Day 3 Chile: Cajon del Maipo

De smog restricties hebben onze plannen veranderd.  Natuurlijk zouden wij als domme toeristen kunnen doen of we van niets weten.  De concierge suggereert dat zelfs, maar wij vinden dat we gasten in een ander land zijn en de regels moeten respecteren. 

Ricks wekker gaat om acht uur af, maar het is nog helemaal donker en vaste plannen voor vandaag hebben we nog niet, dus we luieren wat tot half negen.  Ik heb intussen bedacht dat de wijngaarden voor vandaag geen goed idee zijn, want de Santa Rita wijngaard is gesloten op maandag.

We hebben nu een aantal mogelijkheden en besluiten die tijdens het ontbijt te bespreken.  Het is prachtig zonnig weer, al zien we de smog inderdaad over de stad hangen.  Ons hotel ligt in Santiago, maar een stuk buiten het centrum van deze stad met meer dan zes miljoen inwoners.

Al had ik liever natuur afgewisseld met stad besluiten we toch de gelegenheid waar te nemen en de andere natuur excursie van de vakantie vandaag te doen.  Alleen weten we niet goed hoe of wat en besluiten de concierge weer te raadplegen.

Eerst genieten we van een heerlijk ontbijtje.  Ik zag gisteren dat mensen verse eieren bestelden en ik heb zin in een zachtgekookt eitje.  Warempel wordt mijn vraag om"dos huevos hervidos" verstaan.  Niet alleen dat maar ik krijg twee perfekt gekookte eitjes.  Met wat gerookte zalm, vers fruit en een broodje is het een voortreffelijk ontbijt.

Van de concierge krijgen we allerlei informatie over Cajon del Maipo, onze bestemming voor vandaag.  Ook belooft hij de reserveringen bij de wijngaarden van morgen naar woensdag te veranderen.  Voor Santa Rita moet dat tot morgen wachten, want die zijn vandaag gesloten, hopelijk is het geen probleem.

Boven in de kamer probeert Rick nogmaals United Airlines te bellen om uit te vinden of zijn Surface tablet is gevonden.  Het lukt hem niet hen te bereiken en hij gaat naar beneden voor hulp.  Ik doe intussen mijn "sporten", 5000 stappen op de plaats "rennen".  Dat duurt een half uurtje en dan ga ik douchen.

Rick komt zeer teleurgesteld boven.  Eindelijk is er contact gelegd met de gevonden voorwerpen van United, maar zijn Surface tablet lag daar niet.  Heel vervelend voor Rick, maar gelukkig zijn oudere Surface en geen werk computer.  Het ergste vindt Rick nog dat hij nu niet zijn films kan kijken op de terugweg.

Met de aanwijzingen van de concierge rijden we al gauw de Cajon del Maipo in.  Hier zijn we in het echte Chili.  Als we eenmaal de stad uit zijn rijden we door kleine dorpjes met klei huisjes in allerlei kleurtjes.  Duidelijk is het winter en veel restaurants zijn gesloten.

In het pittoreske San Jose de Maipo stappen we op het dorpsplein uit.  Daar is een soort VVV-tje waar we binnenstappen, want we hebben natuurlijk geen idee hoe verder.  De dame daar is erg vriendelijk, maar spreekt geen woord Engels. 

Gelukkig snap ik helemaal wat ze ons vertelt en we krijgen een kaart mee.  Alleen het laatste wat ze zegt registreert zich niet in mijn brein.  Iets met "solina" hoor ik.  Grappig genoeg verstaat Rick dat nou net wel.  Ze zei "gasolina", dus benzine, het laatste station voor we de wildernis ingaan staat hier.  Grappig hoe onze breinen werken, want Rick verstaat vaak woorden niet waarvan ik echt zou denken dat die makkelijk te vertalen zijn.

We kijken nog even of het plaatselijke restaurant wat is voor de lunch, maar dat ziet er niet erg uitnodigend uit en het is er koud.  De dame bij het toeristenbureau zei ook dat er verderop in San Alfonso meer keuze is.

Inderdaad lijkt dat het geval, maar heel veel is gesloten.  We hebben zin in empanada's en die staan op een bordje bij een heel klein restaurantje.  We nemen plaats aan een van de twee tafeltjes buiten.  Het andere tafeltje is ook bezet, een gezellig terras dus.

We bestellen ieder twee empanada's, want de vorige keer dat we dat deden waren die heel klein.  Ik hoor de eigenaar wel "son grande" zeggen, maar het is al te laat.  We krijgen dus ieder twee flinke empanada's voorgezet.  Ze zijn ook werkelijk heerlijk!  Ik "pel" ze een beetje en eet voornamelijk de inhoud, zoals ik ook pizza's eet.

Met volle magen gaan we dan de wildernis is.  Het is nog zo'n dertig kilometer voor we de onverharde weg opgaan.  Die volgen we voor 25 kilometer en komen onderweg heel wat vrachtwagens en andere werkvoertuigen tegen.  Ook zien we boerderijen met wat dieren en vogels.

Veel wilde dieren zijn er echter niet.  Niet verrassend, want het is overal zo dor, hoewel wel groener dan gisteren.  We zien op een groot bord dat er hagedissen, slangen en spinnen zijn en natuurlijk de Andes condor.  Die majestueuze roofvogel zien we wel een aantal keren boven ons vliegen, prachtig!

Eindelijk bereiken we het door een dam gecreeerde meer.  Het heet Embalse (volgens mij dam) el Yeso.  De rivier is de Yeso.  Het is hier prachtig en compleet stil.  Opeens zien we echter een dier op ons af komen lopen.

Het blijkt een (volgens ons) jonge vos te zijn.  Zij is net zo nieuwsgierig naar ons als wij naar haar.  Ze poseert dan ook mooi en we krijgen een heel aantal prachtige foto's.  Tot ze de compleet kale rotswand opklimt en uit het zicht verdwijnt.

Wij maken nog heel wat foto's van het prachtige meer met diepblauwe of blauwgroene kleur, afhankelijk welke kant we op kijken.  Zo mooi hier en de lange stoffige rit meer dan waard.  We genieten er volop van en dan help ik Rick om te draaien op de nauwe weg.

 

De terugrit gaat een stuk sneller.  Onderweg zien we ook geen 1 t/m 4 eindigende nummerborden dus de Chilenen luisteren echt naar de restricties.  De smog is nog net zo erg dus het zou ons niet verbaen als er morgen ook weer een restrictie is en dan voor ons nummerbord.

Terug in het hotel frissen we ons wat op en lopen dan naar het grote winkelcentrum naast ons hotel (nog wel een kwartiertje lopen, hoor).  We eten vanavond bij het Peruviaanse restaurant Tanta daar.  Dat valt niet tegen! 

Gisteravond probeerde ik al een pisco sour en hier hebben ze de Peruviaanse versie, die ik iedereen aan kan raden!  Rick neemt een biefstuk hoofdgerecht en ik twee "voor"gerechten, de ceviche en de pastel del choclo, een Inca gerecht.

Pastel del choclo

Beiden zijn ontzettend smakelijk, maar het is wel veel eten!  Ik kan het niet op, want het zijn bijna twee hoofdgerechten.  Rick heeft nog plaats voor een dessert en ik neem een hapje, maar het is me te zoet en ik heb meer dan genoeg naar binnen.

Terug in het hotel vinden we uit dat morgen inderdaad de nummerborden, die eindigen in 5 of 6, de weg niet op mogen.  Dat is die van ons, dus. Maar goed dat we de wijngaarden dus tot woensdag hebben uitgesteld.  Morgen blijft onze auto keurig staan want we gaan Santiago verkennen.

Foto's van vandaag staan hier.

Dag 1 en 2 Chili: Santiago en het Andes gebergte

Zaterdag

Jongens, het mag echt in de krant, ik heb eindelijk eens echt geslapen tijdens een nachtvlucht!  United Businessfirst is echt fantastisch! Jammer dat het waarschijnlijk voor de nachtvlucht terug naar huis niet gaat lukken een upgrade te krijgen.  Maar dan kunnen we in onze eigen bedden bijslapen.

We kregen eerst heerlijk eten en champagne (zal ook geholpen hebben). Gerookte zalm, voor mij de ravioli en voor Rick de biefstuk en als toetje koos ik het kaasplankje en Rick het ijsje wat een flinke "sundae" was met chocoladesaus en fruit.

 

Intussen was het voor ons gevoel al diep in de nacht, rond half twee.  Rick ging nog films kijken, maar ik maakte mijn stoel tot bed en dat was precies lang genoeg voor mij om helemaal languit te kunnen liggen.  Maskertje op en binnen de kortste keren was ik naar dromenland vertrokken.

Jammer genoeg werd ik wel om vijf uur alweer wakker, maar viel terug in slaap tot half acht.  Geen lange nacht, maar wel genoeg geslapen om de dag goed door te kunnen.  Anderhalf uur voor de landing worden we gewekt met ontbijt.

Rick slaat het over, hij slaapt liever door.  Dat had ik ook moeten doen, want het omelet wat ik krijg is verschrikkelijk!  Ik brand mijn mond er ook nog eens aan.  Het verse fruit erbij is wel lekker en de koffie ook.

Rond half tien plaatselijke tijd landen we in Santiago.  Het tijdsverschil met thuis bedraagt slechts een uur dus er is geen jet lag.  Omdat we eerste klas zaten zijn we als eersten door de paspoortcontrole.  Weer een nieuwe stempel in mijn Amerikaanse paspoort.  Ik heb mijn Nederlandse wel mee, maar het is makkelijker om gewoon op een paspoort te reizen.

Ook de bagage is er meteen en we lopen naar de autoverhuurbedrijven.  Rick heeft via Expedia een auto bij Thrifty geboekt.  Alleen is er geen Thrifty te vinden tussen de bedrijven.  Na even navragen vinden we uit dat deze Thrifty zo'n dertig kilometer verderop in Santiago zelf is. 

We hopen nog een auto te kunnen huren van een van de bedrijven hier op het vliegveld, maar die zijn allemaal uitverkocht.  Er zit niets anders op, we nemen een taxi naar die Thrifty en daar staat inderdaad onze Toyota Yaris klaar.

De medewerker spreekt geen woord Engels en heeft al heel gauw door dat ik meer Spaans versta dan Rick.  Ik versta zelfs heel veel, maar jee, wat is het moeilijk om te antwoorden!  Maar we komen eruit en ik vertaal e.e.a. voor Rick.  Een half uurtje later zijn we op weg naar het hotel.

Daar komen we rond half twaalf aan en we hebben een kamer op mijn punten van ons verblijf in het Hyatt House vorige zomer.  De kamer is klaar en op de achttiende verdieping van dit mooie hotel.  We hebben prachtig uitzicht en mogen van de lounge gebruik maken met gratis ontbijt en hapjes en drankjes 's avonds.

We hebben geen van beiden veel ontbijt gegeten en onze magen knorren.  Rick heeft hier vorig jaar ook gelogeerd en weet dat er een grote mall op vijf minuten loop afstand is.  Daar stikt het van de restaurants (en heel dure winkels zoals Louis Vuitton, Burberry en meer).

We kijken wat rond, maar hebben natuurlijk geen zin in de Amerikaanse ketens T.G.I.Friday's of P.F. Chiangs te gaan eten, Vapiano ook niet.  Het is een interessante mengeling van Amerikaanse en Europese merken en ketens hier.  Uiteindelijk strijken we neer bij La Perla.

Daar krijgen we super bediening van een man, die vroeger skileraar in Colorado was.  We delen een paar empanada's en ik bestel de ceviche van de dag.  Allemaal even lekker!  Rick neemt een ander visgerecht en we smullen.

We zitten hier heerlijk buiten.  Morgen begint de winter hier, maar de palmbomen in de stad laten wel zien wat een gematigd klimaat Santiago heeft.  Het zal een graad of 22 zijn.  Grappig is dat iedereen in complete winterkleding is gekleed terwijl het best warm is.

Volgend op ons lijstje is een plaatselijke SIM kaart voor onze telefoons zodat we geen kapitalen aan data uit hoeven te geven.  Met wat gezoek vinden we de Entel balie.  De man, die ons helpt, kent gelukkig wat Engels en met mijn Spaans en zijn Engels lukt het prima.  Het is hier ingewikkelder dan in Europa en we kunnen maar 250mb tegelijk kopen.  Nu nog even uitvinden hoe we dat bijvullen.

We zijn toch moe na de lange nachtvlucht en korte nacht en besluiten een hop on hop off dubbeldekker rit te gaan maken om een idee te krijgen wat er te zien is in deze stad.  We zijn laat in de middag en krijgen korting als we niet in- en uitstappen, helemaal goed.

De rit door de stad duurt bijna twee uur en we zien wat we tijdens onze stadsdag hier willen gaan bekijken.  Het is een enorme stad met ongeveer zes miljoen inwoners dus zeker een wereldstad!  Toch voelt het niet zo groot, waarschijnlijk door de vele hoogbouw. Ik zie ernaar uit alles van wat dichterbij te ontdekken.

Weer terug bij het winkelcentrum lopen we naar het hotel.  Rick voelt zich moe en wil een douche nemen.  Ik heb juist zin het "happy hour" in de lounge te gaan meemaken.  Dit is de enige keer dat we deze voorkeursbehandeling zullen krijgen, want na een jaar is het klaar met "diamond" Hyatt status.

Terwijl Rick zijn ding doet ga ik dus twee verdiepingen naar beneden.  Daar krijg ik een heerlijk glaasje sauvignon blanc en geniet van een paar van de heerlijke hapjes, die er staan!  Ook het uitzicht is prachtig, in de verte zie ik de besneeuwde toppen van het Andes gebergte.

Na een half uurtje komt Rick ook en we bespreken waar we avondeten zullen gaan eten.  Dat wordt het terrasje van Santabrasa.  Ik bestel een filet mignon, die werkelijk heerlijk is en in onze buurt stukken duurder zou zijn.  Ook de salade met tuinbonen en champignons, die ik erbij neem is heerlijk.

Jammer genoeg heeft Rick niet dezelfde ervaring.  Zijn biefstuk is te ver doorgekookt en niet zo lekker als hij zou kunnen zijn.  Helaas is mijn Spaans niet goed genoeg om dat allemaal duidelijk te maken en er komt ook niemand vragen of het smaakt. Volgende keer beter zullen we maar denken.  Hoewel ik niet genoeg kan zeggen hoe lekker en goed mijn biefstuk was.  Rick vindt filet mignon echter saai, tja.

We lopen terug naar het hotel en daar bemerkt Rick dat hij zijn Surface tablet in het vliegtuig heeft laten liggen.  Ontzettend balen natuurlijk en hij probeert een nummer te vinden om United te bellen of hij misschien gevonden is.  Dat lukt niet dus hopelijk kunnen we morgen vragen of ze voor ons kunnen bellen of misschien langs het vliegveld gaan.

We zijn toch moe van de korte nacht en zoeken op tijd ons bed op. Morgen staat een rit naar de bergen op het programma.  Ik hoorde vandaag dan de hoogste berg in de Andes meer dan 7000 meter hoog is (waarom worden bergen eigenlijk niet in kilometers aangeduid).  Van wat wij ervan kunnen zien ligt er echter zelfs op hoge hoogtes nauwelijks sneeuw.

Zondag

Tot onze verbazing wordt het hier pas tegen half negen licht!  Zou het door de bergen in het oosten komen of door de winter, die hier vandaag begint.  Het is tenslotte hier de kortste dag van het jaar vandaag. 

Vreemde gedachte blijft het om ten zuiden van de evenaar te zijn.  Volgens mij ben ik dat ook niet eerder in mijn leven geweest.  Of wacht, kijkend naar een kaart van Afrika woonden we in Gabon praktisch aan de evenaar dus toen ik heel klein was ben ik er waarschijnlijk weleens ten zuiden van geweest.

Zoals ik gisteren al schreef mogen we met mijn "diamond" lidmaatschap van Hyatt gebruik maken van de lounge.  Daar wordt ook ontbijt geserveerd.  We stellen ons er weinig van voor, maar Rick loopt naar de lobby om te vragen of ze daar weten hoe hij kan uitvinden of zijn Surface is gevonden. 

Hij ziet dan ook het ontbijt en komt enthousiast daarover terug. Niet zozeer over het terugvinden van zijn Surface, want er lijkt geen nummer te zijn dat gebeld kan worden.  Het is natuurlijk ook zondag dus hopelijk vinden we morgen meer uit.

We gaan lekker ontbijten en genieten daar echt van.  Er is van alles bij dit "Europese" ontbijt, van gerookte zalm tot de heerlijkste broodjes.  Het zou makkelijk zijn om veel te veel te eten!  Maar gelukkig hebben we nog vijf ochtenden om de andere lekkernijen te proberen.

Na het eten ga ik naar de spa om een half uur cardio te doen.  De ellipticals hebben uitzicht op het zwembad.  Daar is het te koud voor, maar de palmen er omheen bieden een mooi zicht tijdens het sporten.  Ik heb besloten dat we langs Church Street in Vienna ook palmen nodig hebben als uitzicht voor Anytime Fitness.

Terug in de kamer is Rick al klaar en ik maak gauw mijn toilet.  Dan vertrekken we voor onze excursie van vandaag naar het Andes gebergte.  Rick was hier vorig jaar ook en was zeer onder de indruk van de bergen.  Helaas is het vandaag wel bewolkt, maar dat mag onze pret niet drukken.

Via een weg met enorme haarspeldbochten werken we onze weg naar boven.  Ons einddoel is Valle Nevado, een van de grootste skiresorts van Chili.  We hebben van onze Chileense vrienden al vernomen dat er nog helemaal geen sneeuw is, ondanks dat de winter is begonnen.

Daarmee hebben ze niets te weinig gezegd.  Rick was hier in mei vorig jaar en toen lag er veel meer sneeuw dan nu.  We zijn wel op een hoogte van 3000 meter en de hoogste top hier is bijna 5500 meter!

Lunch met uitzicht

Na iets meer dan een uur omhoog rijden parkeren we de auto bij het hotel.  Dat is dicht, maar gelukkig is een van de restaurants wel open, want we hebben flinke trek.  Met zicht op de hoogste berg eten we lunch.  Rick een broodje met biefstuk en ik weer een ceviche, heerlijk!  Ik denk dat ik die deze week vaker zal eten.

Dan lopen we een van de (nu heel droge) pistes op.  Dat valt nog niet mee!  Door de hoogte moeten we regelmatig stoppen om op adem te komen.  Bovenaan hebben we echter het mooiste uitzicht op een aantal van de hogere pieken van de Andes.  De hoogste piek ligt in Argentinie (niet ver van de Chileense grens) en is bijna 7000 meter hoog.  Gemiddeld zijn de bergen hier 4000 meter hoog en na de Himalaya's de hoogste bergketen ter wereld.

Waar gewoonlijk skipistes zijn liggen een paar sneeuwvelden.  Rick en ik lopen erheen om toch te kunnen zeggen in de sneeuw te hebben gestaan hier.  Het verbaast ons hoe kortademig we zijn!  Verder is het hier letterlijk en figuurlijk een dooie boel dus na de wandeling zoeken we de auto weer op. 

Op weg naar het dal zie ik in de verte een van de prachtige condors vliegen.  Helaas veel te ver weg voor duidelijke foto's.  We zien koeien grazen en paarden lopen hier ook rond, vast beiden van hacienda's in de omgeving.  Ook zien we een rancher zijn muilezels de berg af leiden.

Het was een prachtige dag in de natuur.  Het ziet er weer zo heel anders uit dan de Rocky Mountains of de Alpen!  We hebben genoten van de grootsheid en vooral ook de stilte in het gebergte.  Hoewel dat laatste als er eenmaal weer sneeuw ligt wel flink zal veranderen!

Eenmaal weer terug in Santiago gaan we op zoek naar een leuk restaurant.  We kijken eerst in de kleurrijke Bellavista buurt en zien daar wel gezellige terrasjes, maar nergens om te parkeren.  De ene garage, die we vinden, zal om 19 uur sluiten en dat risico willen we niet lopen.

Dan proberen we het maar in het centrum, maar daar is vrijwel alles op zondag dicht.  We hebben het al opgegeven en besloten in het hotel te eten als we opeens een soort kasteeltje zien waar een restaurant in is gevestigd. 

Het ligt aan de rand van een park met speeltuinen en ander vertier voor kinderen.  Aan de andere kant van het park vinden we zowaar een gratis parkeerplek.  We lopen door het park en worden enthousiast verwelkomd in het restaurant.

Er is voor vanavond een vaderdagmenu met heerlijke keuzes en voor een zeer schappelijke prijs.  Rick en ik denken dat ons hotel in het zeer rijke deel van de stad ligt, want de prijzen daar zijn beduidend hoger. 

We mogen een aperitif kiezen.  Rick neemt de mousserende wijn, maar ik wil de pisco sour proberen, die het nationale drankje hier is.  Daar heb ik geen spijt van, heerlijk!  Ik lees online dat zowel Chili als Peru dit als nationaal drankje hebben.  Mijn kapster Carmen is getrouwd met een Peruviaan en van haar weet ik dat er nogal een rivaliteit heerst tussen de twee landen (zij noemde het zelfs vijandigheid). 

Dan krijgen we een drie gangen diner.  Rick neemt uiensoep en biefstuk, ik carpaccio en zalm.  Het smaakt ons prima en de bediening is zeer vriendelijk en attent.  Als dessert hebben we beiden het chocolade taartje met vanille ijs.  Ik kan het helaas niet op, want het is heel lekker.

 

Terug in het hotel zijn we klaar om de benen omhoog te doen.  Morgen gaan we (waarschijnlijk, want nu zijn de plannen weer anders met de smog alert) de stad verkennen.  Er is net wel een smog alert afgeroepen en auto's met nummerborden, die eindigen in 1 t/m 4 mogen morgen niet rijden.  Wij hopen van harte dat dat dinsdag niet doorgaat, want ons nummerbord eindigt in 6 en die zou dan aan de beurt zijn!  Er hing inderdaad een soort mist van slechte lucht over de stad vandaag.

Foto's van Santiago staan hier.

Foto's van de bergen staan hier

Op weg naar Santiago

Opgewonden word ik wakker, we gaan vandaag op reis naar een nieuw werelddeel voor mij!  Rick is al op en als ik beneden kom wacht een sandwich van Starbucks en een venti ijs Americano.  Buiten op het deck waar het zonnig en warm is eet ik ontbijt.

Duidelijk heeft het gistermiddag en vannacht huisgehouden, want overal liggen takken en takjes.  Ons regenmetertje Mickey laat zien dat er bijna vijf centimeter is gevallen!  Na het eten vul ik de vogelbakjes bij en laat Kai zien hoe dat moet.  Hij gaat het de komende week bijhouden want de beestjes eten en drinken heel wat!

Rick gaat naar de BMW garage om zijn auto te verkopen.  Hij was gisteren bang dat hij er niets meer voor zou krijgen nu de auto ter ziele is.  Gelukkig is dat wel het geval al is het maar heel weinig. 

Ook Saskia gaat naar de garage met haar Kia Soul.  Die heeft een "recall" op de banden en intussen worden haar remmen ook bijgesteld.  Zij maakt zoveel kilometers dus het is belangrijk dat de auto veilig is.

Zelf begeef ik me naar boven voor een uur op de elliptical.  Dat kan me niet snel genoeg gaan!  Sommige dagen is het sporten het laatste waar ik zin in heb!  Na afloop pak ik mijn laatste spullen in en kleed me voor het vliegtuig.  In Chili zal het een stuk koeler zijn dus ik neem een jasje mee.

Met Kai gaan we lunch halen in Vienna.  Kai en ik bestellen die van Manhattan Bagel, voor mij natuurlijk de dunne bagel met gerookte zalm en light cream cheese.  Rick haalt zijn lunch ernaast bij Paisano's.

We eten het gezellig op het deck op.  Vandaag is het precies een jaar geleden dat we brand hadden.  Daar staan we even bij stil, want het heeft ons ons huis nog meer doen waarderen.  Het was een heel nare ervaring voor ons allemaal, inclusief Cosmo, maar we zijn er met zijn allen prima doorheen gekomen.

Een jaar geleden

Dan laden we de laatste spulletjes in en wachten tot Saskia thuiskomt om in persoon afscheid van haar te nemen.  Kai brengt ons in de van naar Reagan National Airport.  

Het verkeer is gelukkig goed en een half uurtje later nemen we ook van Kai afscheid.  Het is de tweede keer in een maand dat de twee jongsten samen thuis zullen zijn, fijn dat ze elkaar als gezelschap hebben.  Al betwijfel ik dat ze veel samen zullen ondernemen.

Rick en ik checken onze bagage in en lopen dan in een paar minuten door de veiligheidscontrole.  TSA Pre is zo fijn, niets hoeft uit de tas, schoenen hoeven niet uit, helemaal goed.  Hier op National Airport zijn we ook zo bij de gate.  Dit is het fijnste vliegveld in de omgeving vind ik, ook genoeg gelegenheid om electronica op te laden en gratis wifi.

Terwijl Rick nog wat werk emails beantwoordt koop ik een oogmaskertje voor de nachtvlucht naar Santiago straks.  Ik ben vastbesloten zoveel mogelijk te gaan slapen tijdens die 10,5 uur durende vlucht.

Al gauw is het tijd om aan boord te gaan.  Wij stonden hoog op de lijst voor business class, maar er zijn maar acht stoelen daar.  We krijgen dus gewoon onze Economy Plus stoelen.  Prima, zolang we naar Santiago maar business krijgen, want daar hebben we mijlen voor gebruikt en wat bijbetaald.

Keurig op tijd vertrekken we naar Houston.  De vlucht verloopt snel met wifi aan boord.  We zitten aan de juiste kant om foto's van de National Mall te maken en ik krijg een aantal erg mooie.  Grappig te denken dat ik daar gisteren nog liep. 

Eenmaal in Houston geland krijg ik meteen een berichtje van United dat onze vlucht naar Santiago met vijftig minuten is vertraagd.  Dat geeft ons meer dan vier uur hier!  We besluiten eerst te gaan eten en kiezen daarvoor Papardeaux, een zuidelijk visrestaurant.

We krijgen een tafeltje met uitzicht over de landingsbaan en het eten is erg lekker.  Ik begin met een kreeft sushi rol en dan twee voorafjes.  De gerookte zalm en de "biefstuk" tomaat met blauwe kaas kruimels.  Alles smaakt prima en ook Rick is zeer tevreden met zijn crawfish etouffee.

Na het eten lopen we naar de United Club. Rick is United Premier Gold en voor internationale vluchten mag hij hier binnen met een gast.  Ik heb er ook bonnen voor van Hyatt, maar die bewaar ik dan wel voor een andere keer.  De Club heeft comfortabele stoelen, gratis snacks en drankjes en eindeloos veel stopcontacten.  Die laatsten hebben we vooral nodig.

We laden onze laptops, telefoons en tablets op onder het genot (in mijn geval) van een glaasje wijn.  Ik hoop dat ik vannacht echt ga slapen want voor ons gevoel zullen we om 23 uur vertrekken dus dan moet ik toch moe genoeg zijn.  We zullen zien. Wordt vervolgd...

Vals brandalarm, autoproblemen en een leuke rondleiding

Om twee uur vannacht werden we uit onze slaap geschrikt door het rookalarm in onze kamer.  Niet alleen dat ging af, maar ook dat op de overloop.  Kai en Saskia waren ook meteen wakker en we gingen op zoek naar mogelijk brand.

Gelukkig was die nergens te vinden en de rookalarms gingen ook vanzelf weer uit.  Wij terug in bed, maar vijf minuten later gingen ze weer af!  Cosmo was helemaal in paniek, de arme hond trilde helemaal.  Ik weet niet of ik het eerder geschreven heb, maar hij raakte vorige week ook helemaal in paniek toen Saskia wierook brandde wat erg als de geur voor onze brand uitbrak rook.  Die hond heeft veel meer meegekregen vorig jaar dan ik dacht.

Ook dit keer konden we niets vinden en hielden de alarms er vanzelf weer mee op.  Geen idee wat het geweest kan zijn, maar gelukkig was het verder stil de rest van de nacht.  Toch staan we ietwat geradbraakt op vanochtend.

Rick maakt koffie voor mij terwijl ik douche en dan gaat hij zich klaarmaken terwijl ik een kopje drink en mijn ontbijtsandwich verorber.  We zijn eigenlijk iets te lang blijven liggen dus Rick haast zich om mij naar de metro te brengen.

Gisteren zag Rick echter al het waarschuwingslichtje voor de motor in zijn auto aangaan. Dat gebeurde wel vaker, de auto is 13 jaar oud, dus Rick negeerde het en dacht er nog wel even mee door te kunnen rijden. 

Daar heeft zijn bejaarde BMW echter andere gedachten over, want net als we halverwege zijn heeft die er geen zin meer in.  Met horten en stoten halen we het nog net terug naar huis, maar die auto gaat niet ver meer rijden!  Gelukkig wordt Ricks nieuwe auto volgende week hier verwacht.

Gauw hevelen we alles over in de van en ik haal het nog voor half tien naar het Smithsonian station.  Daar zie ik nog geen teken van mijn gezelschap van vandaag, maar wel is mijn "vriend" Michael er weer.  Hij wijst toeristen de weg en ik krijg een hug van hem.  Ook stelt hij mij enthousiast voor aan zijn vrouw.

Dan komen H. en A. uit het station en op mij af.  We maken kennis en ik vertel ze met behulp van de grote kaart die bij het station staat over het ontstaan van Washington DC.  Dan lopen we naar het monumentengedeelte en bezoeken de ene na de andere.

Het is vrij rustig vandaag.  Er zijn nog een paar schoolgroepen en natuurlijk wat toeristen, maar het seizoen is nog niet helemaal begonnen. We kunnen alles dan ook uitgebreid bekijken en foto's zonder mensen erop maken.

Na de monumenten op de Mall lopen we rond het Tidal Basin en de monumenten daar.  Het is intussen een stuk warmer en zonniger en ook vochtig.  We lopen dan ook met graagte naar de airconditioning van de Old Ebbitt Grill.

De wandeling van het Jefferson Memorial naar het restaurant valt altijd weer tegen in lengte.  Ook lopen we dan de hele tijd geleidelijk heuvel op.  De blauwe luifels van de saloon zijn dus altijd een welkom zicht.

Mark heeft mijn opmerking over kou in de zijzaal ter harte genomen en tegen Tony's protesten in geeft hij ons een tafel in de hoofdzaal.  Daar ben ik blij om, want ik vind het er ook gezelliger.  Tony neemt onze waterflessen en vult ze met lekker koud water.  Scheelt weer een paar dollar straks.

Dit keer bestel ik eens de kikkererwt "fritters", een soort falafel.  Ik moet zeggen dat ze heerlijk zijn met een frisse salade. H. neemt de crabcake en A. de portobello sandwich.  We delen daarbij een lekkere fles sauvignon blanc, die gaat er goed in. 

Het is bijna te gezellig om verder te gaan, maar we doen het toch maar.  Na de voor- en achterkant van het Witte Huis te hebben bekeken (de president is er niet, ik zie op het schema dat hij rond lunchtijd naar Los Angeles is vertrokken) lopen we Pennsylvania Avenue af.

De warmte ligt als een vochtige deken over ons heen, maar in de schaduw valt het wel mee.  We zien telkens zeer dreigende wolken, maar voelen slechts een paar spetters.  We lopen Capitol Hill op en gaan na het van buiten bezichtigen van het Capitool en Supreme Court (waar ik weer veel meer over weet te vertellen na vorige week) de Library of Congress binnen.

Zoals altijd maakt dat gebouw indruk.  Het is een mooi gebouw van buiten, maar niemand vermoedt hoe mooi het ook van binnen is.  We bekijken de algemene leeszaal van boven en de bibliotheek van Thomas Jefferson waaruit deze bibliotheek is gegroeid.

Buiten lopen we naar het metrostation en nemen afscheid. Zij denken erover om naar Pentagon City Mall te gaan en moeten daar de blauwe lijn voor hebben.  Ik haast me naar beneden voor de oranje lijn, die vrijwel meteen aan komt rijden.

Als ik in Virginia weer boven de grond komt slaat de regen op de trein.  Op de radar zie ik dat er in Vienna ook onweer dreigt.  Ik bel Kai om te vragen of hij me van het station kan halen en gelukkig kan dat.

De boze wolken pakken zich samen boven het station en ik ben blij dat ik mijn paraplu meeheb.  Ik dacht hem voor niets meegesjouwd te hebben, maar hij helpt me vrij droog Kai's auto in te gaan en thuis houd ik Kai er ook droog mee.  Het onweert en stormt flink en tot twee keer toe valt de stroom uit, gelukkig komt die wel weer vrijwel meteen terug.

Rick brengt gyro's van Plaka Grill mee voor het avondeten.  Lekker makkelijk, want Rick moet er nog op uit. Hij gaat door de AAA zijn auto naar de garage laten slepen.  Of Rick er nu nog het geld voor gaat krijgen wat ze hem beloofd hadden valt te bezien.  Echt het slechtste moment voor dat ding om er de brui aan te geven! 

Foto's van vandaag staan hier

Gezellig shoppen met mijn "baby"

Eerst even een administratieve aankondiging, Accuweather, die het weer boven mijn blog jarenlang aangaf, veranderde zijn "widgets" voor websites dusdanig dat ik een hele pagina over het weer boven mijn tekst zou hebben staan.  Ik heb dus een nieuwe gevonden, hopelijk blijft deze weer jarenlang functioneren.

Rick is al op als ik om kwart voor acht word gewekt door een sms-je van Katja.  Zij vindt het erg moeilijk dat ze in New Jersey helemaal geen vriendinnen heeft en dat kan ik me goed voorstellen.  Ik vind het natuurlijk fijn dat ze mij nu als haar beste vriendin ziet, maar hoop dat ze gauw leuke contacten legt.

Het is een stuk minder vochtig vanochtend en ik drink en eet lekker buiten op het deck.  Dit keer een ontbijtquesadilla van Smart Ones, erg lekker.  Onze tuin is op het moment zo groen, het voelt alsof ik in een bos zit!

Voor mijn uur personal training doe ik een half uur cardio op de elliptical.  Dan komt Sharon me halen en doen we een uur intensief gewichten.  Intussen bespreken we de capriolen van onze diverse kinderen.  Sharons kinderen zijn ongeveer dezelfde leeftijd als de onze dus we snappen elkaar helemaal.

Op weg naar huis is het bewolkt en spettert het wat.  Op de radar zie ik een heel aantal (onweers)buien.  Mijn plan om naar het zwembad te gaan na de lunch laat ik dus maar varen.  Saskia sms-t om te vragen of we met zijn tweetjes naar de mall zullen gaan en daar heb ik eigenlijk ook wel zin in.

Het is sowieso bijzonder als Saskia iets samen met mij wil doen dus grijp ik dat met beide handen aan voor wat kwaliteitspraten met mijn jongste.  Veel daarvan is te prive om te beschrijven, maar laat ik het erbij houden dat ik enorm trots ben op hoe zij omgaat met de problemen in haar leven en daarbij ook anderen met soortgelijke problemen helpt.

Natuurlijk moet er behalve praten ook geshopt worden.  We beginnen bij Sephora waar ik nieuwe mascara koop.  Ik wacht daar eigenlijk altijd veel te lang mee, mijn oude is helemaal gaan klonteren.  Ook probeer ik eens een nieuwe kleur oogpotlood.  Saskia kooopt ook een paar dingetjes.

We kijken in wat kledingzaken en ik probeer een broek en topje aan bij Zara.  Helaas zagen die er op de hanger heel leuk uit, maar mij staan ze absoluut niet!  Mijn Swatch horloge houdt telkens op met lopen en begint dan weer dus ik laat de batterij bij de Swatch winkel vervangen.  Tot mijn verrassing is dat gratis!

Bij Bath and Body Works hebben ze de "klassieke" geuren tijdelijk terug, die ik veel lekkerder vind dan de nieuwere, die me te sterk zijn.  Ik koop dan ook lekkere plumeria spray en komkommer meloen douche gel. 

Saskia wil zoals altijd bij Urban Outfitters kijken of ze iets leuks in de uitverkoop hebben.  Intussen horen we het buiten flink onweren dus helemaal goed dat we iets binnen zijn gaan doen.  Saskia slaagt erg leuk met wat t-shirts en korte broeken.

Als laatste loop ik nog Barnes and Noble binnen in de hoop een papieren kaart van Chili of tenminste Santiago te vinden.  Helaas hebben ze die niet en eigenlijk maar heel weinig kaarten, net alsof ze uitverkocht zijn.  Zouden zoveel mensen buiten de VS gaan reizen deze zomer? (in dit gebied is dat absoluut niet ongewoon)

Gelukkig is het als we buiten komen weer vrijwel droog.  Ik zet Saskia thuis af en rijd dan door naar Lofty Salon. In de zomer laat ik mijn haar wat vaker bijkleuren, want ik wil het (morgen ook) in een paardenstaart dragen met de hitte.  Als er uitgroei is lijken er dan kale plekken te zijn en dat kunnen we natuurlijk niet hebben.

Terwijl de kleur intrekt helpt Carmen me wat met mijn Spaans.  We spelen mijn Trivia Crack Spaanse spelletjes en ze vindt dat mijn uitspraak goed is. Nu moet ik alleen nog zelf op de woorden zien te komen.  Begrijpen doe ik het prima, lezen vooral, maar spreken?

Omdat wij dit weekend op reis zijn hebben we besloten Ricks vaderdag diner vanavond te gaan eten.  Rick kiest er Chef Geoff's voor, want die hebben veel van zijn favoriete Belgische bieren.  De bediening is tergend langzaam tot ik uitroep dat ik omval van de honger (na meer dan een half uur wachten).

Opeens is daar de calamari en het verse brood.  Als "hoofdgerecht" heb ik de gegrilde artisjok en tonijn tartaar, die op een gefrituurde avocado wordt geserveerd.  Van die laatste proef ik een beetje, best lekker, maar natuurlijk zeer machtig.  Al met al is het een gezellig en lekker maal.

Thuis geef ik Rick mijn cadeautje voor Vaderdag, want dat is te groot om mee naar Chili te nemen.  De kinderen zullen hun cadeautjes na onze vakantie geven.  Katja was die van haar vergeten dus zal het ook later geven. Ik heb een bierpul met een fles Chimay blauw en een leuke kaart voor Rick.  Het valt in zeer goede aarde.

Morgen heb ik een rondleiding en maar weer eens hopen dat het droog zal blijven, want we zitten in een warmte onweersbuiten patroon.

Lavendel boerderij

De zon is weer helemaal terug als ik mijn ogen opendoe.  Rick zegt dat het weer flink warm is en dat is niet overdreven.  Om kwart voor negen als ik naar buiten stap is het al dertig graden! Wel wat minder vochtig dan gisteren, de lucht is mooi blauw.

Als ontbijt maak ik een paar gepocheerde eieren met spinazie, Parmezaanse kaas en Tabasco saus.  Op het deck in de zon geniet ik daar met een paar koppen koffie van.  Ik zou hier zo graag gewoon blijven zitten, want zo heerlijk en ontspannend!

Maar nee, dat kan niet, tijd om te sporten.  In de hete sportkamer speel ik Trivia Crack en Word Feud en lees over Chili.  Rick heeft gisteren eindelijk een reisgids op de kop kunnen tikken.  Zo krijg ik een beetje een reisindeling in gedachten.  En, oh ja, ik doe intussen een uur interval op de elliptical.

Als ik daar klaar mee ben spring ik gauw de douche in en doe weer heel luchtige kleding aan.  Ik werk gauw wat correspondentie af en dan gaat de bel en staat Anja voor de deur.  We gaan vandaag het uitje doen wat vorige week door Anja's afgebroken kies geen doorgang kon vinden.

Eerst rijd ik naar Manhattan Bagel waar we twee dunne bagels met gerookte zalm, cream cheese, tomaat, ui en kappertjes bestellen.  Anja heeft dit nog niet eerder op dus het wordt een nieuwe ervaring voor haar.

De rit naar de lavendelboerderij gaat eerst over de I-66 snelweg, maar dan rijden we het mooie Virginiaanse landschap in met de ene boerderij na de andere.  Veertig minuten laten draai ik het terrein van de Seven Oaks Lavender Farm op. 

Gelukkig kan ik nog een plaatsje in de schaduw vinden, want het is inmiddels 34 graden!  We eten eerst even in de airconditioning van de van lunch.  Anja vindt de bagel net zo lekker als ik.  Ieder hapje is genieten!

Dan lopen we naar het winkeltje waar we voor $6 entree per persoon betalen.  Je mag hier de lavendel zelf plukken, maar wij besluiten het bij foto's maken te houden.  Het ruikt overal natuurlijk wel heerlijk!

Gelukkig en jammer genoeg staat er een flinke bries.  Gelukkig, want zo is 35 graden te doen, jammer, want dat maakt fotograferen moeilijker.  Ik begin met mijn macrolens, maar wissel die al gauw uit voor mijn 18-270mm lens.

Groot is de boerderij niet dus we zijn na een uurtje wel uitgefotografeerd.  We maken ook foto's van de schattige konijntjes, die onder een boom in de schaduw ondanks de warmte tegen elkaar aanliggen.  Soms zou ik zo graag weer een konijn willen!  Ik moet opeens aan Ko en Nijn uit mijn kindertijd denken.  We dachten konijntjes te krijgen, maar het bleken Vlaamse reuzen te zijn!

In het winkeltje neuzen we (letterlijk, want alles geurt en ruikt heerlijk) wat rond.  Ik koop een lavendel linnen spray en een spray tegen muggen, die lavendel ook niet lekker vinden (er zit ook citronella in).  Anja koopt ook een paar dingetjes.

Op de terugweg stoppen we nog een paar keer om typisch Amerikaanse silo's te fotograferen.  Ook bloeien er prachtige oranje lelies overal in de bermen en daar riskeren we ook onze levens voor om foto's van te nemen.  Intussen racen de auto's langs ons af en toe!

 

Dan is het weer tijd om richting de drukke metropool te gaan.  Thuis neem ik afscheid van Anja en kleed me dan in bikini en loop naar het zwembad.  Het water is nu heerlijk voor mij, maar te warm voor de echte zwemmers.  Ik dobber wat en lees dan weer in de reisgids over Chili terwijl ik opdroog.

Als het zwemteam het zwembad overneemt loop ik terug naar huis.  Ik kleed me weer in normale kleding en rijd naar Pro Nails 3.  Daar maakt T mijn nagels weer kleurig.  Ik heb een felle blauwe kleur op mijn tenen en een heel lichte blauw met glittertjes op mijn vingernagels.  Ik ben klaar voor de vakantie.

Eigenlijk had ik een boodschappenlijstje voor morgen, maar ik bedenk me dat ik dat allemaal ook nu even kan gaan halen bij de Safeway.   Ik onthoud mijn lijstje als WEB en KG (wijn, eieren, bloemen/bier (voor Ricks vaderdag cadeautje) en kaart (vaderdag)/geld (opnemen)).  Zo, dat scheelt me morgen weer in mijn tijd in het zwembad (je ziet, ik ben vastbesloten daar deze zomer optimaal gebruik van te maken).

Rick en de kinderen zijn al thuis en we drinken gezellig samen wat op het deck.  Ik kleur intussen ook wat verder aan mijn lotusbloemenmandala.  Saskia zegt dat zij ook wel zou willen kleuren en ik geef haar toestemming mijn spullen te gebruiken als ze dat wil.  Het is leuk creatief zonder er veel bij te hoeven denken, een beetje als een puzzel.

Voor het avondeten bestellen we Thais eten en genieten daar op het deck van.  Wij krijgen geen druppel van de voorspelde zware onweersbuien.  Na het eten klets ik op Facebook met Alejandra in Chili, die we hopelijk volgende week gaan zien en die goede tips voor onze reis geeft. 

Foto's van de lavendelboerderij en omgeving staan hier