Negentien jaar moeder

Zaterdag

Nu we met de ramen open slapen wordt het duidelijk, hoe luid vogels eigenlijk zijn! Ik word gewekt door een waar concert! Helaas duidt het geen lekker lenteweer aan. Het is maar koud en somber.

Met een (kleine, hoor) schok, realiseer ik me, dat ik vandaag negentien jaar moeder ben. Zoals bij iedere verjaardag van de kinderen denk ik terug aan Katja's leven tot nu toe. Hoe kort geleden lijkt haar geboorte eigenlijk nog.

Ook de dingen, waar we ons ooit druk over maakten, en die er nu niets meer toe doen, passeren de revue. Zoals dat Katja tot haar vijfde op een speentje zoog en, toen wij dat dachten afgeleerd te hebben, meteen haar duim vond. Ze duimde tot haar tiende en haar tanden stonden er wat door vooruit, maar uiteindelijk had ze hoe dan ook een beugel gemoeten voor haar te ver uit elkaar staande tanden. En nu heeft ze een prachtige glimlach.

Na een lange wandeling met Rick en Cosmo pakken we Katja's cadeautjes in. Het zijn maar kleinigheidjes, want New Orleans was al cadeau genoeg. Maar een verjaardag zonder cadeautjes en kaarten vind Rick te saai voor haar, heel lief. Katja is er oprecht blij mee, want ze had niets verwacht.

Gelukkig blijft ze zich beter voelen en ik probeer niet te veel de bezorgde moeder uit te hangen. We pakken onze New Orleans spullen uit, terwijl Rick boodschappen gaat doen voor vanavond. Ook hangen we de "Happy Birthday" slinger op in de eetkamer, want voor het eerst ooit vieren we het verjaarsdiner thuis!

Alle andere jaren mocht de jarige een restaurant kiezen. Maar Katja wil graag fonduen en daarbij Leah en Raffi meevragen. Na alle etentjes in New Orleans is de Melting Pot mij te duur, dus ik stelde haar voor om thuis te gourmetten. Daar was ze meteen voor te vinden. Het is ook net zo gezellig, misschien zelfs nog wel leuker.

Voor we de festiviteiten voor Katja's verjaardag beginnen zijn we uitgenodigd voor het jaarlijkse St. Patrick's Day feest bij onze Ierse vrienden Niall en Serena. Zij maken er altijd een grote produktie van met allerlei Iers lekkers en natuurlijk bier.

Serena heeft stew gemaakt met 43 pond rundvlees!! Er komen dan ook heel veel mensen langs, erg gezellig. Niall hobbelt rond om het zijn gasten naar de zin te maken, want de ongeluksvogel heeft gisteren een beentje in zijn voet gebroken en moet maandag waarschijnlijk in het gips. Wat een pech, als je zo'n groot feest hebt de volgende dag!

Rick, Saskia en ik blijven een paar uur. Het is altijd leuk om mensen weer te spreken, die we de hele winter niet hebben gezien. Ik probeer weg te blijven van de lekkernijen, omdat er vanavond nog zoveel zal komen, maar de versgerookte zalm op een stuk Iers brood kan ik niet laten gaan! Gewoonlijk zouden we langer blijven, maar we willen op tijd thuis zijn om het gourmettenfeest voor te bereiden.

Het feit, dat ik een lijst met ingredienten voor een gourmetmaaltijd in Word heb, helpt zeker! Ik maak minihamburgers en ontdooi de garnalen, Saskia snijdt de mozzarella sticks in stukjes, Kai de hot dogs en Rick maakt mini steaks. Daarbij hebben we Eggbeaters (vloeibaar ei om omeletjes te maken), champignons, verse spinazie, geraspte kaas, mini tomaatjes en worteltjes. Als sausjes maak ik "Nederlandse" cocktailsaus (mayo, ketchup en een scheutje whiskey), mosterdsaus (mayo en Dijon mosterd) en er is cocktailsaus, salsa, hummus en barbecue saus. Stokbrood rondt het geheel af.


Als Leah en Raffi rond zes uur komen staat de tafel propvol lekkers. Voor Leah is dit de tweede keer, dat ze gourmet. Ze heeft het bij haar vriend Jeroen (Karins zoon) ook al eens gedaan. Voor Raffi is het iets helemaal nieuws en zo te zien vindt hij het maar wat lekker!




Katja zit heerlijk jarig te zijn en smult zowel van het eten, als de gezelligheid. Na afloop hebben we als dessert een ijscake van Coldstone. Negentien kaarsjes op de cake is al heel wat, maar Katja blaast ze in een keer uit. Zo te zien smaakt de cake lekker, want ik heb er geen plaats meer voor in mijn maag.




Voor Katja's andere gasten komen spelen we even een spelletje, dat Leah aandraagt. Het is een erg leuk gezelschapsspel en er is alleen pen en papier bij nodig, dus ik leg het hier ook even uit:
"Iedere deelnemer schrijft een gezegde bovenaan zijn papier. Dan worden de papieren kloksgewijs doorgegeven naar degene, die naast je zit. Die tekent, zo goed als hij/zij kan, het gezegde, vouwt de woorden weg en geeft het papier naar links door. De derde speler ziet dan alleen het getekende gezegde en moet opschrijven, welk gezegde hij/zij denkt, dat het is. Die speler vouwt dan weer de tekening weg, zodat de volgende speler alleen de woorden ziet. Die woorden moet diegene dan weer uitbeelden in een tekening en de woorden wegvouwen. Zo gaat het door, tot het papier terug is bij de oorspronkelijke gezegde schrijver."


De uitkomsten zijn soms hilarisch en soms is het gezegde heel knap telkens geraden door de volgende speler.

Een aantal van Katja's vrienden komt langs om bij te kletsen en haar verjaardag te vieren. We drukken haar op het hart niet te laat op te blijven en ik hoor haar de vrienden vertellen, dat ze om half twaalf moeten vertrekken. Ik ga al eerder naar bed, maar Rick beaamt, dat ze zich daar allemaal keurig aan houden.

Zondag

De Iden van maart kondigen zich maar weer sombertjes aan. Ik weet het, we zijn verwend, want een paar dagen achtereen somber weer leidt al tot klagen.

Op Katja's laatste ochtend van haar Spring Break haalt Rick haar favoriete ontbijt bij Manhattan Bagel. Saskia en ik bestellen ook bagels. We hebben nog gerookte zalm van gisteren van Serena meegekregen, dus die kan er lekker bij. Kai heeft liever donuts en Dunkin Donuts ligt naast Manhattan Bagel, dus ook hij is tevreden.

We ontbijten gezellig met zijn vijven en dan gaat Katja inpakken. Mary Ellen komt en we lopen de 3,5 mijl door miezerig, koud weer. Ik heb mijn vest met gewichten aan en heb er zes pond bijgestopt. Het weegt nu dus 16 pond en binnenkort maak ik het twintig. Net heb ik ook in Health gelezen, dat dit een goede manier is om "gewoon" wandelen een flinke extra te geven.

Al te snel is het tijd om weer afscheid te nemen van Katja. We zullen haar, als het goed is, volgend weekend in Virginia Beach weer zien, dus lang is het niet. Toch valt het me dit keer zwaarder om haar te laten gaan, dan de vorige keren. Misschien omdat we een paar intensieve dagen met elkaar doorbrachten, of omdat ik me toch zorgen maak, dat ze niet naar haar lichaam zal luisteren en persoonlijk weet, hoe belangrijk dat is met Pfeiffer.

Een vriend en een vriendin worden door hun ouders bij ons afgezet. Zij rijden met Katja mee. Aan de andere ouders merk ik, dat onze bezorgdheid nog helemaal zo vreemd niet is. Zij vertrouwen hun kind dan ook nog eens aan ons kind toe, oef.

De motregen is overgegaan in echte regen en Rick en ik kunnen niet wachten op het telefoontje, dat ze weer veilig gearriveerd zijn. Gelukkig is Katja wat dat betreft trouw: ze belt halverwege en zodra ze aankomt. Zij zijn er zonder kleerscheuren vanaf gekomen, maar voor en achter haar gebeurden erge ongelukken op de I-81.

De middag besteed ik met het bewerken van de New Orleans foto's. Altijd leuk, want zo herleef ik zo'n reis ook weer. Tijdens het opladen klets ik bij met mijn zus. Mijn net eenjarige nichtje heeft waterpokken en flink ook, zo zielig!

Daarna bel ik naar Ottawa (Canada) en krijg Ana Maria, mijn schoonzus, aan de lijn. Het is alweer een tijd geleden, dat we echt de tijd hadden bij te kletsen. We zitten dan ook zo een paar uur aan de telefoon. We nemen ons meteen voor weer vaker te bellen. De tijd gaat ook zo snel! Zij en mijn broer zijn vier weken na ons getrouwd (met een typische "My Big Fat Greek Wedding") en we zijn al die jaren al heel goede vriendinnen.

Rick gaat morgen weer reizen en wil graag met het gezin uit eten vanavond. De keuze valt op Sweetwater Tavern. Daar zijn we al een tijdje niet geweest. We moeten even op een tafeltje wachten. Gelukkig heb ik van tevoren onze naam op de lijst gezet, want op deze zondagavond loopt het toch nog flink storm hier!

De bediening is, zoals altijd, perfect! Dit is zo'n restaurant, waar ik altijd hetzelfde bestel, omdat het altijd even lekker is: salade met gegrilde zalm. Alleen is dat vandaag niet het geval.

De zalm is niet bereid, zoals ik heb gevraagd, maar dat maakt eigenlijk niet zoveel uit. Maar de groentes erbij zijn duidelijk de uiteindes van de bladeren, hard en niet te pruimen. Bovendien ontbreken de pijnboompitten. Voor mij is dat een belangrijk ingredient, want mijn gezin houdt niet van pijnboompitten of andere noten in de salade, dus dat soort dingen vind ik lekker in een restaurant. Daarvoor bestel ik de salade min of meer.

Zoals altijd wordt er perfect gereageerd op mijn klachten. Ik krijg een nieuwe salade, helemaal zoals het hoort (al moet ik die wel opeten, terwijl de anderen al klaar zijn). Twee managers komen vragen, hoe het nu is. En als pleister op de wonde krijgen we of twee gratis desserts nu of in de toekomst aangeboden. We kiezen voor in de toekomst, want Kai, Rick en Saskia willen vanavond overgebleven ijscake.

En zo zijn we alweer halverwege maart! De magnolia voor het huis bloeit volop, de narcissen ook en de forsythia's zijn uit. De natuur ontwaakt!

Mijn foto's van New Orleans zijn hier te bekijken:
French Quarter
Garden District en Begraafplaats (de begraafplaatsen in New Orleans zijn uniek)
Katrina schade en wederopbouw
Audubon Zoo en Katja en ik

New Orleans en weer naar huis

Donderdag

Gisternacht heb ik slecht geslapen door Katja's gesnurk, dus ik verwachtte een aantal moeilijke nachten. Maar wonder boven wonder probeer ik vannacht soms te luisteren, of ze nog wel ademt, zo rustig slaapt ze. Daardoor slaap ik zelf ook heel diep en word later wakker, dan ik had gedacht. Het lukt me niet de zelf-discipline op te brengen om buiten te gaan joggen.

In plaats daarvan doe ik een routine uit mijn meegebrachte Fitness voor twintig minuten en dat moet maar goed genoeg zijn voor vandaag. We zullen waarschijnlijk toch nog heel wat lopen, hoe rustig aan we het ook willen doen.

Katja is inmiddels ook wakker van mijn gehops en gespring. Na een douche lopen we het French Quarter weer in. Vandaag willen we de toeristische dingen hier doen.

De beignets gisteren waren lekker, maar geen van beiden hebben we vanochtend weer zin in die vette zoete hap. In plaats daarvan kiezen we het restaurant aan de overkant, River's Edge. Een nogal norse serveerster wijst ons ons tafeltje en met een blik op de prijzen wens ik me opeens wel weer aan de overkant bij Cafe du Monde. Alleen is daar het enige op het menu beignets en daar hebben we echt geen zin in.

Het meisje, dat ons bedient, ontdooit wat en glimlacht zowaar, als wij dat doen. Het Louisiana omelet met groentes en crawfish en Creoolse (flink pittige!) saus, dat ik heb besteld, smaakt wonderbaarlijk goed. De koffie is sterk en Katja vindt haar omelet ook lekker. Uiteindelijk zijn we tevreden over deze keuze, al zullen we er niet snel weer gaan eten. Zeker niet, omdat het drie keer zo duur is, als Cafe du Monde.

Katja is nog steeds op zoek naar een nieuwe tas en vanuit de bus hebben we gisteren Purse Fetish gezien. Dat blijkt slechts stappen van het restaurant te liggen. Men verkoopt er tassen en andere spullen, die Macy's teveel had ingekocht, voor de halve prijs. Maar Katja is kieskeurig en vindt er niets van haar gading (maar goed ook, want ondanks "halve prijs" vind ik de prijskaartjes nog flink!).

We lopen verder naar het nabije Voodoo museum op Dumaine Street. Katja wacht gelaten tijdens mijn constante stoppen voor foto's, maar het French Quarter is ook zo pittoresk! Vooral nu veel mensen hun versieringen van Mardi Gras twee weken geleden nog niet hebben opgeruimd.

Na een paar blokken zien we het bordje Voodoo Museum. Na vele keren in New Orleans zijn we hier nog nooit geweest. Vorige keren was Saskia mee en die zou hier met geen twintig paarden naar binnen te trekken zijn!

Katja trekt de enige open deur van het oude pand open en deinst dan even terug. "Oh, hello!", zegt ze, op haar gewoonlijke droge manier. Als ik binnenloop, zie ik waarom.

Achter een bureautje zit een oudere dikke man met een gigantische gele slang om zijn nek. Liefhebbend aait hij het dier en stelt haar aan ons voor: Jolie, de albino python. Het is maar goed, dat Katja en ik niet bang zijn voor slangen, want ik zou me kunnen voorstellen, dat sommigen meteen het museum weer uit zouden rennen.

We aaien de slang liefhebbend en betalen de $5 per persoon entree. We lezen over het leven van Marie Laveau (die precies 160 jaar voor mij geboren werd, op 10 september 1801), de grote Voodoo koningin hier in New Orleans. Vorige keer, dat we in New Orleans waren, zagen we ook haar graftombe, waar nog allerlei pilgrimages heen worden gemaakt.

Voodoo is een combinatie van Catholicisme en religieuze praktijken van de Fon in Benin. Het is met de slaven in onder anderen Louisiana terecht gekomen (op Haiti wordt bijvoorbeeld ook veel Voodoo bedreven).

We lezen over Voodoo poppen en hoe ze kunnen worden gebruikt om iemand goed toe te wensen of kwaad aan te doen. In de drie kamers, waar we doorheen lopen, zien we meerdere altaren met allerlei verschillende spullen. Een ervan is voor een in 2004 overleden python. De python is in de Voodoo religie praktisch gelijk aan een sint. Ik vind het allemaal bere-interessant en Katja ook.


Voodoo poppen

We kijken en lezen zeker een half uur. Het is allemaal zo vreemd en zo'n totaal andere manier van religie beleiden, dan waar wij aan gewend zijn. En ja, ik moet toegeven, dingen als het moerasmonster maken me blij, dat ik niet wonend in de bayou geboren ben! Behalve een religie is het ook nog wel zo mysterieus, dat het een beetje eng is.

Voor we naar buiten gaan vraag ik aan de eigenaar, of ik een foto van hem met zijn python mag maken. Beter nog, zegt hij tegen Katja, is als deze mooie jongedame (refererend aan de slang!) om de nek van de andere mooie jongedame gaat. Katja poseert gewillig met Jolie en ik neem foto's. Het feit, dat Kai een slang had, heeft mij althans over mijn angst voor slangen geholpen.


Giechelend lopen we verder, want dit was toch wel een heel vreemde ervaring! Even verderop, bij St. Ann Street, zien we het huis, waar de dochter van Marie Laveau woonde. Nog steeds is dit een Voodoo winkel. De vreemdste dingen worden er verkocht en Katja en ik willen eigenlijk wel een authentieke Voodoo pop. Maar de prijs van meer dan dertig dollar houdt ons tegen. Dan maar geen prik in Kais teen voor de grap (zoals we ons voorstelden met de pop te doen).

We zijn alweer een tijdje op de been en het is tijd weer even te ontspannen. Hoe beter, dan met een rit in een koets door het French Quarter. De afgelopen keren, dat we hier in New Orleans waren, hebben we dat ook gedaan en het hoort er voor Katja nu gewoon bij.

Katja wil graag een koets zonder dak en dat betekent een van de kleinere koetsen. Een prive toer kost wel een stuk meer ($60 voor een half uur), maar is ook authentieker. Vooral omdat we Joe als koetsier krijgen. Joe is een oudere Creool met een ondertand en geen boventanden. Zijn muildier (geen paarden voor deze koetsen, alleen muildieren) heet Basco.

Katja mag om te beginnen Basco worteltjes voeren. Daarna vertelt Joe over de geschiedenis van Jackson Square, waar we geparkeerd staan. Het meeste weet ik al, maar je leert toch altijd wel iets nieuws.

Dan rijden we langzaam het French Quarter in. Joe kletst en kletst, lawaai van verkeer of niet, en als Katja en ik er de helft van verstaan is het veel. We hebben gisteren al van alles over het French Quarter gehoord en deze rondleiding al vaker gedaan, dus we vinden het wel vermakelijk. Ik kan me zo voorstellen, dat iemand, die niet gewend is Engels te spreken en al helemaal niet het zuidelijke Amerikaans, geen woord van deze man zou verstaan!

Maar we zien de oudste bar van het land weer en Johnny White's, de bar, die beroemd werd, omdat hij tijdens en na Katrina nooit dicht ging. Joe glundert van trots, zo vertellend over zijn geliefde buurt.


De oudste bar van de VS

Het halve uur is al te gauw voorbij (in werkelijkheid is het bijna drie kwartier, want Joe is wat langzamer, dan de andere gidsen, te merken aan de vele koetsen, die ons inhaalden). Ik druk Joe een dikke fooi in de hand, waarvoor ik een dankbare tandeloze lach terugkrijg.

De rest wil ik per credit card betalen en verbaas me dan, hoeveel vertrouwen in de mens hier nog is. Joe wijst me vagelijk naar ene John, die in het zwart gekleed ergens vooraan de koetsenrij zou zitten. Ik zie hem niet, maar ga op zoek. Hoe makkelijk zou het zijn geweest om gewoon te vertrekken! Joe had dat niet gezien en John wist niet eens, dat wij zouden komen!

Natuurlijk betaal ik netjes en John blijkt een kletsgraag individu te zijn. In ons gebied gaan mensen graag een praatje aan, meer dan ik ooit in Nederland gewend was, maar hier is dat nog meer het geval! Ik krijg een revu van alle goede restaurants en met zijn kaartje kunnen we overal "zo" binnen, volgens hem. Ik bedank hem hartelijk en Katja en ik lopen verder.

Nu hebben we allebei dorst. We besluiten bij Royal House iets te gaan drinken. Dit is zo'n restaurant met open deuren, in plaats van ramen, dus we gaan in een deur zitten. Heerlijk, dit weer!

De host (degene, die mensen hun tafeltjes wijst) grapt, dat we vast niet weg zullen gaan, zonder iets te eten. Nee, hoor, zeg ik, we willen enkel iets drinken. Maar dan bedenken we ons, dat we niet weten, wanneer we weer de kans om te eten zullen hebben en bestellen een dozijn oesters.

Lachend komt de host zijn gelijk halen. Zo vriendelijk en vrolijk is iedereen hier, dat herinner ik me niet zo van zes jaar geleden, eerlijk gezegd. De oesters hier zijn echt flink en wel heel erg de moeite waard voor de prijs, die bijna de helft van in ons gebied is.

Kijkend op ons horloge zien we, dat we nog ruim tijd hebben voor de historische street car (soort tram) door het Garden District. Hoe vaak ik ook al in New Orleans ben geweest, dit heb ik nog nooit gedaan.

In de gids las ik, dat je van de bestuurder een dagkaart kan kopen voor $5. Op die manier zouden Katja en ik ook de tram langs de rivier nog kunnen gebruiken vanavond. Maar als we in willen stappen wordt mij verteld, dat dat niet zo werkt. Ik moet die pas ergens anders kopen op Royal Street. We mogen dus niet mee, dit keer.

Een enkele reis is een gepaste $1,25 per persoon en mijn kleinste biljet is $10. Op zoek naar die speciale verkoopplaats wil ik niet, want ik wil Katja niet verder vermoeien (hoewel die vandaag beduidend meer energie lijkt te hebben!). We kopen dus een pakje kauwgom om het wisselgeld te krijgen en dat lukt.

Weer sluiten we aan in de rij voor de street car, die op deze tijd van de dag gelukkig niet zo lang is. We merken al gauw, dat dit niet zomaar een toeristisch ritje is, veel lokale bewoners maken er ook gebruik van. Ik luister naar een aantal interessante gesprekken.


Alleen...ik heb niet echt bekeken, hoe we nu terug moeten komen. Ik had naief gedacht, dat de tram rechtsomkeerts zou maken na het Garden District, maar, zoals het regulier openbaar vervoer betaamt, gaat die nog een stuk verder door en voor we het weten zijn we in mij onbekend gebied. Met Katja kan ik het niet wagen om lange stukken te moeten lopen!

Gelukkig brengt het stel voor ons uitkomst. Zij vertellen ons, dat we langs de Audubon Zoo zullen komen. Oh, zegt Katja, dan wil ik naar de zoo! Op mijn bezorgde vraag, of ze al dat wandelen wel aankan, antwoordt ze een tikje geergerd, dat ze het anders niet zou voorstellen. Mijn ervaring met Pfeiffer was zo anders, maar ik zie en hoor inderdaad het verschil in haar tussen maandag en nu.

We veranderen dus onze plannen, want oorspronkelijk wilden we naar het aquarium. Ik vind het prima, want ik heb net een aquarium gezien in Tennessee en het weer is werkelijk perfect, niet te warm en niet te koud. We stappen dus uit als de conductrice "Audubon Zoo" aankondigt. Alleen is er geen dierentuin te zien. Die is nog een mijl verderop door het park, vertelt de vriendelijke dame, of we kunnen hier wachten op de shuttle van de dierentuin.

Voor ons ligt een prachtig park, druk met wandelaars, joggers, fietsers en skaters. Ik vraag Katja, wat zij wil, want ik wil onder geen beding, dat ze teveel doet. Lopen, is haar beslissing. Het blijkt veel minder dan die mijl te zijn door een werkelijk prachtig park. We genieten er beiden van.

Bij de ingang van de dierentuin kan ik zowel toegangskaartjes, als kaartjes voor de IMAX later vanmiddag kopen. De enige manier om van hier naar het IMAX theater te komen is een taxi. Het meisje achter de kassa biedt aan die om vier uur voor ons te bellen, dan zal hij er om kwart over vier zijn. Allemaal prima en goed geregeld, dus we gaan met een gerust hart het dierenparadijs verkennen.

Wat deze dierentuin zo speciaal maakt, is het "swamp" (moeras) gedeelte. Hier is een hele bayou nagemaakt, compleet met woonhuisje, vishutje, boten, etc. De dieren, die er wonen, zijn er natuurlijk ook: zwarte beren, vossen en bobcats, maar ook alligators, roodwangschildpadden, otters (schattig!) en meer.

Bijzonder hier zijn de twee albino alligators. Voor zover men weet zijn dit unieke dieren en ze zijn in deze dierentuin, buiten het zonlicht, enorm groot geworden. Hoe ze het in het wild zouden doen, weet niemand.


Vergeleken bij bijvoorbeeld de dierentuin in Washington is deze tuin erg klein. Maar de dieren erin zijn soms leuk ongewoon. Zo speelt een moedermiereneter met haar baby (pas twee maanden oud), erg lief (dacht nooit, dat ik dat zou schrijven over dieren met lange neuzen). De Aziatische olifant krijgt net een pedicure, leuk om te zien. En een man, die uit ons gebied blijkt te komen, laat een roodstaart havik zien, die haar vleugel aan een hoogspanningsdraad is verloren. Kortom een leuk bezoek aan een kleine, maar interessante dierentuin.


Nooit te oud om eendjes te voeren

Maar zoveel als we hier horen over het behouden van swamps en natuurlijke omgeving, deze hele dierentuin heeft geen recyclable vuilnisbakken. In ons gebied zijn we eraan gewend plastic flessen e.d. in een aparte bak te gooien, waar je ook bent. Katja is hier zeer verbolgd over, want dit valt haar in de hele stad op. Ze heeft alle flessen, die ze hier heeft gedronken, opgespaard en zal ze op Washington Dulles straks pas weggooien. Wat dat betreft is men hier in het zuiden inderdaad ver achter op waar wij wonen.

De taxi arriveert precies op tijd en zet ons drie kwartier voor de aanvang van onze IMAX af. Onze magen rommelen weer een beetje, dus we gaan op zoek naar een snack. Het aquarium kunnen we zonder kaartje niet in en het IMAX theater heeft zo op het eerste gezicht niets (achteraf blijkt de concessiestand beneden te zijn).

We lopen dus naar de mall en vinden op het plein daar de Crazy Lobster. We hebben maar weinig tijd, dus bestellen het enige niet gefrituurde gerecht op het voorgerecht menu: garnalencocktail. We hebben hier een grapje: "I'm on a seafood diet, when I see food, I eat it", maar Katja en ik zijn deze dagen echt op een "seafood" dieet!

Ook bestel ik een Mint Julep, een drankje, dat voor mij echt bij het zuiden van de VS hoort. Dat laatste had ik beter niet kunnen doen. Ik krijg een drankje met zoveel Bourbon (whiskey) erin, dat mijn keel ervan verbrand! Van de honing en mint is nauwelijks iets te proeven. Maar goed, nu kan ik tenminste zeggen een Mint Julep gehad te hebben hier.

Precies op tijd komen we binnen voor de IMAX "Hurricane on the Bayou". We vinden een goede plaats in het midden, maar er zit een gezin met twee kinderen van naar schatting twee en vier achter ons. Die arme pukken vinden niets aan zo'n serieuze film en ik kan me zo inleven, als de vierjarige zegt: "Daddy, I don't want to watch this movie anymore!" Het enige, wat de ouders doen is luid "shhhh!!" zeggen, nog ergerlijker! Neem je kind dan weer mee naar buiten uit consideratie voor de anderen in het theater!

Het filmen van de film moet al voor Katrina begonnen zijn, want het eerste gedeelte is voor de orkaan kwam. We horen hoe Cajun musikant Tab Benoit en veertienjarige violiste Amanda Shaw denken over het verdwijnen van de bayous door door mensen gemaakte dammen en dijken.

De bayous zijn natuurlijke barrieres voor orkanen voor grote steden, als New Orleans. Zodra een orkaan boven land komt, vermindert hij in sterkte. Meer dan een derde van de waterlanden, die New Orleans omringden, zijn in de afgelopen eeuw verloren gegaan, waardoor orkanen meer vrij spel krijgen.

Tijdens het filmen slaat het noodlot toe in de vorm van Katrina. De beelden, die we te zien krijgen, zijn des te meer schrijnend na wat we gisteren zagen. Vooral ook de persoonlijke verhalen van Tab, die zijn hele hebben en houden in de bayou kwijt is na de storm, en Amanda, wiens ouderlijk huis verwoest is en het huis van haar grootouders ook, maken, dat Katja en ik het niet droog houden. Om me heen hoor ik ook gesnif.

Deze paar dagen heb ik overal extra fooi gegeven en ik ben blij, dat ons geld deze stad zal ondersteunen, maar ik zou zoveel meer willen doen en Katja denkt er hetzelfde over. Die wil graag volgend jaar gaan helpen met de opbouw hier.

Voor het eten gaan we ons in het hotel even opfrissen. Tot mijn verbazing lijkt Katja absoluut niet moe, terwijl ik vooral mijn voeten wel voel. Ik weet wel, dat ik ook niet "gewoon" ben qua gezondheid, maar ze verbaast me wel met wat een verschil in haar energieniveau tussen maandag en nu.

Beneden is de gratis receptie met lekkere salade en drankjes weer gaande. We nemen tomaten en olijven mee naar boven om van te snacken. Het is druk met gasten. Ik denk, dat sommigen hier inderdaad hun maaltijd mee doen. Dat is toch heel wat waard, als ik de prijzen in de meeste restaurants zo bekijk.

Katja en ik maken ons klaar voor de laatste avond in de Crescent City (zo genoemd, omdat de stad in een bocht van de Mississippi rivier ligt). Zij wil het echte Bourbon Street meemaken, dus we vertrekken iets later, dan zeven uur. Eerst lopen we naar het House of Blues. Daar koopt Katja een t-shirt voor Justin en dan gaan we verder.

Mike Anderson's is een van de restaurants, die ik me herinner van vorige bezoeken aan New Orleans, en ik wil zelfs wel wedden, dat ik daar mijn eerste mandje met gekookte crawfish at. Daar willen we vanavond gaan eten, maar tot onze teleurstelling is het restaurant er niet meer!

Als er iets moeilijk is te bepalen (vind ik althans), als je in het French Quarter rondloopt, dan is het om "zo maar" ergens te gaan eten. Restaurants zijn of heel duur of heel goedkoop, maar dan weet je niet zeker, wat je krijgt. Acme hebben we dinsdag al gehad en daar staat nu een lange rij, dus daar gaan we niet weer heen. Bij gebrek aan beter kiezen we het Bourbon House van Dickie Brennan. Brennan's is een gerenommeerd restaurant, dus dit moet vast ook goed zijn.

We worden zeer vriendelijk ontvangen en de bediening is ook uiterst correct. We bestellen weer een paar oesters, want die zijn hier werkelijk heerlijk en goedkoop. Katja neemt een bouillabaisse met scallops en mossels. Ik houd het bij een spinazie salade en een trio van tonijn, twee voorafjes. Het is allemaal erg goed bereid.

We hebben een dame naast ons, die alleen reist. Als Katja en ik foto's van ons tweeen samen proberen te maken (zonder succes!), biedt de dame aan het voor ons te doen. Gelukkig lukt het haar beter! Ze vertelt een gepensioneerde verpleegster uit Californie te zijn, die nu rondreist om over veiligheid te praten bij verschillende ziekenhuizen.

Terwijl Katja naar de wc is, vertel ik de serveerder, dat we hier zijn om haar verjaardag te vieren. Oh, zegt hij, vindt ze chocolade cake lekker? Dat beaam ik en na het eten krijgen we twee vorken. Dan komt er (na lange tijd) een stukje cake met daaromheen "Happy Birthday" geschreven en een kaarsje erin.

In ons gebied krijg je dat (nog) gratis van het restaurant, maar hier kennelijk niet. Zonder waarschuwing staat er $8 op mijn rekening. Als ik dat had geweten, hadden we of geen dessert of een ander dessert besteld! Het gaat me er niet om iets gratis te krijgen, maar vermeld gewoon van tevoren, dat het iets gaat kosten. Misschien is dit dan weer een cultureel verschil tussen New Orleans en ons gebied, wie weet. Van $8 zullen we niet doodgaan, maar Katja had al genoeg gegeten en het was niet haar favoriete dessert.

Buiten lopen we nog wat rond, want Katja wil Bourbon Street "meemaken". Ik heb al heel gauw genoeg van het geboer en gejoel, eerlijk gezegd. Ik word echt oud. Katja is gefascineerd door een meisje in zilverkleurige bikini bij een van de stripclubs. Voor de grap wil ze vragen, waar ze haar bikini heeft gekocht.

We kopen een paar souvenirs en dan heb ik het echt gezien. Mijn dochter met Pfeiffer loopt nog als een hinde rond, pff! Een taxi brengt ons snel terug naar het hotel en daar is mijn bed maar al te lekker. Katja volgt gelukkig ook snel, maar ik houd mijn hart vast voor volgende week op school. Dan heb ik geen controle en zal ze toch nog rustig aan moeten doen.

Vrijdag

Op ons gemak maken we ons klaar en pakken in. Dan lopen we naar de overkant naar Mother's restaurant. Telkens als we daar langs liepen, stonden er rijen tot buiten de deur. Nu gelukkig niet, maar het scheelt niet veel.


Dit restaurant is het bekendst om zijn po boys (lange witte broden met vlees en dergelijke ertussen), maar het ontbijt mag er ook zijn. Bij het uithangbord staat "World's best baked ham", dus we moeten iets met die ham eten, vinden we.

Katja bestelt roerei met ham en ik een omelet met ham, groene uitjes en champignons. We bestellen en betalen en krijgen dan een bonnetje met mijn naam erop mee. Overal staat, dat de bediening geen fooi mag aannemen, dus daarover bestaat geen twijfel. De koffie krijgen we al met melk erin, grappig genoeg.

We zoeken een tafeltje uit en een vriendelijke dame, die iedereen "honey", "sweetheart" en "love" noemt, pakt ons bonnetje. Na een paar minuten krijgen we ons eten, waarbij ook een rijke portie grits (een soort griesmeel, gewoonlijk bij Zuidelijke ontbijten) en biscuits. Het smaakt allemaal super en natuurlijk kunnen we het verreweg niet op.

Precies op tijd zijn we terug op de kamer. De taxichauffeur belt, dat hij voorstaat. Alles gaat voorspoedig, we zitten in rij 2 in het vliegtuig, weer economy plus met extra beenruimte. Dit keer is het een "gewoon" United toestel, dus ik kan weer meeluisteren met de cockpit, wat ik altijd erg leuk vind.

We lijken keurig op tijd aan te gaan komen, maar dan hoor ik, dat we een "hold" krijgen. Het is te druk op het vliegveld met aankomsten en vliegtuigen nog in de lucht krijgen te horen hetzelfde rondje te blijven vliegen op een hoogte voorlopig. De piloot grapt, dat we dezelfde wolk telkens voorbij zullen zien komen. Ik krijg nu wel een beetje een idee, hoe stressvol een baan als air traffic controller is. Je moet zoveel vliegtuigen in de gaten houden!

Dit alles duurt zo'n twintig minuten en dan mogen wij ook landen. Rick staat ons bij de bagageclaim al op te wachten. Het is verschrikkelijk koud opeens weer, zo'n vijf graden, even wennen na de lekkere warmte van New Orleans!

Thuis zijn Kai en Saskia en vooral Cosmo ook weer erg blij ons te zien. We eten met zijn allen en geven de meegebrachte cadeautjes. Katja en ik hebben een geweldige paar dagen gehad en ik heb genoten van de ononderbroken tijd met mijn oudste, me realiserend, dat dat niet zo vaak meer zal voorkomen.

Stads- en Katrina tour

Terwijl we hier zijn, probeer ik een beetje de tijden van thuis aan te houden, zodat we straks niet weer aan een uur later moeten wennen. Ik sta dus om half acht deze tijd (half negen thuis) op. Katja ligt nog in diepe rust en dat laat ik voorlopig maar zo.

Opeens heb ik een halve paniekaanval, want dit weekend heeft iemand in Singapore een industriele transformer met Ricks debit card gekocht, daarmee onze rekening in het rood zettend. Gelukkig haalde het bedrijf de $3000 meteen maandag van onze rekening, maar dat was gisteren nog niet te zien, dus kon ik mijn debit card niet gebruiken. Als het niet gauw terug wordt gestort heb ik niet genoeg cash om de taxi terug naar het vliegveld te betalen vrijdag.

Snel probeer ik de ATM beneden in de lobby en tot mijn grote opluchting komen de dollarbiljetten daar weer vrolijk uitrollen! Gelukkig werkt mijn kaart dus ook nog, want die van Rick werd geblokkeerd.

Opgelucht neem ik een banaan en koffie mee naar boven van het gratis ontbijt, dat dit hotel biedt. Op een lege maag kan ik niet sporten en een banaan is perfect. Op de vijfde verdieping is een sportruimte ingericht. Ik zie meteen, dat dit de enige keer is, dat ik er gebruik van ga maken. Het is klein en er is geen raam.

Een programma over de vakantiebestemmingen van biljonairs op het Travel Channel maakt veel goed. Ik wissel vijf minuten flinke cardio af met vijf minuten gewichten. Voor ik het weet zijn er drie kwartier voorbij.

Terug in de kamer neem ik eerst een douche en wek dan Katja. Ze heeft meer dan veertien uur geslapen! Dat zal haar op school niet gauw lukken. Haar keel is in ieder geval een stuk beter en ze ziet er ook niet meer zo opgezwollen uit, als maandag. Ik druk haar op het hart goed naar haar lichaam te luisteren, want juist als je je beter gaat voelen is het makkelijk te veel te doen, weet ik uit ervaring.

Als we klaar zijn lopen we naar Cafe du Monde. Het is prachtig weer en heerlijk warm. We nemen een tafeltje aan de rand met goed uitzicht op Jackson Square met de artiesten. Vlakbij ons speelt een gitarist bekende Zuidelijke liedjes. Er hangt een vrolijke atmosfeer, zoals altijd hier.

We bestellen ieder een bordje (drie) beignets en ijs cafe au lait. Het is, zoals we hier zo goed zeggen: sinfully delicious! Niets gezonds eraan, maar het smaakt hemels!

Na het eten lopen we een paar calorieen eraf langs de Mississippi rivier. Katja wil graag naar de Riverwalk Mall, want ze zoekt een nieuwe tas. De rits van haar oude blijft niet dicht zitten. Helaas voor haar zijn er geen leuke winkels daarvoor. Daarentegen vind ik wel een leuk t-shirt voor Kai en Ricks felbegeerde heel superhete sauzen.

De mall is veel kleiner, dan we ons herinneren en we hebben nog meer dan een uur voor onze stadsrondleiding. We halen een paar tijdschriften en gaan bij het zwembad in het zonnetje zitten lezen. Het water is veel te koud om te zwemmen, maar zo in de zon liggen is heerlijk!

Voor de stads- en Katrinarondleiding is ons gezegd om half twee voor het hotel te gaan wachten. De (blanke, om de een of andere reden ben ik daar verbaasd over en omdat ik verbaasd ben, vermeld ik dat hier) man bij de balie vraagt, wat onze plannen zijn vanmiddag, en vertelt, dat hij zelf anderhalve meter water (wat een eufemisme is voor dikke modder met rioolwater en allerlei gevaarlijke chemicalien erin) in zijn huis had staan.

Zijn huis is inmiddels opgeknapt, maar je kunt de pijn nog in zijn ogen zien. Alles was weg. Hij vertelt hoe zijn tapijt stukje voor stukje naar buiten moest worden gedragen, zo zwaar was het. En allerlei dingen, die hem dierbaar waren, waren onbruikbaar. Ach, zegt hij, je moet of huilen of lachen en ik heb lachen gekozen. Oef!

Buiten wachten we, zittend op de stoep, een half uur voor er eindelijk een zwarte bus verschijnt. Niet bepaald de bus, die ons is beloofd, maar het blijkt, dat we naar onze bus worden gebracht. Het gaat allemaal op zijn elvendertigst, mij eraan herinnerend, dat tijd in het zuiden rekbaar is. Ik ben wat dat betreft teveel gewend aan het snelle leven in Washington.

Eenmaal in onze bus moeten we weer wachten op een andere klant! Ruim een uur te laat begint de tour dan eindelijk. De gids maakt alles goed, hij weet overal wel iets over te vertellen en, spons, die ik ben, ik luister geconcentreerd.

Feiten over de stad vullen mijn hoofd. De eerste Mardi Gras was in 1699. Louisiana is genoemd naar Louis XIV. Het French Quarter (Vieux Carre) is het enige gedeelte van de stad, dat boven de zeespiegel ligt. Daarom is de stad hier door Iberville gesticht.

We rijden langs de Superdome, waar duizenden mensen heen vluchtten tijdens Katrina. De gids vertelt hoe hoog het water stond en hoe ook de Superdome geen ideale schuilplaats was. Daar liepen de riolen ook over. Bovendien kon niemand weg, want alles stond onder water. Echt vreselijk! Veel mensen gingen terug naar huis en verdronken daar toen de cementen "dijken" het begaven.

Het Hyatt hotel naast de Superdome verloor 90% van zijn ramen tijdens Katrina. Die zitten er weer in, maar het hotel is nog steeds niet heropend. Het hele gedeelte van de stad, dat "downtown" heet hier, is een jaar lang dicht geweest.

In de VS is New Orleans uniek, want het was ooit een tweetalige stad. De stad was verdeeld in een Frans gedeelte en een Engels gedeelte, iets wat je nu nog aan de straatnamen kunt zien. Canal Street is de scheiding. Bourbon Street wordt bijvoorbeeld Carondelet aan de andere kant van Canal. Iets, wat ik niet wist, eerlijk gezegd.

We rijden door het prachtige Garden District met zijn negentiende eeuwse enorme huizen. Een daarvan, die we van verre zien, is waar Brad Pitt "The curious case of Benjamin Button" filmde. Vroeger werden in deze tuinen (die nu de mooiste bloemen laten zien) groentes verbouwd. Naast de buurt lag een veehouderij en de hekken in deze buurt waren bedoeld om eventuele weggelopen dieren buiten te houden.


Huis in het Garden District

Door het mooi French Quarter rijden we verder. We komen door de buurten Treme en Bywater. De gids vertelt zoveel, dat ik het allemaal niet bij kan houden. Ooit hoop ik ook zoveel over Washington te weten!

Bij het St. Louis 3 kerkhof stoppen we en stappen uit. In 1853 was er een ernstige gele koorts uitbraak, die 10.000 mensenlevens kostte. Die mensen werden hier begraven. Een jaar en een dag moesten zij ingemetseld in een crypt liggen, daarna mochten ze naar de familietombe. Hier zijn alle graven boven de grond, vanwege de overstromingen en een bezoek aan een begraafplaats is zeer interessant.


St Louis 3 begraafplaats

De volgende stop is het City Park. Ook dit lag diep onderwater door Katrina. Meer dan 2000 bomen raakten verloren. Maar, als je er nu doorheen rijdt, vallen alleen de kleine bomen op, verder ziet alles er netjes uit.

Hier stoppen we een kwartier om de faciliteiten te gebruiken. Katja en ik hebben toch wel trek, al waren de beignets een flink maal. De keuze hier is een alligator hot dog of een ijsje. We kiezen het ijsje, alligator hebben we allebei al gegeten. Ik kies pecan pralines, zeker een zuidelijke smaak en mijn absolute favoriet!

Het laatste gedeelte van de rondleiding is ook het meest serieuze. Langzaam naderen we het gedeelte, waar Katrina de meeste schade heeft toegebracht. De wegen worden ook steeds slechter en hobbelend rijden we verder.

De gids wijst ons op een caravan van FEMA, waar heel veel mensen maanden en soms jaren in vertoefden. Die heeft de grootte van de gemiddelde caravan. De meeste huizen hier zijn hersteld, al zijn er nog een heel stel met hout dichtgetimmerd.

Het indrukwekkendst vind ik de X die op sommige deuren staat geverfd. Daarin staat de datum, dat het huis is doorzocht na de storm, en het onderste nummer laat zien, hoeveel lichamen er zijn gevonden. Gelukkig zie ik alleen maar nullen, maar zeker 1600 doden zijn geborgen en een ontelbaar aantal vermisten is nog niet terecht en zal dat wellicht ook nooit zijn. Het ware dodental zal altijd een mysterie blijven.


Dan gaan we een brug over naar de Lower Ninth Ward en dan wordt pas echt duidelijk, hoe erg dit gedeelte van de stad er nog aan toe is. Brad Pitt, Habitat for Humanities en andere filantropische instellingen zijn aan het herbouwen en een enkel huis wordt opgeknapt. Maar hele straten bestaan uit ruines of zelfs enkel stukken cement waar ooit huizen stonden.

De muur, die destijds doorbrak en deze buurt onder meer dan vier meter water zette, is groter en beter hersteld. De gids lijkt er echter nog helemaal geen vertrouwen in te hebben. Sommige huizen, die bijna opgeknapt waren, kregen vorig jaar een tweede klap en stortten weer in, toen orkaan Gustav over kwam waaien.


Vier jaar geleden stonden hier huizen

We komen langs het huis, waar Fats Domino uit gered moest worden. Hij was op de tweede verdieping, toen de storm toesloeg. Er wordt nu met vrijwilligerswerk gewerkt aan het opknappen van zijn huis en museumpje ernaast, maar veel van zijn waardevolle bezittingen, zoals gouden platen, is hij kwijt.

Er zijn absoluut geen voorzieningen in de nabijheid. De supermarkt en het benzinestation zijn nog niet heropend. Er is een tijdelijke supermarktje een eind verderop. De ravage is niet voor te stellen, tenzij je het met eigen ogen ziet. Ik wist, dat het erg zou zijn, maar kijk dit met tranen in mijn ogen aan.

Katja vertelt, dat een groep van haar school in New Orleans is om te helpen opbouwen. Zij is er erg in geinteresseerd dit ook te doen, als ze de kans krijgt. Er is nog zoveel werk te verrichten hier! We zijn er beiden erg van onder de indruk.

De rondleiding is afgelopen en we worden allemaal weer bij onze hotels afgezet. De gratis receptie is in het restaurant gedeelte van ons hotel in volle gang. Dit keer is het een compleet buffet met hamburgers, hot dogs, salad bar en meer. We nemen een bordje salade mee naar boven, want in de restaurants is groente geen hoofdgerecht.

Bente belt en we spreken af bij Remoulade op Bourbon Street. Katja is moe en mijn voeten doen pijn, dus we besluiten een taxi te nemen. Bente zit ons al op te wachten en het gesprek verloopt meteen gemakkelijk. Erg leuk, weer zo'n internet ontmoeting.

We bestellen echte plaatselijke gerechten: oesters, schildpadsoep en voor Bente en mij blackened catfish. Katja neemt Louisiana special met een pasteitje en crawfish etouffe. Erg lekker, allemaal!

Bente vertelt, hoe ze in New Orleans terecht is gekomen en hoeveel mensen ze inmiddels al kent. Het is zo'n andere cultuur hier, dan waar wij wonen, erg interessant om van een "insider" te horen, hoe het leven hier is.

Het is dat Katja en ik zelf ook toch wel erg moe zijn, anders waren we nog langer blijven nakletsen. Hopelijk zal het Bente lukken eens onze kant op te gaan, of anders zien we haar wie weet hier weer. New Orleans is een van mijn favoriete plekken in de VS.

We vinden vrijwel meteen een taxi en duiken in het hotel meteen ons bed in!

Naar New Orleans

Gezien Katja's gezondheid is het maar goed, dat we een vlucht op het midden van de dag hebben. Ik laat haar slapen, terwijl ik de laatste spullen inpak. Ook loop ik nog een stuk met Cosmo, die lijkt te weten, dat ik er weer vandoor ga. Zodra ik zit, komt hij tegen me aan hangen en hij volgt me als een schaduw.

Dan is het tijd om Katja te wekken. Haar keel is gelukkig wat minder pijnlijk, maar ze is natuurlijk verre van beter. Ze heeft echter wel heel erge zin om naar New Orleans te gaan en neemt in sneltreinvaart (voor haar) een douche.

Gisteravond heb ik een Yellow Cab taxi besteld voor kwart over tien. Zoals altijd en een van de redenen, waarom ik altijd dit bedrijf gebruik, staat de taxi al om tien uur klaar (andere bedrijven zijn niet altijd betrouwbaar en komen soms zelfs helemaal niet opdagen!). De chauffeur staat erop de tassen van de voordeur naar de auto te dragen, heel vriendelijk.

De rit naar het vliegveld verloopt zonder problemen en het valt me alweer op, hoe rustig het is op Dulles. Natuurlijk is het midden op een dinsdag, geen drukke reisdag, maar er staat niemand in de rij bij United. Dat is toch de grootste maatschappij op dit vliegveld.

Thuis heb ik onze instapkaarten al uitgepringt. Dankzij Rick heb ik tijdelijk Premier status met United. Dit betekent, dat we niet hoeven te betalen voor de twee tassen, die we inchecken. Dat scheelt maar liefst $80!

Voor de veiligheidscontrole worden we naar beneden gestuurd met vage aanwijzingen. Samen met een aantal andere verwarde reizigers vinden we eindelijk tussen bagage claim 7 en 8 de poortjes. Vreemd, hoor, dat daar geen betere bordjes voor staan!

Ook hier staan er slechts twee mensen voor ons en we zijn er zo doorheen. We vliegen vandaag met United Express en vertrekken voor het eerst van de A gates. In die terminal ben ik nog nooit geweest.

We moeten, voor we aan boord gaan, lunch eten en ik ben aangenaam verrast welke restaurants er in die terminal zijn! Een sandwichshop heeft lekkere sandwiches, daarnaast zit een Five Guys (niet mijn favoriet na ze een keer geprobeerd te hebben, misschien moet ik ze een tweede kans geven), maar vlakbij onze gate zit een Cosi.

Die wint meteen! Hun heel dunne sandwiches zijn heerlijk. Katja neemt de tuna cheddar melt en ik de kalkoenfilet met brie en honing mosterd. Net als we willen gaan eten, wordt er omgeroepen, dat we aan boord kunnen. Als Premier mogen we ook als eerste aan boord en dat doen we dus.

Nog een Premier voordeel (jee, ik zou graag altijd Premier zijn) is dat we automatisch Economy Plus hebben. Er is veel meer ruimte voor onze benen dus, fijn, want zo kan Katja zich lekker uitstrekken en proberen te slapen. Dit Embraer 170 vliegtuig ziet er sowieso erg luxe uit, vergeleken met de gewone United vluchten. De stoelen zijn van leer, bijvoorbeeld.

We vertrekken van de gate, maar dan gebeurt er zeker een half uur niets. Eindelijk roept de piloot om, dat er een probleem is met het stuurmeganisme en dat de mechaniciens komen om te kijken of het gemaakt kan worden. Gelukkig lukt dat en met een uur vertraging vertrekken we. Ik vind het nooit zo fijn gevoel in een vliegtuig te zitten, dat pas nog een mankement had, eerlijk gezegd.

De vlucht verloopt echter voorspoedig en na zo'n tweeeneenhalf uur landen we in New Orleans. De bagage verschijnt al gauw en we gaan op zoek naar een taxi. Alle taxis hier zijn busjes, zo te zien. Ik heb moeite onze chauffeuse te verstaan, ze heeft een zwaar Creools accent. Even mijn oren bijstellen en het lukt weer.

Het is heerlijk warm buiten en de ramen van het busje zijn open. Katja en ik waaien er bijna uit, maar het voelt lekker (alleen gaat mijn kapsel eraan). We zien palmbomen en bananenbomen in tuinen, het tropische gevoel overvalt ons. Ook de typische begraafplaatsen met de bovengrondse graven zien we langs de weg. Ik herinner me die nog van de eerste keer, dat ik in New Orleans kwam, zo'n 23 of 24 jaar geleden.

Na een half uur komen we aan bij ons hotel, de Staybridge Suites. Tot mijn verbazing zie ik een van de restaurants, die ik net op tv heb gezien, aan de overkant: Mother's. Naar verluid zijn daar de beste Po Boys in New Orleans te verkrijgen, hopelijk zullen we de kans krijgen, die te proberen.

De check in verloopt heel makkelijk, we hebben via Expedia al betaald. We krijgen een kamer op de tweede verdieping met uitzicht op Mother's! Het is nu 20:48 lokale tijd en er staat nog een rij wachtenden buiten!

Dit hotel is zeker een aanrader! We krijgen een flinke kamer met twee bedden en een keukentje met ijskast, fornuis, magnetron en afwasmachine. Daarbij servies en bestek en je zou hier zo een maand kunnen leven. Daarbij komt gratis ontbijt en wat ze "sundowner reception" noemen: een buffet met een hoofdgerecht en groentes en gratis drankjes, waaronder wijn en bier!

We pakken wat uit en verkleden ons in onze meegebrachte zomerkleding. Heerlijk om weer een bermuda aan te kunnen! Katja rust nog even en is dan klaar om te gaan.

Bij de receptie vraag ik een kaart van de omgeving. Aan de hand daarvan lopen we naar het French Quarter. Daarvoor hoeven we alleen maar een aantal blokken rechtdoor te lopen. Wat een heerlijke atmosfeer hangt er toch in deze stad! Overal zie je nog resten van Mardi Gras: kralen kettingen over straatborden en aan balkons.


Mardi Gras overblijfselen

We lopen tot Jackson Square en gaan dan het Quarter in. Ik zie allerlei bekende locaties: Preservation Hall, Pat O'Brien's, waar ik ooit een paar hurricanes te veel op had en de mooie ijzeren balkons. Wat opvalt is, hoeveel er te koop staat, vooral residentieel.

Het is hier een uur vroeger, dan bij ons, en dat komt goed uit. Wij hebben al zin om te eten en de menigtes zijn er nog niet. We lopen langs het hotel, waar we vorige keer logeerden, de Royal Sonesta. Natuurlijk zien we allerlei plekjes, waar we toen zijn geweest.


Maar ik ben op zoek naar het Acme's Oyster House. In Man vs. Food at Adam daar heerlijk uitziende oesters en daar ben ik dol op en Katja ook. Wat dat betreft heb ik de juiste dochter mee!

Er staan palen om menigtes naar binnen te leiden voor het restaurant, maar wij kunnen zo binnenlopen. We mogen aan de bar of aan een tafeltje zitten en we kiezen de tafel. Het is absoluut een gezellig restaurant, zonder pretenties (geen tafelkleden, gewoon de houten tafels). De bediening is supervriendelijk.

Het menu is voor mij gelijk aan wat anderen in een snoepwinkel voelen. Verse oesters, gekookte (met Cajun kruiden) crawfish, heerlijk! Katja en ik delen een half dozijn oesters, de grootste, die ik in tijden heb gegeten.

Katja bestelt crawpuppies, "hush puppies" (gefrituurde mais) met crawfish erin. Ook die smaken hemels. Dan krijg ik mijn pond crawfish en leer Katja hoe ze die moet pellen. Voor mij is dit nostalgisch. De eerste keer, dat ik in New Orleans was, werd ik een restaurant in geloodst en kreeg (nou ja, ik moest er later voor betalen, natuurlijk) een mandje met crawfish voorgezet. Sindsdien ben ik er dol op!


Na een heerlijke maaltijd lopen we nog wat door het French Quarter. Katja koopt bedankcadeautjes voor een vriend en vriendin, die haar hebben geholpen met verhuizen. Dan lopen we langzaam terug naar ons hotel.

Daar reserveer ik een rondleiding door New Orleans voor morgen, die ook door de door orkaan Katrina verwoeste gedeeltes zal gaan. Morgen om half twee worden we opgehaald voor de drie uur durende busrit.

Verder belt Bente, een bloglezeres, die hier in New Orleans woont. Grappig is het toch, als je meteen een connectie met iemand voelt! Dat is hier zeker het geval, we zitten zo eindeloos te kletsen aan de telefoon. We spreken af morgen samen ergens te gaan eten. Ik zie ernaar uit!

En nu ligt Katja (letterlijk) naast mij te snurken. Ze is lekker vroeg gaan slapen, hopelijk doet de rust haar goed. Ik wil wedden, dat ze thuis of op school niet zo snel was gaan slapen! Ik hoop alleen, dat ik door het gesnurk heen in slaap kan vallen!

Ach gos, het arme kind, nu weet ik, wat men bedoelt, als men zegt, dat je altijd moeder blijft, hoe oud ze ook worden. Ik herinner me nog goed (het is niet zo lang geleden, slechts elf jaar) hoe ontzettend naar ik me voelde met Pfeiffer. Rick zou gaan reizen en ik zou alleen blijven met drie kleintjes. Toen iemand me vroeg hoe het ging barstte ik spontaan in tranen uit! Ik heb het duidelijk overleefd, maar weet hoe rot je je voelt. Katja wil het niet, omdat er leuke dingen gaande zijn, dus het is aan mij om te zorgen, dat ze de nodige rust krijgt.

Katja antwoordde vandaag gewillig, maar een beetje geergerd, op mijn constante "Gaat het?". Vroeger had ik haar op mijn schoot of tegen me aan getrokken, maar nu moet dat van haar komen. En in het vliegtuig vond ze mijn schouder wel erg fijn.

Pfeiffer

Het neemt altijd even om te wennen aan het "verloren" uur, als de zomertijd is ingegaan. Saskia, die altijd al moeite heeft met het vroege opstaan, huilt vanochtend van moeheid. Ik overweeg de opties: toch naar school sturen, maar doodop en dus open voor alle virussen, die op het moment rondwaaien, of een paar uur les missen en dan later naar school brengen. Haar eerste uren zijn niet de belangrijkste (gym en wiskundebijles), dus ik kies voor het laatste.

Aan Katja vraag ik, hoe het is, en die heeft nog steeds erge keelpijn. Dat duurt nu al meer dan een week, ondanks de antibiotica. Je kunt ook aan haar stem horen, dat ze een dikke keel heeft. Op mijn vraag, of we niet beter naar de dokter kunnen gaan, geeft ze meteen beamend antwoord.

Zelf ben ik ook erg moe van het voor mijn gevoel vroege opstaan, maar ik wil per se naar de core training van vanochtend. Hoe mijn sportroutine van de rest van de week eruit zal zien, weet ik niet, dus dan heb ik de gewichtentraining maar vast gehad. Het wordt een intensief uur. Ik moet zeggen, dat Sharon ons telkens harder laat werken, wat ik erg goed van haar vind. Veel trainers blijven op eenzelfde niveau steken.

Saskia is klaar om naar school te gaan, als ik thuiskom, dus rijden we daarheen. Als ik haar "present" teken, zie ik, dat een heel aantal andere kinderen vandaag laat waren vanwege "ziekte". Een ouder is zo eerlijk geweest om "daylight savings time" in te vullen.

Cosmo is intussen echt gewend aan de routine van een ochtendwandeling en zit me al op te wachten. Ik instrueer Katja zich klaar te maken voor de dokter en heb precies een half uur om met hem te wandelen. Het is schitterend weer en de natuur begint nu echt te ontwaken. Krokussen bloeien overal, de maples staan (rood) in bloei, de forsytia is bijna uit en in onze voortuin bloeit een narcis en komen al wat magnoliaknoppen uit. Heerlijk!


De kinderarts is hier zo'n tien minuten rijden vandaan en Katja en ik praten over wat er met haar aan de hand kan zijn. Ik ben er vrijwel van overtuigd, dat het iets met haar amandelen te maken heeft en denk aan de ziekte van Pfeiffer, al mist ze de ernstige vermoeidheid, die daar meestal mee komt.

We moeten onze auto afgeven aan valet parking voor het eerst ooit. Daar ben ik helemaal niet blij mee! Maar er is geen andere parkeerplaats, dus het moet maar. De parkeersituatie bij dit gebouw wordt van kwaad tot erger.

Op zich heb ik niets tegen valet, maar ik heb geen zin om een fooi te geven, zoals gewoonlijk is, als ik mijn kind naar de dokter breng! Uiteindelijk geef ik toch maar de $1, het is niet veel en de mannen werken zich een slag in de rondte, maar het gaat me om het principe.

We zijn wonderbaarlijk snel aan de beurt en dr. Baugh, een van de oudere dokters in de praktijk, hoeft slechts Katja's klieren te voelen en haar keel te bekijken om met zekerheid "Mono" te diagnosticeren. Ziekte van Pfeiffer, dus, wat ik al vermoedde.

Natuurlijk is onze eerste vraag, of Katja morgen wel naar New Orleans mag, dan. Dat mag en de dokter vindt haar wonderbaarlijk sterk. Ze heeft de ziekte al zeker een week en is intussen van kamer verhuisd, heeft allerlei proefwerken gemaakt en al die mijlen naar North Carolina en terug gereden! Hij kan er niet over uit, dat ze dat allemaal heeft kunnen doen.

Ze moet natuurlijk wel opletten en haar rust nemen, maar hij vermoedt (en ik denk terecht), dat zij onder mijn directe supervisie waarschijnlijk meer rust zal krijgen, dan anders. Een snelle bloedtest beaamt de diagnose en Katja krijgt een recept voor Tylenol met codeine tegen de keelpijn.

Bij Rite Aid vullen we het recept en koopt Katja wat andere dingen, die ze lekker vindt. Haar keel is het enige, dat haar echt parten speelt.

Ze heeft veel zin in zachte dingen en vooral de macaroni en kaas van Noodles & Co. Dat halen we en ik neem de Bangkok Curry. Ernaast ligt Coldstone Creamery en Katja vraagt om een mint shake daar. Wetend, hoeveel pijn Katja's keel doet (ik had Ziekte van Pfeiffer op mijn 36e), sta ik het allemaal toe.

Thuis kruipt Katja meteen in bed. Ze wil zoveel mogelijk rusten om van New Orleans te kunnen genieten. Ik ga voor het huis zitten lezen in een gids over New Orleans in het zonnetje. Het is een van mijn favoriete steden in de VS, vooral, omdat je eigenlijk niets "moet". Niet voor niets heet de stad "The Big Easy". We zijn er zes jaar geleden voor het laatst geweest en hoeven dus niet per se alle bezienswaardigheden af te rennen.

Leah is ook thuis voor Spring Break en we laten de honden samen buiten spelen. Dat levert heel leuke taferelen op. Kai neemt van de gelegenheid gebruik om zijn fotografie opdracht "beweging" te vervullen. Ik probeer ook weer eens wat plaatjes van onze hondenkinderen te schieten.


Rick en Kai gaan naar de tandarts, de afspraak van Katja heb ik eerder al afgezegd. Saskia en ik hebben een chiropractor afspraak en de wachtkamer daar zit vol. Ik krijg de indruk, dat Dr. Brandon met grote snelheid nieuwe patienten aantrekt. Ik hoop, dat hij zijn uren binnenkort dan ook verlengt, want meer dan een half uur wachten ligt mij niet zo.

We maken het vanavond gemakkelijk door Joe's Place te bestellen. Daar vinden we allemaal iets van onze gading, vooral Katja, die minestrone soep bestelt. Gelukkig is het Creoolse en Cajun eten gewoonlijk nogal zacht, we moeten alleen vragen om minder gekruid.

Vanavond pakken we in en hopelijk is mijn volgende blog vanuit "The Big Easy"!

Zomers weekend!

Zaterdag

Cosmo hoort al vroeg zijn "vriendje" Dave in de achtertuin aangrenzend aan de onze. Dat kan hij niet negeren en wij dan ook niet. Van uitslapen komt dus niet veel vanochtend. Waarom mensen om half zeven 's ochtends hun blaffende hond naar buiten laten zal ik nooit snappen. Maar Dave's eigenaren lijken niet erg begaan met hun buren, wat dat betreft.

Het zal een warme dag worden, dat is al te voelen! Ik moet mezelf dwingen om niet te gaan sporten en alleen wat te strekken. Mijn spieren doen teveel pijn door het sporten, de chiropractie en de massage, even geen sport zal ze goed doen, denk ik zo. Altijd een risico, dat ik me later op de dag veel slechter zal voelen, maar omdat het zo warm wordt, waag ik het erop.

We hebben al jaren een abonnement op de Washington Post. Die ligt iedere ochtend op onze oprit en gaat meestal vrijwel ongelezen op de recycling berg. Alleen de zakjes, waarin ze bezorgd worden, worden echt gebruikt (voor hondenuitwerpselen). Wij lezen voornamelijk alleen het "Weekend" gedeelte en delen van de zondagkrant. Weggegooid geld, dus, eigenlijk.

Online zie ik, dat nieuwe leden $1,11 per week betalen voor 26 weken. Ik besluit het erop te wagen. Ik bel de Post met de intentie ons abonnement op te zeggen en krijg Melody aan de lijn. Ik informeer, hoeveel wij betalen. Dat blijkt $35 per twee maanden te zijn.

Daarop vraag ik haar, of we de $1,11 kunnen krijgen, die nieuwe abonnementen krijgen. Ze zet me op "hold" en (geen verrassing) komt terug met de mededeling, dat die aanbieding alleen voor nieuwe abonnementen is en wij er dus niet voor in aanmerking komen. Jammer, is mijn antwoord, dan moet ik ons abonnement opzeggen. Oh, zegt ze, wacht even, ik zet u nog even op "hold".

En ja, hoor, de supervisor heeft besloten, dat wij de krant voor de prijs van $1,11 per week kunnen krijgen, nu. Voor $1 per zeven dagen lezen we de krant wel. Voor mensen, die hem meer lezen, zal dit als "diefstal" voelen, maar in ons geval is het: of we zeggen op, of we betalen nauwelijks iets. Kennelijk heeft de Post liever iets, dan niets.

Vandaag is onze "follow up" van de kleur analyse. We hebben onze waaiers ontvangen, maar snappen er nog maar niets van. Helaas is Katja nog in North Carolina, maar Leah en Jan en ik gaan voor de uitleg naar Anne Morgan.

Voor we erheen gaan, gaan we net als de vorige keer sushi eten. Jan stelt voor naar Sushi Yoshi te gaan, maar tot onze verbazing is daar een wachttijd van meer dan een half uur! Dan maar weer naar Yama, waar wel tafeltjes beschikbaar zijn en ik als een oude bekende wordt begroet. "Je hebt je zussen meegenomen!", grapt de eigenaar.

Dit keer laat ik de garnalenkopjes maar voor wat ze zijn. We bestellen alle drie de chirashi, waarin voor de prijs van $10 heel wat vis zit! Tegen de tijd, dat we klaar zijn, staat er ook in dit restaurant een rij wachtenden.

Anne wacht ons al op. Ze merkt op, dat ze heel wat bezoekers op haar site heeft gehad via dit weblog. Grappig, hoe je dat kunt zien. Wie weet krijgt ze nog klanten op die manier.

We halen onze kleurenwaaiers tevoorschijn en Anne legt uit, wat de verschillende kleuren betekenen. We beginnen met ons beste "wit", bij mij is dat een soort beige, waarvan ik niet gauw een bloes of zo zou kopen, eerlijk gezegd. Anne legt uit, dat het meer de bedoeling is, om die kleuren te combineren met de levendiger kleuren.

Onze huids-, haar- en oog"kleuren" zijn ook goed om te dragen. Zo maakt een paar schoenen in je haarkleur het geheel compleet (dezelfde kleur boven, als onder).

Daarna legt ze uit, hoe de verschillende kleuren worden gezien. Rood is natuurlijk levendig en oranje speels. Geel is de kleur van de intelligentie, de vrolijkheid en valt natuurlijk op. Het is goed die kleur met een donkerder kleur te dragen.

Groen is de kleur van de natuur en blauw van de veiligheid en rust. Blauw is wereldwijd de populairste kleur om die reden, vertelt Anne. Paars uiteindelijk straalt mysterie en elegantie uit. Die kleur werd vroeger alleen door de adel gedragen, omdat de verf heel duur was. Het is zaak, om deze dingen in gedachten te houden, als je je voor bepaalde gelegenheden kleedt.

Anne bespreekt de zakenkleuren in de waaier. Iedereen heeft een bepaalde schakering donkerblauw, die het beste bij haar huid past. Die van Leah, Jan en mij zijn vrijwel hetzelfde. Grijs is ook een goede zakenkleur, maar draag daar iets vrolijkers bij, anders maak je een saaie indruk.

Alle kleuren in de waaier zijn complimentair, d.w.z. ze kunnen met elkaar gecombineerd worden. Ook zit er een kleur (in mijn geval geel!) in de waaier, die de ogen goed uit doet komen en hetzelfde met huid en haar. Als je een patroon draagt, is het zaak de dominante kleur overeen te doen komen met een kleur in de waaier.

Zo luisteren we een half uur ademloos en maken notities. Heel interessant vind ik het allemaal. Anne doet nog van alles erbij, zoals mensen de beste stijl kleren voor hun lichaam en gezichtsvorm aanraden en hun kast organiseren en aanpassen aan hun kleurenschema's. Het lijkt me erg leuk om te doen, wie weet ooit, als alle kinderen uit huis zijn.

De rest van de middag installeren we ons op het deck, voor het eerst dit jaar. Rick zet de grill aan en we eten buffalo burgers. Heerlijk vlees vind ik dat, veel lekkerder, dan rundergehakt. Het heeft een sterkere smaak.

De buren zijn ook weer buiten met het warme weer en buurman Ross heeft zijn buitenhaard aangemaakt. De kinderen roosteren marshmallows en de volwassenen kletsen onder het genot van een biertje of wijntje bij over de afgelopen maanden. Erg gezellig wordt het en veel te laat gaan we naar bed!

Zondag

Vannacht is hier de zomertijd ingegaan, waardoor we een uur vooruit zijn gegaan. Dat betekent, dat we de komende paar weken nog maar vijf uur verschillen in tijd met Nederland. Het betekent ook, dat de ochtend veel te vroeg gloort na de late avond van gisteren!

Maar ik heb Jan beloofd om half elf te gaan fietsen, dus sta op tijd naast mijn bed. Rick is al op en blijkt al naar Starbucks te zijn om ontbijt te halen. Grappig, hoe dit warme weer meer energie lijkt te geven!

Jan en ik rijden onze gewoonlijke tien mijl naar het westen op het W&OD pad. Het is beredruk met families met kleine kinderen en heel veel fietsers! Ik erger me aan sommige racefietsers, die zonder aankondiging vlak langs me heen suizen met een snelheid, waar je u tegen zegt. Het is verbazingwekkend, dat er niet meer ongelukken gebeuren!

Halverwege horen we een soort gezang, dat steeds luider wordt. Al gauw wordt me duidelijk, dat het kwakende kikkers zijn. Als dat geen teken van lente is, weet ik het niet meer! Over een week of zo zal er weer heel veel kikkerdril in dat moerassige gedeelte liggen.

Met een fleece jasje aan ben ik van huis gegaan, maar al gauw heb ik het daar te warm in. Met korte mouwen fietsen op 8 maart is toch wel heel speciaal. We besluiten op de terugweg de langere route naar huis te nemen. Beiden vinden we het te lekker om zo buiten te zijn. Na zevenendertig kilometer zijn we weer thuis.

Inmiddels is het warm genoeg om in de schaduw op het deck te zitten. Kai, Rick en ik eten buiten lunch en dan gaan de mannen aan de tuin werken. Rick heeft besloten dat werk dit jaar zelf te doen, daarmee honderden dollars besparend. Het is ook nog eens goede beweging voor hem, dus mij hoor je niet klagen.

Zelf vind ik, dat ik genoeg heb bewogen vandaag en installeer met met boek, laptop en Diet Coke op het deck. Nu de bladeren nog niet aan de bomen zijn, kan iedereen me van de straat af zien zitten. Een heel aantal bekenden komt voorbij.

Katja belt, dat ze eindelijk weer mobiel bereik heeft. Dat had ze gisteravond bij het huis aan het meer van Justins ouders niet en dat vonden Rick en ik maar niets. Voornamelijk, omdat Katja vrijdag had gezegd zich erg naar te voelen en we wilden weten of de antibiotica hielpen. Gelukkig kan ze ons nu vertellen, dat dat het geval is.

Ze begint aan de lange weg van North Carolina naar huis in haar eentje (dit is de eerste keer, dat ze zo'n lange afstand alleen rijdt). Halverwege belt ze op om te checken, of ze wel de goede weg heeft genomen. De I-85 duurt langer, dan ze had gedacht, maar ik kan op Mapquest beamen, dat ze goed zit. Het zijn me ook even afstanden, die ze aflegt! Dit is weer 269 mijl (433 km).

Gelukkig komt ze net voor het avondeten thuis. Rick maakt heerlijke kippenborsten op de grill en spiesjes met groentes. We eten met zijn vijven en het is goed om weer compleet te zijn.

Na het eten gaan de meisjes al gauw naar bed. Saskia had een logeerpartij gisternacht en is nu doodmoe. Katja min of meer ook, en ze heeft een erge verkoudheid. Rick en Kai verdwijnen naar de basement om Halo te spelen.

Nu ben ik aan het einde van de Twilight serie en kan het boek niet neerleggen. Ik lees en lees en nu is het uit. Eigenlijk balen, want ik heb niet meteen iets, dat zo grijpt. Het is net als na de Harry Potter boeken. Saskia is jaloers, dat ik de serie uit heb, tijd voor haar om te gaan lezen!

Gezellig avondje uit

Ging ik woensdag nog rillend met temperaturen ver onder nul naar de sportschool, vanochtend is het al tien graden om half negen! Het hele weekend worden zomerse temperaturen voorspeld, heerlijk! Het zal vandaag meer dan twintig graden warmer worden, dan dinsdag overdag! Onvoorstelbaar.

Iedereen bij de gewichtentraining is vrolijk. We hadden allemaal meer dan genoeg van de kou. Niet dat die niet meer terug kan komen, maar de kans wordt nu steeds kleiner.

Het is een genot om daarna met Cosmo te gaan wandelen. Alle bomen lopen uit, de knoppen van de magnolia laten al wat paars zien, zelfs. In sommige tuinen zijn hele velden krokussen in bloei. Het ruikt ook meteen zo lekker naar lente.

Als ik thuis rondkijk in de kamer heb ik opeens helemaal genoeg van de sneeuwman kussens en winterse decoraties. Ik ruim ze meteen op en haal de lentespullen van zolder. Het ziet er meteen weer lekker kleurig uit met al het geel en lichtgroen.
Ook aan de voordeuren hang ik vrolijke lente "vlechten" en verwissel de vlaggen.

Rick komt vroeg thuis en we gaan samen naar Geoff, onze financieel adviseur. Geoff heeft het zinkende schip Merrill Lynch verlaten en werkt nu voor UBS. Daarvoor moeten we allerlei handtekeningen zetten om alles van de ene naar de andere bank over te zetten.

Natuurlijk komt het gesprek op de erbarmelijke staat van de aandelenmarkten. Hoe dat verder zal gaan is koffiedik kijken. Gelukkig zitten wij goed met de collegegelden, die we vrijwel meteen nodig hebben. Het ergste is het voor mensen, die dichtbij de pensioensleeftijd zitten, hun geld vooral in aandelen hadden en het geld nu nodig hebben. Wij zijn jong genoeg, dat we het allemaal hopelijk kunnen uitzitten. Maar onzekere tijden blijven het. Ik benijd Geoff zijn baan op het moment niet!

Vanavond hebben we afgesproken uit eten te gaan met Serena en Niall. Serena heeft een tegoedbon van $50 voor Sushi Yama, die zij met ons wil delen. Dit is het oudste Japanse restaurant in Vienna en ook het meest populaire. Het is maar goed, dat we een reservering hebben, want de rij staat tot buiten de deur!

Het is geen wonder, dat dit restaurant populair is. Hun prijzen zijn lager, dan van de andere restaurants en hun sushi perfect! Als Rick aan de baas vertelt, dat ik zo dol ben op de gefrituurde garnalenkopjes krijgen we gratis een hele bak daarvan als voorafje! Ik ben trots op Rick en Niall, die ze allebei ook proberen en er zelfs meer dan een eten!

Na een lekkere maaltijd hebben de anderen zin in dessert. Zelf ben ik niet zo'n zoetekauw, maar ga natuurlijk graag mee. De keuze valt op Cafe Renaissance.
Onderweg valt het ons op hoe druk het in Vienna is. Het is zelfs moeilijk een parkeerplaats te vinden. Net of iedereen met dit lekkere weer uit zijn schulp komt kruipen.

Bij het restaurant worden we hartelijk ontvangen door Saeed, de eigenaar. Behalve Serena, die een creme brulee bestelt, neemt de rest van ons de profiterolles. Die worden hier met slagroom bereid en doen me denken aan onze Franse vakanties vroeger.

De tijd vliegt en voor we het weten moeten we ons haasten, omdat de babysitter van Serena en Niall naar huis moet. Toch wel handig, dat Rick en ik daar niet meer aan hoeven te denken. We hebben genoten van het gezellige avondje uit, dat is zeker!

Orchideeen

Het gezang van "onze" cardinaal in de boom naast ons huis wekt me vanochtend. Ze hebben zo'n mooi lied en zijn niet voor niets de staatsvogel van Virginia. Iedere staat heeft "staats"dieren en -planten. Maar liefst zeven staten hebben de Cardinaal als staatsvogel en met recht.

Voor het eerst in lange tijd heb ik echt zin om met Cosmo naar buiten te gaan. De zon schijnt meedogenloos op de sneeuw, die daar niets van terug heeft en met grote snelheid smelt. Ik besluit een interval te doen: een minuut hardlopen, twee minuten snelwandelen, om te beginnen. Cosmo vindt het duidelijk ook heerlijk. Eindelijk is het niet te koud om gewoon de 5,5 kilometer uit te lopen.

Pat en ik hebben om elf uur afgesproken naar Washington te gaan. Ik moet nog opdrachten inleveren voor twee fotografielessen. Een daarvan is een geheel fotograferen en daarna kleinere gedeeltes daarvan. Daarvoor wil ik terug naar de U.S. Botanic Garden, waar nu heel veel orchideeen in bloei staan. Pat gaat graag mee en staat om kwart over elf op mijn stoep.

Pat is niet stipt, heb ik al geleerd. Ik ben iemand, die zich al bezwaard voelt, als ze een paar minuten te laat is. Grappig genoeg hadden Leah en ik het daar dit weekend nog over, want Katja komt ook gerust een half uur te laat. Leah daarentegen is heel stipt. Waarom ik mijn gezin niet "op tijd" kan krijgen, is me een raadsel!

De metro brengt ons naar Federal Center SW. De machinist blijft er maar op hameren, dat we om ons heen moeten kijken en verdachte pakketjes moeten aangeven. Zo vaak, dat we beginnen te denken, dat hij het maar eng vindt om zo'n trein te besturen!

Eenmaal in het midden van de stad bevinden we ons weer in een andere wereld. Het Capitool glimt in de zon en de senaat en het huis van afgevaardigden zijn aan het werk (te zien aan de vlaggen, die waaien).

Wij gaan eerst een hapje eten bij het American Indian Museum. Mitsitam is niet druk, voor de verandering. Ik neem me voor geen zalm te bestellen, maar kan het toch niet laten. Hun zalm is zo ontzettend goed bereid!

Daar mag je twee bijgerechten bij kiezen. Pat neemt ook de zalm en de spruitjes en wilde rijstsalade. Ik kies er de champignons met zeewier salade bij en een salade met witte en zwarte quinoa. Het is werkelijk superlekker en zo ongewoon! Dat is wat me telkens weer terug doet komen hier, want goedkoop is het niet.

Pat heeft geregeld, dat we onze statieven mogen gebruiken in de botanische tuinen. Daarvoor moeten we tekenen en krijgen dan een briefje om aan het statief te hangen. Ik vind het moeilijk een statief te gebruiken voor close ups van bloemen en na een paar pogingen geef ik het op en doe het met de hand.

Pats handen trillen, dus zij heeft geen keuze, maar ik heb gelukkig een vaste hand. Ik concentreer me vooral op de orchideeen. Mijn opdracht is om een geheel en dan daarvan een kleiner gedeelte te fotograferen. Deze bloemen lenen zich daar prima voor.


Terwijl we aan het fotograferen zijn laat een vrijwilligster ons een boomkikker zien, die maar zelden tevoorschijn komt. Ook vertelt ze over de oudste planten van deze tuinen, twee palmen. In 1842 werden ze door Charles Wilkes het land in gebracht. En hier staan ze nog! De geschiedenis van deze tuinen is heel interessant.


Na een paar uur fotograferen is het tijd om terug te gaan. Ik moet om vier uur bij de chiropractor zijn en met een uur en een kwartier tijd denken we dat makkelijk te halen. Als we het metrostation binnenlopen staat er op het electronische bord, dat de trein naar Vienna over een minuut zal aankomen.

We haasten ons naar het perron. Maar eerst komt er een trein in de tegenovergestelde richting en dan nog een. De minuut is al lang voorbij. Na nog een trein uit de andere richting beginnen de rode lampjes aan onze kant eindelijk te knipperen. Maar het is een blauwe trein, die gaat niet naar Vienna!

Inmiddels is het kwart over drie en mijn hoop op tijd te zijn (zie weer mijn stiptheid hier) begint te vervliegen. Voor de zekerheid bel ik de chiropractor op, dat ik waarschijnlijk laat zal zijn. Dat wordt op prijs gesteld. Uiteindelijk ben ik maar tien minuten te laat.

Al de hele dag heb ik weer het gevoel van messen tussen mijn schouderbladeren. De massage van gisteren lijkt alles juist erger gemaakt te hebben! Brandon voelt het ook, mijn spieren zijn opgezwollen. Hij geeft me een ijspak om erop te leggen. Hopelijk gaat dat helpen!

Eens te meer ben ik gek op de slow cooker! Voor ik wegging heb ik de ingredienten voor beef stew erin gegooid en als ik thuiskom ruikt het er al heerlijk naar. Ik ben doodop en heb geen energie over, maar het avondeten is klaar. Misschien ga ik eens solliciteren naar een baan bij Sunbeam of Rival, als slow cooker (crock pot) fan!

IJs en vogelgezang

Voor het eerst deze week gaat de wekker weer om kwart over zes af. Eigenlijk vind ik het wel fijn om na anderhalve week weer in een ritme te komen. Vooral om weer naar de sportschool te gaan en iedereen daar weer te zien.

Voor Rick naar zijn werk vertrekt roept hij me naar buiten. Natuurlijk hebben wij een redelijk groot dak en door verwarming en dergelijke smelt al die sneeuw nu. Daardoor hangen er enorme ijspegels in de struik naast de garage. De helft daarvan is een ijsbeeld geworden!


Alsof ik weken weg ben geweest word ik door de dames van core training terugverwelkomd. Iedereen wil weten, hoe mijn reis naar Alabama was, zo attent! Intussen maakt Sharon er weer een pittige gewichtentraining van, dit keer vooral met de grote ballen.

Na afloop vraagt Pat me, of ik haar wil helpen met de Girl Scout cookies (ik vind het altijd leuk Amerikanen erop attent te maken, dat "cookie" een Nederlands woord is). Ieder jaar worden hier door de meisjespadvinders koekjes verkocht.

Die koekjes zijn heel populair. Als niet-koekjesliefhebster moet ik toegeven, dat de Samoa's (koekjes met caramel, kokos en chocola) en Thin Mints (chocolade koekje met mintsmaak) wel lekker zijn. De rest van mijn gezin is er dol op en een doosje is zo op. Ik wil altijd het goede doel wel helpen, maar we kennen zoveel padvindsters, dat we voor we het weten tientallen dozen in huis hebben!

Enfin, Pats dochter heeft dus 241 dozen koekjes verkocht! En daarvoor moet het geld nu geteld worden. Om de een of andere reden hebben we de hele tijd precies $3,50, de prijs van een doos koekjes tekort. We tellen wel vijf keer! Dan verdeelt Pat het geld op een andere manier en opeens is de $3,50 er. Duidelijk zit er geen accountant in mij verscholen!

In ieder geval is alles nu compleet, het geld geteld en Pat kan haar koekjes gaan ophalen. Ze vraagt of ik mee wil, maar het is al na elven en Cosmo heeft zijn wandeling nog tegoed.

Die gaat maar al te graag mee naar buiten. Het is schitterend weer, geen wolkje aan de lucht. En voor het eerst in een paar dagen komt het kwik boven het vriespunt uit. Mij kan de sneeuw nu niet snel genoeg smelten. Veel stoepen zijn nu in een ijsbaan veranderd, dus ik loop voornamelijk op de wegen. Gelukkig zijn die nogal breed en ik ben goed zichtbaar in mijn rode jack.

Als ik weer op ons huis aanloop, hoor ik een cardinaaltje zingen in de maple voor ons huis. Gewoonlijk zijn deze vogeltjes heel schichtig en vliegen, zodra ze iemand op zich af zien komen, op. Deze blijft zitten en ik grijp gauw mijn fototoestel. Hij geeft me een mooie serenade en de kans om een aantal foto's te nemen. Prachtige vogeltjes zijn het!


Laura komt om mij een massage te geven. Na het bezoek aan de chiropractor zijn mijn spieren niet blij, dus het is goede timing. Ik moet dan ook regelmatig diep zuchten om de pijnen aan te kunnen. Laura is zeker op haar best!

Laura zou Laura niet zijn, als ze geen verschrikkelijk verhaal te vertellen had! Werkelijk, die vrouw trekt volgens mij het ongeluk aan. Donderdagochtend, vertelt ze, heeft de 38-jarige zoon van haar buurvrouw zichzelf in haar voortuin in het hart geschoten! Het zal je toch gebeuren??

De man was psychisch gestoord en had nog 911 gebeld om om hulp te vragen. Men denkt, dat hij niet de bedoeling had zelfmoord te plegen, hoewel hij zijn hart perfect vond met de kogel. Tot overmaat van ramp lag hij daar zo'n vijf uur onbedekt in haar voortuin, terwijl de politie (waar Laura weinig goeds over te zeggen heeft) onderzoek deed. Zoiets vergeet je nooit weer! Verschrikkelijk triest!

Als avondeten probeer ik weer eens een nieuw crockpot recept uit. Van tevoren dacht ik al, dat het erg lekker zou zijn, en het wordt inderdaad toegevoegd aan mijn favorieten! Het hele gezin smult er ook van, wat ook altijd gunstig is.

Hier het recept:
1 pond kipfilet in centimeter stukken gesneden
2 blikken (Am. maat 14,5 oz) tomaten, in stukjes gesneden (met jalapenos, maar zonder kan ook)
1 blik Cheddar kaassoep (geen idee, of je dat in Nederland kunt krijgen)
1 12 oz zakje bevroren mais

Doe alles bij elkaar in de crockpot. Kook 4-5 uur op laag of 2-3 uur op hoog. Serveer met geraspte cheddar en tortilla chips.

Dag vol beslissingen

Katja krijgt vanochtend eindelijk te horen, wat haar lot zal zijn als gevolg van het "alcohol incident". Ze moet hiervoor al om acht uur naar een vergadering. Die duurt kennelijk niet lang, want om kwart over acht belt ze al op.

Zoals we allemaal inmiddels wel verwachtten, moet ze inderdaad verhuizen en wel binnen 72 uur. Dat is gewoon de regel, als je betrapt wordt op het drinken van alcohol. Het is wel begrijpelijk, dat daar geen uitzonderingen op gemaakt kunnen worden, want waar trek je dan de lijn? Is een slok niet zo erg, of mag een shot of een glas bier? Ik vind het wel goed, dat verhuizen de consequentie is. Tenslotte is dit een prestigieus leiderschap programma, waar de deelnemers voor moesten solliciteren.

Waar Katja echter echt bezorgd over was, was het niet langer mogen volgen van het Leadership vak. Ze mag inderdaad niet meer naar de lezingen, maar mag het vak als zelfstudie afmaken. Daarmee is zij pas de tweede ooit, die dat mag doen. Gewoonlijk komt er een "withdrawal" op het rapport te staan en dat staat niet goed.

Er wordt dus een grote uitzondering voor Katja gemaakt, wat dat betreft. Zoveel mensen deden een goed woordje voor Katja, inclusief haar lerares, dat haar deze gunst is verleend. Katja is wel gedreven genoeg om zo'n zelfstudie met succes af te ronden.

Bovendien mag ze (ook als gunst) zelf uitzoeken, waar ze heen wil verhuizen. Dat is gauw beslist, want haar vriendin Rebecca wil haar graag als "roommate". Al met al dus vervelend, maar haar eerlijkheid heeft haar ervoor behoed, dat de straf strenger was. Hiermee kan ze leven, maar we hopen ook, dat ze een les heeft geleerd.

Buiten huilt de wind om het huis en het vriest dertien graden, wat de gevoelstemperatuur kouder dan -20 maakt. Op het nieuws laten ze zien, hoe slecht de stoepen en veel buurtstraten er nog aan toe zijn. Het is maar goed, dat de scholen laat beginnen!

Het duurt ook wel even, voor ik de moed bijeen geraapt heb om Cosmo uit te gaan laten. Gelukkig hebben we zoveel warme spullen voor het skien, dus dik ingepakt waag ik het erop. We lopen voornamelijk op de weg, want veel stoepen zijn nog niet schoongemaakt.

Grote ijspegels hangen van de daken, inclusief het onze. Gewoonlijk kom ik heel wat mensen tegen op mijn wandelingen, vandaag niemand. Vanuit hun warme auto kijken langsrijdende buren me meewarig aan. Zelfs Cosmo lijkt het te koud te vinden, na twee mijl houdt hij ermee op. Prima, want ik ben ondanks alle lagen flink verkleumd, die wind gaat door merg en been!

De beagle van onze achterburen is intussen al de hele dag buiten. Er is niets om hem op te warmen in de tuin, overal sneeuw. Hij blaft zielig bij de achterdeur, maar niemand doet open. Ik sta in tweestrijd, want dit is volgens mij dierenmishandeling.

Een beagle heeft lang niet zo'n dikke vacht, als Cosmo, en hij is al sinds een uur of acht buiten (het is half een). Ik ga boodschappen doen en als Dave nog buiten is, als ik terugkom, neem ik me voor de politie te bellen.

Bij Giant haal ik onder anderen spaghettisaus voor vanavond. We gaan capellini met (Zweedse, nog van IKEA een paar weken geleden) gehaktballen eten. Spaghettisaus in de VS is een van die dingen, waarvan er twintig verschillende soorten zijn. Ik wil wel wedden meer soorten, dan in Italie!!

Er is natuurlijk de gewone marinara, maar ook Puttanesca, Wodka saus (moeten we toch eens proberen), met knoflook, met basilicum, met champignons enz. enz. Dat ook nog eens in zeker vijf merken, dus keuze te over, letterlijk. Zelfs Paul Newman heeft zich aan de spaghetti saus markt gewaagd.

Mijn favoriete merk is Classico. Waarom? Het is het enige merk zonder suiker in de saus! Waarom dat in een spaghettisaus zou moeten is me een raadsel. Dit keer kies ik een nieuwe smaak (anders altijd de tomato basil): spicy red pepper. De kinderen vinden pittige dingen steeds lekkerder.

Bij thuiskomst werp ik meteen een blik in de tuin achter de onze en zie Dave niet meer. Kennelijk is er intussen iemand thuis gekomen. Ik heb vaak medelijden met die hond. Die mensen hebben hem min of meer gedwongen overgenomen van hun zoon en de hond besteedt uren per dag met blaffen bij de achterdeur. Heel irritant om te horen, maar ook zo zielig!

Met Saskia vertrek ik naar de chiropractor. Het is vandaag ook mijn evaluatie na de testen van een paar weken geleden. Zoals verwacht is het slecht met mij gesteld. Ik hoor niets nieuws, tenslotte loop ik al een kwart eeuw met deze problemen rond en heb al heel wat evaluaties gehad.

Het doet me deugd, dat op de foto's, zover mijn lekenoog kan zien althans, de arthrose in mijn nek niet erger is geworden. Een beetje verrast verneem ik, dat er wel degelijk een punt is, wanneer chiropractie niet meer kan werken.

Gelukkig heb ik dat nog niet bereikt. Makkelijk zal het niet zijn en snel ook niet, maar Dr. Brandon denkt, dat hij mij kan helpen tot het punt, waar ik op een gegeven moment slechts eens per maand zal hoeven komen.

Aangezien ik al eerder (zonder aantoonbaar succes) chiropractie heb geprobeerd, beginnen we met de 24 behandelingen, die onze verzekering vergoedt. Daarna ga ik beslissen of ik er verder mee wil gaan. Ik hoop het natuurlijk wel en vertrouw deze dokter wel, vooral omdat ik zijn resultaten met Saskia zie.

Dan krijg ik meteen mijn eerste behandeling. Vooral het kraken tussen mijn schouderbladen voelt goed. Dat is waar de machine de spanningen in mijn spieren zelfs niet meer kon berekenen. Verder doet hij hetzelfde met mijn been en de spanning daarin, als bij Saskia. Tot mijn verbazing heb ik op bepaalde momenten inderdaad geen kracht in dat been!

Na het kraken moet ik vijf minuten op een rol liggen met mijn nek. Na een tijdje komt daar ook een gewicht bij, schijnt het. Mijn hele houding, ook geen verrassing voor mij, moet veranderd worden. Ik leun letterlijk naar rechts. Allemaal dankzij te zwaar gips voor een gebroken enkel meer dan een kwart eeuw geleden.

Op hoop van zegen gaat dit allemaal, maar iedere keer, als ik een nieuwe behandeling begin, heb ik toch weer hoop, dat hij aan zal slaan. Om te beginnen is het drie keer per week, maar de bezoeken duren slechts op zijn hoogst tien minuten. Dat is goed te doen.

Precies op tijd voor Saskia's tandartsafspraak zijn we klaar. Wat dat betreft is het zo makkelijk hier in Vienna te wonen. De tandarts is vrijwel tegenover de chiropractor. Saskia is meteen aan de beurt en alles ziet er gelukkig goed uit.

Nog een heel koude nacht en dan gaan de temperaturen weer omhoog. Het kan niet snel genoeg voor mij! De sneeuw is mooi de eerste dag, maar daarna mag het weer weg. Ik zou niet geschikt zijn voor een noordelijker klimaat dan dit!

Een leuke datum was het vandaag: 3/3/9. Overal hoorde ik, dat het "root day" was. Worteldag dus: 3x3=9 (ieder zingt zijn eigen lied...).

Bijna twintig centimeter sneeuw!

Gisteravond leek het opeens allemaal wel mee te vallen met de sneeuw. We hoorden al vroeg, dat de scholen gesloten zouden blijven vandaag. Vlak daarna werd het weerbericht aangepast en zouden we nog maar vijf tot tien centimeter sneeuw krijgen. Gerust gingen we dus slapen.

Om tien voor half zes gaat de telefoon en die naast mijn bed is weer eens verdwenen (de kinderen gebruiken hem en zetten hem niet terug). Rick strompelt uit bed en antwoordt de telefoon in de badkamer. Het blijkt een alert van Virginia Tech te zijn, dat de universiteit door de sneeuw pas om tien uur open zal gaan.

Dat zet me aan het denken, want er was voor dat gebied minder sneeuw voorspeld, dan voor hier. En inderdaad, mijn eerste blik naar buiten zodra het licht is, laat zeker meer dan tien centimeter sneeuw zien! En het sneeuwt nog.

Na het ontbijt meet ik hoeveel er op het deck ligt en dat is bijna twintig centimeter. Een goed pak dus, maar niet zoveel, dat Katja er later vandaag niet doorheen zal kunnen, gelukkig.

Cosmo en ik gaan erop uit voor een lange wandeling. Hij vindt de sneeuw heerlijk met zijn dikke vacht. Het voelt als door rul zand lopen deze diepe sneeuw. De bomen zien er prachtig uit, net poedersuiker of katoen erop.


In het bos komen we Cosmo's nieuwe vriendjes Jasper en Toki tegen. Terwijl de honden spelen, klets ik met mijn buurvrouw Kelly. Toki is een corgi met dezelfde soort vacht als Cosmo. Die twee kunnen het super met elkaar vinden. We spreken af binnenkort een keer een echte "hike" te gaan doen met de honden.



Ons huis zit alweer vol met kinderen als ik terugkom. Rick werkt van huis vandaag, want de weg naar zijn kantoor zijn allemaal sluipwegen, die minder snel worden schoongemaakt. Katja en Justin hebben besloten toch niet helemaal naar Washington te gaan.

Zelf begin ik de oprit schoon te maken. Het zijn flinke scheppen sneeuw, die ik naar de kant draag. Op dagen als deze lijkt de oprit zo lang! Op een gegeven moment doen mijn armen en schouders er pijn van. Tijd om hulp in te roepen van de anderen. Dan is het karwei ook zo gepiept.

Als Katja's auto schoon is, vertrekken Justin en zij naar Tysons Corner. Daar is Justin wel van onder de indruk, want zo'n grote mall hebben ze in North Carolina, waar hij vandaan komt, niet.

Dan moet er gauw ingepakt worden en nog heel gauw kleren gedroogd. Leah kletst intussen bij met ons, want zij is wel al helemaal klaar (soms denk ik, dat zij meer net als ik is, dan Katja, die haar ongeorganiseerdheid duidelijk van Rick heeft). Van Justin krijgen we als dank voor het weekend een lekkere doos Belgische chocolade. Zoals Rick zegt: "He has earned his brownie points". Met andere woorden, hij laat een heel goede indruk achter.

Eindelijk om kwart voor vijf zwaaien we ze uit. Het vriest hard en we hopen, dat ze onderweg niet veel ijs tegenkomen. Het was wel weer erg gezellig om ze hier te hebben dit weekend. Saai zijn de tieners zeker niet!

Ondanks de sneeuw gaat vanavond het Nederlandse etentje bij Karin wel door. Vanavond heeft het een Indisch tintje, Karin heeft een Indonesisch rundergerecht gemaakt en een zoetzuur kipgerecht.

Marie Jose is hier uit Montreal en zij heeft de lekkerste, romigste kazen mee als voorafje! Karins gerechten zijn verrukkelijk. Martine heeft er een perfect gekookte rijst bij. Er zijn twee groene salades en ik heb mijn komkommersalade mee, die de kinderen zo lekker vinden: dun gesneden plakjes komkommer, appelazijn en zout, laten intrekken en dan afspoelen. Alles smaakt even lekker!

Als toetje heeft Lilian een broodpudding gemaakt. Nu moet ik toegeven daar geen grote fan van te zijn, maar die van haar vind ik wel erg lekker! Het is iedere keer weer erg leuk zo lekker Nederlands te kletsen.

Rick komt me ophalen en net als we thuis zijn belt Katja, dat ze veilig zijn aangekomen. Hopelijk zijn we nu klaar met het winterse weer tot volgend jaar! Kai en Saskia's scholen beginnen morgen twee uur verlaat. Maar goed ook, want zelfs in het korte stukje naar huis glibbert de van zo af en toe, gelukkig is er ABS! Voor ons zien we een auto flink slippen. Alles wat eerder water was is nu een ijsbaan.