Relaxen in West-Virginia

Na een paar dagen rust is het weer eens tijd iets leuks te ondernemen met Kai en Saskia. In overleg met hen is de keuze op "tubing" (de rivier afdrijven op een rubberband) in de Shenandoah rivier gevallen. Dat hebben we nog nooit gedaan, dus dat lijkt ons een leuk avontuur. Gisteren heb ik een reservering voor half twee gemaakt bij River Riders in Millville, West Virginia, dichtbij Harpers Ferry.

Behalve wat rek- en strekoefeningen om mijn spieren te "wekken", besluit ik vanochtend niet te sporten. In alle rust eet ik ontbijt en drink een paar koppen koffie. Daarna maak ik Kai en Saskia wakker, want we moeten voor half elf op pad.

River Riders heeft een handig lijstje van mee te brengen dingen op hun website staan. Natuurlijk badpakken en baddoeken en droge kleding voor naderhand, maar ook zijn waterschoenen of sandalen verplicht. Blote voeten of slippers mogen niet, goed om te weten! Verder raden ze een waterdicht doosje aan om je autosleutel in mee te nemen. Daarvan hebben we er genoeg uit Aruba.

In hun email gisteren hebben ze ook de formulieren, die hen vrijwaren mocht er iets gebeuren, meegezonden om te ondertekenen. Verder neem ik mijn kleine cameraatje mee in zijn onderwaterhoes. We zijn er klaar voor en keurig om half elf rijden we weg.

Harpers Ferry is hier maar 48 mijl vandaan, maar slechts ongeveer de helft daarvan is snelweg. Na via de tolweg gaan we bij het vliegveld Dulles de Dulles Greenway op. Ook dit is een tolweg, die maar weinig wordt gebruikt. Het is een prachtige weg en je mag er 65 mijl per uur, dus we schieten lekker op.

Na Leesburg wordt de route ronduit mooi langs Virginia byways. We rijden over glooiende heuvels door pittoreske plaatsjes, waaronder Hillsboro. Langs de weg staan kraampjes met fruit en groente en plaatselijke honing. Om de zoveel kilometer passeren we een bordje met een druiventros erop, aanduidend, dat hier een wijngaard ligt, waar je kunt proeven en een rondleiding kunt krijgen.


Hillsboro



De kinderen genieten ook en luisteren naar hun muziek op de satelietradio. Het is goed om er zo met zijn drieen op uit te gaan, daar ben ik van overtuigd. Voor we het weten zien het bord "West Virginia, Wild and Wonderful" langs de weg staan. Iedere keer, als we deze staat bezoeken, schiet het me door mijn hoofd, dat dit ook Virginia zou zijn, als de Burgeroorlog niet had plaatsgevonden. Wat een enorme staat zou Virginia dan geweest zijn!

We zoeken het gebouw van de River Riders op, zodat ik weet, waar we moeten zijn. Het ligt tegenover het Allstadt House and Ordinary, dat uit 1790 stamt. Lang leve internet, want thuis lees ik erover en leer, wat een "Ordinary" is.

Het is kwart voor twaalf en we moeten hier pas om half een zijn. Gisteren heb ik gevraagd naar lunchmogelijkheden en werd mij Charles Town, vijf mijl verderop, aangeraden.

In ons gebied wordt er heel veel reclame gemaakt voor Charles Town. Dit is namelijk de dichtstbijzijnde plaats, waar gegokt mag worden. "Charles Town Races and Slots" is een vaak gehoorde jingle op tv en de radio. Kennissen van ons gaan er regelmatig een dagje heen. Het is ook maar een uurtje weg, ik had geen idee, dat het zo dichtbij was! Wie weet gaan Rick en ik ook ooit een gokje wagen.

De kinderen willen lunch van Wendy's en ik kies een Subway hamsandwich. We nemen onze tijd, want zo te zien was er bij de River Riders weinig te beleven.

Keurig om half een parkeren we op hun grote parkeerplaats. Er staan veel auto's geparkeerd, maar we zien maar een paar andere mensen. Binnen overhandig ik de getekende formulieren. Alles is in orde, gelukkig.

We kunnen kiezen uit drie verschillende banden. Gisteren had ik de goedkoopste, de gewone zwarte band, gereserveerd. De banden hangen aan het plafond en een blik op de zwarte zegt ons, dat die er niet zo comfortabel uitziet. De leuke oranje met hendels kost $5 per persoon meer. Dat heb ik er wel voor over.

Waarom we een uur van tevoren aanwezig moesten zijn, is ons een raadsel. Voortaan weet ik, dat dat alleen voor drukke weekenden geldt. We moeten nog een half uur wachten op de veiligheidsvideo. We laten alles, wat droog moet blijven, in de van, wat betekent, dat Saskia en ik in onze bikini zitten.

Langzaam druppelen de andere "tubers" binnen. Een moeder met haar zoontje, beiden volledig gekleed in een t-shirt, korte broek en sportschoenen. Een vader met zijn kleine zoon, ook volledig gekleed. Een paar stelletjes, idem en een Aziatisch gezin (ik gok maar niet welke taal ze spreken), die helemaal van top tot teen bedekt zijn. Saskia en ik voelen ons dus zeer bloot en zijn blij met het zwemvest, dat we allemaal aan moeten doen!

De video gaat voornamelijk over witwater raften, dat geen van ons gaat doen. Er wordt gewaarschuwd voor van alles en nog wat, dat mis kan gaan. Saskia wordt wat wit om de neus, maar ik verzeker haar, dat wij zulk wild water niet tegen zullen komen!

Een schoolbus staat klaar om ons naar de rivier te brengen. Onderweg laat de chauffeuse zien, waar we het water weer uitmoeten om de bus terug te nemen. We mogen tot half zes zo vaak we willen de rivier afzakken. De chauffeur zal ons dan telkens weer naar het beginpunt brengen.

Bij het beginpunt krijgen we onze bestelde banden aangereikt. De Aziatische familie heeft de "luxe" banden, die net een stoel zijn, zonder opening in het midden. Toch zie ik sommigen van hen later in het water. Het is ook wel erg warm om droog te blijven! De rest heeft standaard banden, het valt me op, dat niemand de "discount" zwarte banden heeft.

Via een klein trapje en dan wat moeilijke rotsen (het moeilijkste gedeelte van de hele rit!) gaan we de rivier in. De luchttemperatuur is dertig graden (85 F) en het water is 27 graden (80 F), heel erg lekker, dus! Ik ga op mijn band liggen en geniet!

In het eerste gedeelte is de rivier wat nauwer en we komen door twee "Class 1" versnellingen. Leuk! Daarna komen we in het brede gedeelte terecht en is de stroming zeer langzaam. Vrijwel overal kun je staan, er zijn maar een paar plekken, waar dat niet het geval is.

Langs de kant zien we blauwe reigers vissen en ik zie een visarend neerstrijken in een boom vlakbij. Hij blijft ons een tijdje gadeslaan en vliegt dan weer op. De kinderen hebben lol samen en ik dobber en mijmer en dobber en mijmer. Al te gauw komt de River Riders band, die als teken van einde rit aan een boom hangt, in zicht.

Al halverwege de rivier hebben we besloten nog eens te gaan. De tweede keer zijn we maar met ons zevenen. Alleen de vader en zoon en moeder en zoon gaan ook nog een keer. De tweede keer is minstens zo leuk. Kai en Saskia lachen wat af samen. Ik ben zo ontspannen, dat ik een paar keer mijn ogen dichtdoe. Dit is het leven: mooie natuur, water, kinderen, die genieten, en complete ontspanning.

Hardnekkig proberen we te voorkomen, dat we bij het uitstappunt aankomen, maar natuurlijk is het op een gegeven moment tijd uit het water te gaan. Kai en ik willen nog wel een keer, maar Saskia heeft hoofdpijn (van de honger, want ze heeft nauwelijks lunch gegeten), dus we forceren het maar niet.


Hier straalt de lol toch vanaf?

Terug bij het hoofdgebouw kopen we drankjes en snacks. Saskia krijgt ook wat Tylenol van het meisje achter de kassa, heel lief. Kai en ik doen bovendien in de verkleedkamers droge kleding aan. Saskia blijft in haar bikini. Ik moet zeggen, dat het echt een professionele organisatie is, dit. De kinderen hebben al laten weten, dat ze nu whitewater willen doen, dus dat is voor de volgende keer.

Op de terugweg rijden we even door het plaatsje Harpers Ferry. Hier ben ik, toen we pas naar de VS verhuisd waren, een keer geweest, dus ik herinner me er niets van. Het is een erg leuk plaatsje en een National Historic Park, dat ik graag nog eens ga bezoeken.


Harpers Ferry



De GPS zendt ons een andere weg terug naar huis door de heuvels van West Virginia. Heel mooi is het! "Wild and wonderful" is een terechte slogan. Opeens zien we het grote "Welcome to Virginia" bord met het Cardinaal vogeltje en Dogwood bloempje opdoemen. Gelukkig ook een benzinestation, want het DRAAKJE heeft dorst. Vol gooi ik hem niet, want de benzine is tot mijn verbazing een stuk duurder hier, dan bij ons!

Op de heenweg heeft Saskia in Hillsboro een kraampje gezien met "pies" (vlaaien is de beste vertaling, die ik me kan bedenken, maar niet helemaal hetzelfde). Die blijken niet zo bijzonder, maar Kai ziet er pinda granola, waar we een zak van kopen. Ik vind dit soort kraampjes altijd erg leuk, lokale boeren, die hun waar verkopen. Als het aan mij lag, stopten we er veel vaker.

Voor we het weten rijden we weer op de Dulles Greenway. Naar Leesburg toe is die redelijk druk (niets vergeleken bij de files elders op de snelwegen), maar aan onze kant is hij helemaal leeg! Geen auto voor ons of achter ons, dat is bijzonder te noemen in dit gebied!

Als we bijna thuis zijn, belt Rick. Hij is langs Richards Computer geweest en heeft geen goed nieuws. Volgens Patrick, waarmee ik al die tijd heb gesproken, heeft die al sinds ons eerste telefoongesprek na de vakantie gezegd, dat HP hen niet meer toelaat persoonlijke computers onder garantie te maken. Bij het horen daarvan ontplof ik echt!!!

Het komt nu voor alsof ik een idioot ben, die maar door bleef zagen over de garantie. Terwijl Patrick er gisteren nog van overtuigd was, dat zij het werk konden doen, alleen was er iets mis aan de kant van HP. Ik heb echt zin om flink te gaan gillen!!! Wat een rotzak en leugenaar is dat!

Als hij dat, zogenaamd, al zolang wist, waarom heb ik dan twee weken geleden de laptop al niet naar HP gestuurd??? En Rick gelooft hem nog half ook, ik zou hem verkeerd begrepen hebben. Dacht het toch niet!!! Daar gaat een boze brief naar Richards binnenkort, want zo iemand lijkt me geen goede advertentie voor een dergelijk klein bedrijf.

Enfin, ik probeer er mijn heerlijke, ontspannen dag niet door te laten bederven. De laptop zal nu naar HP gestuurd moeten worden, dus ik kijk nog tegen zeker een maand zonder aan. Het ergste vind ik het voor mijn fotografie. Het betekent geen cursus, geen software om het te bewerken en meer. Als (en mijn oma zei terecht altijd "As is verbrande turf") ik hem meteen op 31 juli had opgestuurd, had ik hem nu al bijna terug. Argh!!!

In commentaren op mijn vorige blog schreven sommigen, dat ze zich niet zo hadden kunnen beheersen. Als ik die Patrick nu voor me had, kan ik een ieder verzekeren, dat die niet fijn naar huis zou gaan. Ik heb er geen goed woord voor over!

Rick heeft echter gelijk, ik heb de stress niet nodig, dus probeer het ontspannen gevoel van eerder vandaag terug te krijgen. Mijn plan is om bij Whole Foods avondeten halen, maar Rick heeft al mijn favoriete vegetarische eten van Sunflower opgehaald: moo shi rolls en General Tso's surprise (de tofu smaakt echt als kip, maar dan perfect).

Rick en de kinderen halen McDonald's en een "pie" (vlaai) bij Pie Gourmet. Voor Kai en Saskia is dat het perfecte einde van een heerlijke dag. Voor mij ook, ik heb genoten van hun gezelschap en het drijven op de rivier. Mijn (en Ricks ook) grootste wens is ooit een huis aan het water te hebben. Ook langs de Shenandoah zagen we dat, heerlijk om gewoon met je eigen band in de rivier te gaan drijven!