Dag 11 Nieuw Zeeland en Australie: Strandhuisjes en pinguins

Het is telkens zo donker in de kamer en daardoor worden we later wakker dan we zouden willen. Pas om half negen staan we op en maken ons klaar voor het ontbijt. Ik doe ook gauw een kwartiertje wat spieroefeningen. Ontbijt gaan we in een van de gezellige steegjes vlakbij het hotel nuttigen.

Het Vicolino cafe heeft een lekker menu en we krijgen nog net het laatste  tafeltje. Altijd een goed teken als een restaurant populair is. Rick en ik bestellen de gerookte zalm benedict zonder de Hollandaise saus. Erg lekker!

Katja neemt een gerecht met koriander. Als dat voor haar neus komt te staan blijkt dat koriander is wat wij in de VS als cilantro kennen. Laat Katja daar dus helemaal niet van houden! Ze vist alle koriander eruit en krijgt natuurlijk de vraag of ze het niet lekker vond. In de VS is volgens mij coriander het zaad en niet de verse blaadjes.

Toch hebben we allemaal goed gegeten als we verder gaan. Ik wil mijn simkaart voor mijn Samsung krijgen en koop die bij Vodafone. Het is nogal fris met een harde wind dus we gaan ons wat warmer aankleden in het hotel. Diet regenjassen komen goed van pas, al regent het slechts af en toe een beetje.

Katja wil graag betere wandelschoenen en koopt die bij Skechers. Saskia wil Travis een boek voor kerst geven en Rick en ik gaan dat bij de Metropolis boekhandel kopen. Het is maar goed dat we de kerstetalages eergisteren hebben bekeken want er staan nu lange rijen.

 

Saskia en Travis zijn intussen op weg naar de stad en wij vragen de auto bij het hotel. We gaan lunchen bij de Vegie Bar. Dat wordt een gematigd succes. Het is gezellig en we hebben veel te kletsen, maar het eten laat lang op zich wachten.

Dan zijn Rick en Katja allerminst gecharmeerd van hun keuzes en Saskia vindt haar "burger" ook matig. Intussen smullen Travis en ik, wij zijn de enigen, die vegetarische en niet veganistische gerechten hebben besteld. Ik vind mijn dahl bowl met pittige linzen en rajta e.d. heerlijk! Travis is ook zeer tevreden over zijn burrito.

Ik geniet van mijn maal en helemaal plantaardig (behalve de rajta yoghurt)

Na de lange lunch lopen we nog even naar een veganistische supermarkt. Saskia zou zich in deze buurt zo thuis voelen! Ze koopt er wat lekkernijen en alvast ontbijtrepen voor morgenochtend, want bij het vliegveld zullen er waarschijnlijk weinig tot geen veganistische opties zijn.

 

Een kleurige buurt!

Daarna nemen we afscheid van Travis. Saskia en hij gaan de middag nog samen doorbrengen, maar door onze heel vroege vlucht morgen moet Saskia vannacht in het hotel slapen. Ik heb op haar leeftijd ook afscheid moeten nemen van vriendjes, die in andere landen woonden, en weet dat dat heel moeilijk is.

Intussen schijnt de zon wat en besluiten we naar Brighton Beach te gaan. Dat is beroemd vanwege zijn rijen kleurrijke strandhutten. Het weer is onstuimig te noemen. Het waait enorm en de lucht achter de huisjes is donker, maar vanaf zee schijnt de zon af en toe. Het maakt voor mooie foto's!

 

 

Als we genoeg foto's hebben rijden we terug naar de stad en stoppen bij de St. Kilda pier. Ook hier waait het hard en kite surfers vinden dit een mekka. We kijken hoe ze ver van het water springen en zien de skyline van de stad mooi in de verte.

De ware reden dat we hier zijn, zijn de fairy penguins die hier hun onderkomen hebben. Overal lees je dat je er met zonsondergang moet zijn, maar verscheidene mensen hebben ons verteld dat je overdag ook heus pinguins kan zien.

We lopen langs de rotsen en krijgen af en toe een douche van een golf van zee. Eerst zien we helemaal niets, maar dan vinden een paar anderen een pinguin onder een rots. Al gauw zien we er veel meer, al dan niet slapend. Rick ziet zelfs een paar kuikentjes, die als wij eraan komen weer gauw onder de rotsen verdwijnen.

Met mijn DSLR heb ik veel betere foto's, maar dit laat zien hoe ze tussen de rotsen leven

Dit overtreft natuurlijk onze verwachtingen! Zoveel als we gisteravond baalden dat we niet met zonsondergang konden gaan, zo blij zijn we nu hier te zijn en deze bijzondere vogels in het wild te zien. Dat is denk ik zoiets wat een keer in je leven gebeurt.

Jammer genoeg zijn de weersomstandigheden zo dat het niet prettig vertoeven is bij de pinguins. Misschien dat er daarom zoveel nog "thuis" zijn. Hele golven komen over ons heen en Katja en ik vrezen voor onze DSLR's, die we niet kunnen beschermen tegen het zoute water.

Rick blijft nog wat langer, maar dan lopen we ook weer terug naar de auto. We zijn zo blij dat we dit toch nog even geprobeerd hebben! Ik heb nu alle wilde dieren, die ik hier wilde zien, gezien. Rick wil nog graag een platypus zien. Misschien gaan we bij Sydney nog zo'n dierenopvang bezoeken.

We brengen de auto terug naar het hotel en onze fototoestellen naar de kamer. Dan gaan we op zoek naar de "Laneways", steegjes helemaal vol graffiti. Daar maken we allerlei foto's want het is echt bijzonder. Alles is vol geverfd, inclusief de vuilnisbakken, pijpen en trappen. Een vriendelijke man maakt foto's van ons en daarna doet Rick dat van hem.

 

 

 

 

Intussen begint het weer te regenen en wij hebben geen paraplu's of regenjassen mee. Rick gaat gauw naar boven in het hotel om die te halen, terwijl Katja en ik een tafeltje nemen bij de Charles Dickens pub een paar deuren verderop. Daar drinken we wat en kletsen zo gezellig dat het opeens zeven uur is!

Voor ons laatste maal hier in Melbourne hebben we een typisch Australische bar gevonden via Reddit, The Crafty Squire. Hier zijn er alleen Australische bieren aan de tap en een menu met emoe, krokodil en kangoeroe gerechten.

Rick is geen grote fan van Australisch bier, maar vindt zijn keuze hier wel lekker. We delen voorafjes van krokodilworst en emoe gehakt, beiden lekker, maar niet super speciaal. Katja heeft daarna een tonijnsalade, Rick een biefstuk en ik de kangoeroe biefstuk. Het smaakt ons allemaal zeer goed, maar ik denk dat ik nu genoeg kangoeroe heb gegeten.

 

Het regent nog steeds als we teruglopen naar het hotel dus we zijn blij met de paraplu's. Hopelijk hebben we die de rest van de vakantie niet meer nodig! In Cairns is het tropisch warm maar ook een regenwoud dus duimen maar!

Terug in het hotel wil ik nog een wijntje en Katje een chocolade creme brulee. Wij bespreken dat in het Nederlands en opeens praat de jongeman achter de bar in het Nederlands tegen ons. Dat is omschakelen!

Joep vindt het duidelijk leuk eens zijn eigen taal te kunnen spreken. Wel grappig, een Nederlands-Amerikaans gezin ontmoet een Nederlander werkend in Australie. Ik vraag nog hoe ze hier zijn naam uitspreken want in de VS zou dat allerlei vormen aannemen en hier in Australie natuurlijk ook. Erg leuk zo even Nederlands te spreken!

Boven op de kamer pakken we in want voor dag en dauw moeten we naar het vliegveld. Alleen is er nog geen teken van Saskia. Die vindt het natuurlijk heel moeilijk afscheid te nemen. Katja kan haar tasje met sierraden niet vinden en is daar in paniek over, want het heeft haar ketting uit Egypte erin. Hopelijk is ze het thuis vergeten!

En zo gaan we de laatste nacht in Melbourne in. De wekker gaat morgenochtend voor vijven en dan hebben we weer een vlucht van drie uur naar Cairns.

Dag 9 Nieuw Zeeland en Australie: Regenachtig Melbourne verkennen

Vannacht hebben we alle drie slecht geslapen. Het was warm in de kamer en ik had ook erge last van hoesten waardoor ik vooral Katja wakker hield. Ik ben al naar twee apotheken geweest maar enkel maar Strepsils helpen niet. Ik neem me voor hier ook te kijken wat ze hebben tegen kriebelhoest. Zo ergerlijk is het!

We maken ons presentabel en gaan dan kijken waar we zullen ontbijten. Het buffet in het hotel is idioot duur met $33 per persoon. Op aanraden van een vriendin van Katja gaan we op zoek naar Hardware Societe.

Gisteren werden we van alle kanten gewaarschuwd voor de zware regenstorm die Melbourne de komende dagen zou teisteren. Overstromingen en elektriciteit uitvallen en andere nare dingen werden voorspeld!

Onze kamer kijkt uit op een overdekt winkelcentrum dus we hebben geen idee wat voor weer het is. We nemen in ieder geval paraplu's (hoewel Katja er geen heeft en er gauw een koopt) en jassen mee. Eenmaal buiten blijkt het vochtig warm met een graad of 23 en het spat slechts een beetje qua regen.

Lang niet het noodweer dat we verwachtten. Af en toe begint het wel iets harder te regen maar niets wat een paraplu niet aankan. Dat Hardware Societe een goed restaurant is blijkt wel als we op vrijdagochtend om half tien op een tafeltje moeten wachten.


Na een minuut of tien is er eentje vrij en bekijken we het ongewone menu. Katja en ik zijn zoals altijd eensgezind en kiezen de zalm met gepocheerde eieren. Rick neemt het roerei gerecht met ook van alles er doorheen. Als drankje heb ik een cold brew koffie, die ook heel leuk wordt gepresenteerd. Dit restaurant is niet voor niets zo populair.

Een paar stappen van het restaurant zie ik een apotheek. Zouden ze hier eindelijk hebben wat ik nodig heb? Ik ga het toch maar weer vragen en jawel, er is een siroop voor een "tickly throat"! Dat is precies wat ik heb en ik neem meteen een dosis in. Het lijkt echt te helpen alhoewel niet afdoende, maar dat mag ik denk ik ook niet verwachten.

Omdat het weer niet zo slecht is als we hadden verwacht en we niet weten wat er nog gaat komen besluiten we naar boven te gaan in het Eureka gebouw. Via het toeristenbureau waar we een brochure met 10% korting bemachtigen lopen we erheen.

We betalen de toegangsprijs van $18 (zonder korting $20) per persoon en gaan dan naar de 88ste verdieping. Dit is het hoogste uitkijkpunt in het zuidelijk halfrond staat er. We staan hier 285 meter hoog. Gelukkig valt het mee met het uitzicht en kunnen we zeker de bezienswaardigheden van de stad goed zien.

Er is ook een "Edge Experience", maar daarvoor moet je flink betalen, zeker als je ook een foto wilt, want je mag geen eigen foto's maken. Voor mij hoeft het zeker niet, ik heb iets soortgelijks al in de Willis Tower in Chicago gedaan en weet wel dat ik niet bang ben zo hoog in glas te staan. De anderen zijn ook niet geinteresseerd.

Als we weer beneden zijn vindt Ricks Belgische bier radar zomaar een Belgian Beer Cafe. Het regent weer en we hebben wel zin in een drankje, voor Rick natuurlijk een biertje. Ricks ontbijt was heel zwaar maar dat van Katja en mij een stuk minder. Wij delen dus wat kaaskroketjes, zo lekker!

Zulke leuke kerstversiering in de stad!

Intussen sms-t Rick met Saskia. Zij en Travis komen naar de stad om de middag met ons door te brengen. Travis heeft aangeboden ons de stad te laten zien.  We lopen terug naar het hotel om hen te ontmoeten. Intussen plenst het wel en Katja en ik besluiten onze DSLRs naar de kamer te brengen.

Met zijn vijven gaan we verder. Travis is een leuke jongeman, die helemaal bij Saskia past, maar ja, die afstand. Ik ben benieuwd hoe het verder gaat.

We lopen door gezellige steegjes en Travis laat ons een grappige boekhandel zien. Op een gegeven moment krijgen hij en Saskia trek en neemt hij ons mee naar een authentiek Vietnamees (denk ik?) bao restaurantje ergens in een steegje, allemaal gestoomd brood met verschillende vullingen. Het ziet er allemaal heel lekker uit, het is dat die kaaskroketjes me al wat zwaar op de maag liggen.

Zo slecht als wij dachten dat het weer zou zijn is het niet, maar af en toe gaan de hemelsluizen helemaal open. Sommige straten veranderen in een kleine rivier, maar dat lijkt niemand te deren. Ik vind dit een superleuke en gezellige stad!

Nat. nat, nat!

Maar ook veel passages

Kerst en permanente versieringen

Bij de Myer, een equivalent van Macy's in de VS, zijn er leuke Kerstetalages met het verhaal over een elfje die zich nergens thuis voelt. Dit doet mij enorm aan Macy's denken en ik vraag me af of ze gerelateerd zijn.

We lopen naar de Victoria markt, maar vanwege de regen is daar weinig te beleven behalve het enkele groentestandje. Travis laat ons de deli markt zien en die is wel erg leuk met allemaal kazen en worsten. Alleen gaat alles hier ook net dicht, Australische winkels blijven lang niet zo laat open als de Amerikaanse!

Daarom nemen we snel de tram naar Brunswick Street, een "hippe" straat. Hopelijk komen we daar voor sluitingstijd aan. Voor de tram heb je een Myki kaart nodig en ik koop er een voor Rick en mij. De anderen hebben er allemaal al een. Binnen het centrum zijn de trams gratis (!), maar erbuiten moet er betaald worden.

Brunswick Street ligt net buiten het centrum dus hebben we zo'n Myki nodig. De trams doen me enorm aan Den Haag denken (ja, ik weet dat Amsterdam ook trams heeft, maar mijn grootouders woonden in Den Haag), vooral op zo'n regenachtige dag.

Net voor sluitingstijd stappen we op Brunswick Street uit. Saskia heeft een ontzettend leuke regenjas van Gorman en die winkel stappen we binnen want met dit weer kunnen Katja en ik ook zo'n jas gebruiken. Ze hebben allerlei leuke kleurige jassen. Katja wil ongeveer dezelfde als Saskia en ik ga eens helemaal wild met allemaal kleuren en patronen. Mijn klanten zullen me tijdens regenachtige rondleidingen nooit meer kwijtraken!

Dankbaar doen we de jassen ook meteen aan want het is best kil. We zijn ook moe en dan kun je sowieso slechter tegen kou. Nu zijn we ook allemaal wel toe aan een drankje en strijken neer bij Naked for Satan, alweer een bar die aan Katja is aangeraden.

We kletsen gezellig en vragen Travis van alles over Melbourne en zijn achtergrond. Hij komt uit een klein plaatsje in Queensland dus in het noorden van Australie. Het is werkelijk een leuke vent en heel jammer dat hij zo ver weg woont. Maar zoals wij vaak zeggen, ook van Katja en Kevin hoewel dat achteraf gezien "dichtbij" was: If it's meant to be, it will be.

Travis en Saskia nemen om zes uur afscheid en wij nemen een Uber terug naar het hotel. Daar frissen we ons wat op en gaan dan op zoek naar Kenzan, een Japans restaurant aan dezelfde straat als het hotel. Alleen blijkt die straat heel lang te zijn!

Het is de Fifth Avenue van Melbourne met zaken als Prada, Cartier, Louis Vuitton en meer. Ik kijk mijn ogen uit want alle etalages zijn, net als in New York, voor Kerst versierd. Misschien niet zo uitbundig als op Fifth Avenue waar hele gebouwen versierd zijn, maar net zo chique.

Net als we het willen opgeven vinden we het restaurant opeens. Het is echt Japans en de vis lekker vers. Ik had wat meer variatie in mijn sashimi gewild, maar dit is volgens mij echt klassiek Japans. Ze hebben ook geen "rare" rolls zoals in ons gebied. Dat is de Koreaanse invloed. Japans is simpel, vis en rijst en wat groente.

Terug in het hotel verkleden Rick en Katja zich want zij hebben nog puf om naar een chique bar op de 55e verdieping van een gebouw te gaan. Ik niet, ik wil af van die verkoudheid en moet mijn lichaam dus niet te ver pushen, vooral niet omdat het regenachtige weer hier mijn fibromyalgie pijnen ook weer fijn doet opspelen.

Toch vind ik Melbourne heel erg leuk! Ik kreeg net een alert op mijn telefoon voor zware regens morgen. We willen dan wat buiten de stad gaan verkennen. We zullen zien.

Dag 8 Nieuw Zeeland en Australie: Saskia uit haar dorm en reis naar Melbourne

Onze laatste dag in Perth alweer en Rick en ik zijn weer voor zevenen wakker. Puf om te gaan sporten heb ik nog steeds niet want die hinderlijke kriebelhoest is verre van over. Ik hoop gewoon vandaag tenminste tienduizend stappen te lopen zodat ik het gevoel heb goed bewogen te hebben.

We maken ons klaar en gaan dan naar beneden om voor de laatste keer van het voortreffelijke ontbijt te genieten. De cappuccino’s zijn weer heerlijk en we smullen van de diverse lekkernijen. Hopelijk hebben we in andere Accor hotels ook weer ontbijt inclusief genomen.

Op weg naar boven vragen we een verlate checkout en dat kan tot twaalf uur verlengd worden, helemaal goed. Op de kamer pakken we alles in en gaan dan op weg naar het centrum om daar nog wat rond te lopen. Het is schitterend weer, stralende zon en zo’n 22 graden.

Halverwege belt Saskia echter dat wij moeten komen om haar met haar bagage te helpen. Zij moet voor tienen haar kamer ontruimen voor een inspectie. Snel halen we de auto op en ik bel Saskia’s favoriete restaurant Flora and Fauna om “brunch” voor haar mee te nemen.

Net voor tienen rijden we bij haar dorm voor. Saskia heeft drie koffers en een daarvan is zeker te zwaar, maar dat kunnen we op het vliegveld herindelen. We gaan voor nu toch onze wandeling door het centrum maken.

Eergisteren zag ik zo’n grappig kerststalletje met kangoeroes en ik wil gaan kijken of ik dat mee kan nemen. Dat kan natuurlijk maar de prijs van $135 is me te gortig. We kopen enkel nog wat magneetjes bij de Art Gallery en gaan dan terug naar de auto.

Alleen raken we de weg kwijt en lopen de verkeerde kant op. Rick en Saskia zweren dat we goed lopen, maar ik herken niets van waar we langskomen. Een blik op een kaartje langs de weg en inderdaad, we moeten terug. Dan is de parkeergarage snel gevonden.  

We checken uit en omdat alle bagage niet in de huurauto past neem ik met twee koffers een taxi naar het vliegveld. Rick en Saskia volgen in de huurauto. Na alle bagage de terminal in gebracht te hebben gaat Rick de huurauto terugbrengen helemaal aan de andere kant van het vliegveld.

Intussen kijk ik op mijn Expedia boeking en zie tot mijn schrik dat Saskia morgen al naar Cairns geboekt staat terwijl ik dat veranderd had naar 4 december. Een vriendelijke Qantas medewerkster ziet mijn schrik en komt vragen of ze kan helpen.

Ze helpt ons eerst met de koffers, we hebben er ieder twee. We weten dat we daarvoor bij moeten betalen, maar niet dat we dat online hadden kunnen doen voor de helft van de prijs! Les geleerd, voor de komende vluchten gaan we dat zeker doen!

Bij de sales desk betalen we eerst voor de extra koffers en dan kijkt de agent of ze Saskia’s vlucht kan veranderen. Tot onze opluchting blijkt die echter toch al voor 4 december te zijn en was mijn Expedia email incorrect. Diepe zucht van verlichting want dat scheelt weer een paar honderd dollar.

De veiligheidscontrole stelt hier weinig voor en duurt maar een paar minuten. Alleen de laptops moeten uit de tas verder niets. We zijn dus ruim van tevoren bij de gate.

Rick en ik hebben nog geen lunch gegeten en er is een lekker restaurantje vlak voor de gate. Ik bestel een soort saucijzenbroodje gevuld met spinazie en ricotta, erg lekker!  Rick heeft de traditionele sausage roll.

Vandaag vliegen we voor het eerst met Qantas. Het is een Airbus 330 en Rick en ik zitten naast elkaar in raam en gangpad stoelen. Saskia zit twee rijen voor ons aan het raam. De vlucht duurt ongeveer drie uur en er zijn films om te kijken.

We krijgen ook avondeten. We kunnen kiezen tussen kipsalade, pompoen tortellini en lam biryani.  Rick neemt de laatste en ik de tortellini. Het smaakt heel goed, vooral met het gratis glas wijn erbij. Daar kunnen de VS maatschappijen nog wat van leren!

Er is ook sudoku maar wat ben ik daar slecht in!

 

Als toetje krijgen we een lekker fris waterijsje. Intussen kijk ik allerlei afleveringen van Veep. Ik moet zeggen dat ik dat een heel leuk sitcom vind! Jammer genoeg heeft Julia Louis Dreyfuss borstkanker en is de serie even stopgezet voor haar behandeling.

Op deze manier gaat de vlucht wel heel snel voorbij! We landen voor op schema, maar dan moeten we eeuwig op de bagage wachten. Rick maakt van die tijd gebruik om de huurauto te halen.

Als we de bagage eindelijk hebben laden we alles op twee karretjes en gaan kijken waar we Rick kunnen ontmoeten. Dat valt nog niet mee want het is overal beredruk en Rick mag nergens blijven wachten. Ik word er sikkeneurig van. Ik ben moe en de bagage is loodzwaar.

Eindelijk lukt het Rick ons te vinden en laden we de meeste bagage in de auto. Met de overgebleven twee tassen ga ik een taxi zoeken. Ook daar staat nog een flinke rij, het schijnt dat er veel vluchten uit Indonesie tegelijkertijd aankwamen. Het vliegveld in Denpasar was een paar dagen gesloten vanwege een vulkaanuitbarsting.

Gelukkig schiet het snel op en ik krijg een vriendelijke Australier als chauffeur, die denkt dat ik ook Australisch ben. Pas als we een tijdje gepraat hebben en ik aangeef niet gewend te zijn aan alles links te doen merkt hij verbaasd op dat ik dan van het noordelijk halfrond moet komen. Hij vindt dat ik geen accent heb, nu is het dus opgelost, mijn Engels klinkt Australisch, ha ha.

Waarom het om elf uur nog zo druk op de weg is, is een raadsel, maar na nogal wat langzaamrijdend verkeer komen we bij het Novotel aan. Daar neem ik de lift naar de lobby op de derde verdieping waar Katja me al opwacht. Zij is hier eergisteren al aangekomen dus kan ons mooi de weg wijzen in Melbourne!

Rick zet intussen Saskia af bij haar vriendje Travis en komt een half uurtje later met alle bagage, gelukkig geholpen door een hotelmedewerker, de kamer binnen. Katja heeft nog flinke jet lag na de hele vlucht hierheen niet geslapen te hebben dus die staat letterlijk te tollen op haar benen.

We sturen haar naar bed, maar voor ons gevoel is het drie uur vroeger en hebben we net een enerverende reis gemaakt. Bij ons gaan de lichten dus na enen pas uit en dat doet me vrezen voor hoe laat we morgenochtend pas wakker gaan worden!