Over maandag

Rick staat weer keurig om zeven uur op en ik ben zowaar om half acht klaarwakker. Het helpt dat de zon uitbundig schijnt. De afgelopen week at ik telkens ontbijt nadat we onze Starbucks ritje hadden gedaan. 

Vanochtend heb ik tijd om het ervoor te eten en Rick heeft de gave van telepathie, want hij heeft mijn koffie al klaar staan. Het is een genot om naar buiten te kijken, ons Japanse kersenboompje is in bloei. 

De kersenboompjes in Washington zijn dat ook en ik bedenk me dat ik morgen heel vroeg op kan staan om de menigte voor te zijn. Alleen blijkt alles afgezet, zodat niemand dichtbij kan parkeren, zo vertelt een vriendin, die het vanochtend probeerde. Zo hopen ze dat enkel wandelaars en fietsers het niet te druk zullen maken. 

Als ik niet voorzichtig moest zijn met mijn voet zou ik gewoon gaan en verder weg parkeren. Maar dan loop je al gauw kilometers meer en dat lijkt me niet aan te raden. Ik wil ook weer niet riskeren dat mijn pees opnieuw op gaat spelen. Die excursie gaat dus helaas weer niet door dit jaar. Gelukkig bloeit alles in onze buurt ook prachtig.

Tijdens het eten zie ik een mooie bezoeker op ons deck. Ook hij eet ontbijt bij ons. Ik blijf de knalrode cardinaaltjes zo schattig vinden. Het vrouwtje is ook mooi, maar bruin in plaats van rood. Hun heel herkenbare lied klinkt weer luid iedere ochtend. 

We rijden naar Starbucks en genieten onderweg van de prachtig bloeiende bomen. Ik weet nooit wat ik moet antwoorden als mij gevraagd wordt wat mijn favoriete seizoen is. Ik voel me het best in de zomer, maar de lente is altijd zo mooi en vol fijne vooruitzichten. 

Voor ik naar personal training ga, trap ik drie kwartier op mijn mini elliptische machine. Dat is werkelijk net als een hometrainer. Sharon heeft weer een druk half uur voor mij, ondanks dat ik nog niet staand gewichten kan heffen. 

Thuis maak ik mijn tienduizend "stappen" af en dan is het alweer tijd voor mijn douche en mijn gewone kleding. Dan haal ik mijn salade van Subway. Het is te koel om buiten te eten, maar hopelijk lukt dat morgen weer. 

Omdat ik mijn energie heel snel voel wegebben, ga ik meteen na het eten op pad. Ik rijd weer eens naar Walgreens, waar mijn ene medicijn klaar ligt, maar twee andere en een van Orion niet. Ze belooft die later vanmiddag klaar te hebben. 

Op weg naar The Fresh Market stop ik af en toe om foto's te maken van de bloesems. Vooral Park Street doet zijn naam eer aan met de ene bloesemboom na de andere. Zelfs de burgemeester reageert op Facebook op die foto. 

The Fresh Market heeft altijd wel bijzondere dingen. Ik kies twee bosjes tulpen uit en koop de vis voor ons avondeten. Dan vind ik ook nog mini brie hapjes en een citroen dille aioli, die me erg lekker lijkt met visgerechten. 

Ze hebben ook een leuk Paas gedeelte, maar ik noet niets hebben van al die zoetigheid

Inmiddels liggen de medicijnen klaar bij Walgreens en ik rijd nog eens door de drive thru om ze op te halen. De apothekersassistenten hier zijn zoveel vriendelijker dan bij het Vienna filiaal! Ze herkennen me en ik hoef niet iedere keer alle vragen meer te beantwoorden om zeker te zijn dat ik ben wie ik zeg. 

Als ik thuiskom voel ik me zo doodmoe dat ik even op de bank in de voorkamer ga liggen. Hier is het ook warmer met de zon, die naar binnen schijnt. Jammer genoeg ziet Orion er ook allerlei blafwaardige dingen gebeuren. 

Voor het eten puzzelen we nog een tijdje. Dan maakt Rick ons maal. We hebben een zalmburger en een garnalencakeje met spinazie en bloemkoolpuree. Altijd weer heel smakelijk en makkelijk voor Rick om te maken. 

De kop is weer van de week af en het was een mooie maandag. Nu even hopen dat ik morgen meer energie heb, want ik wil bloesems in de buurt gaan fotograferen voor ze er afwaaien of afvriezen. 

 

Over het weekend

Zaterdag

We hebben vannacht allebei voor Pampus gelegen. Of dat door het vaccin kwam of niet zullen we nooit weten. Ik word om kwart over acht uit een diepe slaap wakker en Rick niet veel later. Mijn arm doet wat pijn, Rick heeft nergens last van. 

Het is prachtig weer en na ons ontbijt van Starbucks gehaald te hebben, gooien we eerst ons glas in de glasbak. Dan rijden we naar de Greenheart winkel, die vandaag eindelijk open is! Wat ben ik blij dat ik niet meer op marktdag hoef te wachten voor mijn sap! 

Matt en Bree begroeten ons als oude bekenden en vragen mij of ik eens iets anders wil proberen dan mijn geliefde Rooster sap. Zij zorgen er daarna voor dat we allerlei van van hun sapjes en cashew noot drankjes proeven. Ik houd het bij de Rooster, hoewel een paar anderen mij ook niet te zoet waren.

Uiteindelijk nemen we twee Roosters, twee Sassy Sunshines en twee Immunity boosters mee naar huis. Die laatste drink ik op de nuchtere maag, puur citroensap en gember. Ze hebben ook lekker eten en alles veganistisch, dus Saskia zal hier vast ook weleens eten halen. 

 

Thuis vindt Rick van alles te doen in de achtertuin en gaat dan een wandeling in het park vlakbij maken. Ik doe mijn uur trappen op het machientje en geniet van mijn steeds kleuriger wordende uitzicht. Om mijn 10000 stappen af te maken loop ik daarna een stukje door de bloeiende buurt. 

Ons buurkatertje Froggy volgt me als een hondje en speelt met de draad van mijn telefoonoplader

De ochtend vliegt zo voorbij en als we ons opgefrist hebben gaan we op weg voor de lunch. Rick wil de Souvlaki Bar in Oakton eens proberen. Ik vind dat te zwaar voor een lunch en haal de garnalensalade slawrap van The Italian Gourmet. 

Rick en ik hebben een "geheime" parkeerplek bij de Vienna Town Green gevonden. Daar staat nooit iemand geparkeerd, hoe druk ook. We vinden nog een leeg bankje en genieten in de zon van onze lunch. Het park wordt goed gebruikt tijdens deze mooie dagen. 

Rick heeft heel veel energie, ik voel me juist erg moe. Ik ga op een stoel op de oprit zitten, terwijl Rick onze auto's stofzuigt. 

Mijn auto heeft een mooie kleur, maar hij wordt wel gauw stoffig, wat ik met de lichter gekleurde van nooit had. Ik maak een doek nat en haal die langs de auto. Nu glinstert hij weer mooi. 

Orion en ik houden Rick gezelschap en genieten zelf lekker van de rust en de zon. Het moet gezegd, de auto's zien er na zijn stofzuigbeurt als nieuw uit. 

Het wordt bewolkt en koelt daardoor af. We gaan naar binnen en werken wat aan de puzzel. Dan maken we ons klaar om naar het Mosaic District te gaan. Daar willen we gaan eten bij de MacMillan Whisky Room.

Rick zet mij af en gaat een parkeerplaats vinden. Ik vraag om een tafeltje buiten, maar die zijn allemaal bezet. Terwijl ik Rick sms dat we iets anders moeten bedenken, komt er opeens een vrij. Ik ga gauw naar binnen om daarom te vragen en jawel, we krijgen een gerieflijk bankje met tafel. 

Zo zijn we precies op tijd om de streaming van de bruiloft ceremonie van ons buurmeisje Katarina te kijken. Katarina is Kai's leeftijd en trouwt een uur rijden hiervandaan. Terwijl we kijken zijn we blij dat we niet gegaan zijn. Er is geen teken van mondkapjes. Wij hadden ons daarbij niet op ons gemak gevoeld. Het is wel allemaal weer heel mooi en ontroerend. 

Rick en ik bestellen een cocktail, voor mij de mint julep, de enige cocktail met bourbon, die ik lekker vind. Dan nemen we een aantal voorafjes als maaltijd. Om te beginnen de Schotse eieren en dan heeft Rick gehaktballen in een Guinness saus en een quesadilla. Ik kies de spinazie hapjes en die zijn erg lekker!

Om de een of andere reden vergeten we dit restaurant telkens. Iedere keer dat we er aten is het lekker geweest, dus geen idee waarom. Als we opstaan om te vertrekken spettert het een beetje, hebben wij weer geluk gehad het droog te houden. 

Thuis zetten we de live streaming van Katarina's bruiloft weer aan. We kijken naar het diner, de speeches en de vader-dochter en moeder-zoon dansen. Het is allemaal mooi om te zien. Alweer verbazen we ons erover dat al het personeel mondkapjes draagt, maar slechts een gedeelte van de gasten als ze eten gaan halen. Het diner is binnen.

Zo hebben we de bruiloft toch nog wat mee kunnen maken, maar veilig vanuit onze stoelen thuis. Het is een mooi bruidspaar en ik hoop dat ze een lange, fijne toekomst zullen hebben samen. Wij hebben altijd een affiniteit voor Katarina gevoeld, omdat onze Katja's officiele voornaam ook Katarina is. 

Zondag

Het mooie weer heeft plaatsgemaakt voor regenbuien. Het is donker in de kamer en alweer blijven we tot na achten liggen. Dat patroon moet ik weer doorbreken. Dat is me gewoon te laat.

Op een luie zondag geeft het echter niet, vooral niet als het regent. We rijden naar Starbucks voor ons ontbijt en spelen dan Pokemon Go tot de markt bijna opengaat. 

Onderweg rijden we een beetje om om te kijken hoever de Lidl gevorderd is. Ik kan niet wachten tot die opengaat. Ik vind dat een veel fijnere keten dan Aldi en ik hoop dat ze hier in de VS net zo zijn als in Duitsland. Hij is nog niet open, maar het bord hangt er al.

Van het marktje haal ik alleen mijn wekelijkse paddestoelen bestelling op. Nu Greenheart in Vienna open is, hoef ik hier geen sap meer te halen. Jammer genoeg voor Orion heeft de boer dit keer geen varkensoren beschikbaar. 
 

Thuis ga ik aan mijn uurtje elliptische machine. Rick doet ondertussen boodschappen bij de Giant. Hij is net weer terug als de garage opengaat en Saskia binnenkomt.

We hebben haar al sinds Kerst niet meer gezien, dus het is heel gezellig dat ze een dagje komt buurten. Ze valt met haar neus in de boter, want we staan net op het punt lunch te gaan halen. Rick en ik nemen onze gewoonlijke Cava en Subway salades en Saskia wil graag een acai bowl van Southblock. 

Rick en Saskia hebben een aantal dingen te regelen en ik ga naar buiten. Nu het droog en twintig graden is, is het zonde om binnen te blijven. Tijd om weer eens wat bloemen in de tuin te fotograferen. 

Als ik terugkom uit de achtertuin, zie ik Lorraine bij de voordeur met Rick praten. Zij heeft een van de bloemstukjes van de bruiloft voor ons, zo mooi! Zij vertelt dat het Katarina en hen erg nerveus maakte dat zoveel mensen geen mondkapjes droegen. Het werd telkens aangekondigd, maar toch gaven velen er geen gehoor aan. Zo respectloos, Lorraine is er dan ook best boos over. 

Halverwege de middag gaan we de basement in om spelletjes te spelen. Jackbox is altijd weer zo leuk! We winnen alle drie een van de spelletjes. Dan spelen we een rondje Jeopardy. Voor we het weten loopt het zo tegen zessen. 

Saskia wil graag eten van Sunflower en Rick en ik gaan voor Indiaas eten van Jaipur. Terwijl we eten komt er een flink plensbui over ons heen, maar die is gelukkig weer voorbij als Saskia aan haar rit terug naar Richmond begint. 

Het was een kort maar krachtig bezoek. Saskia heeft allerlei appartementen in Boston op het oog. Volgend weekend gaat ze met een vriendin naar Boston om een aantal ervan te bezoeken. Hopelijk heeft ze daarna een betere kijk op waar alles zo'n beetje ligt.

Allemaal een heel goede week gewenst!

Over onze eerste coronavirus injectie

Het is maar liefst negentien graden als ik opsta! Dat belooft een lekker warme dag te worden. Dit keer is de nitro brew weer voorradig in Vienna en daar halen we onze koffies.

Dan maak ik ontbijt en Rick zet mijn machientje op het deck. Het is zo fijn weer een beetje buiten te leven! Ik vind dat mijn eten beter smaakt en de ontluikende natuur is een mooi uitzicht tijdens het sporten. 

Tegen half elf kondigt Rick aan dat de arborist er is. Die komt onze bomen inspecteren en aanraden waar gesnoeid moet worden of niet. Rick vindt vooral mijn favoriete Japanse kers uit de kluiten gegroeid. 

Gelukkig vindt de arborist dat een mooie, gezonde boom. Hij zal straks weer zo mooi bloeien. Eigenlijk hoeft er niet veel gedaan te worden, met uitzondering van de esdoorns voor het huis. We gaan wachten tot die helemaal in de bladeren zitten en dan worden er, voor de gezondheid van de bomen, takken afgezaagd. Prima, zolang we onze kerstlichtjes er nog maar aan kunnen hangen. 

Al met al is het een interessant rondje door onze tuin. Er zijn een aantal bomen waarvan ik de soort niet weet. De arborist weet natuurlijk welke het zijn. Ook bevestigt de arborist dat we inderdaad, dankzij de vogels, een moerbeiboom hebben. Zoveel van deze bomen zijn uit zaadjes gegroeid en niet bewust geplant. Opeens heb je er dan een nieuwe bij.

Zo vliegt de ochtend voorbij. Rick heeft van twaalf to een een vergadering, dus we gaan vroeg onze salades ophalen. Rick die van Cava en ik zoals zo vaak van Subway, het smaakt me iedere keer weer zeer goed.

Voor we het weten is het tijd om naar het Fairfax County Government Center te gaan voor onze eerste Pfizer injectie. We moeten in onze auto wachten tot we een sms krijgen en dan inchecken. Niet veel later volgt er een sms dat we binnen mogen komen. 

Het is allemaal enorm goed geregeld! We worden langs gele pijlen naar een wachtruimte geleid waar ons een nummertje wordt aangereikt. Iedereen zit ruim twee meter bij elkaar vandaan. Als ons nummer aan de beurt is worden we de vaccinatie kamers ingeleid. Rick krijgt de linkse en ik de rechtse.

Cristina is super aardig en legt van alles uit. Ik wist dat allemaal al, maar ik kan me voorstellen dat niet iedereen zo goed geinformeerd is. Dan krijg ik de eerste dosis vaccin in mijn linkerarm. Na 16 april kan ik de tweede dosis krijgen, dus we zullen ruim voor de baby shower compleet ingeent zijn. 

Ook voor het kwartier wachten worden Rick en ik naar twee verschillende kamers verwezen. Degene, die Rick zijn prik gaf, adviseerde om bij de tweede dosis te laten weten dat we samen zijn. Na vijftien minuten krijg ik een sms dat ik kan vertrekken en Rick komt niet veel later naar buiten lopen. Ik ben nog nooit zo blij met een vaccinatie geweest!!

Om het te vieren stelt Rick voor naar Uncle Julio's te gaan. Daar vragen we een tafel op hun terras en genieten van een margarita en wat chips en salsa. Waarom weet ik niet, maar ik kan een margarita nooit op. Hij is niet per se heel zoet, maar ik heb er al gauw genoeg van. 

Op weg naar huis gaan we langs de Hallmark winkel. Zo kom ik er (bijna) nooit en nu twee dagen achtereen. We kopen een kaart om ons buurmeisje Katarina en haar verloofde Theo te feliciteren met hun huwelijk morgen. 

Vanochtend had Rick opeens iets verwarrends met buurman Chuck. Wij waren oorspronkelijk voor de bruiloft uitgenodigd. Echter met COVID toestanden kregen we, heel begrijpelijk, een paar maanden geleden een kaartje dat ze het aantal gasten beperkt wilden houden en wij hopelijk virtueel de ceremonie bij zouden kunnen wonen. 

Wij hebben ons cadeau al opgestuurd en gaan misschien morgen wel online kijken. Zegt Chuck vanochtend opeens tegen Rick dat we welkom zijn om te gaan. Na enig nadenken hebben we besloten dat niet te doen. Wij hebben net onze inenting en voelen ons nog niet veilig genoeg om in een grotere groep te zijn. We zullen later de kaart in persoon gaan brengen en alvast feliciteren. 

Na een paar uurtjes rust thuis rijden we naar Cafe Renaissance.  Daar heeft Saeed een tafeltje buiten voor ons gereserveerd. Het is een zeer aangename temperatuur met zo'n 23 graden al waait het flink. Ik bestel drie voorafjes als maaltijd. 

De gazpacho is heerlijk, de oesters in Pernod saus ook, maar die waren al op voor ik er een foto van kon maken. Rick heeft diezelfde oesters als voorafje en dan filet mignon als hoofdgerecht. Mijn hoofdgerecht is een met krab gevulde avocado.  

Het is gezellig op het terras met alle tafels bezet en binnen ook. We zijn blij te zien dat dit restaurant het goed doet. Als het koeler wordt krijgen we allemaal een verwarmer naast ons. Ik ben er zeer dankbaar voor, want ik zat te rillen. 

Rick wil graag een Ierse koffie, maar dat is teveel voor mij. Saeed staat erop dat ik er toch een klein (in zijn ogen, groot in de mijne) glaasje van meedrink. Het is weer een schouwspel zoals hij het bereid en natuurlijk ook ontzettend lekker, al houd ik het echt bij een paar slokjes. 

Heel voldaan rijden we tegen negenen weer huiswaarts. Ik sluit dit blog af met een foto van onze zwangere dochter Katja. Het wordt al een flinke buik! Nugget/Peanut/Baby groeit goed.

Allemaal een heel fijn weekend gewenst!