar Nederland en sta er weer eens versteld van hoeveel dat kost. Ik krijg best vaak vragen of ik dingen op wil sturen, maar ik doe dat echt alleen nog voor mensen, die ik goed ken. Jammer, want het zou zo leuk zijn dingen uit te wisselen of zo.

Voor mijn lunch ga ik naar Chopt. Daar probeer ik toch maar eens de nieuwe bowl, genaamd Sweet Corn Quinoa Bowl, maar ik maak hem zoals ik hem lekker zal vinden.  Ik vervang een paar dingen en smul er thuis op het deck van.  Het is bijna zo lekker als de Melrose grain bowl.

Ook een leuke rode bezoeker

Orion vindt het buiten niets meer en ik wil naar het zwembad. Even overweeg ik hem los te laten binnen, maar hij terroriseert de katten.  Met een speeltje vol kaas gaat Orion gewillig zijn bench in.

In het zwembad trek ik mijn veertig baantjes en ga dan weer huiswaarts.  Ik heb een afspraak bij Pro Nails 3.  Daar maakt Mindy mijn nagels weer keurig en heb ik nu donkerroze glitternagels, zowel op mijn tenen als op mijn vingers.  Ik ben er zeer tevreden over, al kan ik niet de juiste foto krijgen met het volle effect.

Bij Safeway haal ik kattenbak grit, want Saskia's katten maken dat de kattenbakken vaker verschoond moeten worden.  Ook neem ik wat andere spullen mee, als ik hier toch ben.

Terwijl ik op het groene licht wacht

Jammer genoeg voor Orion heb ik wel even tijd om in de tuin te spelen met hem, maar dan haalt Chris me op om naar ons maandelijkse happy hour te gaan.  Bij Red Galanga dit keer, maar de persoon, die dat aanraadde kon op het laatste moment niet.

Chris en ik weten dus niet of er meer mensen zullen komen.  Opeens is daar Susan, die ik niet heel goed ken.  Dan is het wel opeens heel leuk om maar met een klein groepje te zijn, want ik vind Susan erg leuk en zo leren we elkaar beter kennen. We blijken allemaal een liefde voor historische fictie gemeen te hebben.

Intussen genieten we ook van wat sushi en ik bestel een spring roll, het best te vergelijken met een loempia, maar veel kleiner en met veel meer groentes.  Het smaakt allemaal zeer goed.

Opeens komen Michael en Denise toevallig ook binnen en die kennen we allemaal.  We kletsen wat en dan gaan Susan en Chris huiswaarts, terwijl Rick zich bij ons voegt.  We hebben een gezellige maaltijd met Michael en Denise.  Dit vind ik nu zo leuk aan Vienna!

Katja en Kevin hebben hun verlovingsfoto's nu en die zijn heel mooi geworden!  Katja's jurk doet ons wel wat aan Delfts Blauw denken.  Ik vind er zoveel heel lieve foto's tussen zitten! Als je mijn Facebook vriend bent kun je het album zien. Hier een paar voorbeelden:

Saskia is aan haar eerste volle dag Australie begonnen en zo te lezen vol goede moed.  Ze verkent haar omgeving en het klinkt allemaal prima.  We hebben avontuurlijke kinderen, dat is zeker!

De moderne technologie laat ons Saskia's hele reis volgen

Mijn eerste daad als ik wakker word is op mijn telefoon kijken waar Saskia's vliegtuig zich nu bevindt.  Ze heeft ook de hele weg wifi en vindt het maar een nare vlucht, warm en krap, en ze heeft maar een uurtje geslapen.

Tijdens mijn ontbijt van een cracker met geitenkaas en tomaat "klets" ik dan ook met Saskia ergens boven het Midden Oosten.  Het is weer heerlijk buiten in mijn "oase", ook bekend als ons deck, met al het groen om me heen en het cicade en vogelconcert.

Het is te warm om buiten te sporten dus ik neem Orion mee naar boven en doe een uur op de elliptical.  Orion slaapt lief tot ik bijna klaar ben.  Dan kijkt hij op en lijkt te vragen wanneer we nu eens gaan wandelen.

Met een bak vol snoepjes ga ik met Orion op pad.  De hele weg gooi ik snoepjes voor hem heen, een soort omgekeerde Klein Duimpje.  Zolang dat gebeurt heeft Orion geen aandacht voor zijn omgeving.  Kinderen lopen en fietsen langs uit het zwembad, maar hij eet liever zijn lekkernijen.

Zonder moeite lopen we een paar kilometer en dan hijgt Orion zo dat ik maar gauw naar huis ga. Het is dan ook heel heet en vochtig.  Ik merk ook dat het asfalt te warm is voor Orion's pootjes en ik zorg ervoor dat hij zoveel mogelijk in het gras loopt.  De komende dagen zullen enkel maar warmer worden.

Als ik terug binnenloop zie ik op mijn telefoon dat Saskia inmiddels na dertien uur vliegen in Abu Dhabi is geland.  Hier heeft ze een paar uur en ontmoet ook een studiegenootje dat uit Groot-Brittanie komt en dezelfde vlucht naar Perth neemt.  Ze kunnen het goed met elkaar vinden, dus erg leuk.

Voor de lunch heb ik afgesproken met Lia bij Cava in het Mosaic District.  Zij en haar man logeren nu in het Hyatt House waar wij drie maanden gewoond hebben na onze brand. De eenendertigste verhuizen zij terug naar Nederland.

Bij Cava bestellen we twee heel verschillende salades.  Die van mij is met zwarte linzen, kip, tomaat, komkommer en quinoa met een lichte yoghurt dille dressing.  Lia heeft sla met van alles er doorheen.  Het smaakt allemaal erg lekker, al krijgen we het beiden niet op. Lia neemt haar portie mee naar het hotel, ik heb alleen linzen over.

We lopen nog wat door het gezellige Mosaic District en vergapen ons aan de mooie spullen bij Williams Sonoma, al zijn die allemaal ver boven ons budget.  Bij Great Gatherings vind ik wel een paar leuke hebbedingetjes.

Ze hebben er melamine bordjes met zeedieren erop voor 40% korting.  Daar eet ik graag ontbijt van dus ik koop er vier. Weer eens wat anders dan onze IKEA bordjes. Ook is er een soort persoonlijke parasol voor een stoel, die ik ook handig vind en meeneem.

We kijken nog bij Lou Lou en de Paper Source en dan nemen we weer afscheid, want Lia is vlak bij haar hotel. We gaan volgende week nog een keer proberen te lunchen en dan zal het afscheid vrijwel definitief zijn.  Ik weet niet of jullie een trend zien, maar afscheid nemen is absoluut een constant deel van ons leven hier.

Op weg naar huis ga ik naar het grote postkantoor.  De USPS heeft postzegels met de gemeneriken van Disney uitgegeven.  Naomi vroeg ernaar en ik zal een vel naar haar opsturen en koop er ook een voor onszelf, zo leuk!

Thuis train ik wat met Orion, vooral de voordeur, want ik verwacht Lisa voor een massage om drie uur.  Maar drie uur komt en gaat en om kwart over drie sms ik Lisa maar eens. Het blijkt dat zij mij voor volgende week in haar agenda heeft gezet.  Dan kan ik niet dus ik weet zeker dat de fout bij haar ligt.

We hebben dit jaar prachtige tijgerlelies!

Maar ja, ze komt vanmiddag niet en er is zoveel gaande de komende weken dat we pas weer voor 11 augustus afspreken.  Natuurlijk had ik deze massage heel goed kunnen gebruiken, want ik heb best veel pijn.  Veel bewegen helpt dus ik besluit toch naar het zwembad te gaan, iets wat ik vandaag niet dacht te doen.

Chris is haar baantjes al aan het trekken, maar ik heb geen zin in een kilometer.  In plaats daarvan drijf ik lekker met mijn noedel en klets met Chris en Bets, altijd gezellig als er bekenden zijn. Als de anderen huiswaarts gaan ga ik lezen in een luie stoel.  Hier zijn geen muggen en dat is een groot verschil met thuis!

Tegen zessen sms-t Rick dat hij ook naar het zwembad komt.  We genieten van het koele water, al krijg ik het al snel koud in de schaduw en het koele water (ja, echt, met dertig graden!).  Rick leest er nog wat en dan gaan we huiswaarts.

Orion rent even heen en weer met zijn vriendin Mia en dan geven we hem zijn avondeten in zijn bench.  Voor ons avondeten gaan we naar Matchbox.  Daar zijn David en Ashley, die we nog kennen uit onze "brandtijd".  Onvoorstelbaar dat dat alweer drie jaar geleden is!

 Mijn favoriete cocktail!

Rick en ik delen de mini pittige tonijn taco's, maar ik vind ze veel te zout! Je proeft de tonijn niet eens zo zout.  Dat geven we door aan David, want dit is een nieuw menu.  Mijn hoofdgerecht van zalm in mosterdzaad met prei en boerenkool in limoensaus is daarentegen werkelijk voortreffelijk!!! Zo licht en lekker en ik ben dol op prei.

Intussen hangt Saskia boven de Indische Oceaan en kletsen we nog regelmatig met haar. Ik ook met Katja, die alvast de hotelkamers voor volgend jaar boekt. Onvoorstelbaar hoe ver van tevoren al die bruiloftsdingen moeten gebeuren!

Prachtige zonsondergang!

We kijken verder lekker rustig tv.  Vandaag voelde ook een beetje als een rustdag.  Morgen is misschien weer heel anders, want dan is Saskia in Perth en wie weet wat er daar nog allemaal geregeld moet worden.  Of niet, hopelijk is alles al geregeld.