Over nog een winderige dag

Acht uur is er weer voor ik het weet. Langer wil ik niet blijven liggen want dan gaan mijn gedachten de verkeerde kant op. Als ik beneden kom is Rick er niet. Niet veel later komt hij terug met mijn geliefde nitro brew van Starbucks als verrassing, zo lief! 

Rick is ook nog even tijdens het senioren uur de Giant ingegaan om te kijken of ze w.c. papier hadden. Dat was niet het geval, maar gelukkig kunnen we nog even vooruit (later lees ik op Facebook dat ze een paar uur later een hele lading binnenkregen). Gelukkig was Ricks missie niet helemaal voor niets, want de bloemkool tots waren eindelijk weer voorradig. 

Rick gaat vanochtend vanuit zijn auto werken en ik doe na mijn ontbijt weer mijn uur cardio. Als ik daarmee klaar ben zijn Mia en de Deense doggen van de buren duidelijk ook buiten aan het geblaf te horen. Ik ga met Orion de tuin in en hij rent goed heen en weer langs de omheining. Ik klets van verre wat bij met Lorraine en net als ik zeg dat ik maar beter naar binnen ga voor Orion in de vijver springt hoor ik een plons, gr! 

Met een natte, maar wel schone, hond ga ik dus naar binnen. Daar speel ik mijn gewoonlijke brein spelletjes en gooi de was in de machine. Dan is het tijd voor mijn douche. Tegen de tijd dat ik weer fris en fruitig beneden kom is Rick ook terug.

Hij wil een salade van Chick Fil A, maar ik vind mijn eigen salade lekkerder dan degenen, die nu bij restaurants te verkrijgen zijn. Bovendien zijn er ingredienten over, die op moeten. Ik maak dus weer mijn zeer smakelijke combinatie van verschillende sla soorten, mini tomaten, mini paprika's, komkommer, augurk (en sap), ham en geraspte Parmezaanse kaas.

Als Rick terug is met zijn salade eten we samen op de stoep in de zon. Vannacht heeft het echt gestormd en nog steeds staat er een flinke bries. Voor het huis zitten we in de luwte en is het zeer aangenaam vertoeven.

Rick gaat terug aan het werk en ik neem Orion mee voor onze inmiddels dagelijkse excursie. Hij weet het al en staat klaar om in de van te springen. Nu is het nog koel genoeg om hem mee te nemen, maar dat zal niet lang meer duren.

Met dit mooie weer zijn er weer heel wat mensen op de been en fiets, maar er wordt goed afstand gehouden. Alleen op het fietspad is dat niet mogelijk en Vienna heeft vandaag al gewaarschuwd dat het afgesloten zal worden als het te druk wordt. Dit weekend zal het mooi weer worden en net als in Nederland gaan Amerikanen dan ook naar buiten, althans in dit gebied.

Met de wind is het net als gisteren een uitdaging om scherpe foto's van de tulpen en andere bloemen te maken. Dezelfde dame als gisteren komt ook weer en we hebben van verre een kort gesprek. Het helpt haar net als mij erg foto's van al die kleuren te maken. Heel begrijpelijk!

Na deze kleurenpracht gefotografeerd te hebben ga ik huiswaarts en laat Orion weer even in de tuin. Er zijn zoveel wandelaars op het moment dat ik geen zin heb om in de buurt met hem te gaan wandelen. Als we weer binnenkomen heeft Rick tijd voor een pauze.

Zonder Orion lopen we een stuk door de buurt en merken dat mensen nu echt afstand houden. Dat we het virus in ons midden hebben blijkt wel als we een e-mail krijgen dat een van de dochters van onze buren vier deuren verderop het lijkt te hebben. Zij is astma patient dus extra zorgelijk, maar tot nu toe gaat het als een gewone ziekte schrijft haar moeder.

Wij hadden dat happy hour en avondeten op onze eigen oprit als plein zondag, maar Rick en ik hielden meer dan genoeg afstand en zij was daar toch al niet veel aanwezig. Wij blijven alle voorzorgsmaatregelen nemen inclusief niet meedoen aan de eventuele herhaling morgenavond. Ik betwijfel dat dat nu door zal gaan.

Christine belt en we praten bij al is er niet veel te melden. Het is toch fijn om onze zorgen te uiten tegen elkaar. Als wij ophangen is het tijd voor happy hour. Rick maakt vanavond een heuse margarita voor zichzelf en voor mij een martini met wat bloody Mary mix er doorheen.

Vanavond proberen we eens Doordash, een van de apps waarmee je restaurant eten aan huis laat bezorgen. We bestellen van Passion Fin, een Japans restaurant, en beiden sushi en sashimi. Het fijne van dit restaurant is dat ze alles zonder rijst doen. Gisteren zondigde ik wat met het rijstpapier dus helemaal goed om vanavond zonder onnodige koolhydraten te eten.

Het smaakt ons zeer goed! Deze week leek toch wel lang te duren, anders dan anders, maar nieuwe realiteit. Eens kijken wat het weekend gaat brengen. Blijf gezond allemaal en hartelijk dank voor de vele reacties, die vind ik heel fijn!

Over een winderige donderdag

Hoera, hoera, de zon is terug! Dat maakt het lichter in de kamer dus ik ben warempel nog voor achten beneden. Ik schenk een mok koffie met gezouten caramel siroop in en leer dan dat ik van die siroop duidelijk minder nodig heb dan van het vorige merk. Zo zoet hoeft het nou ook weer niet, morgen maar twee pompjes dus. 

Na mijn ei en komkommertjes verorberd te hebben doe ik eerst mijn uur op de plaats hardlopen. Dat gaat vandaag heel goed en ik heb na afloop de 10000 stappen bijna bijeen. Donderdag is personal training dag dus hup, naar boven voor een van Sharons gewichten routines. 

Bijna een half uur later ben ik tot maandag weer klaar. Ik moet dit van mezelf doen, want anders doe ik dus geen gewichten en dat is niet goed. Maar ik heb er een grondige hekel aan! Daarom zijn die lijstjes van Sharon perfect, gewoon doen zonder verder nadenken. 

Onze achtertuin wordt weer steeds kleuriger met de ontluikende bomen

Opeens gaat de ochtend zo snel en ik haast me naar boven voor mijn douche, make up enz. Daarna maak ik mijn salade want ik ga virtueel lunchen met Judith in Maine. Zij zou hier op zakenreis komen en dan zouden we in Washington lunchen, maar dat werd ons dus door de neus geboord. Judith kwam op het leuke idee om die lunch dan virtueel te doen.

Met mijn bak salade ga ik buiten op de stoep zitten. Judith belt niet veel later. Zij woont in Maine waar de winter nog in volle gang is. Mede daarom maak ik de bloemenfoto's iedere dag. Ik heb al zoveel bedankjes van vrienden en kennissen, die nog geen kleur in hun natuur hebben, gekregen.

Terwijl we onze lunch eten kletsen we erop los. Voor we het weten is het al bijna een uur en moet Judith weer aan de slag. Zij moet nu online lesgeven aan haar studenten. Dat valt allemaal niet mee. Het was erg gezellig en ik hoop dat er nog meer virtuele lunches volgen.

Tot Rick klaar is met zijn con call blijf ik voor het huis zitten. Daarna verplaatst hij zijn auto en ga ik mijn dagelijkse rondje Vienna doen. Vandaag zijn de tulpen open, maar het waait super hard! Ik word bijna weggeblazen met zo af en toe meer dan 60 kilometer per uur.

De bloesems zijn daardoor wat moeilijker vast te leggen, want die waaien telkens uit beeld. Verder is er een andere dame, die ook graag foto's van de tulpen maakt en telkens dichterbij komt. Ik loop dus weg van haar en wacht tot zij klaar is. Het is allemaal weer een genot om te zien en fotograferen.

Thuis heb ik meer dan genoeg van de wind en ga even binnen mijn telefoon opladen. Orion ziet dan Mia in haar tuin lopen. Ik bedenk dat het goed voor Orion is om even flink te rennen dus we gaan de tuin in. Mia heeft er vandaag niet zoveel zin in, maar ze doen hun gewoonlijke blaffen en genoeg rennen dat Orion daarna fijn rustig is.

Dat blijft een uitdaging met al Ricks conference calls. Ons kantoortje is wel iets weg van de keuken, maar niet genoeg om helemaal het geluid te dempen. Daarom neem ik Orion liever naar buiten of mee in de van, want dat geblaf geeft alleen maar meer stress. Gelukkig blaft Orion, geloof het of niet, minder dan Cosmo, maar dan nog.

Van de wind krijg ik hoofdpijn dus ik vind dat ik weer genoeg buiten ben geweest. Ik kijk wat leuke dingen op Disney Plus en praat met Katja. Het is werkelijk schandalig wat hun ziekenhuis doet. Nu krijgt iedereen een salarisverhoging, behalve de verpleegkundigen. Stank voor dank, ik vind dat het niet moet kunnen, maar ja.

Na ons happy hour halen Rick en ik eten op van Viet Aroma. Ook zij zijn weer dankbaar dat we nog komen. We koken water om onze rijstpapier "pannenkoekjes" in te weken en wikkelen daar dan ons gegrilde vlees en de groentes in. We hebben dit nog nooit thuis gedaan, maar het smaakt net zo lekker als in het restaurant.

Eerder vandaag heb ik Zoom geinstalleerd en als ik verder ga aan mijn blog hoor ik mijn naam opeens roepen. Huh? Het blijkt Inge, die ik in San Francisco nog zag, op Zoom te zijn. We kletsen een tijdje en er komen nog drie anderen van diezelfde groep bij. Het wordt gezellig. Wat een uitvinding! Zo werd het vandaag toch nog een sociale dag.

Over woensdag

Het lukt mij gewoon niet om tegelijk met Rick op te staan, al ben ik wel al wakker. Het helpt ook niet dat het bewolkt is. Ik heb mensen deze tijd al horen vergelijken met de film "Ground Hog Day" waarin dezelfde dag zich telkens herhaalt. Zo voelt het inderdaad wel een beetje.

Als ik rond achten beneden kom heeft Rick mijn koffie zoals meestal al klaar. De afgelopen tijd had ik daar altijd een paar pompjes suikervrije hazelnootsiroop in en die is nu op. Gelukkig vond ik met veel moeite nog wat andere siropen online, want Bed, Bath and Beyond is dus gesloten. 

Vandaag begin ik aan de fles met gezouten caramel siroop en ik moet zeggen, die is erg lekker! De andere twee flessen van de drie, die ik niet apart kon bestellen, zijn mokka en vanille. Maar voorlopig gaat deze gezouten caramel smaak het worden. 

Na mijn ontbijt doe ik weer een uur op de plaats hardlopen. Ik maak me wel wat zorgen over mijn linkervoet. Die doet pijn, niet ernstig, maar toch. Ik zou daar deze maand een injectie in krijgen om de pees te helen, maar die wil ik nu niet. Ik heb mijn immuunsysteem nodig voor het geval ik COVID krijg. Hopelijk houdt de pees het nog even uit. 

Als ik klaar ben met mijn cardio neem ik Orion mee de tuin in, maar het is opeens venijnig koud met een harde wind. Lang duurt dit spelletje voor Orion dus niet. Ik heb ook geen zin of energie om iets anders te doen dus besteed de rest van de ochtend aan mijn Elevate en andere spelletjes om mijn brein bezig te houden.

Na onze gewoonlijke salades als lunch verorberd te hebben gaat Rick weer aan het werk en ik neem Orion mee in de van voor mijn dagelijkse Pokemon Go spelen en bloemen fotograferen in het centrum van Vienna.

Het is echt koud opeens, maar 11 graden en een straffe wind. Toch vind ik nog wat mooie plaatjes. Ik merk dat dit op het moment mijn creatieve momenten zijn. Ik kan me niet concentreren op tekenen of kleuren, maar fotograferen is ontspannend en stemt me blij. Mijn geluk is dat er genoeg onderwerpen zijn om op de gevoelige plaat vast te leggen.

Omdat het toch echt wel onaangenaam guur is maak ik het niet lang. Thuis ga ik verder met feitelijk niets doen. Ik klets wat online met vriendinnen en Saskia en Katja. Katja moest vandaag nog werken, maar de komende vier dagen heeft ze vrij. Dan voel ik me over het algemeen toch geruster.

En dan is het zomaar weer happy hour. Rick komt uit zijn kantoor en we klinken op weer een dag gezond geleefd. Ik moet zeggen dat social media me op het moment ook overeind houden. Ik heb de meeste nieuwsorganisaties van mijn Facebook gehaald en in plaats daarvan zijn er veel grappige plaatjes. Een daarvan kan ik jullie niet onthouden want het zou zo Orion kunnen zijn.

Voor ons avondeten hebben we een makkelijk "Indiaas" maal met ham, saag (een gekruide spinazie en mosterdbladeren mix uit een blikje) en broccoli en bloemkool "rijst". Rick is helemaal blij dat we morgen weer van een restaurant gaan bestellen. Hij is dan ook telkens de kok en ik ben hem daar erg dankbaar voor.

En dan, na een voor mij wat moeilijkere dag emotioneel gezien, kijk ik naar buiten en zie een prachtige regenboog. Alsof het een teken van de natuur is dat dit ook weer voorbij zal gaan. Ik ben niet religieus maar ik vind deze quote van Maya Angelou erg mooi: "God puts rainbows in the clouds so that each of us - in the dreariest and most dreaded moments - can see a possibility of hope"

En daarmee wens ik jullie een fijne donderdag en bedankt voor het lezen!