Over sneeuw en Great Falls

Om de een of andere reden heb ik slecht geslapen en ben om kwart over zes wakker. Het zal wel door de pijnen komen, want ik voel dat er slecht weer aankomt. Toch houd ik het nog uit in bed tot Rick om zeven uur opstaat. 

We eten ontbijt en dan de gewoonlijke routine van Ricks douche en mijn cardio. Ik ben nog niet helemaal klaar als we naar het centrum vertrekken. Die ijspegels aan de planten blijven me trekken en we gaan er nog eens heen zodat ik foto's kan maken. 

Daarna gaan we door de Starbucks drive thru en krijgen lekker warme koffies aangereikt. We spelen wat Pokemon Go en dan gaat Rick aan het werk. Ik maak mijn cardio af en tegelijkertijd de Italiaanse cursus van Duolingo. Ik spreek goed Italiaans dus daar ben ik doorheen gevlogen. 

Na het sporten is de trilplaat aan de beurt. Daar sta en zit ik twintig minuten op, gevolgd door twintig minuten voetmassage. Daarna nog ijs om mijn knie, ik ben er de hele ochtend mee bezig. Maar als het helpt is het de moeite waard. 

Terwijl Rick en ik lunch eten lees ik dat Great Falls Park open is. Dat was gesloten vanwege de sneeuw- en ijsstorm. Rick is na tweeen klaar met zijn werk en we spreken af dan te gaan. 

In de tussentijd ga ik eens bedenken hoe ik het 365 thema "Aurora" ga invullen. Ik heb geen goede foto's van de Aurora Borealis en ik zou niet weten wat het anders kan betekenen. Dan kijk ik naar mijn glazen bol en bedenk dat ik een Aurora Borealis foto van het internet als achtergrond kan gebruiken. Onderstaande foto's zijn het resultaat. 

Om kwart voor twee komt Rick uit zijn kantoortje en kleden we ons warm aan. Het is maar rond het vriespunt en het sneeuwt licht. Wij zijn vastbesloten om de watervallen te gaan bekijken. 

De park ranger vertelt ons dat alleen het derde uitkijkpunt toegankelijk is. Dat is het beste, want je ziet alle watervallen. Het is prachtig, we zien het niet vaak met sneeuw en ijs. De rivier is bij Washington helemaal bevroren, maar hier stroomt hij te snel. 

We maken de nodige foto's en genieten van het uitzicht. Niet al te lang, want de kou begint mij al snel parten te spelen. We lopen terug naar de auto en zijn blij deze frisse neus even gehaald te hebben. 

Zondag is de Superbowl, het Amerikaanse voetbal kampioenschap. Ik ben een fan van de Seattle Seahawks en Rick is daar ook voor. We willen die avond specifieke Superbowl snacks eten en kippenvleugeltjes horen daarbij. 

Bij America's Best Wings hebben ze maar liefst dertig smaken voor die vleugeltjes. Ik vind de dry rub smaken het lekkerst en Rick de sauzen. We mogen twee smaken kiezen dus ik neem knoflook peper en Rick milde Buffalo saus. We kunnen ze zondagmiddag ophalen. 

Het blijft licht sneeuwen en dat maakt de bomen wit. Eindelijk is het een mooi gezicht, maar dat gaat niet lang duren, want we krijgen morgen windstoten van bijna 100 km/h met een temperatuur, die gaat voelen als -25. We hebben dan ook een extreme kou waarschuwing voor ons gebied. 

Al een tijdje heb ik er weer zin in en ik krijg Rick vanavond zover om naar California Shabu Shabu te gaan. Hij is niet zo'n fan van fondue-achtige restaurants, maar zo af en toe vindt hij het ook leuk. Ik ben helemaal in mijn sas, want het is zo gezond en lekker. 

En zo is de werkweek alweer voorbij. Allemaal een heel fijn weekend gewenst!

 

Over deze donderdag

Iedere dag moet ik een titel bedenken voor dit blog en regelmatig zit ik daar een tijdje over na te denken. Soms is het makkelijk, maar zoals vandaag kom ik nergens op en dan heet het maar Over Deze Donderdag. 

Het is weer ver onder nul en dus heel koud in de kamer als we wakker worden. Held Rick staat altijd als eerste op en sluit de ramen. Dan vertrekt hij snel naar beneden met Orion en Zorro. 

Om kwart over zeven moet ik er van mezelf ook uit. Kreunend sta ik op, want de kreukels moeten altijd even uit mijn spieren. Beneden staat de verwarming aan en is het behaaglijk warm. 

Terwijl Rick zich aankleedt trap ik op de elliptische machine. Intussen doe ik mijn Duolingo lessen. Ik heb de Italiaanse cursus ook bijna af. Dan heb ik drie van hun cursussen helemaal gedaan. Ik zou wel graag willen dat er meer Arabische lessen bij zouden komen. Daar zijn er te weinig van. 

Door een ijzig Vienna rijden we naar Starbucks. Eerst stoppen we nog even bij de beijsde struiken waar ik gisteren ook foto's van maakte. Twee duifjes zitten boven hun bevroren voederhuisje. De ijspegels blijven mooi en ik speel later met wat filters. 

Na onze koffies gehaald te hebben stoppen we nog even bij de Shilla Bakery. Eindelijk hebben ze de tofu snacks weer. Die heb ik gemist. 

Dan is het tijd voor personal training. Ik vertel Sharon dat we maar beter niets met mijn knie moeten doen, want die deed na dinsdag meer pijn. Dat kan gemakkelijk en we doen voornamelijk bovenlichaam oefeningen en een minuut planken. 

Na de personal training ga ik naar Whole Foods. Ik stuur weer wat mislukte Valentijnsdag kleren terug.  Het ziet ernaar uit dat ik gewoon iets zal dragen wat ik al heb. 

Op Facebook zie ik allerlei karikaturen voorbij komen. Die kun je door ChatGPT laten maken. Dat moet ik natuurlijk ook proberen. Ik voer in dat ik rondleidingen in Washington geef, van fotografie houd en veel sport. 

Je kunt op het eerste plaatje meteen zien dat het AI is. Ik heb zomaar drie armen! Wel handig, maar die ene arm moet toch maar weg. Ook voor Katja maak ik er een paar, eentje met de kinderen en eentje zonder. 

Mijn vogelhuisje wordt weer druk bezocht. Ik besluit een collage te maken van de kleurrijkste vogels. Ik vind het super leuk dat de zangvogels met primaire kleuren erop afkomen. De foto's zijn van links naar rechts en boven naar beneden: roodbuikige specht, huisvinkjes in "gesprek", goudvink, junco, bluebird, cardinaal, bluebird, roodbuikige specht, blauwe gaai en huisvink. 

Rick heeft tijd om samen te lunchen en dat is altijd gezellig. Ik heb bij Whole Foods garnalen gekocht. Dat is een lekkere afwisseling, al zijn de gerookte tonijn of zalm ook heerlijk. Daarna een bakje kefir met van alles erin en het is weer smullen. 

Als Rick weer aan het werk gaat bedenk ik wat ik zal doen voor de 365 Facebook groep themafoto van morgen. Het thema is "Mellifluous" wat het beste te vertalen is met zoetgevooisd. Maar letterlijk betekent het "vloeiende honing". Ik ga experimenteren met honing en onderstaande is de best gelukte foto. 

Rick heeft gisteren de stoelen bij ons eiland weggehaald zodat Zorro er moeilijker op kan springen. Maar de kat is vastberaden en knauwt nog een paar tulpen kapot. Ik baal er zo van, want het is mijn lievelingsbloem en ik wil ervan kunnen genieten. 

Om een uur of vier ga ik naar boven en laat ons bad vollopen. Ik strooi er Epsom zout in en ga liggen lezen. Mijn boek is zo leuk dat ik mezelf moet dwingen eruit te gaan. Ik was mijn haar onder de douche, dan heb ik dat ook maar weer gedaan. 

Rick heeft intussen mijn auto meegenomen en hem laten keuren. Hij kan er weer een jaar mee door. Verder heeft Rick getankt en medicijnen opgehaald van Walgreens! Zo lief, nu hoef ik dat allemaal morgen niet te doen. 

Christine en Chuck zijn in Puerto Vallarta bij vrienden dus er is geen happy hour vanavond. We warmen de korstloze quiches op en maken er een komkommersalade bij. De broccoli en kaas quiche is onze favoriet en het gaat er weer goed in. 

Het lijkt telkens of ik helemaal niets doe op een dag en als ik dan mijn blog schrijf valt het toch weer mee. Het was een fijne dag vandaag. 

Over nog een voetinjectie en happy hour

Het is bijna warm als we opstaan, want het vriest maar een graad. De weerman meldt erbij dat het maar plus een gaat worden en bewolkt. Veel smelten gaat er vandaag dus niet gebeuren. 

Rick moet weer naar kantoor vandaag, maar niet zo vroeg dus we gaan naar Vienna om onze koffies te halen. Het is werkelijk erbarmelijk hoe de trottoirs erbij liggen! De kinderen moeten weliswaar twee uur later dan gewoonlijk naar school, maar ze lopen allemaal op de weg. Dat is niet zo veilig!

Nadat Rick me thuis heeft afgezet doe ik mijn cardio. Vervolgens ga ik tien minuten op de trilplaat. Daarna is het alweer tijd om me klaar te maken om naar de voetdokter te gaan. 

De weg daarheen gaat via de hoofdweg van Vienna. De man op de foto staat op een ijsberg bij een voetgangerslicht. Hij maakt zich klaar voor een flinke sprong naar de weg zodat hij over kan steken. Mensend die zo'n sprong niet kunnen maken kunnen niet oversteken. 

Het bushokje is compleet ontoegankelijk. Nu zullen veel mensen denken: "Ja maar, de Amerikanen rijden toch overal heen?". Dat is in Vienna niet het geval. Heel veel mensen moeten naar hun werk lopen of fietsen en de bus wordt ook veel genomen. 

Bij de dokter valt me het licht aan het einde van de gang op. Ik maak een foto, je weet nooit voor welk thema ik die nog kan gebruiken. Helaas moet ik toch weer een pijnlijke injectie in mijn rechtervoet. Nu voelt het alsof ik geen tweede teen heb. Hopelijk gaat dat gevoel langzaam weg, 

Op weg naar huis besluit ik geld te gaan pinnen. De geldautomaat bij Truist lijkt echter buiten werking te zijn (blijkt later niet het geval). Dan maar naar binnen, maar ik heb mijn rijbewijs niet bij me. Gelukkig ken ik de manager en kan ik het geld van de rekening halen. 

Naast het gebouw zitten de planten vol ijspegels. De zon schijnt er doorheen en dat is zo mooi! Ik maak er een heel aantal foto's van. Het zal nu hopelijk niet lang meer duren voor ze weer ijsvrij zijn. 

Bij Whole Foods breng ik een aantal kledingstukken om terug naar Amazon te sturen. Ik had gehoopt een leuk feestelijk topje en rok te vinden voor Valentijnsdag, maar wat ik terugstuur stond me absoluut niet. 

Deze autoeigenaar heeft het hart op de goede plek zitten

Thuis begin ik aan de nieuwe puzzel. Deze keer is het er een met skiposters. Hopelijk is hij wat makkelijker dan de vorige. Als ik alle stukjes omgedraaid heb maak ik mijn lunch. Opeens zie ik mijn "Gezichten in Dingen" themafoto (dat heet trouwens pareidolia vond ik uit) in mijn bakpan. 

Mijn hoofd klopt bijna van mijn nek en ik weet dat ik dan mijn rust moet nemen. Vooral omdat ik naar happy hour wil vanavond. Ik ga op de bank liggen lezen. Dat helpt gelukkig wel wat, maar ik kom zo niet toe aan wat ik vanmiddag wilde doen. 

Meneer en mevrouw Bluebird

Tegen vijven komt Rick thuis en brengt mij naar het happy hour bij Royal Nepal Bistro. We zijn met zijn achten, een heel goede opkomst. De pakoda en wild zwijn momo's zijn heerlijk en wat de anderen bestellen ziet er ook goed uit. 

We blijven wat langer dan gewoonlijk en dan rijd ik met Maria mee naar huis. Zij is vorige week Oma geworden en dat is natuurlijk het onderwerp van gesprek. Nu maar weer bedenken waar we volgende maand heen gaan voor happy hour. 

Over deze dinsdag

Rick staat om kwart voor zeven op en ik ben ook al wakker. Ik doe de Connections puzzel, want als ik direct naar beneden ga loop ik Rick in de weg. 

Ook probeer ik me in te schrijven voor de Tai Chi cursus in Vienna. Dat lukt alleen niet, want om de een of andere reden woon ik volgens hen niet in de stad. Daar baal ik van en wil zo snel mogelijk na opening bij het Community Center zijn.

Soms zou ik willen dat ik een sneller te maken alternatief ontbijt had. Het klaarmaken en koken van dit maal duurt al gauw zeker twintig minuten. Maar het is zo lekker en ik weet supergezond. 

Rick moet naar zijn werk en we gaan naar de Starbucks in het Providence Center. Die is een stuk dichterbij dan de Starbucks in Vienna. Nadat we de koffies op hebben gehaald zet Rick me thuis af en rijdt door naar Rosslyn.

Kinder langs het plein naast ons hebben deze kleurige ijsmuur gemaakt

Het is na achten en het Community Center is open. Ze veranderen mijn status naar "in town" en nu kan ik me vandaag opgeven voor de Tai Chi cursus, die op 8 april begint. Zonder die "in town" status kun je je pas twee weken later opgeven voor de cursussen in Vienna. Deze cursus is heel populair dus dan had ik achter het net gevist. 

Blij rijd ik terug naar huis en neem eens een andere route. Opeens zie ik daar bij een huis de Friese vlag hangen! Ik krijg meteen de neiging om aan te bellen en te zien wie daar wonen. Ik doe het maar niet want dat is wel erg brutaal. 

Ondanks het uitje naar het Community Center heb ik nog tijd om mijn drie kwartier op de elliptische machine te doen. Dan maak ik me klaar om naar Sharon te gaan. We doen bovenlichaam gewichten, maar dan laat Sharon me ook oefeningen zien om mijn heupen en knieen te helpen. Het voelt na afloop inderdaad wat losser. 

Vanuit Sharons huis rijd ik naar Whole Foods. Daar koop ik geraspte kaas en maak weer wat bloemen foto's. Ik zie dat het W&OD pad compleet onbegaanbaar is. De sneeuwschuivers hebben de ingangen geblokkeerd met ijs. Dat gaat lang duren voor er weer fietsers en zelfs wandelaars op kunnen. 

Zoals iedere dag check ik de foto's van mijn vogelhuisje. De goudvinkjes komen nu vaak. Het valt me bij het naar buiten stappen ook op dat wat ik het "vogelconcert" noem is begonnen. De cardinaaltjes en andere zangvogels weten dat de lente eraan komt. 

Af en toe hoor ik flinke klappen als het ijs van het dak van het huis valt. Het water lekt ook op de planten en ik maak wat foto's van onze vlinderstruik. Die ziet er wel heel anders uit dan in de zomer!

Na de lunch ga ik een heel aantal administratieve dingen doen. Ik maak doktersafspraken en vraag aan dat Orion voortaan zijn medicijnen van de gewone dierenarts krijgt. De gedragsspecialist heeft hij niet meer nodig en een bezoek aan haar kost bijna $500. Dat is me teveel voor enkel een verlenging van een recept. 

Daarna ga ik naar de website van de Social Security Administration. Dat is een soort AOW en vanaf 62 jaar kun je daar aanspraak op maken. Ik doe dat dus, want ik heb meer dan tien jaar gewerkt in de VS. Als het goed is krijg ik vanaf maart een maandelijks bedrag op onze rekening gestort. 

Onze maaltijd vanavond is een traybake. Ik snijd de rapen en paprika in stukjes en leg de champignons op de bakplaat. Dan doe ik er olijfolie en een aantal kruiden overheen. Als Rick thuiskomt leg ik de kip erop en besprinkel alles met Buffalo saus. 

Het geheel gaat in de oven en een half uur later hebben we een heerlijk maal. De Buffalo saus heb ik nog nooit in een gerecht gebruikt en dat is voor herhaling vatbaar.

En nu verder aan de Grannies van Amsterdam. Wat een leuk stel dames is dat!