Actief dagje!

Sushi, Katja's poes, heeft het heel moeilijk met de afwezigheid van haar vrouwtje. Ze laat ons dat vooral heel vroeg in de ochtend weten door een soort jankende miauw, die door merg en been gaat.

Gisterochtend werden we er allemaal door gewekt en we dachten, dat ze misschien gezelschap nodig had. Dus sleepten Saskia en Tabatha haar kattebak en eten naar hun kamer.

Dat leek goed te gaan, tot Sushi om zes uur weer zo'n jammerende kreet uit. De meisjes worden er natuurlijk wakker van en bonjouren de poes hun kamer uit. Klaaglijk miauwend loopt ze vervolgens in onze kamer rond. Dat wordt nog wat, als Katja naar college gaat!

We zijn dus al heel vroeg wakker, want ook Cosmo wil nu naar buiten, gewekt door het gemiauw. Gelukkig is het buiten weer heerlijk en dit geeft Rick en mij de kans lekker op het deck te ontbijten samen. Ik voel me op het moment zoveel beter, dat ik serieus begin te denken, dat een warmer klimaat (want de winters kunnen hier flink koud zijn) beter is voor mijn gezondheid.

Om kwart over acht ontmoet ik Kirsten weer bij het Vienna Woods zwembad en we lopen onze vijf kilometer samen. Kirsten vertelt me van alles over de zwemteams en Madisons resultaten. Zij is een van de betere zwemsters van haar team.

Ook Tabatha is een verfente en goede zwemster. Om half negen moet zij in ons zwembad present zijn en dus wek ik de meisjes net voor ik vertrek.

Behalve baseball is zwemmen de nummer een sport hier in de zomer. Ieder zwembad heeft een team en er is serieuze onderlinge competitie. Overal zie je auto's (vooral minivans) rondrijden met "Go 11-12 yo girls, VAC" of "Swim till you drop, Gators" (die twee dan van ons zwembad, maar zo zijn er velen met andere slogans van andere zwemteams).

Onze kinderen hebben er nooit interesse in gehad. Katja heb ik een seizoen ingeschreven, toen ze zes was, niet wetend hoeveel werk er van mijn kant vereist zou worden. Rick reisde toen heel veel en Saskia was een baby.

Bij de eerste wedstrijd werd Katja gediskwalificeerd en daarna wilde ze niet meer. Maar ik zat wel voor het hele seizoen (de maand juli) vast aan schoonmaken (lekker met een rondkruipende baby), snackbar en andere vervelende taken. Ik was dus (egoistisch) blij, toen Kai helemaal niet zo dol op water bleek en Saskia ook geen zwemambities had. Bovendien moet je de hele maand juli thuisblijven, iets dat ons ook niets lijkt.

Thuis drink ik gauw een paar glazen water, want al is de luchtvochtigheid veel minder, dan voorspeld, het is toch flink warm, zo'n 27 graden al. Mary Ellen komt een kwartiertje later en we lopen de vijf kilometer toch lekker, in 29 minuten, het gaat steeds sneller! En dat ondanks de hitte, we zijn er blij mee. Zo heb ik er om kwart over tien al tien kilometer op zitten!

De afgelopen twee dagen ben ik zo druk geweest, dat ik het aan Saskia en Kai heb overgelaten voor Cosmo te zorgen. Hun idee van een wandeling is niet bepaald hetzelfde als het mijne!

Vandaag voel ik me dus schuldig en wil Cosmo lekker wat beweging geven. Ik bel Cuckoo's "moeder" Tina, maar die is niet thuis. En dit is precies het tijdstip, dat dat vervelende mens bij het hondenpark was en ik heb geen zin in een tweede confrontatie.

Er zit niets anders op, we gaan voor een lange wandeling. Het is wel warm, maar niet zo vochtig en dat scheelt veel in de gevoelstemperatuur. Een dierenarts, waar ik een paar weken geleden bij het hondenpark mee sprak, suggereerde eens langzaam te gaan joggen met Cosmo. Ze zei, dat de hond dan vanzelf in een ritme raakt bij het geluid van mijn lopen.

Cosmo lijkt dit echt heel leuk te vinden! Hij rent niet, loopt eigenlijk gewoon, maar inderdaad in een ritme. Ik zorg wel, dat hij in het gras loopt, want al dat cement en asfalt is vast niet goed voor zijn gewrichten.

Als we gewoon lopen, loopt hij dan weer links en dan weer rechts van mij, maar zo joggend blijft hij keurig links van mij lopen. Dit moeten we vaker doen!

Saskia heeft intussen een telefoontje van Laura, mijn massage therapiste, aangenomen. Dat belooft nooit veel goeds op de dag van de massage, dus gauw bel ik haar terug. En inderdaad, Laura is ziek, ze denkt, dat ze de ziekte van Lyme heeft.

Ze woont midden in het bos en heeft me al vaker verteld, dat ze teken van zichzelf heeft afgetrokken. Ze is net begonnen met antibiotica, maar ik kan horen, dat ze zich zorgen maakt. Eigenlijk had ze al weken geleden, toen ze de teken voor het eerst ontdekte, moeten beginnen met die medicijnen. Hopelijk valt het allemaal mee.

Eigenlijk komt het me wel goed uit, geen massage vandaag. Ik heb een waslijst van dingen te doen en nu hoef ik niet om een uur terug te zijn. Bovendien voel ik me best goed.

Nadat ik Kai heb gezegd op Cosmo te passen, zodat hij geen vergiftige dingen van de schoonmaaksters oplikt, vertrek ik met mijn lijstje. Ik begin met wat het verst weg is: de contactlenzen van Katja, die ik bij de oogarts in Fair Oaks Hospital moet ophalen.

Dan naar de kinderarts, waar ik de inentingsformulieren van de kinderen ophaal. Morgen moet ik die naar Saskia's school brengen, anders mag ze in september niet beginnen. Ik moet laten zien, dat haar tetanus geldig is. Die heeft ze in juni gehad, dus dat zit goed.

De volgende stop is de drive thru van de bank, lekker snel, gewoon even een cheque innen. Bij het postkantoor is het daarna helemaal niet druk. Katja heeft allerlei boeken te koop gezet bij Amazon.com en daarvan een verkocht. Die moet binnen twee dagen opgestuurd en dat gaat Katja deze week natuurlijk niet lukken. Moeder to the rescue!

Ook kan ik nu Petra haar sportschoenen doorsturen, die zijn veel goedkoper hier in de VS, maar ze doen moeilijk met internationaal verschepen. Dus komen ze gewoon hierheen en ik stuur ze door.

Na benzine getankt te hebben ($2,89 per gallon) is Giant aan de beurt. Hier heb ik een aantal dingen voor Kai's kamp nodig.

Als laatste staat Whole Foods op het programma. Ik heb Sam-e nodig, een duur goedje, maar het helpt mij goed. Ook haal ik hier ons avondeten, ze hebben heerlijke dingen.

Omdat ik meer dan $100 besteed krijg ik een mooie koeltas cadeau. Heel handig met dit weer! Het houdt al mijn bederflijke boodschappen koel. Die ga ik vaak gebruiken.


It's the little things in life...

Het is echt warm overal en ik heb mezelf beloofd, dat ik naar het zwembad mag, als alles klaar is buiten en in het huis. Om kwart voor drie is dat het geval. Saskia speelt bij Aoife en Kai heeft geen zin om nat te worden, dus ik ga alleen.

Het is werkelijk paradijselijk weer: 33 graden, zonnig en weinig luchtvochtigheid. Ook het water voelt super aan, koel, maar ik ben meteen "door". Natuurlijk zwem ik meteen twintig banen, daarna mag ik van mezelf gaan lezen.

Intussen SMS ik ook met Katja, want Leah, die ook in het zwembad is, heeft al van haar gehoord en wij nog helemaal niet. Ze schrijft meteen terug. Het kamp is ok, maar de editors zijn "heel vervelend" (overmorgen hoor ik vast, wat dat allemaal betekent). Of ik haar donderdag om twaalf uur (i.p.v. een uur) op kan halen. Natuurlijk kan ik dat.

Voor een aantal uren ken ik niemand in het zwembad en lees dus lekker mijn Nederlandse tijdschriften. Dan begint de middagtraining van het zwemteam en daaraan doet het dochtertje van Pamela mee. Met haar zes jaren had ze vorige week zelfs haar race gewonnen! Dat belooft nog wat.

Pamela (met wie ik vorig jaar in Saskia's klas Artsmart heb gedaan) en ik kletsen er een uur lang op los. Heel gezellig! Ze geeft me een groot compliment, als ze zegt, dat ze het leuk zou vinden samen meer dingen te doen. "I enjoy your company", zegt ze. Dat vind ik heel fijn om te horen!

Na een maaltje van voortreffelijk smakende jerk catfish, broccolini salade en stokbrood van Whole Foods (de kinderen eten Buffalo kip nuggets, gezond, want ook van WF) vertrekken Kai en Rick. Ze gaan op zoek naar de benodigdheden voor het zeilkamp, want dat vindt Rick leuk om op zich te nemen. Blij komen ze terug, alles is gevonden. Het scheelt mij weer morgen!

En nu ben ik moe, hopelijk is Sushi vannacht rustiger en wordt het morgen een stille dag. Welterusten!

De dag, dat Saskia haar angst overwon

"No rest for the wicked" is toch wel een mooie uitdrukking. Kennelijk ben ik op het moment "wicked", want ook voor vandaag staat weer een drukke dag op het programma.

In Florida heb ik Saskia (toen leek het nog ver weg, ha ha) beloofd haar en een vriendinnetje naar Kings Dominion te nemen, daar is ook een heel leuk waterpark.

Dit, omdat ze zo graag naar Typhoon Lagoon wilde, maar de rest van het gezin niet. Soms zijn haar interesses zo heel anders, omdat ze toch een stuk jonger is, dan haar broer en zus. Bovendien heeft zij geen kamp, dus iets leuks doen met haar is ook belangrijk.

Vandaag is het dan zover, de enige dag deze week, dat Tabatha mee zou kunnen. Helaas voor Kai kon hij geen vriend bereid vinden om mee te gaan en ik ben niet genoeg gezelschap voor hem, vrees ik. Hij blijft dus thuis om op Cosmo te passen.

Tabatha komt na haar zwemtraining en om tien voor half elf rijden we weg. Het verkeer werkt helemaal mee en een uur en een kwartier later draaien we de parkeerplaats op. Het lijkt helemaal niet druk, iets waar ik op een maandag op gehoopt had.

De meisjes hebben de hele weg gekletst en ik heb me ermee vermaakt. Tussen deze twee valt werkelijk nooit een onvertogen woord. En wat geen van ons is gelukt, lukt Tabatha: ze haalt Saskia over op een achtbaan te gaan!

Na de controle van de tassen lopen we het park binnen. Ik moet zeggen, ik vind dit park tientallen keren mooier en leuker, dan Six Flags! Er zijn mooie fonteinen en alles is goed onderhouden.

We besluiten het ijzer te smeden, terwijl het heet is, en lopen meteen naar "Congo". Daar vinden we de "Anaconda", de achtbaan, die Saskia wil proberen. Ik waarschuw nog wel, dat ze haar hoofd naar achteren moet houden, want deze achtbaan schudt nogal.


Er staat geen rij en we kunnen zo in een karretje. Dit ritje zal het helemaal bepalen: zal Saskia van nu af aan achtbanen aankunnen, of niet? Het eerste uit haar mond aan het einde is, of we kunnen blijven zitten voor een tweede ronde!




En dat mag, want het is helemaal niet druk. Dus daar gaan we weer, door de tunnel, twee keer over de kop. Op de foto staan drie lachende mensen (ik ook!) en ik koop twee sleutelhangers voor de meisjes als souvenir.

Inmiddels hebben de dames overlegd. Het wordt of een houten achtbaan of de Volcano nu. Saskia vindt het fijn om een schouderharnas te hebben, dus de houten achtbaan valt (gelukkig, want ik vind de Volcano fantastisch) af.

Ook hier staat geen lange rij en al gauw nemen we plaats. De meisjes vinden het prachtig en Saskia is enorm trots op zichzelf. Ze heeft haar angst voor achtbanen in een keer overwonnen en kan nu het merendeel van de achtbanen in de verschillende parken aan. Heel, heel knap van haar!


De Volcano schiet omhoog uit een "vulkaan", die zo af en toe vuur spuwt

Naast de Volcano ligt de Avanlanche. Hier ga je in een bobslee en als in een slee rond een baan. Ook erg leuk en we komen er blij uit. Maar nu rommelen onze magen.

Een van de dingen, die ik van Kings Dominion goed vind, is hun restaurants. Wij strijken neer bij Bubba Gump, natuurlijk maar een schim van hun echte restaurants, maar leuk gedecoreerd. Mijn gegrilde kip is echt lekker! Meestal krijg je een uitgedroogd lapje in dit soort massa restaurants, maar deze smaakt lekker en mals.

Voldaan gaan we verder en in Scooby Doo and the Haunted Mansion lichten de witte t-shirts van de meisjes blauw op. We krijgen een laser"pistool" en mogen zoveel mogelijk doelen raken. Ik denk, dat ik een goede score heb met 550, maar Tabatha wint met maar liefst 1330!! We hebben grote lol!

Inmiddels is het drukkend warm en we besluiten nog een attractie te doen, alvorens nat te worden. Tabatha en Saskia (die dat vorig jaar niet durfde) hebben nog nooit Italian Job gedaan. Samen met een andere moeder neem ik plaats in de Mini Cooper.

Dat is een leuke attractie, maar een keer van al het geschok en geschud is me genoeg. Grappig is, dat de andere moeder (die me heel aardig lijkt) en ik tegelijk op de vraag van onze kinderen nog een keer te gaan "No way!" roepen. Ha ha! Mijn nek heeft rust nodig!!

Inmiddels ben ik helemaal klaar om nat te worden en de meisjes ook. Het is drukkend warm en het waterpark hier is heel erg leuk! We lopen Waterworks binnen, verkleden ons en doen onze spullen in kluisjes.

Daarna beginnen we met de nieuwste attractie. Ik sleep een enorme band met plaats voor vier personen vijf trappen op (zoals de man voor me zegt, waarom hebben ze die niet gewoon boven klaar liggen). Maar het is het helemaal waard. We racen door een pijp en dan steil naar beneden een enorme trechter in. Daarin ga je een aantal keren op en neer en plonst dan in het zwembad. Heel erg leuk, maar er staat zo'n rij, dat we het niet nog een keer gaan doen.


Die gele "klavertjes" zijn de banden, waarin we naar beneden suizen

De volgende activiteit is helemaal het tegenovergestelde: de Lazy River. We krijgen een grote band en dobberen heerlijk rustig in de "rivier". Zo lekker ontspannend, dit zou ik wel uren kunnen doen. Maar als we het hele rondje hebben gedobberd, moeten we helaas onze band weer inleveren.

De meisjes willen nu naar het golfslagbad en dat lijkt mij ook wel lekker. Ik vind een stoel in de schaduw en we gaan de "golven" trotseren. Het water voelt overal perfect aan, net koel genoeg om lekker te zijn. Het is druk, maar niet hutje mutje.

Als we genoeg hebben van de golven gaan de meisjes andere glijbanen uitproberen. Ik ga op mijn ligstoel lezen. Ik heb mijn contactlenzen in en ben bang, dat ze in zo'n glijbaan zonder band door de kracht van het water uit mijn ogen worden gewassen.


Om vier uur komen ze terug en kondigen aan, dat ze nog even in de golven willen en dan aankleden en nog een achtbaan doen. Als ik opsta zie ik zwarte wolken achter ons. Ik vertel de meisjes, dat hun kans op een achtbaan heel klein is.

Terwijl we ons verkleden hoor ik een luide donderslag en secondes later wordt er omgeroepen, dat de attracties tot nadere aankondiging (=45 minuten na de laatst gehoorde donderslag) gesloten zullen zijn. We worden echter aangemoedigd de winkels te bezoeken.

Op weg naar de uitgang halen de meisjes me nog over om een funnel cake te kopen, die ze samen kunnen delen. Ze delen er een met aardbeien en slagroom. De smaak ervan doet me altijd precies aan oliebollen denken.

Inmiddels plenst het en we schuilen in de winkels. Natuurlijk vinden de meisjes daar allerlei nutteloze dingen. Ik zeg ja tegen haarbanden met een kersenprint erop (volgens Tabatha zijn kersen "hun" vruchten) en portemonneetjes gemaakt van babysokjes. Je moet toch wat met dat geplens buiten!

Als het "gewoon" regent wagen we het erop en lopen naar de auto. De dames zijn uiterst tevreden over de dag en Saskia erg trots op zichzelf. Ze kan nu niet wachten om met Rick en Katja en Kai naar een pretpark te gaan en haar nieuw gevonden dapperheid tentoon te spreiden.

De terugrit gaat ook, ondanks veel regen in het begin, voorspoedig. Er is nauwelijks verkeer, het is het rustigst, dat ik het in lange tijd op de interstate 95 heb gezien. Om half zeven rijden we de cul de sac weer in.

Saskia wordt als een heldin ontvangen door Rick en Kai, die al jaren proberen haar tot de achtbanen aan te porren. Ze glundert helemaal! Het was leuk zo een dagje met de jongere meisjes door te brengen. Ze gedroegen zich als engeltjes, zonder enig gezeur of boosheid (en dat was wel anders bij het gezin, dat voor ons door de "trechter" ging!). Tabatha blijft meteen ook maar logeren.

Gettysburg

Al om acht uur staan Rick en ik vanochtend op. We genieten even van de lekkere temperatuur door samen op het deck te ontbijten en dan neem ik Cosmo mee voor een goede wandeling. Rick wekt intussen Katja, die nog heel wat in te pakken heeft en we willen om een uur of tien vertrekken.

De registratie voor het Jaarboek Kamp in Gettysburg begint om half een en we schatten meer dan twee uur nodig te hebben om erheen te rijden. Natuurlijk vertrek je met tieners nooit op het afgesproken tijdstip, maar om kwart over tien zitten we bepakt en bezakt (het lijkt wel op een volksverhuizing, wat Katja allemaal mee heeft gesleept!) in de van.

Saskia blijft achter om voor Cosmo te zorgen en haar kamer op te ruimen (wil ze liever, dan meegaan!), Kai gaat wel mee. Onderweg halen we Maya, Katja's klasgenootje, op, die ook in Vienna woont. De meisjes kletsen over van alles en nog wat en hebben er wel zin in, zo te horen.

De reden, dat dit kamp in Gettysburg wordt gehouden is, dat de grootste jaarboek uitgever van Amerika hier een fabriek heeft staan. Zo leer ik weer eens wat, want ik had er eigenlijk niet bij stilgestaan, dat daar een speciale uitgever voor was. Dit kamp is min of meer verplicht voor de editors van het jaarboek van volgend jaar, waarvan Katja er een is.

Dit bedrijf produceert ook nog allerlei andere high school en college gerelateerde produkten, zoals klasse-ringen, cap and gowns en meer.

De rit naar Gettysburg leidt door glooiend Maryland en op deze zondag is er nauwelijks verkeer. Al iets meer dan anderhalf uur na vertrek zijn we in Pennsylvania en niet veel later rijden we het stadje binnen.

Het is een leuk historisch stadje, genoemd naar pionier James Gettys, waar natuurlijk ook de bloedigste veldslag van de Amerikaanse Burgeroorlog plaats vond, maar daarover later meer. Het grote aantal Harley Davidsons valt ons op (en daarop het grote aantal rijders zonder helm, ik snap dat dus echt helemaal niet!). Het lijkt Rolling Thunder wel weer!

Het blijkt deze week "Bike Week" te zijn, aan alle restaurants hangen welkomstvlaggen en staat er "Welcome Bikers!". Wij hebben inmiddels ook wel trek en gaan op zoek naar een restaurantje, omdat we nog te vroeg zijn om te registreren.

Als eerste zien we een leuke bed and breakfast met restaurantje, maar daar zouden we drie kwartier op een tafeltje moeten wachten. Dat schiet niet op. Dan maar even verder lopen langs het historische straatje.

Bij The Gingerbread Man vinden we nog een tafeltje voor vijf beschikbaar. Dit restaurant is in een historisch pand gehuisd, alleen zou ik een heel drukke weg moeten oversteken om er een foto van te maken. Dat laat ik dus maar zitten.

Het eten is lekker, ik bestel een blackened kip sandwich en Rick ook. De anderen kiezen de hamburgers van het menu. Ik kijk mijn ogen uit, want het vreemdste volk komt hier eten.

Naast ons komen een man en zijn zoontje te zitten. De man gaat met zijn voeten op de bank en zijn knieen boven tafel zitten!! Rick zegt er bijna wat van, zo ergert hij zich aan dat gebrek aan manieren. In ieder geval hebben we een duidelijk voorbeeld van "hoe het niet hoort" voor de kinderen!

Met volle magen gaan we op zoek naar Gettysburg College, waar Maya en Katja de komende vijf dagen zullen doorbrengen. We vinden het al gauw en er is een mooie campus, die uit 1832 stamt. Ook de hall, waar de registratie plaatsvindt, is gauw gevonden.

Rick parkeert de van langs de weg en binnen vinden we een lopende band aan dingen, die de meisjes moeten ophalen. Ze krijgen als eerste een kaart, waarop wordt afgeknipt als ze iets hebben ontvangen: een lint met identiteitsbewijs voor om hun nek, een t-shirt, een kaartje voor de Ghost Tour van Gettysburg later in de week, een map met instructies en last but not least, de sleutel voor hun kamer en een kaartje voor de maaltijden.

Katja en Maya hebben dezelfde suite (ook zo aangevraagd) in de Apple Hall. Toevallig blijken we de van er recht voor te hebben geparkeerd!

Maya draagt haar eigen tas en met zijn vieren slepen we Katja's dingen (waaronder een fan, want er stond, dat niet alle dormitories airconditioning hebben en het is wel zo warm, dat je dan een fan nodig hebt) naar binnen.

Onmiddelijk valt de behaaglijke koelte op. Duidelijk is er hier wel airconditioning, maar Katja wil de fan toch houden.

Na even zoeken vinden we de suite, die werkelijk heel mooi is. Katja's andere klasgenoten zijn er ook al, ze delen de suite met zijn vieren. Er wordt gekletst en gegiecheld en de bedden worden verdeeld. Katja krijgt een bed in de loft boven.


Katja's bed voor de komende vier nachten



De gezamenlijke ruimte, die ze met zijn vieren hebben

Wij zijn nu meteen overbodig, het kost Katja zelfs moeite nog afscheid te nemen. Ik zie dit als typisch tienergedrag, maar Rick vindt het niets en vertrekt bijna kwaad. Gelukkig kan ik hem overtuigen toch even een hug te halen, want op zo'n manier voor bijna een week afscheid nemen is niet leuk, natuurlijk.

Nu we toch in Gettysburg zijn, willen we ook het historische slagveld zien. Met Vicksburg in Mississippi werd hier min of meer de Burgeroorlog beslist.


Overzicht over het stadje, met de torens van college, waar Katja is, goed zichtbaar

We beginnen bij het gebouw, waar de Cyclorama te zien zou moeten zijn. Helaas vinden we uit, dat die al twee jaar is gesloten. Maar er is wel een winkeltje, waar je audio-rondleidingen voor het park kunt kopen. Rick koopt er eentje, die drie uur zou duren, als we alles deden, maar we kunnen hem zelf aanpassen, vertelt de ranger.

De rondleiding begint in de parkeerplaats, waar we al staan. Onze "gids" is Wayne E. Motts, een lokale historicus. En die man vertelt inderdaad erg interessant!

Terwijl we langs de tientallen monumenten voor de verschillende generaals, infantrieen, staten etc. etc. rijden, vertelt hij persoonlijke verhalen. Voor mij komt deze veldslag opeens tot leven, ik zie die duizenden jongens elkaar te lijf gaan en krijg er de rillingen van.




Langs de wegen staan om de zoveel meter monumenten, heel indrukwekkend, het geeft een idee van de grootte van deze veldslag



Generaal Doubleday, die van het baseball

De Burgeroorlog is de bloedigste oorlog ooit door de Amerikanen gevochten, maar er was ook zoveel (over?)moed! Broers vochten samen, maar ook tegen elkaar en de verhalen van individuele families daarover fascineren me.

Kai vindt het al gauw saai, maar Rick en ik genieten. We leren over General Doubleday (die ook het baseball spel heeft uitgevonden) en zien de Eisenhower boerderij, waar de president en zijn vrouw jarenlang woonden. Langs de oprit staan vijftig dennebomen, die de 50 staten vertegenwoordigen. Alaska en Hawaii werden tijdens zijn presidentschap toegevoegd.


Ze staan er nog net als toen...



Aan deze veldslag namen 170.000 soldaten deel en 51.000 daarvan sneuvelden of raakten gewond. Als je aan die aantallen denkt, op zo'n relatief klein stukje land, dan is dat zeer indrukwekkend. Rick en ik vragen ons af, wat het stadje Gettysburg met al die doden en gewonden deed! In ieder geval liggen er een heel stel in het National Cemetery.

Over National Cemeteries gesproken, we leren en passant, dat Generaal Meigs , zelf nota bene in Georgia geboren, een grote hekel had aan de noordelijke generaals, die naar het zuiden gingen. Generaal Robert E. Lee was daar een van en hij was de bezitter van Arlington House in Virginia.

Generaal Meigs wilde een manier vinden om te voorkomen, dat Lee ooit weer in zijn huis kon wonen. Dus maakte hij de grond rond Arlington House een nationale begraafplaats en dus federale grond. Het werd het tegenwoordige Arlington National Cemetery.

De zoon van generaal Meigs sneuvelde in de Burgeroorlog en ligt daar begraven. En ook hij zelf ligt daar, vlakbij Arlington House (vandaar, dat ik de naam herkende, dat graf heb ik al vele malen gezien, natuurlijk).


De North Carolinians verloren tijdens deze veldslag de meeste levens, dit is hun monument



De Confederate vlag van de zuidelijke staten

Omdat Kai zich zo verveelt volgen we niet de hele 3 uur durende route. We klimmen wel omhoog in het Pennsylvania monument (terecht het grootste in dit gebied, aangezien we in die staat zijn). Van daaruit hebben we mooi uitzicht over het hele "theater" (altijd een eufemisme voor de bloederige taferelen van oorlog, vind ik).


Velen zullen de kanonnen van zo dichtbij gezien hebben

Rond vier uur houden we het voor gezien, we besluiten de rest van de cd op weg naar huis te luisteren. Ik vind het allemaal bere-interessant. Wat me opviel tijdens onze rit waren de vele confederate vlaggen, die bij de monumenten wapperden. Die vlag is het symbool van het zuiden en dus eigenlijk ook de slavernij. Maar historisch gezien hoort hij wel bij de monumenten voor de zuidelijke staten. Ik vraag me alleen af, wie ze geplaatst hebben.


Deel van het Virginia Monument



Het Pennsylvania Monument, waar Rick en ik naar boven klommen

Met een hoofd vol historische feiten naderen we de grens met Maryland weer. Op de heenweg hebben we hier al een grote vuurwerk winkel gezien. Het geval wil, dat we 0,0 vuurwerk voor Oud en Nieuw hebben! En dat is natuurlijk bijna een ramp, want in Virginia kun je nu tot de volgende 4 juli geen vuurwerk meer krijgen.

Rick dacht op de uitverkoop van 4 juli te wachten en vond toen alles gesloten! Maar gelukkig, Keystone Fireworks brengt uitkomst. Nadat ik mijn rijbewijs gegevens heb ingevuld (Rick wil dit om de een of andere reden niet doen) mogen we de winkel in.

Het is nog uitverkoop ook: koop er een, krijg de tweede voor 99 cent! Virginia laat alleen grondvuurwerk toe, dus daar kopen we het meeste van. Rick kan het echter niet laten toch een aantal vuurpijlen mee te nemen. Een heel wagentje vol kost $100, heel redelijk, vind ik! En nu hebben we met Oud en Nieuw tenminste vuurwerk, anders was het toch niet hetzelfde geweest!

Zonder verder oponthoud komen we weer thuis. Saskia heeft alles gedaan, dat ze beloofd had en haar kamer en kast zien er uit als om door een ringetje te halen. Ze is er terecht trots op!

We bestellen gauw Chinees en eten dat buiten op. In de verte rommelt het gevaarlijk, maar wij krijgen slechts een paar druppels. Alweer een heel volle dag en morgen volgt er nog een, dus op tijd naar bed, vanavond!

Film en golf

Vrijdag

Bij het wakker worden schiet het door mijn hoofd, dat dit vrijdag, de dertiende, is. Maar echt bijgelovig ben ik niet, dus begin met volle energie aan de dag. Het is alweer onbewolkt zonnig en ik merk, dat mijn energieniveau stukken hoger is en mijn pijnniveau stukken lager met dit weer.

Om kwart over acht heb ik met Kirsten afgesproken bij Vienna Woods. Het is veel aangenamer lopen, dan dinsdag, toen het zo drukkend heet was, al zo vroeg in de ochtend. We lopen een stuk het W&OD pad op en bij elkaar vijf kilometer, voor zij Madison weer moet ophalen.

Vandaag opnieuw een dubbel loopje voor mij, want om kwart voor tien komt Mary Ellen om te gaan hardlopen. We besluiten eens een andere route te nemen. Van het rondje, dat we gewoonlijk lopen, weten we precies: nog drie heuvels, nog twee, nog een, hoera! Maar soms wordt dat wel erg saai.

We besluiten, ook omdat het toch wel weer flink warm is, door Nottoway Park te gaan. Mary Ellen kent het hier niet zo goed, als ik, en denkt, dat we veel langer lopen dan gewoonlijk. Maar dan zijn we nog geen twee mijl onderweg. Als je de route weet, kun je aftellen, met een nieuwe route gaat dat niet.

Maar het loopt lekker in het bos en als we de hoek om lopen struikel ik bijna over een hert, dat gewoon midden op het pad staat. Ik loop voor Mary Ellen en het hert springt zo snel weg, dat ik met kloppend hart stilsta en Mary Ellen niet eens iets heeft gezien! Het hert staat wel een paar meter verderop stil, zodat ik zeker weet, dat ik nog steeds niet gek ben. Mijn fototoestel heb ik niet bij me.

We lopen bijna vijf kilometer en bij elkaar haal ik de tien kilometer vandaag. Thuis haal ik Cosmo op en we rijden naar het hondenpark. De oudere man met zijn kleinzoon en het kleine hondje Fox zijn er en een vrouw met een grijze terrier, die naar iedere andere hond grauwt, en een Westie, die zes maanden oud is.

Cosmo heeft ongeveer een maand geleden al heel leuk met de Westie gespeeld en doet dat nu weer. Niet veel later komen Tina en de border collie Cuckoo (spreek uit Koekoo, geen idee hoe je het spelt). Dit is Cosmo's beste vriendje, ze schelen 13 dagen en spelen zo schattig!


We hebben elkaar al een aantal weken niet gezien, maar het lijkt alsof de honden elkaar echt herkennen. Er wordt hard geworsteld, schattig. Ook Tina en ik kunnen het heel goed met elkaar vinden en wisselen telefoonnummers uit. Zij heeft kinderen van ongeveer dezelfde leeftijd als de onze en dat schept al een band.

De honden spelen lief (althans, dat denken wij) en wij kletsen gezellig. Tot opeens de eigenares van de Westie begint te gillen, dat wij onze grote honden in bedwang moeten houden. Die zijn enkel aan het spelen, maar volgens haar domineert Cosmo haar hondje en dat is niet eerlijk.

Tina en ik kijken elkaar aan en ik moet een lachbui onderdrukken. We hebben het hier wel over honden, of niet? Cosmo wil gewoon meespelen en het Westie hondje heeft een kwispelend staartje en hapt naar Cosmo's bek.

Maar de eigenares is heel serieus. Cosmo domineert volgens haar en weerhoudt haar hondje van het spelen, bovendien kan hij met zijn grootte haar pijn doen. Ik moet hem volgens haar aanlijnen. Dat weiger ik, Cosmo doet werkelijk niets verkeerd en het hele doel van dit park is, dat ze van de lijn mogen. Dan verandert ze in een gillende feeks!

Zulke confrontaties vind ik vreselijk en als Cosmo weer met het hondje wil spelen, roep ik hem terug en leid hem en Cuckoo naar het andere eind van het park. Als ze dan zo paranoide is over haar hond hoef ik dat niet te voeden. De feeks gilt "Zie je wel, jij ziet het ook".

Het wordt Tina te gortig en ze probeert met alle macht uit te leggen, dat de honden echt gewoon spelen. De Westie heeft ook nog geen kik gelaten van enige pijn, die de grotere honden haar gedaan zouden hebben. Integendeel, ze rent enthousiast achter die grote boosdoeners aan, tot frustratie van haar eigenares.

Het heeft geen zin, de vrouw is hysterisch en dreigt Animal Control te bellen. Werkelijk belachelijk! Cosmo en Cuckoo zijn zelf nog puppies en hebben helemaal niets gedaan, waar de politie bij moet worden gehaald.

Omdat de honden toch al moe zijn, lijnen we ze aan en gaan huiswaarts. Ik sta er wel van te trillen, want ik ben helemaal niet goed met dit soort dingen. Maar om mijn hond als rotbeest te horen uitgescholden, terwijl hij alleen wilde spelen, maakte me echt razend!

Als ik dacht, dat Cosmo te wild was en een andere hond zou verwonden, had ik zo ingegrepen. Iemand, die zo bang is voor haar hond moet niet naar een hondenpark gaan! Er zijn ook parken, waar alleen kleine honden mogen komen.

Het gebeurde zit me wel een tijdje dwars, maar de dag gaat natuurlijk voort. Katja's bankpasje werkt niet meer in de ATM, dus we gaan naar Suntrust, onze bank. Het neemt nog even tijd, voor de manager Katja's kaart vindt. Die staat namelijk onder Ricks naam, want in Virginia is het bij de wet verboden om minderjarigen een bankkaart te geven. Heel idioot, want zo kunnen ze niet eens bij hun eigen verdiende geld! Door de kaart bij Ricks rekening te zetten omzeilt de bank deze flauwekul.

Katja haalt geld en dan rijden we naar CVS. Van het kamp, waar ze zondag naar toe gaat, heeft ze een hele lijst met benodigdheden, vooral schoolspullen. Volgende week gaat ze leren, hoe ze een jaarboek in elkaar moet zetten, want volgend jaar is zij een van de editors van het schooljaarboek.

Eindelijk heb ik deze week eens tijd om Petra op te bellen! Soms is het moeilijk met het tijdsverschil, want haar avond is meestal mijn drukste tijd van de dag.

We kletsen meer dan een uur en dan is het weer moeilijk afscheid nemen. Als troost neem ik een door Petra toegestuurde Kanjer en lees de rest van de middag de Nederlandse tijdschriften, die ze stuurde.

Rick komt thuis en we hebben allemaal zin in een film. De keuze valt op Evan Almighty, ondanks de slechte recensies. Katja werkt, maar de andere twee gaan mee.

Eerst gaan we een hapje eten bij On the Border, een Mexicaans restaurant. Tot onze verbazing kunnen we meteen plaatsnemen, want het ziet er druk uit.

Zoals bij elk Mexicaans restaurant krijgen we een bakje tortilla chips en salsa voorgezet. De salsa is lekker pittig en de chips lekker knapperig. Rick bestelt een margarita, maar die zijn mij te zoet, dus ik hou het bij een wit wijntje.

Van het menu bestel ik de jalapeno BBQ zalm. Dit staat onder de categorie "Smart" en de calorieen, vetgrammen en vezelgrammen staan erbij vermeld. Heel prettig vind ik dat, als restaurants dat bieden. Deze zalm is super lekker. Het is al de derde avond achter elkaar, dat ik zalm eet, maar iedere keer is het zo anders bereid, dat het weer helemaal nieuw is!

De film is onderhoudend, maar de recensies hebben wel gelijk. Er zit nogal veel ongeloofwaardigs bij. Zo komen alle diersoorten naar de Ark, die Evan in opdracht van God (Morgan Freeman) bouwt. Maar de uiteindelijk overstroming is enkel een doorgebroken dam (wel met het ecologisch verantwoorde thema, dat er teveel van de natuur werd weggenomen) en dieren als leeuwen, olifanten, giraffen e.d. zouden daardoor allerminst bedreigd worden. Het is wel leuk, dat de film in onze buurt speelt en er veel van Washington te zien is.

Tegen het einde van de film begint Saskia opeens heel erg te huilen. Ze heeft vreselijke hoofdpijn! Op de weg naar huis voel ik in haar nek een enorme knoop. Hoe ze daar nu aan komt? Met massage gaat de knoop weg, maar toch legt Rick haar aan zijn kant van ons bed en gaat zelf in de basement slapen. We moeten toch eens goed naar Saskia's kussen en matras kijken, ze heeft teveel van dat soort hoofdpijnen!

Zaterdag

Rick, Saskia en ik zijn vrij vroeg op. Cosmo heeft Rick wakker gehouden en moest al vroeg naar buiten (later, als wij er niet zijn, geeft hij over en blijkt van de overgebleven pizza van de tieners en de daarbij liggende hete pepers gesnoept te hebben).

Deze zomer is werkelijk fantastisch, tot nu toe, vrijwel iedere dag met zon opstaan, een heel aangename temperatuur en op de meeste dagen een draagbare luchtvochtigheid. Vandaag is dat ook weer het geval.

Na een ontbijtje en koffie op het deck geven we Saskia instructie voor de zorg voor Cosmo. De andere twee liggen nog op een oor. Om tien uur hebben we bij Oak Marr afgesproken met Christine en Chuck. We gaan golfen!

Voor mij is dat de eerste keer in mijn leven! De andere drie hebben verschillende expertises: Chuck speelt heel veel en is heel goed, Christine is verscheidene keren met hem mee geweest en Rick heeft een aantal keren via zijn werk gespeeld.

We komen tegelijk aan en Chuck en Christine brengen drie tassen met clubs (sorry, als er veel Engelse termen volgen, maar die weet ik dus echt niet in het Nederlands!), die we met zijn vieren gaan gebruiken. Ik ben wel een beetje nerveus, want ik hoop mezelf toch niet voor gek te gaan zetten.

Binnen betalen we de heel goedkope greenfee en kopen ook een mand vol ballen. Zo kunnen we op de driving range nog even oefenen voor onze eerste tee. Dit is voor mij de eerste keer, dat ik echt golfballen sla. En het gaat, na een kleine instructie van Chuck, heel goed! Echt heel ver sla ik niet, maar ik raak de ballen wel goed. Dit is leuk!


De driving range heeft twee verdiepingen

Om half elf mogen we in de rij gaan voor de eerste hole. We moeten wachten, tot iedereen klaar is met de tweede hole, alvorens te beginnen. Dit duurt even en Christine, sociaal als ze is, begint een praatje met het groepje achter ons.

Die vertellen haar, dat we eigenlijk ieder onze eigen tas met clubs moeten hebben en we hebben er maar drie. Nou ja, we proberen het toch maar, volgens Chuck wordt er maar weinig gecontroleerd.

We zijn nog geen vijf minuten bezig, of een karretje komt aanrijden met de "Marshall". Hebben wij wel genoeg tassen bij ons, vraagt hij. Duidelijk heeft een van het groepje achter ons melding gemaakt van het feit, dat dat niet zo is. Heel erg flauw!

Maar Rick gaat gauw nog een tas huren, die gelukkig maar $5 kost. En dan kan het spel beginnen. Ik geniet!!! Ik kan niet anders zeggen!

Bij de eerste hole is het heel onwennig en na tien probeersels geef ik het op. Maar daarna gaat het heel redelijk en haal ik telkens acht slagen of minder. Mijn persoonlijke best tijdens de negen holes is zes slagen. De anderen vinden dat heel goed (ikzelf minder, ik had liever de pars gehaald, ha ha ha).


Golfing Christine



In actie

Maar al met al valt het me alles mee en Christine merkt misschien wel terecht op, dat mijn hockey verleden helpt bij het slaan. Het parcours is prachtig, groen met allerlei gekleurde vogels, en het weer heel lekker, warm met een verkoelende wind. Na ongeveer twee uur zijn we het cirkeltje rond en ik had nog graag doorgegaan! We zijn het er allemaal over eens, dat dit voor herhaling vatbaar is!


De natuur is hier ook weer prachtig

Na afscheid van Chuck en Christine te hebben genomen stoppen Rick en ik bij de Giant. Vanavond willen we lekker grillen, het is zulk fantastisch zomerweer. We kopen steak en groentespiesjes, salade benodigdheden en lekker brood.

Op weg naar huis stoppen we bij McDonald's drive thru voor de lunch. Natuurlijk bestel ik de Asian Salad en Rick een chicken wrap.

Thuis blijkt, dat Katja zonder onze toestemming met de van erop uit is. Haar kamer is nog een rotzooi en de was (haar taak in huis) ongevouwen. Rick en ik zijn ziedend! Ik probeer haar op allerlei manieren te bereiken, maar geen van de telefoons werkt (ze is naar Petsmart om te helpen nieuwe eigenaren voor ontheemde honden te vinden, nobel, maar vandaag heeft ze daar eigenlijk geen tijd voor).

Rick zegt, dat hij dit voor zijn rekening zal nemen en ik vertrek richting zwembad met Saskia en Laura. Ik ben half van plan twintig banen te zwemmen, maar dan zie ik Mary Ellen en Phil en het is veel gezelliger om met onze voeten en onderhelft in het water te zitten kletsen.

Als ik thuiskom ontwapent Katja me meteen door haar excuses te maken en te vertellen, dat ze benzine heeft getankt in de Windstar. Ze heeft nog heel wat te doen, voor ze klaar is om morgen op kamp te gaan, maar ik besluit dat aan haar over te laten.

We eten met zijn allen lekker buiten al het door Rick perfect gegrilde voedsel op. Als toetje haalt Rick ijs van Coldstone Creamery, hun sweet cream ijs doet me denken aan het Nederlandse roomijs. En nu nog zit ik buiten met een concert van krekels, cicades en kikkers op de achtergrond.

Gewoon genieten

Uitbundige zonneschijn grijnst me tegemoet, als ik tegen achten mijn ogen open doe. Rick slaapt ook nog, tot mijn verbazing, want voor hem is vandaag een werkdag. Samen staan we om klokslag (luisterend naar de grootvadersklok in de foyer) acht uur op.

Kai is ook al op, want Cosmo was vanochtend vroeg uit de veren. Kai is helemaal gek met de hond en speelt en knuffelt en loopt met hem, heel leuk om te zien!

Het is buiten perfect weer! Weg is de luchtvochtigheid en toch is het nog blote voeten en zonder mouwen weer. Om kwart voor tien komt Mary Ellen en we lopen de vijf kilometer helemaal hard in minder dan een half uur. Dit is een record voor ons (Mary Ellen is een stuk kleiner, dan ik, dus voor haar een nog grotere prestatie!).

Thuis kan ik even water drinken en dan rijd ik naar Fairfax om met Christine een stuk te gaan lopen. Zowel Mary Ellen als Christine (en wij ook) zijn geschokt over een tragisch ongeluk, dat gisterochtend in Fairfax is gebeurd.

Een zeventienjarig meisje reed met haar veertienjarige zusje als passagier om tien voor vijf 's ochtends naar zwemtraining. Ze zag een tegenliggende vrachtwagen niet en week gauw uit. Helaas verloor ze de macht over het stuur en reed tegen een lantaarnpaal aan. Daarbij werd haar zusje dodelijk verwond.

Mallory, de dochter van Christine, had vorig schooljaar "Yearbook" met het overleden meisje en iedereen in de zwemgemeenschap kende haar. Er werd een minuut stilte gehouden bij de wedstrijden van gisteravond, vertelde Mary Ellen. En Christine en Mallory woonden een candle light vigil bij.

Het is niet te bevatten, wat het zeventienjarige meisje moet doormaken. Christine vertelde me, dat ze haar zusje uit de auto had getrokken en huilend werd aangetroffen, roepend, dat ze haar zusje had vermoord. Ik krijg er de koude rillingen van!

Toch is dit iets, wat een volwassene ook had kunnen overkomen. De weg, waar het gebeurde, is gevaarlijk. Maar ik vertel Katja erover en druk haar op het hart nooit te hard te rijden (dit meisje schijnt harder dan de limiet te hebben gereden), beter te laat ergens aankomen, dan helemaal niet!

Christine en ik lopen door het prachtige park bij haar in de buurt en genieten van de natuur. Het stroompje, dat er loopt, is vrijwel droog, want we hebben de laatste tijd nauwelijks regen gehad.


Maar we zien vlak voor onze neus drie prachtige haviken opvliegen. Eekhoorntjes spelen links en rechts van ons. En net voor we de grote weg weer bereiken, zie ik in mijn ooghoek beweging. Daar staan twee mannelijke herten met mooie geweien ons aan te kijken! Zo bijzonder! Meestal zien we vrouwtjes.


Niet zo'n goede film, maar je ziet ze wel

In de vijver niet ver van Christine's huis zwemmen de Canadese ganzen met hun kroost en liggen de schildpadjes te zonnen. Even later zien we een chipmunk het pad oversteken, het blijven schattige diertjes! En net voor we de straten weer inlopen rent er een konijntje voor ons langs.




Christine grapt, dat we door wild Fairfax hebben gelopen, maar dat is dus inderdaad, waar ik zo van geniet hier. Die dieren, die je zomaar in het wild, maar toch in een stedelijk gebied tegenkomt. De natuur is al heel mooi, maar juist die dieren maken het een avontuur.

Op de terugweg ga ik gauw langs de Safeway bij Christine in de buurt om een paar benodigdheden te halen. Het is al na enen, als ik klaar ben, en mijn maag rommelt. Gelukkig is daar de McDonald's drive thru, waar ik een Asian salad ophaal. Mmmmmm!!!

Thuis tref ik Kai en Saskia hard bezig met Cosmo. Ze hebben door, dat ze hem tricks kunnen leren. De "roll over" trick nam maar een uurtje in beslag en toen had de hond hem al door.

Vandaag is "shake hands" (pootje geven?) aan de beurt. Kai heeft een website gevonden, die tips geeft over hoe je een trick kunt aanleren.

Binnen het halve uur hebben we een trotse hond, die vrijwillig zijn pootje opsteekt bij het commando "Shake!". En glunderende kinderen, want wat is nou leuker, dat een hond, die doet, wat je zegt! Cosmo wordt uitgebreid geknuffeld.

Laura komt om me een massage te geven, uitgesteld van dinsdag, toen ik met Katja op pad moest. Zij is dol op Cosmo (en de katten) en de kinderen weten dat, dus moet er eerst een demonstratie van Cosmo's nieuwe kunnen gedaan worden. Bijzonder, hoor, zo'n massage therapiste, die eigenlijk ook een heel goede vriendin is. Ze is ook zo begaan met ons gezin!

Omdat ik er vanochtend geen tijd voor had, neem ik Cosmo een uurtje mee naar het hondenpark. De temperatuur is heerlijk en er is weinig vochtigheid in de lucht en dat is meteen te zien aan het energie niveau van de aanwezige honden. Het is druk op deze tijd van de dag, dus Cosmo heeft meer dan genoeg vriendjes om mee te rennen.

Al maanden hebben we geprobeerd iets af te spreken met Niall en Serena (Aoife's ouders) en vanavond lukt dat eindelijk. We gaan (natuurlijk, want Niall kent ze allemaal) naar een Iers restaurant, de Auld Shebeen, in Fairfax.

Het wordt hartstikke gezellig en Niall probeert Rick en mij Iers te leren. Dat lukt van geen kanten, wat een moeilijke taal, zeg! Serena heeft er een jaar les in gehad en hun kinderen krijgen dat nu ook eens per week, want ook zij vinden het belangrijk hun kinderen twee talen mee te geven.

Als voorafje bestellen we een soort saucijzebroodjes met een heel lekkere mosterdsaus. Mijn hoofdgerecht houdt ik licht: de zalmsalade. De zalm is perfect bereid, maar net gegrild en rauw van binnen, precies zoals ik het heb gevraagd.

Serena en ik delen de frambozen creme brulee als dessert en Niall en Rick de Bailey's cheesecake. Het smaakt allemaal even verrukkelijk.

Om half elf zijn we weer thuis treffen daar Katja en haar vrienden en Kai en zijn vrienden aan. De laatsten blijven ook logeren. Saskia is dit huis vol tieners ontvlucht en bij Tabatha gaan logeren.

Harry Potter and the Order of the Phoenix

Het wordt een gebroken plaat, maar de zon wekt me vanochtend alweer. Onze lamellen laten eigenlijk veel te veel licht door, maar het lukt me ook weer goed me nog eens om te draaien.

Cosmo is 's ochtends wel grappig. Hij slaapt de hele nacht rustig en als het licht wordt, komt hij uit de badkamer naast mijn bed liggen. Dit hoor ik aan het getingel van zijn halsband (met hondsdolheidspenning en de penning met zijn naam erop).

Daar slaapt hij nog een tijdje heel rustig, maar naarmate de tijd vordert hoor ik het getingel meer en meer. Tot hij lekker gaat rollen en uiteindelijk bij de deur gaat piepen om uitgelaten te worden. Gelukkig gebeurt dat laatste pas om acht uur.

En dan moet hij ook echt heel nodig, echt wel knap van een hond van 8 maanden om alles zo lang in te kunnen houden! Het voelt buiten een beetje koeler dan gisterochtend en ik ben meteen goed wakker.

Mijn zusje belt, alles gaat goed daar in het Noorden. Ik vertel haar, hoe moeilijk het is iedere ochtend weer de discipline op te brengen om te sporten. Wat dat betreft helpt het enorm als ik met een vriendin heb afgesproken, maar vandaag is dat niet het geval.

Hoewel ik later op de dag wil gaan zwemmen vertrouw ik het weerbericht niet. Ik doe dus voor de zekerheid ook een half uur lange gewichtenroutine met 15 pond gewichten. Aan het einde voel ik van alles trillen van inspanning, dus mijn spieren zijn goed vermoeid.

Cosmo ligt er wat verveeld bij en de rest van het gezin ligt nog in diepe rust. Met deze hitte durf ik Cosmo niet op een lange wandeling te nemen. In het hondenpark kan hij zelf aangeven, hoeveel energie hij wil verbruiken. Als we aankomen is Mr. Hanson er met Max, de airdale terrier.

Dit keer geen interessante CIA verhalen, we kletsen over golf. Hij neemt lessen en vandaag ging hij voor niets, want de instructeur was er niet. Hij zegt, dat hij niemand kent om die sport verder met hem te doen, terwijl hij op zijn leeftijd de beweging nodig heeft. Al geniet hij van zijn pensioen, toch krijg ik het idee, dat hij een workaholic was.

Hij is maar net met pensioen, terwijl Ricks vader dat al jaren is. En hij lijkt eenzaam. Hij heeft iets aandoenlijks, ik moet uitkijken hem niet bij ons thuis uit te nodigen! Rick zal me zien aankomen!

Cosmo is met deze hitte gauw moe, dus zonder moeite lijn ik hem na een half uurtje weer aan. We rijden naar Petco, waar hij ook mee naar binnen mag. We hebben hondeneten en slangeneten (lees: een muis) nodig.

In de winkel doet Cosmo iets, waar ik na de baby- en peutertijd niet meer aan heb hoeven denken: hij heeft een, zoals ze het hier zo netjes noemen, "accident". Met afgrijzen zie ik hem de positie om te poepen aannemen en secondes later ligt er een dampende hoop.

Oh jee! Die kan ik natuurlijk niet zo laten liggen, maar ik heb ook niets bij me om het op te ruimen (note to self: geef hem geen roodgekleurde kauwdingen meer!). Gelukkig is hij natuurlijk niet de enige hond, die dit doet, en Petco blijkt goed voorbereid. Aan het einde van iedere rij hangt een rol papier, plastic zakjes en desinfecterende spray om op te ruimen. Ik voel me al minder opgelaten en Cosmo heeft van dat laatste al helemaal geen last.

We zijn goede klanten, want ik koop ook een aantal van de, in mijn ogen, idioot dure kauw lekkernijen voor hem. Maar ja, beter dat, dan dat het volgende paar slippers van Saskia's vriendinnetjes eraan gaat.

Als we thuiskomen vertelt Saskia me, dat Rick heeft gebeld. Hij is weer veilig geland na zijn reis naar New Orleans en is onderweg naar huis. Net na de lunch landt de "eagle" hier weer.

Hij heeft een vermoeiende reis achter de rug. Voor hem de eerste keer, dat hij in Mississippi was (een staat, die ik ook nog niet bezocht heb). Hij was onder de indruk van alle tekenen van orkaan Katrina, die hij onderweg te zien kreeg. New Orleans zelf is volgens hem, althans in het toeristische gedeelte, helemaal hersteld. Maar daarbuiten is het een ander verhaal.

Terwijl hij uitpakt ga ik mijn nagels laten doen. Het is hard nodig, ik heb letterlijk klauwen, voornamelijk dankzij alle zonnesprays. Het weer is inmiddels nogal grauw en het regent af en toe. Het is een vreemde gewaarwording, want de temperatuur is sauna-achtig.

Vandaag is natuurlijk de openingsdag van "Harry Potter and the Order of the Phoenix". We hebben allemaal enorm veel zin om te gaan, maar zijn bang, dat het helemaal uitverkocht zal zijn.

Voor de avondvoorstellingen is dat ook zo, maar voor half vier kunnen we nog tickets krijgen. Saskia nodigt Aoife, die een enorme Harry Potter fan is, ook uit en met zijn zessen zitten we een half uur voor aanvang van de film in onze stoelen. Deze voorstelling is uitverkocht, gelukkig hoeven we niet op de eerste rij te zitten.

Na allerlei previews van andere films (sommigen heel erg leuk!) begint Harry Potter. De film stelt allerminst teleur. Ik vind hem zelfs de beste van de vijf. Hij is donker, maar dat is het boek ook. De hele twee uur zit ik op het puntje van mijn stoel, moet eigenlijk naar de wc, maar wil niets missen en het is zo voorbij. Voor mij betekent dat, dat het een goede film is.

Gedurende de film zijn er scenes, waarbij het publiek begint te klappen. De enige andere film, waarbij ik dat heb gehoord, is de derde Lord of the Rings. Katja en ik vinden het ergerlijk. Niemand, die wat met de film te maken had, hoort het en het doorbreekt het gevoel van spanning, dat de film oproept.

Nu wil ik echt de laatste boeken door gaan lezen, in afwachting op het laatste boek. Maar ik moet zeggen, dat de films niet onderdoen voor de boeken!

Katja moet om half zeven werken, dus we nemen afscheid van haar. Wij gaan met zijn vijven bij Bertucci's eten. Dit is een heel lekker Italiaans restaurant en mijn zalm met spinazie is heel goed bereid. De keuze was tussen dat gerecht en een quattro stagioni pizza. Die laatste is nostalgisch voor mij, want dat is wat ik altijd bij de Italiaan in Nederland bestelde.

We genieten allemaal van de gerechten. Het mag dan een keten zijn, ze zijn goed. De wijn, die ik bestel, smaakt ook erg lekker en de bediening is attent. Deze keten is in meerdere staten te vinden en is zeker een sterretje waard.

Na alweer een drukke dag (waar blijven die "long, lazy days of summer"?) kijken we weer wat televisie. In dit jaargetijde zijn de talentenshows populair, American Inventor is leuk om te bekijken. Onvoorstelbaar, wat sommige mensen bedenken!

Vuurvliegjes vliegen langs het raam en de cicades zingen. De onweersbuien zijn voorbij en morgen zal het opnieuw heerlijk weer worden. Ik zou dit seizoen wel willen inblikken!

Zakenkleding nodig!

Om half acht schrik ik wakker. Ik heb Kirsten beloofd haar om kwart over acht bij hun zwemclub (ook hier in Vienna, slechts vijf minuten rijden hiervandaan) te ontmoeten. Madison heeft dan een uur lang training voor het zwemteam.

Het is al 29 graden, als ik erheen rijd! Er is de afgelopen dagen hier al sprake van een hittegolf, maar het voelt vandaag nog drukkender en warmer, dan gisteren.

Kirsten en ik lopen vijf kilometer door de stad en komen heel wat andere (hard)lopers tegen. Iedereen probeert voor de grote hitte zijn beweging te krijgen.

Op de radio wordt telkens gewaarschuwd niet buiten te sporten. Toch zie ik op deze dagen zonder uitzondering mensen rond het middaguur joggen. Pfff!

Op de terugweg ga ik nog even snel langs het postkantoor om een pakketje op de post te doen. Kennelijk vind iedereen dit een ochtendtaak, want er staat een flinke rij. Maar ik word binnen vijf minuten geholpen, het gaat er allemaal heel efficient aan toe.

Thuis ligt Cosmo wel bij de deur, maar de rest ligt nog in diepe rust. Gauw drink ik een paar flinke glazen water, want dat is met deze warmte wel nodig. Ik laat Cosmo snel uit en loop dan naar het zwembad (dit keer het onze), waar ik Mary Ellen ontmoet.

Het plan is om vijf kilometer te gaan hardlopen en dat gaat, ondanks de erge warmte, goed. Tot Mary Ellen na anderhalve mijl een spier in haar kuit verrekt. Hardlopen lukt even niet en eigenlijk vind ik dat wel prima! Bij elkaar loop ik vanochtend bijna tien kilometer en daar ben ik met dit weer tevreden mee.

Saskia en Kai zijn inmiddels op, Katja moet ik wekken, want ik wil rond half twaalf naar de mall. Cosmo heeft echter ook nog wat aandacht nodig en het is te warm om een lange wandeling met hem te maken.

Al verwacht ik niet, dat er iemand zal zijn, ik probeer toch het hondenpark maar. Er staan geen auto's, maar een anderhalf jarige boxer en zijn vrouwtje spelen met een bal.

Cosmo en de boxer, wiens naam ik niet verstond, spelen schattig! Na wat rennen gaan ze gewoon naast elkaar liggen, als in een soort omhelzing. Zo lief!

Geleidelijk komen er meer honden, tot mijn verbazing, want het is toch heel warm voor ze. Kennelijk hebben meer eigenaren dezelfde gedachte als ik: de honden kunnen hier zelf aangeven, wanneer ze genoeg hebben gehad.

Ook de eigenaar van Max, de airdale terrier, komt weer. Een heel vriendelijke oudere heer, altijd keurig gekleed met een Franse pet op, is zijn baas. Ik heb al vaker met hem gesproken, hij neemt golf lessen bij Oak Marr, weet ik.

Vanochtend zegt hij opeens: "I just love retirement!" Ik luister, want hij vindt het duidelijk leuk om te vertellen. En dan komt het: "I worked for the CIA for 50 years." Ok, nu heeft hij echt mijn aandacht, vooral, omdat Ricks vader daar in de koude oorlog ook voor heeft gewerkt.

Mr. Hanson, zoals deze meneer heet (niet Hansen, zoals de spion, zegt hij er gauw bij), heeft vooral in Indochina gewerkt. Daardoor spreekt hij vloeiend Frans (misschien komt daar het petje ook van?). Ik geniet van zijn verhalen!

Hij vertelt, dat hij die vijftig jaren aan ervaringen heeft opgeschreven voor zijn nageslacht. Als Ricks vader dat zou doen, zou dat fantastisch zijn, we kregen al een voorproefje van diens ervaringen, toen we met hem het Spy Museum bezochten.

Ricks vader kende een aantal spionnen vaag, maar deze man heeft nauw samen gewerkt met Ana Montes, de Cubaanse spionne, die in 2001 werd gesnapt.

Hij vertelt van alles over haar, vooral, dat ze nooit sociaal was, terwijl alle anderen dat wel waren. Fascinerend is deze wereld van valse identiteiten, codes en intelligentie vergaring, ook wel een beetje griezelig, vind ik altijd.

Met een moeie Cosmo en een hoofd vol CIA informatie ga ik weer huiswaarts. Katja staat eindelijk onder de douche en ik spring er ook onder, net voor de schoonmaaksters komen.

Kai en Saskia thuis achterlatend (de eerste gaat met een vriend gamen, Saskia krijgt Laura te spelen), gaan Katja en ik naar Fair Oaks Mall.

Voor haar medische kamp, dat op 22 juli begint, moet ze maar liefst zes keer in "professional attire" (officiele zakenkleding) en vier keer in "semi professional attire" verschijnen. De omschrijving van die kledij is strikt: een blouse met een rok, een blazer met rok of een jurk voor het eerste, en semi-professioneel mag ook een broek zijn. Natuurlijk bevat de kledingkast van mijn tiener slechts bij mondjesmaat zulk soort kleding.

Na een gezellige lunch samen bij de Cheesecake Factory beginnen we aan onze kruistocht. Het valt absoluut niet mee om een beetje vlotte (en betaalbare!) zakenkleding te vinden!


We beginnen bij J.C. Penney, maar lopen daar even snel weer uit. Het is allemaal oude(re) vrouwenspul, waar ik zelfs niet in zou willen lopen!

Bij The Limited ziet het er allemaal wel erg leuk uit, maar een truitje kost $50. En de blazer, die Katja wel leuk staat, maar niet super, is $158. Als je dan zes combinaties moet kopen telt dat wel heel erg aan!

Volgende stop is H&M. De moed begint me al wat in de schoenen te zinken, want Katja lijkt alles af te keuren! En aan het einde van de dag moeten we toch echt genoeg professionele kleding hebben gevonden!

Maar dan opeens keert het tij. Katja vindt zomaar zestien kledingstukken om aan te proberen! En de prijzen, die eraan hangen, zijn zeer redelijk! Met twee rokken, een blazer met korte mouwen, drie bloesjes en drie shirtjes met spaghetti bandjes slagen we goed!

Natuurlijk horen bij die nette kleren ook nette schoenen, dus we kijken vervolgens bij Payless Shoesource. Maar hun schoenen passen Katja niet (mij ook niet, ze zijn gemaakt voor bredere voeten), helaas, want sommige modellen zijn wel erg leuk.

Express is eigenlijk net zo duur als The Limited, maar er is een uitverkoop gaande. Katja vindt een mooie lange broek voor $30 en een fel blauw bloesje, dat haar prachtig staat met haar felblauwe ogen.

Wat nu nog ontbreekt, vind ik, is een klassiek zwart of grijs rokje. Daar kan van alles op. Maar Katja probeert er een heel aantal aan en ze staan haar niet. Ook bij New York & Co, mijn laatste hoop, lukt dat niet. Wel vindt ze daar een leuk roze topje.

Nu is het nog zaak om schoenen te vinden. Gelukkig slagen we meteen bij Journey's met heel eenvoudige zwarte ballerina's. Katja zal per dag een paar mijl moeten lopen, dus het is zaak comfortabele schoenen te vinden, die ook netjes zijn. Deze zitten als gegoten.

Het is inmiddels na vieren en we zijn nog niet helemaal klaar! Wat is winkelen toch vermoeiend! Maar ondanks de vermoeidheid vinden we, dat we goed succes hebben. Bij American Eagle kopen we nog een vestje voor over Katja's eerder gekochte jurk. Ze mag in dit kamp namelijk niet met spaghetti bandjes of strapless lopen, maar die jurk is wel erg leuk.

En dan kunnen we eindelijk na vijf uur lopen de mall verlaten! Buiten regent het een beetje, het is super vochtig en warm. Katja wil als laatste nog langs Old Navy, dat hier ook vlakbij de mall ligt (zij werkt in Tysons Corner, de andere mall hier in de buurt).

Op haar werk heeft ze al een aantal nette rokken hiervan geprobeerd. En inderdaad zitten die goed en ze zijn kwa prijs ook goed te doen (de zwarte kost uiteindelijk $8,50!). Ze vindt ook een paar leuke sandalen voor de semi-professionele dagen.

We hebben geluk, want haar oude supervisor van Tysons Corner blijkt nu hier te werken en is bereid Katja haar werknemerskorting te geven. Dat scheelt weer twintig procent.


De "buit"

Met een heel blije dochter rijd ik weer huiswaarts. Ik moet zeggen, het viel mij ook alles mee. Ik was bang tegen de duizend dollar te moeten uitgeven, maar dankzij winkels als H&M en Old Navy is het minder dan de helft daarvan geworden en alles is nog leuk ook!

Doodop zijgen we in de stoelen thuis neer. Iedereen vindt Chinees eten lekker, dus dat bestellen we. Kai en ik eten buiten, maar het is wel erg klam en vochtig, dus lang blijven we er niet.

Met zijn viertjes kijken we naar America's Got Talent. Dit is zeer vermakelijk, maar ik heb gezien, wie de Britse versie van de show wonnen en ik zie hier in de VS althans deze ronde niemand, die zoveel talent heeft.

En hier dan het filmpje van Cosmo's rol:



Naar aanleiding van veel vragen over wat Katja's kamp inhoudt hier een korte uitleg:
Het "kamp", waar Katja naartoe gaat, is een academisch forum, waarvoor ze is uitgekozen door de National Young Leaders Conference (zoals haar materiaal zegt:"The fact that you were chosen for the Forum on Medicine implies an academic preparedness and leadership potential consistently found in the best students worldwide". Het is dus een flinke eer voor haar.)

Alleen kinderen met bepaalde kwaliteiten (in Katja's geval hoge cijfers en een grote inzet voor goede doelen) komen ervoor in aanmerking.

Minderbedeelde kinderen, die zich kwalificeren, komen in aanmerking voor een scholarship en krijgen assistentie met het aanschaffen van benodigdheden, zoals dat hier in de VS gewoon is. Onze vrij hoge inschrijfkosten dragen hiertoe vast ook bij.

Wat er tijdens dit forum zoals wordt behandeld neem ik ook even in het Engels over:
-The Match: Students participate in a mock residency program selection process

-Lessons in Leadership: Students examine leadership by analyzing historical and contemporary leaders in medicine

-Problem-Based Learning Case: Students are given information about a patient's condition and must collaborate to reach a diagnosis and plan of care.

-Medical Ethics Scenarios: Students discuss possible action steps to ethical scenarios they may encounter as a physician

-Medical Ethics Caucus: Students research and debate current issues in medicine

-Principles in Practice: Students participate in workshops on triage, taking a patient's blood pressure and suturing

-Public Health Symposium: Students work in teams to develop a project addressing community health needs.

Dit alles duurt 9 dagen en ik ben heel benieuwd hoe ze het vindt! Maar eerst gaat ze nog naar Jaarboek kamp.

Hittegolf

Rick staat vanochtend al om zeven uur op, maar ik draai me nog een aantal keer om! De zon schijnt wel weer fel de kamer binnen. Als Christine om acht uur belt om naar onze loodgieter te vragen sta ik ook maar op.

Rick vertrekt naar zijn werk en Cosmo en ik gaan gauw wandelen. Het is al bijna dertig graden en ik blijf zoveel mogelijk in de schaduw. We lopen door Southside Park, een kleine oase van natuur in onze buurt.

Het ruikt hier heerlijk, het pad bestaat uit houtsnippers. Het stroompje naast het pad is wel vrijwel droog, veel regen hebben we de laatste tijd niet gehad. Een chipmunk schiet recht voor mijn voeten het pad over. Een knalrode cardinaal vliegt op. En even later zit Woody Woodpecker recht voor ons op een boom. Zo even in de natuur zijn is zo ontspannend!



Heel warm en bezweet komen we weer terug en ik bedenk me, dat het misschien niet zo'n goed idee is om morgen om half elf tien kilometer met Kirsten te gaan lopen. Ik bel haar om te kijken, of ze een andere dag tijd heeft, maar dat lukt niet. We besluiten dan om kwart over acht morgenochtend af te spreken, dat wordt dus "vroeg" opstaan!

Het hele huis ligt nog in diepe rust en ik doe wat hard nodige huishoudelijke taken. Om half twaalf heb ik met Katja B. afgesproken om te gaan lunchen. Zij is hier voor een lang weekend vanuit North Carolina.

We ontmoeten elkaar bij Sweet Ginger, nadat zij haar beugel heeft laten bijstellen. We praten bij over de afgelopen weken. Ze vertelt, hoe ze Petra heeft ontmoet en hoe dat meteen klikte. En het Nederlandse groepje vrouwen, waar Petra haar mee in aanraking bracht. Het internet is zo wel heel bijzonder en maakt een verhuizing des te makkelijker.

Het wordt een erg gezellige lunch en Katja en ik zijn het erover eens, dat mijn sashimi werkelijk een kunstwerkje is. Dit is een heel goed restaurant!

Met moeite nemen we een uurtje later weer afscheid van elkaar. Ik ben vast van plan in september of oktober Katja's kant uit te gaan, maar het is toch niet hetzelfde als dicht bij elkaar wonen. Ik krijg meteen weer een naar gevoel over Christine's verhuizing naar Alabama volgende zomer, maar het leven is nu eenmaal zoals het is. Er zijn ook voordelen aan, zoals het bezoeken van nieuwe en onbekende plaatsen.

Giant ligt tegenover het restaurant en hier ga ik wat leuke dingen kopen om naar Petra in Nederland te sturen. In de supermarkten hier is veel meer, dan alleen levensmiddelen te koop.

Niet lang nadat ik thuis ben gekomen, komt Rick ook. Hij pakt en dan is het wachten op zijn vertrek naar New Orleans. Dit vind ik altijd heel moeilijk, want ik heb een hekel aan afscheid nemen en dat gewacht maakt me nerveus. En natuurlijk wil ik ook niet, dat Rick denkt, dat ik hem wegbonjour.

Om kwart voor drie rijdt hij weg van de zinderende oprit. Het wordt zijn eerste bezoek aan New Orleans sinds de orkaan Katrina. Dit is een stad, die we allemaal een warm hart toedragen en waar we een heel aantal leuke momenten hebben doorgemaakt. Ik ben benieuwd naar Ricks ervaringen nu.

Zelf ben ik klaar om naar het zwembad te gaan. Ondanks het warme weer heb ik nog heel wat "hot spots" in mijn spieren en het dagelijkse zwemmen helpt heel erg om die los te maken.


Zo "druk" is het, als ik om drie uur wil gaan zwemmen (dat zou in Nederland met 35 graden toch wel anders zijn)

Het is absoluut niet druk en ik zwem op mijn gemak 40 banen (1 kilometer). Ik merk wel, dat het steeds beter gaat, want mijn tijd wordt telkens beter, terwijl ik me niet meer vermoeid voel. Vijfentwintig minuten later zit de kilometer erop.

Onder een parasol vind ik een lekker schaduwrijk plekje en heb eindelijk wat tijd om de tijdschriften, die Petra me heeft gestuurd te lezen. De Libelle is leuk, maar ik moet toegeven, dat Vriendin meer dingen heeft, die ik echt helemaal wil lezen. Libelle en Margriet hebben veel interviews met mensen, die mij hier in den vreemde niets zeggen.

Helaas wordt er om kwart voor vier omgeroepen, dat het zwembad over een uur dicht zal gaan. Er is vanavond een "meet" (wedstrijd) tegen het Dunn Loring zwembad.

Saskia gaat daar even heen met Tabatha, die er wedstrijd moet zwemmen. Maar ze komt al gauw weer terug, met hoofdpijn. Ze heeft dat op het moment bijna dagelijks, als het zo blijft moeten we toch eens een dokter bezoeken. Maar ik denk, dat het vooral de warmte en te weinig eten/drinken is.


Tot na het eten computer ik op het deck met dit uitzicht, ik blijf het groen om ons heen prachtig vinden

Katja komt terug uit haar werk en we eten vanavond makkelijk, pizza van Vocelli. Hun pizza is verreweg de lekkerste hier, de mijne heeft spinazie, tomaten en knoflook en arriveert zo vers alsof hij net uit de oven komt!

We eten buiten, maar dan wordt het ons te warm en binnen kijken we onder anderen Hell's Kitchen. En Kai laat zien, hoe hij Cosmo vandaag "roll over" heeft geleerd. De hond vindt al het geklap voor zijn nieuwe kunstje prachtig en rolt zich te pletter. Kostelijk!

Zomer=barbecuen met vrienden

Zaterdag

Om half negen hoor ik mijn zus en de kinderen beneden bezig, dus ik sta gauw op. Cosmo komt mee naar beneden en de kleintjes zijn dol op hem. Ze liggen helemaal over hem heen en hij vindt het prima. Heel goed voor hem om zulke kleine kinderen om hem heen te hebben.

Al om half tien zijn ze klaar om weer afscheid te nemen. Ik trommel de rest van mijn gezin uit bed, want als ze weer komen, de 22e, zijn Katja en Kai op kamp. De tijd hier was kort maar krachtig. Ik heb met de jaren geleerd honderd procent te genieten van de korte tijd met geliefden.

Het is buiten heerlijk warm weer (bij het opstaan al 25 graden!). Ik moet gewoon gaan hardlopen en in net iets meer dan een half uur volbreng ik de vijf kilometer. Met de heuvels en de hitte erbij gerekend ben ik heel blij met die tijd!

Na de lunch brengen Rick en ik Saskia en Tabatha naar de film. Eerst hebben we Katja nog uitgelegd, hoe ze naar de Petsmart in Fair Lakes moet rijden. Daar gaat ze helpen nieuwe eigenaars te vinden voor ontheemde honden en poezen .

Rick zet de meisjes af bij de bioscoop, maar komt dan terug met de mededeling, dat Saskia's bel tegoed op is. Hij heeft dus Saskia's telefoon weer bij zich. Ok, maar Kelli, Tabatha's moeder, heeft de film e.d. toegestaan op voorwaarde, dat Saskia haar telefoon bij zich had.

Probleempje, dus. Maar Rick bedenkt zich, dat er een T-Mobile winkel vlakbij is en daar rijden we heen om het bel tegoed te verhogen. Inmiddels belt Katja, dat ze de weg kwijt is.

Ze kan het Fair Lakes Shopping Center niet vinden. Het blijkt, dat ze veel te ver is doorgereden op de snelweg!

Terwijl ik met haar aan de telefoon zit, gaat Rick naar T-Mobile. Hij doet daarbij de auto uit en hem op slot. Als ik de telefoon ophang, na Katja de weg te hebben uitgelegd, merk ik, dat het verschrikkelijk heet aan het worden is in de auto.

Natuurlijk niet verwonderlijk, hij staat in de felle zon, het is 35 graden en de bekleding is zwart. Ik probeer dus naar buiten te gaan en doe de deur van het slot.

Maar hoe hard ik er ook tegen duw, ik krijg hem niet open! Bovendien hoor ik het autoalarm afgaan en zie mensen vreemd naar me kijken. Maar ik kan er niet uit en het wordt steeds heter! Opeens heb ik visioenen, dat Rick mij straks door de hitte bevangen zal terug vinden, want ik heb geen idee hoe lang hij weg zal blijven.

Wat nu? Ik heb zijn telefoon, dus die kan ik niet bellen. Dan maar informatie bellen voor het nummer van de T-Mobile winkel. Al bel ik met een T-Mobile telefoon naar de T-Mobile 411, toch zegt de koele stem aan de andere kant van de lijn, dat er geen T-Mobile winkels zijn in Tysons Corner. Huh? Ik zie er een recht voor me.

Het enige, wat ze kan doen, is mij het T-Mobile 800-nummer geven. Nu lichtelijk in paniek draai ik dat dan maar. En net als ik het menu, wat natuurlijk niet de optie heeft, die ik zoek, voor de tweede keer luister, komt Rick teruglopen. Hoera, bevrijd!

Hij had er geen idee van, dat je van binnenuit de auto niet kunt openen. We proberen het nog eens en de deur gaat weer niet open. Dan gaat er een lichtje op bij Rick. "Trek nog eens aan de hendel", zegt hij. En jawel, hoor, de tweede keer gaat de deur open. Maar wie denkt daar nu aan? Ik, misschien gewoon blond, dus niet!

Nadat Rick Saskia's telefoon bij haar heeft afgeleverd gaan we inkopen doen voor het avondeten. Zowel vanavond als morgen gaan we barbecuen. Bij Giant en Whole Foods vinden we allerlei lekkers daarvoor.

Voor onze visite komt, heb ik nog net tijd om mijn baantjes te gaan trekken. Het water voelt heerlijk koel na alle hitte in de auto!

Met Chuck, Christine en Mallory smullen we vanavond van de kipspiesjes, gegrilde asperges en het olijvenbrood van Cenan's. Ik heb de tafel op het deck gedekt. Het wordt een zwoele avond en de overvliegende vleermuizen en vuurvliegjes dragen bij aan het echte zomergevoel.

Zondag

Het is gisteravond laat geworden, dus we slapen lekker uit. Als ik de deck deur opendoe voel ik al, dat het een flink warm dagje gaat worden. Heerlijk! De cicades zijn ook al volop bezig met hun concerten.

Gauw neem ik Cosmo mee naar het hondenpark. Het is eigenlijk al te warm, maar hij heeft toch wel wat beweging nodig. Ik merk wel, dat hij met dit warme weer veel meer slaapt.

Thuis doe ik een gewichtenroutine en dan eten we met zijn allen lunch. Rick en Kai vertrekken daarna naar Fantastic Four en Katja naar haar werk. Ik begin vast aan de voorbereidingen van de maaltijd van vanavond. Wat een pokkewerk is maiskolven schoonmaken, zeg (meestal kopen we ze al schoon)! Er zitten honderden draadjes aan de binnenkant van de schil!



Nu heb ik het verdiend om lekker te gaan zwemmen. Vandaag staan er 40 banen op mijn programma, precies een kilometer, dus. Daarna zie ik Mary Ellen en Serena en al kletsend dobberen we lui. Wat een luxe toch, dat zwembad aan de overkant, zeker met dit weer!

Karin en Frank komen met Maaike en Danielle eten. Bekwaam grilt Rick de steaks en de groente spiesjes. De mais is de moeite van het schoonmaken waard, want hij smaakt knapperig en lekker zoet. Toe is er strawberry shortcake: kleine cakejes met aardbeien en slagroom. Het wordt weer heel gezellig! Dat is waar zomeravonden zo goed voor zijn: gezellig barbecuen met vrienden.

Met de kleintjes naar de zoo

Het is zo gezellig wakker worden met mijn zus en de kleintjes hier! We drinken gezellig koffie en ontbijten. A heeft wel wat last van ochtendmisselijkheid, maar gelukkig (nog) niet veel. Ze heeft hetzelfde als ik, behoefte aan sterke smaken, niets weeigs.

Gauw doe ik, met S als toeschouwer, een gewichtenroutine en dan bespreken we, waar we willen gaan wandelen. Ik stel het W&OD pad voor, naar het westen ligt dat lekker in de schaduw. Dan zegt S opeens: "Ik wil naar de zoo!".

A en ik kijken elkaar aan en besluiten, dat dat een prima idee is! Het is mooi zonnig en warm weer, maar niet te vochtig. Gauw maakt zij de kinderen klaar, terwijl ik Cosmo zijn benodigde beweging geef, door hem naar het hondenpark mee te nemen.

Gelukkig is zijn vriendin, Osa, de 8 maanden oude Pyrenees, er ook. Ze spelen weer schattig en zijn al gauw weer moe. Osa, die helemaal wit is, ziet er dan niet meer uit alsof ze gisteren een bad heeft gehad!

Net na tienen zitten we in de grote Yukon van mijn zus. Van mijn kinderen gaat alleen Saskia mee, Katja moet werken en Kai heeft niet zo'n zin. De rit naar DC verloopt vlot en een half uur later zijn we bij de dierentuin. Voor mijn zusje is dit nostalgisch, want tijdens haar college jaren heeft ze iedere zondag vrijwilligerswerk gedaan in het apenhuis.

Helaas zijn wij niet de enigen, die dit een mooie dierentuin dag vonden en de parkeergelegenheid bij de dierentuin is maar gering. Als we de rij wachtenden zien staan, besluiten we te kijken of we ergens in de buurt kunnen parkeren.

Helaas staan overal bordjes met twee uur maximaal parkeren en dat is wel wat weinig voor een dierentuinbezoek. A kent deze buurt goed, want ze heeft haar high school jaren op de Internationale School doorgebracht. Ook ik vind het leuk om die schoolcampus weer eens te zien, ik ben de enige uit ons gezin, die hier niet naar school is gegaan destijds.

Na een zoektocht door deze heel mooie buurt van Washington, die ons tot de Cathedraal leidt, zakken we onverrichterzake weer af naar Connecticut Avenue.

Hier zien we het Marriott Wardman Park hotel en daar is parkeergelegenheid, zo te zien niet alleen voor hotelgasten. Helaas is de Yukon te hoog voor de parkeergarage en de enige andere optie is valet parkeren.

We vragen hoe het zit met het valet parkeren en krijgen te horen, dat het $30 per nacht is en dat wordt op je kamerrekening gezet. Oeps, wij zijn geen hotelgasten, maar wel bereid de $30 te betalen.

We blijken met een heel vriendelijke parkeerwachter te maken te hebben. Hij wijst ons een plaatsje onder aan de heuvel en we mogen gewoon zelf parkeren. De kosten zullen dezelfde zijn als het parkeren in de garage. Uiteindelijk blijkt dat $25 te zijn. Niet eens zoveel, met de metro waren we ook $25 kwijt geweest. We prijzen onszelf zeer gelukkig, want andere opties om te parkeren lijken er niet te zijn in de buurt.

Inmiddels is het al bij twaalven en we besluiten een hapje te eten bij de Starbucks tegenover de ingang van de Zoo. Hier hebben ze een heel lekkere kalkoen met artisjokken sandwich. Gezien de rijen bij het grote restaurant als we eenmaal binnen zijn, was dit een goede keuze!

Met volle magen en blije kinderen lopen we het park binnen. Als eerste doen we het nieuwe Asia Trail. Hier heeft de Sloth Bear een heel groot gedeelte, maar we zien er geen. Ook de wilde katten en de otters slapen en de rode panda ligt hoog in een boom. Allemaal een beetje saai dus en niet alleen de dieren hebben het warm.

Gelukkig zijn de panda's helemaal blij met hun nieuwe onderkomen en heerlijk actief. Eerst zien we Tian Tian rollen, rennen en in het water spelen. S vindt het prachtig, hier zou hij de hele dag naar kunnen kijken!

Binnen zit Tai Shan, de jonge panda, heerlijk te eten en alweer genieten de kinderen (en wij ook!). De drukte valt eigenlijk erg mee, we kunnen de dieren rustig voor het raam bekijken.


Ook Mei Xiang en Tian Tian proppen hele takken bamboe naar binnen in hun kooien. Buiten hebben ze een heel mooi onderkomen, maar kennelijk is het ook voor hen te warm daar.

Na zeker een half uur panda's kijken en van alles erover te lezen en leren lopen we verder. Saskia vertelt S een paar weetjes over het nijlpaard, die ze vorige week in Busch Gardens heeft geleerd: Nijlpaarden kunnen niet zwemmen en ze doden de meeste mensen van alle dieren in Afrika. Vooral dat laatste vindt Stefan fascinerend en hij kan geen genoeg krijgen van dit logge dier!

Via de buiten spelende en ook al etende olifanten komen we bij het grote Apenhuis terecht. Dit is, waar A lange tijd iedere week verbleef, en ze kende de dieren goed. Ze merkt echter, dat een heel aantal van "haar" gorilla's en orang utans of overleden of naar andere zoos zijn.

Ook voor de apen is het buiten te warm, ze zitten allemaal in hun binnen verblijven. Een orang utan zit te eten en kijkt zijn toeschouwers zo af en toe zo aan, dat je je afvraagt, wie wie eigenlijk bekijkt.

Bij de gorilla's onderhoudt Kojo iedereen met zijn sprongen en grimassen. Ik heb ze zelden zo actief gezien.

Buiten is het inmiddels flink heet, zeker 30 graden. Gelukkig hangen er overal spraykoppen, waar de kinderen even lekker nat kunnen worden. Ook eten we een aantal verfrissende ijsjes en zo is het goed vol te houden. Stefan loopt alles dapper met zijn vijfjarige beentjes!

De laatste stop voor vandaag zijn de leeuwen en tijgers. Die hebben het allemaal warm en de jonge tijgers proberen uit hun gracht te drinken. Gelukkig zwemmen er dit keer geen jonge eendjes (een paar jaar geleden werd er voor onze ogen eentje opgegeten)!

Dan is het tijd om de lange heuvel terug naar de uitgang te gaan beklimmen. We onderbreken de klim met een stop bij de grote souvenirwinkel, waar A alvast wat kleinigheidjes voor de kinderen onderweg uitzoekt. Natuurlijk scoort Saskia haar zoveelste zachte pluche panda.

De auto staat er nog en we hebben heel goed verkeer terug naar Vienna, vooral omdat we gebruik kunnen maken van de HOV (High Occupancy Vehicle) regeling op de I-66.

In Vienna stoppen we nog even bij Once Upon A Time, een leuk speelgoedwinkeltje, en Michael's. A heeft mijn gewoonte van toen de kinderen klein waren overgenomen: een nieuw kleinigheidje voor ieder uur in de auto.

Thuis kleden we de kinderen gauw in hun zwempakken en lopen naar het zwembad. A en ik houden het bij pootje baden, want het water is nog best koel. Voor de kinderen is het heerlijk om even af te koelen na de hitte van de dierentuin.

Rick komt thuis en A heeft een verlangen uitgesproken voor Indiaas eten. Nu hebben we een heel goed Indiaas restaurant in de buurt, Bombay Bistro, en het is ook een van Ricks favoriete keukens. Hij haalt allerlei lekkers en we eten veel te veel!

Rick gaat nog even vuurvliegjes vangen met de kinderen, terwijl A en ik kletsen. En dan is het alweer bedtijd! Morgenochtend vertrekt A weer vroeg naar het noorden, maar over twee weken komen ze weer, dus het afscheid is dan niet zo moeilijk.

Zusje op bezoek

Na alle commotie van gisteren wordt het vandaag gewoon een rustige dag. Dat hebben we, geloof ik, allemaal wel nodig. Alleen arme Rick moet wel naar zijn werk, maar ook hij gaat later dan gewoonlijk op pad.

Het is bij wijze van uitzondering flink bewolkt bij het opstaan en ik moet me er echt even toe zetten de dag te beginnen. Gelukkig staat dankzij manlief de koffie klaar. Het is ook wel weer even lekker genieten, in alle rust, van koffie en email.

Dan gaat de telefoon, het is mijn zusje. Ze is al twee uur onderweg hierheen. Mijn dappere zus heeft het aangedurfd om, acht weken zwanger, met twee kleine kinderen de bijna vijfhonderd mijl (750+ kilometer) hierheen te komen rijden!

Dit is haar eerste rij-avontuur, want het wordt te duur om met zijn drieen te vliegen. Het gaat allemaal prima en na zo'n acht uur rijden komen ze bij ons aan.

Intussen ben ik naar Whole Foods geweest, want mijn zwangere zus heeft "cravings" (ik weet niet hoe je dat in het Nederlands noemt). Ze is vooral dol op barbecue chips, dus daar neem ik een paar pakken van mee.

Halverwege de middag gaat de deurbel. Het is een dame met een zwart-witte beagle in haar armen. Ze vraagt of de hond van ons is. Inmiddels springt Cosmo metershoog om bij het hondje te komen. Die vindt dat maar niets en verschuilt zich onder mijn bureau.

Wij kennen het hondje niet, dus we vertellen de dame de politie te bellen, zo hebben wij onze vorige beagle wegloopster thuis kunnen brengen. Intussen lenen we haar een halsband en riem.

Dit is nu al de derde weggelopen beagle, die aan onze deur kwam! Letten mensen dan helemaal niet op? En zonder halsband ook nog, niemand weet, waar de hond behoort! Natuurlijk willen de meisjes voor de hond zorgen, maar met Cosmo's enthousiasme en de angst van het hondje gaat dat niet. Nu maar hopen, dat ze haar eigenaren weer vinden!

Vanavond spelen de kinderen met hun neefje en nichtje, wij genieten van de schattigheid. Er worden vuurvliegjes gevangen en Lego vliegtuigen gebouwd. Op deze manier hebben alle kinderen leuke herinneringen aan hun neefjes en nichtjes.

Rick haalt eten, Thais voor de volwassenen en de kinderen eten kipnuggets van Jerry's. We eten lekker buiten, want de voorspelde onweersbuien zijn er (nog) niet.

Ayesha is moe en gaat lekker op de bank liggen. Ze heeft hier in huis drie ingebouwde babysitters en kan lekker ontspannen. Morgen gaan we leuke dingen doen en dan zal ze zaterdag alweer terug gaan rijden. Toch is al dat rijden, vindt zij, minder inspannend, dan vliegen.

Intussen genieten wij gewoon van de speciale tijd met de knuffeltjes en mijn lieve zus!

Happy birthday, America!

Het is weer lekker warm buiten, dus zoals iedere ochtend, is mijn eerste actie de deur naar buiten open te zetten. Terwijl ik dat doe, hoor ik het volkslied, dat bij het zwembad wordt gespeeld. Wat een passend begin van deze 231e verjaardag van ons land!

Even later open ik het filmpje hieronder op het AllesAmerika forum en ik voel me helemaal blij om deel te mogen uitmaken van dit volk en prachtige land:


(Wacht tot "America, the Beautiful" klaar is (of klik op de pauze knop van de grijze balk onder aan het blog), voor je op de video klikt, anders hoor je twee liedjes door elkaar)

Mary Ellen komt en we lopen weer vijf kilometer hard. Het is vandaag een stuk warmer en vochtiger, dan gisteren, maar het lukt ons toch het vol te houden.

Bij Mary Ellens huis kom ik Rick en Cosmo tegen en samen lopen we nog een paar mijl. Rick vindt het altijd leuk andere buurten te verkennen en er is net een nieuwe buurt gebouwd aan de overkant van de snelweg.

Het is leuk te zien, wat mensen met hun huis doen, bij eentje hangen witte plantenbakken met plastic tulpen. Vreselijk kitsch! Maar verder ziet de buurt er leuk en smaakvol uit.

Nu hebben we even een paar rustige uurtjes en dan begint straks om vier uur de cul de sac barbecue. Wij gaan alleen om te buurten en wat snacks te eten, want we gaan 4 juli vieren met een etentje bij Cafe Renaissance. Van daaruit kunnen we naar het Community Center lopen, waar om 21:15 het officiele Vienna vuurwerk zal worden afgeschoten.

Deze plannen zijn allemaal onder voorbehoud, want net heeft de National Weather Service een tornado watch afgeroepen tot 22 uur vanavond. Allemaal even duimen, dat we het droog houden en de festiviteiten gewoon doorgang kunnen vinden!

Update 17:35: En daar zitten we dan, binnen. Het eerste evenement, de picknick met de buren is al in het water gevallen. Er is een "tornado warning" afgeroepen voor ons gebied tot 18:15 en het rommelt vervaarlijk in de verte.

De National Mall is vanwege het gevaarlijke weer ontruimd en duizenden mensen hebben hun toevlucht moeten nemen in de musea. Zijn wij even blij, dat we daar niet heen zijn gegaan!

Hopelijk waait het allemaal (letterlijk!) over en kan het vuurwerk vanavond wel doorgaan.

Update 22:37: We hebben een heerlijke maaltijd gehad bij Cafe Renaissance en vanaf hun balkon prachtig vuurwerk gezien. Katja was met vrienden en vriendinnen aan het kijken en als ik weer aan tafel zit gaat mijn mobieltje. Katja vraagt angstig, of wij ok zijn. Ja?

Het blijkt, dat een van de vuurwerk bommen in de menigte is afgegaan en dat nog wel vlakbij Katja! Ze heeft heel wat bloed gezien en het getuigt van hoe angstig ze was, dat ze vijf minuten later Cafe Renaissance binnen komt lopen. De eigenaar, die ons goed kent, geeft haar meteen een gratis dessert en Katja is erg aangedaan.

Ze moet haar kevertje nog terug naar huis rijden, dus Saskia en ik rijden met haar mee, zodat ze niet alleen hoeft te zijn. Onderweg zien we een trauma helicopter wegvliegen en veel zwaailichten van ambulances en brandweerauto's. Vreselijk, dat zo'n viering zo slecht moet aflopen!

Thuis zien we het nieuws en het is breaking news. Zeven mensen zijn gewond en twee ernstig. Wij zijn blij, dat Katja net niet op die plaats stond, maar zij is er ernstig van onder de indruk! Geen saaie 4 juli, dat is zeker! Tornado's zijn elders gezien en hagel van knikker grootte, dat heeft ons allemaal niet geraakt, gelukkig! Vuurwerk blijft een gevaarlijk iets, op het nieuws horen we, dat er in Washington ook problemen waren met ernstige verwondingen.

Ondanks dit alles zagen wij het vuurwerk heel mooi, hier een filmpje van toen we nog van niets wisten: