Over een welgevuld weekend

Zaterdag

We zijn nog voor achten ons bed uit en merken bij het naar buiten stappen dat het weer een heel warme dag gaat worden. Na Orions wandeling gaan we op pad naar Starbucks. Het filiaal in Vienna heeft steeds meer dingen niet. Eerst geen hazelnoot siroop voor Rick en nu ook geen suikervrije vanille siroop voor mij.

Dan gaan we maar de andere kant op, naar Oakton. Daar hebben ze alles wat we begeren. Rick praat even met de manager en zij blijkt dubbel de voorraden besteld te hebben. Ze voorzag al problemen met het bevoorraden. 

Terwijl we onze koffies drinken en egg bites eten, spelen we wat Pokemon Go. Daarna begeven we ons naar het Vienna marktje. Er speelt een goede muzikant, die harmonika en gitaar tegelijk kan spelen! We kijken rond, maar vinden niets van onze gading. Het is gewoon leuk hier te zijn. 

Thuis word ik betoverd door een prachtige Eastern Tiger Swallowtail vlinder in onze vlinderstruik. Dit is de vlinder van Virginia en zo mooi! Verder kan ik het niet laten een tijgerlelie foto te maken. 

Rick gaat naar een les over de hot tub schoonhouden. Ik ga mijn stappen bijeen krijgen op de mini elliptische machine. Ik heb besloten mijn spieren vandaag wat rust te gunnen en vanmiddag ook geen kilometer te zwemmen. 

Als Rick terug is rijden we naar The Boro. Daar haal ik mijn zo geliefde poke bowl en Rick een salade van Fish Taco. Als we zitten te eten horen we de eerste donder al. Daar gaat ons plan om na de lunch naar het zwembad te gaan.

Rick gaat toch de achtertuin maaien en het blijft droog, ondanks dat we flinke donderklappen horen. De radar toont een flinke onweersbui net ten noorden van ons. Nog geen twee kilometer verderop in Vienna plenst het, waardoor het multiculturele festival, waar we ook nog heen wilden, in het water valt.

Wij besluiten dan onze boodschappenlijst maar af te gaan werken. We halen wijn en bier bij Total Wine & More en gaan dan naar de nieuwe Giant daar vlakbij. Het is duidelijk dat die in een diverser gedeelte van de county ligt, want ze hebben veel meer exotische en internationale producten dan de Giant in Vienna. 

Het loopt al tegen vieren als we terug zijn en het dondert nog steeds. Het zwembad mag dan gesloten zijn, maar onze hot tub is open. Rick heeft hem net met wat hij in de klas geleerd heeft schoongemaakt en de temperatuur is zo'n 37 graden. 

We bubbelen en kletsen een uurtje en bedenken ook waar we willen gaan eten. Rick oppert Open Road, een restaurant met een groot overdekt terras waar we nog maar een paar keer hebben gegeten. We gaan vroeg om er zeker van te zijn dat we buiten kunnen zitten. 

Dat lukt en we beginnen met een bestelling kip "bites" (hapklare stukjes) in buffalo knoflook saus. Die zijn heerlijk, maar de saus is zo pittig dat ik er tranen van in mijn ogen krijg! Meestal is buffalo saus wel pittig, maar niet zo erg!

Rick neemt de biefstuk taco's en ik de mosselen, die eigenlijk een voorgerecht zijn. Nou, voor mij is het meer dan genoeg als hoofdgerecht. Erg lekker en iets wat ik een volgende keer weer zal bestellen. De mosselen zijn groot en de saus heel smakelijk.

Op weg naar huis zien we weer bliksem en horen donder. Bizar hoe het bij ons gewoon droog blijft de hele tijd. Niet goed, want we kunnen wat regen goed gebruiken. Misschien komt het vannacht nog.

 

Fiona heeft vandaag een paar nieuwe omgevingen gehad en ontdekt dat ze een speentje wel erg lekker vindt. 

Zondag

Wat een verschil met gisteren is het! Het lijkt wel of de onweersbuien alle vochtigheid hebben weggewassen. Het is 23 graden en er staat een koele noordwestelijke wind. Weer uit Canada is dat dus. 

Wij gaan weer naar de Starbucks in Oakton. Ik neem dit keer de eiwit met paprika egg bites, in plaats van de boerenkool met paddestoel. Rick besluit ontbijt van McDonalds te halen. We rijden naar het centrum van Vienna en eten daar op een bankje met zicht op de rode lokomotief.

Rick heeft een "steak", ei en kaas broodje en dat is dus verre van biefstuk. Wat het wel is weten we niet, maar ik denk niet dat Rick dat nog eens gaat bestellen. McDonalds blijft iets waar ik ver van blijf, tenzij we op reis ontbijt halen en dan houd ik het bij een egg Mcmuffin.

De volgende stop is de Mosaic District markt. Ik heb weer cantharellen besteld, maar we lopen de hele markt af en zien nergens het kraampje met paddestoelen. Ik ben al van plan een e-mail te sturen als blijkt dat we het gewoon straal voorbij zijn gelopen. Ik ben heel blij mijn cantharellen te hebben!

Zondag gaat het zwembad een uur vroeger op voor volwassenen. Er zijn koffie en bagels en zoals we al verwachtten zijn veel van onze buren van het plein er. Het wordt gezellig een uurtje kletsen en Rick en ik leggen onze baddoeken vast op de stoelen waar we vanmiddag op willen zitten. 

Dan wandelen we naar het mooie Nottoway Park. Ik vergeet vaak van het bestaan ervan, maar er zijn mooie bospaden en er loopt een fitness pad langs allerlei nieuwe machines. Dat ga ik in de herfst zeker doen!

Rick en ik lopen terug langs het huis van de vroegere peuterschool lerares tegenover ons en gaan binnen kijken, Dit huis wordt binnenkort, als het al niet volgende week is, helemaal platgeslagen. Boven is het woonhuis met een badkamer uit de jaren vijftig.

Maar beneden worden we echt een beetje verdrietig. Er ligt nog heel goed bruikbaar speelgoed, heel veel kinderboeken, kleine stoeltjes en tafeltjes en nog veel meer. Het lijkt wel of de school van de ene op de andere dag sloot. Dat is misschien ook wel zo door de pandemie.

Dit alles zal dus verwoest worden, terwijl al dat speelgoed nog door allerlei instanties gebruikt zou kunnen worden. Echt schandalig dat zowel de vorige eigenaar als de aannemer hier niet meer mee doet.

Intussen hebben we trek gekregen. We halen lunch van Potbelly, een salade voor Rick, en Zoe's Kitchen ernaast, een bloemkool rijst bowl voor mij. Het is zo aangenaam op het deck dat we daar eten. 

Dan maken we ons klaar om weer naar het zwembad te gaan. Daar begin ik vrijwel meteen aan mijn kilometer zwemmen. In de andere baan wordt een zwemles gegeven, maar niemand wil zwemmen, dus prima.

Als ik aan baan dertien wil beginnen komt er iemand, die graag baantjes wil trekken. Ik zeg haar het niet erg te vinden om te delen, maar dat ik heb uitgevonden dat de zwemles uit de baan moet als volwassenen baantjes willen trekken. 

Ze vraagt het aan het meisje dat les geeft en die zegt doodleuk dat ze pas over veertig minuten klaar is. Ik laat haar netjes weten dat ik van het zwembad management heb vernomen dat de volwassenen voorrang hebben op de zwemlessen. Ik krijgt een blik, maar ze verlaat de baan.

Niet veel later deel ik mijn baan met een man en is er ook een tweede persoon in de baan naast ons. Die zwemlessen horen er gewoon niet. Ik zal nu wel bekend staan als die vervelende vrouw met de roze Black Lives Matter zonnehoed, maar dat kan me lekker niets schelen. 

Rick en genieten nog wat van het lekker water en weer. Dan lopen we rond kwart voor vier terug naar huis. We gaan naar Whole Foods om ingredienten voor het avondeten van de komende dagen te kopen. 

Onderweg zien we een moeder hert met haar tweeling. Het huis waar ze grazen is onbewoond en de mevrouw, die ernaast woont, zegt dat de herten alles van hun gading in die tuin kunnen vinden. Dit is weer dat kreupele hert dat we al vaker zagen. Tweelingen zijn ongewoon voor witstaart herten, maar dit is nu al haar derde volgens de vriendelijke dame.

Als we de boodschappen weer thuis gebracht en opgeruimd hebben, kleden we ons voor de tweede keer vandaag in badkleding. We vonden gisteren de hot tub zo lekker dat we er nog een half uurtje ingaan. We hebben wat kaas en prosciutto als borrelhapje. 

Voor ons avondeten gaan we vanavond naar Zenola. Daar bestellen we een heerlijke koude tomatensoep. Er staat ook een koude amandelsoep op het menu. Ik vraag of ik daar wat van mag proeven. Het is best lekker, maar teveel gemalen amandelen naar mijn smaak, het wordt een beetje als zaagsel na een paar happen. 

Rick heeft het kipgerecht dat er erg smakelijk uitziet. Ik houd het bij de met spinazie gevulde driehoekjes en kibbeh, gehaktballetjes in een zure kersensaus. De chef is alleen in de keuken, waardoor alles heel lang duurt, maar wij hebben geen haast. 

Als er dan ook nog een bevriend stel naast ons komt zitten wordt het helemaal gezellig. Voor hen is het de eerste keer hier. Hun zoon werkt sinds kort als serveerder en vraagt wat wij lekker vinden. Hij is het met alles eens. Volgens mij kun je bij dit restaurant gewoon ook niet verkeerd kiezen.

En zo is het alweer zondagavond en het weekend voorbij. Ik zei tegen Rick dat we een vierdaags weekend en een driedaagse werkweek zouden moeten hebben. Dat ziet hij toch niet zo zitten, helaas. Allemaal een heel fijne week gewenst!

In een pyjama die ik haar gaf

Over een veelzijdige vrijdag

We lagen er gisteren nog voor tienen in, heel ongewoon voor ons. We staan dan ook monter om zeven uur op. Maar goed ook, want we verwachten mensen om onze pui naar het deck te vervangen. Zij bellen dat ze om half negen zullen komen. 

Na ons ontbijt haasten we ons naar de Starbucks in Pan Am Center. Dan gaat Rick douchen en natuurlijk komen de ramenvervangers juist dan. Ik moet de auto's verzetten, want ze zijn bang er krassen op te maken. Er is weinig plaats op ons plein, want de buren krijgen een nieuw dak en de andere buren nieuw asfalt op hun oprit. Maar ik vind nog plek.

Meestal zijn vakwerkers hier Spaanstalig, maar het accent van deze voorman klinkt anders. Ik weet bijna zeker van een oost Europees land en, inderdaad, hij komt uit Moldavie. Hij niet alleen, de rest van de ploeg ook en zo horen we een mix van Roemeens, Russisch en Oekraiens. 

De tijgerlelies beginnen te bloeien, dus verwacht veel foto's, een van mijn favoriete bloemen

Omdat ik nu niet beneden kan sporten ga ik de elliptische machine boven maar weer eens gebruiken. Prettige bijkomstigheid is dat de sportkamer lekker koel is. Na iets meer dan een uur heb ik 10000 stappen bijeen. Ik neem meteen ook mijn douche maar, de badkamer ligt tenslotte naast de sportkamer. 

Er hangt een plastic gordijn, zodat zo min mogelijk rotzooi ons huis binnenkomt. De Moldaviers zijn super aardig en heel erg voorzichtig. Alles wat maar stuk zou kunnen is uit hun buurt gezet. 

Als Orion weet dat ik in huis ben blaft hij veel meer. Ik ga dus wat anders doen. Als eerste tank ik bij de Shell tot mijn huurauto vol is, want ik heb goede hoop die vanmiddag in te kunnen leveren. 

Dan ga ik naar Whole Foods, maar vind daar niets van mijn gading. Soms is het gewoon leuk er rond te lopen, vooral nu het weer zonder veel angst voor virussen kan. 

 Dan staat Greenheart op mijn schema. Daar zijn de Rooster sappen gelukkig tot de 20ste vers. Ik had me voorgenomen anders tot morgen te wachten en een fles op de markt te kopen. Daar hebben ze niet altijd de Rooster, dus nu is het helemaal goed. 

De Crape Myrtles, een boom die het hier in de VS in de zuidelijke staten goed doet,  zijn op hun hoogtepunt

Terug thuis zijn de mannen alles weer aan het opruimen. In plaats van een schuifdeur hebben we nu een gewone deur en zijn er onmiddellijk al heel blij mee. Rick moet met een klant aan de telefoon, dus ik handel het verder af. De voorman is zo aardig, hij vertelt nog meer over Moldavie, het klinkt als een mooi land. 

Er komen formulieren om te ondertekenen dat het werk naar genoegen gedaan is. De rest van de rekening zal van mijn credit kaart afgeschreven worden. Dan druk ik hem hun fooi in de handen, $20 per lid van de ploeg. Ik krijg heel hartelijke dank daarvoor en ze hebben het verdiend met dit werk in de vochtige hitte van 35 graden. 

Het is intussen lunchtijd en Rick en ik gaan onze salades ophalen. Rick heeft haast en ik bestel dan maar een salade van Subway. Eigenlijk had ik Zoe's Kitchen gewild, maar dat is te ver weg als we haast hebben.

Rick verdwijnt weer in zijn kantoor en ik maak me klaar voor het zwembad. Op weg daarheen maak ik een foto van de mooie enorme hibiscus bloemen in de tuin van onze buren. Wij moeten nodig meer gaan planten in onze tuin, deze zijn ook zo mooi!

Het is super rustig in het zwembad. Ik trek om te beginnen dertig baantjes en een uurtje later nog tien. Dit was kilometer nummer vijftien dit seizoen. Het gaat lekker! Tussendoor lees ik mijn boek uit en om kwart voor vier loop ik terug naar huis. 

Zoals ik al had gehoopt is mijn VLINDR gemaakt en klaar om opgehaald te worden. Ik rijd naar Farrish en laat daar de huurauto met genoegen achter. Hij voldeed in dat hij reed, maar ik zal nooit een Toyota Camry kopen. 

Kyle, die de reparaties overzag, werkt ook nog even een kras bij, die ik al vanaf dag twee op de auto heb.  Hij zal niet onzichtbaar worden, maar je moet er nu wel naar zoeken, zelfs ik. Kyle heeft meerdere plekjes bijgewerkt en allemaal gratis. Echt heel aardig en ik bedank hem dan ook zeer hartelijk.

Op de terugweg stop ik bij Walgreens om medicijnen voor Orion op te halen. Wat een genot om weer in mijn eigen auto te rijden! Ik merk dat ik toch wel erg verknocht ben aan mijn Vlindertje. Hij ziet er wel niet uit als een vlinder, maar rijdt wel zo lekker!

Rick heeft intussen nog even een duik in het zwembad genomen en dan maken we ons klaar voor het avondeten. Bij Parc de Ville, een voortreffelijk Frans restaurant, is woensdag hun dakterras geopend. Dat moeten we natuurlijk gaan verkennen.

Rick zet me er af en gaat een parkeerplek zoeken. Ik word door de hostess naar boven gebracht. Daar worden we eerst in de zon gezet, maar het is vijfendertig graden en in de schaduw veel aangenamer. Gelukkig is er ook een schaduwtafel te vinden. 

We klinken met een lekker glas Franse rose. Ze hebben hierboven alleen voorafjes en wij kiezen onze favoriete gerookte zalm pate. Het lukt mij de helft daarvan op een stukje baguette te smeren! Gewoon een heel klein stukje baguette met heel veel pate erop, heerlijk!

Daarna gaan we naar de bar beneden waar Rick de omelet weer besteld. Die moet ik toch ook een keer proberen, want dit is de tweede keer achtereen voor Rick, die zelf omeletbakker is, en dat betekent heel erg lekker. Ik bestel de vol au vent met escargots en champignons. Die smaakt zalig en is nogal vullend, dus ik ben blij niets anders erbij genomen te hebben. 

En nu ben ik moe en voldaan. Deze week is zo snel gegaan! Ik vrees dat de zomer weer in sneltreinvaart gaat en dan kijken we alweer tegen de herfst aan. Maar ik probeer van dag tot dag te leven. 

Allemaal een heel fijn weekend gewenst en natuurlijk sluit ik af met een foto van een wakkere Fiona. Ik hoop dat ik haar binnenkort weer live kan zien!

Saskia zingt Butterflies, een mooi begin van het weekend

Over een doorsnee donderdag

Vroeg naar bed gisteravond betekent dat we beiden om zeven uur op zijn. Het is nog niet te warm dus na mijn eendenei, cantharellen en tomaat ontbijt begin ik aan mijn stappen. Ik heb de helft bij elkaar als Rick, ook vroeger dan gewoonlijk, klaar is om naar Starbucks te gaan.

Tot mijn grote vreugde is de eerste tijgerlelie in bloei. Ik las vandaag dat de herten die niet lekker vinden, dus hopelijk is dat het geval. Nu het hele bos tegenover ons is neergehaald zullen we wel meer wild in onze tuinen zien. 

Over dat bos gesproken, als we ons pleintje uitrijden zien we net een van de reuze bomen neergehaald worden. Het is vrijwel helemaal kaal nu. Onvoorstelbaar een bos van waarschijnlijk bijna honderd jaar oud helemaal weg. Ik zal de mooie herfstkleuren straks missen. 

Thuis maak ik mijn stappen af en maak me dan klaar om naar personal training te gaan. Ik neem mijn fiets en dan merk ik hoe vochtig het eigenlijk is. Ik span me niet eens zo erg in, maar druip als ik bij Sharon aankom.

Vandaag gaat het halve uur gewichten helemaal snel, we hebben elkaar veel te vertellen. Na mijn minuut planken en een korte massage van mijn rug en heupen wens ik Sharon een fijn weekend toe en tot maandag. 

Bij de tuin, die me zo vrolijk maakt, stop ik. Er zit een prachtige vlinder op de echinacea, maar die komt niet dichtbij genoeg om te fotograferen. De bijen zijn weer ijverig bezig en ik kan er niet genoeg van krijgen ze te bestuderen.

Om de een of andere reden voel ik me werkelijk doodmoe. Ik heb geen zin om lunch te gaan halen en maak een zalmsalade voor mezelf en een mini caprese van de overblijfselen van dinsdagavond. Rick besluit dit keer wel zijn salade van Cava te halen en ik ga gezellig even mee. 

Rick heeft vanmiddag een doktersafspraak, onder anderen om zijn tweede gordelroos vaccin te krijgen. Ik wacht daar nog even mee. Voor mij wordt het weer een middagje zwembad. 

Ondanks dat ik me zo moe voel wil ik toch een kilometer zwemmen. Ik besluit het weer op te delen in twee keer twintig banen. Daarna is het heerlijk toeven in de schaduw met mijn leuke boek. Het is al bijna kwart voor vijf als ik huiswaarts ga. 

Donderdagavond is het happy hour met Christine en Chuck. We hebben dat twee weken niet gehouden, want eerst waren wij Fiona aan het bewonderen en vorige week waren Chuck en Christine op vakantie. 

Als happy hour snack hebben we vandaag lekkere gerookte zalm. 

Het wordt weer heel gezellig! We zijn allemaal blij dat we deze wekelijkse happy hours begonnen zijn. Zo lijkt het of we bij elkaar in de woonkamer zitten en onze vriendschap wordt er alleen maar door versterkt. 

Voor mijn avondeten bestel ik van Passion Fin. Ik vind het zo fijn dat zij alles zonder rijst kunnen doen. Rick haalt eten van het Mexicaanse restaurant daartegenover. Zo hebben we allebei wat we lekker vinden, want ik ben geen Tex Mex fan en Rick houdt wel van Japans, maar niet te vaak. 

Waar mijn vermoeidheid vandaan komt weet ik niet, maar ik hoop mezelf vanavond extra vroeg naar bed te bonjouren. Morgen alweer vrijdag, deze week is omgevlogen!

Met Fiona gaat alles helemaal goed. Ze is flink aangekomen de afgelopen week en de lactatiekundige gaf Katja een pluim. Madammeke vindt haar badje heerlijk en haar haartjes gaan erna overeind staan.