Naar New York

We zijn voor ons doen vroeg uit de veren want we willen op tijd op weg.  Rick moet nog wat werk verrichten en de rest van ons pakt de van in en laat Orion uit.  Ons doel was om negen uur te vertrekken, maar dat wordt uiteindelijk kwart over negen. 

De buren zullen weer voor Orion zorgen dus die gaat met zijn bevroren Kong in zijn bench.  In Vienna stoppen we nog even bij de Starbucks voor koffies en ontbijt.  Voor mij dit keer eens de ham en kaas croissant, die goed smaakt. 

Om tien over half tien zijn we goed en wel op weg naar New York voor een lang weekend daar. Het regent wat, maar het verkeer is prima en voor we het weten zijn we Baltimore al voorbij.  De rit naar New York is ongeveer vierhonderd kilometer en we hopen er tegen lunchtijd aan te komen.

Gelukkig wordt het verder naar het noorden droog wat toch prettiger rijden is. We stoppen onderweg bij het Chesapeake House in Maryland voor een pit stop en wat te drinken.  Niet veel later rijden we Delaware binnen. 

Daar gaan we over de mooie Delaware Memorial Bridge en daar is New Jersey al.  Bea zal na deze rit kunnen zeggen dat ze in vijf staten is geweest. Het verkeer werkt goed mee.  Kai en Bea kijken naar dvd's en ik gebruik Ricks hotspot om te computeren.

Net na enen zien we de skyline van New York in de verte.  We zijn nog zo'n 35 kilometer weg en moeten door de Lincoln Tunnel.  Het verkeer daar valt alles mee, maar eenmaal in de stad zeker niet! We banen ons met moeite een weg naar Lexington Avenue waar we bij het Marriott East Side hotel zullen logeren.

Dit hotel hebben we voor $113 (zonder belasting, die bijna net zoveel is) via Hotwire kunnen boeken. Voor New York is dat heel goedkoop.  Bea is helemaal overweldigd en blij, zij heeft nog nooit in zo'n luxueus hotel gelogeerd.  We krijgen kamers op de achttiende (Rick en ik) en de derde (Kai en Bea) verdiepingen.  Voor New York zijn het ruime kamers en ondanks het oude gebouw modern ingericht.

We frissen ons wat op en gaan dan weer naar beneden waar Kai en Bea ons ook weer vinden.  We vergaan inmiddels van de honger want het is al half drie.  We lopen wat rond en zien dan een gezellig Iers restaurant (zoals er zoveel zijn in New York).  P.J. Moran's is mij wel bekend, ik heb er al eerder gegeten.

Het eten smaakt ons zeer goed!  Ik heb een broodje kreeft met heel veel kreeft erin, erg lekker.  Bea neemt de fish and chips en Kai een burger.  Rick geniet van zijn kip wrap.  Onze magen zijn weer tevreden.

Ondertussen bepraten we wat we vanmiddag willen doen.  Het is mooi weer en we zijn vlakbij Rockefeller Center dus ik stel voor Top of the Rock te gaan doen.  Het is even zoeken, maar dan vinden we waar we kaartjes kunnen krijgen.

Die zijn voor kwart over vier en het is nog voor vieren dus we verwachten te moeten wachten.  Dat is niet het geval, we mogen meteen door.  Na een veiligheidscontrole sluiten we in de rij voor de liften aan.  Al gauw kunnen we naar boven.

Op de 67ste verdieping stappen we uit en hebben schitterend uitzicht over Manhattan.  Wat mij betreft is dit veel beter dan het Empire State Building. Ten eerste kun je van hieruit het Empire State Building zien, ten tweede is het veel minder druk.  Binnen het halve uur genieten we al van het uitzicht.

We kunnen nog twee verdiepingen hoger lopen en maken allerlei foto's.  Bea geniet overduidelijk en dat vind ik wel erg leuk om te zien. Ik denk sowieso dat deze reis voor haar onvergetelijk wordt.  Wat een indrukken doet zij op!

Eens een andere kant met 432 Park Avenue, een vreemde wolkenkrabber

 

Na een uurtje vertrekken we weer naar beneden.  De anderen geloven mij niet als ik zeg dat FAO Schwartz er niet meer is.  Die speciale speelgoedwinkel is volgens mij al een paar jaar weg.  We lopen dus via Fifth Avenue naar waar de winkel was.

Dat is ook leuk want we komen natuurlijk langs allerlei luxe winkels.  Bij Tiffany & Co gaan we naar binnen.  Geen idee dat die winkel maar liefst zes verdiepingen heeft!  Wij gaan kijken bij het zilver waar allerlei leuks ligt, maar niets wat ons echt aanspreekt.

Bij de Trump Tower zien we wel allerlei barrieres, maar alleen van een zijstraat.  Ik had eerlijk gezegd meer "gedoe" verwacht.  Melania en Barron wonen tenslotte nog hier.  Trump zelf is hier sinds de inauguratie volgens mij niet meer geweest, die gaat constant naar Florida.

Inderdaad is FAO Schwartz er niet meer en overgenomen door de Apple Store. Rick was eerder blij de Microsoft Store aan Fifth Avenue te zien.  Wij gaan op weg naar Times Square en zoals altijd word ik af en toe gek van de mensen massa's hier.

Onderweg gaan we de M&M's winkel in.  Die is ook weer drie verdiepingen groot, wauw!!! Rick en ik zoeken de toiletten op, die op de derde verdieping zijn.  Natuurlijk moet ik zoals altijd in de rij staan want er zijn maar drie wc's voor de dames.  Rick kan zo doorlopen.

 

Na afloop zijn we Kai en Bea kwijt en gaan bij de roltrappen op ze wachten. Niet veel later verschijnen zij met een tasje vol M&M's. Een kleurrijke winkel is het zeker, maar ik vind M&M's niet zo lekker dus kan me goed inhouden.

De volgende winkel is de Disney Store, hier hebben ze heel leuke Beauty & the Beast spullen en natuurlijk heel veel meer.  We kijken rond, maar er niets van ons aller gading.

 

Intussen ben ik doodmoe en heb ik overal pijn.  Ik houd er niet van te klagen, maar trek nu wel even aan de alarmbel.  Prima vinden de anderen en we zoeken een bar op om iets te drinken.  Die vinden we bij Pig & Whistle.  Ik bestel een Moscow mule en ben in mijn sas.

Bea's doel hier in New York was een Manhattan te proberen dus zij en Kai bestellen er een.  Ik denk niet dat ze hem lekker vonden.  Bea beaamt dat hij te bitter was.  Daarom is het zeker niet mijn favoriet.

Langzaamaan beginnen we aan het avondeten te denken en ik kijk welke restaurants dichtbij zijn op Yelp. Ipanema komt naar voren met veel positieve recensies.  Echter kan ik via Open Table geen reservering maken.  Rick werpt zich op om te gaan kijken, want het restaurant is vlakbij.

Niet veel later komt hij terug om te zeggen dat het op zijn hoogst een kwartier zal duren voor een tafeltje.  We rekenen gauw af en bij Ipanema liggen heel netjes onze menu's al klaar.  Wat een bediening, echt heel netjes!

We maken al gauw onze bestelling en het eten wordt ook snel gebracht. Ik bestelde de zalm met asperges gewikkeld in Portugese ham.  Tot mijn teleurstelling blijkt dat echter gewoon een moot zalm met gemengde groentes en puree te zijn.  De ober maakt zijn verontschuldigingen dat hij mij niet verteld had dat het menu is veranderd.

Nu ben ik wel erg teleurgesteld, want zo'n stuk zalm kan ik overal wel eten, dit is niet Braziliaans of Portugees.  De ober biedt aan het terug te nemen en het menu weer te brengen.  Dat vind ik inderdaad de oplossing.  Nu bestel ik wat ik eigenlijk al had gewild, de paelha negra.

Die is heerlijk!  Rijst in inkt van inktvis gekookt met inktvis, gamba's en calamari en wat groentes, het smaakt ontzettend lekker, wat een goede vervanging van de zalm! Kai en Bea proberen er ook wat van en zijn het met mij eens.  Ik krijg een gratis glas wijn om goed te maken dat ik later at dan de anderen, heel aardig.

Op de terugweg, Empire State Building en Chrysler Building

Na het eten lopen we terug naar het hotel en nemen afscheid van Kai en Bea.  Rick gaat nog een biertje drinken bij het Hofbrau Haus vlakbij.  Ik blijf op de kamer om mijn blog af te schrijven. Inmiddels is Saskia ook bij Katja aangekomen en morgen komen die drie naar de stad en zal Bea ook Kevin ontmoeten.



Kersenbloesems tijd

Rick is, zoals altijd, een stuk eerder op dan ik en neemt Orion mee naar beneden.  Hij komt tegen achten weer boven met hond.  Het duurt nog even voor Rick klaar is met zijn douche maar dan is Orion voor mij, Rick vertrekt naar zijn werk.

Orion is klaarwakker, die krijg ik niet meer rustig.  Hij springt op het bed wat helemaal niet mag, maar ik knuffel hem toch even snel voor ik hem wegjaag. Dan krijg ik alleen zijn snuit voor mijn neus.  Er is geen slapen meer aan en ik ben toch al helemaal wakker.

Kai en Bea komen ook net naar boven. Zij gaan ontbijt halen bij Manhattan Bagel en ik maak crackers met kaas en tomaat.  Zolang ik het lekker vind maak ik het en tot nu toe smaakt het prima.

Als Bea en Kai terugkomen laat ik Orion bij hen en ga naar de sportschool.  Daar doe ik een half uur cardio voor Sharon me komt halen voor personal training. Ook zij is ontdaan van het overlijden van Cosmo en vraagt hoe het gaat. 

Vreemd genoeg, want dat had ik tijdens zijn leven echt nooit verwacht, gaat het best.  Ik denk natuurlijk wel constant aan Cosmo en zie dan bijvoorbeeld de Pet Spaw naast de sportschool, waar hij altijd zo geduldig was terwijl ze hem mooi maakten.  Dat brengt een herinnering terug maar tot mijn verbazing geen huilgevoel of wat ook.

Het halve uur met gewichten gaat snel en het helpt ook dat Sharon zelf honden heeft en precies weet hoe het is om zo opeens afscheid te moeten nemen.  Alle lieve reacties en zien hoe Cosmo zelfs mensen, die hem nooit hebben gezien, heeft geraakt, helpen erg.  

Terwijl ik mijn cardio doe chat ik met de meisjes via onze Facebook groep.  Voor hen is het duidelijk moeilijker, misschien omdat hun helemaal gezond lijkende maatje er opeens niet meer is.  Wij hebben gezien hoe ziek hij was en dat hij echt niet verder kon.  Saskia heeft bovendien heel veel problemen met haar medicijnen en moeite haar psychiater te bereiken.

Om elf uur ben ik klaar en ga huiswaarts.  Daar tref ik Kai alleen en hij zegt dat Bea met haar moeder kletst via Whatsapp. Ik bedenk me dat ik die Whatsapp vroeger ook wel had willen hebben, dan had ik veel meer met mijn Oma kunnen kletsen. 

Dan neem ik Orion maar mee de achtertuin in en gooi de frisbee voor hem.  Daar mist hij duidelijk Cosmo wel, al was die de laatste paar weken niet geinteresseerd om met Orion te spelen.  Cosmo rende wel tot het laatste moment bijna langs het hek met Orion en Mia. 

Daardoor hadden wij echt niet door hoe ernstig het met Cosmo gesteld was. Dat is het enige wat ik me afvraag als een "wat als".  Hadden we hem eerder moeten laten nakijken?  Maar Dr. Stahl haalde die twijfel ook weg, want in dat geval had de dierenarts zelf waarschijnlijk ook niet onderkend wat er gaande was.

Enfin, Orion is lekker moe  en wij nemen hem mee Vienna in.  Hij vindt het prachtig in de van mee te rijden.  Onze eerste stop is het benzinestation waar ik de van volgooi.  Dan haal ik medicijnen op bij Rite Aid en kopen we postzegels voor Bea's en Kai's kaarten bij het postkantoor.

Bij de Freeman Store and Museum kijken ze rond voor souvenirs maar vinden die niet naar hun gading.  We lopen naar boven waar het museum gedeelte is.  Er is een tentoonstelling over 275 jaar Fairfax County, die voor ons interessant is.  De eerste landeigenaar in Vienna, Charles Broadwater, heeft zijn graf hier vlakbij, nog altijd te bezichtigen.

Eigenlijk wilden Kai en Bea lunch van Cava, maar gisteravond was er een brand in ons favoriete Chinese restaurant in diezelfde rij met restaurants.  Cava, Chop't en Mod Pizza zijn daardoor ook allemaal gesloten. 

Kai besluit dat we dan naar Noodles & Company gaan.  Bea wil graag macaroni and cheese proberen en die hebben ze daar het lekkerst.  Echter vindt Bea eenmaal daar dat toch wat te saai (ik geef haar geen ongelijk).

Zij bestelt de beef stroganoff pasta, Kai de pesto cavatappi en ik de tosca fresca met Parmezaanse kaas en extra tomaat en spinazie.  Het smaakt ons allemaal even goed en intussen wacht Orion geduldig in de van.

Thuis laten we hem nog even uit en dan gaat hij in zijn bench.  Ik rijd naar de metro en parkeer de van daar met gemak.  De trein staat ook al klaar en om half drie komen we bij het Smithsonian station aan.

Het is nog steeds koud voor de tijd van het jaar, maar tenminste waait het niet zo en in de zon is het lekker.  We lopen naar het Tidal Basin en ik zie al meteen dat de bloesems, ondanks de vorst en de voorspelling dat ze maar voor de helft zouden uitkomen, toch heel mooi zijn.

Volgens mij is zeker niet de helft van de bloesems bevroren.  We zien af en toe een boom, die helemaal bruin is, maar veel bomen staan ook vol in bloei en sommigen zijn nog in de knop.  Het is prachtig weer dus een mooie wandeling rond het Tidal Basin.

Bea vraagt bij het zien van hele bomen nog in de knop of we dinsdag terug kunnen komen.  Natuurlijk kan dat!  Ik moet alleen wel parkeerruimte vinden, maar alles kan.

Bij het gedeelte met Cherry Blossom Festival tentjes kijken we rond in de souvenirtenten, maar vinden niets van onze gading.  Er zijn wel leuke oorbellen, maar ik heb al twee paar kersenbloesem oorbellen dus weet me te beheersen.

Even lachen met de leuke bever

Opeens is het al half vijf en besluiten we huiswaarts te gaan.  Daar laten we Orion los en Bea en ik zetten het feeentuintje weer op inclusief lente spulletjes.  Leuk dat Bea helpt, zo ziet het er heel anders uit dan als ik het alleen neer had gezet.

Kai houdt intussen Orion bezig.  Dat gaat goed tot Chuck, onze buurman, met zijn twee enorme Deense doggen naar buiten komt.  Orion en Phil gaan flink tegen elkaar tekeer, maar het lukt Kai om Orion terug te roepen.

Als Fairtyville weer functioneert gaan we naar binnen.  Ik ga boven inpakken want we gaan dit weekend op reis.  Kai en Bea doen hetzelfde en Orion "helpt" mij door van alles te vinden om op te kauwen!

Rick komt thuis met de ingredienten voor zijn lekkere omeletten.  Terwijl hij staat te koken komt buurman Chuck aanbellen zodat wij onze handtekeningen onder een document kunnen zetten.  Rick opent de voordeur en Orion rent op Chuck af en bijt hem in de hand!

Rick vindt altijd dat Orion maar moet weten hoe het gaat en vindt het vervelend om mensen aan de deur te laten wachten om Orion te trainen.  Duidelijk is dat trainen heel hard nodig. Door alle drukte is het erbij ingeschoten, maar ik begin stante pede weer.  Gelukkig heeft Chuck zelf honden, want een vreemdeling zou ons aan kunnen klagen.

De omeletten smaken heerlijk en ik ben eerlijk gezegd heel blij een avond thuis te zijn. Lekker voeten omhoog en dom tv kijken.  De anderen vermaken zich elders. Morgenvroeg gaan we weer op pad tot maandagavond. De tijd vliegt! Minder dan een week voor Bea en Kai alweer terugvliegen!

De zinnen verzetten in de zoo

Gisteravond vond ik het heel moeilijk om zonder Cosmo naar bed te gaan en kreeg het weer flink te kwaad.  Gelukkig heb ik wel goed geslapen, maar Rick en ik zijn al heel vroeg wakker.  Hij omdat hij een presentatie heeft en ik word wakker door Ricks wekker en begin dan meteen te malen.

Toch moet ik van mezelf blijven doezelen, want ik voel me heel erg moe. Om kwart over acht heeft Orion er genoeg van en komt me met zijn natte neus wekken. Wat ben ik blij dat we hem hebben!

Kai en Bea komen ook net naar boven.  Ik zet koffie en we maken ontbijt.  Voor mij crackers met kaas en tomaat en zij maken hun muesli. 

Na het eten ga ik boven sporten en Bea en Kai nemen Orion mee voor een lange wandeling.  Tijdens het sporten lees ik meer lieve berichtjes.  Het helpt zo dat iedereen meeleeft en dat veel mensen schrijven Cosmo "gekend" te hebben via mijn blog en Facebook. Het was een heel bijzondere hond.

Als ik klaar met sporten ben komen ze net terug van de wandeling.  Orion heeft duidelijk genoten en goede beweging gehad.  Zodra het allemaal wat rustiger wordt ga ik weer hard aan zijn training werken.  Dat is een ding dat waarschijnlijk makkelijker zal gaan nu Cosmo er niet meer is. Ik voelde me toch altijd schuldig extra aandacht aan Orion te besteden wat dat betreft.

We maken ons gauw klaar om op pad te gaan en geven Orion zijn Kong in zijn bench.  Ik rijd naar de metro en vind met gemak een parkeerplek.  Ook de trein staat al klaar dus helemaal goed.

Ons einddoel van vandaag is de dierentuin dus we moeten bij Metro Center overstappen.  Het gaat allemaal heel vlot, we hoeven maar een paar minuten op de trein te wachten. Bea's ogen lichten op, want het is een nieuwe trein waar ze ook nog graag in wilde rijden.

Ze vindt hem mooi, maar de zoetgevooisde stem bij het openen van de deuren is er niet zoals in de oudere treinen.  Grappig is dat daar een heel aantal jaren geleden een wedstrijd voor was en een omroepster in een garage won die.

Bij het Woodley Park station stappen we uit en ziet Bea een van de langste roltrappen in het westelijk halfrond. Ze zijn heel lang!  Op de radio hoorde ik toevallig dat de hoogste roltrappen in dit metro systeem tien verdiepingen hoog zijn!  Deze niet, maar ze zijn nummer drie in dit systeem en de langste in het District of Columbia met dertig meter hoog!

Het is inmiddels lunchtijd en recht tegenover het metrostation ziet Kai een Lebanese Taverna.  Daar vragen we een tafeltje en hebben een heerlijke lunch.  Ik neem de linzensoep en Kai een broodje, maar Bea's maal is het mooist, allemaal kleine gerechtjes.

Na het eten lopen we naar de dierentuin.  Bea is verbaasd dat we zomaar zonder te betalen binnen kunnen lopen.  De dierentuin maakt deel van het Smithsonian instituut en is daarom dus gratis te bezoeken.

We beginnen met het Asia Trail.  De meeste dieren zijn er jammer genoeg niet, maar de panda's des te meer.  De volwassen panda's krijgen net een snack en eten die schattig op.  De baby Bei Bei kunnen we echter niet vinden.  Later gaan we nog terug en ligt Bei Bei lekker bamboe te eten.

Tian Tian (het mannetje)

Mei Xiang (het vrouwtje)

Bei Bei, anderhalf jaar oud

We lopen verder, maar veel van de verblijven zijn leeg of de dieren niet te bekennen.  De cheetahs zijn er niet want hun verblijf wordt gerenoveerd.  Pas in het kleine zoogdierenhuis zijn er wel volop dieren. 
Het is hier snikheet binnen, terwijl het buiten guur is en alleen in de zon niet ijzig.  Ik houd het met mijn dikke jas en das niet uit daarbinnen en ga buiten op het paar wachten.  Niet veel later komen zij ook naar buiten.

De gorilla's zijn jammer genoeg ook binnen en de orang oetans ook.  Die laatsten zijn wel erg leuk.  Een kijkt naar meisjes voor haar glas en de medewerker zegt dat zij haar tv zijn.  Een andere orang oetan heeft een baby, schattig!

Wie kijkt er naar wie hier (volgens de zoo vrijwilliger is het meisje de Orang Oetan tv)

Ook het reptielenhuis is super warm.  Dit zijn ook niet mijn favoriete dieren dus ik speel buiten Candy Crush Saga tot Kai en Bea uitgekeken zijn.  Dat duurt even want Kai is dol op reptielen.

Vlakbij ziet Bea een draaimolen en Kai koopt kaartjes voor ons drieen.  Bea en ik kiezen een panda om op te zitten en Kai een rode panda.  Het is al vele jaren geleden dat ik in een draaimolen zat en het is leuk!

We lopen verder naar de leeuwen en tijgers, maar ook die zijn er nauwelijks, we zien alleen een tijger. Als laatste lopen we het American Trail.  Hier zien we wolven, zeehonden, zeeleeuwen (waarvan eentje haar kleintje borstvoeding geeft, dat heb ik nog niet eerder gezien) en bisons.

Bea en ik hebben intussen enorme dorst. Bij de souvenirwinkel kopen we flesjes water en dan ziet Bea een pluche lemur waar ze verliefd op wordt.  Kai koopt hem voor haar en dan banen we ons een weg naar de uitgang.

De terugweg verloopt net zo vlot als de heenweg.  In mijn herinnering duurt het eeuwen om met de metro bij de dierentuin te komen, maar dat valt vandaag alles mee.  Dit keer geen nieuwe treinen en naar Vienna laten we een overvolle trein gaan en in de trein een paar minuten later moeten Kai en Bea lang staan.  Ik heb het geluk bij de eerste stop een stoel te veroveren.

Gelukkig heb ik Lorraine gevraagd Orion uit te laten, want we zijn pas om zes uur weer thuis. Ik loop ook gauw even naar hiernaast om Lorraine en Patricia over onze weekendplannen te vertellen. Hun Deense doggen komen prompt op mijn schoot zitten.  Ja, je leest het goed, 160 pond hond op mijn schoot.  Echte lobbesen zijn het.

Vanavond gaan we Ethiopisch eten, helemaal nieuw voor Bea.  Washington en omgeving heeft de meeste Ethiopische restaurants buiten Ethiopie!  Meaza is het beste restaurant dichtbij ons, een kwartiertje rijden.

Dat het goed is zie je als er mensen uit het land zelf eten en dat is hier zeker het geval.  Wij bestellen een paar vegetarische gerechten en een drietal gerechten met vlees, twee rundvlees en een vis.  Het smaakt allemaal super lekker en we zijn naderhand meer dan verzadigd!

Terug thuis speelt iedereen behalve ik met Orion.  Die vindt al die attentie natuurlijk geweldig. Als iedereen straks weg is hoop ik ook een betere band met hem te scheppen.  De afgelopen weken zijn nogal chaotisch geweest. 

Het is vanavond weer moeilijk, want Cosmo en ik hadden een avond ritueel, maar Orion is likt net mijn hand dus wie weet wordt het met hem net zo. En zo eindigt de eerste dag zonder Cosmo, het nieuwe "normaal".

Cosmo is zeker constant in onze gedachten, maar ik merk dat ik ook wel weet dat had hij nog geleefd het geen makkelijke en mogelijk ook een heel korte weg geweest zou zijn.  Die gedachte maakt dat ik er vrede mee heb hem niet verder te hoeven laten lijden met chemotherapie e.d.

Rust zacht, lieve Cosmo 15/11/2006-21/3/2017

Als Rick opstaat zie ik hem Cosmo checken, maar die gaat wel met hem naar beneden.  Ik sta ook op en vraag meteen hoe hij is.  Rick is bezorgd want Cosmo wil weer niet eten.  Ik voel zijn buik en hij piept.  Tot mijn schrik is die ook keihard!

We hebben een dierenartsafspraak voor vanavond, maar zo lang wil ik niet wachten. Ik weet instinctief dat dit niet goed zit en bel de dierenarts.  Ik kan een half uur later terecht.  Ik tril helemaal want Cosmo is duidelijk heel erg ziek.

Gelukkig kan Rick zijn vergadering verzetten en gaat hij mee.  We moeten even wachten in de wachtkamer en ik weet gewoon dat Cosmo nu gezien moet worden.  Ik ben een bonk zenuwen want wat is het vreselijk hem zo te zien lijden!  Kon hij maar praten!

Katja maakte een collage van Cosmo in betere tijden

We krijgen Jacque Stahl als dierenarts, die ontzettend lief is voor Cosmo.  Ze ziet wel meteen dat ik gelijk heb.  Cosmo's buik is keihard en ze denkt vrijwel meteen te weten hoe dat komt. Ze denkt dat er een tumor op zijn milt zit die open is gebarsten.

Ze neemt Cosmo mee naar achteren om een naald in zijn buik te steken.  Niet veel later komt ze terug met een buisje vol bloed.  Heel ernstig dus en de enige hoop is opereren en de milt verwijderen.  Verslagen geven Rick en ik toestemming en nemen afscheid van Cosmo.

Dr. Stahl is eerlijk en zegt dat sommige honden de operatie niet overleven en soms de kanker zo uitgezaaid is dat euthanasie de enige optie is.  Ze belooft te bellen zodra ze meer weet.

Wij stellen de kinderen op de hoogte en gaan dan naar Starbucks want ik heb nog niets in mijn maag. Omdat het duidelijk te zien is dat ik heb gehuild haalt Rick koffie en Bantam bagels voor mij. Thuis treffen we Kai en Bea ook helemaal bezorgd.

Eigenlijk zouden we naar Richmond gaan vandaag, maar daar heeft niemand meer oren naar.  Ik heb mijn personal training van vanochtend ook afgezegd, maar hijs mezelf wel naar boven voor een uur cardio op de elliptical.

Het wachten duurt eindeloos!  Ik ben dan ook blij als Rick voorstelt lunch van Panera te bestellen en op te gaan halen. Mijn telefoon gaat mee, maar blijft stil.  Dr. Stahl had gezegd dat we na enen van haar konden horen dus we zitten op hete kolen.

Als de telefoon dan eindelijk gaat laat ik Rick opnemen.  Ik hoor het gesprek van de andere kant wel en het lijkt redelijk goed nieuws te zijn. Cosmo is goed door de operatie gekomen en het waren inderdaad een aantal tumoren op zijn milt.  Dat is het goede nieuws.

Het slechtere nieuws is dat dr. Stahl er vrijwel zeker van is dat het kanker is aangezien er uitzaaiingen zijn op Cosmo's lever.  Ze raadt aan dat we een afspraak maken met het Hope Center waar ze goede oncologie voor honden hebben.  Tenzij we weer van haar horen kan Cosmo morgen naar huis.

Ondanks de heel nare kankerdiagnose zijn we toch wat opgelucht met het vooruitzicht nog wat tijd met Cosmo te krijgen.  Vanochtend dacht ik hem voor het laatst gezien te hebben. 

Ietwat opgelucht gaat Rick weer aan het werk en Kai en Bea gaan de mall nog eens opzoeken.  Het is inmiddels vijftien graden en zonnig en ik ga voor op de stoep zitten lezen.  Even later moet Rick een conference call doen en neem ik Orion mee de achtertuin in.

Little did I know...

Als om half vijf het nummer van de dierenarts op mijn scherm verschijnt slaat de angst me om het hart.  Inderdaad klinkt dr. Stahl een stuk minder blij dan een paar uur geleden.  Cosmo's lichaam weigert rode bloedlichaampjes aan te maken en zijn organen zijn aan het uitvallen.  Ze raadt ons aan zo snel mogelijk te komen om afscheid te nemen.

In een kleine paniek roep ik Rick, die gelukkig net klaar is met zijn conference call.  Ook bel ik Kai en maan hem met Bea naar de dierenartsenpraktijk te komen. Zij schrikken natuurlijk ook enorm.  Ook de meisjes stel ik op de hoogte, al zijn die beiden op school en Katja heeft een tentamen.  Moeilijk voor haar om haar gedachten erbij te houden.

Bij de praktijk worden we meteen naar Cosmo gebracht.  Die kijkt direct op als hij onze stemmen hoort.  Dr. Stahl heeft tranen in haar stem als ze ons verteld dat ze echt niet denkt dat hij hier bovenop zal komen.  We kunnen heel veel geld uitgeven om zijn leven een paar dagen te verlengen, maar dat raadt zij (natuurlijk) niet aan.

Even kijkt hij op als hij weet dat ik verdrietig ben

Rick en ik hebben genoeg honden en katten gehad om te weten dat we niet egoistisch moeten zijn.  Bovendien verlengt zoiets ook onze spanning want het eindresultaat is toch het verlies van je geliefde huisdier, of dat nu vandaag is of over een maand met allerlei miserabel makende medicijnen.

We krijgen ruim de tijd om afscheid te nemen.  Eigenlijk vind ik dit heel fijn in plaats van in een kille behandelkamer op een metalen tafel.  Cosmo ligt in een grote kennel.  Groot genoeg voor ons om naar binnen te gaan. 

Om de beurt knuffelen we hem en vertellen hem hoeveel we van hem houden en hoe we hem gaan missen.  Er wordt heel wat gehuild en gelukkig zijn er zakdoekjes om onze neuzen te snuiten.  Iedere keer als ik snik licht Cosmo zijn kop op en lijkt naar me toe te willen komen.  Zo heeft hij zijn hele leven voor mij "gezorgd" met zijn hondenliefde.

Als Katja klaar is met haar tentamen vertellen we ook haar dat het tijd is om afscheid te nemen.  Dr. Stahl is intussen na een paar emotionele hugs naar huis en dr. Stocks nam het van haar over.  Rick haalt haar dus om te zeggen dat we klaar zijn (voor zover dat ooit mogelijk is).

Dr. Stocks vertelt dat zij net hetzelfde mee heeft gemaakt met haar Duitse herder.  Hij leefde maar een maand na de operatie en ze verzekert ons ervan dat we de juiste beslissing nemen.  Ze draait Cosmo om, zodat we hem alle vier kunnen aaien en injecteert hem dan met de medicijnen.

Dit is de eerste keer dat ik gebleven ben tot het hart van het dier stopte.  Om de een of andere reden heb ik er veel meer vrede mee op deze manier.  We hebben warm afscheid kunnen nemen en Cosmo tot het laatste moment laten voelen hoeveel liefde er voor hem is.

Gelukkig mogen we via een zijdeur naar buiten.  Daar moeten we allemaal even flink huilen en elkaar troosten voor we gaan rijden.  Onderweg heb ik het regelmatig diep uit mijn wezen te kwaad.  Ik ben Rick dankbaar dat hij rijdt.

Thuis wacht ons natuurlijk Orion en zoals ik had gehoopt is hij broodnodige therapie.  Ik had alleen zo gedacht dat pas over een jaar of vier nodig te hebben.  Wat is het opeens snel gegaan.  Cosmo was zo vief en plotseling nam de kanker hem van ons weg.

Op Facebook krijg ik enorm veel lieve berichtjes en een persoon schrijft hoe fijn het is dat wij de optie hadden Cosmo niet te hoeven laten lijden.  Haar moeder is terminaal ziek en bijna niets meer, maar ze moet wachten tot de dood haar komt halen.  Hoe moeilijk euthanasie ook is het zou ook hier in de VS voor mensen een optie moeten zijn.

We zijn allemaal uitgehuild en krijgen ook wel trek. Bea heeft zin in soep en besluit dat het Thais eten wordt. Dat vinden wij allemaal prima.  Ik bestel ook soep en een paar voorafjes. Het voelt raar zonder een bedelende Cosmo naast me.  Hij was zo'n deel van mijn leven, maar ik probeer me te troosten met de vele herinneringen.

Ook de meisjes delen allerlei leuke foto's van hem.  Ik weet dat wij Cosmo het beste leven hebben gegeven wat hij maar kon hebben.  Ik ben heel blij dat Kai in persoon afscheid heeft kunnen nemen met zijn vriendin als steun.  Ik hoop dat de film "A Dog's Purpose" waar is en dat Cosmo's lieve ziel reincarneert in een andere hond, die nog een familie blij maakt.

Cosmo, mijn eeuwige vriendje 15/11/2006-21/3/2017

De eerste rondleiding van het jaar is een feit

Spring has sprung!  De lente is begonnen!  Het weer is er ook naar vandaag.  De zon schijnt uitbundig en al is het zo vroeg nog wat koud er wordt zestien graden voorspeld.

Perfect voor een rondleiding, dus, de eerste van 2017. Kai en Bea willen met mij mee de stad in.  Op hun programma staat een drietal musea. Na het ontbijt brengt Rick ons naar het Vienna metrostation. Daar staat de trein al klaar en ik stap een half uur later bij Smithsonian uit.  Kai en Bea blijven nog een station zitten want zij gaan naar het Air and Space Museum.

Tegenwoordig neem ik geen risico's meer met het metro schema want te vaak gaat er iets mis.  Vandaag niet dus ik ben een half uur te vroeg.  Niet getreurd, ik haal een flesje water in het "kasteel" en speel wat Pokemon Go.

Dan ga ik op mijn groepje van vandaag wachten. Rond kwart over tien komen een man en vrouw op me aflopen en vragen of ik Petra ben.  Dat beaam ik natuurlijk.  Zij zijn met de auto (een grote minivan) en willen weten waar ze kunnen parkeren.

Het makkelijkst is als ik meerijd en ik loods ze naar de parkeergarage aan 6th Street waar vrijwel altijd plaats is.  Gelukkig is dat nu ook het geval al zijn de plekken erg smal.  Uiteindelijk vinden we een toch vrij makkelijke en ruime plaats door zijdelings te parkeren.

Op mijn aanraden noteren ze goed waar ze geparkeerd hebben.  Dat kan na een lange dag in de stad moeilijk terug te vinden zijn.  Eenmaal buiten maak ik kennis met drie bevriende Belgische koppels.  De stemming zit er meteen in en ik krijg veel vragen.  Altijd leuk als men geinteresseerd is.

We beginnen wel een stuk later dan gedacht en verder weg dus ik ben blij dat mijn Old Ebbitt reservering voor half twee is. We lopen naar het Washington Monument en ik vertel het grappige verhaal daarover.

Het wordt steeds lekkerder en in het Tweede Wereldoorlog monument kan mijn jas al open.  Ik neem af en toe op hun verzoek foto's van het groepje.  We lopen langs de Reflecting Pool, maar het waait dus er niet veel weerspiegeling.

De eekhoorntjes tussen het Tweede Wereldoorlog monument en Vietnam Veteranen monument krijgen bijna net zoveel aandacht als de monumenten zelf.  Het Lincoln Memorial maakt altijd veel indruk en het Koreaanse Oorlogsmonument is voor velen een favoriet (voor mij ook).

Intussen let ik op de tijd, maar het gaat goed.  We bekijken het Martin Luther King Jr. Memorial en lopen dan langs het bijna bloeiende Tidal Basin naar het Franklin D. Roosevelt Memorial. Ik denk dat de bloesems over een dag of drie, vier, mooi zullen zijn ondanks de vorst.

 

Als laatste begroeten we Thomas Jefferson in zijn memorial en banen ons dan een weg naar de Old Ebbitt Grill.  Rob, de invalide dakloze veteraan, begroet mij enthousiast.  Ik zou hem zo graag echt willen helpen, maar zou niet weten hoe.  Hij zegt wel een stap verder te zijn naar het krijgen van een aangepaste woonplek dus dat is goed nieuws.

Mark begroet me enthousiast en heeft de beste tafel voor grotere groepen voor ons met leuk uitzicht. We krijgen een attente serveerster en bestellen al snel.  De anderen nemen allemaal vrij grote gerechten.  A. heeft een gluten allergie en dat is geen probleem.

Gisteren vond ik de soep zo lekker en ben dan ook blij als ik hoor dat diezelfde soep er vandaag weer is.  Ik ben dan ook verbaasd als er een kreeft bisque verschijnt.  De serveerster had het mis, maar ik vind zo'n bisque ook erg lekker als lunch.

Iedereen smult en ik vertel dat de frisdranken gratis opnieuw gevuld worden.  Dat wisten ze niet en er volgt een hilarisch verhaal over Buffalo smaak kipvleugeltjes gisteravond, die zeer pittig zijn.  Ze weigerden echter meer cola om niet te hoeven betalen, maar hadden dus hun monden gratis kunnen blussen.

Als we klaar zijn is het al half drie en hoop ik op tijd bij de Library of Congress te komen.  We mogen niet tot aan het hek van de voorkant van het Witte Huis komen en moeten omlopen. 

Daar vertel ik dan over de geschiedenis van het huis en ook het protest dat daar al sinds 1981 zit.  De man, die het over heeft genomen zit in zijn rolstoel vlak voor ons. Ook hij mag niet in zijn tentje zitten als alles af is gezet.

Achter het huis mogen we wel tot aan het hek komen en er worden wat foto's genomen.  Dan lopen we langs Pennsylvania Avenue richting Capitool. Onderweg is er nog van alles te zien, waaronder het FBI gebouw, de National Archives en het Newseum met zijn voorpagina's van kranten uit alle staten.

Langs de Canadese ambassade lopen we naar het Capitool. Daar vertel ik over hoe het hier werkt en zoals altijd is het moeilijk te bevatten dat hier geen inschrijfplicht is en men dus niet automatisch weet hoeveel mensen in een staat wonen.  Dat er iedere tien jaar een volkstelling is lijkt zo ouderwets maar is in dit land een feit.

We lopen Capitol Hill op en hebben dan nog een kwartier voor de Library of Congress sluit.  Ik raad dus aan daar meteen naar binnen te gaan.  Foto's bij het Capitool kunnen ze naderhand nog maken.

Gelukkig krijgen we in de bibliotheek ruim de tijd alles te bekijken.  De grote leeszaal, Thomas Jefferson's bibliotheek en de vijftiende eeuwse bijbels, alles maakt indruk.  Als laatste bekijken we de oudste kaart van de VS uit 1784. 

Buiten nemen we afscheid en zit mijn eerste officiele rondleiding van 2017 erop. Mijn voeten weten ook dat ik meer dan 22000 stappen heb gezet.  Ik sms Kai waar zij zijn en zij kijken naar een IMAX in het Natural History Museum en willen daarna nog wat anders doen.

Aangezien ik echt moe ben neem ik de metro naar huis waar Rick me op komt halen.  We zijn beiden bezorgd om Cosmo, die ons voor het eerst ooit niet bij de deur komt begroeten.  Ook wil hij niet eten.  Later, als ik hem voer eet hij gelukkig wel.  Konden honden maar praten!

Het liefst zou ik hem meteen naar de dierenarts nemen, maar daarvoor is het al te laat in de avond.  Ik kan nog net voor ze dicht gaan een afspraak voor morgenavond maken.  Nu zou ik echt willen dat Kai en Bea hun eigen wielen hadden, want ik ben morgen chauffeuse naar Richmond.  Als dat niet zo was zou ik morgenochtend al naar de dierenarts gaan.

We halen Kai en Bea van het metrostation en gaan dan meteen naar het restaurant voor vanavond.  Kai wilde graag dat Bea bbq probeert en bij Famous Dave's is dat de beste in de omgeving.  Dit is niet mijn favoriet, maar ik bestel chopped pork (varkensvlees) met gegrilde ananas en boontjes.  Het is best lekker, maar voor eens in de vier jaar (dat is hoe lang we hier niet zijn geweest).

Kai en Bea bestellen uienringetjes als voorafje (enorm bord) en het "feest" voor twee of drie personen.  Dat is enorm veel eten en Bea is er niet dol op.  Net als ik vindt zij alles te zoet, ook de barbecue sauzen.  Toch eten ze bijna alles op de schaal, de rest neemt Kai mee naar huis.

Terug thuis blijven we ons zorgen maken over Cosmo.  Hij begroet ons alweer niet bij thuiskomst.  Kai en Bea nemen hem mee voor een wandeling, maar hij wil nauwelijks lopen.  Hij doet zijn behoeftes wel dus dat is hopelijk niet het probleem.  Ik denk dat hij rugpijn heeft of zo. 

Hopelijk vinden ze morgen wat hem scheelt. Konden dieren maar praten! Hij kijkt ons ook zo zielig aan.  Ik hoop van harte dat het niets ernstigs is.  Ik laat mezelf hopen van niet want Cosmo knauwde wel een botje vanavond.

Na meer dan 23000 stappen ben ik ook moe.  We kijken tv en Bea vindt dat ook wel leuk.  Zelfs de reclames, want die zijn ook weer heel anders dan in Europa.  Laat gaan we het niet maken want iedereen gaapt erop los.

Weekend vol Amerikaanse geschiedenis

Zaterdag

Mijn telefoons reminder om negen uur laat me weten dat ik voor mijn doen echt uit heb geslapen.  Ik heb Rick wel naar beneden horen gaan zo'n tien minuten eerder, maar had niet door dat het al zo laat was.

Gauw zet ik koffie en maak een paar eieren met kaas en verse salsa.  Rick heeft zijn thee en een broodje met ei en kaas.  Kai en Bea komen ook naar boven en gaan bij Manhattan Bagel Bea's eerste bagel ooit halen.  Dat wordt op mijn aanraden een met gerookte zalm en cream cheese en die bevalt haar zeer.

Rick laat de honden uit en dan gaan we op weg naar Mount Vernon.  Dit landgoed van George Washington, de eerste president, heb ik al vele malen bezocht.  Kai is er ook een aantal keren geweest, maar Rick al vele jaren niet en voor Bea is het nieuw.

We hebben kaartjes voor de 11:40 rondleiding in het huis.  We zijn er iets van tevoren en nemen wat foto's en luisteren naar de in koloniale kleding geklede gidsen.  Rick vraagt waarom twee bomen zijn omgezaagd en dat blijkt omdat die niet historisch correct waren, maar ook dood aan het gaan waren.

Al gauw mogen wij ook het huis in en het is druk! De gidsen zijn dan ook kort van stof dus ik ben blij dat ik de rondleiding al zo vaak heb gedaan.  Ik kan de anderen onder anderen de sleutel van de Bastille wijzen, die de Markies de Lafayette aan George Washington stuurde na de bestorming van de Bastille.


We bekijken de slaapkamers en als laatste die van de Washingtons.  Het extra lange bed, omdat de generaal (grappig genoeg noemen ze hem hier geen president, hij heeft als generaal dan ook veel meer voor elkaar gekregen) erg lang was.  In dat bed is hij ook in 1799 gestorven aan keelontsteking.

Dan bekijken we nog de studeerkamer en de keuken en dan is de rondleiding afgelopen.  We lopen de heuvel af naar de graven van George en Martha en nog een heel aantal andere familieleden.

Daar vlakbij is het ook de begraafplaats van de slaven, maar daar zijn geen stenen om te laten zien wie waar ligt.  Men is nu wel bezig met een project om tenminste de precieze plekken waar mensen liggen te markeren.

Hier wordt een korte ceremonie gehouden om deze mensen, die geen keuze hadden maar hier moesten zijn, te herdenken.  Zonder hen had George Washington niet kunnen zijn wie hij was. Kai mag voorlezen over William Lee, de valet van George Washington.  Die ging overal met hem heen.

Na afloop bekijken we nog de verschillende bijgebouwtjes en dan vooral de slavenkwartieren.  Eigenlijk is het de bedoeling dat we daarna naar het museum en de souvenirwinkel gaan.  Maar wij willen de film nog zien, die door Kees van Oostrum is gemaakt.

Voor de anderen is het allemaal nieuw.  Ik blijf het een goede film vinden, die bovendien goed aansluit bij mijn rondleiding door Alexandria vanmiddag.  Als hij klaar is loopt het al bij tweeen dus de magen rommelen hard!

We rijden naar Alexandria en gelukkig hebben we geen moeite een parkeerplaats te vinden. We weten ook al waar we willen eten, Virtue Feed and Grain.  Je zou denken dat je om half drie met gemak een tafeltje zou kunnen krijgen, maar er is een wachttijd van bijna een half uur.

Daar baal ik van, maar leg me er net als de anderen bij neer.  Ik ga dan maar het toilet opzoeken en zie zomaar vier stoelen vrij aan de bar. Ik probeer Ricks aandacht te trekken, maar hij kijkt alle kanten op behalve de mijne.  Ik bel hem dus maar en we nemen plaats aan de bar.

Het eten is erg lekker! Ik neem de crab cake, die voornamelijk krab is.  Rick heeft een zalmburger en Bea en Kai taco's en zalm.  We zijn blij wat eten in onze magen te krijgen. Mount Vernon nam veel langer dan gewoonlijk, waarschijnlijk omdat het zo druk was en we hebben het museum niet eens bezocht!

Als we weer verzadigd zijn begin ik aan mijn rondleiding door het stadje. Maar eerst gaan we het Christmas Attic winkeltje in.  Hier hebben ze op hun bovenverdieping alleen maar kerstspullen.  Bea vindt de rode cardinaalvogeltjes leuk en die kopen ze voor hun boompje.  Ik zie opeens een "Nederlandse" Kerstman, leuk, maar zo duur dat ik hem zeker niet koop.

Een Nederlandse Kerstman! 

 

Via de "kinderkopjes" van Prince Street lopen we langs Captains Row, huisjes uit 1783 en later.  Ik neem ze mee naar het Presbyterian Meeting House met het graf van de onbekende Revolutionaire soldaat.

Bij Christ Church kunnen we nog net naar binnen.  De docent moet weg, maar ik verzeker haar dat ik ook kan vertellen over wat we zien. Dat is de banken waar George Washington en familie zaten en waar Robert E. Lee en familie zaten.  Dit is een heel mooi voorbeeld van een achttiende eeuws kerkje.

Via het huis waar George Washington in Alexandria woonde en de ijskelder van Gadsby's Tavern komen we bij het Carlyle House aan.  Dit huis vind ik het belangrijkste in het stadje.  Hier begon feitelijk de Amerikaanse Revolutie en de film bij Mount Vernon liet zien waarom.

Gelukkig heeft Lorraine intussen de honden uitgelaten, want ik begon me schuldig te voelen. We treffen dus blije hondjes thuis.  Rick laat ze ook meteen weer uit. Ik ben blij mijn voeten omhoog te doen, want die doen pijn en ik moet nog veel lopen de komende dagen.

We hebben besloten vanavond makkelijk pizza te bestellen. Zo kan Bea ook de Amerikaanse pizza's proberen.  Zij en ik bestellen beiden de spinazie, champignons en spek pizza van Zpizza.  Daar krijgen we geen spijt van, heel lekker!

Voeten omhoog voor ons allemaal en lekker tv kijken.  We hebben het verdiend na de drukke dag!

Zondag

Tot mijn grote verbazing ben ik om acht uur klaar wakker!  Waarom gebeurt dat nou niet vaker en liefst zelfs nog wat vroeger. Ik kijk naar buiten en zie dat het sneeuwt!  Nee, toch! Rick slaapt nog een kwartiertje door en maakt dan dezelfde observatie.

Gelukkig is de verwachting dat het op gaat klaren en niet zo koud gaat zijn.  Ons plan is namelijk vrijwel geheel buiten dus het moet wel een beetje uit te houden zijn.  Aangezien ik niet ga sporten vandaag kan ik me na mijn douche meteen in gewone kleding steken.  Dat gebeurt 's ochtends niet vaak.

Tot mijn verrassing zijn Kai en Bea al helemaal kant en klaar.  Het wachten is dus op Rick en intussen doet Kai wat training met de honden.  We geven de honden hun ontbijt en vertrekken dan voor het onze.

We halen koffies bij Starbucks en dan donuts bij Duck Donuts.  Het neemt Bea en Kai nogal lang om te besluiten welke ze willen.  Ik weet het meteen, twee (waarvan ik anderhalf opeet en de overgebleven helft aan Kai geef) met maple icing en stukjes bacon.  Rick neemt er een met chocolade icing bij zijn broodje van Starbucks.

De combinaties, die Bea en Kai nemen, klinken ook erg lekker, maar er gaat voor mij niets boven de maple icing met bacon.  Bea aarzelde gisteren nog of ze wel donuts wilde, want ze vond die van Dunkin Donuts lekker, maar voor een keer. Wij haalden haar over omdat Duck Donuts heel anders is en dat beaamt ze enthousiast na een paar hapjes.

Dan banen we ons een weg naar de stad waar we zonder oponthoud aankomen.  In het weekend is het gratis parkeren langs de wegen.  We hebben geluk en vinden een parkeerplaats aan Pennsylvania Avenue, vlakbij het Witte Huis.

Als eerste lopen we naar de achterkant van het Witte Huis, Bea's eerste blik erop.  Het is droog, maar koud. In de verte zie ik blauwe lucht aankomen en zodra de zon tevoorschijn komt is het meteen een stuk warmer.  Dat krijg je als je je op de hoogte van Rome bevindt.

Via het Washington Monument lopen we naar het World War II Memorial.  Daar staan de fonteinen gelukkig aan en ik laat ook het Kilroy Was Here tekeningetje zien.  De meeste mensen hebben geen idee dat dat er is, ikzelf vond het ook pas een aantal jaren geleden.

De Reflecting Pool reflecteert het Lincoln Memorial nauwelijks door de wind, maar toch willen we er een foto van ons vieren laten maken.  Ik vraag het eerst aan een Duitser met een grote camera, maar die wil zijn camera geen moment verlaten. 

Gelukkig komt er net een Amerikaans gezin aanlopen en de zoon daarvan wil ons best fotograferen. Het wordt een leuke foto met het Lincoln Memorial op de achtergrond.  Ook leuk eens een foto van ons vieren te hebben, want meestal is het Kai en Bea samen.

Na het bekijken van de Onafhankelijkheidsverklaring in de National Archives had ik Bea beloofd haar het minst bekende monumentje op de Mall te laten zien.  Dat voor de 56 Ondertekenaars van de Onafhankelijkheidsverklaring.  Het is een stuk om langs de grote vijver, vandaar dat ik er gewoonlijk niet langs ga.

Het zegt Nederlanders en Belgen denk ik ook niet zoveel, maar voor Bea (en Kai en Rick, die het ook nog nooit gezien hadden) is het wel leuk.  Al die zesenvijftig handtekeningen zijn per staat gerangschikt in goudkleurige verf op stenen nageschreven. Erg knap gedaan ook, want het is allemaal handwerk (alleen op het Vietnam Veterans Memorial worden de namen met een machine ingegraveerd).

De Virginiaanse handtekeningen

Dat Vietnam monument is onze volgende stop.  Het is er rustig en sereen. Ik kan merken dat Bea ervan onder de indruk is.  Ze doet wel heel veel indrukken op deze drie weken! Het is een vermoeiend schema, ook voor mij, maar ik vind het ook wel heel leuk zo toerist of gids in eigen omgeving te zijn.

We bekijken het Lincoln Memorial wat Ricks favoriet is.  Bea en ik vinden echter het Koreaanse monument het mooist. Die soldaten met hun angst op hun gezichten blijven in je geheugen.  Grappig genoeg droomde ik vannacht van mijn nachtmerrie rondleiding, waar niemand in het gezelschap interesse heeft in wat ze zien. Gelukkig is me dat nog nooit overkomen!

Onderweg naar het Tidal Basin wordt Bea afgeleid door een paar heel tamme eekhoorns.  Het Martin Luther King Jr. Memorial hebben we al gauw gezien.  De tijd begint nu wel te dringen voor onze reservering bij de Old Ebbitt Grill.

We bekijken het Franklin Delano Roosevelt monument uitgebreid.  We zien ook dat de kersenbloesems nog niet op hun hoogtepunt zijn.  Ik denk dat het toch wel mooi gaat worden.  De knoppen zien er over het algemeen prima uit.

Kai, Bea en ik overleggen en besluiten donderdag terug te komen, hopelijk zijn de bloesems dan uit. Dan kunnen we ook het Jefferson Memorial beter bekijken want daar hebben we geen tijd meer voor.

We huren fietsen van de Capital Bikeshare voor $2 per stuk en rijden naar het station vlakbij het Witte Huis.  Alleen zijn daar geen plaatsen om de fietsen terug te brengen.  Gelukkig is dat op de hoek van 14th en G Streets wel het geval.

Zo hoeven we maar een blok naar de Old Ebbitt Grill te lopen.  Het doet me pijn om de gehandicapte veteraan Rob nog steeds voor het restaurant te zien zitten.  Nu met Trump zal hij wel helemaal lang op aangepaste huisvesting moeten wachten.  Echt vreselijk!

We zijn een kwartier te laat voor onze reservering maar dat is geen probleem.  We krijgen meteen een tafeltje.  Zoals altijd is het een succes.  De ambiance, de bediening en ook het eten zijn voortreffelijk. 

Bea en Kai delen de crab cake sliders als voorafje en vinden ze heerlijk. Ik neem een kop linzensoep, maar een kop clam chowder verschijnt.  Gelukkig wordt dat gauw verbeterd, want de linzensoep is vele malen lekkerder.  Rick heeft een kop chili.

Mijn tweede voorafje zijn de crab cake sliders, erg lekker!  Rick heeft het hummus trio wat ik vaak bestel.  Kai een reuben sandwich waar ik me nog nooit aan gewaagd heb en Bea doet zich tegoed aan een bacon cheeseburger. Morgen eet ik hier weer.

Na het eten bekijken we nog even de voorkant van het Witte Huis.  Vandaag niet veel protesten, want 45 is weer eens in Florida. Er staat wel iemand met een groot bord dat George Washington nooit loog, zo waar!

Dan lopen we terug naar de auto en rijden snel naar huis.  Daar geven Rick, Bea en Kai de honden een goede lange wandeling.  Ik rust even uit, want moet morgen ook weer flink wat lopen.

Een van Bea's wensen is een film kijken in een Amerikaanse bioscoop.  Dat gaan we vanavond dus doen.  Het wordt Beauty and the Beast 3D.  Wat goed is het gedaan!  Het houdt onze aandacht de hele film en we zien er toch ook wel wat volwassen dingen in, al is het vrijwel helemaal gelijk aan de tekenfilm.

Voor het avondeten gaan we naar Seasons 52 waar we een tafeltje in de bar bij de open haard nemen.  Zo lekker warm is het!  Ik geniet van mijn asperge soep en daarna de filet mignon met alweer asperges (altijd groen hier).  De anderen hebben allemaal flatbreads, die ze duidelijk ook prima vinden.

Thuis gaan Kai en Bea meteen de basement in.  Ze besteden wel heel veel tijd met ons dus ik snap dat ze ook eens op hunzelf willen zijn. Wij kijken nog wat tv en dan gaan wij ook naar boven, morgen moeten we beiden werken.